Tytuł oryginału: The Gift

Projekt okładki: Katarzyna Konior/bluemango.pl

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Iwona Szustowicz

Zdjęcia na okładce

© Halfpoint/Shutterstock

© Aleksandrs Bondars/Shutterstock

Copyright © Cecelia Ahern 2008

All rights reserved.

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation
by Dominika Lewandowska-Rodak

ISBN 978-83-287-0275-2

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2016

FRAGMENT

Z całego serca dziękuję rodzinie za przyjaźń, wsparcie i miłość:

Mim, Tacie, Georginie, Nicky’emu, Rocco i Jayowi.

Dziękuję, Davidzie.

Ogromne podziękowania dla wszystkich moich przyjaciół za to,

że wnoszą w moje życie tyle radości;

Yo Yo i Leoni za Rantaramas.

Ahoy, McCoy, dzięki, że podzieliłeś się ze mną

wiedzą o żeglarstwie.

Dziękuję zespołowi z HarperCollins za ich wiarę i wsparcie,

które stale mnie motywują:

Amandzie Ridout i moim redaktorkom

Lynne Drew i Claire Bord.

Dziękuję Fionie McIntosh i Moirze Reilly.

Marianne Gunn O’Connor, dziękuję ci za to, kim jesteś.

Pat Lynch i Vicky Satlow, dzięki.

Dziękuję czytelnikom moich książek,

jestem niezmiernie wdzięczna za wasze wsparcie.

Rocco i Jayowi,

moim podarunkom od losu,

obu, jednocześnie

Spis treści

Rozdział pierwszy Rzesze tajemnic

Rozdział drugi Poranek półuśmiechów

Rozdział trzeci Chłopak z Indykiem

Początek opowieści

Rozdział czwarty Obserwator butów

Rozdział piąty Trzynaste piętro

Rozdział szósty Umowa stoi

Rozdział siódmy Po namyśle

Rozdział ósmy Pączek i szarlotka

Rozdział dziewiąty Chłopak z Indykiem 2

Rozdział dziesiąty Następnego ranka

Rozdział jedenasty Żongler

Rozdział dwunasty Ostra jazda

Rozdział trzynasty Chłopak z Indykiem 3

Rozdział czternasty Nareszcie w domu

Rozdział piętnasty Pobudka

Rozdział szesnasty Nocne strachy

Rozdział siedemnasty Spełnione życzenie

Rozdział osiemnasty Lou poznaje Lou

Rozdział dziewiętnasty Chłopak z Indykiem 4

Rozdział dwudziesty Bohater chwili

Rozdział dwudziesty pierwszy Nastał ten czas…

Rozdział dwudziesty drugi Niespodzianka!

Rozdział dwudziesty trzeci Dusza nadrabia zaległości

Rozdział dwudziesty czwarty Najlepszy dzień

Rozdział dwudziesty piąty Wszystko zaczęło się od myszy

Rozdział dwudziesty szósty Wigilia

Rozdział dwudziesty siódmy Ze względu na dawne czasy

Rozdział dwudziesty ósmy Chłopak z Indykiem 5

Rozdział pierwszy

Rzesze tajemnic

Gdyby ktoś wczesnym świątecznym porankiem przeszedł się wzdłuż cukierkowej fasady podmiejskiego osiedla, zauważyłby, że tamtejsze domy w swojej błyszczącej chwale przypominają poowijane w papier paczki spoczywające pod choinkami w ich wnętrzach. Każdy skrywa w sobie tajemnice. Pokusa, żeby pomajstrować przy opakowaniu, równa się chęci, by zerknąć przez szparę między zasłonami na rodzinę w gorączce świątecznego poranka; pochwycić chwilę skrywaną przed wścibskimi oczami. Na zewnątrz, w kojącej, acz niesamowitej ciszy, która zapada co roku w ten jeden jedyny dzień, domy stoją ramię w ramię niczym kolorowe ołowiane żołnierzyki: piersi wypięte, brzuchy wciągnięte, dumnie bronią zawartości.

W świąteczny poranek domy to skrzynie skarbów wypełnione ukrytymi prawdami. Wieniec na drzwiach jest niczym palec na ustach; opuszczone rolety to zamknięte powieki. Wtem, w jakimś nieokreślonym momencie, za opuszczonymi roletami i zaciągniętymi zasłonami pojawia się ciepły blask, najdrobniejszy znak, że w środku coś się dzieje. Jak gwiazdy na niebie, które jedna po drugiej objawiają się ludzkiemu oku, jak drobiny złota, które wyłaniają się ze strumienia i osiadają na sicie, w przydymionym świetle zmroku za roletami i zasłonami zapalają się światła. Kiedy na niebie rozsiewają się gwiazdy, a ludzie zostają milionerami, ulica budzi się do życia – pokój po pokoju, dom po domu.

W świąteczny poranek na dworze panuje spokój. Pustka na ulicach nie budzi strachu; właściwie wręcz przeciwnie. To oaza bezpieczeństwa i mimo zimowego mrozu czuje się ciepło. Z różnych powodów domownicy wolą spędzać ten dzień u siebie. Podczas gdy na zewnątrz panuje ponura atmosfera, wnętrza przeistaczają się w świat jaskrawych, szalonych barw, rozdzieranego niecierpliwie ozdobnego papieru i fruwających wstążek. W powietrzu unosi się muzyka świąteczna, zapach cynamonu, przypraw i wszelkich innych wspaniałości. Okrzyki radości, uściski i podziękowania wypełniają pokoje niczym konfetti. Świąteczne dni to dni spędzane w domu; ani grzesznika na dworze, bo nawet oni mają dach nad głową.

Jedynymi punkcikami na ulicach są ci w drodze między jednym domem a drugim. Samochody się zatrzymują, z bagażników wyciągane są prezenty. Od otwartych drzwi niosą się przez zimne powietrze odgłosy powitań, zapowiedź tego, co dzieje się wewnątrz. I kiedy stoisz obok, napawasz się atmosferą i cieszysz zaproszeniem, gotowy przekroczyć próg jak mile widziany gość, choć tak naprawdę jesteś obcy, nagle drzwi się zamykają, odcinając tych w środku od reszty dnia, przypominają, że ta chwila nie należy do ciebie.

W jednej takiej okolicy, pełnej domów zabawek, po ulicach błąka się pewna dusza. Nie widzi jednak piękna w świecie ukrytym za zasłonami. Ta dusza pragnie wojny, chce rozerwać wstążkę i rozedrzeć papier, by ukazać, co znajduje się za drzwiami numer dwadzieścia cztery.

Nie ma dla nas żadnego znaczenia, co robią mieszkańcy numeru dwadzieścia cztery, ale jeśli musicie wiedzieć, dziesięciomiesięczny chłopczyk, który nie bardzo wie, czemu w kącie pokoju stoi duży zielony świecący kłujący przedmiot, właśnie wyciąga rączkę ku lśniącej czerwonej bombce, tak komicznie odbijającej znajomą tłuściutką rączkę i bezzębną buzię. Tymczasem dwuletnia dziewczynka tarza się w papierze po prezentach niczym hipopotam w błocie. Obok „On” zapina „Jej” na karku nowy naszyjnik z brylantami, a ona wzdycha, z dłonią przy piersi, i kręci głową z niedowierzaniem, tak jak to robią kobiety w czarno-białych filmach.

Nic z tego nie jest istotne dla naszej historii, ale znaczy bardzo wiele dla osobnika, który stoi w ogródku domu numer dwadzieścia cztery i patrzy na zaciągnięte zasłony w oknach salonu. Ma czternaście lat i sztylet w sercu i choć nie widzi, co się dzieje w środku, łzy wylewane codziennie przez matkę na tyle rozbudziły jego wyobraźnię, że może się domyślić. Tak więc unosi ramiona nad głowę, robi krok w tył i z całej siły wyrzuca przed siebie coś, co trzyma w rękach. Cofa się i z gorzką satysfakcją patrzy, jak siedmiokilogramowy zamarznięty indyk rozbija szybę w salonie domu numer dwadzieścia cztery. Zaciągnięte zasłony znowu służą jako bariera między nim a nimi, spowalniając lot ptaka. Indyk pozbawiony życia, które pozwoliłoby mu wyhamować – wraz ze swoimi podrobami – zbliża się szybko do drewnianej podłogi, ląduje z hukiem i przetacza się do miejsca ostatecznego spoczynku pod choinką. Jego podarunek dla nich.

Ludzie, jak domy, mają swoje tajemnice. Czasem te tajemnice skrywają się w nich, czasem oni skrywają się w tajemnicach. Obejmują je mocno ramionami, łamią języki, by ominąć prawdę. Ale po jakimś czasie ona zwycięża, wynosi się ponad wszystko. Wierci się i kręci w środku, rośnie, aż spuchnięty język nie może więcej kłamać, przychodzi czas, kiedy musi wypluć prawdę; wtedy ta przecina powietrze i z hukiem ląduje w rzeczywistości. Prawda i czas zawsze ze sobą współdziałają.

Oto opowieść o ludziach, sekretach i czasie. O ludziach, którzy – podobnie jak paczki – skrywają tajemnice, otaczają się kolejnymi warstwami, aż zaofiarują się właściwym osobom, a te pomogą im się otworzyć i zajrzą do środka. Czasem trzeba się komuś ofiarować, żeby zobaczyć, kim się jest. Czasem trzeba rozwiązać pewne sprawy, żeby dotrzeć do sedna.

To opowieść o człowieku, który odkrywa, kim jest. O człowieku, który otworzył się, a jego sedno ukazało się ważnym dla niego osobom. A ważne dla niego osoby ukazały się jemu. W samą porę.

Rozdział drugi

Poranek półuśmiechów

Sierżant Raphael O’Reilly poruszał się wolno i metodycznie po ciasnej kuchni posterunku policji w Howth, rozmyślając w kółko o rewelacjach tego ranka. Pięćdziesięciodziewięciolatek znany jako Raphie, wymawiane Rejfi, miał przed sobą rok do emerytury. Nigdy nie przypuszczał, że będzie jej kiedyś wyczekiwał, aż wydarzenia tego dnia chwyciły go za ramiona, przekręciły do góry nogami i w rezultacie był zmuszony patrzeć, jak wszystkie jego przekonania wypadają z kieszeni na ziemię. Teraz z każdym krokiem słyszał pod nogami trzask tych niegdyś silnych przeświadczeń. Ze wszystkich poranków i chwil, które przeżył w swojej czterdziestoletniej karierze, ten był najbardziej niezwykły.

Wsypał do kubka dwie czubate łyżeczki kawy rozpuszczalnej. Naczynie w kształcie radiowozu nowojorskiej policji było prezentem świątecznym od jednego z chłopaków, który przywiózł je ze Stanów. Raphie udawał, że widok kubka go oburza, ale tak naprawdę poprawiał mu samopoczucie. Ściskając go mocno w rękach po porannym ataku Krisa Kringle’a, cofnął się w czasie o ponad pięćdziesiąt lat, do chwili, kiedy dostał od rodziców na gwiazdkę radiowozik. Uwielbiał ten samochód, ale pewnego dnia zostawił go na noc na dworze i ten tak zardzewiał na deszczu, że jego ludzie musieli przejść na wczesną emeryturę. Teraz trzymał w dłoniach kubek i czuł, że powinien przejechać nim po blacie, wyjąc jak syrena, a następnie zderzyć się z torebką cukru, która – o ile wokół nie będzie nikogo – przechyli się, a jej zawartość wysypie się do wozu.

Zamiast przeprowadzać tę akcję, rozejrzał się po kuchni dla pewności, że jest sam, po czym wsypał do kawy pół łyżeczki cukru. Ośmielony zakaszlał, żeby zamaskować szelest torby, kiedy łyżeczka ponownie się w niej zanurzyła, po czym błyskawicznie wrzucił zdobycz do kubka. Jako że dwie łyżeczki uszły mu na sucho, rozzuchwalił się i po raz kolejny sięgnął do torebki.

– Proszę rzucić broń – odezwał się w drzwiach stanowczy żeński głos.

Raphie drgnął, zaskoczony niespodziewanym towarzystwem, a cukier z łyżeczki wylądował na blacie. Kawowo-cukrowy wypadek przy pracy. Czas wezwać posiłki.

– Zostałeś złapany na gorącym uczynku, Raphie.

Jessica, koleżanka z pracy, stanęła obok i wyciągnęła mu z ręki łyżeczkę.

Wyjęła z szafki drugi kubek – świąteczny drobiazg z Jessicą Rabbit, z życzeniami od Krisa Kringle’a – i podsunęła mu. Obfity porcelanowy biust Jessiki otarł się o nowojorski wóz i chłopiec w Raphiem pomyślał, że jego ludzie w środku muszą się bardzo cieszyć.

– Ja też się napiję – powiedziała, wyrywając go z rozmyślań o tym, jak jego chłopcy bawią się z Jessicą Rabbit w koci, koci, łapci.

– Proszę – poprawił koleżankę.

– Proszę – powtórzyła, przewracając oczami.

Jessica była nowa. Dołączyła do zespołu zaledwie sześć miesięcy temu, a Raphie już zdążył się do niej bardzo przywiązać. Miał słabość do tej dwudziestosześcioletniej wysportowanej blondynki, która jest zawsze chętna i gotowa do działania, nieważne, jakie ma przed sobą zadanie. Czuł też, że wniosła do męskiej ekipy na posterunku bardzo potrzebną kobiecą energię. Wielu zgadzało się z Raphiem, choć z nieco innych powodów. On widział w niej córkę, której nigdy nie miał. Albo którą miał, ale stracił. Wypchnął tę myśl z głowy i zaczął się przyglądać, jak Jessica zgarnia z blatu rozsypany cukier.

Mimo całej tej energii w jej oczach – migdałowych i tak ciemnobrązowych, że niemal czarnych – coś się kryło. Jakby dodano świeżą warstwę ziemi i wkrótce chwasty, czy co tam wykluwa się pod spodem, miały przedrzeć się na zewnątrz. Te oczy skrywały tajemnicę, której Raphie nie chciał badać, ale wiedział, że cokolwiek to jest, sprawia, że Jessica wysuwa się naprzód w sytuacjach, kiedy większość rozsądnych ludzi ruszyłaby w przeciwnym kierunku.

– Pół łyżeczki przecież mnie nie zabije – oświadczył gderliwie, spróbowawszy swojej kawy; wiedział, że jeszcze jedna łyżeczka uczyniłaby ją doskonałą.

– Skoro zatrzymanie tamtego porsche w zeszłym tygodniu omal cię nie zabiło, to pół łyżeczki cukru na pewno cię wykończy. Czy ty pracujesz na kolejny zawał serca?

Raphie poczerwieniał.

– To był szmer sercowy, Jessico, nic więcej; i mów ciszej – syknął.

– Powinieneś odpoczywać – odrzekła cichszym głosem.

– Lekarz powiedział, że wszystko jest w całkowitej normie.

– W takim razie ten lekarz powinien przebadać sobie mózg, bo ty nigdy nie byłeś całkiem normalny.

– Znasz mnie tylko sześć miesięcy – mruknął, podając jej kubek.

– Najdłuższe sześć miesięcy w moim życiu – zakpiła. – No dobrze, weź brązowy.

Poczuła się winna; sięgnęła do torebki z brązowym cukrem i wsypała mu do kawy kopiastą łyżeczkę.

– Brązowy chleb, brązowy ryż, brązowe to, brązowe tamto. Pamiętam czasy, kiedy moje życie było w technikolorze.

– Założę się, że pamiętasz też czasy, kiedy, patrząc w dół, widziałeś swoje stopy.

Żeby rozpuścić cukier w jego kawie, zamieszała łyżeczką tak energicznie, że w środku pojawił się portal wirującego płynu. Raphie wpatrywał się w niego i rozmyślał: gdyby zanurkował w tym kubku, dokąd by trafił?

– Nie obwiniaj mnie, jeśli umrzesz, gdy to wypijesz – oświadczyła, podając mu kawę.

– Jeśli tak się stanie, będę cię nawiedzał aż do twojej śmierci.

Na jej ustach pojawił się uśmiech, ale nie dotarł do oczu, tylko zniknął gdzieś w okolicach nosa.

Raphie patrzył, jak portal w kubku zaczyna się rozpływać. Szansa na skok do innego świata przepadła wraz z parą unoszącą się nad płynem. Tak, to był piekielny poranek. Nie na uśmiechy. A może i tak. Może to poranek na półuśmiechy. Nie mógł się zdecydować.

Podał Jessice kubek gorącej kawy – czarnej, bez cukru, tak jak lubi – po czym oboje oparli się o blat; ich usta dmuchały na zawartość kubków, stopy dotykały ziemi, a myśli błądziły w chmurach.

Raphie przyjrzał się Jessice: ściskała obiema rękami kubek i wpatrywała się w kawę niczym w kryształową kulę. Tak bardzo chciał, żeby nią była; tak bardzo pragnął, żeby umieli przewidzieć przyszłość i zapobiec wielu zjawiskom, których są świadkami. Jessica miała blade policzki i tylko czerwone obwódki wokół oczu zdradzały, co wydarzyło się tego dnia.

