Dla każdej Ciebie, która kiedykolwiek musiałaś wymyślić się na nowo.

Tytuł oryginału: The Way I Used to Be

Przekład: Karolina Pawlik
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Katarzyna Nawrocka

Projekt okładki: Joanna Wasilewska
Zdjęcie na okładce: Augustino/shutterstock.com

THE WAY I USED TO BE Copyright © 2016 by Amber Smith
By arrangement with the author. All rights reserved.
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-628-3
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

CZĘŚĆ PIERWSZA

Pierwsza klasa

Nie wiem wielu rzeczy. Nie wiem, dlaczego nie usłyszałam cichego trzasku zamykających się drzwi. Dlaczego w ogóle nie zamknęłam tych cholernych drzwi na klucz. Albo dlaczego nie zorientowałam się, że dzieje się coś złego – tak bezlitośnie złego – kiedy poczułam, jak materac ugina się pod jego ciężarem. Dlaczego nie krzyknęłam, kiedy otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak wślizguje się pod moją kołdrę. Albo dlaczego nie próbowałam z nim walczyć, kiedy jeszcze miałam szansę.

Nie wiem, jak długo leżę po wszystkim, mówiąc sobie: Zaciśnij powieki, spróbuj, po prostu spróbuj zapomnieć. Spróbuj zignorować to wszystko, co wydaje się nie w porządku, wszystko, co sprawia wrażenie, że już nigdy nic nie będzie w porządku. Zignoruj smak w ustach, lepką wilgoć pościeli, ogień rozchodzący się po twoich udach, przyprawiający o mdłości ból – to, co wdarło się w ciebie jak nabój i utknęło we flakach. Nie, nie możesz płakać. Bo nie ma o co. Bo to był tylko sen, zły sen. Koszmar. To nieprawda. Nieprawda. Nieprawda. To właśnie powtarzam sobie w myślach. NieprawdaNieprawdaNieprawda. Powtarzaj, powtarzaj, powtarzaj. Jak mantrę. Jak modlitwę.

Nie wiem – jeszcze – że te obrazy przelatujące mi przez głowę jak film o kimś innym w innym miejscu nigdy tak naprawdę nie znikną, nigdy przenigdy się nie zatrzymają, nigdy nie przestaną mnie prześladować. Znowu zamykam oczy, ale wszystko, co widzę, wszystko, co czuję, wszystko, co słyszę, to: jego skóra, ramiona, nogi, zbyt silne ręce, jego oddech na mnie, rozciąganie mięśni, pęknięcia w kościach, łamanie w ciele, ja sama, słabnąca, blaknąca. Oto wszystko, co jest.

Nie wiem, ile godzin mija, zanim budzę się przy wtórze zwykłego harmidru niedzielnego poranka. Garnki i patelnie brzęczą na kuchence. Zapachy jedzenia sączą się przez szczelinę pod moimi drzwiami – bekon, pankejki, kawa mamy. Telewizor gada o chłodnych frontach i zjawiskach burzowych, które mają nadejść nad naszą okolicę przed południem – to kanał pogodowy taty. Odgłosy zmywarki. Hałaśliwy pies z naprzeciwka poszczekuje i popiskuje. Tradycyjnie. I jeszcze: prawie niesłyszalny dźwięk rytmicznie odbijającej się od zroszonego asfaltu piłki do koszykówki i szurających po podjeździe stóp w adidasach. Nasze głupie, senne przedmieście budzi się zamroczone i obojętne na własną błahość. Wszyscy pragną kolejnej soboty, niechętnie myśląc o obowiązkach domowych i kościele, i listach rzeczy do zrobienia, i poniedziałkowym ranku. Życie po prostu się toczy, po prostu się dzieje, posuwając się naprzód jak zawsze. Normalka. A ja nie mogę pozbyć się świadomości, że życie będzie toczyło się dalej bez względu na to, czy obudzę się, czy nie. Nieprzyzwoicie normalne.

W momencie gdy zmuszam się do otworzenia oczu, nie wiem jeszcze, że kłamstwa zostały już wprawione w ruch. Próbuję przełknąć ślinę. Boli mnie gardło. Jak przy anginie, mówię sobie. Po prostu się rozchorowałam. Muszę mieć gorączkę. Mam przywidzenia. Nie myślę jasno. Dotykam ust. Pieką mnie. Czuję smak krwi na języku. Ale nie, to nie mogło się stać. Nieprawda. Więc gdy wpatruję się w sufit, myślę: Coś musi być ze mną bardzo nie tak, jeśli śnią mi się takie rzeczy. Takie okropne rzeczy. O Kevinie. O Kevinie. Bo Kevin jest najlepszym przyjacielem mojego brata, właściwie moim bratem. Moi rodzice go kochają, jak wszyscy, nawet ja, i Kevin nigdy by… Nigdy by nie mógł. To niemożliwe. Ale wtedy próbuję poruszyć nogami, żeby wstać. Są obolałe. Nie, odnoszę wrażenie, że są połamane. A moja szczęka boli niczym dwa rzędy zębów pełnych dziur.

Znowu zamykam oczy. Biorę głęboki wdech. Sięgam ręką i dotykam swojego ciała. Nie mam na sobie bielizny. Siadam zbyt szybko i moje kości jęczą, jakbym była stara. Boję się spojrzeć. Ale wtedy je widzę: moje majtki z nadrukiem – nazwami dni tygodnia – zwinięte w kulkę na podłodze. Te były opisane wtorek, mimo iż miałam je na sobie w sobotę, no bo – no właśnie, kto by tam miał je oglądać. Tak sobie myślałam, kiedy zakładałam je wczoraj. I teraz wiem na pewno, że to się stało. To się naprawdę stało. I ten ból w samym środku mojego ciała, głęboko w moich trzewiach, wybucha na nowo. Zrzucam z siebie kołdrę. Siniaki w kształcie kolan pokrywają moje ramiona, biodra, uda. I krew. Na pościeli, narzucie, moich nogach.

To przecież miała być zwykła niedziela.

Miałam wstać, ubrać się i usiąść do śniadania z rodziną. Po śniadaniu wróciłabym od razu do swojego pokoju skończyć zadania domowe, których nie zrobiłam w piątek wieczorem. Zadbałabym o to, żeby szczególnie dużo uwagi poświęcić geometrii. Przećwiczyłabym nową piosenkę, której nauczyliśmy się na próbie orkiestry. Zadzwoniłabym do swojej najlepszej przyjaciółki Mary. Potem może poszłabym ją odwiedzić. Zrobiłabym mnóstwo innych, głupich i nieistotnych, rzeczy.

Ale kiedy siadam na łóżku, wpatrując się w sińce na mojej skórze i przyciskając drżące ręce do ust, wiem, że dzisiaj to się nie wydarzy.

Ktoś puka, dwa razy, do drzwi mojego pokoju. Podskakuję.

– Wstałaś już, Edy? – odzywa się głos mojej matki.

Otwieram usta i wydaje mi się, że ktoś wlał mi do gardła kwas solny, że już nigdy nie wypowiem ani słowa.

Puk, puk, puk.

– Eden, śniadanie!

Szybko obciągam koszulę nocną tak nisko, jak się da, ale na niej też widać plamy krwi.

– Mamo? – odpowiadam w końcu zgrzytliwym, okropnym głosem.

Matka uchyla drzwi. Zagląda do pokoju, a jej wzrok natychmiast pada na krew.

– Boże! – Osłupiała wślizguje się do środka i szybko zamyka za sobą drzwi.

– Mamo, ja… – Ale jak mam wypowiedzieć te słowa, najgorsze słowa, te, które, wiem, muszą być wypowiedziane?

– Och, Edy – wzdycha mama, spoglądając na mnie ze smutnym uśmiechem. – Wszystko w porządku.

– Co… – zaczynam.

Jak to może być w porządku? W jakim świecie to jest w porządku?

– Tak się czasem dzieje, kiedy się tego nie spodziewasz. – Mama krząta się po pokoju, doprowadzając go to porządku. Prawie nie podnosi na mnie wzroku, kiedy tłumaczy mi okresy, kalendarze i jak mam liczyć dni. – To przydarza się każdemu. Właśnie dlatego ci powiedziałam, żebyś pilnowała terminów. W ten sposób nie będziesz musiała radzić sobie z takimi… niespodziankami. Będziesz… przygotowana.

Myśli, że to właśnie to.

Prawda jest taka, że obejrzałam wystarczająco wiele filmów w telewizji, aby wiedzieć, że trzeba o tym powiedzieć. Że po prostu trzeba, do cholery, o tym powiedzieć.

– Ale…

– Dlaczego nie wskoczysz pod prysznic, kochanie? – przerywa mi. – Zajmę się tym… no wiesz… – Jej dłoń zakreśla koło i wskazuje na łóżko. Mama szuka słów. – Tym bałaganem.

Tym bałaganem. O Boże, teraz albo nigdy. Teraz.

– Mamo… – znowu próbuję.

– Nie wstydź się – mówi matka ze śmiechem. – Nic się nie stało, naprawdę. Daję słowo. – Kiedy staje nade mną, wydaje się wyższa niż kiedykolwiek wcześniej. Podaje mi szlafrok, nie zauważając moich majtek z wtorkiem zmiętych u jej stóp.

– Mamo, Kevin… – zaczynam, ale jego imię w moich ustach sprawia, że chcę zwymiotować.

– Nie martw się, Edy. Wyszedł na zewnątrz z twoim bratem. Grają w koszykówkę. A tata siedzi przyklejony do telewizora jak zawsze. Nikt cię nie zobaczy. No leć. Załóż to.

Kiedy patrzę na nią z dołu, czuję się taka mała. A głos Kevina wiruje jak tornado w mojej głowie, kiedy chłopak szepcze z oddechem na mojej twarzy: Nikt ci nigdy nie uwierzy. Wiesz o tym. Nikt. Nigdy.

Wtedy mama potrząsa przede mną szlafrokiem, proponując mi kłamstwo, którego nawet nie musiałam wymyślać. Zaczyna mieć ten wyraz twarzy, ten zniecierpliwiony jest-przerwa-świąteczna-a-ja-nie-mam-na-to-czasu wyraz. Najwyraźniej przyszedł czas, żebym już sobie poszła i pozwoliła jej zająć się tym bałaganem. I najwyraźniej nikt mnie nie usłyszy. Nikt mnie nie zobaczy. Wiedział o tym. Spędził w tym domu wystarczająco dużo czasu, by wiedzieć, jak sprawy się tutaj mają.

Próbuję wstać tak, aby nie wyglądało to, jakby wszystko we mnie było złamane. Wkopuję wtorkowe majtki pod łóżko, żeby mama ich nie znalazła i nie zaczęła się zastanawiać nad ich obecnością. Biorę szlafrok. Biorę kłamstwo. I kiedy patrzę przez ramię na mamę i widzę, jak zgarnia w ramiona pościel – dowód – dociera do mnie, że jeśli nie teraz, to to nie wydarzy się nigdy. Ponieważ miał rację, nikt nigdy by mi nie uwierzył. Oczywiście, że by nie uwierzyli. Przenigdy.

***

W łazience ostrożnie ściągam z siebie koszulę. Trzymając ją na odległość ramienia, zwijam ją w kulę i wpycham do kosza na śmieci pod umywalką. Poprawiam okulary i przypatruję się sobie dokładniej. Mam na szyi kilka bladych sińców w kształcie jego palców. Ale są naprawdę niewielkie w porównaniu z tymi na reszcie ciała. Żadnych śladów na twarzy. Tylko pięciocentymetrowa blizna nad brwią po wypadku rowerowym sprzed dwóch lat. Moje włosy wyglądają trochę bardziej okropnie niż zazwyczaj, ale zasadniczo wyglądam tak samo. Ujdzie.

Zanim wyjdę spod prysznica – ciągle brudna, mimo że szorowałam ciało do czerwoności w nadziei, że może uda mi się zmyć te siniaki – on już jest w domu. Siedzi przy moim stole w mojej jadalni z moim bratem, moim tatą, moją mamą, pijąc mój sok pomarańczowy z mojej szklanki. Jego usta dotykają szkła, którego kiedyś będę musiała użyć, widelca, którego wkrótce nie da się odróżnić od innych widelców. Odciski jego palców znajdują się nie tylko na każdym centymetrze mnie, ale są wszędzie. Mój dom, moje życie, świat są nim zainfekowane.

Caelin podnosi głowę i patrzy na mnie, mrużąc oczy, kiedy nieufnie zbliżam się do drzwi jadalni. On to widzi. Wiedziałam, że on to natychmiast zobaczy. Jeśli ktokolwiek miał to zauważyć, to właśnie on, mój starszy brat.

– Dobra, teraz jesteś naprawdę dziwna i poważna – ogłasza.

Zorientował się, bo zawsze znał mnie lepiej niż ja sama.

Więc stoję i czekam, aż coś z tym zrobi. Aż odłoży widelec, wstanie i odciągnie mnie na bok, zabierze mnie do ogrodu na tyłach domu i zażąda, żebym mu wyjaśniła, co się ze mną dzieje. Zażąda, żebym mu powiedziała, co się stało. Wtedy opowiem mu, co Kevin mi zrobił, a on podzieli się ze mną jedną z tych swoich mądrości starszego brata, na przykład: Nie martw się, Edy. Zajmę się tym. Tak, jak zawsze to robił, kiedy ktoś mi dokuczał. A potem wbiegnie do domu i zadźga Kevina nożem do masła.

Ale nic takiego się nie dzieje.

Jedyne, co się dzieje, to to, że Caelin po prostu dalej siedzi. Patrząc na mnie. Potem usta mojego brata układają się wolno w jeden z jego uśmieszków – wyszczerz jak po kawale zrozumiałym tylko dla nas dwojga. Czeka, aż odwzajemnię ten grymas albo dam mu jakiś znak, albo po prostu zacznę się śmiać, jakbym w tajemnicy żartowała sobie z rodziców. Czeka, aż załapie mój żart. Ale się nie doczekuje. Więc tylko wzrusza ramionami, patrzy z powrotem na talerz i odkrawa wielki kawałek placka. Nabój wbija mi się trochę głębiej w brzuch, kiedy stoję znieruchomiała w przedpokoju.

– Ale serio, na co się gapisz? – mamrocze Caelin z ustami pełnymi jedzenia tym znajomym, braterskim, jesteś-najgłupszą-osobą-pod-słońcem tonem, który udoskonalił przez lata.

Tymczasem Kevin ledwie rzuca okiem w moją stronę. Żadnych groźnych spojrzeń, przestróg, niczego. Jak gdyby nic się nie wydarzyło. To samo chłodne lekceważenie, którym zawsze mnie obdarzał. Jakbym ciągle była po prostu młodszą siostrą Caelina, niezdarną, piegowatą i z kiepską fryzurą. Niewidzialną pierwszoklasistką, która gra w orkiestrze i zawsze się za nimi wlecze, dźwigając futerał na swój klarnet. Ale już nią nie jestem. Już nią nawet nie chcę być. Tamta dziewczyna była naiwna i głupia. Była dziewczyną, która pozwoliła, by coś takiego jej się przydarzyło.

– No już, Minnie – tata zwraca się do mnie przezwiskiem. Minnie jak Myszka Minnie, bo zawsze byłam taka cicha. Wskazuje na jedzenie na stole i dodaje: – Siadaj. Śniadanie stygnie.

Kiedy tak przed nimi stoję – ich Cicha Myszka – obnażona przed ośmiorgiem oczu, które czekają, aż zagram swoją rolę, a przekrzywione okulary zjeżdżają mi z nosa, w końcu uświadamiam sobie, o co tu chodzi. Poprzednie czternaście lat było tylko próbą generalną, ćwiczeniem umiejętności poprawnego zamknięcia się teraz. Kevin mi to powiedział. Z ustami niemal dotykającymi moich warg wyszeptał słowa: Gęba na kłódkę. W nocy to było polecenie – rozkaz – ale dzisiaj to po prostu prawda.

Poprawiam okulary na nosie. I ze ściskiem w żołądku, podobnym do tremy na scenie, ruszam powoli, ostrożnie. Próbuję zachowywać się tak, jakby żadna część mojego ciała, w środku i na zewnątrz, nie drgała i nie pulsowała. Siadam na krześle obok Kevina jak podczas niezliczonych wcześniejszych posiłków rodzinnych. Bo uważaliśmy go za członka rodziny. Mama zawsze to powtarzała, ciągle i ciągle. Zawsze był u nas mile widziany. Zawsze.

Po śniadaniu zapada w domu zupełna cisza. Caelin i Kevin wyszli grać w koszykówkę z dawnymi kolegami z drużyny ze szkoły średniej. Tata pojechał do sklepu z narzędziami po jakiś specjalny klucz, potrzebny mu do zamontowania nowej deszczownicy, którą kupił mamie na Gwiazdkę. Mama zajęła się w swoim pokoju adresowaniem kartek noworocznych.

Ja siedzę w salonie, wyglądając przez okno.

Rząd kolorowych światełek choinkowych zawieszony wokół garażu migocze spazmatycznie w szarym świetle poranka. Chmury narastają jedna na drugiej, bez końca. Niebo zamyka się nad nami. U sąsiadów z domu obok z olbrzymiego Mikołaja uszło powietrze. Kołysze się teraz wolno na środku ośnieżonego trawnika jak chory zombie. Czuję się jak w tej scenie z Czarnoksiężnika z krainy Oz, kiedy wszystko zmienia się z czarno-białego w kolorowe. Tylko tym razem jest raczej na odwrót. Jakbym zawsze sądziła, że rzeczy istnieją w kolorze, gdy tak naprawdę są czarno-białe, a teraz wreszcie mogę to zobaczyć.

– Dobrze się czujesz, Edy? – Mama pojawia się znienacka w salonie ze stosem kopert w ręce.

Wzruszam ramionami w odpowiedzi, ale myślę, że nawet tego nie zauważa.

Patrzę, jak pod znakiem stopu na rogu przejeżdża bez zatrzymywania się samochód. Kierowca prawie nie sprawdza, czy droga jest pusta. Myślę o tym, co się często mówi: że ludzie najczęściej powodują wypadki drogowe mniej niż półtora kilometra od własnych domów. Może dlatego, że kiedy wszystko jest takie znajome, przestajesz zwracać uwagę na szczegóły. Nie zauważasz tej jednej rzeczy, która się zmieniła: jest ustawiona na opak albo trochę przesunięta, albo staje się niebezpieczna. I myślę o tym, że może właśnie to mi się przydarzyło.

– Wiesz, co myślę? – pyta mama tonem, którego używa w rozmowach ze mną, odkąd w lecie Caelin wyjechał do college’u. – Myślę, że jesteś wściekła na brata, bo spędza z tobą mniej czasu, niż kiedy mieszkał w domu. – Ciągnie swój monolog, nie czekając, aż powiem jej, że się myli. Aż powiem jej, że tak naprawdę to ona jest wściekła o to, że Caelin nie bywa w domu wystarczająco często. – Wiem, że chciałabyś, żebyście byli tylko we dwoje, tak jak kiedyś. Ale on dorasta. Oboje dorastacie. On teraz studiuje, Edy.

– Wiem o tym… – zaczynam, ale matka mi przerywa.

– Chce spotkać się ze znajomymi, kiedy tu przyjeżdża. Nie ma w tym nic złego.

Prawda jest taka, że kiedy Caelina nie ma w domu, żadne z nas nie wie, jak się zachowywać w stosunku do reszty. Jakbyśmy nagle stali się sobie obcy. Mój brat sklejał naszą rodzinę. Dawał nam cel – powód i sposób na przebywanie ze sobą. Bo co mamy razem robić, jeśli już nie kibicujemy mu na meczach koszykówki? Jak mają brzmieć nasze rozmowy przy kuchennym stole, jeśli Caelin nie zabawia nas opowieściami o swoich codziennych zajęciach? Ja na pewno nie nie nadaję się do tego, żeby go zastąpić, wszyscy to wiedzą. Co takiego, do cholery, dzieje się w moim życiu, co mogłoby dorównać nieustannemu, większemu-niż-życie rozgorączkowaniu, które nazywa się Caelin McCrorey? Początkowo myślałam, że to okres przejściowy. Ale my po prostu tacy jesteśmy. Tata czuje się zagubiony bez innego faceta w domu. Mama nie wie, co ze sobą zrobić, kiedy Caelin nie zajmuje jej całego czasu i uwagi. A ja… ja chcę jedynie odzyskać najlepszego przyjaciela. To takie proste, a zarazem takie skomplikowane.

– Tobie też by nie zaszkodziło, gdybyś poszerzyła horyzonty – mówi dalej mama, przekładając koperty z ręki do ręki. – Zaprzyjaźnij się z kilkoma nowymi osobami. Oficjalnie jest już nowy rok. – Uśmiecha się. Ja nie. – Edy, wiesz, że uważam, że Mara jest świetna, że jest dla ciebie dobrą przyjaciółką, ale mówię po prostu, że ludziom wolno mieć więcej niż jednego przyjaciela w życiu, to wszystko.

Wstaję i przechodzę obok niej, kierując się do kuchni. Nalewam sobie szklankę wody tylko po to, żeby się skupić na czymś – czymkolwiek – innym niż mama, bezsens tej rozmowy i niekończący się ciąg myśli tłukących mi się po głowie.

Mama staje koło mnie przy kuchennym blacie. Czuję, że wpatruje się w mój profil. To sprawia, że chcę się ulotnić ze swojej skóry. Mama wyciąga rękę, żeby założyć mi grzywkę za ucho. Zawsze tak robi. Ale się odsuwam. Nie celowo. A może tak. Nie jestem pewna. Wiem, że zraniłam jej uczucia. Otwieram usta, żeby ją przeprosić, ale to, co się z nich wydobywa, to:

– Za gorąco tutaj. Wychodzę.

– Jak uważasz – mówi mama wolno, zdezorientowana.

Stopy niosą mnie jak najszybciej, byle dalej od niej. Łapię kurtkę z wieszaka przy tylnych drzwiach, wsuwam kozaki i wychodzę do ogrodu. Zmiatam śnieg z siedzenia drewnianej huśtawki. Czuję, jak siniaki na moim ciele puchną w zetknięciu z zimnym drewnem i łańcuchami. Chcę posiedzieć przez moment w spokoju – pooddychać, spróbować zrozumieć, jak to się mogło stać, że znalazłam się w tym punkcie, i wykombinować, co mam teraz zrobić.

Zaciskam powieki, zaplatam palce i – chociaż nie robię tego tak często, jak pewnie powinnam – się modlę. Modlę się gorliwiej niż kiedykolwiek wcześniej. Żeby to się odstało. Żebym się obudziła i żeby znowu było rano, tylko tym razem żeby nic się nie stało w nocy.

Pamiętam, że usiadłam z nim przy stole. Graliśmy w monopoly. Nic specjalnego. Wszystko było w porządku. Właściwie był dla mnie miły. Zachowywał się tak, jakby… jakby mnie lubił. Jakbym była kimś więcej niż tylko młodszą siostrą Caelina. Jakbym była kimś prawdziwym. Dziewczyną, nie dzieciakiem. Położyłam się spać szczęśliwa. Położyłam się spać, myśląc o nim. Ale następna rzecz, którą pamiętam, to to, że się obudziłam, kiedy się na mnie wdrapywał, przyciskał dłoń do moich ust i szeptał zamknijsięzamknijsięzamknijsię. I wszystko potoczyło się tak szybko. Gdyby to był tylko sen, tylko sen, z którego mogłabym się obudzić, to wciąż byłabym bezpieczna we własnym łóżku. To miałoby o wiele więcej sensu. I nic nie będzie źle. Nic nie będzie inaczej. Będę w swoim łóżku i nic złego nigdy mi się tam nie przytrafi.

– Obudź się! – Wydaje mi się, że wyszeptałam to na głos.

Boże, po prostu się obudź. Obudź się, Edy!

– Eden! – woła jakiś głos.

Otwieram gwałtownie oczy. Serce osuwa mi się na dno żołądka, kiedy rozglądam się wokół. Bo nie jestem w łóżku. Jestem w ogrodzie, siedzę na huśtawce, zaciskam mocno wokół łańcuchów – mimo iż nie założyłam rękawiczek – zgrabiałe palce.

– Co ty tam robisz, rozszczepiasz atomy? – krzyczy mój brat, stojąc w tylnych drzwiach naszego domu. – Ze sto razy już cię wołałem.

Podchodzi do mnie. Kroki stawia szeroko, szybko i pewnie, depcząc śnieg pod stopami. Prostuję kręgosłup, kładę ręce na podołku i staram się nie pokazać po sobie niczego, co by mu powiedziało, jak bardzo obce jest mi w tym momencie własne ciało.

– Więc, Edy – zaczyna, siadając koło mnie na huśtawce – słyszałem, że jesteś na mnie zła.

Staram się uśmiechnąć. Staram się jak najlepiej udawać siebie.

– Niech zgadnę, kto ci to powiedział.

– Powiedziała, że to dlatego, że nie spędzam z tobą dość czasu.

Jego półuśmiech mówi mi, że jej wierzy.

– Nie, to nie to.

– No dobrze, bo wiesz, zachowujesz się bardzo dziwnie. – Daje mi kuksańca łokciem w ramię i dodaje z uśmiechem: – Nawet jak na ciebie.

Może to moja szansa. Czy Kevin naprawdę by mnie zabił, gdybym powiedziała…? Czy mógłby mnie naprawdę zabić? Mógłby. Upewnił się, że wiem, że mógłby, gdyby chciał. Ale w tej chwili go tu nie ma. Jest za to Caelin. Żeby mnie chronić i być po mojej stronie.

– Caelinie, proszę, nie wyjeżdżaj jutro – wyrzucam z siebie, czując, jak ogarnia mnie jakaś paląca konieczność. – Nie wracaj do college’u. Po prostu mnie nie zostawiaj, dobrze? Proszę! – błagam go, prawie gotowa, żeby z wszystkiego się zwierzyć.

– Co? – pyta niemalże ze śmiechem w głosie. – Co cię napadło? Edy, muszę wrócić. Nie mam wyboru. Wiesz o tym.

– Nieprawda. Masz. Masz wybór. Mógłbyś się przenieść tutaj. Dostałeś tu stypendium, pamiętasz?

– Ale z niego zrezygnowałem. – Robi przerwę, przyglądając mi się z niepewnością. – Posłuchaj, nie wiem, co ci powiedzieć. Ty tak na serio?

– Po prostu nie chcę, żebyś wyjeżdżał.

– W porządku, teoretycznie powiedzmy, że zostanę. Okej? Ale pomyśl, co ze studiami. Jest środek roku akademickiego. Wszystkie moje rzeczy są tam. Moja dziewczyna jest tam. Moje życie jest teraz tam, Edy. Nie mogę rzucić wszystkiego i wprowadzić się z powrotem do domu po to, żebyśmy mogli spędzać razem czas, czy cokolwiek ci chodzi po głowie.

– Nie to miałam na myśli. Nie traktuj mnie jak dziecka – mówię do niego cicho.

– Nie chcę cię martwić, Edy, ale jesteś dzieckiem. – Caelin uśmiecha się, klepiąc mnie po ramieniu. – Poza tym, jak miałby poradzić sobie Kevin? Mieszkamy razem. Dzielimy się samochodem. Dzielimy się rachunkami. Wszystkim. Trochę polegamy teraz na sobie, Edy. Sprawy dorosłych. Wiesz?

– Ja też na tobie polegam. Potrzebuję cię.

– Od kiedy? – pyta ze śmiechem.

– To wcale nie jest śmieszne. Jesteś moim bratem, nie Kevina – prawie krzyczę. Drży mi głos.

– W porządku, w porządku. – Przewraca oczami. – Jeśli twoim postanowieniem noworocznym było, żeby się pozbyć poczucia humoru, to ewidentnie świetnie ci idzie. – Wstaje, jakby uznał, że rozmowa jest skończona, ponieważ powiedział, co miał do powiedzenia. – No chodź, wracajmy do środka. – Wyciąga do mnie rękę.

Czuję, jak moje stopy opierają się o śnieg. Moje nogi instynktownie zaczynają podążać za nim, jak zawsze. Moja ręka unosi się w jego kierunku. Ale gdy moje palce znajdują się tuż-tuż od jego dłoni, coś we mnie pęka. Fizycznie pęka. Gdyby moje ciało było maszyną, kółka zębate w środku zatrzymałyby się właśnie ze zgrzytem. W moich mięśniach następuje zwarcie i ciało przestaje się ruszać.

– Nie – mówię dobitnie.

Mój głos brzmi, jakby należał kogoś innego.

Caelin staje jak wryty, patrząc na mnie z góry. Zaskoczony, bo dotychczas nie powiedziałam mu „nie” ani razu w życiu. Przestępuje z nogi na nogę i lekko przechyla głowę jak pies. Wydycha obłok powietrza przez uśmiechające się usta i otwiera ramiona. Ale nie mogę dopuścić, by wypowiedział jakąkolwiek przemądrzałą uwagę, którą jego mózg właśnie próbuje wyprodukować.

– Nic nie rozumiesz! – Gdybym nie zaciskała tak mocno zębów, byłby to krzyk.

– Nie rozumiem czego? – Jego głos brzmi o oktawę za wysoko. Caelin rozgląda się wokół, jakby stał tu jeszcze ktoś, kto powinien był go we wszystko wtajemniczyć.

– Jesteś moim bratem. – Czuję, jak słowa zapadają mi się w gardle jak lawina. – Nie Kevina!

– O co ci chodzi? Wiem to!

Wstaję. Nie mogę pozwolić mu uciec, dopóki się nie dowie prawdy. Dopóki nie powiem mu, co się stało.

– Jeśli to wiesz, to dlaczego on zawsze tu jest? Dlaczego zawsze go ze sobą przywozisz? Ma swoją własną rodzinę! – Głos mi się łamie i nie mogę powstrzymać płaczu.

– Nigdy wcześniej nie miałaś problemu z tym, że spędza u nas czas. Wręcz na odwrót. – Ostatnie zdanie zawisa w powietrzu jak odgłos echa.

Spoglądam na niego. Nawet przez rozmazujące obraz łzy widzę, że jest wściekły.

– Co to znaczy – wzdrygam się – na odwrót?

– To znaczy, że może już czas sobie odpuścić to całe podkochiwanie się w nim jak uczennica? Przez jakiś czas to było słodkie, a nawet zabawne, ale już przestało, nie wydaje ci się? Robisz się przez to, bo ja wiem, wredna. Zachowujesz się jak nie ty. – A potem dodaje, bardziej do siebie: – Wiesz, pewnie powinienem był to przewidzieć. To śmieszne, bo Kevin i ja dopiero co rozmawialiśmy na ten temat.

– Co? – sapię cicho, ledwie mogąc się zmusić do podniesienia głosu chociaż odrobinę.

Nie mogę w to uwierzyć. Nie mogę uwierzyć, że naprawdę to zrobił. Udało mu się nastawić mojego brata – mojego prawdziwego najlepszego przyjaciela, mojego sojusznika – przeciwko mnie.

– Nieważne – ucina.

Oddala się ode mnie, wyrzucając ręce w powietrze. A ja mogę tylko patrzeć, jak robi się coraz mniejszy, patrzeć, jak blaknie i tracąc kolory, staje się czarno-biały jak wszystko inne. Stoję tak przez jakiś czas, próbując rozszyfrować, jak za nim iść, jak się ruszyć – jak istnieć w świecie, gdzie Caelin nie stoi już dłużej po mojej stronie.

***

Tej nocy delikatnie zamykam drzwi do swojego pokoju. Przekręcam zamek o dziewięćdziesiąt stopni i szarpię za klamkę najmocniej, jak tylko mogę, żeby się upewnić, że się nie otworzą. Potem się odwracam i patrzę na łóżko – pościel i narzuta są czyste, łóżko jest zasłane. Nie wiem, jak przetrwam choćby jeszcze jedną minutę, jeżeli nie opowiem komuś o tym, co się stało. Wyciągam z kieszeni telefon i wybieram numer Mary. Ale przerywam połączenie.

Zapalam lampę pod sufitem i lampkę na biurku i wyciągam z górnej półki w szafie śpiwór. Rozkładam go na podłodze i próbuję myśleć o czymkolwiek, tylko nie o tym, dlaczego nie mogę się zmusić, żeby spać we własnym łóżku. Ni to opadam, ni to zwalam się na ziemię. Naciągam na głowę poduszkę i płaczę tak bardzo, że nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się przestać. Płaczę przez, jak mi się wydaje, całe dni. Płaczę do chwili, kiedy nie mam już łez, jakbym je wszystkie wylała, jakbym uszkodziła sobie cholerne kanaliki łzowe. Potem tylko wydaję odgłosy: łapię oddechy i pociągam nosem. Czuję, że mogłabym po prostu usnąć i się nie obudzić. W rzeczy samej niemal mam na to nadzieję.

Jeśli istnieje piekło, musi bardzo przypominać szkolną stołówkę. To pierwszy dzień lekcji po przerwie świątecznej i bardzo się staram wrócić do swojego dawnego życia. Do tego, jak było. Do tego, jaka byłam.

Wydostaję się z kolejki i lustruję pomieszczenie wzrokiem, szukając Mary. W końcu dostrzegam, jak macha do mnie wysoko uniesioną w górę ręką z drugiej strony zatłoczonej, huczącej hali. Udało jej się zająć stolik w kącie pod oknami, gdzie hulają przeciągi. Każdy krok, który robię w jej stronę, jest przerywany przez ludzi, którzy przechodzą mi przed nosem, albo ludzi, którzy próbują przekrzyczeć panujący hałas, ale tak naprawdę tylko go zwiększają.

– Hej – woła do mnie Mara, kiedy się zbliżam. – Stephen dotarł tu wcześniej i zajął nam stolik. – Dziś cały dzień uśmiecha się wyjątkowo szeroko.

W zeszłym tygodniu zdjęli jej aparat ortodontyczny.

– Fajnie – udaje mi się z siebie wydusić. Wiem, że zajęcie tego stolika to jak wygranie szóstki w totka. Nie rzucając się w oczy, będziemy trudniejszym celem niż zazwyczaj. Ale potrafię obdarzyć Stephena jedynie wątłym uśmiechem.

Stephen Reinheiser, znany też jako Grubas, to miły, cichy dzieciak, którego znamy, bo jest w grupie przygotowującej wydanie rocznika¹, i który czasem siada z nami podczas obiadu. Nie do końca przyjaciel. Znajomy. Jest innym rodzajem kujona niż ja i Mara. My zapisujemy się na kółka i gramy w orkiestrze. On tymczasem nie pasuje, tak naprawdę, nigdzie. Ale to nie ma znaczenia, bo doszliśmy do cichego porozumienia. Znamy się od późnej podstawówki. Wiemy, że jego mama zmarła, kiedy był w szóstej klasie. Wiemy, że jego doświadczenia są równie tragiczne, jak nasze, o ile nie bardziej. Więc dbamy o siebie nawzajem. W znaczeniu: jeśli jednemu z nas uda się ustrzelić przyzwoity stolik na stołówce, wszyscy przy nim siadamy i nie musimy rozmawiać o tym, dlaczego to takie ważne.

– Edy? – Stephen jak zwykle jest niezdecydowany, kiedy zaczyna mówić. – Uhm, zastanawiałem się, czy nie chciałabyś pracować ze mną nad projektem z historii na lekcje Simmonsa?

– Jakim projektem?

– Tym, o którym mówił rano. Dał nam listę tematów – przypomina mi. Ale ja nic takiego nie pamiętam. Musi to być widoczne na mojej twarzy, bo Stephen otwiera swój segregator i z uśmiechem wyciąga jakąś kartkę. Przesuwa ją po stole. – Myślałem o tym: Krzysztof Kolumb – bohater czy łajdak?

Patrzę na papier po raz pierwszy w życiu, jestem tego pewna.

– Ach. Okej. Dobra. Brzmi nieźle. Kolumb.

Mara wyjmuje lusterko kompaktowe i ogląda swoje zęby po raz milionowy, obsesyjnie przejeżdżając językiem po ich gładkiej powierzchni.

– Boże, czy zęby zawsze są takie w dotyku? – pyta z roztargnieniem.

Nim któreś z nas zdąża jej odpowiedzieć, na nasz stolik spada cały grad pocisków z ziarenek kukurydzy. Mara krzyczy:

– O Boże! Fuj.

Kiedy potrząsa włosami, małe żółte kulki spadają na podłogę jedna po drugiej. Śledzę tor lotu amunicji i zatrzymuję wzrok na stoliku zajętym przez grupę chłopaków z drugiej klasy – każdy w swojej żałosnej kurtce bomberce – zgiętych wpół na krzesłach, śmiejących się do rozpuku z Mary i jej gorączkowych prób rozczesania palcami długich włosów. Słyszę jej głos niemal jak echo w mojej głowie:

– Pozbyłam się wszystkich?

Patrzę na nią, ale wydaje mi się, że to wszystko dzieje się w oddali i w zwolnionym tempie. Stephen odkłada kanapkę z mortadelą na plastikową torebkę, w której ją przyniósł, i chrząka, jak gdyby miał zaraz coś zrobić. Ale zamiast tego tylko kieruje wzrok w dół, jakby tak mocno koncentrował się na tej cholernej kanapce, że nie starcza mu już miejsca na inne myśli.

– Uwaga, leci! – słyszę, jak ktoś krzyczy.

Moja głowa podrywa się akurat w porę, żeby zobaczyć, jak jeden z chłopaków – ten z głupim uśmieszkiem i pryszczami na twarzy – bierze mnie na celownik taniej, giętkiej łyżki napełnionej zielonym groszkiem. Jego palec wskazujący lekko nagina końcówkę rękojeści.

Gorące białe światło przemyka mi przed oczami i zalewa moje serce, sprawiając, że zaczyna ono bić w niekontrolowany sposób. Unoszę się z krzesła, zanim jestem w stanie zrozumieć, że moje ciało poruszyło się tak szybko bez udziału mózgu. Pryszczaty mruży oczy, patrząc na mnie, a doping kolegów tylko poszerza jego uśmiech. Chłopak zwalnia palec jak spust. Groszkowa zawartość łyżki uderza mnie dokładnie w klatkę piersiową i spada na podłogę z lekkim, tępym, płaskim stukotem, który – mogę przysiąc – słyszę wyraźniej niż pozostałe dźwięki.

Nagle Ziemia schodzi ze swojej orbity, zatrzymuje się i cichnie na krótki moment, podczas którego oczy całego świata skupiają się mnie, stojącej tam z rozgniecioną papką z groszku na przedzie koszulki. Potem czas rusza znowu do przodu, a chwila mija. W stołówce wybucha kakofonia głosów. Ziemia wznawia swoje obroty wokół Słońca. Odgłosy ochów i krzyków zalewają moje ciało. Mózg mi się przegrzewa. I uciekam. Po prostu sobie idę.

Mam świadomość, że Mara z dłońmi obróconymi wnętrzem w stronę otępiających świateł fluorescencyjnych jarzeniówek obserwuje, jak wypadam ze stołówki. Jej usta układają się w słowa:

– Co ty wyprawiasz?

Mam świadomość, że Stephen z rozdziawioną buzią przeskakuje wzrokiem ze mnie na Marę, a potem na kanapkę. Ale nie mogę się zatrzymać. Nie mogę zawrócić. Nie mogę z powrotem tam być. Nigdy więcej. Bez przepustki, bez pozwolenia na przebywanie poza stołówką, bez jednej składnej myśli w głowie wybiegam stamtąd.

Idę szybko holem. Ledwie mogę oddychać – coś dusi mnie od środka. Jak kierowane autopilotem moje stopy przemierzają korytarz i ruszają schodami w górę, szukając miejsca, jakiegokolwiek miejsca, gdzie mogłabym po prostu być. Popycham podwójne drzwi prowadzące do biblioteki i czuję się, jakbym wyszła na zewnątrz. Rzeczy są tutaj jaśniejsze i wszystko biegnie w wolniejszym tempie. Moje serce dopasowuje się do tego rytmu, gdy tak stoję w wejściu. Tylko kilkoro dzieciaków siedzi rozproszonych po całej bibliotece. Nikt nawet nie podnosi głowy.

Otwierają się drzwi za stanowiskiem wypożyczeń i zwrotów. Przechodzi przez nie pani Sullivan z naręczem książek. Uśmiecha się do mnie bardzo ciepło.

– Witaj. W czym mogę ci pomóc? – pyta, odkładając książki na ladę.

Proszę mnie schować, chcę jej powiedzieć. Proszę mnie schować przed światem i nigdy nie wyrzucić mnie przez te drzwi za moimi plecami. Ale tego nie robię. Nie mówię nic. Nie mogę.

– Wejdź dalej. – Zachęca mnie gestem. – Tu jest formularz do wpisu – mówi mi, przesuwając w moją stronę podkładkę z kilkoma kartkami.

Biorę długopis przywiązany sznurkiem do szczytu podkładki. Czuję się, jakbym trzymała między palcami chińską pałeczkę do jedzenia. Ręka mi się trzęsie, kiedy przyciskam go do papieru. Trzeba wypełnić pola z datą, imieniem, godziną i lekcją, z jakiej się przyszło. Musimy to robić za każdym razem, gdy dokądś idziemy albo skądś wracamy.

Pani Sullivan patrzy na bazgroły, które mają być moim imieniem.

– Możesz mi powiedzieć, jak masz na imię? – pyta delikatnie.

– Eden – odpowiadam cicho.

– Eden, w porządku. I skąd tu przyszłaś?

Opuściłam to pole. Otwieram usta, ale nie wydobywa się z nich żadne dźwięk. Pani Sullivan spogląda na mnie i znów się uśmiecha.

– Ze stołówki. Nie mam pozwolenia, żeby tu być – przyznaję, czując się jak uciekinier.

Oczy zachodzą mi łzami, kiedy patrzę na nią przez szerokość biurka.

– Nie szkodzi, Eden – mówi miękko.

Wycieram oczy rękawem.

– Wiesz, myślę, że mam coś, co sobie z tym poradzi. – Kiwa głową w kierunku zielonych plam na mojej koszulce. – Chodź ze mną do biura.

Pchnięciem otwiera drzwiczki z boku lady i wprowadza mnie do środka.

– Usiądź – mówi mi, zamykając za nami drzwi.

Przetrząsa szuflady biurka, wyciągając stosy długopisów, ołówków i kolorowych zakreślaczy. Jej biuro jest jasne i ciepłe. W kącie stoi stolik zastawiony różnymi roślinami, na ścianach wiszą postery o książkach i bibliotekarzach oraz duży plakat zachęcający do czytania, z prezydentem uśmiechającym się i trzymającym w rękach książkę. Na innym napisano: Pokój bez książek jest jak ciało bez duszy – Cyceron.

– Aha! Tu jest! – Podaje mi jeden z tych podręcznych odplamiaczy w sztyfcie. – Zawsze mam jakiś pod ręką, bo jestem dość niezgrabna i ciągle coś na siebie wylewam. – Uśmiecha się, patrząc, jak przyciskam gąbczastą końcówkę markera do plam na koszulce.

– Proszę nie kazać mi tam wracać – błagam ją, zbyt zdesperowana i wyczerpana, żeby nawet próbować udawać, że nie jestem zdesperowana i wyczerpana. – Czy myśli pani, że mogłabym się zgłosić na ochotnika do pracy w bibliotece podczas przerwy obiadowej? Albo coś?

– Chciałabym móc się zgodzić, Eden – przerywa mi pani Sullivan, marszcząc czoło. – Ale niestety na tej godzinie wszystkie miejsca dla ochotników są już zajęte. Jednak myślę, że świetnie byś tutaj pasowała. Naprawdę. Może mogłabyś tu przychodzić kiedy indziej? W czasie przeznaczonym na pracę własną?

– Jest pani na sto procent pewna, że nie znajdzie się dla mnie miejsce teraz? Bo naprawdę nie mogę dłużej chodzić na obiad. – Czuję, że oczy znów mnie palą i zaczynają łzawić.

– Mogę zapytać dlaczego?

– Nooo… To sprawa osobista.

Prawda jest jednak taka, że to upokarzające. To zbyt upokarzające chodzić na stołówkę, musieć się chować po kątach, a i tak zostawać celem ataków jedzeniem, i nie potrafić nic z tym zrobić, podczas gdy twoi przyjaciele zbyt się boją, żeby stanąć w twojej – albo w swojej – obronie. Zwłaszcza kiedy zostałaś właśnie zaatakowana we własnym domu, we własnym łóżku, i tam też nie potrafiłaś stanąć w swojej obronie. W tym jednym miejscu, gdzie powinnaś być bezpieczna. Z tych wszystkich powodów to sprawa osobista. I nie ma dobrej odpowiedzi na pytania w rodzaju „dlaczego”, nie kiedy ta kobieta patrzy na mnie tak ciepło, oczekując, że usłyszy powód, któremu będzie mogła jakoś zaradzić. Ale ponieważ nie może nic poradzić na moją sytuację, chrząkam i powtarzam:

– Osobista.

– Rozumiem. – Patrzy w dół, na swoje paznokcie, i smutno się uśmiecha.

Już mam wstać i wyjść, kiedy coś w jej twarzy się zmienia. Wygląda tak, jakby rozważała, czy nie pozwolić mi się wpisać na listę ochotników tak czy owak. Jakby miała się nade mną zlitować.

– Cóż – zaczyna – od pewnego czasu rozpatruję pewien pomysł i może by ci się on spodobał?

Przysuwam się bliżej, dosłownie przechylając się na krawędzi krzesła.

– Myślałam o tym, żeby może zorganizować kółko czytelnicze dla uczniów. Klub książkowy, który spotykałby się na godzinie obiadowej. Byłby otwarty dla wszystkich, którzy chcieliby poczytać coś więcej niż lektury. Taka nieformalna grupa dyskusyjna. Byłabyś zainteresowana czymś takim?

– Tak! Tak, jak najbardziej, tak! Kocham książki. – Potem dodaję spokojniej: – To znaczy, kocham czytać, więc myślę, że klub książkowy byłby, no, świetny. – Muszę na siłę powstrzymywać usta przed wytwarzaniem kolejnych dźwięków.

– Dobrze. To wspaniale. Posłuchaj: zgodnie ze statutem szkoły każde kółko musi mieć co najmniej sześciu członków, żeby mogło oficjalnie rozpocząć działalność. Więc zacznijmy od najważniejszego: znasz jeszcze kogoś, kto byłby zainteresowany uczestnictwem?

– Tak. Tak myślę. Może dwie osoby. Jedną na pewno.

– To dobry początek. Jeśli naprawdę chcesz to rozkręcić, będziesz musiała wykonać trochę pracy u podstaw, w porządku? Bo moja rola tutaj ma się zasadniczo sprowadzać do koordynacji i doradztwa z upoważnienia biblioteki. Samo kółko w praktyce powinno być prowadzone i zarządzane przez uczniów. To twoja grupa, nie moja. Rozumiesz?

– Tak, tak. Czyli co muszę teraz zrobić, żeby klub mógł powstać?

– Możesz zacząć od przygotowania plakatów informacyjnych i rozwieszenia ich w szkole. Zorientuj się, ile osób będzie zainteresowanych.

– Mogę to zrobić. Mogę to zrobić natychmiast!

Śmieje się lekko.

– Nie musisz robić tego natychmiast, chociaż doceniam twój entuzjazm. Tak naprawdę nie musisz tego robić wcale. Możesz nad tym pomyśleć przez jakiś czas, jeśli chcesz.

– Nie, jestem pewna. Naprawdę chcę się w to zaangażować.

– No to w porządku. W takim razie po południu zajmę się robotą papierkową.

– Cudownie! – wołam. Mój głos wznosi się i drży, a ja muszę się powstrzymywać przed przeskoczeniem przez biurko i zarzuceniem jej rąk na szyję. – Fantastycznie!

Natychmiast zabieram się za przygotowywanie plakatów. Przed końcem zajęć lekcyjnych cała szkoła jest już nimi oblepiona.

W niektórych szkołach w Stanach Zjednoczonych uczniowie i nauczyciele dokumentują wydarzenia z życia szkoły w danym roku i publikują je w formie albumu zawierającego fotografie, opisy kółek i stowarzyszeń działających w szkole, relacje z wydarzeń kulturalnych i sportowych [przyp. tłum.]. [wróć]

W sobotę rano, dokładnie o dziesiątej, dzwoni dzwonek do drzwi. Wołam ze swojego pokoju, że otworzę, ale mama jest szybsza. Wchodzę do salonu dokładnie w chwili, kiedy wpuszcza mojego gościa.

– Dzień dobry! Ty musisz być Stephen. Wejdź, proszę. Nie stój na deszczu.

– Dziękuję, pani McCrorey – mówi Stephen, wchodząc ostrożnie do środka.

Woda ścieka z niego i tworzy kałuże na podłodze, co, jak wiem, doprowadza mamę do apopleksji, choć tego nie okazuje.

Stoję i patrzę, jak Stephen podaje jej kurtkę i parasol. Patrzę, jak osoba, która zna mnie w jednym bardzo konkretnym kontekście, przekracza granicę, o której nigdy nie dyskutowaliśmy, i zaczyna mnie poznawać od zupełnie innej strony.

– Możesz zostawić buty na tej wycieraczce – sugeruje mama Stephenowi, chcąc mieć pewność, że zdejmie swoje mokre adidasy, zanim odważy się wstąpić na dywan.

To jest dom zdecydowanie z tych w rodzaju żadnych-butów-na-pokojach. Kiedy tak przyglądam się, jak Stephen staje w salonie w samych skarpetkach, sprawiając wrażenie bardzo skrępowanego, uświadamiam sobie, że mamy powody czuć się niezręcznie.

– Cześć, Stephenie – odzywam się w końcu, dbając o to, żeby się uśmiechać. W odpowiedzi on też się uśmiecha. Wydaje mi się, że moja obecność przynosi mu ulgę. – Wejdź dalej. Pomyślałam sobie, że możemy pracować przy stole.

– Pewnie – mamrocze, podążając za mną, kiedy prowadzę go do jadalni.

Siadamy i Stephen wyciąga z plecaka zeszyt. Ja poprawiam stos książek o Kolumbie, które wypożyczyłam z biblioteki.

– No to nad czym pracujemy, Minnie? – pyta tata zbyt głośno, pojawiając się nagle w drzwiach między kuchnią a jadalnią z kubkiem parującej kawy w dłoni.

Stephen podskakuje na krześle, a potem obraca się, żeby spojrzeć na mojego tatę.

– Tato, to Stephen. Stephenie, to mój tata. Mamy do zrobienia projekt z historii. O Kolumbie.

Próbuję bezgłośnie prosić tatę, żeby tego nie przeciągał. I on, i mama zrobili wielką sprawę z tego, że odwiedza mnie chłopak. Zanim Stephen przyszedł, powiedziałam im, że to wcale nie tak. Że nie myślę o nim w ten sposób. Wydaje mi się, że nigdy nie pomyślę o nikim w ten sposób.

– Musimy zdecydować, czy był bohaterem, czy łajdakiem.

– Aha. Rozumiem. – Tata uśmiecha się szeroko i przechodzi do salonu.

– Kto to jest Minnie? – szepcze Stephen.

– Nie pytaj. – Przewracam oczami.

– A więc przestałaś chodzić na obiady w tym tygodniu? – Brzmi to jak pytanie. – Przepraszam.

– Za co?

– Za to, co się stało w poniedziałek. Na stołówce. Żałuję, że się wtedy nie odezwałem. Powinienem był się odezwać. Nienawidzę tych gości, to matoły.

Wzruszam ramionami.

– Czy Mara zapytała cię o klub książkowy?

Kiwa głową.

– Zapiszesz się? Potrzebujemy więcej ludzi. Co najmniej sześć osób. Pani Sullivan jest naprawdę miła. Przez cały tydzień pozwalała mi spędzać przerwę obiadową w bibliotece. – Staram się, żeby zabrzmiało to fajniej, niż pewnie jest w rzeczywistości. – Wiesz, wydaje mi się, że ona to łapie.

– Co łapie?

– No, jak wygląda życie w szkole. Że istnieją te wszystkie głupie kliki i zasady, których powinno się przestrzegać, choć są zupełnie bez sensu, i całą resztę. – Hamuję się, żeby nie paplać dalej.

Czasem zapominam, że nie powinniśmy o tym rozmawiać. Mamy to tylko akceptować. Mamy myśleć, że to nasz problem. I mamy sobie poradzić z tym, jakby to był nasz problem, chociaż nie jest.

A jednak Stephen tylko się na mnie gapi w dziwny sposób.

– Znaczy, ty to łapiesz, nie? – pytam.

Jak mógłby tego nie łapać? – myślę sobie. Wystarczy na niego spojrzeć. Totalny kujon. Z nadwagą. Bez przyjaciół.

– No – mówi wolno. – Taaa, łapię to. Po prostu nikt nigdy tego tak nie ujął. – Patrzy na mnie tak, jak nigdy wcześniej na mnie nie patrzył, jakbym podzieliła się z nim wielkim sekretem, o którym nic nie wiedział.

– Tak czy owak, zastanów się nad klubem, dobrze? – Robię przerwę i nabieram oddechu. – To co, Kolumb?

– Tak – odpowiada z roztargnieniem.

– Więc co myślisz? – Próbuję przekierować rozmowę na nasz projekt i jak najdalej od tej niebezpiecznej szczerości. – Bohater czy łajdak?

– Nie wiem – mówi Stephen, ciągle zamyślony. – Przeczytałem w necie, że mnóstwo ludzi dotarło tu przed Kolumbem. Znaczy, rdzenni Amerykanie oczywiście żyli tu zawsze. Ale byli też Wikingowie albo ludzie z Afryki, a nawet z Chin, którzy dopłynęli tu wcześniej.

– Też o tym czytałam.

– Wygląda na to, że Kolumb odkrył Amerykę ostatni, nie pierwszy – śmieje się Stephen.

– Prawda – zgadzam się. – I czytałam te wszystkie książki z biblioteki. – Otwieram jedną i przesuwam ją w jego kierunku. – Wiedziałeś, że on porywał tych wszystkich ludzi i odcinał im uszy albo nosy, albo coś, i odsyłał ich z powrotem do ich wiosek jako ostrzeżenie? – Wskazuję na jedną z ilustracji. – Ludzie Kolumba robili, co chcieli.

Stephen odczytuje z książki:

– Właśnie: jedzenie, złoto, niewolnictwo, gwałt… – Wzdrygam się na dźwięk tego słowa, ale Stephen czyta dalej. – Cholerka, tu jest napisane, że rdzennym mieszkańcom kazano oddawać taką ilość złota, której nikt nie mógł zebrać, więc kiedy im się nie udawało, odcinano im ręce, żeby się wykrwawili. A kiedy uciekali, wysyłano za nimi psy, żeby ich złapały, a potem palono ich żywcem! To chore! – Stephen w końcu na mnie patrzy.

– Myślę, że się zdecydowaliśmy. Łajdak, nie?

– Łajdak! – zgadza się Stephen. – Dlaczego w ogóle zaczęliśmy świętować Dzień Kolumba? – Uśmiecha się. – Powinniśmy odwołać to święto.

– Aha. To, że kogoś zawsze postrzegano jako kogoś niesamowitego, jako bohatera, nie znaczy jeszcze, że to prawda. Albo że taki jest w istocie – mówię.

Stephen kiwa głową.

– No właśnie.

– Może tak naprawdę ten ktoś jest niedobrym człowiekiem. Tylko nikt nie chce zobaczyć, jaki on naprawdę jest. Wszyscy wolą wierzyć w kłamstwa i nie zauważać szkód, które wyrządził. I to niesprawiedliwe, że ludziom udaje się uniknąć odpowiedzialności za wszystkie okropne rzeczy, które zrobili, i nigdy nie ponoszą żadnych konsekwencji. Sprawiają, żeby wszyscy wierzyli, że… – przerywam, bo prawie nie mogę złapać oddechu.

A kiedy spoglądam na zdezorientowaną twarz Stephena, uświadamiam sobie, że prawdopodobnie mówię nie tylko o Kolumbie.

– No tak – wzdycha Stephen. – Wiem. Zgadzam się w zupełności.

– Okej. Okej, w porządku.

– Wiesz, co powinniśmy zrobić? – pyta Stephen z coraz bardziej błyszczącymi oczami. – Powinniśmy zrobić takie plakaty, poszukiwany żywy lub martwy, o Kolumbie i jego pomocnikach. I wypisać na nich ich zbrodnie i inne takie. – Uśmiecha się. – Co ty na to?

Odpowiadam uśmiechem.

– Dobry pomysł. Podoba mi się.

Książka na Obiad. Tak nazwałam swoje kółko. W następnym tygodniu spotykamy się po raz pierwszy. Przynosimy swoje brązowe torebki z kanapkami do stolika z tyłu biblioteki, obok dawno zdezaktualizowanych materiałów źródłowych, z których nikt nigdy nie korzysta. Jestem ja, Mara, Stephen i jeszcze dwie pierwszoklasistki. Jedna z nich wygląda na dziesięć lat i przeniosła się ze szkoły katolickiej na początku roku. Ubiera się, jakby ciągle tam uczęszczała, zawsze w wykrochmalone koszule zapinane na guziki, wkładane pod gryzące swetry, i w żenująco długie spódnice. Druga żuje swoje włosy. Wygląda na tak nieprzytomną, że nie jestem nawet pewna, czy wie, dlaczego się tu znalazła.

– Brakuje nam jednej osoby – oznajmiam z nadzieją, że to nie popsuje wszystkiego.

Pani Sullivan patrzy na mnie tak, jakby wiedziała równie dobrze jak ja, że to zupełne dno. Potem spogląda na zegar. Wskazówka minutowa zatrzymuje się na pierwszej.

– Ciągle jest jeszcze czas – mówi, jakby czytała mi w myślach. – Poza tym nic się nie stanie, jeśli pierwszego dnia nie będziemy w komplecie.

Właśnie wtedy podchodzi do naszego stolika chłopak, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Wygląda surowo – chudy, z bladą cerą i czarnymi włosami z niebieskimi pasemkami, które pasują do jego intensywnie niebieskich oczu. Nosi modne okulary w grubych oprawkach i ma w twarzy kolczyki – dwa srebrne kółka okalające dolną wargę.

– Wow – szepcze do mnie Mara, uśmiechając się od ucha do ucha.

– Co? – odszeptuję.

– Po prostu. Wow – powtarza, nie odrywając od niego wzroku.

– Cameron! – wita go pani Sullivan. – Tak się cieszę, że zdecydowałeś się przyjść.

– Och – odpowiada chłopak, stawiając sobie krzesło koło Stephena. – To znaczy, cześć wszystkim.

– W porządku – zaczyna pani Sullivan, ewidentnie ośmielona naszym najnowszym nabytkiem. – Zacznijmy. Pomyślałam sobie, że najpierw moglibyśmy się po kolei przedstawić. Opowiedzcie trochę o waszych zainteresowaniach i o tym, dlaczego tu jesteście. Ja pierwsza. Oczywiście, jestem pani Sullivan – śmieje się. – Jestem waszą bibliotekarką. Ale kiedy nie ma mnie w szkole, jestem normalnym człowiekiem, jeśli możecie w to uwierzyć. Dużo czasu poświęcam wolontariatowi w schronisku dla zwierząt i zapewniam tymczasowy dom uratowanym psom, które czekają na adopcję. Jeśli chodzi o to kółko, to, jak już wspominałam Eden, jest to wasz klub, więc chcę, żeby każde z was go kształtowało. Myślę, że to świetny sposób, żeby poczytać trochę dla przyjemności poza zwykłym otoczeniem sali lekcyjnej oraz żeby rozmawiać i dyskutować na tematy, których zazwyczaj nie zdąża się podjąć podczas czterdziestopięciominutowych zajęć.

Macha dłonią w moim kierunku, jakby chciała powiedzieć: Twoja kolej. Zapadam się głębiej w siebie.

– Jestem Eden. Edy, znaczy się. Albo Eden. Uhm, chyba po prostu lubię czytać. – Wzruszam ramionami. – I pomyślałam sobie, że kółko czytelnicze to fajny pomysł – mamroczę niewyraźnie.

Pani Sullivan zachęcająco kiwa głową. Nienawidzę siebie. Patrzę na Marę, milcząco błagając ją, żeby mi przerwała, żeby zaczęła opowiadać o sobie, żeby powiedziała cokolwiek.

– Na imię mi Mara – mówi słodko moja przyjaciółka, błyskając swoim nowym uśmiechem w kierunku każdego z nas. – Chodzę do pierwszej klasy. Interesuję się muzyką i gram w orkiestrze. Lubię zwierzęta – dodaje. Brzmi to tak naturalnie.

Dlaczego ja nie potrafiłam wymyślić ani powiedzieć czegoś podobnego? Też gram w orkiestrze. Też lubię zwierzęta. Kocham zwierzęta!

– Co jeszcze? Naprawdę myślę, że to świetny sposób na spędzenie przerwy obiadowej. Tu jest o wiele milej i ciszej niż na stołówce. – Mara chichocze trochę na koniec.

Wszyscy odpowiadają jej uśmiechami. Zwłaszcza nowy chłopak. Mara kopie moją nogę pod stołem, jakby pytając: Widzisz to?

– Dziękuję, Maro. Schronisko, w którym pomagam, zawsze potrzebuje więcej wolontariuszy, gdybyś chciała dołączyć – mówi z uśmiechem pani Sullivan.

A ja się zastanawiam, jak ludziom udaje się zachowywać tak normalnie. Jak to możliwe, żeby tak po prostu umieć mówić i robić odpowiednie rzeczy? Automatycznie.

– Jestem Cameron – mówi nowy chłopak. Wcisnął się przed dwie pozostałe dziewczyny. – W tym roku doszedłem do klasy. Interesuję się sztuką. I muzyką – dodaje, uśmiechając się do Mary. – Lubię też czytać. – Odrywa spojrzenie od mojej przyjaciółki, żeby popatrzeć mi w oczy. – I psy. – Uśmiecha się, patrząc na panią Sullivan.

Bibliotekarka odpowiada mu uśmiechem, który wygląda na szczery.

– Jestem Stephen – mamrocze Stephen. – Kiedy Edy powiedziała mi o tym kółku, pomyślałem sobie, że to brzmi jak dobra alternatywa dla obiadu w stołówce. Ach, i też lubię sztukę – dodaje, patrząc na Camerona. – Fotografię, znaczy. Robię zdjęcia do roczników.

– Odlotowo, stary – mówi Cameron.

Do Stephena też się uśmiecha. Ten nowy wlazł z buciorami na moje terytorium: najpierw w przypadku Mary, potem pani Sullivan, a teraz jeszcze Stephena. I na pewno spróbuje uśmiechnąć się i do mnie, jakby był z niego taki miły gość albo co.

Przyłapuje mnie na tym, że mu się przyglądam, próbując zrozumieć, w co pogrywa. Nie wiem, jaki grymas mam na twarzy, ale jego uśmiech trochę przygasa, a oczy rzucają mi w odpowiedzi twarde spojrzenie, jakby starał się zrozumieć, czemu ja próbuję zrozumieć jego. Gdzieś w środku mózg mówi mi, że powinnam słuchać, jak przedstawiają się dwie pozostałe dziewczyny, ale nie mogę.

– Dziękuję, że się wszystkim zaprezentowaliście. Wyszło świetnie. No więc myślę, że rzeczą, którą powinniśmy się zająć dzisiaj, jest ustalenie logistyki naszych spotkań – słyszę panią Sullivan przez mgłę w moim mózgu. Cameron kieruje na nią swoją uwagę, a ja podążam jego śladem. – Co uważacie za rozsądne? Dwie książki miesięcznie? Jedną? Trzy? Nie wiem. Możemy głosować na książki, które chcielibyśmy przeczytać na zebrania klubu. Będziemy je czytać w swoim wolnym czasie, a potem dyskutować o nich podczas „obiadowych” sesji. Pasowałoby wam to?

– Dwie miesięcznie brzmią dobrze – stwierdza Cameron, zanim ja zdążę powiedzieć to samo.

– Tak, dwie brzmią dobrze – zgadza się Mara z dziwnym błyskiem w oku.

– Dlaczego nie trzy? – pyta Katolicka Uczennica.

– Nie wiem, czy miałbym czas na trzy dodatkowe książki, biorąc pod uwagę, że muszę się też skupić na codziennych zadaniach domowych i całej reszcie – mówi niepewnie Stephen, rozglądając się wokół w poszukiwaniu wsparcia.

– Zgadzam się. – Mówię to twardo, tylko po to, żeby mieć coś do powiedzenia.

Stephen uśmiecha się do mnie. On w końcu poparł mnie przy Kolumbie.

– Dobrze, myślę, że mamy w takim razie większość. Dwie książki miesięcznie – kończy sprawę pani Sullivan.

***

– Edy, to kółko to najlepszy pomysł, na jaki kiedykolwiek wpadłaś – piszczy Mara natychmiast po tym, jak przekraczamy próg zewnętrznego świata i przygotowujemy się do powrotu spacerem ze szkoły do domu. – Ten chłopak dzisiaj był, no wiesz, taki cool.

– Masz na myśli tego gościa z niebieskimi włosami i kolczykami? – pytam z niedowierzaniem.

– Nie są niebieskie. Są czarne z niebieskimi pasemkami. Wygląda to super. On jest super.

Dobra, dobra, wypowiadam bezgłośnie.

– Życie się rozkręca, Edy. Czuję to. – Mara zaplata palce przed sobą.

– O czym ty mówisz?

– To dopiero początek, ja i Cameron. Od tej pory możemy się do siebie tylko coraz bardziej zbliżać, nie? – Milknie, błądząc wzrokiem w oddali. I już wiem, że straciłam z nią kontakt. Odpłynęła w stan obsesyjnego fantazjowania. – Tak – mówi w końcu, znowu patrząc na mnie szeroko otwartymi oczami. – Poznamy go lepiej, skoro wszyscy bawimy się teraz w czytanie. Najpierw zostaniemy przyjaciółmi. Wszyscy mówią, że tak jest zawsze lepiej. Będzie, jak…

Muszę się wyłączyć, bo ona może tak nawijać godzinami, planując rozwój wypadków.

– Zauważyłaś, jak na mnie patrzył, prawda? Naprawdę na mnie patrzył – słyszę, jak mówi.

Czasami się zastanawiam, czy ona to łapie, tak jak łapią to pani Sullivan i Stephen. Zazwyczaj myślę, że tak, ale czasami wydaje mi się, że ja i Mara żyjemy na różnych planetach. Jak teraz.

– Może powinnam przefarbować włosy na niebiesko? – Mara kończy swój monolog, który trwał prawie całą drogę ze szkoły.

– Co? Maro, nie.

– Sprawdzałam tylko, czy mnie słuchałaś. – Rzuca mi uszczypliwy uśmieszek.

– Przepraszam. Słucham cię – kłamię.

Stajemy pod znakiem stopu na rogu mojej ulicy. Tu się rozstajemy. Ja idę prosto. Ona skręca w lewo. Tyle że nie mogę się zmusić, aby ruszyć w kierunku domu. Czuję się tak, jakbym się zapadła w ruchome piaski. Mara stoi obok, patrząc na mnie, jak gdyby naprawdę to łapała. Jakby wiedziała, że dzieje się coś złego.

– Chcesz wpaść do mnie? – pyta. – Mamy nie ma na razie w domu. Będzie później.

Kiwam głową i zaczynamy iść w kierunku jej ulicy.

– Dobrze, nie przefarbuję włosów na niebiesko – szczerzy się do mnie Mara – ale przesiadam się na kontakty. Zagrałam na poczuciu winy ojca i jedziemy do okulisty w przyszły weekend.

– Bomba – mówię jej i wsuwam własne okulary wyżej na nos.

Żeby dostać się do domu Mary, musimy przejść obok jego domu. Domu Kevina. To prawie wcale nie ma znaczenia, że go tam nie ma. Czuję, że im bardziej się tam zbliżamy, tym bardziej słabną mi nogi. Nagle zaczynam nienawidzić tej okolicy. Nie znoszę jej, nie mogę ścierpieć, że jesteśmy wszyscy tak blisko ze sobą związani, że nie możemy się wyplątać nawzajem z naszych żyć.

Podchodzimy bliżej. Widzę stojącą na trawniku przed domem Amandę. Jego siostrę. Zawsze wydawało mi się, że jest dużo młodsza niż ja – zawsze myślałam o niej jak o małym dziecku, ale gdy na nią teraz patrzę, nie wygląda na taką małą. W szkole dzieli nas tylko rok. Zwykłyśmy się bawić razem, kiedy byłyśmy młodsze, zanim Mara wprowadziła się tutaj trzy lata temu i zastąpiła ją na pozycji mojej najlepszej przyjaciółki. Przed domem jest też ich najmłodsza siostra i jeszcze jedno małe dziecko – pewnie sąsiadów. Cała trójka, opatulona warstwami ubrań, bawi się w śniegu. Wygląda na to, że próbują ulepić bałwana, ale na razie wyszła im tylko wielka kupa zimnej bieli. Amanda stoi obok niej, obwijając szalem miejsce, gdzie bryły górna i środkowa się stykają. Maluchy krzyczą i rzucają w siebie śnieżkami.

Dzieci nie są jeszcze świadome naszej obecności, ale Amanda nas widzi. Robi na szalu ostatni supeł i wsuwa ręce w rękawiczkach do kieszeni kurtki. Potem zamiera, przyglądając się nam. Nic nie mówi, co jest dziwne. Nawet jeśli, formalnie rzecz biorąc, nie jesteśmy przyjaciółkami – nie tak jak kiedyś – to ciągle ze sobą rozmawiamy i dobrze się dogadujemy podczas sporadycznych spotkań rodzinnych.

Kiedy ja również nic nie mówię, Mara zapełnia ciszę:

– Hej, Mandy!

Mandy. Nazywaliśmy ją tak zaraz po tym, jak się tu wprowadzili. Nie przyjęło się. Pamiętam, że tak została przedstawiona, kiedy spotkałyśmy się po raz pierwszy. To było na moich ósmych urodzinach. Nasze rodziny właśnie zaczynały wspólnie świętować wszystkie okazje, bo Kevin i Caelin byli nierozłączni od samego początku. Zawsze uwzględnialiśmy Kevina w naszych planach, a w konsekwencji – jego rodzinę także. Ale cóż, to było milion lat temu.

– Cześć, Amando – mówię, próbując się uśmiechnąć.

Krzyżuje ramiona na piersi i prostuje się trochę bardziej.

– Hej. – Jej głos jest bezbarwny.

– Jak ci minęły święta? – Mimo wszystko próbuję się zachowywać, jakby wszystko było w normie, chociaż jedyne, o czym potrafię myśleć, to Kevin.

Wpatrzona we mnie, lekko wzrusza ramionami. Sekundy się wleką jedna za drugą.

Sprawa z Armstrongami – sprawa, o której aż do teraz specjalnie nie myślałam – jest taka, że kiedy tu przyjechali, nie wprowadzali się tak po prostu. Oni zostawiali coś za sobą. Coś złego wydarzyło się tam, gdzie mieszkali wcześniej. Usłyszałam przypadkiem, jak pani Armstrong opowiadała o tym mamie. Płakała. A potem podsłuchałam, jak mama mówiła o tym tacie. Niewiele wtedy zrozumiałam, poza tym, że dotyczyło to Kevina i brata pana Armstronga, wujka Kevina.

– Właściwie to – obracam się do Mary – raczej pójdę do domu. Kiepsko się czuję.

– Naprawdę? Co się dzieje? – pyta Mara szczerze zmartwionym głosem.

– Nic. Ja tylko… – Ale nie kończę, bo dosłownie cofam się przed nimi.

Obracam się tylko raz. Obie stoją i na mnie patrzą. Mara unosi rękę i krzyczy:

– Zadzwonię!

***

Zaczynam biec, gdy tylko skręcam za róg. Z każdym krokiem mocniej i szybciej dudni mi w głowie, a po moim ciele spływa zimny pot. Kiedy dopadam do domu, mam takie mdłości, że aż płaczę. Wbiegam do łazienki i natychmiast ląduję na kolanach na podłodze przed muszlą klozetową, łapiąc powietrze.

Kładę się potem na sofie, nie myśląc nawet o tym, żeby zdjąć kurtkę.

Zamykam oczy.

Następna rzecz, która do mnie dociera, to mama, pochylająca się nade mną i dotykająca mojego czoła wierzchem dłoni.

– Jest chora? – słyszę, jak pyta tata, rzucając klucze na kuchenny stół.

– Edy? – Mama kładzie swoje lodowate ręce na moich policzkach. To cudowne uczucie. – Co się dzieje? Źle się czujesz?

– Chyba tak – mamroczę.

– Och. No dobrze, najpierw zdejmijmy kurtkę. – Obejmuje mnie ramieniem i, podpierając moje plecy, pomaga mi usiąść.

A ja bardziej niż czegokolwiek pragnę, żeby mnie w tej chwili po prostu uścisnęła. Jednak zamiast tego mama wysuwa moje ręce z rękawów.

– Wymiotowałam – informuję ją.

– Zjadłaś dzisiaj coś podejrzanego? – pyta.

– Nie. – Tak naprawdę nie zjadłam dzisiaj nic.

Byłam zbyt zajęta próbami rozgryzienia Camerona podczas przerwy obiadowej, żeby zjeść kanapkę z masłem orzechowym i dżemem, którą zabrałam z domu.

– Kochanie, tak mi przykro. – Wstaje i spogląda na mnie z góry, jakby naprawdę tak czuła. – Wskakuj w piżamę, a ja zrobię ci trochę zupy, dobrze?

– Dobrze – odpowiadam.

Idę do swojego pokoju się przebrać. Bardzo uważam, żeby za intensywnie nie wpatrywać się w blaknące szare siniaki, które ciągle mam na udach. Staram się nie zastanawiać zbyt długo nad siniakami na kościach biodrowych i żebrach. I tak niedługo znikną zupełnie. Wciągam spodnie od piżamy, a pasującą do nich flanelową koszulę zapinam pod samą szyją, żeby ukryć pozostałości po siniakach na obojczyku.

– Rosół z makaronem? – woła mama z kuchni, kiedy zajmuję swoje miejsce za stołem w jadalni.

Zanim zdążę jej odpowiedzieć, stawia przede mną kubek parującej herbaty.

Tak naprawdę nie mam ochoty na zupę – ani na rosół, ani na cokolwiek innego. Ale mama uśmiecha się szeroko jak wtedy, gdy krzątała się wokół Caelina. Myślę, że ona lubi mieć kogoś, o kogo może dbać, coś namacalnego, co może dla mnie zrobić.

– Tak, rosół – zgadzam się mimo skrętów żołądka.

– W porządku. Wypij to. – Wskazuje na herbatę.

Kiwam głową.

Tata siada przy stole naprzeciwko mnie. Składając dłonie w piramidkę, mówi:

– Pewnie jakiś wirus krąży w powietrzu.

Gdybym tylko chorowała cały czas, sprawy mogłyby wyglądać tu trochę normalniej.

W następnym tygodniu siadamy ze swoimi papierowymi torebkami przy stole, który zarezerwowałam w głębi biblioteki. Mara zajmuje krzesło bezpośrednio obok Camerona, nie mnie. Jego ramię przypadkowo się o nią ociera i patrzę, jak Mara lekko obraca się w jego stronę. Nawet z mojego miejsca widzę, że ona tak naprawdę mu się nie podoba. I to dodaje mi skrzydeł.

– Książka na Obiad – zaczyna pani Sullivan, przytoczywszy do stołu wózek biblioteczny – jest kółkiem demokratycznym. Wybrałam dla was kilka tytułów, które są dostępne w naszej bibliotece co najmniej w sześciu egzemplarzach. Myślę, że najlepiej zacząć od tego, żeby każdy z was wybrał coś, co chciałby przeczytać, a potem zagłosujemy. Dobrze?

Wszyscy kiwamy głowami i zaczynamy przeczesywać rzędy książek, aż w końcu wracamy na miejsca z wybranymi pozycjami.

Cameron patrzy przez stół na moją książkę.

– Anne Frank? Świetny wybór.

– Wiem. W końcu mój, nie?

Spoglądam na jego Nowy wspaniały świat.

– Moja ulubiona – wyjaśnia.

– Nie czytałam jej – mówi do niego Mara.

– Och, jest naprawdę dobra. To o takim facecie, który… – zaczyna, przysuwając się do niej.

Wszyscy kierują na niego uwagę, ale ja chcę jedynie złapać tę jego książkę i walnąć go nią przez głowę. Dlaczego ciągle próbuje przejąć mój klub?

– No to świetnie, równie dobrze możemy od tego zacząć – mówi pani Sullivan. – Wszyscy, którzy chcą czytać Nowy wspaniały świat, ręka w górę.

Odmawiam uniesienia ręki. Ale wszyscy inni podnoszą swoje. Czekają, aż do nich dołączę, patrząc na mnie, jak gdybym może nie zrozumiała, jaka ta książka jest super, kiedy Cameron o niej opowiadał.

– Weto. – Muszę się powstrzymywać, żeby na niego nie krzyczeć.

– Dlaczego? – pyta Cameron z nutą rozbawienia w głosie.

Czuję, że się rumienię. Otwieram usta, ale nie wiem, co powiem.

– Ponieważ… – Pauza. – Ponieważ wszyscy wiedzą, że i tak będziemy musieli ją przeczytać w ostatniej klasie na angielski.

– Rzeczywiście – zgadza się cicho Stephen, opuszczając ramię.

Chcę przybić z nim piątkę, ale tylko się uśmiecham. On też się nieśmiało uśmiecha do mnie, po czym spuszcza wzrok na swoją słynną kanapkę z mortadelą i zawija rogi serwetki.

– Co z tego? Czy Anne Frank nie była lekturą na lato? – pyta Mara.

Prawie nie mogę w to uwierzyć. Bierze jego stronę.

– No właśnie. Co to za różnica? – mówi Cameron.

Ich dwoje przeciwko mnie.

– To była lektura na lato – zaczynam, próbując wymyślić jakiś powód poza „nienawidzę cię i nie mogę pozwolić, żebyś wygrał”. – Różnica jest taka, że nigdy nie dyskutowaliśmy o niej w klasie. A powinniśmy byli.

– Ale Nowego wspaniałego świata jeszcze nie czytaliśmy – wtrąca się Obgryzaczka Włosów. – W ten sposób będziemy przygotowani, kiedy nadejdzie czas.

– To prawda – popiera ją Katolicka Uczennica.

– No cóż, myślę, że to idiotyczne rozumowanie. – Ostre słowa po prostu spływają z mojego języka, jakby były najnaturalniejszą reakcją pod słońcem.

Szybko zamykam usta, ale już za późno.

Mara rozdziawia buzię, jakby nie mogła uwierzyć, że właśnie to powiedziałam. A potem marszczy twarz w sposób, który sprawia, że zaczyna przypominać swoją matkę. Szczerze mówiąc, ja też nie mogę uwierzyć, że to powiedziałam.

– Spokój. Nie bierzcie tego tak poważnie – interweniuje pani Sullivan. – Rządzi tu większość, więc zaczniemy od Nowego wspaniałego świata. – Potem ściska delikatnie moje ramię i szepcze: – Obiecuję, że ci się spodoba, Eden.

Wszyscy patrzą na mnie, jakbym była największą zołzą na świecie.

Mara bierze głęboki oddech, gdy opuszczamy bibliotekę.

Patrzę na jej twarz, gdy mi się przygląda.

– Wiem, wiem. Nie mam pojęcia, co mi się stało, Maro – przyznaję. – Naprawdę było aż tak źle? – pytam cicho.

– W sumie to tak. – Krzywi się. – Dobrze się czujesz?

Kiwam głową.

– Jesteś pewna, że nie jesteś nadal chora? Bo zachowujesz się naprawdę dziwnie.

– Nie jestem.

Gdy zmierzamy do naszych szafek, panuje między nami niepokojąca cisza.

– Hej, możemy coś zrobić razem w ten weekend? – pytam ją w końcu. – Tylko my dwie – wyjaśniam.

Myślę, że naprawdę muszę jej powiedzieć, co się stało. Muszę jej powiedzieć o Kevinie.

Muszę powiedzieć komukolwiek. I to szybko. Zanim wybuchnę.

– Nie mogę. Spędzam weekend z tatą. Pamiętasz, mówiłam ci. Jedziemy po moje soczewki.

Więc to będzie musiało poczekać.

Następnego dnia po lekcjach tłum ludzi próbujących się wydostać ze szkoły zalewa korytarze. Ja zmierzam na próbę orkiestry. Mara idzie ze mną, gadając za nas dwie – wypełniając pustki, które ja zostawiam. Czuję się, jakbym była gdzie indziej, jakbym wślizgnęła się do innego świata. Takiego, który bardzo przypomina prawdziwy, tylko jest trochę wolniejszy. Ta alternatywna rzeczywistość, w której nie do końca zajmuję własne ciało – i własny umysł – to miejsce, gdzie myślę o jednej i tylko o jednej rzeczy.

– Na czarno – oświadcza Mara w końcu z nutą ostateczności w głosie. – Nie, na czerwono. Nie wiem. Jak myślisz? – pyta, trzymając pasmo brązowych włosów przed twarzą. – Ja myślę, że na czarno. Zdecydowanie – odpowiada sama sobie. – Wiem, że mama dostanie szału – mówi, jakbym to ja zwróciła jej na to uwagę. – No cóż, mam to gdzieś. Potrzebuję zmiany.

– Jeszcze jednej zmiany? – pytam, ale nie słyszy mnie wśród hałasu zatrzaskiwanych szafek i krzyków.

Albo to ja nie mówię wystarczająco głośno.

– A! Mówiłam ci, że tata chce, żebym poznała w ten weekend jego nową dziewczynę? – Wypowiada to zdanie, jakby dopiero co sobie o tym przypomniała, jakby nie powiedziała mi tego już ze dwadzieścia razy. – Możesz w to uwierzyć? – W jej ustach słowo „dziewczyna” brzmi jak niemożliwość, jak jednorożec albo smok.

Wiem, że ciężko jej pogodzić się z tym wszystkim – rozwodem rodziców, wyprowadzką taty, coraz bardziej zwariowanymi nastrojami mamy, a teraz jeszcze z tą domniemaną dziewczyną. Wiem, że powinnam przynajmniej spróbować być najlepszą przyjaciółką, taką, jaką byłam miesiąc temu. Potrząsam głową w nadziei, że wygląda to jak gest niedowierzania.

– Edy – mówi Mara. – Możesz wpaść do mnie dzisiaj po szkole, jeśli chcesz.

Udaje mi się uśmiechnąć, ale to wszystko, na co mnie stać.

– Pomożesz mi wybrać kolor. Możemy pofarbować też twoje włosy – krzyczy.

Wzruszam ramionami. Kiedy idziemy, próbuję się trzymać ścian. Ostatnio czuję się, jakby moja skóra, tak samo jak mój umysł, została wywrócona na nice. Jakbym była obdarta do żywego i wystawiona na widok publiczny, a każde nawet najmniejsze muśnięcie sprawiało mi ból. Przytulam futerał na klarnet do piersi, żeby poczuć się mniejszą, żeby był moją zbroją.

Właśnie wtedy go widzę. Gościa biegnącego korytarzem w naszym kierunku. Na jego głupiej, pretensjonalnej, sportowej kurtce wyszyty jest numer zawodnika: 12. Czuję wyraźnie, jak zapada mi się żołądek, kiedy patrzę, jak nabiera prędkości, przemykając między ciałami, jakby był na boisku do koszykówki, nie na szkolnym korytarzu. Słyszę, jak ktoś krzyczy jego imię i coś o tym, że się spóźni i że trener każe mu za karę biegać w kółko po bieżni. Chłopak odwraca głowę i ze śmiechem zaczyna coś odkrzykiwać w odpowiedzi. Widzę, że nie patrzy do przodu, że zaraz się ze mną zderzy. Otwieram usta, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

Wiem, co się zaraz stanie.

A potem: bach! Wpada we mnie, wbijając mój bark w ścianę, a futerał na klarnet w mój żołądek tak mocno, że moje ciało zgina się bezwiednie wpół. Wstrząs wrzuca mnie z powrotem w rzeczywistość. Czas przyśpiesza, a ciało i umysł przeładowują się w sekundę. Pochylona w przód, z żołądkiem bolącym jak po dźgnięciu nożem wpatruję się w swoje brudne, niefirmowe tenisówki z marketu. Numer 12 łapie mnie za ramię. Czuję to tak, jakby jego palce przepalały dziury w mojej koszulce. Z oddali słyszę jego niewyraźny głos mówiący:

– Cholera! Cholera, przepraszam. Wszystko w porządku?

Ale nie mogę wysłuchać go do końca, bo w mojej głowie buzuje jedna jedyna myśl. Tylko to: Kurwa, giń, kurewski dupku, kurwa, zabiję cię, kurwa, giń, giń, giń.

Nie bardzo wiem, co zrobić z tą myślą. Na pewno nie może być moja. Ale jak wytłumaczyć te słowa? Siedzą na moim języku, gotowe rozsypać się w powietrzu między nami. Nigdy nie wypowiedziałam takich słów głośno o innej osobie, ale jednak znalazły się we mnie. Co więcej, nie mogę przypomnieć sobie żadnych innych wyrazów z calutkiego języka angielskiego. Zasób mojego słownictwa sprowadza się nagle wyłącznie do nieskończonego łańcucha przekleństw okraszonego wykrzyknieniami.

Stoimy tak, ten gość przede mną i ja przed nim, z ręką przyciśniętą do brzucha, a on patrzy na mój strój i na moje okulary, i na moje głupie włosy, ale nie na mnie.

– Przepraszam – powtarza, a kiedy nadal nie odpowiadam, dodaje: – Nie zauważyłem cię. – Wypowiada słowa wyraźnie, jakby naprawdę wierzył, że jestem głucha.

Powtarza je, te trzy słowa: Nie. Zauważyłem. Cię. Każde z nich jest jak zapałka, którą ktoś trze o cienką draskę z boku pudełka, bez powodzenia próbując skrzesać płomień: raz, dwa, trzy razy.

Niech no tylko powie jeszcze jedno słowo.

– Co jest? – mówi wolno.

Rozpalone. W ogniu. Boże, płonę.

To uczucie to coś nowego. Nie gniew, nie smutek, nie zawstydzenie. Ono spala wszystko wewnątrz mnie, każdą myśl, każde wspomnienie, każde doznanie, którego kiedykolwiek doświadczyłam, i zapełnia sobą opuszczoną przestrzeń.

Furia. W tej chwili jestem jedynie czystą furią.

Patrzę, jak Numer 12 podnosi z ziemi mój futerał. Podaje mi go. Ręce mi się trzęsą, kiedy go od niego odbieram. Ostrożnie przytulam futerał do siebie, choć tym razem z zupełnie innego powodu. Wszystko w moim mózgu i ciele mówi mi, żebym pobiła tego chłopaka, żebym wielokrotnie uderzyła go twardym, czarnym, plastikowym etui.

Słyszę Marę:

– Myślę, że coś ją boli. Powinieneś uważać, gdzie leziesz! – A potem mówi do mnie: – Wszystko w porządku, Edy?

Tyle tylko, że jej też nie mogę odpowiedzieć, bo w moim umyśle rozgrywa się właśnie scena śmierci tego koszykarza. Jest naprawdę przerażająca. Nie powinnam być zdolna do takich myśli, nie tak mnie wychowano. Ale czuję, jak w moich kościach i skórze, i krwi drży coś barbarzyńskiego, coś zwierzęcego.

Zmuszam swoje stopy do ruchu. Boję się, że jeśli nie odejdę, zrobię coś szalonego, coś naprawdę złego, a jeśli otworzę usta, wypowiem te potworne słowa. Po sekundzie słyszę jego kroki – znowu biegnie, w drugą stronę. Powinien biec. Wszyscy oni powinni biec. Jestem niebezpieczna, zbrodniczo niebezpieczna.

Mara zrównuje się ze mną i wypowiada jedno słowo, które wszystko opisuje:

– Dupek.

Potem spogląda przez ramię i dodaje:

– Chociaż nie miałabym nic przeciwko, żeby na mnie wpadł. Tak tylko mówię.

Patrzę na nią i czuję, jak podnoszą mi się kąciki ust. To niemal mnie boli, ale inaczej niż żołądek. To boli tak, jakbym uśmiechnęła się po raz pierwszy w całym swoim życiu. Mara się śmieje i lekko dotyka mojego ramienia.

– Naprawdę wszystko w porządku?

Kiwam głową, chociaż nie jestem pewna, czy tak. Czy kiedykolwiek będzie w porządku?

Już czas – oznajmia Mara, kiedy siadamy na podłodze na środku jej pokoju.

Właśnie się uporałam z wycięciem wielkiego kawałka różowej gumy balonowej z jej włosów. Ktoś go jej przykleił w ciągu dnia i guma stwardniała za bardzo, żeby można ją było wyłuskać z użyciem masła orzechowego.

Dyskutujemy o tym od miesięcy.

– Więc czerwona? – upewniam się, gdy wpatrujemy się w pudełko z farbą do włosów stojące między nami. Nie odezwałam się ani słowem, kiedy Mara przestała się pokazywać na próbach orkiestry albo kiedy zaczęła podbierać papierosy z torebki swojej mamy, ale teraz muszę coś powiedzieć, zanim będzie za późno. – Maro, zdajesz sobie sprawę, że ta farba jest naprawdę bardzo czerwona? – pytam, patrząc na dziewczynę na pudełku.

– Burgundowa – poprawia mnie przyjaciółka. Delikatnie podnosi pudełko obiema rękami, przyglądając się modelce. – Myślisz, że dałabyś radę obciąć mi włosy tak krótko, jak ma ta dziewczyna? – pyta. – Mam dość długich włosów. Z nimi czuję się tak, jakbym sama zachęcała ich wszystkich, żeby wrzucali mi na głowę różne syfy.

To prawda. Odkąd pamiętam, ma tę samą fryzurę – długie brązowe włosy opadające do połowy pleców.

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić teraz? – upewniam się po raz kolejny. – Bo jeśli poczekasz jeszcze trzy tygodnie, zacznie się lato, i jeśli efekt ci się nie spodoba, będziesz mieć czas, żeby…

– Nie – przerywa mi. – To tym lepszy powód, żeby to zrobić dzisiaj. Nie dam rady tego znosić przez kolejny rok. Nie dam rady tego znosić jeszcze przez trzy tygodnie. Nie dam rady znosić tego gówna przez kolejny dzień – prawie krzyczy.

– Ale co, jeśli…

– Edy, przestań. Miałaś mi pomóc, a nie…

– Wiem, ja tylko… Naprawdę myślisz, że przefarbowanie włosów cokolwiek zmieni?

– Tak. Zmieni mnie. – Rozrywa pudełko i zaczyna po kolei wyjmować jego zawartość.

– Ale dlaczego właśnie teraz? Czy stało się coś jeszcze poza tą gumą?

Czekałam miesiące, żeby zadała mi takie pytanie.

– Jakby coś jeszcze musiało się stać. Od lat jest tak samo. Każdego dnia wysłuchuję durnych przezwisk albo wyjmuję gumę z włosów, albo ktoś pisze mi „ofiara losu” na plecach. Nie zniosę tego dłużej. – Głos łamie jej się od z trudem wstrzymywanych łez.

– Wiem.

I naprawdę wiem. Łapię to. Ona to łapie. Coś musi się zmienić i rozumiem dlaczego.

– No dobra, to do dzieła. – Podaje mi nożyczki.

Biorę je od niej jak dobra przyjaciółka.

– Zdajesz sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co robię? – pytam, kiedy kosmyki włosów zaczynają opadać na podłogę.

– Spoko. Ufam ci – mówi, zamykając oczy.

– Lepiej nie – śmieję się.

Mara się uśmiecha.

– Mogę cię o coś zapytać i obiecasz, że się nie wściekniesz? – zaczynam ostrożnie.

Otwiera oczy i patrzy na mnie.

– Tu nie chodzi o Camerona, prawda? Bo facet powinien cię lubić taką, jaka jesteś. Jeśli więc robisz to, żeby się tobą zainteresował albo żeby pomyślał, że jesteś fajniejsza, to nie…

Powstrzymuje mój słowotok.

– Edy, nie. – Jest spokojna, wcale nie wściekła. Mówi cicho, wszystko mi wyjaśniając: – Tak, lubię go, ale nie próbuję być taka jak on. Próbuję być taka jak ja. Prawdziwa ja. Jeśli to w ogóle ma sens – śmieje się.

Nie muszę nawet o tym myśleć. Wiem dokładnie, jak się czuje.

– Ma, jak najbardziej.

– Dobrze. – I znowu zamyka oczy, jakby to, że obcinam i farbuję jej włosy, było najbardziej relaksującą rzeczą pod słońcem.

Przez jakiś czas jest cicho.

– Mogę zapytać cię o coś jeszcze? – w końcu mówię, przerywając milczenie.

– Pewnie.

– Nie wrócisz do orkiestry, co nie?

– Nie.

– Tak myślałam.

Obraca się, żeby na mnie spojrzeć.

– Przykro mi, Edy. To po prostu już nie jestem ja. Interesuję się teraz innymi rzeczami.

– W porządku. Tęsknię po prostu za swoją partnerką, to wszystko. – Staram się mówić lekkim tonem, ale prawda jest taka, że mi smutno. – Wiesz, że teraz wrobią mnie w granie z tą śmierdzącą dziewczyną, która zawsze gubi melodię, nie? – Zaczynam mieszać farbę.

Mara się śmieje.

– Przykro mi. Może po prostu wstrzymuj przy niej oddech?

– Tak jakby potrzebuję oddychać, żeby grać.

– Prawda – przyznaje.

Ciągle się uśmiecha.

Nakładam papkę na kolejne pasma jej włosów. Staram się to robić jak najstaranniej.

– Więc jakie są te inne zainteresowania?

– Nie wiem jeszcze. Może zacznę chodzić na sztukę w przyszłym roku. I wiem, co zaraz powiesz, ale tu nie chodzi o Camerona. Chociaż przyjaźń z nim pomogła mi sobie uświadomić, że chcę spróbować nowych rzeczy.

Odkąd się znamy, Mara nigdy nie wspominała o sztuce.

– To fajnie – mówię.

I nawet rzeczywiście trochę tak myślę. Bo sama nie mogę sobie przypomnieć jednej jedynej rzeczy na świecie, która by mnie nadal interesowała.

– Czy wyglądam na twardzielkę? – pyta, kiedy kończymy. Patrzy spode łba na swoje odbicie w lustrze.

Też patrzę na jej odbicie.

– Wyglądasz… jak zupełnie inna osoba – mówię w równym stopniu przepełniona podziwem, jak i zazdrością.

Mija mnie, idąc do okna. Uchyla je, wyciąga papierosa i zapalniczkę z wysadzanego sztucznymi kamieniami pudełeczka na biżuterię, znajdującego się w szufladzie biurka. Podnosi fajkę do pozbawionych metalu ust. Bacznie przygląda się sobie w lustrze.

– Niegrzeczna laska ze mnie, co? – pyta. – Wyglądam jak zdzira – mówi wolno.

Jej usta układają się w idealnie prosty uśmiech.

– To teraz chcesz wyglądać jak zdzira? – śmieję się.

– Nie wiem. Może. Czemu nie? – Wzrusza ramionami. – Wymyślam się na nowo. Wszyscy wokół to robią.

Wiem, że kiedy mówi „wszyscy wokół”, tak naprawdę ma na myśli swoich rodziców. Oni mogą zmieniać zdanie i swoje życie – a przy okazji także jej.

– No chyba. – Nie wypada mi za bardzo protestować, bo szczerze mówiąc, pomysł, żeby wymyślić się na nowo, brzmi bardzo zachęcająco.

Tyle że nie wiem, kim bym chciała być.

– Mam gdzieś, co ludzie o mnie myślą, o ile tylko nie myślą sobie, że będę dalej tulić pysk i znosić wszystko, co mi robią. – Razem ze słowami wydmuchuje chmurę dymu z płuc. – Mam po dziurki w nosie bycia popychadłem i traktowania mnie jak śmiecia. Ty nie masz tego dość?

Przenosi wzrok z lustra na mnie. Nie mogę skłamać. Nie mogę także powiedzieć prawdy. Więc nie mówię nic. Zamiast tego podchodzę do niej i wygrzebuję z paczki papierosa. Wkładam go między wargi. Mara nie odzywa się ani słowem. Uśmiecha się tylko powściągliwie i przykłada zapalniczkę do końcówki, żeby mi go przypalić. Zaciągam się – i krztuszę paskudnym chemicznym smakiem. Śmiejemy się, gdy kaszlę i łapię oddech.

– To obrzydliwe – mówię jej, dławiąc się własnymi słowami.

Ale i tak znowu podnoszę papierosa do ust.

– Nie zaciągaj się tak głęboko – śmieje się Mara.

Słucham jej rady i tym razem się nie krztuszę. Patrzę na nią, a ona na mnie, i tak sobie myślę, że może ja też mogłabym się zmienić. Może mogłabym się stać kimś, kogo będę w stanie znieść. Zdejmuję okulary, zaciągam się po raz kolejny i pytam Marę:

– To jak? Powinnam sobie sprawić soczewki?

– Absolutnie! – Papieros zwisa jej spomiędzy warg, gdy nachyla się i odgarnia mi włosy z twarzy. – Możesz to zrobić – mówi mi.

Jej słowa tłumi dym.

– Mogę? – pytam.

Nie do końca wiem, co ma na myśli, mówiąc „to”. Włosy? Soczewki? Czy wszystko?

– Zmieniłabyś się w niesamowitą laskę. Znaczy, stałabyś się taka piękna. Gdybyś tylko przestała się chować.

– Serio tak myślisz?

– Edy, ja to wiem.

Znowu się uśmiecham, pozwalając, żeby chemia z papierosa uderzyła mi do głowy. Wyobrażam sobie, kim mogłabym się stać, i wszystkie rzeczy, które mogłabym robić.

Cała wieczność minęła, zanim lato tu dotarło, a teraz, kiedy już jest, dni pędzą jak błyskawica. Spędzam je głównie na rozmyślaniach o tym, co powiedziała mi Mara. Że się chowam. Że mogłabym być piękna, gdybym tylko przestała. Praktycznie całe lato upływa mi na próbach wymyślenia, jak przestać się ukrywać, jeśli robiło się to przez całe życie. Caelin nie wrócił do domu. Ma jakieś specjalne letnie zajęcia czy coś. Tym lepiej. Bo to znaczy, że Kevina też tu nie ma.

– Mamo? – mówię swoim chcę-czegoś-ale-jestem-taką-grzeczną-dziewczynką-więc-proszę-wysłuchaj-mnie głosem. – Zastanawiałam się, czy…

– Hmm? – mruczy matka, nie odrywając wzroku od ogłoszeń o sprzedaży zamieszczonych w gazecie.

Nie wypiła jeszcze wystarczająco dużo kawy.

– Co chcesz i ile to kosztuje? – wcina się tata, próbując przejąć kontrolę nad rozmową.

– Co? Czego potrzebujesz? – pyta mama, w końcu patrząc na mnie z drugiej strony stołu.

Powoli zdejmuję okulary.

– Mamo, nie myślisz, że wyglądam lepiej bez okularów?

– Zawsze wyglądasz ładnie. – Znowu skupia się na gazecie.

Staje się jasne, że to podejście nie zadziała.

– No dobrze… bo wiesz, szkoła zaczyna się za, no, trzy tygodnie albo jakoś tak i tak sobie myślałam… Znaczy, no… Mara nosi teraz kontakty i ona myśli… Znaczy, ja myślę… Myślę, że…

– No już, Minnie, wyrzuć to z siebie wreszcie. – Ręką, która nie trzyma kubka z kawą, tata robi gest oznaczający: Pośpiesz się!

– Okej. No więc, zastanawiałam się, czy ja też mogłabym zamienić okulary na soczewki.

Mama i tata wymieniają spojrzenia mówiące: O Boże, czy ona nie może zostawić nas w spokoju?

– One naprawdę nie wychodzą tak drogo – próbuję jeszcze.

– No nie wiem, Edy – mówi mama, marszcząc nos.

Nie chce mnie rozczarować, bo ja naprawdę jestem bardzo grzeczną dziewczynką. Poza tym drobnym szczegółem, że każdego dnia palę z Marą papierosy i wydaję pieniądze przeznaczone na podręczniki i przybory szkolne na stosy ciuchów i kosmetyków do makijażu i do włosów, zamiast na coś potrzebnego mi do szkoły, jak zarządzili rodzice, gdy dawali mi gotówkę. Poza tym wszystkim jestem naprawdę grzeczna.

– Ale proszę. Proszę, proszę, proszę. Wyglądam jak głupek. Jak straszna oferma. Wyglądam, jakbym grała w orkiestrze.

– Przecież grasz w orkiestrze – mówi tata, uśmiechając się szeroko.

Oczywiście zupełnie nie łapie, o co mi chodzi.

– Ale nie chcę wyglądać, jakbym grała w orkiestrze.

– Ach, w porządku. Teraz rozumiem. – Przewraca oczami.

Mama uśmiecha się znacząco. Tata potrząsa głową w ten protekcjonalny sposób, jak zawsze, gdy myśli, że ktoś zachowuje się jak idiota.

– Mamo?

– Zobaczymy. – To jej standardowa odpowiedź na absolutnie wszystko.

– Czyli nie? – dopytuję się.

– Powiedziałam, że zobaczymy – powtarza stanowczo.

– Ale to zawsze znaczy nie! To nie fair! Caelin ciągle dostaje od was tony prezentów, a ja proszę o jedną jedyną rzecz i mi odmawiacie.

– Caelin dostał nowe rzeczy, kiedy wyjeżdżał na studia – mówi tata, jakby mój brat opuścił dom z misją leczenia trędowatych. – Potrzebował ich. Ty nie potrzebujesz soczewek. Chcesz ich, nie potrzebujesz.

– Potrzebuję! – Czuję, jak pod powiekami zbierają mi się łzy. – I żebyście wiedzieli – ciągnę dalej załamującym się głosem – że nie założę więcej okularów, nawet jeśli nie kupicie mi soczewek. – Rzucam okulary na stół i ze złością wymaszerowuję z jadalni.

– Jezu Chryste, czy ona tak musi z samego rana? – Zanim trzasnę drzwiami od swojego pokoju, słyszę jeszcze głos mamy.

I słyszę fragmenty odpowiedzi taty:

– Boże… melodramatyczna… dziewczyna… rozpuszczona jak dziadowski bicz.

Rozpuszczona? Ja jestem rozpuszczona? Nigdy o nic nie proszę. Nawet o ich uwagę. Dobra. Dość tego. Miarka się przebrała. Otwieram szarpnięciem drzwi, wpadam z powrotem do jadalni i – podpierając się obiema dłońmi na stole – otwieram usta. Mam gdzieś, co się z nich wydobędzie. Chociaż raz niczego nie planuję.

– Nienawidzę was obojga! – warczę przez zaciśnięte zęby. – Przykro mi, że nie jestem Caelinem. Przykro mi, że nie jestem Kevinem. Przykro mi, że jesteście skazani na moje towarzystwo. Ale ja też jestem skazana na wasze! – Coraz głośniejsze słowa po prostu wypadają z moich ust jedno za drugim.

Oszołomieni i zszokowani rodzice zamierają. Do tej pory nigdy nawet nie rzuciłam im krzywego spojrzenia.

Mama bez słowa wali gazetą o stół.

– Nigdy więcej nie waż się odzywać do matki i do mnie w ten sposób! – Tata wstaje, celując palcem wskazującym w moją twarz. – Zrozumiałaś? A teraz wracaj do swojego pokoju!

– Nie! – Słowo wbija się pazurami w moje gardło, czołgając się na zewnątrz.

Bolą mnie struny głosowe. Nigdy wcześniej nie osiągnęły takiej siły dźwięku.

– Natychmiast! – rozkazuje tata, robiąc krok w moją stronę.

Odchodzę, tupiąc. Moje stopy są ciężkie jak cegły. Zatrzaskuję drzwi swojego pokoju jak najmocniej i przyciskam do nich ucho. Pierś mi faluje, kiedy oddycham ciężko i nasłuchuję.

– Connerze – słyszę, jak mama zwraca się do taty cichym głosem, próbując szeptać – musimy coś zrobić. To jakieś wariactwo. Co mamy z nią począć?

– To hormony. Vanesso, taki wiek. Wszystkie nastolatki są takie same. Też byliśmy tacy w jej wieku – mówi tata, próbując ją uspokoić.

– Nigdy bym nie powiedziała rodzicom, że ich nienawidzę – upiera się mama.

– Ale oczywiście, że byś to zrobiła. Ba, jestem pewien, że to zrobiłaś. Ja to zrobiłem. I Caelin też to zrobił, jeśli pamiętasz. Nastolatki nigdy nie mówią tego na serio.

Tyle że ja mówię serio. Przynajmniej trochę. Bo pozwoliłam, żeby mną pomiatali. Oni i wszyscy inni też. Pozwoliłam im zrobić ze mnie osobę, która nie wie, jak otwarcie się wypowiadać, która oddała w ręce innych kontrolę nad swoim życiem, nad swoim ciałem, nad wszystkim. Robię to, co mi każą robić, co wszyscy każą mi robić. Dlaczego nie nauczyli mnie, jak mam się bronić, do cholery?

Nawet jeśli nie wiedzą, co się stało, co Kevin mi zrobił, przyczynili się do powstania tej sytuacji. W pewien sposób na nią przyzwolili. Pozwolili, żeby się wydarzyła, pozwolili mu tu przebywać i sprawili, że uwierzyłam, iż każdy człowiek na świecie wie lepiej niż ja sama, co jest dla mnie dobre. I jeśli ich nienawidzę, nienawidzę ich za to. I Caelina też nienawidzę. Tyle że jego za to, że jest lojalny w stosunku do Kevina, nie mnie. Wiem to. Wszyscy to wiedzą. Zwłaszcza Kevin.

A co z Marą? Dlaczego nie mogła być taką przyjaciółką, która by to ze mnie wyciągnęła? Dlaczego wydaje mi się, nawet po tym całym czasie, że nadal nie mogę jej o tym powiedzieć, że by mi nie uwierzyła, a gdyby nawet, to uważałaby, że to w jakiś sposób była moja wina? Dlaczego czasem, kiedy z nią jestem, czuję się zupełnie sama? Dlaczego czasem czuję się, jakbym na całym świecie nie miała nikogo, kto by mnie znał nawet w najmniejszy, najbardziej nieznaczący sposób?

Dlaczego czasem czuję – Boże, zbiera mi się na wymioty, to przyznaję – jakby jedyną osobą na świecie, która mnie zna, która naprawdę, naprawdę mnie zna, był Kevin? To obłąkane. To chore na poziomie: powinni-mnie-zamknąć. Ale on jest jedyną osobą, która zna prawdę. Nie tylko prawdę o tym, co się wydarzyło, ale też prawdę o mnie, o tym, kim naprawdę jestem, z czego naprawdę jestem ulepiona. I to zapewnia mu władzę absolutną nad wszystkim innym.

Jednak najwięcej z tej nienawiści zachowuję dla siebie. Bez względu na to, co inni zrobili lub czego nie zrobili, w ostatecznym rachunku to ja dałam im na to pozwolenie. To ja jestem tą, która kłamie. Tchórzem, który boi się przestać udawać.

I ten problem wykracza poza sprawę soczewek. Tu nie chodzi o klarnet, kółko ochrony środowiska, zarządzanie, francuski, Książkę na Obiad, kółko naukowe, przygotowywanie roczników czy każdą inną z rzeczy, które po cichu odhaczyłam z listy. W których już nie będę brała udziału. Tu chodzi o moje życie, moją tożsamość, moje zdrowie psychiczne. To one są zagrożone.

Kiedy wieczorem wychodzę ze swojego pokoju, zmuszam się, żeby nie przeprosić rodziców. Rozpaczliwie tego pragnę, rozpaczliwie pragnę ich aprobaty – łaknę jej. Ale muszę zacząć walczyć o swoje. I muszę zacząć od nich, bo to przez nich zaczęło się wszystko inne.

Tydzień później dostaję soczewki. To moje pierwsze małe zwycięstwo w bitwie o kontrolę nad własnym życiem. Cicha Myszka znika. Znika gra pozorów. Znikają dziecięce zabawy.

CZĘŚĆ DRUGA

Druga klasa

Wyjątkowo łatwo jest zupełnie siebie odmienić. Miałam swoje soczewki. Miałam nowe ciuchy, których nie pomagała mi wybrać mama. Po czternastu latach zmierzwionych włosów i opasek, w końcu nauczyłam się ładnie czesać. Grzywka, która na lata utknęła w stanie pomiędzy, wreszcie mi odrosła. Podczas jednej z zakupowych eskapad do galerii handlowej z okazji zbliżającego się początku roku szkolnego przekłułam sobie uszy. Kolczyki, które wybrałam, to małe wkrętki ze sztucznych kamieni, błyszczące akurat na tyle, żeby zwracać uwagę. Mara zrobiła sobie drugą parę dziur, zanim nadeszła moja kolej – żebym się nie bała.

Nie nakładam dużo makijażu. Tyle, żeby wystarczyło. Błyszczyk, tusz do rzęs. Nie wyglądam na puszczalską ani nic takiego. Wyglądam po prostu ładnie. Po prostu normalnie. Zakładam zwyczajne, modne jeansy, które dobrze na mnie leżą, zwykły podkoszulek i rozpinany sweter, nieukrywający moich kształtów, których, zdaje się, w końcu nabrałam przez lato. Wyglądam jak ktoś, kto już nie jest dzieckiem i może o sobie decydować. Jak ktoś, kto jest w drugiej klasie szkoły średniej – ktoś, kto się nie chowa.

Wsuwam na bose stopy sandały i zmierzam do wyjścia.

– O mój Boże! – krzyczy mama, ciągnąc mnie za ramię, zanim zdążam wyjść. – Nie mogę uwierzyć, jak pięknie wyglądasz – piszczy, przytrzymując mnie na odległość ramienia.

– Nie możesz?

– Nie, mogę. Mam na myśli tylko to, że coś się zmieniło. Wyglądasz… na tak pewną siebie. – Uśmiecha się, oglądając mnie od stóp do głów. – Miłego pierwszego dnia!

Mara ma przyjechać z Cameronem, z którym zaczęła ponownie spędzać czas pod koniec lata, więc czekam na nią na schodach wejściowych do szkoły. Ludzie patrzą się na mnie, kiedy przechodzą. To dziwne. Nigdy nie byłam postrzegana w ten sposób. Jak zwykła osoba. Na jakiejś dziewczynie, której nigdy wcześniej nie widziałam, wypróbowuję uśmiech. Taki eksperyment. Nie tylko uśmiecha się w odpowiedzi, ale nawet mówi mi cześć.

Dostrzegam inną samotną dziewczynę wchodzącą po schodach. Już mam również na niej wypróbować swoją nową moc, kiedy ona spogląda na mnie i ta ochota natychmiast mi przechodzi. Jej ciemne oczy płoną na tle ciepłej, opalonej skóry, a czarne włosy lśnią w porannym słońcu.

– Amando… cześć – mówię w końcu, zaskoczona jej widokiem i przemożnym uczuciem jakby opadania, które jej obecność wywiera na mój żołądek, i wszystkimi tymi wspomnieniami z przeszłości – wspólnego dorastania, jej i Kevina, i Kevina, i Kevina, i Kevina.

Przestań, nakazuję mózgowi.

Ten nie potrafi do końca przestać, ale zwalnia na tyle, żebym przynajmniej spróbowała się uśmiechnąć. Bo to wszystko należy do przeszłości, przypominam sobie. To nie jest coś, o czym kiedykolwiek jeszcze będę musiała myśleć. A Amanda i tak nie ma z tym nic wspólnego.

– Zupełnie wypadło mi z głowy, że od tego roku też będziesz tu chodzić. – I uśmiech.

Podchodzi do mnie bliżej, tak blisko, że mam ochotę się cofnąć. A potem cicho, ale stanowczo, syczy:

– Nie musisz ze mną rozmawiać.

– Nie, ja chcę…

– Nigdy więcej – przerywa mi.

– Nie… Nie rozumiem.

A potem tylko delikatnie potrząsa głową, jak gdybym nie łapała czegoś zupełnie oczywistego, uśmiecha się chłodno i przepycha obok mnie. Obracam się za nią i patrzę z niedowierzaniem, jak odchodzi. Ale prawie nie mam czasu się tym zmartwić, bo kiedy tylko odwracam się w stronę dziedzińca, mój wzrok napotyka Marę.

– Hej, laska! – krzyczy. Cameron idzie za nią. Mara całuje mnie w policzek i szepcze mi do ucha: – Wyglądasz WSPA-NIA-LE. Serio.

– Cześć, Edy – mówi Cameron, spoglądając gdzieś za mnie.

– Hej – mamroczę w odpowiedzi.

Mara trochę marszczy czoło, ale już się do tego przyzwyczaiła. Cameron i ja nigdy się nie zaprzyjaźnimy.

– Gotowa? – pyta.

Jej twarz, okolona krótkimi burgundowymi włosami idealnie podkreślającymi jej rysy, jaśnieje podekscytowaniem.

Robię głęboki wdech. I wydech. Kiwam głową.

– No to do dzieła – mówi, biorąc mnie pod łokieć.

Po godzinie wychowawczej mam trygonometrię, przez którą mam ochotę krzyczeć już pierwszego dnia. Potem biologię, na którą chodzi też Stephen Reinheiser. Czuję, że na mnie patrzy przez swoje okulary. Ma nową fryzurę i nowe ciuchy – widać, że bardzo się stara. Aż za bardzo. Kiedy przychodzi czas wyboru partnera do zajęć laboratoryjnych, wyczekująco przekręca szyję, błagając mnie, żebym na niego spojrzała. Szybko odwracam się do dziewczyny siedzącej obok mnie i uśmiecham się, jakbym chciała powiedzieć: jestem towarzyska, normalna, bystra – będę świetną partnerką. Ona uśmiecha się w odpowiedzi i wymieniamy skinienia głowy. Załatwione. Ostatnią rzeczą, której potrzebuję w tym roku, jest jeszcze jeden projekt o Kolumbie ze Stephenem Reinheiserem. Ostatnią rzeczą, której potrzeba w moim nowym życiu, jest Stephen Reinheiser i jemu podobni. Kiedy dzwoni dzwonek, jestem gotowa wypaść z sali jak najszybciej. Bo wiem, że Stephen umiera z ochoty, żeby się przywitać i zapytać, jak mi minęły wakacje.

Śpieszę korytarzem na kolejne zajęcia, tym razem to praca własna. Nigdy wcześniej nie miałam jej w planie, bo zawsze chodziłam na orkiestrę. Zawsze miałam lekcje, ćwiczenia, próby – i żadnych przerw między zajęciami. Kiedy tak maszeruję, uparcie uśmiecham się do ludzi. I większość z nich odpowiada uśmiechami. Wydaje mi się, że nawet zauważyłam kilku chłopaków, którzy uśmiechnęli się do mnie pierwsi. Nie, zdecydowanie nie potrzebuję kogoś takiego jak Stephen Reinheiser, żeby mnie wstrzymywał w tym roku.

Czuję się jak niesiona w powietrzu. Ktoś mnie woła, kiedy go mijam. Zatrzymuję się i odwracam. To pan Krause, mój nauczyciel muzyki. Grawitacja natychmiast ściąga mnie nieco na ziemię.

– Edy, tak się cieszę, że na ciebie wpadłem. Bardzo mnie zaskoczyło, że się nie wpisałaś do mnie na listę na ten rok. Co się stało? – pyta.

Wygląda na niemalże zranionego, że zrezygnowałam z jego zajęć.

– Ja po prostu… – Szukam słów. – Grałam w orkiestrze tak długo. Chyba chciałam trochę poszerzyć horyzonty. Spróbować nowych rzeczy – mówię mu.

Ciągle patrzy na mnie, jakby nie do końca pojmował to, co mu próbuję przekazać, więc wypróbowuję na nim swój nowy uśmiech. I nagle jego twarz łagodnieje. Kiwa głową.

– No cóż, mogę to zrozumieć. – Wtedy dzwoni drugi dzwonek. Otwieram usta, żeby mu powiedzieć, że jestem już spóźniona, ale mnie powstrzymuje: – Nie martw się, wypiszę ci przepustkę. – I gryzmoli coś na kawałku papieru, mówiąc jednocześnie: – Będziemy za tobą tęsknić. Jeśli tylko zechcesz wrócić, powitamy cię z otwartymi ramionami, pamiętaj o tym.

– Bardzo panu dziękuję. – Znowu się uśmiecham.

On też się uśmiecha.

Najwyraźniej tak właśnie działa świat. Nie mogę uwierzyć, że dopiero teraz to rozgryzam. Idąc dalej na pracę własną, zastanawiam się, czy inni ludzie o tym wiedzą. To przecież takie proste. Musisz tylko zachowywać się, jakby wszystko było z tobą w normie i w porządku, a ludzie zaczynają cię tak traktować.

Spóźniam się na zajęcia. Dookoła słychać szmer cichych rozmów. To dobrze. Nigdy nie było mi łatwo uczyć się w ciszy. Przechodzę na przód sali, żeby wręczyć nauczycielowi swoją przepustkę.

Potem kroczę między rzędami ławek, lustrując pomieszczenie w poszukiwaniu wolnego miejsca. Widzę tego gościa – Numer 12. Siedzi z tyłu klasy, na samym końcu gromadki osiłków, w swojej kurtce z wyszytym numerem. Nigdzie nie ma wolnych krzeseł. Zaczynam panikować, bo spostrzegam, że coraz więcej par oczu podnosi się na mnie. Boję się, że ludzie mogą się zorientować, że pod spodem – pod nowymi ciuchami, fryzurą i makijażem – może wcale nie jest ze mną aż tak w normie i w porządku. Kieruję się do następnego rzędu, kiedy słyszę za sobą głos:

– Tu jest wolne.

Obracam się. Numer 12 usuwa stos książek z blatu ławki obok siebie i spogląda na mnie ze swojego miejsca. Aż muszę rzucić za siebie okiem, żeby się upewnić, że naprawdę mówi do mnie. To ten sam facet, który tamtego dnia w poprzednim roku tak zupełnie nie zauważył mojej osoby, że o mały włos by mnie poważnie pokiereszował. Wskazuje na mnie palcem i porusza bezgłośnie ustami:

– Do ciebie mówię.

Uśmiecha się przy tym krzywo.

Wolno do niego podchodzę, zastanawiając się, czy to jakiś chory żart – zwabić mnie na nieznany teren tylko po to, żeby mnie potem upokorzyć. Wrzucić mi we włosy przeżute kulki z papieru albo co. Ostrożnie siadam i wyciągam zeszyt, długopis i kalendarz, starając się nie robić żadnego hałasu. Otwieram kalendarz na dzisiejszej dacie i wpisuję: „Uśmiechaj się!”.

– Khem – chrząka dość głośno Numer 12.

Raz za razem przesuwam długopisem po zapisanych na górze słowach, pokrywając litery coraz bardziej skomplikowanymi wzorami, aż wkrótce stają się ledwie czytelne. Zastanawiam się nad odrobieniem zadania z trygonometrii, ale to by mnie tylko wprawiło w przygnębienie, a w sumie czuję się teraz dobrze. Prawie normalnie.

– Khem, khem, khem. – Znowu Numer 12.

Odsuwam się od niego.

– Kheeem. – Zerkam na niego, zastanawiając się, czy przypadkiem się nie zakrztusił.

Siedzi zwrócony w moim kierunku i się uśmiecha.

– O! – mówię, nie bardzo wiedząc, co innego mogłabym rzec. – Co? – szepczę. Może mnie zagadnął, a ja byłam myślami zbyt daleko, żeby go usłyszeć.

– Co? – powtarza.

– Mówiłeś coś do mnie?

– Nie.

– Aha. To dobrze. – Wracam do moich bazgrołów.

– Znaczy, nic nie mówiłem – szepcze.

Patrzę na niego. Pochyla się w moją stronę. Więc ja pochylam się do niego i staram się jak najmocniej nasłuchiwać. Wtedy zauważam jego oczy. Są intensywnie brązowe, tak głębokie, że mam ochotę wpaść na samo ich dno.

– Co? – pytam znowu.

Śmieje się zbyt głośno. Jego znajome osiłki wykręcają szyje, żeby na mnie spojrzeć przelotnie, zanim odwrócą się z powrotem do siebie nawzajem.

– Powiedziałem, że nic nie mówiłem. Po prostu próbowałem zwrócić twoją uwagę.

– Aha. – Milknę na chwilę. – Dlaczego?

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami. – Żeby powiedzieć ci cześć.

– Cześć? – wymawiam to jak pytanie tylko dlatego, że naprawdę nie mam pojęcia, co się tu dzieje.

– Cześć. – W jego ustach to słowo dźwięczy śmiechem.

Spoglądam na swój kalendarz. „Uśmiechaj się!” przeziera spod zawijasów. Więc znowu kieruję wzrok na Numer 12 i obdarzam go uśmiechem, który okazał się tak skuteczny na początku tego roku szkolnego. Chłopak przysuwa bliżej mnie całą swoją ławkę. Nogi ławki zgrzytają o podłogę, co znowu przyciąga wzrok jego kolegów.

– No to – szepcze – jesteś tu nowa?

– Nowa? – powtarzam.

– Przepisałaś się tu od tego roku? – pyta.

– Nie.

– Serio?

Kiwam głową.

– Och. Wow, no dobrze. – Mruży oczy i lekko przekrzywia głowę, jakby mi nie wierzył.

Wtedy sobie uświadamiam, że on nie ma zielonego pojęcia, kim jestem. Nie wie, że jestem tą dziewczyną, na którą wpadł na korytarzu w zeszłym roku. Nie wie, że złapał moje ramię i zapytał, czy wszystko ze mną w porządku. Nie wie, że wcześniej istniałam. I w pewien sposób bardzo mi odpowiada to, jak się z tym czuję. Ponownie się uśmiecham.

On uśmiecha się do mnie.

– Jak masz na imię?

– E…den. – Jestem bliska powiedzenia Edy, ale udaje mi się na czas powstrzymać. – Eden – powtarzam wyraźniej.

Bo dla tego faceta mogę być kimkolwiek. Zupełnie nową osobą. Ponieważ on nie ma punktu odniesienia.

– Eden? – upewnia się.

I nagle to brzmi jak najlepsze imię na świecie.

– Tak. – Uśmiecham się.

Zaczynam przetrząsać kłębowisko przypadkowych faktów – tych drobnych rzeczy, które o nim wiem. Takich jak jego imię i to, że chodzi do ostatniej klasy, i jest gwiazdą koszykówki, i że umawiał się z cheerleaderkami. Ma świetne stopnie i jest świetny w sporcie. Pewnie, że wiem, kim jest – niemożliwością byłoby tego nie wiedzieć. Kiedy jego imię pojawia się w porannych ogłoszeniach: że poprowadził szkolną reprezentację do zwycięstwa nad bla, bla, bla albo że zdobył x punktów w którejś tam ćwiartce ostatniego meczu przeciwko komuś tam, to oczywiście mam w głowie jakieś wyobrażenie na temat tego chłopaka, o którym mowa. Ale rzeczywiście siedzieć koło niego to zupełnie inna sprawa.

Jego oczy napotykają moje. Gapię się. Spuszczam wzrok i myślę: czekolada. To przypomina mi ich kolor. Znowu podnoszę wzrok. Barwa ciemnej czekolady. I uświadamiam sobie, że te drobne, przypadkowe fakty nie tworzą żadnej całości, kiedy siedzi się tak blisko. Kiedy ktoś taki jak on patrzy na ciebie tak, jak on patrzy na mnie.

– Josh – mówi mi.

A potem robi coś… zwariowanego. Wyciąga dłoń i poprzez przerwę oddzielającą nasze rzędy podaje mi ją. Może i to trochę głupiutkie, ale unoszę swoją rękę, żeby złapać jego dłoń. Jego skóra jest ciepła, tak jak głos i oczy, i śmiech. Wydaje mi się, że przytrzymujemy swoje ręce o wiele za długo, ale on po prostu się uśmiecha, jakby nie było w tym absolutnie nic dziwnego.

Zaraz potem wyje dzwonek. Puszczam jego rękę, wrzucona nagle z powrotem do świata, który nie składa się tylko z czekoladowych oczu tego gościa. Szybko zbieram swoje rzeczy, żeby się stąd wydostać, bo nie mam pojęcia, co się właśnie stało – co się ciągle dzieje. Nie wiem, czy powinnam się bać, czy popaść w euforię. Nie ważę się spojrzeć do tyłu – na niego. Pędzę do drzwi.

Następnego dnia czuję, jakby cały mój świat obracał się wokół przygotowań do jednej godziny, tej na pracę własną, chociaż wiem, że to najmniej istotna część mojego harmonogramu. Powinnam martwić się sprawdzianem z trygonometrii, który jest zapowiedziany na przyszły tydzień, i faktem, że do tej pory nie opanowałam nawet sztuki poprawnego użytkowania własnego kalkulatora. Nie umiem powiedzieć, czy spotkanie z Joshem zaprząta moją uwagę, bo się go obawiam, czy dlatego, że nie mogę się go doczekać. Czy też dlatego, że czuję obie te rzeczy naraz.

Kiedy docieram do sali, on już tam jest. Siedzi z przyjaciółmi. Stoję w wejściu, nie wiedząc, co zrobić. Nie mogę do nich podejść i tak po prostu usiąść obok. Ale też nie chcę, żeby – jeśli usiądę gdzie indziej – wyglądało na to, że nie mam ochoty z nim siedzieć. Josh śmieje się razem z gościem w ławce przed nim. Chłopak gestykuluje żywo, odwrócony do Josha.

Dzwoni dzwonek. Ludzie ciągle napływają do klasy. Zastawiam im drogę i przepychają się koło mnie. Serce zaczyna mi mocno walić, kiedy próbuję podjąć decyzję. Gdyby tylko Josh spojrzał w moim kierunku i dał mi znak, że nadal mam zaproszenie, żeby usiąść obok. Ale on nie zwraca uwagi na to, co się dzieje dookoła. Nie widzi mnie. Pewnie nawet nie pamięta wczorajszego dnia.

– W porządku, usiądźcie wszyscy! – krzyczy nauczyciel.

Opadam na krzesło jak najbliżej drzwi. Nauczyciel sprawdza obecność, a ja wlepiam oczy w szyję dzieciaka przede mną. Jestem największym tchórzem we wszechświecie.

– Eden McCrorey?

Podnoszę rękę, ale mnie nie zauważa.

– Eden McCrorey? – powtarza głośniej.

– Tutaj – wołam.

Nie mogę się powstrzymać – zerkam w tył, tam gdzie siedzi Josh. Patrzy w moją stronę. Szybko się odwracam. Jak tylko nauczyciel kończy sprawdzać listę obecności, podchodzę do biurka, żeby podpisał mi przepustkę do biblioteki. Kiedy się odwracam, żeby wyjść, Josh macha na mnie i wskazuje kciukiem pustą ławkę obok. Gdy podchodzę bliżej, przywołuje mnie gestem, ale ja tak naprawdę chcę stąd uciec. Pamiętam jednak o konieczności normalnego zachowania i o uśmiechach, więc zbliżam się do niego. Jego przyjaciele obracają się, żeby mi się przypatrzeć. Tak jakby mnie oceniali, wypatrywali wad. Josh mówi cicho:

– Hej, Eden. Zająłem ci miejsce.

– Och. Dzięki wielkie, ale idę dzisiaj do biblioteki.

Wygląda na rozczarowanego.

– Jutro w takim razie. – Zbywa to wzruszeniem ramion.

– Jasna sprawa.

I wtedy spogląda na mnie z uśmiechem. Czuję na sobie jego wzrok, kiedy zmierzam do wyjścia. Ledwie mogę oddychać. Czuję lekkość w sercu, które bije szybko – za szybko.

***

Wchodzę do biblioteki i bezszelestnie zmierzam w kierunku biura pani Sullivan. Widzę ją, jak siedzi za biurkiem i przegląda papiery. Pukam cicho.

– Eden, wejdź proszę! – Uśmiecha się.

Jej głos jest ciepły.

Siadam na jednym z krzeseł.

– Dzień dobry pani.

– A więc czemu zawdzięczam tę przyjemność?

– Po prostu chciałam się przywitać. – Po prostu potrzebowałam miejsca, żeby się schować. Znowu.

– To bardzo miłe. Dziękuję ci, Eden. – Robi przerwę, która trwa zbyt długo. Na szczęście zaraz ją zapełnia: – Wiesz co, myślałam sobie niedawno o zeszłym roku. Pamiętam, że początkowo chciałaś się tu zgłosić na ochotnika.

– Tak, chciałam. – Prawie o tym zapomniałam.

– No cóż, w tym roku mamy jeszcze wolne miejsca… To znaczy, jeśli jesteś zainteresowana.

– Naprawdę? Jestem. Znaczy, tak. Zdecydowanie!

– W porządku. Kiedy jesteś wolna? – pyta, klikając na plik z rozkładem dyżurów.

– W sumie to teraz. Mam godzinę na pracę własną, a zaraz potem obiad, więc mogłabym przychodzić tu i na trzeciej, i na czwartej lekcji. To znaczy, jeśli mnie pani potrzebuje. Jeśli potrzebuje pani pomocy.

– Potrzebuję pomocy, i to właśnie twojej – mówi znacząco, przesuwając palcem po okienkach z nazwami dni tygodnia na kalendarzu. – Świetnie! Mamy szczęście. Wygląda na to, że się dopasujemy.

– Wspaniale. To kiedy zaczynam?

– Najlepiej od razu – odpowiada, rozkładając ramiona w geście powitania.

Pani Sullivan pokazuje mi, jak wypożyczać książki i przyjmować zwroty, uczy mnie korzystać z bazy danych i znajdować tytuły na półkach. Przygląda się, kiedy obsługuję pierwszą osobę.

– Masz to we krwi! – mówi mi.

Uśmiecham się do niej – nie moim nowym uśmiechem, ale tym prawdziwym. Cieszę się, że znowu przebywam w jej towarzystwie. Ona sprawia, że czuję się, jakbym może naprawdę była normalna. Jakby wszystko miało być w porządku.

No więc wczoraj stało się coś naprawdę dziwnego – mówię Marze, kiedy zaczynamy po szkole naszą wędrówkę w stronę domu.

– Ooooo! Co? – pyta z przejęciem.

– Więc ten gość, Josh Miller… z ostatniej klasy, ten, co gra w koszykówkę. Wiesz, o kim mówię?

– No jasne.

– Właśnie. Jasne. W każdym razie zagadał do mnie. W sensie, sam zagadał. Prawie jakby… Nie wiem. Nieważne. To głupie – śmieję się.

– Co? Nie! Teraz to już na pewno musisz mi opowiedzieć. Wciągnęłam się!

– Dobrze. Ale wierz mi, wiem doskonale, jak idiotycznie to zabrzmi – ostrzegam ją.

– Och. Mój. Boże. Po prostu mi powiedz – domaga ze śmiechem.

– Wiesz, że zrezygnowałam z orkiestry? No to wpisali mi pracę własną na tej lekcji. I on też tam chodzi. Josh, znaczy. I kiedy nie miałam gdzie usiąść, zrobił dla mnie miejsce koło siebie. I potem próbował ze mną gadać, prawie jakby chciał, no, poznać mnie bliżej. – Czekam, aż Mara wybuchnie śmiechem, ale ona po prostu na mnie patrzy. – W sensie, jakbym mu się spodobała – wyjaśniam.

– Okej, przede wszystkim czemu myślałaś, że sobie pomyślę, że to głupie? A po drugie… JUUU-HUUUU! – krzyczy i podskakuje kilka razy na samym środku ulicy. – TAAAAAAAK!

– O rany, przestań natychmiast. Oszalałaś – wrzeszczę.

Ale obie zwijamy się ze śmiechu.

– No to co się stało potem? – pyta Mara. Powoli się uspokaja i próbuje złapać oddech.

– Co masz na myśli? Nic się nie stało. A miało coś się stać?

– Pytam, jak się rozstaliście. Co dokładnie ci powiedział?

– Że jutro zajmie mi miejsce obok.

– Znakomicie – woła. – No więc jutro…

– Chwila – przerywam jej. – Jutro mnie tam już nie będzie.

– Jak to nie?

– Nooo… Tak jakby wpisałam się na listę ochotników do pracy w bibliotece… – przyznaję się.

Mara wpatruje się we mnie bez mrugnięcia okiem. Uśmiech momentalnie spełza jej z twarzy.

– Czyś ty się uderzyła w głowę?

– Myślisz, że powinnam była zostać na pracy własnej?

– Aha! – wykrzykuje. – Edy, oczywiście. Niczego się nie nauczyłaś przez te wakacje?

Ruszamy dalej. Rozmyślam przez kilka minut nad jej słowami. Mara co chwilę zerka na mnie i kręci głową, ciągle wydając wkurzone sapnięcia. Od czasu do czasu wzdycha:

– Och, Edy.

– Masz rację – mówię jej, kiedy dochodzimy do rogu, gdzie się rozstajemy. – Masz absolutną rację. Nie wiem, czemu to zrobiłam. Chyba się po prostu przestraszyłam.

– Przestraszyłaś się czego? To Joshua Miller. To wspaniała sprawa, Edy.

Wzruszam ramionami. Bo nie mogę jej dokładnie wyjaśnić, co mam na myśli. I wiem, że nawet gdybym mogła, nie byłaby w stanie mnie zrozumieć.

Pracuję w bibliotece już od tygodnia. Lubię przebywać z panią Sullivan. I prawie zdążyłam zapomnieć o Joshu Millerze i miejscu, które dla mnie zajmował. Zapomniałam o wszystkim z wyjątkiem tych oczu…

Dobrze mi i bezpiecznie w tym małym zakątku świata. To jak przerwa od życia. Szybko sobie uświadomiłam, że kocham odkładać książki z powrotem na półki, przywracać rzeczom przypisany im porządek. Wszystko ma swoje miejsce – właściwy sposób istnienia. Tutaj nie muszę się martwić o to, kim jestem, albo czy jestem sobą tak, jak trzeba. Nikt mi się tu nie naprzykrza, nawet ja sama.

– Bardzo ciężko cię znaleźć, wiesz o tym? – odzywa się znienacka ktoś bardzo blisko mnie.

Odwracam się. Prawie nie mogę w to uwierzyć. To on. Josh. I jego oczy spoglądające na mnie. Z uśmiechem opiera się o regał. Nie zorientowałam się, jaki jest wysoki, kiedy siedzieliśmy koło siebie, a tamtego dnia w korytarzu byłam chyba zbyt otumaniona, żeby się zorientować w czymkolwiek. Żeby się zorientować, że nie potrafię mu się oprzeć, kiedy stoi przede mną jak teraz. Jesteśmy tak blisko siebie, schowani w cichym zakamarku między półkami. Wydaje się prawie, że poza nami nie ma nikogo na całym świecie. Robię w jego kierunku mały krok, bo przyciąga mnie jak jakiś magnes i nie mogę nie podejść bliżej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki