Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© iofoto/Shutterstock

Tytuł oryginału

Safe Harbour

Copyright © 2003 by Danielle Steel

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5229-2

Warszawa 2014. Wydanie IV

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Moim niezwykłym,

wspaniałym dzieciom:

Beatrix, Trevorowi, Toddowi,

Samowi, Victorii, Vanessie,

Maxxowi, Zarze i Nickowi,

którzy dają mi poczucie bezpieczeństwa,

szczęście i miłość

i których tak bardzo kocham.

Obyście zawsze byli dla siebie

bezpieczną przystanią.

I Aniołom

z „Yo! Angel!”:

Randy’emu Bobowi, Jill, Cody, Paulowi,

Tony’emu, Younes, Jane i Johnowi.

Z miłością

D.S.

Boża dłoń

Zawsze to uczucie

trwogi,

podniecenia,

i lęku.

Nadchodzą dni,

kiedy wychodzimy naprzeciw

zagubionym Bożym duszom,

zapomnianym, zziębniętym,

spłukanym i brudnym,

czasem tylko, bardzo rzadko,

czystym,

nowym na ulicy,

z jeszcze czystymi włosami

splecionymi w warkocz,

świeżo ogolonym,

podczas gdy za miesiąc

widzimy ruiny dni,

te same twarze już nie

takie same,

ubrania w strzępach,

dusze, które się rozpadają

jak ich koszule,

jak ich buty

i oczy…

Idę na mszę

i modlę się za nich,

nim wyruszymy

niczym matadorzy

wkraczający na arenę,

nigdy niewiedzący,

co przyniesie noc,

ciepło czy rozpacz,

niebezpieczeństwo czy śmierć,

dla nich bądź dla nas.

Moje modlitwy ciche

i serdeczne,

a potem w końcu

wracamy,

otoczeni śmiechem

jak biciem dzwonów,

kiedy wypatrujemy twarzy

i ciał,

oczu, co na nas patrzą,

znają nas teraz,

podbiegają,

a my skaczemy

raz po raz

i jeszcze raz,

ciągnąc ciężkie torby,

żeby im kupić

jeszcze jeden dzień

jeszcze jedną deszczową noc,

godzinę… zimną.

Modliłam się za was…

gdzieście byli?

Wiedziałam, że przyjdziecie!

Z koszulami przyklejonymi

do ciała.

W tym deszczu

ich ból i ich radość

mieszają się z naszymi.

Niesiemy nadzieję

na skalę,

której nie umiemy zmierzyć.

Dotykają naszych rąk,

patrzą nam głęboko

w oczy.

Niech was Bóg błogosławi,

śpiewają półgłosem,

odchodząc

noga, ręka,

oko,

raz,

jedno życie dzielą z nami

przez chwilę

na ulicach,

kiedy idziemy dalej,

a oni zostają

wyryci w naszej pamięci

na zawsze.

Ta dziewczyna

z twarzą całą w strupach,

ten chłopiec bez nogi

w ulewnym deszczu,

który swoim widokiem

zasmuciłby matkę,

mężczyzna, który

spuścił głowę i łka,

nie mogąc nawet wziąć od nas

przeznaczonej dla niego torby.

I wszyscy inni,

co budzą w nas lęk,

gdy tak krążą

i patrzą

niezdecydowani:

odrzucić czy wziąć udział,

niepewni:

zaatakować czy podziękować.

Spotykają nasz wzrok,

dotykają ręką,

ich żywoty

splatają się z naszymi,

jak te inne,

nieodwołalnie,

bezmiernie,

a w końcu, u kresu,

łączy nas już tylko ufność,

jedyna ich nadzieja,

nasza jedyna tarcza,

kiedy wciąż i wciąż

stajemy naprzeciw nich.

Noc się zużywa,

twarze bez końca,

cała ta beznadzieja

przerwana najkrótszą

chwilą, gdy rodzi się

nadzieja,

a torba z ciepłymi ubraniami

i jedzeniem,

latarką i śpiworem,

talią kart

i opatrunkami,

symbol przywróconej godności,

tego, że są ludźmi

tak samo jak my.

A potem wreszcie

twarz, w której oczy

tak porażające,

że aż staje serce,

a czas

rozpada się na drobinki,

i my się rozpadamy,

albo, przeciwnie, tworzymy całość,

nie ma między nami różnic,

jesteśmy jednym,

kiedy te oczy szukają moich.

Czy pozwoli mi uznać go

za jednego z nas,

czy też rzuci się naprzód,

żeby mnie zabić,

bo nadzieja odeszła od niego

zbyt daleko.

Czemu to dla nas robisz?

„Bo was kocham”, chcę powiedzieć,

ale nie znajduję słów,

więc wręczam mu torbę,

a wraz z nią serce.

Moja nadzieja i wiara

rozlewają się na tak wielu,

a na koniec zawsze

najgorsza z wszystkich twarz,

po paru weselszych

i paru bliskich śmierci,

co już nawet mówić nie mogą,

ale ta ostatnia,

przypada zawsze mnie.

Biorę ją do domu

w swoim sercu,

na skroniach ma cierniową koronę,

twarz wyniszczona,

jest najbrudniejszy,

najstraszniejszy,

stoi i patrzy,

pewnie stoi,

zatopił we mnie wzrok,

czasem jakby nieobecny,

zarazem złowieszczy

i pełen rozpaczy.

Widzę, jak idzie,

wprost na mnie,

a kiedy chcę uciec,

nie mogę, nie chcę

i nie śmiem.

Czuję lęk,

spotykamy się

twarzą w twarz,

wzajemnie smakując

strach drugiego

jak łzy,

co się mieszają na twarzy,

i wtedy wiem

i pamiętam

gdyby to była

moja jedyna szansa,

by dotknąć Boga,

by sięgnąć i być

przez Niego

dotkniętą,

gdyby to była

jedyna szansa,

by udowodnić, ile jestem warta,

by dowieść mojej

dla Niego miłości,

czybym uciekła?

Stoję pewnie,

pamiętam,

że On pod różną

przychodzi postacią,

wiele ma twarzy

i złe uśmiechy,

a może nawet

niedobre oczy.

Wyciągam torbę,

nagle tchórzliwa,

ledwie oddycham,

ale pamiętam,

dlaczego wyszłam

w tę ciemną noc,

i dla kogo…

Stoimy oboje, równie samotni,

a między nami

czai się śmierć,

kiedy on wreszcie

zabiera torbę, mówi „Bóg zapłać”

i odchodzi,

a kiedy w końcu

jedziemy do domu,

cisi i syci,

czuję, że jeszcze

raz dotknęła nas

ta Boża dłoń.

Schronienie

przerwana

wznowiona

o tobie

myśl

miejsce,

gdzie szukam

schronienia,

szwy twoje,

rany moje,

dziedzictwo tych,

co nas

kochali,

zwycięstwa

i klęski

z wolna się

mieszają,

nasze opowieści

w jedną

stopione,

wygrzewają się

w zimowym

słońcu,

i już nie jestem

na kawałki

rozsypana,

cała jestem,

na dobre

cała,

piękne antyczne

naczynie

o żyłkowanej powierzchni,

ma się wrażenie,

że już są zbędne

zagadek życia sekrety,

a ty,

kochany przyjacielu,

trzymasz mnie za rękę,

i razem

naprawiamy,

a życie znów się

zaczyna,

pieśń

miłości

i radości,

co nigdy nie ma

końca.

Rozdział 1

To był jeden z tych chłodnych, mglistych dni, które w Kalifornii Północnej udają lato. Wiatr smagał plażę w kształcie długiego półksiężyca i wzbijał w powietrze chmurę sypkiego piasku. Plażą szła powoli mała dziewczynka w czerwonych szortach i białej bawełnianej bluzie, twarzą pod wiatr. Jej pies obwąchiwał wodorosty na skraju wody.

Dziewczynka miała krótkie, kręcone rude włosy, miodowe oczy z bursztynowymi cętkami i piegi. Ci, którzy znają się na dzieciach, odgadliby, że miała dziesięć, może dwanaście lat. Była drobna i zgrabna, z chudymi nóżkami. Szli wolno z ogrodzonego osiedla w kierunku publicznej plaży na drugim końcu. Tego zimnego dnia nad morzem nie było prawie nikogo. Dziewczynce chłód najwyraźniej nie przeszkadzał; pies – labrador koloru czekolady – szczekał od czasu do czasu na kłęby piasku unoszone wiatrem, a potem znów biegł na brzeg morza. Na widok kraba cofnął się gwałtownie, szczekając z wściekłością i dziewczynka roześmiała się głośno. Dziecko i pies byli dobrymi przyjaciółmi, ale najwyraźniej wiedli samotne życie i zapewne często tu razem przychodzili.

Czasami na plaży bywało gorąco i słonecznie, jak to w lipcu, czasem nadciągała mgła i dni stawały się zimne i ponure. Mgła zbliżała się do lądu, wprost przez wieże Golden Gate. W niektóre dni z plaży widać było most. Miasteczko Safe Harbour znajdowało się trzydzieści pięć minut jazdy samochodem na północ od San Francisco. Ponad połowa mieszkańców mieszkała w ogrodzonym osiedlu, z domami wzdłuż plaży, tuż za wydmami. Strażnik w budce nie wpuszczał niepożądanych gości. Na plażę można było wejść tylko od strony tych domów. Na drugim końcu znajdowała się plaża publiczna i rząd prostych domków, właściwie baraków, z których też można było zejść nad morze. W gorące dni plaża publiczna zapełniała się ludźmi, ale na ogół było pusto.

Dziewczynka doszła do tego miejsca plaży, gdzie stały zwykłe domki, i zobaczyła mężczyznę siedzącego na składanym krzesełku i malującego akwarelami obraz ustawiony na sztalugach. Przystanęła, przyglądając mu się z daleka. Pies pobiegł między wydmy za zapachem, który wyczuł na wietrze. Dziewczynka usiadła na piasku i obserwowała artystę. Wyczuwała w nim coś solidnego i znajomego. Wiatr rozwiewał jego krótkie ciemne włosy. Mężczyzna nie zdawał sobie sprawy z obecności dziewczynki, która lubiła obserwować ludzi; czasami przyglądała się rybakom, z daleka, lecz uważnie. Teraz spostrzegła, że na obrazie są łódki, których nie widziała na morzu. Po jakimś czasie pies wrócił i usiadł przy niej na piasku. Pogłaskała go, nie patrząc na niego; spoglądała na przemian to na morze, to na malarza.

Po chwili wstała i podeszła trochę bliżej, stając za artystą, trochę z boku, tak że on nadal nie zdawał sobie sprawy z jej obecności, ale ona doskonale widziała obraz: piękne kolory i zachód słońca. Zmęczony pies stanął przy niej, jakby czekał na rozkaz. Znowu minął jakiś czas, nim podeszła jeszcze bliżej, i w końcu malarz ją zauważył. Zaskoczony podniósł głowę, gdy pies przebiegł koło niego, wzbijając fontannę piasku. Dopiero wtedy spostrzegł dziewczynkę. Bez słowa wrócił do malowania i pół godziny później, kiedy się znów obejrzał, przekonał się ze zdumieniem, że nie ruszyła się z miejsca.

W końcu usiadła na piasku i nadal przyglądała się jego pracy. Żadne z nich nie powiedziało ani słowa. Niżej, przy ziemi, było cieplej. Artysta, tak jak dziewczynka, miał na sobie bawełnianą bluzę, dżinsy i zniszczone tenisówki. Dostrzegła delikatnie pomarszczoną twarz z ciemną opalenizną i ładne ręce. Miał jakieś czterdzieści parę lat, jak jej ojciec. Kiedy odwrócił głowę, żeby zobaczyć, czy dziewczynka wciąż tam jest, spojrzeli sobie w oczy, choć żadne z nich się nie uśmiechnęło. Od dawna nie rozmawiał z dziećmi.

– Lubisz rysować?

Nie mógł sobie wyobrazić innego powodu, dla którego jeszcze nie odeszła. Gdyby nie lubiła rysować, dawno by się znudziła.

Prawdę mówiąc, dziewczynka lubiła po prostu milczące towarzystwo, nawet kogoś obcego.

– Czasami – odparła ostrożnie. W końcu to obcy człowiek, a ona dobrze wiedziała, że nie należy rozmawiać z obcymi. Matka jej o tym stale przypominała.

– Co lubisz rysować? – spytał, myjąc pędzel.

Miał wyraziste rysy twarzy i dołek w brodzie. W jego szerokich ramionach i długich nogach drzemała spokojna siła. Mimo że siedział na składanym krzesełku, widać było, że jest wysoki.

– Lubię rysować mojego psa. Jak pan rysuje łódki, jeśli ich tu nie ma?

Tym razem odwrócił się do niej z uśmiechem i ich oczy znowu się spotkały.

– Z wyobraźni. Chcesz spróbować? – Wyciągnął do niej rękę z małym szkicownikiem i ołówkiem.

Zawahała się, podeszła i wzięła ofiarowane przybory.

– Czy mogę narysować mojego psa? – spytała z poważnym wyrazem delikatnej twarzyczki. Czuła się zaszczycona tym, że ofiarował jej szkicownik.

– Jasne, możesz narysować, co chcesz. – Przez jakiś czas siedzieli obok siebie, pogrążeni w pracy. Dziewczynka w skupieniu zajmowała się rysunkiem. – Jak on się nazywa? – zapytał artysta, gdy labrador przebiegł koło nich, ścigając mewy.

– Mus – odparła, nie podnosząc oczu znad rysunku.

– Nie wygląda jak łoś[1], ale to dobre imię – stwierdził, poprawiając coś na obrazie ze zmarszczonym czołem.

– To taki deser. Po francusku. Z czekolady.

– Tak chyba będzie dobrze – powiedział z satysfakcją. Właściwie zakończył pracę. Minęła czwarta, a zaczął malować zaraz po lunchu. – Znasz francuski? – spytał, bardziej żeby coś powiedzieć niż z autentycznej ciekawości, i zdziwił się, kiedy skinęła głową.

Od wielu lat nie rozmawiał z dziećmi w jej wieku i nie był pewien, co powinien powiedzieć. Wytrwale i w milczeniu pracowała nad rysunkiem. Zauważył, że pomimo rudych włosów jest trochę podobna do jego córki. Vanessa w tym wieku miała długie, proste jasne włosy, ale w postawie i gestach miały ze sobą coś wspólnego. Gdy mrużył oczy, prawie widział Vanessę.

– Moja mama jest Francuzką – dodała dziewczynka, przyglądając się swojej pracy. Jak zwykle, gdy rysowała psa, napotykała tę samą trudność – nie udawały jej się tylne nogi.

– Pokaż – powiedział, wyciągając rękę po szkicownik. Widział jej skrępowanie.

– Nie umiem narysować tyłu – wyznała, podając mu rysunek.

Jej praca stworzyła między nimi pewnego rodzaju porozumienie, jak między mistrzem i uczennicą. Czuła się zdumiewająco dobrze w jego obecności.

– Ja ci pokażę… Mogę? – spytał o pozwolenie, zanim poprawił jej rysunek. Skinęła głową.

Kilkoma kreskami poprawił nieudaną część. W gruncie rzeczy narysowała bardzo dobry portret psa.

– Nieźle ci poszło – pochwalił, podając jej wyrwaną stronę i chowając szkicownik i ołówek.

– Dziękuję za poprawki. Nigdy nie wiem, jak to narysować.

– Następnym razem będziesz wiedziała. – Zaczął pakować farby. Zrobiło się chłodniej, choć żadne z nich tego nie zauważyło.

– Wraca pan do domu? – spytała rozczarowana.

Kiedy spojrzał w jej oczy koloru koniaku, dostrzegł w nich samotność, która go poruszyła. Było w niej coś szalenie smutnego.

– Już późno. – Nad morzem gęstniała mgła. – Mieszkasz tu, czy przyjechałaś w odwiedziny? – Nie znali swoich imion, ale to nie miało znaczenia.

– Przyjechałam na lato – wyjaśniła obojętnie. Prawie się nie uśmiechała. Ciekaw był, skąd się tu wzięła. Tego popołudnia nawiązała się między nimi nić porozumienia.

– Mieszkasz na strzeżonym osiedlu? – Zakładał, że przyszła z północnego krańca plaży. Dziewczynka przytaknęła.

– Pan tu mieszka? – spytała.

W odpowiedzi gestem głowy wskazał rząd parterowych budynków za plecami.

– Jest pan artystą?

– Myślę, że tak. Ty też – dodał z uśmiechem, spoglądając na rysunek psa, który przyciskała do siebie. Żadne z nich nie chciało odejść, choć oboje wiedzieli, że powinni wracać do domu. Dziewczynka musiała wrócić przed matką, żeby nie wpaść w kłopoty. Wymknęła się opiekunce, która godzinami rozmawiała przez telefon ze swoim chłopakiem. Dziewczynka wiedziała, że nastoletniej opiekunce było wszystko jedno, gdzie się podziewa. Przeważnie nawet nie zauważała, że dziecka nie ma, i dowiadywała się o tym, kiedy wracała matka.

– Mój tata też kiedyś rysował.

Zwrócił uwagę na to „kiedyś”, ale nie był pewien, czy ojciec dziewczynki przestał rysować, czy też odszedł. Podejrzewał, że to drugie. Przypuszczalnie mała jest dzieckiem z rozbitej rodziny, które szuka kontaktu z mężczyznami. Znał te sprawy.

– Czy jest artystą?

– Nie, inżynierem. Wymyślił różne rzeczy. Chyba muszę już iść do domu – dodała z westchnieniem i spojrzała na niego ze smutkiem. Jakby na rozkaz pojawił się Mus i czekał, gotów do drogi.

– Może znowu się kiedyś spotkamy. – Lato jeszcze się nie kończyło, choć, z drugiej strony, nigdy jej przedtem tu nie widział. Podejrzewał, że rzadko się tu zapuszcza. Za daleko od domu.

– Dziękuję, że pozwolił mi pan rysować – powiedziała grzecznie. W jej oczach pojawił się smutny uśmiech, który głęboko go poruszył.

– Było mi miło. – Niezręcznie wyciągnął do niej rękę. – Nazywam się Matthew Bowles.

Poważnie uścisnęła jego dłoń. Była naprawdę dobrze wychowaną, nadzwyczajną małą dziewczynką i spotkanie z nią sprawiło mu przyjemność.

– Jestem Pip Mackenzie.

– To ciekawe imię. Pip? Skrót od czegoś?

– Tak. Nienawidzę go – zachichotała po dziecinnemu. – Skrót od Phillippy. Po dziadku. Okropne, prawda?

Wykrzywiła się pogardliwie, wywołując jego uśmiech. Była niesamowita, z tymi kręconymi rudymi włosami i piegami. A przecież nie wiedział nawet, czy wciąż jeszcze lubi dzieci, i na ogół ich unikał. Jednak w tej dziewczynce wyczuwał coś magicznego.

– A mnie się podoba. Phillippa. Może i ty je kiedyś polubisz.

– Raczej nie. To głupie imię. Pip bardziej mi się podoba.

– Będę o tym pamiętał, kiedy się znowu zobaczymy – obiecał z uśmiechem.

Stali w miejscu, nie mając ochoty się rozstawać.

– Przyjdę, kiedy mama pojedzie do miasta. Może w czwartek.

Miał wrażenie, że wymknęła się z domu, nikomu nic nie mówiąc, ale przynajmniej razem z psem. Nagle, bez konkretnego powodu, poczuł się za nią odpowiedzialny.

Złożył krzesełko, podniósł zniszczone pudełko z farbami i pod ramię włożył sztalugi. Przez dłuższą chwilę stali, przyglądając się sobie.

– Jeszcze raz bardzo panu dziękuję.

– Możesz mówić do mnie Matt. Dziękuję za towarzystwo. Do widzenia, Pip – powiedział prawie z żalem.

– Do widzenia – odparła, machając ręką i odeszła tanecznym krokiem, niczym liść niesiony wiatrem. Po chwili znów mu pomachała i pobiegła plażą.

Spoglądał za nią przez długi czas, zastanawiając się, czy ją jeszcze kiedyś zobaczy i czy ma to jakieś znaczenie. W końcu jest tylko nieznajomym dzieckiem. Opuścił głowę, by ochronić oczy przed wiatrem, i ruszył przez wydmę do swojego małego domku. Wszedł do środka przez nigdy niezamykane na klucz drzwi i poczuł ból, którego nie czuł od lat i którego się nie spodziewał. To jest właśnie kłopot z dziećmi, pomyślał, nalewając sobie wina. Wciskają się do serca jak drzazga pod paznokieć, a wyciąganie boli jak diabli. Ale może jest tego warte? Pomyślał, że w dziewczynce z plaży było coś wyjątkowego, i powędrował wzrokiem do portretu, który namalował wiele lat temu, przedstawiającego bardzo podobną dziewczynkę. Jego córkę Vanessę, kiedy miała mniej więcej tyle samo lat. Przeszedł z kuchni do dużego pokoju i usiadł ciężko w zniszczonym skórzanym fotelu. Wyglądając przez okno na zbierającą się nad wybrzeżem mgłę, widział oczami wyobraźni małą dziewczynkę z kręconymi rudymi włosami, piegami i dziwnymi oczami koloru koniaku.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Przypisy

[1] Gra słów: słowo moose, które wymawia się „mus” po angielsku oznacza łosia (przyp. tłum.).