– Niezły poranek, mała, co?

Migdałowe oczy zalśniły, ale się opanowała. Z twardą miną skinęła głową i upiła łyk kawy. Próbowała ukryć grymas, z którego Raphie wyczytał, że się oparzyła, ale wypiła kolejny łyk, jakby na przekór. Nawet kawie rzucała wyzwanie.

– Na pierwszej służbie w święta przez całą zmianę grałem z sierżantem w szachy.

W końcu się odezwała:

– Szczęściarz z ciebie.

– Tak. – Skinął głową, wspominając tamte czasy. – Chociaż wtedy tak tego nie widziałem. Miałem nadzieję, że coś będzie się działo.

Czterdzieści lat później dostał to, na co wtedy liczył, i teraz chciał to oddać. Zwrócić podarunek. I otrzymać rekompensatę w postaci czasu.

– Wygrałeś?

Wyrwał się z transu.

– Co wygrałem?

– Partię szachów.

– Nie. – Zachichotał. – Lepiej pozwolić wygrać sierżantowi.

Zmarszczyła nos.

– Ja bym ci nie dała wygrać.

– Nie wątpię.

Raphie domyślił się, że napój osiągnął już odpowiednią temperaturę i wreszcie się napił. Natychmiast chwycił się za gardło i zaczął kaszleć i prychać, udając, że umiera; od razu też wiedział, że mimo wysiłków, by rozładować atmosferę, jego żart jest w złym guście.

Jessica uniosła tylko brew i dalej popijała kawę.

Zaśmiał się, po czym znów zapadła cisza.

– Nic ci nie będzie – zapewnił Jessicę.

Ponownie skinęła.

– Tak – odrzekła krótko, jakby już to wiedziała. – Dzwoniłeś do Mary?

Odpowiedział skinięciem.

– Od razu. Jest teraz z siostrą.

Białe kłamstwo w białe święta.

– A ty do kogoś dzwoniłaś?

Potaknęła, ale odwróciła wzrok, by nie dać mu nic więcej, byle tylko nie dać więcej.

– Powiedziałeś… powiedziałeś jej?

– Nie. Nie.

– A powiesz?

Znowu zapatrzył się w przestrzeń.

– Nie wiem. Ty komuś powiesz?

Wzruszyła ramionami, a jej twarz miała jak zwykle nieprzenikniony wyraz. Skinęła głową w kierunku pokoju zatrzymań na końcu korytarza.

– Chłopak z Indykiem wciąż tam czeka.

– Co za strata – westchnął Raphie.

Nie wyjaśnił, czy mówi o utraconym życiu, czy o własnym czasie.

– Jemu akurat dobrze by zrobiło, gdyby się dowiedział. – Zawahała się z kubkiem przy ustach; jej czarne migdałowe oczy posłały mu znad niego spojrzenie. Jej głos był pewny jak wiara w klasztorze, tak mocny i pozbawiony wątpliwości, że Raphie nie musiał kwestionować jej przekonania.

– Powiedz mu – powiedziała. – Jeśli już nigdy nikomu o tym nie powiemy, powiedzmy choć jemu.

Rozdział trzeci

Chłopak z Indykiem

Raphie wkroczył do pokoju przesłuchań tak, jakby wchodził do swojego salonu z zamiarem wyciągnięcia się na kanapie z nogami w górze. W jego zachowaniu nie było nic groźnego. Mimo blisko metra dziewięćdziesięciu wzrostu nie wypełniał całej przestrzeni. Miał, jak zwykle, głowę pochyloną w zamyśleniu, a brwi opadały na oczy wielkości ziaren grochu. Był przygarbiony, jakby nosił na karku schronienie w postaci muszli. Na brzuchu miał większą muszlę. W jednej ręce trzymał styropianowy kubek, a w drugiej swoją do połowy wypitą kawę.

Chłopak z Indykiem zerknął na radiowóz Raphiego.

– Beznadziejny.

– Tak jak i rzucanie w okno indykiem.

Chłopak uśmiechnął się pod nosem i zaczął żuć sznurek od kaptura bluzy.

– Czemu to zrobiłeś?

– Mój tata to palant.

– Domyśliłem się, że to nie świąteczny prezent dla Ojca Roku. Czemu akurat indyk?

Chłopak wzruszył ramionami.

– Mama kazała wyjąć go z zamrażarki – wyjaśnił, jakby to wszystko tłumaczyło.

– Więc jak trafił z zamrażarki na podłogę w domu twojego taty?

– Większość drogi go niosłem, a resztę przeleciał.

Znowu uśmieszek.

– Kiedy mieliście jeść obiad?

– O trzeciej.

– Pytałem o dzień. Każde dwa i pół kilo indyka rozmraża się przynajmniej dwadzieścia cztery godziny. Wasz ważył siedem i pół. Jeśli zamierzaliście go zjeść dzisiaj, trzeba go było wyciągnąć trzy dni temu.

– Jak sobie chcesz, Ratatouille. – Spojrzał na Raphiego jak na wariata. – Czy gdybym nafaszerował go bananami, miałbym teraz mniejsze kłopoty?

– Mówię o tym, bo gdybyś wyjął go w porę z zamrażarki, nie byłby aż tak twardy i może nie wyrządziłby takich szkód. Ława przysięgłych może uznać, że wszystko zaplanowałeś. A banany i indyk to też kiepski pomysł.

– Nie zaplanowałem tego!

Żałosny pisk zdradził jego wiek.

Raphie napił się kawy, obserwując nastolatka.

Chłopak spojrzał na kubek przed sobą i potarł nos.

– Nie piję kawy.

– W porządku.

Raphie wziął styropianowy kubek ze stołu i przelał zawartość do swojego.

– Jeszcze ciepła. Dzięki. Opowiedz mi o dzisiejszym poranku. Co ty sobie myślałeś, synu?

– Jeśli ty jesteś tym grubym draniem, któremu wybiłem ptakiem okno, to ja nie jestem twoim synem. I co to ma być, sesja terapeutyczna czy przesłuchanie? Stawiasz mi jakieś zarzuty?

– Czekamy na informację, czy twój ojciec wniesie skargę.

– Nie zrobi tego. – Przewrócił oczami. – Nie może. Nie mam szesnastu lat. Jeśli mnie teraz puścicie, nie będziesz tracić więcej czasu.

– Już i tak sporo mi go zmarnowałeś.

– Są święta. Nie sądzę, żebyś miał tu dziś dużo do roboty. – Spojrzał na brzuch Raphiego. – Poza jedzeniem pączków.

– Zdziwiłbyś się.

– Czyżby?

– Dziś rano jakiś durny dzieciak rozbił okno indykiem.

Chłopak znowu przewrócił oczami i spojrzał na tykający na ścianie zegar.

– Gdzie moi rodzice?

– Zmywają tłuszcz z podłogi.

– To nie moi rodzice. – Splunął. – A przynajmniej ona nie jest moją matką. Jeśli przyjdzie z nim po mnie, nigdzie nie idę.

– Bardzo wątpię, żeby przyszli zabrać cię ze sobą do domu.

Raphie sięgnął do kieszeni i wyjął z niej czekoladkę. Rozpakował ją powoli, szeleszcząc papierkiem w ciszy pokoju.

– Zauważyłeś, że na końcu w opakowaniu zawsze zostają truskawkowe?

Uśmiechnął się, po czym włożył czekoladkę do ust.

– Założę się, że gdy ty jesteś w okolicy, w opakowaniu nic nie zostaje – odszczeknął się chłopak.

– Twój ojciec i jego partnerka…

– Która, dodajmy – przerwał Raphiemu Chłopak z Indykiem i pochylił się nad dyktafonem – jest dziwką.

– …mogą złożyć nam wizytę, żeby wnieść oskarżenie.

– Tata by tego nie zrobił.

Chłopak przełknął ślinę. Oczy miał spuchnięte od frustracji.

– Rozważa to.

– Nieprawda – burknął. – A jeśli, to ona go do tego zmusza. Jędza.

– Bardziej prawdopodobne, że zrobi to, bo teraz w jego salonie sypie śnieg.

– Pada śnieg?

Z szeroko otwartymi, pełnymi nadziei oczami znowu wyglądał jak dziecko.

Raphie skupił się na ssaniu czekoladki.

– Niektórzy wolą od razu wgryźć się w czekoladę; ja zdecydowanie wolę ją ssać.

– Possij to.

Chłopak z Indykiem złapał się za krocze.

– O to będziesz musiał poprosić swojego chłopaka.

– Nie jestem gejem – obruszył się. Potem pochylił się i wróciło dziecko. – No powiedz, pada? Pozwól mi zobaczyć. Wyjrzę tylko przez okno.

Raphie połknął czekoladkę, oparł łokcie na stole i przemówił stanowczo.

– Kawałki szyb wylądowały na dziesięciomiesięcznym dziecku.

– No i? – warknął chłopak, odchylając się gwałtownie na krześle.

Widać było jednak, że się zaniepokoił. Zaczął skubać skórkę przy paznokciu.

– Niemowlak leżał obok choinki, pod którą wylądował indyk. Na szczęście nie został zraniony. Niemowlak, nie indyk. Indyk odniósł sporo obrażeń. Raczej z tego nie wyjdzie.

Chłopak miał taką minę, jakby mu ulżyło, a jednocześnie nie wiedział, co jest grane.

– Kiedy przyjedzie mama?

– Jest w drodze.

– Dwie godziny temu to samo mówiła laska – wykonał wymowny gest – z dużymi balonami. A w ogóle co z jej twarzą? Mieliście sprzeczkę kochanków?

Raphiego rozsierdziło, że chłopak tak mówi o Jessice, ale zachował spokój. Dzieciak nie był tego wart. A czy był wart tego, by podzielić się z nim historią?

– Może twoja matka jedzie powoli. Drogi są bardzo śliskie.

Chłopak z Indykiem zastanowił się chwilę i znów się zatroskał. Nie przestawał skubać skórki.

– Indyk był za duży – odezwał się po długim milczeniu. Zacisnął i rozluźnił spoczywające na stole pięści. – Kupiła ptaka takiej samej wielkości jak wtedy, gdy on mieszkał z nami. Myślała, że wróci.

– Twoja matka myślała, że twój tata się zjawi.

Stwierdzenie, nie pytanie.

Chłopak skinął głową.

– Kiedy wyjąłem go z zamrażalnika, wściekłem się. Był za duży.

Znowu cisza.

– Nie sądziłem, że rozbije szybę – powiedział ciszej i odwrócił wzrok. – Kto by pomyślał, że indykiem da się wybić okno?

Spojrzał na Raphiego z taką desperacją, że mimo powagi sytuacji mężczyzna musiał się wysilić, żeby powstrzymać uśmiech.

– Chciałem ich tylko przestraszyć. Wiedziałem, że będą się tam bawić w szczęśliwą rodzinę.

– Cóż, teraz z pewnością się nie bawią.

Chłopak nic nie powiedział, ale wydawał się mniej ucieszony, niż kiedy Raphie wszedł do pokoju.

– Siedmiokilogramowy indyk to sporo dla trzech osób.

– Cóż poradzić, ojciec to tłusty drań.

Raphie uznał, że traci czas. Zniecierpliwiony wstał i skierował się do wyjścia.

– Co roku przychodziła na kolację rodzina taty – zawołał chłopak za Raphiem, chcąc go zatrzymać. – Ale oni też postanowili, że w tym roku się nie pojawią. Ten cholerny indyk był za wielki dla nas dwojga – powtórzył, kręcąc głową. Jego zuchwalstwo zniknęło, a głos nabrał nowego tonu. – Kiedy przyjedzie mama?

Raphie wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Pewnie kiedy uzna, że dostałeś już lekcję.

– Ale są święta.

– Dzień równie dobry na lekcję jak każdy inny.

– Lekcje są dla dzieciaków.

Raphie się uśmiechnął.

– A co? – warknął nieufnie chłopak.

– Ja dziś dostałem lekcję.

– Zapomniałem dodać do dzieci kretynów.

Raphie skierował się ku drzwiom.

– To czego się dziś nauczyłeś? – zapytał szybko chłopak i można było wyczuć w jego głosie, że nie chce zostać sam.

Raphie zatrzymał się i odwrócił. Czuł smutek i było go po nim widać.

– Widocznie to była gówniana lekcja.

– Jak większość lekcji.

Chłopak z Indykiem siedział przy stole zgarbiony. Rozpięta bluza z kapturem zwisała z ramienia, małe różowe uszy wyglądały spośród tłustych włosów do ramion, policzki pokrywały pryszcze, a oczy lśniły błękitem. Był tylko dzieckiem.

Raphie westchnął. Za tę historię na bank zmuszą go do przejścia na wczesną emeryturę. Odsunął krzesło i usiadł.

– Pamiętaj tylko, że to ty poprosiłeś, żebym ci opowiedział.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz