Copyright © Monika Glibowska, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Dominika Pyłczewska

Ilustracja i projekt graficzny okładki: BG

Fotografia na okładce: DeviantArt/chirinstock

Projekt typograficzny i łamanie: Klaudia Kumala

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2016

eISBN 978-83-7976-517-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

PROLOG

Z nieba spadały ciała i uderzały głucho o ziemię, wzniecając tumany pyłu. Nad ponurym cmentarzyskiem wznosiły się tysiące wojowników, a ich skrzydła niezmordowanie biły powietrze w zażartej bitwie niemającej końca. Nie dało się odróżnić barw mundurów – obie armie zlały się w jedną masę, równomiernie obryzganą krwią.

Niewielki oddział Andumênów zbliżał się spacerowym krokiem do centrum walk. Żołnierze obserwowali podniebne pojedynki, łącząc się w niemej dezaprobacie. Ich pobratymcy złamali rozkazy, zapomnieli o zdrowym rozsądku i wyruszyli w szaleńczą wyprawę na teren wroga. Po raz pierwszy armia Andumênii posunęła się do okrucieństwa na cywilach. Tropiciele podążali wyraźnym szlakiem wyznaczonym przez zrujnowane miasta i stosy zwłok. Słupy dymu wskazywały kierunek.

Wojskom wrogiego Zineanu przegrupowanie zajęło zadziwiająco dużo czasu. Być może nie dowierzali płynącym z południa informacjom. W końcu nawet samym Andumênom fakt, że jeden z elitarnych oddziałów porzucił front i przebił się na tyły wroga, po czym zaatakował wioski zamieszkałe jedynie przez kobiety, wydawał się absurdem.

Pierwsza próba powstrzymania żołnierzy zakończyła się rozbiciem zineańskiej ariergardy. Starcie na krótko powstrzymało lot andumêńskich dezerterów w głąb wrogiego kraju. Uleczywszy połamane skrzydła, nie czekając na zasklepienie ran, kontynuowali misję, mającą wszelkie znamiona walki samobójczej. I o ile do tej pory dowódca przesyłał skąpe raporty z prowadzonych na własną rękę działań, o tyle po przekroczeniu granicy z Zineanem kontakt został przerwany. Zaczęła się natomiast tworzyć legenda, która jeszcze przez stulecie miała stanowić zarzewie konfliktów.

Z czasem do pozostałych andumêńskich generałów, walczących na frontach wschodnim i zachodnim, dotarły pierwsze wiarygodne informacje. Rzucały nieco światła na wydarzenia, stanowiące zapewne przyczynę tak niezwykłego zachowania żołnierzy. Przywódczyni wojsk andumêńskich, Leina oraz jeden z generałów starego pokolenia, ponieśli śmierć w niejasnych okolicznościach. Zważywszy na to, że trzeciego z dowódców sprzymierzonych sił łączyła bardzo zażyła przyjaźń z obojgiem, zaćmienie umysłu gniewem i rozpaczą zdawało się najwłaściwszym uzasadnieniem.

Choć większość dowódców w milczeniu i z niejakim wyczekiwaniem wypatrywała wieści o śmierci generała-dezertera, trzej przyjaciele – Olaf, Tirel i Albin – szybko dostrzegli, że w tym pozornym szaleństwie tkwiła metoda. Samobójcza misja – przy kilku nietypowych posunięciach – mogła szybko zmienić się w brawurową akcję, prowadzącą do przyspieszenia zwycięstwa Andumênii. Generał Tirel wziął na siebie walki nad Srebrnymi Jeziorami, część oddziałów przesuwając na północ, gdzie generał Olaf pozostawił kilka kordów do obrony lettańskiej twierdzy. Sam zaś dołączył do generała Albina i razem udali się w pościg za dezerterami, nie szczędząc skrzydeł.

Po dotarciu na miejsce Olaf i Albin nie mogli się oprzeć wrażeniu, że mieli do czynienia z makabrycznym spektaklem, a nie typowym bojem. Sądząc po stanie obu armii, bitwa musiała toczyć się co najmniej kilka dni. Walczący mieli w sobie coś z teatralnych kukieł, a mechaniczność ich ruchów sprawiała nieprzyjemne wrażenie. Broń wznosiła się i opadała, twarze zastygły w zaciętym wyrazie i zdawały się przynależeć do cieni. Chyba tylko upór i duma, bo raczej nie szkielety skrzydeł, pozwalały żołnierzom utrzymać się w powietrzu.

