Tytuł oryginału

THE DEVIL IN WINTER

Copyright © 2006 by Lisa Kleypas

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Lee Avison/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978–83–8097–789–1

Warszawa 2016

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Christinie, Connie, Liz, Mary i Terri

– za cudowną przyjaźń.

Zawsze z miłością, L.K.

ROZDZIAŁ 1

LONDYN, 1843

Patrząc na młodą kobietę, która wdarła się do jego londyńskiej rezydencji, lord Sebastian St. Vincent pomyślał, że być może tydzień wcześniej w Stony Cross Park próbował porwać niewłaściwą pannę.

Wprawdzie do tamtego czasu porwanie nie figurowało na długiej liście jego występków, jednak powinien był wykazać więcej rozumu w tej sprawie.

Z perspektywy czasu Lillian Bowman wydała mu się głupim wyborem, choć wtedy widział w niej idealne rozwiązanie swojego problemu. Pochodziła z bogatej rodziny, podczas gdy Sebastian miał tytuł, ale groziła mu katastrofa finansowa. Sama Lillian, ciemnowłosa piękność o wybujałym temperamencie, zapowiadała się na odpowiednią partnerkę łóżkowych uciech. Powinien był wybrać znacznie mniej waleczną ofiarę. Lillian Bowman, pełna życia dziedziczka amerykańskiej fortuny, stawiała zacięty opór jego planom, dopóki nie uratował jej narzeczony, lord Westcliff.

Panna Evangeline Jenner, stojąca teraz przed Sebastianem istota nadzwyczajnej łagodności, różniła się od Lillian Bowman pod każdym możliwym względem. Przyglądał się jej z nie do końca skrywaną pogardą i próbował sobie przypomnieć, co właściwie o niej wie. Evangeline była jedynym dzieckiem Ivo Jennera, okrytego złą sławą właściciela londyńskiej jaskini hazardu, i kobiety, która z nim uciekła… by wkrótce zrozumieć, jak wielki popełniła błąd. Matka Evangeline miała zacnych przodków, ale ojciec wywodził się z mocno szemranego środowiska. Mimo skazy na rodowodzie Evangeline stanowiłaby całkiem przyzwoitą partię, gdyby nie jej chorobliwa nieśmiałość, skutkująca nieznośnym dla ucha jąkaniem.

Sebastianowi zdarzyło się słyszeć, jak mężczyźni deklarowali, że woleliby nosić włosienicę i mieć skórę otartą do krwi, niż nawiązać rozmowę z Evangeline Jenner. Rzecz jasna sam bardzo się starał jej unikać, co nie przedstawiało trudności, jako że panna Jenner zwykle chowała się po kątach. Do tej pory nie mieli okazji do bezpośredniego kontaktu, którego brak najwidoczniej odpowiadał im obojgu.

Teraz jednak Sebastian musiał stawić jej czoło. Z jakiegoś powodu panna Jenner uznała za stosowne pojawić się bez zaproszenia w jego domu, i to o skandalicznie późnej godzinie. Jakby ta okoliczność nie była dość kompromitująca, przyszła sama… a pół minuty spędzone sam na sam z Sebastianem wystarczało, by zrujnować reputację każdej dziewczyny. Uchodził za zdeprawowanego, pozbawionego zasad i w dodatku z dumą manifestował te cechy. Celował w swym ulubionym zajęciu – bezwzględnym uwodzeniu − i osiągnął w nim mistrzostwo, dostępne niewielu innym rozpustnikom.

Rozparty na fotelu, Sebastian z udawaną obojętnością patrzył na zbliżającą się Evangeline Jenner. Bibliotekę oświetlał jedynie ogień z paleniska; pełgające płomyki wydobywały z mroku twarz młodej kobiety. Wyglądała na nie więcej niż dwadzieścia lat, miała świeżą cerę, a w oczach rodzaj niewinności, która zawsze budziła w nim niechęć. Nigdy nie cenił ani nie podziwiał tej cnoty.

Uprzejmość nakazywała unieść się z miejsca, jednak w zaistniałych okolicznościach nie widział potrzeby silenia się na tego rodzaju gesty. Nonszalanckim machnięciem wskazał na drugi fotel stojący przed kominkiem.

– Proszę usiąść, jeśli ma pani ochotę – rzekł. – Choć na pani miejscu nie planowałbym tu długo zabawić. Łatwo się nudzę, a pani bynajmniej nie cieszy się opinią błyskotliwej rozmówczyni.

Evangeline nie dała się zniechęcić jego gburowatością. Sebastian z mimowolnym zaciekawieniem pomyślał o wychowaniu, które uodporniło ją tak skutecznie, że gładko przełknęła jego obraźliwe zachowanie, podczas gdy każda inna dziewczyna spłonęłaby rumieńcem lub zalała się łzami. Panna Jenner miała albo mózg jak ziarnko grochu, albo wyjątkowo mocne nerwy.

Evangeline zdjęła płaszcz, umieściła go na podłokietniku tapicerowanego fotela, po czym usiadła, bez wdzięku i wystudiowanej pozy. Szara mysz, pomyślał Sebastian, przypominając sobie, że dziewczyna przyjaźni się nie tylko z Lillian Bowman, ale też z jej młodszą siostrą Daisy i z Annabelle Hunt. Te cztery młode kobiety uczestniczyły w wielu balach i wieczorkach muzycznych ostatniego sezonu, niezmiennie podpierając ściany. Ostatnio los stał się dla nich łaskawszy, ponieważ Annabelle w końcu udało się złapać męża, a Lillian niedawno usidliła lorda Westcliffa, Sebastian wątpił jednak, by uśmiech fortuny obejmował również tę niewydarzoną istotę.

Kusiło go, żeby zapytać o powód odwiedzin, ale bał się, że dojdzie do rozwlekłych dukanych wyjaśnień, które umęczą ich oboje. Czekał więc z wymuszoną cierpliwością, aż Evangeline zbierze się w sobie na tyle, by powiedzieć, z czym do niego przyszła. Wykorzystał przeciągające się milczenie, by lepiej się przyjrzeć pannie Jenner, i z pewnym zaskoczeniem odkrył, że jest całkiem atrakcyjna. Dotąd nigdy nie okazał jej bezpośredniego zainteresowania − kojarzył ją raczej jako nieciekawego rudzielca o niepozornej sylwetce. Tymczasem była śliczna.

Gapił się na Evangeline, czując, jak tężeją mu mięśnie i unoszą się cienkie włoski na karku. Nie zmienił pozy na fotelu, tylko wbił koniuszki palców w miękką tapicerkę. Wydało mu się dziwne, że nigdy nie zwracał uwagi na tę kobietę, podczas gdy tak wiele w niej zasługiwało na zauważenie. Włosy o najbardziej żywym odcieniu rudości, jaki w życiu widział, w świetle płomieni lśniły czerwonym żarem. Cienkie, regularne brwi i gęste, długie rzęsy miały nieco ciemniejszą barwę. Cerę, jasną jak u wszystkich rudowłosych, znaczyły piegi na nosie i policzkach. Sebastian pomyślał z rozbawieniem, że wyglądają jak ozdobne złote cętki, którymi oprószyła ją jakaś przyjazna wróżka. Evangeline miała niemodnie pełne, naturalnie różowe usta i wielkie, okrągłe, niebieskie oczy. Piękne, lecz pozbawione emocji, jak u woskowej lalki.

– O-otrzymałam wiadomość, że moja przyjaciółka, panna Bowman, jest obecnie lady Westcliff – zaczęła ostrożnie Evangeline. – Wyjechała z lordem Westcliffem do Gr-gretna Green, po tym jak pana… odprawił.

– Stłukł mnie na miazgę, należałoby raczej powiedzieć – wtrącił lekkim tonem Sebastian, wiedząc, że musiała zauważyć siniaki na jego szczęce, powstałe w wyniku słusznej wściekłości hrabiego Westcliffa. – Nie spodobało mu się, że chciałem pożyczyć jego narzeczoną.

– Pan ją p-porwał – przypomniała mu spokojnie Evangeline. – „Pożyczenie” sugeruje, że zamierzał ją pan zwrócić.

Sebastian po raz pierwszy od dawna szczerze się uśmiechnął. Najwyraźniej wcale nie była taka głupia.

– Zatem porwał, skoro zależy pani na dokładności. Czy dlatego postanowiła mnie pani odwiedzić, panno Jenner? Żeby powiadomić mnie o szczęściu tej pary? Mam dość tego tematu. Lepiej, żeby powiedziała pani coś ciekawego, bo inaczej obawiam się, że będzie pani musiała wyjść.

– P-pragnął pan panny Bowman, ponieważ jest dziedziczką – kontynuowała Evangeline. – A pan potrzebuje się ożenić z kimś bogatym.

– W istocie – przyznał Sebastian. – Mój ojciec, książę, nie dopełnił jedynego obowiązku, jaki miał w życiu: nie utrzymał rodzinnej fortuny, żeby mi ją przekazać. Moim obowiązkiem natomiast jest spędzanie czasu na rozpuście i czekanie na jego śmierć. W przeciwieństwie do księcia wręcz popisowo wywiązuję się ze swojego zadania. Tymczasem on nie dość, że fatalnie rozporządził rodzinnym majątkiem i jest obecnie niewybaczalnie ubogi, to jeszcze, co gorsze, cieszy się dobrym zdrowiem.

– Mój ojciec jest bogaty – oznajmiła Evangeline bez emocji. – I umierający.

– Gratuluję. – Sebastian przyjrzał się jej z uwagą. Nie wątpił, że Ivo Jenner dorobił się znacznej fortuny na swoim przedsięwzięciu. Londyńscy dżentelmeni chodzili do klubu Jennera wabieni hazardem, dobrym jedzeniem, mocnymi trunkami i niedrogimi prostytutkami. Panowała tam atmosfera ekstrawagancji zaprawionej swojską pospolitością. Prawie dwadzieścia lat wcześniej klub Jennera stanowił pośledniejszą konkurencję dla legendarnego Craven’s, najwspanialszego i odnoszącego największe sukcesy klubu hazardowego, jaki kiedykolwiek działał w Anglii.

Jednak kiedy Craven’s doszczętnie spłonął, a właściciel nie zdołał go odbudować, Jenner, siłą rzeczy, odziedziczył rzeszę bogatych klientów i zyskał wyższą niż wcześniej pozycję, co nie znaczy, że w czymkolwiek dorównywał Craven’s. O charakterze tego rodzaju miejsca decydował temperament i styl właściciela, a Jennerowi brakowało jednego i drugiego. Derek Craven bez dwóch zdań miał usposobienie showmana. Ivo Jenner w niczym go nie przypominał − był brutalem o mocnych pięściach, byłym bokserem bez specjalnego talentu, któremu jakimś cudownym zrządzeniem losu powiodło się w interesach.

I oto Sebastian miał przed sobą córkę Jennera, jego jedyne dziecko. Jeśli zamierzała złożyć mu propozycję, której się spodziewał, nie mógł sobie pozwolić na odmowę.

– Nie chcę pańskich g-gratulacji – powiedziała Evangeline, odnosząc się do jego wcześniejszej uwagi.

– A czego chcesz, dziecko? – spytał łagodnym tonem Sebastian. – Zechciej, proszę, przejść do rzeczy. To już się staje męczące.

– Chcę spędzić z ojcem ostatnie dni jego ż-życia. Rodzina matki nie pozwala mi się z nim widywać. Próbowałam uciec do jego klubu, ale zawsze mnie łapali i ponosiłam karę. Tym razem d-do nich nie wrócę. Mają wobec mnie plany, których zamierzam uniknąć… nawet kosztem mojego życia, jeśli zajdzie taka konieczność.

– A jakież to plany? – rzucił lekko Sebastian.

– Próbują mnie zmusić do poślubienia jednego z moich kuzynów. Eustace’a Stubbinsa. Nic go nie o-obchodzę, podobnie jak on mnie… ale jest posłusznym pionkiem w spisku uknutym przez moją rodzinę.

– Mającym na celu przejęcie kontroli nad fortuną pani ojca po jego śmierci?

– Tak. Z początku brałam pod uwagę takie rozwiązanie, bo myślałam, że moglibyśmy z panem Stubbinsem mieć własny dom… i sądziłam… że dałoby się żyć z dala od reszty z nich. Ale pan Stubbins powiedział mi, że nie ma zamiaru nigdzie się wyprowadzać. Chce nadal mieszkać pod rodzinnym dachem… a ja chyba długo tam nie zostanę. – W obliczu obojętnego milczenia Sebastiana dodała cicho: − Sądzę, że zamierzają mnie z-zabić, kiedy już dostaną pieniądze ojca.

Sebastian nie odrywał wzroku od jej twarzy, choć zachował lekki ton.

– Bardzo nieładnie z ich strony. Ale dlaczego miałoby mnie to obchodzić?

Evangeline nie dała się sprowokować; jej spokojne, pewne spojrzenie dowodziło wewnętrznej siły, jakiej Sebastian jeszcze nigdy nie spotkał u kobiety.

– Proponuję panu małżeństwo – oświadczyła. – Chcę, żeby mnie pan chronił. Mój ojciec jest zbyt chory i słaby, żeby mi pomóc, a dla przyjaciół nie chcę być ciężarem. Wierzę, że zgodziliby się mnie przygarnąć, ale nawet wówczas musiałabym ciągle mieć się na baczności w obawie, że moi krewni wykradną mnie od nich i zmuszą do uległości. Niezamężna kobieta ma niewiele możliwości, zarówno towarzyskich, jak i prawnych. To nie w p-porządku… ale nie mogę sobie pozwolić na walkę z wiatrakami. Potrzebuję m-męża. Pan potrzebuje bogatej żony. Oboje jesteśmy zdesperowani, co każe mi wierzyć, że zgodzi się pan na moją p-propozycję. Jeśli tak, chciałabym pojechać do Gretna Green jeszcze dzisiaj. Natychmiast. Jestem pewna, że moi krewni już mnie szukają.

Zapadła ciężka, pełna napięcia cisza. Sebastian mierzył Evangeline nieprzyjaznym spojrzeniem. Nie ufał jej. A po porażce sprzed tygodnia nie miał ochoty na powtarzanie niemiłych doświadczeń.

Co do jednego panna Jenner miała rację. Sebastian był zdesperowany. Wielu mogło zaświadczyć, że lubił dobrze się ubierać, smacznie jadać, prowadzić życie na wysokim poziomie. Skąpe miesięczne uposażenie, które dostawał od księcia, wkrótce miało zostać obcięte, a na rachunku pozostało mu zbyt mało, by przeżyć do końca miesiąca. Dla człowieka, który nie miał oporów przed wybieraniem łatwych rozwiązań, taka oferta stanowiła wybawienie. Jeśli naprawdę kobieta była gotowa wcielić swój plan w życie.

– Nie zagląda się w zęby darowanemu koniowi – odezwał się w końcu spokojnie. – Ale ile życia zostało pani ojcu? Niektórzy spędzają na łożu śmierci długie lata. Zawsze uważałem, że nieładnie tak trzymać ludzi w oczekiwaniu.

– Nie będzie pan musiał długo czekać – odpowiedziała cierpkim tonem. – Powiedziano mi, że może umrzeć do dwóch tygodni.

– Jaką mam gwarancję, że nie zmieni pani zdania, zanim dotrzemy do Gretna Green? Wie pani, jakim jestem typem człowieka, panno Jenner. Mam pani przypomnieć, że w zeszłym tygodniu próbowałem porwać i zniewolić jedną z pani przyjaciółek?

Evangeline wytrzymała jego spojrzenie. Oboje mieli niebieskie oczy, ale on jasne, ona – ciemnoszafirowe.

– Próbował pan zgwałcić Lillian? − spytała lekko zduszonym głosem.

– Groziłem jej, że to zrobię.

– Zamierzał pan spełnić groźbę?

– Nie wiem. Nigdy wcześniej tego nie zrobiłem. Ale jak sama pani powiedziała, jestem zdesperowany. A skoro już jesteśmy przy tym temacie… proponuje mi pani małżeństwo z rozsądku czy też mamy czasami ze sobą sypiać?

Evangeline zignorowała jego pytanie.

– Wziąłby ją pan siłą czy nie? – powtórzyła z naciskiem.

Sebastian popatrzył na nią z nieskrywaną drwiną.

– Jeśli powiem, że nie, panno Jenner, to skąd pani będzie wiedzieć, czy przypadkiem nie kłamię? Nie. Nie zgwałciłbym jej. Takiej odpowiedzi pani sobie życzy? Proszę w nią wierzyć, jeśli dzięki temu czuje się pani bezpieczniej. A co do mojego pytania…

– P-prześpię się z panem jeden raz, żeby małżeństwo nabrało mocy prawnej – oznajmiła. – I nigdy więcej.

– Cudownie – mruknął. – Rzadko miewam ochotę iść do łóżka z tą samą kobietą więcej niż raz. Kiedy mija urok nowości, robi się strasznie nudno. Poza tym nigdy nie będę aż takim mieszczuchem, żeby pożądać własnej żony. To by oznaczało brak środków na utrzymywanie kochanki. Oczywiście jest jeszcze kwestia zapewnienia mi dziedzica… ale jeśli zachowa pani dyskrecję, nie będzie mnie obchodziło, kto tak naprawdę go spłodził.

Nawet nie mrugnęła.

– Będę chciała cz-części dziedzictwa w formie funduszu powierniczego na moje imię. Pokaźnej części. Dochód będzie do mojej wyłącznej dyspozycji i będę z niego korzystać wedle własnego uznania. Bez tłumaczenia się panu ze swoich poczynań.

Sebastian zrozumiał, że tej kobiecie bynajmniej nie brak inteligencji, choć przez nieszczęsne jąkanie wielu zakładało inaczej. Bez wątpienia przywykła do tego, że jest niedoceniana, ignorowana, niezauważana. Czuł, że w miarę możliwości obraca to na swoją korzyść. Wzbudziła jego zainteresowanie.

– Byłbym głupcem, ufając pani – stwierdził. − Może się pani w każdej chwili wycofać z naszej umowy. A okazałaby pani jeszcze większą głupotę, ufając mi. Ponieważ kiedy już będziemy małżeństwem, mogę pani zgotować piekło, o jakim rodzinie pani matki nawet się nie śniło.

– Chyba wolę, żeby mnie to spotkało ze strony kogoś, kogo sama wybiorę – odparła ponuro Evangeline. – Wolę pana od Eustace’a.

Sebastian uśmiechnął się szeroko.

– Nie najlepiej to o nim świadczy.

Nie odwzajemniła uśmiechu, jedynie lekko odchyliła się do tyłu, jakby opadło z niej wielkie napięcie, i popatrzyła na niego z rezygnacją. Kiedy ich spojrzenia się skrzyżowały, Sebastian poczuł dziwne mrowienie przebiegające od głowy aż do palców stóp.

Widok kobiety zawsze łatwo go podniecał, już dawno to sobie uzmysłowił. Niektóre wzbudzały w nim rodzaj żaru, rozpalały jego zmysły do niespotykanego stopnia. Z jakiegoś powodu ta niezręczna, jąkająca się dziewczyna do nich należała. Miał ochotę pójść z nią do łóżka.

Ożywiona wyobraźnia podsuwała mu widok jej ciała, kończyn i krągłości, skóry, której jeszcze nie widział, pośladków miękko układających się w dłoni. Chciał czuć w nozdrzach jej zapach… dotyk jej długich włosów na swojej piersi i szyi. Miał ochotę robić z jej ustami… i z własnymi rzeczy wprost niesłychane.

– Zatem postanowione – rzekł. − Przyjmuję pani propozycję. Jest jeszcze wiele do omówienia, ma się rozumieć, ale będziemy mieć na to dwa dni, zanim dotrzemy do Gretna Green. – Wstał z fotela i się przeciągnął; kąciki ust same uniosły mu się w uśmiechu, gdy zauważył, że Evangeline Jenner szybko prześliznęła się wzrokiem po jego ciele. – Zarządzę przygotowanie powozu i każę kamerdynerowi spakować moje ubrania. Wyjedziemy w ciągu godziny. Jeśli przypadkiem będzie się pani chciała wycofać podczas podróży, to panią uduszę.

Spojrzała na niego z ironią.

– N-nie byłby pan taki nerwowy, gdyby w zeszłym tygodniu nie trafił na niechętną ofiarę.

– Celny cios. Czy zatem możemy panią uznać za chętną ofiarę?

– Więcej niż chętną – oznajmiła zwięźle Evangeline. Sprawiała wrażenie, jakby chciała natychmiast ruszyć w drogę.

– Takie lubię najbardziej – oznajmił Sebastian, po czym, skłoniwszy się uprzejmie, wyszedł z biblioteki.

ROZDZIAŁ 2

Po wyjściu lorda St. Vincenta Evie wydała z siebie drżące westchnienie i zamknęła oczy. St. Vincent nie musiał się obawiać, że mogłaby zmienić zdanie. Teraz, kiedy już doszli do porozumienia, to jej o wiele bardziej niż jemu śpieszyło się do Gretna Green. Przerażała ją świadomość, że wujowie Brook i Peregrine prawdopodobnie już jej szukają.

Kiedy uciekła z domu pod koniec lata, złapano ją przy wejściu do klubu ojca. Wuj Peregrine podczas jazdy powrotnej tak dotkliwie pobił ją w powozie, że miała rozciętą wargę, podbite oko, a plecy i ramiona całe w siniakach. Następne dwa tygodnie spędziła zamknięta w swoim pokoju, żywiona głównie chlebem i wodą wsuwanymi do środka przez uchylone drzwi.

Nikt − nawet jej przyjaciółki, Annabelle, Lillian i Daisy − nie wiedział tak do końca, przez co przechodziła. Życie u Maybricków przypominało najgorszy koszmar. Maybrickowie, krewni jej matki, połączyli siły ze Stubbinsami – siostrą matki i jej mężem, Peregrine’em – żeby złamać wolę Evie. Dziwiło ich i złościło, że jest to takie trudne, co zresztą zaskakiwało również samą Evie. Nigdy by nie przypuszczała, że potrafi znieść złe traktowanie, obojętność, a nawet nienawiść − i się nie załamać. Może miała w sobie więcej z ojca, niż ktokolwiek sądził. Ivo Jenner był w końcu bokserem, walczył na gołe pięści, a sekret jego sukcesów – tych w ringu i poza nim – tkwił nie w talencie, lecz w nieustępliwości. Odziedziczyła po nim tę cechę.

Evie chciała zobaczyć ojca. Jej tęsknota objawiała się fizycznym bólem. Wierzyła, że ojciec jest jedyną osobą na świecie, którą obchodzi jej los. Wprawdzie jego miłość rzadko znajdowała wyraz, ale była jedynym tego rodzaju uczuciem, jakiego kiedykolwiek od kogokolwiek doznała. Rozumiała, dlaczego zostawił ją u Maybricków zaraz po tym, jak jej matka zmarła w połogu. Klub hazardowy nie był odpowiednim miejscem dla niemowlęcia. A Maybrickowie wprawdzie nie posiadali tytułu, ale uchodzili za dobrze urodzonych. Evie nie przestawała zadawać sobie pytania, czy gdyby ojciec wiedział, jak będzie traktowana, dokonałby tego samego wyboru. Gdyby mógł przypuszczać, że złość rodziny z powodu buntu najmłodszej córki spadnie na bezbronne dziecko… Tak czy inaczej, tego rodzaju rozważania w tym momencie nie miały sensu.

Matka nie żyła, ojciec umierał, a Evie musiała spytać go o pewne rzeczy, zanim będzie za późno. Najlepszy sposób na ucieczkę z rąk Maybricków mógł jej zapewnić zdemoralizowany arystokrata, którego właśnie zgodziła się poślubić.

Zdumiewało ją, że tak łatwo zdołała się porozumieć z St. Vincentem, zwykle bowiem onieśmielał ją swą męską urodą, na którą składały się złocista czupryna, lodowato niebieskie oczy oraz kształtne usta stworzone do pocałunków i kłamstw. Wyglądał jak upadły anioł, hojnie wyposażony przez Lucyfera w niebezpieczne męskie przymioty. Był przy tym samolubny i bezwzględny, czego dowodziła próba porwania Lillian. Evie uznała jednak, że tylko ktoś taki może stawić czoło Maybrickom.

