Tytuł oryginału: The Bourne Ascendancy

Copyright: Robert Ludlum’s™ BOURNE ASCENDANCY © 2014 by Myn Pyn, LLC

Copyright for the Polish edition © 2016 by Burda Publishing Polska Sp. z o.o.

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Redaktor prowadzący: Marcin Kicki

Tłumaczenie: Jacek Żuławnik

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Marzena Kłos, Maria Talar

Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: Roy Bishop/Arcangel

ISBN: 978-83-8053-170-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej:

Dla Victorii, jak zawsze…

1

Siedmiu ministrów weszło do słynnego hotelu Al-Bura w Ad-Dausze. Siedmiu ministrów z Jordanii, Syrii, Kataru, Iraku, Libanu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Jemenu. Każdy niósł przypiętą kajdankami do nadgarstka teczkę, którą mógł otworzyć jedynie odcisk jego kciuka. Wszyscy oni mieli iście królewską prezencję, a niektórzy rzeczywiście dysponowali władzą równą dawnym królom. Szli w towarzystwie ochroniarzy, mężczyzn o jeszcze bardziej ponurej prezencji niż ich mocodawcy, solidnie umięśnionych i dobrze uzbrojonych, gotowych zareagować na każdy nagły ruch bądź hałas.

Świta pokonała duży hol z dwoma rzędami ogromnych marmurowych kolumn, a następnie została poddana szczegółowej kontroli – za którą zapłaciły wszystkie reprezentowane kraje – przeprowadzonej przez tuzin umundurowanych, zaprawionych w boju i zatrudnionych specjalnie na tę okazję najemników.

Ministrowie i ich ochroniarze wjechali windami na ostatnie piętro, w ciszy przemierzyli wyłożony grubą wykładziną i obstawiony przez kolejnych najemników korytarz i weszli do wielkiej, jasno oświetlonej sali konferencyjnej.

Zajęli miejsca przy lśniącym stole z palisandru, dotknięciem kciuka otworzyli teczki o ściankach wzmocnionych stalą oraz tytanem i wyjęli dokumenty opatrzone czerwoną pieczątką „ŚCIŚLE TAJNE”. Ochroniarze otworzyli schłodzone butelki z wodą, upili łyk, a następnie przelali ich zawartość do szklanek ręcznie umytych przez zaufany personel. Potem z wojskową precyzją zrobili krok do tyłu i stanęli po prawej stronie, tuż za plecami mocodawców.

Oprócz butelek z wodą przed każdym z uczestników spotkania postawiono dużą popielniczkę z rżniętego szkła. Ponad połowa ministrów wyjęła papierosy i je zapaliła. Zaciągnęli się głęboko i z przyjemnością.

Za ich plecami – za kuloodpornymi szybami – Ad-Dauha zaczynała się smażyć w porannym słońcu. Skwar wspinał się jak dym po stalowo-szklanych ścianach lśniących, nowoczesnych budynków. Zatoka, od której ponoć miasto wzięło nazwę, mieniła się w promieniach słońca niczym gobelin z brylantów, oddzielona od miasta szerokim bulwarem.

Pierwszy odezwał się minister z Kataru, przedstawiciel gospodarzy.

– Zebraliśmy się tutaj, ponieważ zmusił nas do tego narastający problem – powiedział. Choć był drobnym mężczyzną, w oficjalnym stroju wyglądał dystyngowanie. – Od półtora roku na południe Afryki, do krajów bogatych nie tylko w ropę naftową, ale też gaz, diamenty, uran i rzadkie surowce, płyną duże transporty broni. – Minister przerwał i napił się wody, przyglądając się przy okazji zgromadzonym, każdej twarzy z osobna. Po chwili wrócił do tematu: – Myślę o tych, których zabrakło przy tym stole. Sytuacja w Egipcie nadal jest na tyle niestabilna, że trudno mówić o jakimkolwiek pewnym przywództwie. Niby kto miałby się wypowiadać w imieniu całego narodu? Co zaś się tyczy Saudyjczyków i Irańczyków, to cóż, jeszcze o nich porozmawiamy. Nic byśmy nie zyskali, zapraszając do naszego grona przedstawicieli tych krajów. – Odchrząknął. – A Izrael… pomińmy milczeniem.

– Wszyscy Izraelczycy to terroryści – syknął minister z Iraku, wykrzywiając z obrzydzeniem grube usta. – Ich tak zwane państwo powstało i opiera się na terrorze. Metodami, które wszyscy dobrze znamy, spychają Palestyńczyków do coraz ciaśniejszych enklaw.

Przez chwilę Katarczyk w milczeniu wpatrywał się w Irakijczyka.

– Właśnie – odezwał się w końcu, po czym spojrzał w inną stronę i mówił dalej: – Jak dotąd naszym najlepszym ludziom nie udało się zlokalizować źródła dostaw. Wiemy tylko, że transporty zawierają coraz nowocześniejszą, a zatem coraz bardziej zabójczą broń. Odbiorcami ładunków są przywódcy lokalnych ugrupowań powstańczych, czyli zdecydowanych na wszystko komórek organizacji terrorystycznych. – Sięgnął po leżącego przed nim na stole iPada, stuknął w ekran i na ścianie po przeciwnej stronie wyświetliła się lista wrogów publicznych, zawierająca liczbę ofiar, wartość zniszczonego mienia, liczbę zniewolonych dzieci i nastolatków oraz wskaźniki efektywności metod indoktrynacji. – Jak panowie widzą, skuteczność mają bardzo wysoką. – Podkreślił odpowiednie liczby wskaźnikiem laserowym. – Skrajne ubóstwo, brak praw obywatelskich, obietnica męczeńskiej śmierci oraz pieniądze dla rodzin przyciągają rekrutów w takiej liczbie, że wysoka śmiertelność w szeregach tych ugrupowań jest bez znaczenia. – Wyłączył ekran. – Zachód ma zatem rację, krytykując radykalny islam i mówiąc, iż ten nie docenia wartości ludzkiego życia.

Na te słowa wstał minister ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

– Należy wreszcie postawić tamę radykalizmowi – oświadczył. W przeciwieństwie do ministra z Kataru był wysokim, wręcz majestatycznym mężczyzną; miał ciemne oczy i włosy, cerę zaś jak stara zwierzęca skóra: popękaną i zniszczoną. Uderzył pięścią w blat. – Terroryści rosną w siłę, siejąc spustoszenie, ale to my musimy zbierać owoce ich czynów. Dość celowej przemocy, która obraca się przeciwko nam. Przecież w konsekwencji umierają nasi ludzie.

Usiadł, powiedziawszy, co miał do powiedzenia. Minister z Kataru pokiwał głową, tak samo zrobiła większość siedzących przy stole. Minister z Syrii, który bacznie przyglądał się przebiegowi spotkania, rozejrzał się po pozostałych i zapamiętał ich reakcje. Kiedy ogłoszono przerwę, wstał od stołu i poszedł korytarzem do męskiej toalety. Upewnił się, że jest pusta, po czym wsunął pod drzwi drewniany klin uniemożliwiający ich otwarcie. Stanął przed lustrem i przyjrzał się swojemu odbiciu. Dotknął kartoflowatego sztucznego nosa. Wyjął plastikowe wkładki, które podnosiły policzki. Poprawił brodę i zaaplikował nieco kleju do charakteryzacji w kilku newralgicznych miejscach.

Jason Bourne z trudem rozpoznawał własną twarz.

To, rzecz jasna, dobrze, bo skoro sam siebie nie poznawał, to nikt inny się nie zorientuje, że on to on. Przez wiele lat udawało mu się żyć ze środków, które zabezpieczył i zdeponował w bezpiecznej skrytce w banku w Zurychu. Potem jednak, kiedy fundusze się wyczerpały, musiał znaleźć sobie nowe źródło utrzymania.

Od roku był człowiekiem do wynajęcia. Oferował swoje usługi temu, kto zapłaci najwięcej. Wcielał się w ministrów i biznesmenów uczestniczących w spotkaniach dyplomatycznych i biznesowych na wysokim szczeblu w różnych punktach zapalnych na świecie. Zamiast narażać się na zamach, ludzie ci woleli zatrudnić kogoś takiego jak Bourne, kto mógł zastąpić ich na miejscu. W żargonie tej profesji takich jak on nazywano kowalami. I to jak sprawnymi! W ciągu zaledwie roku udało mu się przekuć swój talent w sumę niemal równą tej, jaką początkowo zgromadził na szwajcarskim koncie.

Wyjął telefon komórkowy szyfrujący połączenia, zarówno wychodzące, jak i przychodzące, i nacisnął szybkie wybieranie. Po chwili odebrała Sara Yadin. Przekazał jej słowo w słowo wszystkie informacje na temat afrykańskich ugrupowań terrorystycznych, które zostały wyświetlone na ścianie sali konferencyjnej.

– Będzie ciąg dalszy – zapowiedział i rozłączył się.

Z reguły nie dzielił się z osobami trzecimi tym, czego się dowiadywał podczas tego rodzaju spotkań. Tym razem zrobił wyjątek, ponieważ kochał Sarę, agentkę Mossadu. I dlatego, że z Elim Yadinem, szefem Mossadu i jej ojcem, łączyła go głęboka przyjaźń. Zależało mu na bezpieczeństwie obojga, a mógł im je zapewnić na przykład dzięki takim informacjom.

Uśmiechnął się do własnego odbicia, włożył wkładki podnoszące policzki do ust, poprawił je nieznacznie, raz jeszcze obejrzał się w lustrze, i zadowolony wrócił do sali konferencyjnej.

***

W holu hotelu Al-Bura nie było żywej duszy poza patrolującymi najemnikami. Z budynku nie wyszedł ani do niego nie wszedł żaden gość; na półkolistym podjeździe nie zatrzymała się żadna limuzyna, a na szerokim, zakrzywionym bulwarze nie zjawił się żaden spacerowicz. Sieć ochrony była gęsta niczym moskitiera. W takiej sytuacji młodym pracownikom zebranym wokół recepcji i stanowiska konsjerżów nie pozostawało nic innego, jak ziewać i czekać. Nie mieli co robić, nie mieli dokąd pójść. Zabroniono im nawet wymieniać uprzejmości i soczyste plotki o celebrytach, które zwykle pomagały jakoś przetrwać nudne dni.

Było tak spokojnie, że kilku najemników zaczęło posyłać stojącym przy stanowisku konsjerżów młodym kobietom ukradkowe spojrzenia. Kilka minut później najładniejsza z dziewcząt wyszła zza granitowego blatu, trzymając w jednej ręce tacę. Stały na niej filiżanki z herbatą. Najemnicy wbili w nią spojrzenia, z początku nieufne, ale potem, gdy podeszła bliżej z prowokacyjnym uśmiechem, pożądliwe.

Rozdysponowała herbatę wśród mężczyzn, którzy przyjęli poczęstunek z wdzięcznością i zaczęli pić. Odmówił tylko jeden. Podniosła filiżankę i chciała mu ją podać, ale odmówił po raz drugi. Do tej pory jego towarzysze zdążyli już poczuć, że mają nogi jak z gumy. Jeden po drugim zataczali się i upadali na marmurową podłogę. Gdy jedyny stojący o własnych siłach najemnik zobaczył, co się dzieje, i sięgnął po półautomat, konsjerżka z bliskiej odległości strzeliła mu w skroń.

Na ten sygnał terroryści udający obsługę hotelu przystąpili do działania. Rozbiegli się po holu i pozbierali broń.

Czterech najemników rozpaczliwie próbowało dostać się do środka przez obrotowe drzwi. Dwoje terrorystów odwróciło się i posłało krótkie, celne serie z karabinów szturmowych, zabijając ostatnich przeciwników na parterze i zostawiając ich ciała na potłuczonym szkle.

Jeden z terrorystów rzucił kilka słów do telefonu. Pół minuty później przed hotelem zatrzymały się trzy wielkie amerykańskie SUV-y; wysypało się z nich szesnaście osób. Biegnący z przodu dokończyli aktu zniszczenia szklanych obrotowych drzwi i oddział, na którego czele stał legendarny przywódca organizacji, przebiegł nad ciałami martwych najemników i wkroczył do hotelu.

Pierwsza faza operacji przebiegła gładko.

***

W sali konferencyjnej na górze dyplomaci wrócili do stołu.

– Wszystko wskazuje na to – mówił iracki minister – że za dostawami stoi nielegalne państwo żydowskie. To działanie w ich stylu: zlecać Mossadowi finansowanie komórek organizacji terrorystycznych destabilizujących sytuację w krajach, z których nie mogą czerpać korzyści.

Kilku polityków zgodziło się z nim, kiwając głowami. Minister z Kataru znów wstał i zwrócił się do syryjskiego ministra Kabbaniego, za którego podawał się Bourne:

– Panie ministrze, chcielibyśmy usłyszeć, co ma pan do powiedzenia na ten temat.

Bourne skinął głową.

– Spalić kukłę Żyda nietrudno, mnie jednak nie interesują symbole, lecz rzeczywistość. Moim zdaniem inne państwa znacznie bardziej niż Izrael, i jego Mossad, skorzystają na zbrojeniu terrorystów.

– Na przykład? – wtrącił ponuro iracki minister.

– Na przykład Iran – oparł Bourne. – Na przykład Rosja.

– Rosja? – powtórzył zaskoczony Irakijczyk.

– Chiny zużywają surowce naturalne szybciej niż jakikolwiek inny kraj. Od pięciu lat wkupują się legalnie i nielegalnie w łaski bogatych w ropę naftową, gaz i uran narodów afrykańskich. Rosja z rozkoszą podstawiłaby nogę Państwu Środka. Łatwo może to zrobić, finansując terrorystów osłabiających pozycję rządów tych krajów, z którymi Chiny wchodzą w układy.

– Myślę, że nasz szanowny kolega słusznie prawi, jeśli chodzi o rolę Rosji – odezwał się minister ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, kiedy Irakijczyk drwiąco prychnął. Spojrzał na niego. – Nie zgadza się pan, ministrze Boulos?

– Stanowczo – padła odpowiedź.

– Proszę mnie, z łaski swojej, poprawić, jeśli się mylę – powiedział Bourne – ale czy przypadkiem Rosja nie jest waszym klientem?

Było widać, że Irakijczyk się obruszył.

– Największe udziały w przemyśle naftowym mojego kraju mają Chiny.

– Dlatego właśnie – ciągnął Bourne – pewne osoby z Kremla zleciły panu sabotowanie, oczywiście tylko na gruncie ustawodawczym, poczynań Chińczyków.

Minister ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich obrócił głowę jak sokół.

– Boulos, czy to prawda?

– Oczywiście, że nie!

Minister ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich z powrotem przeniósł uwagę na Bourne’a i powiedział:

– Czy pan myślał nad rozwinięciem swojej tezy?

***

Windą i schodami przeciwpożarowymi terroryści dostali się na korytarz na najwyższym piętrze. Trzech patrolujących hol najemników na usługach napastników zajęło się pozostałymi ochroniarzami: załatwiło ich nożem albo udusiło garotą, mocno zaciskając linkę na szyi ofiar. Resztę po cichu i skutecznie wyeliminowali przybyli z dołu terroryści, którzy następnie, na sygnał przywódcy, skierowali się ku zamkniętym drzwiom sali konferencyjnej.

***

– Rozłam w FSB sprawił, że polityka szpiegowska Rosji, zarówno w wywiadzie, jak i kontrwywiadzie, stała się dużo bardziej agresywna – zauważył Bourne. – Od informatorów wiem, że FSB-2, jak się okazuje groźniejsza niż FSB-1, jest odpowiedzialna za…

Nagle drzwi do pomieszczenia z impetem otworzyły się na oścież i do środka wtargnęło czterech zamaskowanych terrorystów, plując ogniem z broni szturmowej. Krew, fragmenty mózgów i kawałki kości rozniesionych na strzępy ministrów Kataru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Jordanii spadły na stół i podłogę niczym piekielny deszcz. Napastnicy zamknęli ofiarom drogę ucieczki, odcinając je od drzwi.

Bourne, wykorzystując zmasakrowane ciało jednego z ministrów do osłony, zamachnął się teczką i zdzielił nią stojącego najbliżej terrorystę. Kiedy ten upadał, chwycił jedną ze stojących na stole popielniczek z rżniętego szkła i uderzył nią drugiego prosto w twarz. Trysnęła krew; siła uderzenia rzuciła napastnikiem o ścianę.

W tym samym czasie jego dwóch kompanów strzelało do ministrów Iraku, Libanu i Jemenu – temu ostatniemu udało się wyjąć z teczki imponującą spluwę, jednak nie zdążył jej użyć. Tymczasem Bourne chwycił broń pierwszego terrorysty, którego posłał na ziemię. Wycelował i oddał krótką serię prosto w pierś trzeciego napastnika, robiąc z niego krwawą miazgę. Ostatni z agresorów skierował lufę karabinu w stronę Bourne’a, ale zanim nacisnął spust, pociski z jego broni niemal przecięły go na pół.

Bourne wstał i rozejrzał się po czerwonym od krwi pomieszczeniu. Sprawdził, czy któremuś dyplomacie udało się przeżyć. Niestety, ocalał tylko on.

Z bronią w ręku odwrócił się plecami do jatki, podszedł do drzwi, nacisnął klamkę… i stanął oko w oko z El Ghadanem. Dżihadyście, którego przydomek oznaczał „Jutro”, towarzyszyło dwunastu ludzi z pistoletami maszynowymi. Wszystkie były wycelowane w Bourne’a.

El Ghadan zrobił krok do przodu, odebrał fałszywemu ministrowi karabin, zerwał mu brodę i sztuczny nos, po czym uśmiechnął się i powiedział:

– Witam, panie Bourne.

CZĘŚĆ PIERWSZA

2

– Proszę za mną – powiedział El Ghadan.

Bourne nie zareagował.

– Widzę, że plotki o pańskim uporze nie były przesadzone – rzekł terrorysta. Jego krzywy uśmiech przypominał bliznę. – Sprawdźcie, czy nie ma broni – rozkazał.

Od grupy odłączył się przysadzisty mężczyzna z czarnymi oczami płonącymi nienawiścią i obszukał Bourne’a. Następnie zrobił krok do tyłu i skinął głową.

– Wróćmy na miejsce zbrodni – zarządził El Ghadan.

Dwóch mężczyzn chwyciło Bourne’a za ręce, odwróciło i zaprowadziło z powrotem do spływającej krwią sali konferencyjnej.

– Jedna, dwie, trzy, cztery ofiary. – El Ghadan policzył trupy swoich ludzi, a później stanął przed Bourne’em. Nie był wysoki, ale za to szeroki w barach. Miał wąską talię, niczym tancerz, ale na tym podobieństwa się kończyły. Jego szorstka skóra, pokryte bliznami policzki i wielkie, silne dłonie zdradzały jego pochodzenie. Zwykły robotnik, Beduin, urodzony i wychowany pośród bezlitosnych piasków.

– Męczennicy – syknął przez zaciśnięte zęby. Mrużył oczy i wyglądał, jakby skupiał się głównie na przyszłości. Niewykluczone, że temu osobliwemu spojrzeniu zawdzięczał swoje przezwisko. – Nie zwalnia to pana z odpowiedzialności za ich śmierć.

Bourne słyszał o El Ghadanie, ale nigdy nie miał okazji go spotkać. W Treadstone czytał jego akta. Były dość precyzyjne, jeśli chodzi o fakty, ale ubogie, jeśli chodzi o opis jego osobowości. W przypadku takich fanatyków, zajmujących najdalsze pozycje na skali ekstremizmu, ustalenie cech osobowości stanowiło klucz do ich pokonania. Dlatego Bourne wyostrzył wszystkie zmysły.

– Nie boi się pan, że przyjedzie policja? – odezwał się.

– Policja? – El Ghadan wybuchnął śmiechem, surowym i przeszywającym jak pustynny wiatr. – Tutaj ja nią rządzę.

Bourne zapamiętał tę reakcję. Arogancja i pogarda. Kiedy przeciwnikowi się wydaje, że do tego stopnia kontroluje sytuację, że może dać upust swojemu poczuciu wyższości nad tobą, wówczas masz nad nim pewną przewagę.

El Ghadan pstryknął palcami i trzymający Bourne’a mężczyźni posadzili go na krześle między dwoma martwymi terrorystami. Wyciągnął rękę, a zastępca natychmiast podał mu tablet.

El Ghadan przesunął palcem po wyświetlaczu i obrócił urządzenie w stronę Bourne’a. Obraz na żywo, trzy osoby: Soraya Moore, jej córka Sonya oraz mąż, Aaron Lipkin-Renais, pracownik francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Cała trójka siedziała z rękami związanymi z tyłu. Córeczka Sorayi, najwyżej dwuletnia, zaczęła płakać.

Bourne poczuł bolesny skurcz żołądka. Jego znajomość z Sorayą była długa, skomplikowana i czasem… bardzo bliska. Jak El Ghadanowi udało się porwać ją razem z rodziną? Ocena jego „talentu” drastycznie wzrosła.

Soraya patrzyła prosto w kamerę. Bourne widział ją po raz ostatni ponad trzy lata wcześniej, ale wiedział, że po ślubie z Lipkinem-Renaisem zrezygnowała z kierowania Treadstone. Wkrótce potem na stałe przeniosła się do Paryża i tam, w Mieście Świateł, rozpoczęła nowy etap życia z mężem i córeczką. Bourne pogodził się z jej wyjazdem, ale nie potrafił o niej zapomnieć.

Soraya, pół-Egipcjanka, była piękną kobietą, wprost olśniewała urodą. „Niezwykłe – pomyślał Bourne – że skrajne niebezpieczeństwo czyni ją jeszcze piękniejszą, podkreśla jej wyraziste kości policzkowe, powiększa i tak ogromne oczy w kolorze kawy, teraz przepełnione mieszaniną wściekłości i strachu o męża i córkę”. Znał ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że bezpieczeństwo rodziny jest u niej absolutnie na pierwszym miejscu.

Lipkin-Renais przechylał głowę. Patrzył na coś lub na kogoś poza kadrem.

El Ghadan stuknął zgrubiałym palcem w ekran i powiedział:

– Zna ich pan, prawda?

Bourne usiłował skoncentrować się na niuansach w jego głosie.

– W każdym razie kobietę na pewno. Soraya Moore. Szefowa Treadstone. Była szefowa.

Chwalił się swoją wiedzą, to jasne. Był jak goryl, który wali się pięściami w piersi. Jego ton skrywał jednak coś więcej, jakąś chełpliwą nutę. Bourne zapragnął się w nią wsłuchać.

– Dziwne, że wybrała Francuza, a nie pana. Chociaż nie, założę się, że byłby pan równie marnym ojcem, jak mężem.

Deprecjonowanie drugiej osoby jest oznaką braku pewności siebie, a nawet strachu. Czego mógł się bać El Ghadan?

– A właśnie, czy zna pan Sonyę? Niesamowita! Dzieci w jej wieku, jakże delikatnym, są uosobieniem niewinności, nie sądzi pan? Jest ładna jak matka, może nawet ładniejsza. Kto wie, może kiedy dorośnie…

„Aha, teraz to powie” – pomyślał Bourne.

– …a raczej jeśli dorośnie.

Bourne tylko patrzył przed siebie i milczał.

– Zabierzcie go! – rozkazał terrorysta.

Założyli mu worek na głowę, po czym zaprowadzili na przesiąknięty odorem śmierci korytarz, potem do windy, na dół, do przypominającego jatkę holu, i na zewnątrz, do jednego z SUV-ów. Ktoś wbił mu w ramię igłę. Kiedy wrzucono go na tylne siedzenie, jeszcze walczył z opanowującym go otępieniem, ale środek, który mu podano, był silniejszy. Bourne stracił świadomość, kiedy SUV ruszał spod hotelu.

***

Powrót do przytomności był naznaczony krótkim poczuciem błogości, potem jednak wspomnienie tego, co się niedawno wydarzyło, wdarło się do umysłu Bourne’a i błyskawicznie go otrzeźwiło.

Pierwszą rzeczą, jaką poczuł, były więzy na rękach i nogach. Unieruchomiono go na drewnianym krześle ze skórzanym oparciem. Rozejrzał się i stwierdził, że znajduje się w niewielkim pomieszczeniu o nagich, betonowych ścianach, pozbawionym okien i mającym jedne, zamknięte na klucz i strzeżone drzwi. Jedyną ozdobą był wiszący na przeciwległej ścianie gruby afgański dywan.

Po prawej stronie na takim samym krześle siedział El Ghadan. Między nim a Bourne’em stał nieduży, ośmiokątny stolik z wyrytymi w macicy perłowej arabskimi inskrypcjami. Bourne zwrócił uwagę na postawę terrorysty: rozsiadł się, wręcz rozwalił na krześle, i założył nogę na nogę. Złudzenie nonszalancji byłoby nawet przekonujące, gdyby nie poruszał tak energicznie i nerwowo założoną nogą. Podniósł rękę i jeden z jego ludzi wyszedł, by po chwili wrócić z tacą, na której stały dwa kubki z kawą, śmietanka, cukier oraz talerz daktyli obtoczonych w kokosie.

El Ghadan uczynił zachęcający gest.

– Proszę się częstować. – Pokręcił głową. – Najmocniej przepraszam. – Podniósł jeden z kubków. – Kawy? Nie. – Upił łyk. – Może daktyla? – Włożył jednego do ust, po czym zlizał z palców okruszki kokosa. – Chodzi o to, że trzeba coś zrobić – powiedział. – I to szybko.

– Ma pan przecież ludzi i środki.

El Ghadan zignorował tę uwagę.

– Za tydzień w Singapurze pański prezydent doprowadzi do pomyślnego zakończenia negocjacji w sprawie podpisania historycznego traktatu pokojowego między Izraelczykami a Palestyńczykami. – Pochylił się i ściszył głos. – Porozumienie wisi na włosku. Bez jego pomocy i wsparcia nigdy nie dojdzie do skutku. Chcę, aby zadbał pan o to, żeby prezydent nie dotarł do Złotego Pałacu w Singapurze, gdzie układ ma zostać podpisany.

– Oszalał pan – stwierdził Bourne.

– Tak brzmi pańska odpowiedź? – El Ghadan cierpliwie odczekał kilka chwil, a ponieważ Bourne milczał, pokiwał głową i powiedział: – W porządku. Przyda się zatem lekcja pokory.

Jak na zawołanie do pomieszczenia wszedł jeden z jego ludzi, pchając przed sobą dwudziestoczterowoltowy akumulator samochodowy. Przez ramię miał przerzucone dwie wiązki gołych miedzianych kabli. Na dłonie założył grube gumowe rękawice. Postawił akumulator obok Bourne’a, zdjął kable i jednym końcem przymocował je do skrzyneczki, a drugi pozostawił wolny.

Bourne przyglądał się tym czynnościom z opanowaniem, jakie wpojono mu podczas szkolenia w Treadstone i które wielokrotnie sprawdziło się w praktyce. Mężczyzna kilka razy obwiązał jego pierś miedzianym drutem. Kiedy skończył, kucnął przy skrzynce i dał szefowi znak skinieniem głowy.

– Powiem panu, co się teraz stanie, panie Bourne – odezwał się El Ghadan. – Rashid przyłoży luźną końcówkę przewodu do styków i wówczas przepłynie przez pana prąd o napięciu dwudziestu czterech woltów. To, rzecz jasna, za mało, żeby pana usmażyć, ale przecież nie o to chodzi. Śmierć to żadna nauczka. Nie, panie Bourne, dwadzieścia cztery wolty jedynie porażą panu mięśnie międzyżebrowe. Rashid musi być ostrożny, ponieważ jeśli nie wyłączy prądu na czas, pan się udusi. To jednak trochę potrwa, a te chwile wypełni panu straszliwy, nieznośny ból. Poczuje się pan tak, jakby umierał. – Skinął głową. – Pokaż mu, Rashid.

Podwładny El Ghadana wykonał polecenie. Bourne myślał, że przygotował się na ból, ale to, co go przeszyło, ta agonia w czystej postaci, solidnie nim szarpnęło. Było jak gigantyczna dłoń zaciskająca się wokół piersi i płuc. Łzy napłynęły mu do oczu.

Rashid przerwał obwód. Ciało Bourne opadło. Pot spływał mu po karku i czole, zaszczypał w oczy, zbierał się pod pachami i w pachwinach. Wiedział, że nie może stracić przytomności, że musi zachować choć odrobinę panowania nad sobą. Bo w przeciwnym razie…

Rashid znów poraził prądem. Otoczenie straciło barwy, dźwięki zatarły się i zniekształciły. Bourne’owi opadła głowa, a jego broda oparła się na zlanej potem piersi. W jego umyśle zapanował chaos. Wiedział, że musi coś sobie przypomnieć. Tylko co?

Kiedy prąd popłynął po raz trzeci, świadomość Bourne’a postanowiła go opuścić. Potężna pięść zamknęła go w uścisku, jakby chciała zmiażdżyć żebra i przebić nimi serce. Pomieszczenie zrobiło się najpierw czerwone, a potem stało się czarne.

***

– Jak się czujemy? – Głos El Ghadana unosił się w ciemności. – Żyjemy?

Zgasły wszystkie światła. Bourne z trudem nabrał powietrza, potem wziął kolejny drżący oddech. Szorstka dłoń chwyciła go za podbródek. Poświecono mu po oczach oślepiającym światłem. Ktoś rozchylił mu powieki.

– Źrenice w porządku – odezwał się jakiś głos. – Szybko się ocknął. Twardziel.

– Należało się tego spodziewać – rzucił El Ghadan. – Pora na drugą część przedstawienia.

Ktoś odsunął wiszący na ścianie dywan i pomieszczenie wypełniło światło wlewające się do środka przez lustro weneckie. Bourne zaczął mrugać jak oszalały, rozpaczliwie usiłując znaleźć oparcie dla wzroku, a kiedy już mu się udało, z miejsca tego pożałował, zobaczył bowiem ten sam pokój, co na ekranie tabletu, a w nim przywiązanych do krzeseł Sorayę, Sonyę i Lipkina-Renaisa.

Po drugiej stronie ośmiokątnego stolika dostrzegł zarys postaci El Ghadana, właściwie tylko jego profil.

– Mała jest przerażona. Widzisz to, Bourne?

– Sonya. – Bourne miał wrażenie, jakby mówił z ustami pełnymi piachu. Język okropnie mu spuchł. Spróbował zebrać ślinę. – Ma na imię Sonya.

El Ghadan poprawił się na krześle, które zaskrzypiało.

– Za chwilę Sonya będzie się bała jeszcze bardziej.

Bourne gwałtownie odwrócił głowę i ujrzał radość na twarzy terrorysty.

– Nie rób nic głupiego – ostrzegł.

– Głupota nie ma tu nic do rzeczy. – El Ghadan wzruszył ramionami. – Odpowiedzialność spadnie na ciebie, nie na mnie.

Dał znak. Bourne zobaczył, jak twarz Lipkina-Renaisa nagle blednie. W polu widzenia pojawił się mężczyzna z pistoletem. Sonya krzyknęła, a jej ciałkiem wstrząsnął dreszcz. Przerażona Soraya szeroko otworzyła oczy; wiedziała, co się stanie.

Soraya i Bourne krzyknęli jednocześnie, choć po przeciwnych stronach lustra.

– Nie!

– Nie musisz tego robić – powiedział Bourne zachrypniętym głosem.

El Ghadan rozsiadł się wygodnie, jakby szykował się do seansu ulubionego filmu.

– Patrz, Bourne. Lekcja pokory jeszcze się nie skończyła.

Pistolet wypalił. Krew i kawałki mózgu oraz kości Lipkina-Renaisa spadły na skuloną Sorayę jak różowy grad.

***

El Ghadan wstał i ustawił się tak, że zasłonił Bourne’owi widok, ale nie zdołał wyciszyć zawodzenia pełnego bólu i niedowierzania.

– No i proszę – powiedział. – Kolejny grzech na twoim sumieniu.

Splótł dłonie jak ksiądz przed homilią.

– Oto co się stanie, jeśli się nie podporządkujesz: najpierw zastrzelimy Sonyę na oczach Sorayi, a potem zabierzemy Sorayę do pokoju przesłuchań, w którym zostanie pozbawiona własnej woli, własnej tożsamości, własnego ja. Z człowieka przeistoczy się w kawał mięsa. Wtedy osobiście zacznę odcinać kawałek po kawałku, aż zostanie kupa krwawych ścięgien i tłuszczu.

Pochylił się, nadal ze splecionymi dłońmi, i dodał cicho, swobodnym tonem, nakładającym się na zawodzenie Sorayi i płacz Sonyi:

– Wiem z dobrego źródła, Bourne, że jesteś specjalistą w tych sprawach.

Przesunął się, odsłaniając koszmarną scenę, która rozgrywała się za lustrem weneckim. Soraya próbowała objąć zanoszącą się histerycznym płaczem córeczkę, ale więzy jej na to nie pozwalały.

– Proszę, pozwól mi przytulić Sonyę – powiedziała do mężczyzny z pistoletem. – Wpatrywała się w jego oczy – w jego nieustępliwe spojrzenie – jedyną część twarzy, której nie zasłaniała chusta. – Chcę ją objąć!

– Ciesz się – odezwał się mężczyzna – że twoje dziecko nie spłonęło podczas ataku drona.

– Jak myślisz, ile wytrzyma? – zapytał El Ghadan. – Cztery dni? Tydzień? Wygląda na odporną, więc może trochę dłużej. Jak myślisz, Bourne? Przez cały ten czas jej ciałem będą się żywiły muchy.

– Wystarczy – powiedział Bourne.

El Ghadan przekrzywił głowę.

– Jesteś pewien? Uprzedzam, że od tej decyzji nie będzie odwrotu.

– Podaj szczegóły.

– Z przyjemnością. – El Ghadan pochylił się nad stolikiem i powiedział takim tonem, jakby ucinał sobie pogawędkę z serdecznym przyjacielem: – Dobrze to sobie zapamiętaj, Bourne: należysz teraz do mnie. Umysłem, ciałem i duszą.

3

Camilla Stowe zameldowała się w zachodnim skrzydle Białego Domu jeszcze przed świtem. Nigdy, nawet kiedy była mała, nie lubiła długo spać. Od kiedy prezydent Magnus wpuścił ją do swojego zaufanego kręgu, mianując szefową Secret Service, sypiała nie więcej niż godzinę, dwie dziennie. To jej wystarczało. „Wyśpię się w grobie”, mawiała.

Camilla, naturalny rudzielec z zielonymi oczami i mleczną, upstrzoną piegami skórą, zdecydowanie wyróżniała się na tle otoczenia prezydenta. Męska część pracowników administracji rządowej z pożądaniem wodziła wzrokiem za jej śliczną buzią i drobnym, acz krągłym ciałem. Ci, którzy jej nie znali, często błędnie zakładali, że delikatny wygląd skrywa wewnętrzną słabość.

Jej ojciec był Brytyjczykiem, niewyobrażalnie bogatym potomkiem arystokratycznego rodu, który przez dziesiątki lat kierował ekspansją imperium brytyjskiego w Afryce i Indiach. Uparł się, żeby Camilla odebrała porządne angielskie wykształcenie – miał płonną nadzieję, że powstrzyma w ten sposób córkę przed powrotem do Stanów i pójściem w ślady matki żołnierki. W młodości Carla Stowe była asem lotnictwa piechoty morskiej, potem kokpit samolotu zamieniła na salę wykładową. Zajęcia, które prowadziła, cieszyły się dużym powodzeniem; każdy chciał uszczknąć kawałek wiedzy i doświadczenia.

Camilla miała inny pomysł na życie: zamiast zasiąść za sterami samolotu, wstąpiła do wywiadu piechoty morskiej w stopniu porucznika. Służyła w Rogu Afryki, w Afganistanie i dwukrotnie w Iraku. Szybko awansowała na kapitana, po czym została zwerbowana przez CIA. Odeszła z agencji po półtora roku, niezadowolona ze sposobu, w jaki traktuje się tam kobiety. Wtedy zwróciła na siebie uwagę prezydenta, który rozglądał się za kimś, kto uporządkuje moralny chaos w Secret Service. Chciał, żeby ktoś wysprzątał i przewietrzył dom, zresetował machinę odpowiedzialną za prywatne i publiczne bezpieczeństwo głowy państwa. Camilla była jedną z pięciu kandydatów na stanowisko szefa Secret Service – i jedyną kobietą w tym gronie.

Magnus przeprowadził z nią ponad półtoragodzinną rozmowę, choć już po dziesięciu minutach wiedział, że ją zatrudni. Nie chciał wypuścić jej z rąk. Pod koniec rozmowy kwalifikacyjnej zaproponował Camilli pracę, a ona ją przyjęła. Nieco później wyznał Howardowi Anselmowi, sekretarzowi generalnemu, że Camilla ma kręgosłup ze stali, który wprawdzie się zgina, ale nie łamie. „Zachodnie skrzydło jej potrzebuje” – powiedział.

Po rozmowie prezydent zaprosił Camillę na lunch; posiłek przyrządzono w prywatnej kuchni. Magnus był wzorem ojca i męża. Z początku jego telegeniczna żona drażniła gusta konserwatywnych obywateli, zakładając sukienki bez rękawów i pokazując zgrabne ramiona, z których słusznie była bardzo dumna. Nosiła się jednak z takim wdziękiem i miała przy tym tak duży dystans do siebie, że nawet najbardziej zajadli krytycy zamilkli i tylko od czasu do czasu narzekali pod nosem. Prezydencka para miała dwoje dzieci: dziewczynkę i młodszego chłopca; oboje świetnie wypadali przed kamerami i nie bali się ani tłumów, ani pytań.

Mimo to zarówno Anselm, jak i Marty Finnerman, podsekretarz obrony do spraw polityki, dwie osoby najbliższe prezydentowi, byli zdania, że Magnus po prostu zadurzył się w Camilli. Na razie nie sposób było odgadnąć, czy prezydent i Camilla poszli już do łóżka, czy dopiero się do tego przymierzają, ale Anselm i Finnerman uznali, że na wszelki wypadek lepiej mieć oko na oboje, oczywiście po to, by w odpowiednim momencie nie dopuścić do skandalu.

Tego bardzo wczesnego ranka, kiedy Camilla przybyła do zachodniego skrzydła, miasto jeszcze spało. Noreen, nowa asystentka Anselma, równie młoda i piękna jak poprzednia, poinformowała Camillę, że szef jest u siebie. Drzwi były otwarte, w środku paliło się jasne światło, a na korytarz przesączał się zapach świeżo zaparzonej kawy, wabiąc Camillę i odciągając ją od Gabinetu Owalnego.

– Howardzie, pracowałeś przez całą noc? – spytała, wchodząc do biura.

– Nie miałem wyjścia – odparł Anselm, nie podnosząc głowy. Jego trudny i bolesny rozwód wkroczył właśnie w końcową fazę. – Za dużo roboty przed szczytem w Singapurze.

Przestał pisać, odłożył długopis i rozruszał palce. Nie korzystał z urządzeń elektronicznych – przestał po aferze ze Snowdenem. Uznał, że to zbyt niebezpieczne, mimo zapewnień cyberstrażników, że jest inaczej. Wszyscy jego podwładni musieli ręcznie pisać szkice i projekty oraz przepisywać na maszynie ostateczne wersje dokumentów. Powrót do przeszłości. Każdemu, kto zechciał go wysłuchać, powtarzał, że najlepsze w maszynach jest to, że każda jest unikalna, tak jak odcisk palca, dlatego łatwo namierzyć na przykład autora krnąbrnej notatki służbowej. „Chodzi o nieprecyzyjność mechanizmu” – twierdził, a Camilla mu wierzyła. Ona też kazała wszelką korespondencję Secret Service prowadzić z wykorzystaniem urządzeń mechanicznych.

Anselm spojrzał na nią i powiedział:

– Częstuj się. – Przyglądał jej się w skupieniu, kiedy przygotowywała sobie potrójne espresso. – Jakie masz plany?

– Przecież wiesz. – Otworzyła lodówkę, wyjęła śmietankę i wlała trochę do białej porcelanowej filiżanki z pieczęcią prezydencką po obu stronach. – Przedłożyłam ci je dziesięć dni temu. Zostały już wprowadzone w życie. Kolesie regularnie posuwający kolumbijskie dziwki zostali wyeliminowani. Pozostałych bacznie obserwujemy w oczekiwaniu na ostatnią fazę dochodzenia. – Wsypała cukier, zamieszała i upiła łyk. – Mmm. To mi rozjaśni w głowie.

Odwróciła się do niego. Był niskim, korpulentnym mężczyzną, miał krótkie ręce i nogi oraz rudawo-złote włosy na zaczeskę. Garbił się, miał twarz jak pysk buldoga i nos pięściarza, który wyglądał jak grzyb. Nawet kiedy w Waszyngtonie panowały upały, nosił grube wełniane garnitury, sfatygowane czarne szelki i ciężkie półbuty na – jak wszyscy sądzili – podwyższonym obcasie. Wygląd podkreślał surowość aparycji i zupełny brak poczucia humoru Anselma. Był, krótko mówiąc, ucieleśnieniem modelowego biurokraty: po części motorem polityki, po części zwykłym urzędasem.

– Ale przecież ty to wszystko wiesz, Howardzie. O co więc tak naprawdę chodzi?

Dał znak, żeby usiadła. Miała na sobie elegancki beżowy kostium, pasujące do niego czółenka, jedwabną bluzkę w kolorze ostryg i prostą, złotą spinkę. Szyję osłoniła szalem od Hermèsa, wyglądającym trochę jak oswojony wąż.

Kiedy spoczęła na krześle i przyjęła kolejną dawkę kofeiny, Anselm powiedział:

– Chcę, żebyś odwołała wszystkie spotkania w przyszłym tygodniu. W następnym pewnie też.

– Wszystkie? Dlaczego? Co się stało?

– Pojawiły się nowe informacje.

Nie spieszył się. Sięgnął po filiżankę i upił łyk kawy, wpatrując się w Camillę brązowymi oczami schowanymi za okrągłymi szkłami w złotych oprawkach.

Camilla nie okazała rozdrażnienia, tylko dopiła espresso, wstała, podeszła do ekspresu i przygotowała sobie jeszcze jedną porcję. Kiedy napój był gotowy, najpierw go spróbowała, a dopiero potem wróciła na miejsce i powiedziała:

– Powiesz coś więcej?

– Doszło do… incydentu w Ad-Dausze – zaczął obojętnym tonem. – Było tam spotkanie na wysokim szczeblu ministrów z siedmiu krajów arabskich.

– Nic o tym nie wiem.

– Ponieważ nie podzieliliśmy się tą informacją z dziennikarzami.

– Kwestia czasu.

– Prezydentowi zależy na wykorzystaniu przewagi czasowej, nawet jeśli jest niewielka.

Camilla spojrzała na niego sponad filiżanki.

– Co konkretnie się wydarzyło?

– Konkretnie sześć trupów. Plus kilkunastu martwych ochroniarzy i czterech sztywnych dżihadystów.

– Mój Boże. Czy wiadomo, kto…

– Źródła donoszą, że oddziałem dowodził sam El Ghadan.

– Nie widziano go od ponad roku.

– Owszem, ale jego ludzie – Brygada Jutra – przez cały czas była i jest aktywna w Somalii, Kongo, Iraku, Syrii, Indiach, Pakistanie i Indonezji. Na całym cholernym świecie. Ten człowiek to anioł zniszczenia.

– Tak, czytałam raporty. Co się stało, że akurat teraz wyszedł z cienia?

– Dobre pytanie.

Camilla czekała. Kawa stygła. Ponieważ Anselm milczał, postanowiła przejąć inicjatywę.

– A siódmy minister?

Anselm błyskawicznie zerknął do papierów.

– Kabbani. Z Syrii.

– Co się z nim stało?

– Rozpłynął się w powietrzu. Jakby nigdy nie istniał. – Spojrzał na nią ponurym wzrokiem. – Z tym że minister Kabbani jak najbardziej istnieje. Prezydent rozmawiał z nim niecałą godzinę temu. Cały i zdrowy przebywa w Damaszku, z którego nigdzie się nie ruszał.

– Więc jak, u diabła…

– Kowal.

Camilla potrząsnęła głową.

– Słucham?

– Kowal – powtórzył Anselm, wyraźnie wymawiając to słowo. – Osoba, która wciela się w dygnitarza i zastępuje go, kiedy ten musi się udać do miejsca będącego punktem zapalnym.

Camilla odchyliła się na krześle i zagwizdała.

– Niebezpieczne zajęcie.

– Owszem, niebezpieczne dla ciebie, jeśli kowalem, którego wynajmujesz, jest Jason Bourne.

Camilla była tak zaskoczona, że nie zauważyła, kiedy espresso zaczęło się wylewać z filiżanki na spodek.

– Że co?

– Uważamy, że współpracuje z El Ghadanem.

Pokręciła głową.

– Macie dowody?

– Po prostu nic innego nie przychodzi nam do głowy. W jaki sposób terroryści zyskali dostęp do pilnie strzeżonego pomieszczenia? Bourne to spec od infiltracji. Skąd El Ghadan miałby wiedzieć, że podaje się za Kabbaniego, gdyby sam mu tego nie powiedział? Zginęli wszyscy poza Bourne’em. Znasz El Ghadana tak samo dobrze jak ja i wiesz, że na pewno nie pozostawiłby świadka. Z tego wniosek, że od początku chciał go oszczędzić. Co z kolei sugeruje, że Bourne i El Ghadan współpracują.

– Nawet jeśli to prawda…

– Oczywiście, że tak. Jason Bourne robi co i kiedy chce. Camillo, to najniebezpieczniejszy człowiek w naszej branży. Człowiek, przez którego prezydent do reszty osiwieje.

– W porządku, rozumiem. Ale dlaczego, na miłość boską, El Ghadan miałby wchodzić w układy z Bourne’em? Wiadomo przecież, że nie dzieli się władzą, wręcz przeciwnie.

Anselm pochylił się nad biurkiem. Światło żyrandola odbiło się w szkłach jego okularów, tak że na chwilę stały się nieprzejrzyste.

– To prawda, ale pozwól, że podzielę się z tobą informacją, którą wyłowiła NSA: otóż El Ghadan planuje atak, przy którym nawet on będzie potrzebował pomocy.

– O co może… – Poczuła, jak oblewa ją nagła fala strachu. Zasłoniła dłonią usta. – Mój Boże, prezydent na szczycie w Singapurze.

Anselm wreszcie wykrzywił usta w uśmiechu, pokazując zęby jak wilgotne ziarenka kukurydzy, ale szybko ściągnął je z powrotem.

– Najazd na spotkanie ministrów był próbą generalną przed Singapurem. Dostali się do hotelu, pokonali ochronę i na dodatek pokazali, że mieli tam swojego człowieka. – Podniósł palec wskazujący jak wykładowca na uczelni. – Nie każdy wie, że Bourne to mistrz w maskowaniu się. Jest w tym niezrównany.

Camilla patrzyła na niego jak zahipnotyzowana.

– Przez lata – ciągnął dalej – rząd Stanów Zjednoczonych robił wszystko, żeby podporządkować sobie Bourne’a i oddać go w ręce sprawiedliwości, na co w pełni sobie zasłużył. Jasne zatem, że ukartował zamach na prezydenta Stanów Zjednoczonych, człowieka, który wydał na niego wyrok. – Oparł się o biurko, wysuwając do przodu drobne ramiona. – Camillo, mamy do czynienia z zemstą. – Zabrał jej filiżankę ze spodkiem i odstawił na blat. – Musimy go powstrzymać. Musimy raz na zawsze zakończyć te rządy terroru. To misja, którą powierzył nam prezydent.

– Nam?

– Nie udało się to ani CIA, ani NSA. Skapitulował nawet Treadstone, rozwiązany po rezygnacji Sorayi Moore i po tym, co się przytrafiło Peterowi Marksowi. Prezydent uważa, że pora zacząć myśleć nieszablonowo.

– To znaczy?

– Jeśli Bourne ma jakąś słabość, to są nią ludzie, którym dzieje się krzywda.

– Howardzie, czy masz na myśli kogoś konkretnego?

– Tu masz plan – powiedział Anselm, wręczając jej ciężką teczkę.

– Mój Boże, ale cegła!

– Szefowie sztabów przyłożyli się do roboty.

– To musi być naprawdę wyjątkowy plan, skoro się przy nim nie pozagryzali.

Anselm uśmiechnął się.

– Jest wyjątkowy, Camillo. I to bardzo.

Otworzyła teczkę i zaczęła czytać. Po chwili zaskoczona podniosła głowę.

– Chwileczkę. To oznacza, że…

– To o tobie, Camillo. Stworzyliśmy scenariusz specjalnie dla ciebie. Wysyłamy cię w teren jako naszego środkowego. Twoim zadaniem jest zlikwidowanie Jasona Bourne’a.

4

Eli Yadin, szef Mossadu, korzystał z pogody. Jego łódź, dziesięciometrowy slup, którym zwykle pływał samotnie, znajdował się mniej więcej milę morską od wybrzeża, na wysokości Tel Awiwu. Zza puszystych cumulusów od czasu do czasu wyglądało słońce, po czym znów się chowało. Yadin podniósł głowę i spojrzał na swoją córkę Sarę; zabrał ją na wycieczkę żaglówką, chcąc uczcić to, że w końcu udało jej się wylizać po pchnięciu nożem, które o mały włos nie pozbawiło ją życia. Posilili się chlebem, wypili butelkę różowego wina i nawet krótko popływali w morzu.

Nagle zabrzęczał telefon – satelitarny, nie komórkowy. Przez chwilę ojciec i córka patrzyli sobie w oczy, przeczuwając potencjalne nieszczęście. Yadin oddał Sarze liny, a sam zszedł pod pokład, żeby odebrać telefon.

Dzwonił jego człowiek z Ad-Dauhy.

– Niech pan posłucha, szefie: przed chwilą pod drzwiami francuskiej ambasady pozostawiono pracownika francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

W żołądku Yadina uformowała się lodowata kula. Jeśli tu chodzi o  n i e g o… 

– Żywego czy martwego?

– Ktoś odstrzelił mu pół głowy.

– Zatem robota amatora.

– Na to wygląda.

Yadin wyjrzał przez okno. Wydawało mu się, że odpłynął wystarczająco daleko od Tel Awiwu, a jednak okazało się, że praca go znalazła. Bał się zadać to najważniejsze pytanie.

– Nazwisko?

– Aaron Lipkin-Renais. Wiem, że współpracował jedynie okazjonalnie, ale uznałem, że jego śmierć jest na tyle ważna, żeby…

– Słusznie – uciął Yadin i na chwilę zacisnął powieki. Do cholery. Do ciężkiej, jasnej cholery… – Chcę poznać szczegóły.

***

– Saro! – zawołał Eli Yadin. – Saro!

Wiatr rozwiewał jej włosy, a słońce świeciło prosto w oczy. Wyglądała piękniej niż kiedykolwiek. Nie było dla niego nic cenniejszego na świecie.

– O co chodzi?

Odwiązała linę i przysunęła się do niego, kiedy przejął ster.

Zreferował jej rozmowę, a ona wysłuchała go ze łzami w oczach.

– Jak? – spytała. – Jak to się stało?

– Przed dwoma dniami Aaron zniknął wraz z rodziną. Niedawno jego córeczka chorowała, więc założyliśmy, że po prostu zabrał ją i żonę na wypoczynek. Dwanaście godzin później nadal nie reagował na pilne sygnały z biura. Przepytano jego kolegów – okazało się, że z nikim nie podzielił się planami. On, jego żona i córka rozpłynęli się w powietrzu.

– Po czym Aaron odnalazł się martwy na progu francuskiej ambasady w Ad-Dausze? – Sara pokręciła głową. – To bez sensu. – Oparła się o tekowy reling na rufie. – A żona i córka?

– Nie wiadomo – odparł Eli. – Nie natrafiono na żaden ślad.

Sara odwróciła wzrok. Nie odgarnęła włosów z twarzy.

– Wiem, że byliście sobie bliscy z Aaronem – zaczął Eli, a kiedy nic nie powiedziała, dodał: – Czy to się zmieniło po tym, jak się ożenił?

Posłała mu surowe spojrzenie.

– Dlaczego miałoby się zmienić?

Eli wzruszył ramionami.

– Mężczyzna się żeni, rodzi mu się dziecko. Zmieniają się priorytety.

– U ciebie się nie zmieniły, tato.

Teraz to on spiorunował ją wzrokiem.

– Masz mi to za złe?

– Jakże bym mogła? Przecież jesteś najdzielniejszym człowiekiem, jakiego znam.

– Saro…

– Co teraz? Aaron nie żyje, a jego żona i córeczka zapadły się pod ziemię.

Eli wykorzystał konieczność korekty kursu, by zastanowić się nad pytaniem Sary.

– Wygląda na to, że mamy do rozwiązania intrygującą zagadkę.

Sara wyglądała, jakby się zbierała, żeby coś powiedzieć.

– Tato, posłuchaj, ja muszę się dowiedzieć, co się stało. Chcę polecieć do Ad-Dauhy.

Eli bez słowa zmienił kurs. Wracali do Tel Awiwu. Nie podobała mu się perspektywa wysłania córki do Kataru, ale wiedział z bolesnego doświadczenia, że kiedy Sara używa takiego tonu, lepiej jej się nie sprzeciwiać.

***

– Sonyu!

Cisza.

– Sonyu!

Ciemność nagle i niespodziewanie zmieniła się w jasność i Sonya, łkając, wpadła w ramiona matki.

– Kochanie, jestem przy tobie. – Soraya mocno objęła córeczkę i zaczęła ją tulić. – Jestem przy tobie, Sonyu. Już dobrze. Już dobrze – nuciła półgłosem.

***

Pozwolono im wyjść z pokoju i skorzystać z łazienki. Jeden z dżihadystów pilnował, kiedy Soraya myła siebie i córeczkę mydłem i myjką dostarczonymi przez porywaczy, a potem odprowadził je z powrotem do celi.

Próbowała nie myśleć o Aaronie, o jego uwolnionych z więzów zwłokach leżących między nią a córeczką, dobitnie i koszmarnie przypominających o miażdżącej sile, jaką dysponują ci bandyci. Czy po tym, jak zabili jej męża, potrzebowała dodatkowych argumentów? Potem go zabrali. Bóg jedyny raczy wiedzieć, jak zbezcześcili jego biedne ciało. Nic z tego: nie potrafiła nie myśleć o Aaronie. Nie żył, Boże drogi, życie uleciało z niego w okamgnieniu. Świadomość tego była niemal nie do zniesienia i Soraya wiedziała, że choć jest silna, zarówno ciałem, jak i duchem, wytrenowana przez najznakomitszych specjalistów z Treadstone, to gdyby nie Sonya, z pewnością by się załamała. Nie mogła się poddać, musiała zachować siłę – dla córki. Teraz jej podstawowym obowiązkiem było uspokojenie jej i zapewnienie, że wszystko się dobrze skończy. Opłakiwać Aarona będzie wtedy, gdy obie znajdą się daleko stąd i będą bezpieczne. Dlatego tak jak najlepsi agenci, włożyła żałobę do specjalnej, głęboko schowanej przegródki w umyśle i ją tam zamknęła.

– Kochanie – odezwała się najspokojniej, jak potrafiła. – Jestem tutaj. Jesteś bezpieczna.

– Mamusiu!

Ten głosik, tak dobrze znany, teraz pełen bólu i strachu, niemal złamał jej serce.

– Mamusiu, nie widziałam cię.

– Byłam tutaj, kochanie, tuż obok. Cały czas obok ciebie.

– Nie widziałam cię! – powtórzyła dziewczynka.

„Boże, dodaj mi siły – pomyślała Soraya. – Pomóż mi ochronić moje dziecko, a już zawsze będę cię kochała, zawsze”.

– Skarbie, posłuchaj: jeśli światło znowu zgaśnie, słuchaj mojego głosu. Idź za moim głosem, a mnie znajdziesz.

– Nie dam rady!

– Dasz. Pamiętasz Szeherezadę? Pamiętasz historie, które opowiadała sułtanowi? Te, które ci śpiewam po persku, kiedy idziesz spać?

– Wszystkie pamiętam.

– No pewnie, że tak. Twoja pamięć jest jak długa, cudowna rzeka. A teraz przypomnij sobie pieśń o Dunjazadzie i jaskini dżina. Pamiętasz, jak ciemno tam było?

– Bardzo ciemno.

– Tak, Dunjazada nic a nic nie widziała.

– I nie miała lampy ani pochodni. I była noc, i nie było księżyca ani gwiazd.

Soraya uśmiechnęła się do siebie. Sonya była wyjątkowym dzieckiem.

– Zgadza się. Dunjazada musiała coś wymyślić. Co takiego zrobiła?

– Usłyszała w jaskini wiatr. I poszła za jego głosem.

– I co się potem stało?

– Odkryła dom dżina, w którym było mnóstwo pokojów.

Soraya zaczęła nucić po persku:

– Przyjdę po ciebie, kiedy księżyc będzie pełny jak melon / Kiedy drzewa zadrżą i nagną się do mej woli / Kiedy ciemność utuli cię do snu / Przyjdę / Wezmę cię w ramiona i popłynę z tobą ku nieznanym lądom… – Jej głos zaczął się łamać. – Powiedz, kochanie, czy mój głos brzmi jak wiatr?

– Tak, mamusiu.

– Więc kiedy zrobi się ciemno, idź za nim, a wtedy cię ochronię – powiedziała, a potem zaśpiewała, niemal przez łzy: – Bo jestem Słońcem i jestem Księżycem / Gwiazdy słuchają moich poleceń / Nikt nie śmie stać przede mną / Bo moimi budulcami są powietrze, morze i niebo / Kiedy jesteś ze mną / Kiedy cię trzymam / Jesteś w objęciach Boga.

***

– A zatem zgodziłaś się.

– Tak, panie prezydencie, zgodziłam się.

Magnus zmarszczył brwi.

– Na Boga, Camillo, nie bądź taka oficjalna, kiedy jesteśmy sami.

Pełne usta Camilli ułożyły się w koci uśmiech.

– Jak sobie życzysz, Bill.

Siedzieli na jednej ze stojących naprzeciw siebie dwóch kanap w Gabinecie Owalnym. Pośrodku lśniła wpleciona w imponujący niebieski dywan pieczęć prezydenta Stanów Zjednoczonych, przypominająca każdemu, kto tu wchodził, gdzie się znajduje.

– Znasz plan.

– Znam.

– Cały.

– Zapamiętałam go. Jest dość skomplikowany.

– Musi być. Szczyt już za tydzień, więc sama rozumiesz.

– Czy nie można przełożyć tego spotkania? Albo chociaż zmienić miejsce?

Magnus potrząsnął głową.

– Za późno. Poza tym nie zamierzam pozwolić, żeby pogróżki terrorystów zakłóciły zwieńczenie najważniejszego procesu pokojowego naszych czasów.

– Oczywiście. Tylko że…

– Wiem – westchnął prezydent. – Camillo, dlaczego się zgodziłaś? Howard był aż tak przekonujący?

– Bill, znasz mnie przecież – odparła. – Jestem urodzoną patriotką. Tak mnie wychowano. Jadę tam, gdzie kraj mnie potrzebuje. Ochronię cię. Jestem szefową Secret Service. To mój obowiązek.

– No właśnie. Co z Secret Service?

– Zrobiłam porządek, tak jak sobie życzyłeś. Warren dzielnie mi sekundował. Na pewno świetnie sobie poradzi do mojego powrotu.

Warren, zastępca Camilli, mało w tej chwili interesował prezydenta.

– A twoje potrzeby?

Wydęła wargi, co uczyniło ją jeszcze ponętniejszą, choć nie zdawała sobie z tego sprawy.

– Teraz jesteś nieszczery. Czy na pewno masz na myśli moje potrzeby?

–  N a s z e. 

Wpatrywała się w niego, oddychając powoli. Był ze wszech miar imponującym mężczyzną: wysokim, szerokim w barach, emanującym męskością. Kobiety go uwielbiały, a faceci mu zazdrościli. Jego talent mówcy przewyższały jedynie zdolności interpersonalne, zarówno w kontaktach z przywódcami obcych państw, jak i ustawodawcami oraz zwykłymi obywatelami. Wygrał ostatnie wybory przytłaczającą większością głosów i od tamtej pory – a był to jego drugi rok na stanowisku, zwykle najtrudniejszy – jego wskaźniki popularności utrzymywały się na niezmiennie wysokim poziomie. Zwykle po tym czasie efekt miesiąca miodowego wyraźnie słabł. Ale nie w przypadku Williama Magnusa. Ani trochę.

– Rozbawiło mnie rano – powiedziała Camilla – jak Howard zwabił mnie do siebie.

– Niech zgadnę – odparł prezydent. – Kawą z ekspresu.

Roześmiała się. Śmiali się oboje.

– Chodź do mnie – powiedział prezydent i przesunął dłonią po pokryciu kanapy.

– To chyba zły pomysł.

Jego szeroko osadzone szare oczy wyraźnie spochmurniały.

– Tak jak wszystko ostatnio – mruknął.

– No już, nie zachowuj się jak mały chłopiec.

– Mam swoje pragnienia. Jak wszyscy. To wrodzona cecha człowieka.

– Chciałeś powiedzieć: zwierzęcia.

Wzruszył ramionami i przeczesał palcami swoje gęste, ciemne, przyprószone siwizną włosy.

– Co za różnica?

– W tym przypadku żadna.

Pokręcił głową, rozejrzał się za czymś, czym mógłby zająć niespokojne dłonie.

– Wiesz, na czym polega haczyk? Howard i Marty wymyślili ten niecny plan po to, aby nas rozdzielić.

– Może ten plan wcale nie jest taki zły?

– Nie wiesz, o czym mówisz.

Zadzwonił telefon stojący na biurku, ale prezydent nie ruszył się z miejsca.

– Nie odbierzesz? – spytała Camilla, wiedząc, że i tak tego nie zrobi.

Magnus patrzył na owiniętą wokół drzewca amerykańską flagę, która stała za biurkiem.

– Tak się zastanawiam…

Telefon umilkł. W Gabinecie Owalnym zapadła cisza, którą zawdzięczali odgrodzie akustycznej i urządzeniom zagłuszającym działającym na zasadzie modulacji częstotliwości.

– Tak się zastanawiam – powtórzył prezydent – jak byś wyglądała ubrana jedynie we flagę…

– No i sam widzisz – odparła Camilla – że Howard i Marty naprawdę mają na względzie twoje dobro.

Odwrócił się do niej z lekko nieprzyjazną miną. Camilla dobrze wiedziała, jak bardzo zmienny potrafi być prezydent.

– A ty? – odezwał się.

Zastanowiła się.

– Mówiąc szczerze, wcale nie jestem pewna, czy wyjdzie mi to na dobre.

–  T o.  – Jego wrogość stała się jeszcze bardziej widoczna. – Nawet nie chcesz nazwać  t e g o  po imieniu.

– Istnieje wiele określeń na to, co zrobiliśmy.

Wrogość zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Prezydent uśmiechnął się do Camilli.

– Nie masz ochoty znów się ze mną pieprzyć?

– Właśnie o to chodzi, Bill, że nie chcę być tą drugą, której tożsamość Bóg wie kto wyda mediom i która do końca życia będzie czuła się zaszczuta. Monica Lewinsky w końcu musiała wyjechać za granicę.

– Nie jesteś Monicą Lewinsky.

– Ona i Clinton zrobili to tylko raz.

– Rzekomo.

– Ty i ja też zrobiliśmy to tylko raz i na szczęście dla nas nie daliśmy się przyłapać.

– Camillo, nikt cię nie wyda.

– A ciebie… Ciebie w tym purytańskim kraju czekałby impeachment. – Pokręciła głową. – Nie, raz wystarczy.

Wyglądał na autentycznie dotkniętego.

– Nie mówisz poważnie.

– Mówię wbrew sobie. Poważnie, bardzo poważnie. – Poruszyła się. – Daj spokój, oboje mamy na to zbyt wiele oleju w głowie.

– Serce pragnie, czego pragnie.

– Kutas, Bill, nie serce.

Uśmiechnął się. Znowu wyszedł z niego mały chłopiec.

– Okej, niech ci będzie, rozumiem. – Nagle spoważniał. – Ale obiecaj mi, Camillo, że będziesz ostrożna.

– Oczywiście, że będę. Jak zawsze.

Pokiwał głową.

– Wiem, że zawsze jesteś ostrożna, ale… tym razem to co innego. Zmierzysz się z Jasonem Bourne’em.

– Od lat jest solą w oku CIA, nie wspominając o NSA i o tobie. Ale to tylko człowiek… jeden człowiek. Słusznie napisano w dokumentacji operacji Czarna Królowa: to jedyny sposób, żeby go dopaść. Nie zaatakuje cię w hotelu, bo ten jest zbyt dobrze strzeżony. Być może udałoby mu się wkraść do środka, ale wydostać się już nie.

– Więc to się stanie dzień przed rozpoczęciem szczytu, w klubie Czysta Krew, do którego zostałem zaproszony razem z pozostałymi głowami państw, aby zasiąść w loży prezydenckiej i obejrzeć wyścigi. Atmosfera wspólnej zabawy, poluzowanie krawatów i tak dalej.

Uśmiechnęła się.

– Nawet się nie zorientuje, że go podeszłam. Będzie wypatrywał kogoś innego, nie wiem, fachowca od brudnej roboty nasłanego przez Departament Obrony. W każdym razie na pewno mężczyzny.

– To prawda. – Prezydent nagle zmarszczył czoło. – Ale umiejętności jeździeckie…

– …są mi niezbędne jako przykrywka. Dzięki nim zyskam dostęp do zaplecza klubu. Znajdę się tam, dokąd Bourne z pewnością zechce przeniknąć. Z raportów wynika, że infiltracja to jego specjalność. Wmiesza się w obsługę wyścigów, stanie się szeregowym członkiem personelu. Tak właśnie go namierzę.

Magnus przelotnie skrzywił usta w uśmiechu.

– Wiem z pierwszej ręki, że jesteś biegła w sztuce uwodzenia.

– A kto mówi o uwodzeniu?

– Oczarujesz go, a potem zabijesz. Plan sugeruje tę starą i sprawdzoną metodę. To najskuteczniejszy sposób na omotanie zamachowca. Sprawdza się w praktyce. Pomyśl o Macie Hari albo…

– Bill, na litość boską!

– Przecież to komplement!

Kręcąc głową, posłała mu uśmiech z gatunku tych raczej smutnych.

– Pora z tym skończyć raz na zawsze.

Ileż było znaczeń w tych prostych słowach. Magnus zmarszczył brwi, nadal zatroskany.

– Operacja może się okazać bardziej skomplikowana niż to wynika z planu.

– To znaczy?

– Plany zawierają zwykle gotowe recepty: zrób to, a wydarzy się tamto. Każdy kolejny ruch wynika z poprzedniego. Sęk w tym, że w terenie nie zawsze wszystko przebiega gładko. Panuje chaos; ludzie, którzy polegają wyłącznie na logice, szybko giną, ponieważ misja sypie się wskutek szalonego i nieprzewidzianego zwrotu akcji. W terenie uwidaczniają się różne ukryte czynniki. Czynniki, o których autorzy planu nie mieli pojęcia.

– Bill, mówiłam ci już, że będę uważała.

– Chcę, abyś wróciła cała i zdrowa – rzekł z naciskiem – z głową Bourne’a albo bez niej. Tylko ani mi się waż chwalić się Howardowi, że ci to powiedziałem.

– Z zasady niczym mu się nie chwalę.

– Grzeczna dziewczynka. – Pokiwał głową. – Więc uważasz, że jesteś dość twarda, żeby…

– Bill – przerwała mu, wstając z kanapy – gdybym miała fiuta, ten non stop byłby twardy.

Podeszła do drzwi, odwróciła się i uśmiechnęła smutno.

– Widzisz, jak emocje potrafią wszystko spieprzyć? Zamiast skupić się na rozwiązaniu problemu, jedno boi się o życie drugiego.

5

Pobudka w Ad-Dausze, z poczuciem samotności i rozpaczy, była strasznym doświadczeniem.

– Jeśli zaczniesz ich szukać – powiedział El Ghadan, zanim założono Bourne’owi worek na głowę i wyprowadzono go – z pewnością ich nie odnajdziesz.

Pobudka w Ad-Dausze, z poczuciem samotności i bezsilności, była naprawdę strasznym doświadczeniem.

– Jeśli zaczniesz ich szukać – powiedział El Ghadan, zanim porzucono Bourne’a na skraju pustyni – zabiję je osobiście i zrobię to bardzo powoli.

Skwar był nieznośny, słońce oślepiało i wywoływało zwidy. Mrużąc oczy, Bourne dostrzegł oryksa o białym jak mleko tułowiu, czarnych jak noc nogach i hebanowej otoczce pyska. Zwierzę wpatrywało się w niego mądrym wzrokiem, jakby chciało powiedzieć: „Ty głupcze”, po czym rzuciło łbem, a jego imponujące, długie poroże rozorało niebo.

Bourne zamrugał i po zwierzęciu nie pozostał ślad. Podniósł się z pylistego pobocza i ruszył w kierunku miasta. Kilka godzin później zatrzymała się przed nim ciężarówka. Zlany potem wgramolił się do kabiny i usiadł obok kierowcy.

– Co pan robisz na takim zadupiu? – spytał kierowca po arabsku, wrzucając bieg.

– Ucinam sobie pogawędkę z oryksem – odparł Bourne i spojrzał przed siebie, na majaczące w oddali i rozedrgane od gorącego powietrza wieże miasta.

***

Muzeum Broni w dzielnicy Al Lukta w Ad-Dausze było zamknięte dla zwykłych śmiertelników. Aby móc obejrzeć zbiory, należało dysponować zezwoleniem wydanym przez Katarską Radę do spraw Muzeów. Abdul Aziz, czy też Zizzy, jak nazywali go najbliżsi i przyjaciele, nie potrzebował takiego dokumentu.

Aziz żył jak pasza. Nie jak współczesny pasza, kimkolwiek ów miałby być, lecz jak pasza w przepysznych czasach imperium osmańskiego. Dla niego zresztą mocarstwo to pod wieloma względami nadal istniało, gdyż jego własne imperium, imperium przewozów morskich, obejmowało obszar zbliżony do tego, jakim w złotym okresie władali Osmanowie. Było też prawie tak samo intratne, choć prawdę mówiąc, czy bogactwo Osmanów miało sobie równe? Nie licząc oczywiście fortuny Watykanu.

Zizzy był Arabem, który sprawnie poruszając się po nowoczesnym świecie, wypełniał jednocześnie pięć obowiązków muzułmanina. To, jakim sposobem udawała mu się ta niemal nadludzka, metafizyczna żonglerka, zdumiewało wszystkich, łącznie z jego rodziną. Ci jednak, którzy go znali, byli mu wdzięczni za tę umiejętność zręcznego wykraczania poza ograniczenia.

Jason Bourne był jedną z tych osób. Poznał Zizzy’ego kilka lat wcześniej na Synaju. Obaj przebywali tam w jasno określonym celu: Zizzy oglądał teren, który chciał kupić, Bourne zaś przeszukiwał to samo miejsce, ścigając oddział terrorystów, który wcześniej wysadził w powietrze egipski kościół, zabijając prawie setkę Koptów, w tym wiele kobiet i dzieci.

Zizzy dowiódł swoich wyjątkowych umiejętności strzeleckich, zabijając ostatniego z terrorystów, którzy zaczaili się na Bourne’a. Użył do tego karabinu snajperskiego AWM model L115A3, bodaj najlepszego w branży. Jeden strzał – jeden trup. Motto snajperów, któremu, jak się okazało, Zizzy pozostawał bezwzględnie wierny.

Był również bezwzględnie lojalny, do tego ustosunkowany, i miał prześmiewcze poczucie humoru, a także nie postrzegał wszystkich bez wyjątku mieszkańców Zachodu jako zaciekłych wrogów islamu. Z całego serca nienawidził ekstremizmu i terrorystów, którzy jego zdaniem zniekształcali nauki islamu i naginali je do własnych potrzeb. „Islam to religia pokoju”, mawiał z pasją i wściekłością, która odstraszyłaby sforę szakali.

Niemniej lawirowanie między przeszłością i teraźniejszością miało swoją cenę, dlatego Zizzy był na swój sposób outsiderem w swoim świecie, tak jak Bourne w swoim. Błyskawicznie znaleźli wspólny język.

Po powrocie do miasta Bourne skierował się do hotelu. Poszedł do pokoju ministra Kabbaniego i wziął długi prysznic, najpierw gorący, a potem zimny. Później ogolił się i ubrał. Poczuł ból, dopiero kiedy zaczął wycierać się ręcznikiem. Gorąca woda uśpiła czujność; wydawało mu się, że nie odczuje skutków tortur. Mylił się. Ból przeszył go niemal na wylot, ścisnął pierś i przywołał wspomnienie sesji z akumulatorem.

Otworzył sejf i wyjął nieduży plecak. Zawiesił na nim spojrzenie i pomyślał o swojej ostatniej, chybionej tożsamości, o Sorayi i Sonyi, o Aaronie, o tym, jak kula roztrzaskała czaszkę Francuza. Z trudem odsunął od siebie obrazy tych zdarzeń i sięgnął po telefon.

Spotkał się z Zizzym przed wejściem do Muzeum Broni. Do budynku wpuścił ich pomarszczony staruszek z garbem i szalonym błyskiem w oku. Bourne pomyślał, że to widocznie skutek nieustannego kontaktu z tak niezwykłymi zbiorami kunsztownej broni, pochodzącej nawet z piętnastego wieku.

W gablotach znajdowały się miecze wszystkich wielkich bliskowschodnich dynastii, nawet ostrze należące do saudyjskiego króla Fajsala. Ulubionym przedmiotem z kolekcji był jednak dla Zizzy’ego sztylet należący niegdyś do Lawrence’a z Arabii. Klejnot w koronie muzeum i broń, do której zawsze z upodobaniem wracał.

– Wspaniały człowiek, ten Lawrence – powiedział Zizzy, zatrzymując się przed gablotą, w której eksponowano sztylet. – Rozumiał islam i pięć filarów wiary. Brytyjczycy uznali go, rzecz jasna, za obłąkanego. Twierdzili, że zdziczał. Biedni. Nigdy nie zdołali tego pojąć.

Wycelował palcem w sztylet schowany w zdobnej niczym pantofel hurysy pochwie.

– Niepozorny, prawda? Gdybyś zobaczył go na bazarze, pewnie nie poświęciłbyś mu wiele uwagi. Nie pomyślałbyś, że w tym ostrzu drzemie przyszłość islamu na pustyni. A tak było. Jest.

Powiedziawszy, co mu leżało na sercu, Zizzy zwrócił się do Bourne’a z ponurą, zatroskaną miną.

– Cóż się wydarzyło, mój przyjacielu?

***

– Wszystko, co mam, jest do twojej dyspozycji.

Siedzieli w kawiarence, części niewielkiego pasażu handlowego, którego Zizzy był właścicielem. Bourne pokiwał głową.

– Doceniam to. Jak zawsze.

Kafejka, w przeciwieństwie do nowoczesnych butików po sąsiedzku, była urządzona w dawnym stylu. Przekraczając jej próg, człowiek przenosił się do pałacu sułtana sprzed trzystu lat. Lokal był pełen zarówno turystów z Zachodu, jak i miejscowych, wśród dauhańskich hotelarzy i społeczności ekspatów słynął bowiem z wyśmienitego jedzenia. Nieustający gwar rozmów sprawiał, że z łatwością można było ukryć w nim prywatne konwersacje.

Bourne miał na sobie typowy strój mężczyzny Zachodu, tymczasem Zizzy był ubrany w tradycyjną szatę: bladoniebieską dżubbę narzuconą na białe bawełniane spodnie. Na głowie miał tradycyjną gutrę w czarno-białą kratę, umocowaną podwójnym czarnym zwojem zwanym agal. Z agalu Zizzy’ego zwisały dwa frędzle, co symbolizowało jego beduińskie korzenie; takimi frędzlami Beduini pętali wielbłądy na noc, żeby nie oddalały się od obozowiska.

Kelner przyniósł herbatę miętową i tyle małych naczyń z różnymi potrawami, że zajęły cały blat. Kiedy odszedł, Zizzy powiedział:

– A teraz mów, co cię sprowadza do mojego wspaniałego miasta.

– Praca – odparł Bourne.

– No tak, praca. – Zizzy pokiwał głową. – Jak zwykle praca, mój przyjacielu. – Sięgnął po zrumienioną pitę, oderwał kawałek i nabrał nim odrobinę humusu. – Jedz, mój druhu, jedz! Bo się zagłodzisz! Nie ma nic gorszego!

Zizzy wyglądał jak mityczne stworzenie: jego wybałuszone oczy i haczykowaty nos zajmowały niemal całą ogorzałą od słońca i wiatru twarz. Miał szerokie czoło, wystające jak dziób okrętu. Kiedy się uśmiechał, a robił to często, jego zęby lśniły jak kostki cukru.

Przyglądając się, jak Bourne wybiera potrawy, powiedział:

– Martwię się o ciebie, Jasonie. Martwię się, że pewnego dnia natknę się na twoje zasuszone zwłoki wystające z wydmy. – Roześmiał się. – No, ale pocieszam się niezłomną pewnością, że zbyt hardy z ciebie człowiek, aby przytrafiło ci się coś takiego. – Włożył do ust wielkiego daktyla, odchylił się na krześle i dodał: – Powiedz, co cię spotkało.

Bourne opowiedział mu, co zaszło w hotelu, zarówno przed masakrą, jak i po niej. Kiedy skończył, wyjął telefon komórkowy i położył go na stoliku.

– Dostałem go od El Ghadana. Codziennie o północy będzie mi przysyłał filmik z Sorayą i Sonyą trzymającymi aktualną gazetę.

– Na dowód, że żyją.

Bourne pokiwał głową.

– W aparacie znajduje się nadajnik GPS, którego nie da się wyłączyć.

– Będzie monitorował twoje ruchy. – Zizzy pokręcił głową. – Nadal tkwisz w jego pułapce. To nieszczęście, Jasonie. To wielkie nieszczęście. – Rozłożył dłonie. Jedzenie i picie poszły w odstawkę. – Jak mógłbym ci pomóc, mój przyjacielu?

– W pierwszym odruchu chciałem, rzecz jasna, zacząć ich szukać, mimo wyraźnego zakazu – powiedział Bourne – ale udało mi się zapanować nad emocjami i trzeźwo przyjrzeć się sytuacji.

– To dobrze – stwierdził Zizzy. – Bo do szczytu w Singapurze zostało siedem dni. Siedem dni, zanim El Ghadan dobierze się do twojej przyjaciółki i jej córeczki. Siedem dni, zanim na zawsze zmieni twój świat.

Gorycz ścisnęła Bourne’a za serce. To prawda, smutna prawda, że każdy, na kim Bourne’owi kiedykolwiek zależało, został albo narażony na śmiertelne niebezpieczeństwo, albo… zginął. Szybko wrócił myślami do teraźniejszości i powiedział:

– Zizzy, muszę się dowiedzieć wszystkiego, co tylko można, o El Ghadanie.

– Nie będzie łatwo, mój przyjacielu. Przeszłość tego człowieka stanowi równie pilnie strzeżoną tajemnicę, jak jego prawdziwa tożsamość. – Zizzy miał w zwyczaju szczypać się w dolną wargę, ilekroć pogrążał się w głębokiej zadumie; tak zrobił i tym razem. – Sądzę, że znam kogoś, kto mógłby nam pomóc. – Zerknął na zegarek. – I tak się szczęśliwie składa, że najlepiej złapać go akurat o tej porze.

***

– Niektórzy uważają, że jest Jordańczykiem albo Omańczykiem, ale nie zgadzam się z nimi.

Powiedział to drobny człowieczek – miał może metr pięćdziesiąt – o wielkiej głowie, nosie jak dziób jastrzębia, uszach słonia indyjskiego i siwej aureoli włosów, splątanej jak ciernisty krzew. Nabuchodonozor, dla przyjaciół Nebby. Równie dobrze mógł mieć siedemdziesiąt, jak i sto siedemdziesiąt lat. Patrzył z szelmowskim błyskiem w oku, rzadko spotykanym nawet u mężczyzn o połowę młodszych.

Bourne i Abdul Aziz siedzieli na okrągłym dywanie pośrodku salonu Nebby’ego. Mężczyzna dysponował niewielkim mieszkaniem na obrzeżach miasta, gdzie, jak to ujął, mógł kontemplować pustynię. Sam jeden wiedział, cóż takiego udawało mu się dostrzec w oceanie piasku. Według Zizzy’ego, prowadził handel wymienny informacjami. Winien był mu kilka przysług, dlatego tym razem nie zażądał od Bourne’a zapłaty.

Młoda kobieta o ciemnych włosach i przyjaznym uśmiechu podała herbatę. Ściany lokum Nebby’ego zajmowały półki zastawione pamiątkami długiego i urozmaiconego życia: muszle z Zanzibaru, rzeźby z Namibii i Etiopii, osobliwe, przypominające lalki wudu figurki z Ugandy, które wyglądały jak zasuszone dzieci; marokańskie kafelki i ceramika, drewniana laska wodza Masajów, jakaś dziwna zakonserwowana ryba głębinowa. Od obfitości artefaktów kręciło się w głowie, a powietrze wręcz wibrowało od energii wydzielanej przez te odłamki przeszłości.

Nebby z gracją upił łyk herbaty, niczym angielska lady, odstawił szklankę i podjął temat:

– Nie, nie zgadzam się z nimi. Myślę, że El Ghadan jest Persem. Oto dlaczego… W przeciwieństwie do innych ekstremistów, tych, którzy kierują swoją nienawiść zarówno do Saudyjczyków, jak i Amerykanów, on żywi wstręt wyłącznie do Stanów Zjednoczonych i Izraela. To, moim zdaniem, jednoznacznie wskazuje na Persa.

Cisza, która zapadła, przedłużała się w nieskończoność, więc Bourne poczuł się w obowiązku zapytać:

– Czy to wszystko?

– A nie wystarczy? – Nebby przekrzywił głowę jak ptak przyglądający się smacznemu kąskowi. – Nie, rzeczywiście, dla człowieka takiego jak ty to za mało. – Wystawił palec w górę, jakby sprawdzał kierunek wiatru. – Doszła do mnie pewna historia, aczkolwiek do ciebie należy decyzja, czy dasz jej wiarę. Dotyczy syna El Ghadana. Ciekawą czyni ją powszechnie znany w pewnych kręgach fakt, że El Ghadan, choć żonaty, jest notorycznym kobieciarzem. Owocem licznych przygód musiało być bez wątpienia potomstwo obu płci, ale według opowieści, którą zasłyszałem, El Ghadan ma tylko jedno dziecko z prawego łoża. Chłopiec, dziś być może dwudziestokilkuletni, uciekł od ojca, kiedy miał szesnaście lat, plus minus rok. Od tamtej pory El Ghadan prowadzi rozpaczliwie poszukiwania. Bez skutku. – Z gardła Nebby’ego dobył się rechot. – Wyobrażacie sobie? Znika dziecko, a wielki i potężny El Ghadan nie potrafi go odnaleźć.

– Co o nim wiadomo? – spytał Bourne.

– Praktycznie nic – przyznał Nebby. – Aczkolwiek pewnych rzeczy można się domyślać. Według mnie ukrywa się, że się tak wyrażę, na widoku, dlatego ludzie ojca nie są w stanie go zlokalizować. Bo szukają nie tam, gdzie trzeba.

– To znaczy?

Nebby dopił herbatę.

– No cóż, ja na jego miejscu wstąpiłbym w szeregi terrorystów, oczywiście pod przybranym nazwiskiem. Wybrałbym komórkę jak najbardziej zbliżoną do komórki ojca.

– Na przykład jaką?

Nebby wzruszył ramionami.

– Mówi się, że od czasu do czasu El Ghadan wchodzi w układy z ludźmi, których uważa za szczególnie przydatnych jego sprawie. Obecnie tym człowiekiem jest Ivan Borz.

– Handlarz bronią?

Nebby kiwnął głową.

– Znasz miejsce pobytu Borza?

– Podobno przebywa w Waziristanie, gdzie pracuje z jednym z oddziałów El Ghadana.

***

– Zgłodniałem – powiedział Zizzy. – Co ty na to, żebyśmy coś zjedli?

Zaprowadził Bourne’a do wykwintnej restauracji, której właściciela dobrze znał. Choć o tej porze lokal był pełen gości, znajomy Zizzy’ego zaprowadził ich do najlepszego stolika, kazał podać imbryk rzadkiej odmiany białej herbaty i przez kilka chwil zajmował ich rozmową, po czym wrócił do swoich zajęć, żegnając się uśmiechem i pełnym poważania ukłonem.

– Przykro mi, Jasonie – odezwał się Aziz. – Wiem, że trudno stwierdzić, czy z naszej wizyty u Nebby’ego wynika cokolwiek konstruktywnego.

– Każde spostrzeżenie dotyczące El Ghadana jest dla mnie cenne – odparł Bourne. – Informacja o niepokornym synu, którego próbuje odnaleźć, ma sporą wartość.

– Dostajesz do ręki argument – zauważył Zizzy.

– O ile ten syn w ogóle istnieje – zaznaczył Bourne. – I jeśli uda mi się go namierzyć.

Złożyli zamówienie.

– Najbardziej zastanawia mnie – podjął Bourne, kiedy znów zostali sami – skąd El Ghadan wiedział, że będę na spotkaniu jako minister Kabbani.

– Myślisz, że Kabbani ułożył się z El Ghadanem?

– Niewykluczone. Odegrał zasadniczą rolę w zorganizowaniu spotkania…

– …a potem nie wziął w nim udziału.

– To w sumie nic nie znaczy. Przyjrzałem mu się dobrze. Gdybym wyczuł, że ma złe zamiary, nie przyjąłbym zlecenia.

– Kto zatem cię zdradził, jeśli nie Kabbani?

– Tego właśnie chcę się dowiedzieć. Będę musiał się dostać do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Zizzy wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– A wiesz, że mam ochotę znów odwiedzić Damaszek?

– Zizzy, to strefa działań wojennych.

Zizzy puścił oko.

– No właśnie. – Wyjął komórkę. – Każę pilotowi opracować plan lotu i rozgrzać silniki.

***

Kiedy kelner przyniósł zamówione dania i Bourne z Zizzym zabrali się do jedzenia, Bourne zwrócił uwagę na młodego człowieka, który wszedł do restauracji, zlustrował jej wnętrze z zawodową przenikliwością, po czym usadowił się przy stoliku w kącie i ani razu nie zerknął w jego stronę.

– Mamy towarzystwo – powiedział Bourne, a Zizzy pokiwał głową, nawet nie pytając, skąd ta nagła zmiana tematu. – Na czwartej. Stolik w rogu.

– Sam? – spytał Zizzy, nie odwracając się.

– W restauracji tak.

– El Ghadan robi, jak zapowiedział – stwierdził Zizzy. – To dobra wiadomość, bo oznacza, że jest przewidywalny, czego nie można powiedzieć o większości terrorystów. Dzięki temu możemy być o jeden ruch do przodu.