Andumênowie bezwiednie wyszukiwali wzrokiem pobratymców w kotłowaninie. Podążali bez słowa za dowódcą, choć ich trzewia zdawały się płonąć. Wypalona ziemia i gęste powietrze świadczyły o użyciu zakazanej magii. Ale w śladach zaklęć dało się wyczuć coś niepokojącego.

Niewzruszony generał Albin wpatrywał się uważnie w podniebny spektakl, związując czarne włosy rzemieniem. Wysoki i szczupły, sprawiałby niepozorne wrażenie, gdyby nie arystokratyczna aura wyższości i zimne spojrzenie mordercy. Sięgnął po wbity w ziemię zdobiony kij, a przelana moc zamieniła go w jednosieczny, zakrzywiony miecz. Szedł powoli po wypalonej ziemi i dobijał rzężących w agonii Zineańczyków. Byłoby sporą niedogodnością, gdyby medycy uleczyli ich, umożliwiając powrót do walki, jednocześnie dając im okazję do zemsty.

Młody dowódca zabijał metodycznie, dlatego gdy zatrzymał się nieco dłużej nad martwym Zineańczykiem, jego podwładni wytężyli zmysły, zaciskając dłonie na rękojeściach. Generalski miecz wciąż tkwił w gardle wroga, a po twarzy Albina błądził zwodniczy uśmiech. Nagle rozszerzone źrenice wróciły do normalnego rozmiaru, a skrzydła uderzyły powietrze. Wojownicy rzucili sobie niepewne spojrzenia, odpychając się od ziemi. Wznosząc się ku bitewnej wrzawie wiedzieli, że generał znalazł to, czego szukał. Nie mieli tylko pewności, czy nie lepiej byłoby, żeby pewne sprawy zostały zapomniane i wsiąkły w pył daleko od andumêńskich granic.

Przedzierali się przez kolejne grupy walczących atakowani zarówno przez Zineańczyków, jak i przez rodaków, ciskających magicznymi pociskami jakby byli w transie. Z przekrwionych oczu bił niezdrowy blask, skrzydłom brakowało pierza, a zaniedbane rany broczyły krwią.

W końcu w tym dziwacznym ciągu zdarzeń także Albin, znany z niebywałego wręcz opanowania, okazał zaskoczenie. May Verteri, jedyna pozostała przy życiu dowódczyni centralnego frontu, zaatakowała go bez wahania. Sparował cios, lecz atak został ponowiony i tym razem towarzyszyło mu potężne zaklęcie.

– Księżniczko – odezwał się poufale przyboczny, nie przerywając pojedynku. – To nie jest zjawa.

– Och! – krzyknęła, otrząsnąwszy się z marazmu.

Spojrzała na generała, jakby dopiero zdała sobie sprawę z jego obecności. Opuściła broń, a przyboczni Rie i Kenzo natychmiast znaleźli się za jej plecami. Podobnie jak Albin spodziewali się, że May wyjaśni przyjacielowi swoje nietypowe zachowanie. Ale dowódczyni tylko uśmiechnęła się chytrze.

– Skoro przybył sam Albin Ohendenn… – zaczęła kpiarsko, lecz nie dokończyła, jakby wniosek był oczywisty dla wszystkich.

Wzbiła się wyżej, zostawiając Andumênów upewniających się właśnie w przekonaniu, że mieli do czynienia z osobą niezrównoważoną. Na swojej drodze dowódczyni rozdzierała odłamkami jedynie niebo – otaczająca ją aura wystarczyła, by żołnierze obu armii intuicyjnie unikali nadlatującej Krwawej May.

Kobieta zawisła nad walczącymi. Tak jak się spodziewała, pojawienie się generała Albina oznaczało nadejście odsieczy. Zineańskie siły topniały w oczach pod naporem nowo przybyłych andumêńskich oddziałów. May powoli wypuściła powietrze z płuc, po czym skinęła na Rie i Kenzo. Z ust przybocznych wydobył się przeciągły gwizd, szybko podjęty przez harpenów.

– Chyba już czas włożyć czystą suknię – mruknęła pod nosem Rie, uśmiechając się szeroko.

May nie dostrzegła oznak radości na okrągłej twarzy kobiety od tygodni. Masywna Rie, wbrew topornym kształtom, stawiała na kobiecość, co w przypadku jej budowy ciała dawało opłakany rezultat. Patrząc na dziurę w żołnierskiej koszuli, odsłaniającą zakrwawiony brzuch, Rie marzyła o koronkowej sukni, jednocześnie mając świadomość, że nigdy już nie będzie jej dane przymierzenie eleganckiego ubioru.

– Rie, zajmij się oddziałem – rozkazała May.

Kobieta nie potrzebowała dalszych wyjaśnień i wyruszyła, promieniejąc ze szczęścia. Wspierała każdą decyzję generała i była gotowa wbijać żołnierzom młotkiem wiarę w sensowność najdziwniejszych poleceń. Ale May doskonale wiedziała, że Rie całym sercem była przeciwna prowadzonej w Zineanie kampanii.

Generał obserwowała stopniowe wycofywanie się żołnierzy z pola bitwy i marszczyła brwi, zastanawiając się, jak długo uda się uniknąć składania wyjaśnień.

– Jesteś pewna, księżniczko?

Kobieta zwróciła wzrok ku przybocznemu, zastanawiając się, jak bardzo się zmienił. Kiedy go poznała, miał już za sobą dwa karcery i groziło mu wydalenie z armii. Problemy z niesubordynacją skończyły się, gdy Kenzo trafił pod skrzydła May. Ta, z właściwą sobie przekorą, uznała jego skłonność do ironii za czarującą. Nie zmieniało to jednak faktu, że dawała przybocznemu boleśnie odczuć, gdy w swobodnych komentarzach posuwał się za daleko.Teraz miała przed sobą przyjaciela, który rzuciłby się za nią w ogień.

– Już wystarczy, Kenzo.

– Skoro tak sobie życzysz, księżniczko. – Skłonił się lekko i ruszył torować drogę.

May nie mogła sobie przypomnieć, kiedy właściwie prześmiewcze określenie „księżniczko” przestało brzmieć w ustach Kenzo niczym drwina.

Wylądowała tuż przed oczekującym na nią Albinem. Unikała kontaktu wzrokowego, stwarzając mężczyźnie okazję do spokojnego ocenienia jej stanu. Prawdziwy kolor skóry pozostawał zagadką ukrytą pod warstwą błota i posoki. Smukła dawniej sylwetka przypominała worek kości obleczony dziurawym mundurem. Twarz o pięknych rysach zdradzała nieludzkie zmęczenie. Jedynie zadbane czarno-granatowe włosy i staranne uczesanie stanowiły dziwny kontrast.

Najgorszy jednak był wyraz jej oczu – miejsce płomieni zdradzających pasję zajęła pustka. Brakowało czegoś nieokreślonego, ale niezmiernie ważnego, stanowiącego kwintesencję tego, czym dla wszystkich była May Verteri.

– Cieszę się, że jesteś zadbany i wypucowany jak zawsze – zagadnęła, siląc się na uśmiech. – Jak Olaf i Tirel? – podjęła po chwili. Milczenie Albina nie zapowiadało niczego dobrego.

– Olaf właśnie realizuje swoje wojownicze fantazje. – Dowódca wskazał na andumêński oddział gromiący Zineańczyków. – A Tirel stara się łatać dziurę we froncie.

May po raz pierwszy ośmieliła się spojrzeć mężczyźnie w oczy. Wiedziała, że będzie musiała odpowiedzieć za wszystkie działania na terenie Zineanu i znała Albina na tyle dobrze, by rozumieć, że pozornie sielskie spotkanie stanowiło ciszę przed burzą. Kiedy dotarli do naprędce postawionego obozu, atmosfera zagęściła się. Odprowadzały ich dziesiątki nieprzyjaznych spojrzeń. May wzięła głęboki oddech, przekraczając próg namiotu dowódcy. Albin był wściekły.

– Zaatakowałaś mnie! – zaczął, z wyraźnym trudem próbując nad sobą zapanować.

May opadła na krzesło i westchnęła ciężko.

– Dawno nie widziałam czystego munduru, myślałam, że mam zwidy – mruknęła.

– Gdzie wasz oddział zaopatrzeniowy? Czemu wszyscy wyglądacie jak uciekinierzy z karceru?

May odwróciła wzrok, nie chcąc udzielać odpowiedzi, która wydawała się oczywista. Zważywszy na liczebność oddziału, problem braku zaopatrzeniowców nie plasował się do tej pory nawet w pierwszej dziesiątce palących kwestii.

– Dlaczego kazałaś żołnierzom się wycofać? – drążył generał.

– Odwalili większość brudnej roboty, więc nic się nie stanie, jeśli posprzątacie resztki.

May doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak wpływowym dowódcą był Albin, szczególnie po śmierci Leiny. A mimo to z niezmiennym uporem szła z nim na udry.

– Resztki?!

Generał chwycił kobietę za ramię i siłą wyciągnął przed namiot.

– To są resztki! – krzyknął May do ucha, wskazując na jej wycieńczonych i rannych żołnierzy, rzucających się na ziemię i łapczywie pijących wodę przyniesioną przez medyków. Istny obraz nędzy i rozpaczy.

May wyrwała się i, przytrzymując ramię, wróciła na krzesło.

– Tam jest ponad cztery tysiące zineańskich żołnierzy! A twoich może z osiem setek!

Albin przerwał, zdając sobie sprawę, że dłoń miał mokrą od krwi. Spojrzał na May, rzucającą zaklęcie lecznicze na świeżo otwartą ranę i zrobił krok w jej stronę.

– To nie są moi żołnierze.

– Słucham?

Kobieta uśmiechnęła się, widząc, jak błyskawicznie minął nagły przypływ czułości. To był uśmiech podszyty szyderstwem, wymierzony Albinowi jak policzek i dowódca zdawał sobie z tego sprawę.

– Co to ma znaczyć? Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że to wszystko co zostało z połączonych oddziałów przywódczyni i twojego?

– Nie. Tych ośmiuset czy dziewięciuset żołnierzy to pozostałość po całym froncie centralnym.

– Po trzech oddziałach?!

Generał wbił wzrok w kobietę, próbując ocenić, czy mówiła prawdę. Nie spuszczała wzroku, a w jej pustych oczach nie dało się wyczytać żadnych emocji.

– Możemy dokończyć to przesłuchanie później? Jestem zmęczona – oznajmiła niespodziewanie.

– May, to jest nic w porównaniu z tym, co cię czeka po powrocie do kraju! – ostrzegł Albin.

Kobieta prychnęła pogardliwie i na chwilę generał dostrzegł namiastkę cienia, za którym podążał. Całą drogę przez Zinean towarzyszyły mu mroczne opowieści o Krwawej May, bezwzględnej bestii o szaleństwie zapisanym w oczach i okrucieństwie wymalowanym na twarzy. Przez moment nieuwagi bądź utraty kontroli nad sobą dowódczyni odsłoniła aurę osoby zbratanej ze śmiercią i zachłyśniętej własną potęgą.

– May…

– Tak?

Dziwne wrażenie wydawało się snem. Kobieta patrzyła pytająco, jak zwykle zirytowana milczeniem generała. Ten zaś chciał głęboko wierzyć, że to z powodu zmęczenia wyobraźnia płatała mu figle. Szybko przekonał sam siebie, że Krwawa May była tylko legendą zrodzoną z opowieści przerażonego plebsu.

– Albinie, misja w Zineanie przebiegała zgodnie z rozkazem Leiny. Nie mam sobie nic do zarzucenia – oznajmiła kategorycznie kobieta, zamierzając zakończyć rozmowę jak najszybciej.

– Przywódczyni nie żyje. Zdajesz sobie sprawę, że twoja deklaracja jest niemożliwa do udowodnienia?

– Owszem.

May podniosła się z krzesła, pewnym krokiem przemierzyła namiot i stanęła tuż przed generałem.

– I chciałabym zobaczyć, jak ktokolwiek próbuje podważyć moje słowo.

Stuknęła palcem w odznaczenie na ramieniu Albina, bynajmniej nie kryjąc się z groźbą.

– Odpocznij. Twoja walka jeszcze się nie skończyła. – Mężczyzna nie pozostał dłużny. Jeśli May sądziła, że samowola ujdzie jej płazem, to była w głębokim błędzie. Po powrocie czekał ją sąd wojskowy.

– Mylisz się – powiedziała cicho May, gdy generał opuścił namiot.

Albin szedł przez obóz, rozglądając się uważnie. Nie zamierzał udawać się na bitwę, dopóki nie pozbędzie się złego przeczucia. W zachowaniu dowódczyni wyczuł wiele fałszywych nut, a liczba niedomówień świadczyła wyłącznie przeciwko niej.

Jako najwięksi rywale i byli kochankowie potrafili całkiem nieźle odgadywać motywacje drugiej strony, jednak wiedza ta rzadko miała odzwierciedlenie w słowach lub czynach. Ich związek miał niezbyt piękne zakończenie, a rozstanie niefortunnie przypadło na burzliwy okres poprzedzający wybuch wojny. Ale oboje potrafili oddzielić sprawy prywatne od zawodowych. Tym razem jednak Albin podejrzewał, że dla May granice się zatarły. Jej nietypowe zachowanie wymagało natychmiastowego wyjaśnienia. Póki jeszcze żyli jacykolwiek świadkowie.

– Kenzo!

Przyboczny zatrzymał się w pół kroku i zaklął pod nosem. Miał nadzieję, że uda mu się umknąć, nim zostanie zauważony. Odwrócił się i zasalutował.

– Zamierzasz walczyć w tym stanie? – zapytał Albin.

Patrzył wymownie na zmasakrowane skrzydła i ranne ramię. Kenzo wziął się dziarsko pod boki, udając, że ruch wcale nie sprawiał mu bólu.

– Moja pani jest bezpieczna, więc czas wypełnić jej wolę.

– Możesz się czuć zwolniony z rozkazu. – Albin niedbale machnął ręką, spodziewając się, że przyboczny tylko czekał na oficjalne błogosławieństwo, by zaszyć się w najbliższym namiocie.

Mężczyzna roześmiał się tubalnie:

– Ależ generał nic nie rozumie! Księżniczka nie rozkazuje, tylko ma życzenia. – Nagle spochmurniał, jakby o czymś sobie przypomniał. – A ostatnio zażyczyła sobie, żeby w Zineanie nie został kamień na kamieniu, więc jeśli generał nie ma nic przeciwko…

– Tak się składa, że mam – uciął Albin. – W jakich okolicznościach zginęła przywódczyni Leina?

Kenzo przeczesał palcami brązowe włosy i zaczął się drapać po brodzie, by skryć zdenerwowanie. Kilka prostych gestów pozwoliło mu zachować maskę beztroski.

– Generale, nie było mnie przy tym. Nie mam zielonego pojęcia.

– A gdzie wtedy była generał May?

– Wiem tylko tyle, że generałowie Leina i Rawen zginęli bohaterską śmiercią. Rie nie odstępowała księżniczki, więc powinna znać szczegóły.

Kenzo z największą przyjemnością zrzucił konieczność udzielania wyjaśnień na drugą przyboczną. Gotów był kłamać, jeśli miało to ochronić sekret dowódczyni. Wiedział, że pozostali żołnierze – bez względu na to, czy przynależeli do oddziału May, Rawena czy Leiny – w rozmowach z Albinem starali się nie mówić więcej, niż wymagało pytanie. Przyboczny nie łudził się jednak, że generała to zadowoli.

– Jeśli i od ciebie usłyszę, że nie wiesz, jak zginęła Leina, to nie ręczę za siebie – powiedział Albin, ujrzawszy nieopodal przygarbioną Rie.

Szła z trudem, przyciskając prawą rękę do brzucha. Pot spływał z jej czoła strumieniami, mrużyła małe, głęboko osadzone oczy, a nierówne zęby wpijały się w wąskie usta.

Rie wyprostowała się z trudem.

– Czy generał martwi się o moją dowódczynię aż tak bardzo, że nie dostrzega większych problemów, które ma przed sobą?

Albin uśmiechnął się – tolerował Rie i cenił jej uwagi. Gdyby May nie otworzyła mu oczu, pewnie nadal uważałby przyboczną za brzydką i przygłupią chłopkę, jakich wiele. Okazało się jednak, że była najrozsądniejszą z grona przybocznych.

– Proszę za mną, generale.

Rie znów się skuliła i rzuciła w pośpiechu zaklęcie lecznicze. Powłóczyła nogami, a Albin nieśpiesznie podążał za nią. Zdziwił się, gdy wprowadziła go do namiotu, w którym May miała odpoczywać. Przyboczna usiadła na krześle, dysząc ciężko, ale nie odrywając wzroku od dowódczyni.

May leżała na wznak, okryta szarym płótnem. Szybka kąpiel sprawiła, że dowódczyni zaczęła przypominać człowieka. Albin miał wrażenie, że tylko kiedy spała, wydawała się spokojna i delikatna. Nie marszczyła brwi, nie uśmiechała się ironicznie i nie maskowała młodego wieku makijażem. Długie rzęsy, zgrabny nos i zmysłowe usta nadawały twarzy powabu. Może tylko cienie pod oczami psuły efekt.

– Generale, może pan mówić głośno. May się nie zbudzi i nie dowie się o tej rozmowie – zaczęła Rie.

– Czy ona oddycha? – zapytał mężczyzna, zdając sobie sprawę, jak nienaturalna była bladość skóry Verteri. Klatka piersiowa nie unosiła się, nie drgał żaden mięsień. Albin chwycił zimny jak lód nadgarstek, lecz nie wyczuł pulsu. – Co to ma znaczyć? – zwrócił się do Rie.

– To rodzaj śpiączki, w której organizm się regeneruje – uspokoiła przyboczna. – Poprzednim razem May wpadła w taki stan z powodu skrajnego wyczerpania. Tym razem chyba dlatego, że w końcu mogła odetchnąć. Nie spała porządnie od wielu dni i martwiłam się… – Głos Rie się załamał. – Dobrze, że generał przyleciał. – Podjęła po chwili, odzyskując panowanie nad emocjami. – Nie mamy już dość sił, by ją chronić.

Albin raz jeszcze przyjrzał się dowódczyni. Wciąż powątpiewał w słowa Rie. Chociaż znając May, nic nie powinno go już dziwić.

– Kiedy był poprzedni raz? – dopytywał mężczyzna, chcąc wykorzystać niespodziewaną chęć do zwierzeń Rie.

– Po tamtej bitwie. Pewnie wydaje się generałowi, że to niemożliwe, żeby nikt nie wiedział, co się wtedy wydarzyło. Ale to prawda. May chciała za wszelką cenę ratować generał Leinę. Dała się wciągnąć w pułapkę, by zyskać na czasie. Nie mogliśmy za nią nadążyć… Generale, nawet nie zdaje pan sobie sprawy, jak potężna jest May.

Rie zacisnęła mocno drżące dłonie.

– Kiedy znaleźliśmy generał Leinę i May, rozpoznaliśmy je tylko po oznaczeniach. Ich ciała…

Kobieta spuściła wzrok, nie będąc w stanie opisać tamtego widoku. Albin bezwiednie podniósł szare płótno i zamarł. Ciało było wrakiem. Nie mógł uwierzyć, że mag najwyższej rangi dał się doprowadzić do takiego stanu.

– To ślad po błękitnej kuli używanej przez Armię Światła. – Rie odsłoniła ranę na brzuchu. Wydawała się świeża, mimo regularnego stosowania zaklęć leczniczych. – Nie goi się, chociaż minęło już kilka dni – wytłumaczyła. – Większość żołnierzy zginęła właśnie z powodu błękitnej kuli. Powoli się wykrwawiali. Czasami trwało to godziny, czasami dni. May ma trzy takie rany, ale kiedy wybudziła się ze śpiączki, wszystkie były zasklepione.

Albin wpatrywał się bez słowa w rozległe blizny i krew krzepnącą na ramieniu. Tak mogło wyglądać ciało niemagicznego dziecka, które wpadło w sam środek bitwy, ale nie May. Delikatnie przykrył kobietę i odsunął się. Nie chciał jej dotykać. Odwrócił wzrok.

– Armia Światła – powtórzył w zamyśleniu.

Słyszał plotki o nowo utworzonej zineańskiej jednostce, gromadzącej wybitnych wojowników, ale sądził, że to tylko element wrogiej propagandy.

– Byli znacznie groźniejsi i okrutniejsi niż w jakiejkolwiek opowieści, jaką słyszałam przed wojną. Ale teraz są już tylko wspomnieniem. Nie zostawiliśmy nawet jednego przy życiu.

– Co się stało z May, kiedy ją znaleźliście?

– Owinęliśmy ją całunem… – Rie mówiła bardzo cicho.

Albin obrócił się w jej stronę, nie wierząc własnym uszom. Przyboczna jeszcze bardziej skuliła się w sobie, a jej policzki płonęły.

– To żadne wytłumaczenie, ale wyglądała zupełnie tak jak teraz! Oddech i puls były tak słabe, że niemal niewyczuwalne. Kiedy się ocknęła, żołnierzy opanowała dzika radość. Ale w parę godzin później żałowałam, że May nie poległa na polu bitwy.

– Rie, zdajesz sobie sprawę z tego, co mówisz?

– Generał nie rozumie! – Przyboczna po raz pierwszy podniosła głos w obecności Albina i uzyskała niespodziewany efekt: mężczyzna zachował naganę dla siebie i cierpliwie czekał na wyjaśnienia.

– Tamtego dnia May odniosła znacznie większą ranę. Umierała, a my mogliśmy się tylko przyglądać. Jej ciało płonęło i żaden medyk nie był w stanie zbić gorączki. – Rie zamknęła oczy, z których popłynęły łzy. – Nie mogę zapomnieć, jak w malignie przywoływała generała przez wiele godzin, bez końca. Dziesiątki, setki razy szeptała pańskie imię. Myślę, że tylko panu zdradzi, co się naprawdę wydarzyło.

Rie przerwała – tym razem nie ze względu na emocje, lecz trudność w oddychaniu. Pozwoliła drżącym dłoniom spocząć na poręczy krzesła. Z wysiłkiem wciągnęła powietrze i przestała walczyć z ciemnością pchającą się pod powieki.

– Generale, ona straciła wszystko. Dla nas, którzy przy niej czuwaliśmy, May Verteri wtedy umarła. A ocalali po bitwie z Armią Światła żołnierze do dziś podążali za cieniem.

Albin spacerował po namiocie, rozważając słowa Rie. Jako oddana przyboczna i przyjaciółka, znająca May odkąd ta wstąpiła do armii, musiała dramatyzować. Jej opowieść wydawała się nierealna, a z pewnością niepełna. Pułapka? Potężna Armia Światła? Tajemnicza śmierć Leiny? Wszystko to mogło równie dobrze być świetnie ukartowaną grą. May specjalizowała się w maskaradach i oszustwach, należało więc oczekiwać, że zanim wojna się skończy, znajdą się śmiałkowie, którzy oskarżą ją o wykorzystanie śmierci Leiny do wzmocnienia własnej pozycji w generalskim gronie.

Albin próbował ułożyć w głowie możliwe scenariusze nadchodzących zdarzeń, odsuwając od siebie myśli o przeszłości, na którą nie miał wpływu. Czuł niewidzialny ciężar na barkach – magiczna moc zaczynała w nim kipieć, a dłonie upominały się o miecz.

– Rie, wracam na pole bitwy.

Kobieta nie zareagowała. Nadal siedziała skulona, zwrócona w stronę May, a łzy schły na jej policzkach. Nagle do Albina dotarł sens wypowiedzianych przez przyboczną słów. Oprócz May nikt nie potrafił przeżyć ran zadanych przez błękitne kule. Rie nie mogła stanowić kolejnego wyjątku. Czekała jedynie, aż zjawi się ktoś, kto zapewni jej najdroższej przyjaciółce spokojny sen.

Kenzo zginął bohaterską śmiercią w ostatniej godzinie batalii.

Bitwa zakończyła się przed zachodem słońca. Połączone siły Albina i Olafa z łatwością pokonały mniej liczny i znajdujący się na skraju wyczerpania oddział zineański. Wracali do kraju powoli, rzadko uciekając się do użycia skrzydeł. Liczba rannych nie pozwalała na pośpiech, ale i wieści o schyłku wojny umożliwiały chwilę wytchnienia.

May ocknęła się, nim dotarli do granicy. Przyjęła wieść o śmierci przybocznych ze spokojem, nie pytając o szczegóły. Generał Olaf, atletyczny blondyn, nie odstępował kobiety na krok. Zamierzał sprawić, by jak najszybciej zapomniała o tragedii wojny. Ale przede wszystkim uznał za osobistą misję trzymać Albina na odległość, by odwlec w czasie przesłuchanie.

Uwielbiany przez żołnierzy Olaf jak zawsze kipiał energią i dobrym humorem. Skakał po całym powozie, wymachując mieczem i opowiadał, jak dziesiątki wojowników padały mu do stóp, błagając o litość. Pokonał ponoć masywnego zineańskiego dowódcę oraz mistrza płomiennych zaklęć. Z każdym dniem, w miarę jak zwiększała się liczba słuchaczy i dzbanów miodu, pełne pasji historie przybierały charakter pięknych bajek. Szeroki w barach Zineańczyk stał się olbrzymem rzucającym stodołami, a potężny mag ział ogniem.

W Andumênii zostali przywitani niczym bohaterowie. Lud obrzucał żołnierzy kwiatami, śpiewano patriotyczne pieśni i śmiano się w głos. Choć pojedyncze pododdziały toczyły jeszcze gdzieniegdzie potyczki, już świętowano zwycięstwo. Olaf z nieukrywanym entuzjazmem przyjmował zaproszenia z każdej napotkanej wioski na napitek i ciągnął za sobą May. Kobieta przywdziała prostą suknię otrzymaną w jednej z przygranicznych wsi, a na głowę włożyła wianek z polnych kwiatów. Wszędzie przyciągała tłumy. Lud wiedział, że była jedną z nich, zaś symboliczny ubiór zastępujący mundur zyskiwał jej zwolenników. May z namysłem manipulowała wieśniakami, aby zagwarantować sobie nietykalność po powrocie do generalskiej siedziby – Lettanu.

Olaf bratał się z ludem bez żadnego powodu. Uwielbienie plebsu dawało mu niemal taką satysfakcję jak wojaczka. Powodów do radości było wiele: choć część ziem uległa magicznemu skażeniu, chłopstwo Andumênii nie ucierpiało. Nikt nie wspominał poległych, bo któż miałby płakać nad żołnierzami, którzy dawno już zerwali wszelkie kontakty z rodzinami?

Generałowie dali się uwieść euforii. Ale nieśpieszny przemarsz przez Andumênię stał się powodem ich zguby. Kiedy dotarli do wrót lettańskiego pałacu, był on już otoczony przez sabańską gwardię. Władca i Mędrcy czekali w środku, a pozorna uprzejmość podszyta strachem przed utratą władzy nie pozostała niezauważona. Nieudolny sabana Regh, który uciekł z frontu, zanim pierwsza bitwa rozpoczęła się na dobre, teraz trząsł się na widok tłumów wielbiących żołnierzy. W jego oczach wybawcy narodu z dnia na dzień stali się zagrożeniem.

Generałowie szybko zrozumieli, że zasłużony odpoczynek nie przyjmie formy, jakiej się spodziewali.

Mieli zniknąć z kart historii na ponad sto lat.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Prolog

I. Przebudzenie

II. Płonne nadzieje

III. Spinki generała

IV. Spotkanie z wrogiem

V. Niebezpieczna kobieta

VI. Mord

VII. Manuskrypt szaleńca

VIII. Miłość i inne zaklęcia

IX. A w Lettanie bal

X. Próba

XI. Kara

XII. Podstęp

XIII Władza i szaleństwo

Czwarta Strona Fantastyki

CZWARTA STRONA FANTASTYKI

KONRAD KUŚMIRAK, seria S.Q.U.A.T.

Postapokaliptyczne uniwersum, które zaskakuje świeżością wizji, wciąga wartką akcją i niespodziewanymi jej zwrotami, a niejednokrotnie też przyprawia o dreszcze…

Świat po Rozbłysku przypomina niegościnną pustynię. Kraj jest niemal doszczętnie zniszczony wskutek promieniowania oraz szkodliwej ludzkiej natury. Przy wschodniej granicy utrudniony jest ruch przez Bufor. Białe Miasto zostaje odebrane tym, którzy je zbudowali. Widmo rewolucji wydaje się coraz bliższe. Czy Kamykowi, ostatniemu z Wolnych Ludzi, uda się zmierzyć z urzeczywistnionym koszmarem? Kim jest Lena i jak potoczą się jej losy? Zwycięsko z walki o przetrwanie wyjdą ci, którzy wykażą się siłą, sprytem i… są najlepiej uzbrojeni. To droga, z którą musisz się zmierzyć!

AMISH, TRYLOGIA ŚIWY – tom 1 i 2

Bestsellerowa Trylogia Śiwy to literacki fenomen, poruszający najgłębsze zakamarki duszy. Dzięki swojej wyobraźni, umiejętności prowadzenia narracji i epickiemu rozmachowi Amish nazywany jest Tolkienem Indii. Ponad 2,5 mln sprzedanych egzemplarzy trylogii!

Rok 1900 p.n.e. Kraina, którą w dzisiejszych Indiach nazywa się cywilizacją doliny Indusu. Ówcześni nazywali ją Meluhą. Jej mieszkańcom grozi niebezpieczeństwo ze strony Nagów: złowrogiej, dotkniętej ostracyzmem rasy zdeformowanych ludzi, niezwykle biegłych w walce. Jedyna nadzieja w starożytnej legendzie: Gdy zło osiągnie olbrzymią moc i będzie się wam wydawało, że wszystko stracone, a wasi wrogowie z pewnością zatriumfują – nadejdzie bohater.

Czy prowadzony przez przeznaczenie, miłość i chęć zemsty Śiwa wypełni swój los i pokona zło?

…w tej książce jest wszystko – filozofia, duchowy przekaz, zagadki, bitwy i tajemnica.

„The Indian Express”