Wiedziała oczywiście, że St. Vincent będzie okropnym mężem, jednak nie żywiła wobec niego żadnych złudzeń, co pozwoliło jej zakładać, że jakoś sobie poradzi. Nic do niego nie czuła, mogła więc przymykać oko na jego występki i nie słuchać obraźliwych uwag.

Jakże różnić miało się to małżeństwo od związków zawieranych przez jej przyjaciółki. Na myśl o nich nagle zachciało się jej płakać. Nie widziała możliwości, by Annabelle, Daisy czy Lillian… zwłaszcza Lillian, nadal się z nią przyjaźniły po tym, jak wyjdzie za St. Vincenta. Zamrugała gwałtownie, żeby powstrzymać łzy, przełknęła dławienie w gardle. Płacz w niczym by jej nie pomógł. Rozwiązanie, które wybrała, miało swoje niewątpliwe minusy, ale niczego lepszego nie umiała wymyślić.

Na myśl o furii, w jaką wpadną ciotki i wujowie, dowiedziawszy się, że Evie – i jej fortuna – wymknęła im się z rąk, poczucie niedoli trochę zelżało. Gotowa była poświęcić dosłownie wszystko, byle nie musieć żyć pod ich dyktando do końca swoich dni. Równie chętnie uwolniła się od perspektywy małżeństwa z tym biednym tchórzem Eustace’em, który uciekał od problemów w jedzenie i picie, aż w końcu tak się zaokrąglił, że ledwie przechodził przez drzwi swojego pokoju. Choć nienawidził swoich rodziców prawie tak mocno jak Evie, nigdy nie ośmieliłby się im przeciwstawić.

O ironio, to właśnie Eustace sprawił, że tego ranka Evie zdecydowała się na ucieczkę. Przyszedł do niej z pierścionkiem zaręczynowym − złotą obrączką z jadeitowym oczkiem. „Proszę”, powiedział gapowatym tonem. „Matka powiedziała, że mam ci to dać… i że nie dostaniesz nic do jedzenia, jeśli nie siądziesz w nim do stołu. Powiedziała, że zapowiedzi zostaną ogłoszone w przyszłym tygodniu”.

Nie nastąpiło to niespodziewanie. Przez trzy nieudane sezony rodzina bezskutecznie próbowała znaleźć dla Evie arystokratycznego męża, aż w końcu doszła do wniosku, że nie uda się zyskać przez nią żadnych pożądanych koligacji. A ponieważ wkrótce miała odziedziczyć fortunę, uknuli plan zatrzymania majątku dzięki wydaniu jej za jednego z kuzynów.

Słowa Eustace’a wzbudziły w niej złość, od której aż poczerwieniała na twarzy. Widząc to, Eustace stwierdził ze śmiechem: „Ależ wyglądasz z tym rumieńcem. Twoje włosy przy nim wydają się całkiem pomarańczowe”.

Evie zdołała się powstrzymać przed uszczypliwą ripostą, nakazała sobie w duchu spokój i skupiła się na słowach, które wirowały w niej i opadały niczym liście na wietrze. Pozbierała je starannie i zdołała, bez jąkania, zadać pytanie: „Kuzynie… jeśli zgodzę się za ciebie wyjść… czy kiedyś weźmiesz moją stronę przeciwko swoim rodzicom? Pozwolisz mi odwiedzić ojca i zaopiekować się nim?”.

Uśmiech na twarzy Eustace’a zamarł, pulchne policzki obwisły. Przez chwilę gapił się Evie w oczy, a potem opuścił wzrok i rzekł wymijająco: „Nie traktowaliby cię tak szorstko, kuzynko, gdybyś nie okazywała tyle uporu”.

Tracąc cierpliwość, Evie czuła, że nie jest w stanie zapanować nad jąkaniem. „Ch-chciałbyś zagarnąć moją f-fortunę, nie dając mi n-niczego w zamian…”.

„A po co ci fortuna?”, rzucił lekceważąco. „Jesteś zalęknioną istotą, która przemyka się z kąta w kąt. Nie potrzebujesz modnych strojów ani klejnotów. Do rozmowy się nie nadajesz, do łóżka jesteś zbyt nieatrakcyjna, a do tego nie masz żadnych talentów. Powinnaś się cieszyć, że w ogóle chcę cię poślubić, ale jesteś zbyt głupia, żeby to docenić!”.

„J-ja…”. – Rozżalenie całkiem odebrało jej mowę. Nie potrafiła znaleźć odpowiednich słów, żeby się bronić; oddychała głośno, próbując wydobyć z siebie głos.

„Ależ z ciebie skończona idiotka”, rzucił zniecierpliwiony Eustace. Cisnął pierścionek na podłogę, wykonując przy tym mocny zamach ramieniem. Złoty krążek odbił się, a potem wtoczył pod kanapę. „No proszę, zginął. I to twoja wina, bo mnie rozgniewałaś. Lepiej go znajdź, bo inaczej umrzesz z głodu. Pójdę powiedzieć matce, że wykonałem swoją część zadania. W końcu ci go dałem”.

Evie zrezygnowała z kolacji, ale zamiast szukać pierścionka, szybko spakowała niewielką walizkę. Następnie uciekła przez okno na piętrze, zsunęła się po rynnie i biegiem pokonała dziedziniec. Dopisało jej szczęście, bo gdy tylko wybiegła za bramę, udało jej się zatrzymać pierwszą wolną dorożkę.

Pomyślała z satysfakcją, że prawdopodobnie nigdy więcej nie zobaczy Eustace’a. Nieczęsto pokazywał się w towarzystwie. Im bardziej rosła jego tusza, tym chętniej pozostawał w Maybricks House. Wiedziała, że niezależnie od tego, jak potoczą się jej losy, nigdy nie będzie żałować, że nie została jego żoną. Istniało małe prawdopodobieństwo, by Eustace kiedykolwiek próbował z nią współżyć… brakowało mu tego, co nazywano zwierzęcym instynktem. Namiętność odczuwał wyłącznie do jedzenia i wina.

Lord St. Vincent natomiast uwiódł i skompromitował niezliczoną rzeszę kobiet. Wiele pań jego reputacja fascynowała i uważały ją za pociągającą, ale Evie do nich nie należała. Niemniej mogła mieć pewność, że wszyscy uznają ich małżeństwo za w pełni skonsumowane.

Na myśl o tym poczuła nerwowy skurcz w środku. W marzeniach wyobrażała sobie, że wyjdzie za jakiegoś wrażliwego mężczyznę o nieco chłopięcym usposobieniu. Nigdy nie będzie wyśmiewał jej jąkania, za to dozna od niego wiele uczucia i czułości.

Sebastian, lord St. Vincent, stanowił absolutne przeciwieństwo jej wymarzonego kochanka. Nie był ani czuły, ani wrażliwy, ani chłopięcy. Był drapieżnikiem, który bez wątpienia lubił się pobawić swoją ofiarą, zanim ją zabił. Gapiąc się na pusty fotel, gdzie wcześniej siedział, Evie myślała o tym, jak wyglądał w świetle płomieni z kominka. Wysoki i smukły, ubrany z elegancką prostotą, która stanowiła idealną ramę dla jego męskiej urody, nie odciągając od niej uwagi. Włosy o barwie złota ze średniowiecznej ikony, gęste i lekko kręcone, w migotliwym świetle mieniły się bursztynowymi pasemkami. Bladoniebieskie oczy błyszczały niczym wyjątkowo cenne brylanty z naszyjnika starożytnej cesarzowej. Piękne oczy, które podczas uśmiechu nie zdradzały żadnych emocji. A uśmiech zapierał dech w piersi. Zmysłowe, cynicznie wygięte usta, błysk śnieżnobiałych zębów… O tak, St. Vincent był wyjątkowo pięknym mężczyzną. I doskonale o tym wiedział.

O dziwo, Evie wcale się go nie bała. Ktoś taki jak on nie uciekał się do fizycznej przemocy, skoro kilkoma dobrze dobranymi słowami mógł osiągnąć ten sam efekt − przy znacznie mniejszym wysiłku. Evie o wiele bardziej obawiała się prostackiej brutalności wuja Peregrine’a, nie wspominając już o ciotce Florence, która lubiła wymierzać bolesne policzki i szturchańce.

Próbując usunąć ze spódnicy czarne smugi brudu pochodzące z rynny, Evie przysięgła sobie, że nigdy więcej nie pozwoli sobą pomiatać. Kusiło ją, żeby się przebrać w czystą suknię, którą zapakowała do walizki pozostawionej w holu przy drzwiach. Uznała jednak, że trudy podróży i tak odcisną swoje piętno na jej ubraniu − zakurzy się i zemnie − więc przebieranie się w tym momencie nie miało sensu.

Nagle dźwięk dobiegający od progu przyciągnął jej uwagę. Spojrzawszy w tamtą stronę, zobaczyła pulchną pokojówkę, która niepewnym tonem spytała ją, czy chciałaby się odświeżyć w jednym z pokoi gościnnych. Evie, myśląc ze smutkiem, że dziewczyna musi być przyzwyczajona do wizyt samotnych kobiet w tym domu, pozwoliła się zaprowadzić do niewielkiej sypialni na piętrze. Wnętrze, podobnie jak część parteru, którą dotąd widziała, było gustownie urządzone i schludnie utrzymane. Ściany pokrywała jasna tapeta w ręcznie malowane chińskie ptaki i pagody. Evie z radością odkryła, że w przylegającym do pokoju niewielkim pomieszczeniu znajduje się umywalka z bieżącą wodą – uchwyty kranów uformowano w sylwetki delfinów – a stamtąd drzwi prowadzą do toalety.

Po załatwieniu potrzeb fizjologicznych podeszła do umywalki, umyła ręce i twarz, a potem napiła się łapczywie ze srebrnego kubka. Następnie przeszła do sypialni, by poszukać grzebienia lub szczotki. Nie znalazła ani jednego, ani drugiego, więc tylko poprawiła dłońmi upięte włosy.

Panowała cisza, żaden dźwięk nie ostrzegł jej o czyjejś obecności, ale nagle wyczuła, że nie jest sama. Odwróciła się gwałtownie. St. Vincent stał tuż przy drzwiach w swobodnej pozie i obserwował ją z głową lekko przechyloną na bok. Owładnęło nią dziwne wrażenie, coś w rodzaju łagodnego ciepła, i znienacka poczuła słabość w całym ciele. Uświadomiła sobie, że jest bardzo zmęczona. I jeszcze to wszystko, co ją czekało… podróż do Szkocji, pośpieszny ślub, noc poślubna… Wyprostowała ramiona i ruszyła przed siebie, lecz w tym samym momencie zrobiło się jej ciemno przed oczami, więc zatrzymała się na chwiejnych nogach.

Potrząsnęła głową, próbując odzyskać jasność widzenia, i dopiero po chwili dotarło do niej, że St. Vincent stoi tuż obok i ściska ją za łokcie. Po raz pierwszy znalazł się tak blisko. Czuła jego zapach – delikatną nutę drogiej wody kolońskiej, czystej skóry, świeżej bielizny i najprzedniejszego wełnianego sukna. Promieniował zdrowiem i witalnością. Wytrącona z równowagi, Evie zamrugała i spojrzała mu w twarz; musiała zadrzeć głowę, bo był znacznie wyższy, niż się spodziewała. Zdumiało ją, że jest taki duży, nie dało się tego zauważyć, dopóki nie stanął całkiem blisko.

– Kiedy ostatni raz coś pani jadła? – spytał.

– Wczoraj r-rano… chyba…

– Chyba nie zamierza pani powiedzieć, że rodzina chciała panią zagłodzić? – Uniósł brew. Kiedy przytaknęła skinieniem, wymownie uniósł wzrok ku niebu. – Robi się coraz bardziej sentymentalnie. Każę kucharce zapakować pełen koszyk kanapek. Proszę mnie wziąć pod rękę, pomogę pani zejść na dół.

– Nie potrzebuję pomocy, dzię-dziękuję.

– Proszę mnie wziąć pod rękę – powtórzył miłym tonem, pod którym kryło się coś na kształt groźby. – Nie pozwolę, żeby pani spadła ze schodów i skręciła sobie kark, jeszcze zanim wsiądziemy do powozu. Trudno znaleźć wolną dziedziczkę fortuny. Musiałbym się srodze namęczyć, żeby zastąpić panią jakąś inną.

Evie musiała być bardziej wyczerpana, niż sądziła, bo kiedy razem schodzili po schodach, była zadowolona, że może się na nim oprzeć. W pewnym momencie St. Vincent otoczył ramieniem jej plecy, wolną ręką ujął jej dłoń i ostrożnie sprowadził ją z ostatnich stopni. Dostrzegła na jego kostkach kilka blednących siniaków – pozostałość po walce z lordem Westcliffem. Na myśl o tym, jak by poszło temu wymuskanemu arystokracie z jej masywnym wujem Peregrine’em, aż zadrżała. Pragnęła jak najszybciej znaleźć się w drodze do Gretna Green.

St. Vincent najwyraźniej wyczuł jej drżenie, bo objął ją mocniej.

– Zimno pani? – zapytał. – Czy to z nerwów?

– Ch-chcę jak najszybciej opuścić Londyn – odpowiedziała – …zanim krewni mnie znajdą.

– Czy mają jakiekolwiek powody podejrzewać, że przyszła pani akurat do mnie?

– A-ależ nie – zapewniła pośpiesznie. – Nikt by nie uwierzył, że mogę być aż tak szalona.

Gdyby dotąd nie była oszołomiona, od jego uśmiechu bez wątpienia zakręciłoby się jej w głowie.

– Dobrze, że mam tak mocno rozwinięte poczucie próżności. W przeciwnym razie całkiem by je pani zniszczyła.

– Jestem pewna, że wiele kobiet je w panu pielęgnuje. Nie potrzebuje pan kolejnej.

– Zawsze potrzebuję kolejnej, moja droga. Na tym polega mój problem.

Zaprowadził ją z powrotem do biblioteki, gdzie przesiedziała przed kominkiem kilka minut. Kiedy już zapadała w drzemkę na fotelu, St. Vincent wrócił, żeby zabrać ją do powozu. Pomógł jej wsiąść do błyszczącego czarnego pojazdu, który czekał na nich przed domem. Aksamitna tapicerka w niepraktycznym kremowym kolorze wyglądała niezwykle elegancko w łagodnym świetle małej lampki. Evie doświadczyła komfortu, jakiego wcześniej nie znała, kiedy usadowiła się na miękkiej kanapie i odchyliła plecy na oparcie. Krewni jej matki żyli według zasad ściśle określających wymogi dobrego smaku, ale odnosili się nieufnie do wszystkiego, co zakrawało na zbytek. Natomiast St. Vincent, jak podejrzewała, nie widział w zbytku nic szczególnego, zwłaszcza gdy chodziło o cielesne wygody.

Na podłodze ustawiono kosz wypleciony ze skórzanych pasków. Zajrzawszy do niego ostrożnie, Evie znalazła kilka zawiniętych w serwetki kanapek; kromki białego pieczywa przełożono cienko pokrojonymi plastrami wędliny i sera. Zapach wędzonego mięsa pobudził głód Evie do tego stopnia, że pochłonęła dwie kanapki, jedną po drugiej, z pośpiechu niemal się dławiąc.

St. Vincent wsiadł do powozu i zajął miejsce naprzeciwko Evie. Uśmiechnął się, widząc, jak dojada ostatnie okruchy.

– Czuje się pani lepiej?

– Owszem, dziękuję.

Otworzył schowek wbudowany przemyślnie w wewnętrzną ścianę pojazdu i wyciągnął butelkę białego wina i mały kryształowy kieliszek, umieszczone tam zawczasu przez służbę. Napełnił kieliszek i podał go Evie. Pociągnęła niepewnie pierwszy łyk, a potem łapczywie dopiła resztę słodkiego, dobrze schłodzonego trunku. Młodym kobietom rzadko podawano wino o pełnej mocy, zwykle rozcieńczano je wodą. Opróżniwszy kieliszek, nie zdążyła nawet poprosić o następny, bo od razu został ponownie napełniony. Powóz ruszył z lekkim szarpnięciem, zęby Evie zadzwoniły cicho o szkło. W obawie, że mogłaby rozlać wino i poplamić kremową tapicerkę, wzięła pokaźny łyk. Usłyszała, że St. Vincent się śmieje.

– Spokojnie, dziecino. Przed nami długa podróż. – Rozparty na poduszkach kanapy, wyglądał jak basza z powieści uwielbianych przez Daisy Bowman. – Proszę mi powiedzieć, co by pani zrobiła, gdybym nie przystał na pani propozycję. Dokąd by się pani udała?

– Prawdopodobnie p-pojechałabym do Annabelle i pana Hunta. – Ucieczka do Lillian i lorda Westcliffa nie wchodziła w grę, ponieważ wyjechali na miesiąc w podróż poślubną. Zwracanie się do Bowmanów niewiele by dało, bo wprawdzie Daisy z pasją wstawiłaby się za przyjaciółką, ale jej rodzice nie chcieliby mieć nic wspólnego z całą sytuacją.

– Dlaczego od razu pani się na to nie zdecydowała?

Evie zmarszczyła czoło.

– Huntom byłoby trudno… o ile w ogóle zdołaliby powstrzymać moich wujów od zabrania mnie z powrotem do Maybricks House. Będę o wiele bardziej b-bezpieczna jako pańska żona niż jako gość w czyimś domu. – Wino wprawiło Evie w nastrój przyjemnego rozluźnienia; odchyliła głowę na oparcie.

St. Vincent przyglądał jej się z zadumą. Schylił się, żeby zdjąć jej buty z nóg.

– Bez nich będzie pani wygodniej – zapewnił. – Na litość boską, proszę się nie wzdragać. Nie mam zamiaru napastować pani w powozie. – Rozwiązując sznurówki, mówił dalej miękkim tonem: – A gdyby nawet, to przecież i tak wkrótce mamy się pobrać. – Uśmiechnął się szeroko, kiedy wyrwała mu z rąk bosą stopę, po czym sięgnął po drugą. – Evie pozwoliła, by ściągnął jej drugi but; zmuszała się do zachowania spokoju, choć muśnięcia jego palców na kostce wzbudzały w niej dziwny dreszcz. – Mogłaby pani też poluzować sznurówki gorsetu – poradził. – Przyjemniej pani będzie podróżować.

– Nie mam na sobie g-gorsetu – powiedziała, nie patrząc na niego.

– Nie ma pani? Mój Boże. – Obrzucił ją spojrzeniem znawcy. – Zatem los obdarzył panią doprawdy wspaniałą figurą, dziewczyno.

– Nie podoba mi się to określenie.

– Dziewczyna? Proszę mi wybaczyć. Siła przyzwyczajenia. Zawsze traktuję damy jak dziewczyny, a dziewczyny – jak damy.

– I to podejście się sprawdza? – spytała Evie z niedowierzaniem.

– Ależ tak – odparł tonem żartobliwej przechwałki, który tak ją rozbawił, że nie zdołała powstrzymać uśmiechu.

– O-okropny z pana człowiek.

– W istocie. Ale tak to już jest, że okropni ludzie zwykle kończą lepiej, niż na to zasługują. Podczas gdy ci zacni, jak pani... – Wykonał gest, który miał potwierdzać, że jej obecna sytuacja doskonale ilustruje tę tezę.

– Może nie jestem aż tak z-zacna, jak by się panu wydawało.

– Mogę jedynie żywić taką nadzieję. – Zmrużył oczy. Evie zauważyła, że jak na mężczyznę ma nieprzyzwoicie długie rzęsy, o kilka tonów ciemniejsze niż włosy. Mimo wysokiego wzrostu i szerokich barów miał w sobie coś kociego, był jak leniwy, lecz śmiertelnie groźny tygrys. – Jaki charakter ma choroba pani ojca? – spytał znienacka. – Słyszałem różne pogłoski, ale nic pewnego.

– Cierpi na suchoty – powiedziała cicho Evie. – Diagnozę postawiono pół roku temu i od tego czasu go nie widziałam. To n-najdłuższy okres bez wizyty u niego. Maybrickowie zwykle pozwalali mi chodzić do jego klubu, bo nie widzieli w tym żadnego zagrożenia. Ale w zeszłym roku ciotka Florence doszła do wniosku, że kontakty z ojcem ograniczają moje szanse na znalezienie męża, więc powinnam się od niego odciąć. Chcą, bym udawała, że on nie istnieje.

– Zdumiewające – mruknął z ironią i skrzyżował przed sobą długie nogi. – Skąd ta nagła potrzeba pochylenia się nad jego łożem śmierci? Chce pani mieć pewność, że została ujęta w testamencie, tak?

Evie początkowo puściła mimo uszu złośliwość zawartą w pytaniu, jednak po chwili zastanowienia odparła chłodno:

– Kiedy byłam małą dziewczynką, pozwalano mi go często widywać. Łączyła nas silna więź. Był… jest jedynym człowiekiem, któremu tak naprawdę na mnie zależało. Kocham go. I nie chcę, żeby umarł samotnie. Może pan d-drwić, jeśli to pana bawi. Pańskie zdanie nic mnie nie obchodzi.

– Spokojnie, dziecino. Wyczuwam charakter, który bez wątpienia odziedziczyła pani po swoim tacie. Widziałem taki sam błysk w jego oczach, kiedy jakiś drobiazg go zdenerwował.

– Zna pan mojego ojca? – Nie kryła zaskoczenia.

– Oczywiście. Każdy mężczyzna szukający takiej czy innej rozrywki odwiedził klub Jennera. Pani ojciec jest przyzwoitym człowiekiem mimo swej pobudliwości. Nie mogę sobie odmówić pytania: jakim cudem panna Maybrick poślubiła londyńskiego cwaniaka z plebsu?

– Sądzę, że moja matka, poza innymi powodami, musiała w nim widzieć szansę ucieczki od swojej rodziny.

– Czyli było podobnie jak w naszym przypadku – skomentował bezbarwnym głosem St. Vincent. – Dostrzegam pewną analogię, a pani?

– M-mam nadzieję, że na tym analogia się kończy – odparła Evie. – Biorąc pod uwagę fakt, że zostałam poczęta niedługo po ich ślubie, a matka zmarła w połogu.

– Nie zrobię pani brzucha, jeśli pani sobie tego nie życzy – obiecał. – Dzisiaj nietrudno uniknąć ciąży. Są kondomy, gąbki, irygacje, nie wspominając już o tych małych srebrnych amuletach, które można… – zamilkł na chwilę, widząc jej minę, po czym rzekł ze śmiechem: – Mój Boże, ma pani oczy jak spodki. Przestraszyłem panią? Proszę mi nie mówić, że nigdy pani nie słyszała o takich rzeczach od swoich zamężnych przyjaciółek.

Evie wolno pokręciła głową. Wprawdzie Annabelle Hunt wykazywała czasami chęć wyjaśnienia jej niektórych tajemnic pożycia małżeńskiego, ale z całą pewnością nie wspominała o wynalazkach zapobiegających ciąży.

– Wątpię, żeby same kiedykolwiek o nich słyszały – odpowiedziała, co wprawiło go w jeszcze większe rozbawienie.

– Bardzo chętnie panią oświecę, kiedy już dotrzemy do Szkocji. – Wygiął usta w uśmiechu, który siostry Bowman uważały kiedyś za niezwykle czarujący. Musiały przy tym nie zauważyć błysku wyrachowania w jego oczach. – Kochanie, wzięła pani pod uwagę możliwość, że nasza pierwsza wspólna noc tak się pani spodoba, że zechce pani powtórki?

Jakże łatwo czułe słówka wychodziły z jego ust.

– Nie – oznajmiła zdecydowanie Evie. – Nie zechcę.

– Uhm… – St. Vincent wydał z siebie odgłos podobny do kociego mruczenia. – Lubię wyzwania.

– M-może spodoba mi się z panem w łóżku – dodała Evie. Patrzyła mu prosto w oczy, nie uciekła wzrokiem, nawet kiedy przedłużające się napięcie wywołało rumieniec skrępowania na jej policzkach. – Właściwie mam taką nadzieję. Ale to nie zmieni mojego postanowienia. Ponieważ wiem o panu wszystko… i wiem, do czego jest pan zdolny.

– Moja droga – odezwał się niemal czule – jeszcze nawet nie zaczęła się pani dowiadywać o mnie tych najgorszych rzeczy.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI