Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

ze zbiorów autorek

Tytuł oryginału

Not Without My Sister

Copyright © 2007 Green Shirt Limited

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 rok by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6152-2

Warszawa 2016. Wydanie 1

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 68

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Naszej siostrze, Davidzie

Do mojej siostry w smutku:

Aż za dobrze rozumiałam

Spojrzenie w twoich znękanych oczach;

Ból i rozczarowanie.

Walczyłaś w z góry przegranej bitwie.

I przegrałaś.

I umarłaś.

Wyleję za Ciebie łzy

Całego życia, którego Ty już nigdy nie przeżyjesz,

Łzy, których Ty już nigdy nie wylejesz.

Madonno cierpienia,

Okryta zimnym całunem śmierci.

Płakałam z Tobą.

Płaczę nad Tobą.

Bo jeszcze mogę płakać.

Przypływ łez się odwrócił.

Śpij, siostro,

I nie płacz więcej.

(Napis na nagrobku Davidy, Juliana 2005)

Kłamstwa zapisane atramentem nigdy nie ukryją faktów zapisanych krwią.

Lu Xun (1881–1936)

Prolog

W styczniu 2005 roku nasza siostra Davida zmarła z przedawkowania narkotyków. Miała dwadzieścia trzy lata. Jej śmierć straszliwie nami wstrząsnęła, choć rozumiałyśmy jej ból i rozpacz. Każda z nas na własny sposób walczyła z bolesnymi wspomnieniami porzucenia, zaniedbania, dręczenia i molestowania, jakie były udziałem dzieci urodzonych i wychowanych w złowrogim świecie religijnej sekty Dzieci Boga.

Od najmłodszych lat byłyśmy regularnie wykorzystywane – fizycznie, psychicznie, emocjonalnie i seksualnie. Oddzielone od siebie nawzajem, oderwane od rodziców, byłyśmy kolektywnie wychowywane w tej organizacji, znanej również pod nazwą Rodziny.

Nasi rodzice z własnej woli spalili za sobą mosty i porzucili wcześniejsze życie; nam nigdy nie dano wyboru, jaką życiową ścieżką mamy iść. Odizolowane od społeczeństwa żyłyśmy w terrorze strachu – strachu przed rządem, policją, lekarzami i opieką społeczną, i największego strachu przed gniewem bożym, gdybyśmy kiedykolwiek uciekły spod skrzydeł Rodziny.

Naszym dzieciństwem rządził jeden człowiek: David Berg – człowiek, którego nigdy nie poznałyśmy, a który jak niewidzialny duch był przy nas cały czas. To jego chore, manipulanckie ego stworzyło Dzieci Boga. David Berg lubił przedstawiać siebie jako dobrodusznego ojca, a nas, jego wyznawców, nazywał Dziećmi Dawida. Uważał się za spadkobiercę króla Dawida i proroka Mojżesza – kazał się nazywać Mosesem Davidem, w skrócie Mo. Dzieci uczono, by nazywały go Dziadkiem. To on był głową naszej rodziny, prorokiem, przywódcą, naszym „światłem pośród ciemności”. To on dyktował zasady, których przestrzegaliśmy. Czytaliśmy o każdym szczególe jego życia, jego snów, o tym, co lubił, a czego nie, o kobietach, z którymi sypiał, i o dzieciach, które molestował. Od najmłodszych lat uczyłyśmy się jego słów na pamięć; codziennie wiele godzin przeznaczone było na studiowanie jego pism, zwanych Listami Mo. „Czas Słowa” – czyli czas spędzany na czytaniu Listów i Biblii – był ważnym elementem codzienności. Nie sposób byłoby pisać o naszym życiu bez podkreślenia, jak wielki wpływ miał na nie David Berg.

Od urodzenia byłyśmy tresowane do posłuszeństwa i przestrzegania zasad sekty. Nie miałyśmy wyboru i nie znałyśmy niczego innego. Nigdy nie słyszałyśmy, by nasz ojciec wypowiedział własną opinię. Zawsze było to: „Dziadek powiedział…” Jeśli byłyśmy karane, to za nieposłuszeństwo zasadom Mo; jeśli byłyśmy nagradzane, to za to, że byłyśmy „wiernymi wyznawcami”. Oddanie naszego ojca Bergowi, wiara w jego proroctwa i objawienia były niezachwiane. Nawet jeśli kiedykolwiek zastanawiał się, czy są prawdą, czy tylko złudą, oszustwem, nie okazał tego w żaden sposób, nawet za zamkniętymi drzwiami.

Berg nauczał, że kontrola urodzin jest buntem przeciw Bogu, więc w ciągu kilku lat w sekcie urodziły się tysiące dzieci. Chwalił się, że jesteśmy „nadzieją przyszłości” – czystym drugim pokoleniem, nieskażonym przez świat zewnętrzny. Mówiono nam, że to największy przywilej urodzić się i wychowywać w Rodzinie, poza kajdanami Sytemu, jak nazywana była reszta świata. Naszym przeznaczeniem było zostać bożymi żołnierzami Końca Czasów i oddać życie dla sprawy. Berg przepowiadał, że koniec świata nastąpi w 1993 roku, a my staniemy się przywódcami Nowego Milenium. A skoro nasze ziemskie życie miało być krótkie, nigdy nie pozwolono nam być po prostu dziećmi. Tłumiono naszą osobowość, byłyśmy tylko narzędziami używanymi dla przyszłych wspólnych celów wspólnoty.

Przykazaniem, które wyrządziło nam najwięcej krzywdy, było głoszone przez Berga Prawo Miłości. Bóg jest miłością, a miłość równa się seks. Dzielenie się ciałem z drugim człowiekiem było uważane za najwyższy wyraz miłości. Wiek nie był barierą dla bergowskiego Prawa Miłości, a dzieci Rodziny musiały uczestniczyć w jego pokręconej, pedofilskiej wizji świata. Jego dzieci i wnuki cierpiały przez jego kazirodcze skłonności.

W naszej książce opisujemy emocjonalną podróż od wczesnego dzieciństwa poprzez lata dorastania, kiedy potajemnie, a potem coraz bardziej otwarcie, kwestionowałyśmy doktrynę Berga, aż po dorosłość, kiedy szarpałyśmy się jak motyle w lepkiej sieci pająka, by wreszcie wyrwać się na wolność. To opowieść o mroku i świetle, o zniewoleniu duszy, o ocaleniu i wolności. My przetrwałyśmy – nie wszystkim się udało. Tysiące ludzi z drugiego pokolenia Rodziny musiało radzić sobie z niszczycielskimi konsekwencjami ślepej wiary rodziców w idola, który twierdził, że jest głosem Boga na ziemi. Ci, którzy odważnie opowiadali o swoich cierpieniach, byli piętnowani i szkalowani przez dawnych dręczycieli. Mamy nadzieję, że w naszej opowieści usłyszycie głosy wszystkich dzieci, które Rodzina próbowała uciszyć.

Juliana Buhring, Celeste Jones, Kristina Jones

Anglia 2007

Wprowadzenie

Historia Dzieci Boga zaczyna się w południowej Kalifornii pod koniec lat 60. XX wieku, wśród hippisów i wyrzutków z Huntington Beach. Założyciel grupy, David Berg, urodził się w 1919 roku w Oakland w Kalifornii. Jego matka, Virginia Lee Brandt Berg, była znaną ewangelistką z Chrześcijańskiego Sojuszu Misyjnego. W 1944 roku Berg poślubił Jane Miller, młodą baptystkę pracującą z młodzieżą. Po narodzinach ich drugiego dziecka Berg został pastorem Kościoła Chrześcijańskiego Sojuszu Misyjnego w Arizonie, został jednak usunięty ze stanowiska po zaledwie trzech latach, rzekomo za skandal seksualny. Doprowadziło to do gorzkiego rozczarowania zorganizowaną religią, które naznaczyło całe jego życie.

W grudniu 1967 roku Berg przeniósł się z rodziną – żoną Jane (znaną później jako Matka Eve) i czwórką dzieci: Deborą, Faithy, Aaronem i Hoseą – do Huntington Beach w Kalifornii, gdzie zamieszkał u swojej osiemdziesięcioletniej matki. Virginia założyła niewielką misję w kawiarni o nazwie Light Club, gdzie rozdawała kanapki hippisom, surferom i włóczęgom gromadzącym się na nabrzeżu. Kiedy jednak okazało się, że grzeczny wizerunek Light Club nie przyciąga długowłosych hippisów, pani Berg dostrzegła okazję dla swojego syna i wnuków, by do głoszenia Słowa Bożego wśród młodych wykorzystać muzykę i zapał ich pokolenia. W niedługim czasie David Berg i jego rodzina zaczęli przyciągać tłumy młodzieży darmowym jedzeniem i anarchistycznymi, antywojennymi hasłami, które głosili.

Grupa podróżowała po USA, gromadząc po drodze coraz więcej młodych wyznawców, i po niedługim czasie miała już komuny w całym kraju. Budzili niemałe zainteresowanie mediów, a w kilku artykułach gazetowych zostali określeni przez autorów jako Dzieci Boga – kiełkująca sekta ostatecznie przyjęła tę nazwę jako swoje oficjalne miano.

Po wielu pozamałżeńskich romansach z młodymi wyznawczyniami Berg znalazł oddaną towarzyszkę w osobie swojej młodej i ambitnej sekretarki, Karen Zerby, vel Maria. Po publicznym napiętnowaniu odepchniętej żony Jane i zmarłej matki mianem Starego Kościoła, Marię i Dzieci Boga nazwał Nowym Kościołem, a sam ogłosił się ostatnim prorokiem Końca Czasów. Zaczął też używać pseudonimu Mojżesz Dawid, identyfikując się z biblijnym królem Dawidem i prorokiem Mojżeszem, który wyprowadził Dzieci Izraela z egipskiej niewoli (Systemu) do Ziemi Obiecanej. Berg postanowił założyć dynastię królewską. Jego kolejne rezydencje nazywane były Domami Królewskimi, sam koronował się na króla, a Marię na królową.

Przez wiele lat sektą kierowała rada duchownych, głównie członków licznej rodziny Berga, nazywanej Rodziną Królewską. Od członków sekty wymagał ślepego posłuszeństwa wobec siebie i pozostałych przywódców. Kontakt z wiernymi utrzymywał wyłącznie za pomocą licznych pism, w których przekazywał zalecenia, przekonania i szczegółowe instrukcje dotyczące prowadzenia komun, a także proroctwa i objawienia, które, jak twierdził, pochodziły wprost od Boga.

Na początku lat 70. Dzieci Boga znalazły się na cenzurowanym w mediach i u organów ścigania, ponieważ rodzice zwerbowanych dzieci zaczęli zauważać u swoich latorośli ogromne zmiany osobowości po wstąpieniu do sekty. Jeszcze bardziej niepokojący był fakt, że urywał się wszelki kontakt z nimi; niektóre dzieci znikały nocą, by nie pojawić się przez wiele lat.

By uniknąć negatywnego rozgłosu i pozwów sądowych, Berg uciekł do Europy i zalecił wiernym wyjazd ze Stanów. Nastąpił masowy exodus Dzieci Boga z USA do innych krajów, gdzie członkowie znów zaczęli ewangelizację i rekrutację. Berg i Maria przylecieli do Anglii w 1972 roku.

Berg, ogarnięty coraz silniejszą paranoją na punkcie własnego bezpieczeństwa, stopniowo odsuwał się od wiernych i utrzymywał w tajemnicy miejsce swojego pobytu. Bezpiecznie ukryta „para królewska” zaczęła eksperymentować z nową, kontrowersyjną metodą pozyskiwania wiernych i sponsorów, zwaną Połowem na Podryw. Berg stopniowo oswoił wiernych z ideą Połowu na Podryw poprzez serię listów opisujących „połowy” członków rodziny. Ogłosił również nowe objawienie zwane Prawem Miłości. Oznajmił wiernym, że Dziesięć Przykazań to przeżytek. Wszystko, co czyni się z miłości (włącznie z seksem, jest usankcjonowane w oczach Boga. Cudzołóstwo, kazirodztwo, seks pozamałżeński i seks z dziećmi nie były już grzechem, pod warunkiem że uprawiało się je „w miłości”. Żądał wierności swoim radykalnym doktrynom – Prawu Miłości i Połowom na Podryw – i każdy członek sekty miał aktywnie wcielać je w życie albo odejść. W konsekwencji tych zarządzeń dwie trzecie członków opuściły sektę, co wyznaczyło koniec ery Dzieci Boga i początek Rodziny Miłości.

W 1979 roku Berg napisał list zatytułowany „Seks mojego dzieciństwa”, w którym wyjawiał, że niania zaspokajała go oralnie, kiedy jeszcze był niemowlakiem, i że mu się to podobało. Oznajmił, że to normalne, naturalne i zdrowe i nie ma w tym nic złego; tym samym członkowie sekty ze skłonnościami pedofilskimi dostali carte blanche i skwapliwie z niej skorzystali. W kolejnych latach następne Listy Mo i publikacje Rodziny wzmacniały przekaz, że dzieciom powinno się pozwolić czerpać radość z kontaktów seksualnych zarówno z rówieśnikami, jak i z dorosłymi – i wielu dorosłych wiernych z radością przyjęło i krzewiło te przekonania.

Christopher Jones urodził się w grudniu 1951 roku w miasteczku niedaleko Hamelin w Niemczech; był synem Glena, oficera armii brytyjskiej, i Krystyny, młodej Polki, którą Glen poznał, kiedy stacjonował w Palestynie. Christopher kształcił się w szkole publicznej w Cheltenham i zaczął studia teatralne w Rose Bruford College. Odpadł po drugim roku i w 1973 roku dołączył do Dzieci Boga. Spłodził piętnaścioro dzieci (w tym Celeste, Kristinę i Julianę) z siedmioma różnymi kobietami i wciąż pozostaje członkiem sekty.

Rebecca Jones urodziła się w marcu 1957 roku i otrzymała porządne mieszczańskie wychowanie na południu Anglii. Jej ojciec, Bill, był inżynierem, a matka, Margaret, oddaną gospodynią domową. Rodzice nie byli religijni, ale posłali córkę do miejscowej szkółki niedzielnej już jako pięciolatkę. W wieku dwunastu lat Rebecca została nauczycielką w tejże szkółce, a dwa lata później przyjęła chrzest. Została skaptowana przez Dzieci Boga jako szesnastoletnia dziewczyna; naszego ojca poznała i poślubiła w 1974 roku. Mieli trójkę wspólnych dzieci, w tym Celeste i Kristinę, zanim ich rozdzielono. Rebecca odeszła z sekty w 1987 roku.

Serena Buhring urodziła się pod Hanowerem w Niemczech w październiku 1956 roku. Jej ojciec był architektem, a matka odnoszącą sukcesy instrumentalistką, grającą na fortepianie, skrzypcach i wiolonczeli. Serena jako hippiska wybrała się w podróż do Indii i tam dołączyła do Dzieci Boga. Naszego ojca poznała po jego rozstaniu z Rebeccą i urodziła mu trójkę dzieci, w tym Julianę. Serena wciąż jest członkinią sekty.

Część 1

Historia Celeste

1. Córeczka tatusia

Bawiłam się sama w ogrodzie przed naszym białym domem niedaleko małej rybackiej wioski Rafina w Grecji. Rosły w nim trzy drzewka oliwne, morela, figowiec i brzoskwinia – wszystkie obsypane dojrzałymi owocami. Siedziałam pod dużą, wiekową pinią, która rzucała plamy głębokiego cienia. Ziemia była wybielona i wysuszona na pieprz przez słońce; bawiłam się, rysując białym kamykiem na jej spieczonej powierzchni. Miałam pięć lat.

Słabo pamiętałam matkę; pozostało mi jedno krótkie wspomnienie, jak gra na gitarze i śpiewa „Dobrze wiem, że Pan jest obok i że mnie kocha, tak mówi Słowo”, a ja bawię się z moją siostrą Kristiną na piętrowym łóżku w małym pokoju, w innym kraju. Byłam całym sercem wierna mamie, choć nie widziałam jej od dwóch lat. Wciąż tęskniłam za nią i za siostrą. Mojego małego braciszka, Davida, ledwie pamiętałam. Rozpaczliwie czepiałam się nadziei, że mama wróci. Jak zacięta płyta w kółko pytałam tatę:

– Dlaczego nas zostawiła?

Tata obejmował mnie i tłumaczył:

– Mama postanowiła być z kimś innym, a ja nie mogłem się z tobą rozstać. Byłaś najstarsza i zawsze byliśmy sobie bliscy, prawda?

Kiwałam głową. Kochałam tatę równie mocno jak mamę, ale uważałam, że to nie fair musieć wybierać między nimi.

– A Kristina i David? – pytałam.

– Byli za mali. Jeszcze potrzebowali mamy.

Tata spędzał długie godziny w prowizorycznym studiu radiowym urządzonym w piwnicy naszego domu, pracował jako producent i DJ programu Muzyka z przesłaniem. Dlatego miałam nianię, Serenę, młodą Niemkę. Nie cierpiałam jej i utrudniałam jej życie, jak tylko mogłam; nie słuchałam poleceń i udawałam, że jej nie widzę. Serena miała długie, proste ciemne włosy i brązowe oczy powiększone przez grube okulary. Biedna Serena. Stawała na głowie, żeby zdobyć moją sympatię, ale ja zawzięłam się, że jej nie polubię. Uważałam, że jej niemiecki akcent brzmi śmiesznie, a poza tym ciągle próbowała mnie karmić kiełkami pszenicy z naturalnym jogurtem i kazała pić z łyżki tran, którego smaku i zapachu nie cierpiałam.

Należeliśmy do kościoła Dzieci Boga, bardzo tajemniczej i religijnej organizacji, której macki sięgały na cały świat. Jej przywódca i prorok nazywał się David Berg. Znaliśmy go pod imieniem Mojżesz Dawid; tata nazywał go Mo, a ja znałam go jako naszego Dziadka. Zarządzał naszymi słowami, czynami, a nawet snami. Wszystko w naszym życiu, nawet najdrobniejszy, najmniej znaczący szczegół – łącznie z jedzeniem, które spożywaliśmy – podlegało zasadom wyznaczonym przez niego. Mo orzekł, że nasza dieta powinna składać się ze zdrowych produktów i nie może zawierać białego cukru, a Serena z entuzjazmem stosowała się do tej polityki żywieniowej.

– Będziesz miała zdrowe kości i zęby – mówiła, ale to nie poprawiało smaku potraw. Nigdy nie była okrutna, ale była surowa, a ja postrzegałam ją jako intruza w moim życiu. Z początku tata powiedział mi, że Serena zostanie z nami przez trzy miesiące, i nie mogłam się doczekać jej odejścia.

Tego słonecznego dnia, kiedy bawiłam się pod pinią, uniosłam głowę i zobaczyłam, że tata i Serena wyszli na werandę od frontu. Stali bardzo blisko siebie i natychmiast wyczułam, że między nimi iskrzy.

– Kochanie, mam dla ciebie radosną wiadomość! – zawołał do mnie ojciec. I nagle mój wysoki, przystojny tata, którego uwielbiałam najbardziej na świecie, odwrócił się i objął Serenę.

Idąc w ich stronę, widziałam ich rozpromienione twarze. O nie, jęknęłam w duchu. To nie wyglądało dobrze.

– Postanowiliśmy być razem, skarbie – oznajmił tata radosnym tonem. Zbyt radosnym, jak na mój gust. – Serena będzie twoją nową mamą.

– Tylko nie ona! – krzyknęłam. – Nienawidzę jej! – Nie byłam w stanie nawet wymówić jej imienia. – Chcę moją mamę. Dlaczego nie może wrócić i mieszkać z nami? To nie w porządku! – szlochałam. Odwróciłam się i uciekłam w kąt ogrodu. Stanęłam tyłem do nich.

Tata poszedł za mną i pochylił się, zatroskany. Położył dłoń na moim ramieniu.

– Skarbie, wiesz, że twoja mama odeszła na zawsze. Już nie wróci.

– Ale ja chcę, żeby tu byli mój brat i siostra. To nie fair. – Nadąsana wysunęłam dolną wargę.

– Przecież masz tu mnóstwo braci i sióstr, z którymi możesz się bawić – odparł tata.

– To nie to samo – marudziłam dalej.

– Kochanie, wszyscy jesteśmy jedną rodziną. Oj, schowaj tę wargę… bo się o nią potkniesz, jak nie będziesz uważać.

Uśmiechnęłam się półgębkiem, ale tylko po to, żeby tata poczuł się lepiej.

Mo powiedział, że nie możemy mieć indywidualnych rodzin. Naszą prawdziwą rodziną są bracia i siostry z grupy Dzieci Boga. Nawet nazywaliśmy się Rodziną. Ale ja nie chciałam zapomnieć mamy, Kristiny i małego Davida, choć zauważałam z przerażeniem, że zaczynam zapominać, jak wyglądają.

Na jedynym zdjęciu, jakie miał tata, mama stała za podwójnym wózkiem, na którym siedziałam obok mojej małej siostrzyczki. Uważnie studiowałam to zdjęcie. Mama miała długie piaskowe włosy do pasa, niebieskie oczy i szeroki uśmiech.

– Jest piękna – powiedziałam. – A to moja siostra? – Z powodu złej jakości zdjęcia nie widziałam wyraźnie jej twarzy. Kristina była jeszcze berbeciem, miała około roku i dwa małe warkoczyki. Ja byłam półtora roku starsza i bardzo podobna do niej. Obie byłyśmy ubrane w ładne bawełniane sukienki i kapelusze słoneczne. I choć wpatrywałam się w zdjęcie z całych sił, w ogóle nie potrafiłam sobie przypomnieć mamy i siostry i opłakiwałam je z wielką, ziejącą dziurą w sercu.

Tata opowiadał, jak razem z mamą brali nas ze sobą, kiedy szli „dawać świadectwo” na ulicach.

– Zajeżdżałem wózkiem drogę komuś, kto szedł w przeciwnym kierunku, wręczałem mu ulotkę i dawałem świadectwo, opowiadając o Jezusie i zbawieniu. Hindusi uwielbiają dzieci, a wy byłyście takie urocze i śliczne. Szczypali was po policzkach i zagadywali. Nie mogli być nieuprzejmi, kiedy wy dwie siedziałyście tak i patrzyłyście na nich jak dwa aniołki.

– A masz zdjęcie Davida? – spytałam kiedyś.

– On miał wtedy dopiero trzy miesiące – odparł tata i wyjął małą czarno-białą fotografię.

– Jaki śliczny. Popatrz na te policzki! – powiedziałam z dumą. David leżał na brzuszku i unosił głowę, oparty na pulchnych rączkach, a na buzi miał szeroki uśmiech.

Ja z tych wczesnych lat miałam ledwie urywki wspomnień, jakby one same były serią zdjęć, szeregiem okien otwierających się w mojej pamięci. Większość z tego, co wiedziałam, opowiedział mi ojciec w nielicznych spokojnych chwilach, jakie spędzaliśmy razem. Przytulałam się, siedząc na jego kolanach, a on pokazywał mi pojedyncze slajdy, które stopniowo składałam w większy obraz. Ale to zawsze było pół obrazu. Bardzo niewiele mówił mi o mamie.

Być może był to dla mnie sposób zachowania jej wspomnienia i żałosne czepianie się resztek rodzinnego życia, ale często prosiłam ojca, by opowiadał mi, jak się poznali, pobrali i jak przyszłam na świat. Nie mówił mi o tym dużo; dopiero kiedy dorosłam, poznałam całą historię.

– Twoja mama była młoda i piękna, miała zaledwie siedemnaście lat, kiedy się pobraliśmy. Ja miałem dwadzieścia dwa.

Wiecznie miałam mnóstwo pytań.

– A jaki był twój tata?

Powiedział mi, że jego ojciec był prawnikiem i sędzią wojskowym w armii brytyjskiej. Matki nie pamiętał, bo umarła, kiedy miał cztery lata, i wkrótce po jej śmierci ojciec ożenił się powtórnie. Tata i jego przyrodni brat zostali posłani do szkoły z internatem w Cheltenham.

– W szkole byłem buntownikiem. Nawet mnie wyrzucono, kiedy poprowadziłem protest i razem z grupą chłopaków zamknąłem się w auli.

– Dlaczego? Przeciwko czemu protestowaliście? – spytałam.

– Szkolni prefekci bili nas z byle powodu i nie było zmiłuj. Przychodzili w nocy z latarkami i świecili nam w twarze, żeby nas obudzić. W końcu mieliśmy dość niesprawiedliwości i stawiliśmy jej czoło.

Kiedy go wyrzucono, zapisał się do szkoły teatralnej w Londynie, a w wakacje podróżował po całej Europie.

– Szukałem sensu życia – wyjaśnił mi.

Słuchałam więc gorliwie jego opowieści, jak w poszukiwaniu sensu życia czytał książki o duchowości, bawił się w okultyzm i medytację.

Zadrżałam. Mo bezustannie kładł nam do głów, że narkotyki i tablice Ouija są niebezpieczne, bo mogą otworzyć drzwi umysłu dla diabła.

Opowiadając mi o tych latach, ojciec wyznał:

– Skończyło się to wszystko depresją i rozczarowaniem życiem.

– Szkoła teatralna to nie było to, czego chciałeś?

– Wszystko było puste. Bez Pana wszystko jest bez znaczenia. Tylko plewy, skarbie.

I właśnie w takim dołku odebrał telefon od kolegi, który wrócił ze Stambułu. Zamierzał dojść pieszo do Indii, ale po drodze został nawrócony przez Dzieci Boga i wrócił do Anglii głosić Słowo.

Tatę zdumiała ogromna zmiana, jaka zaszła w jego przyjacielu, wiecznie niespokojnym i naćpanym. Teraz wydawał się pewny siebie, miał poczucie celu i sensu.

– Powiedział mi, że to wszystko dzięki Dzieciom Boga. Zaciekawił mnie.

W hippisowskiej erze pokoju i miłości przekaz Dzieci Boga wydawał się atrakcyjny: odnaleźć nowe życie dzięki Chrystusowi, oderwać się od społeczeństwa, żyć w komunach, odrzucić materializm i dzielić się wszystkim, tak jak pierwsi uczniowie Jezusa. Ale to nie była po prostu jeszcze jedna gorliwa, ewangelizująca grupa z Ameryki – to była Boża Armia Końca Czasów, elita, która miała przeprowadzić stracony, łaknący zbawienia świat przez najczarniejszą godzinę.

Dzieci Boga wierzyły, że – skoro koniec świata jest tuż – zajmowanie się w życiu czymkolwiek innym jest bezcelowe. Tata dał się przekonać. Rozdał prawie wszystko, co miał, i stanął w progu komuny w Hollingbourne w hrabstwie Kent z jedną małą walizką, gotów do nowego życia jako uczeń Berga.

Oczy mu błyszczały, kiedy to wspominał.

– To było niesamowite. Wszyscy mieszkali pod jednym dachem i dzielili się wszystkim tak jak pierwsi chrześcijanie w Dziejach Apostolskich. To była rodzina, której szukałem.

Nowym członkom przykazywano, by wybrali sobie biblijne imię, odzwierciedlające ich nowe życie. Tata wybrał imię Simon Peter. Teraz jego pełnoetatowym zajęciem było wychodzenie na ulice i dawanie świadectwa – bo tak nazywano nawracanie nowych członków. Rozdawano również ulotki i traktaty, tak zwaną literaturę.

Tata, zawsze pełen pomysłów, wynalazł nowy sposób dawania świadectwa. Roześmiał się, kiedy mi to opisywał.

– Przebierałem się za klauna z jaskrawoczerwonym nosem i w zabawnym kapeluszu, który miał na czubku podskakującego plastikowego ptaszka.

Szybko poruszył palcami nad głową, a ja zachichotałam.

– Założę się, że wyglądałeś głupio!

– O tak, ale przecież byłem klaunem. Klaunom wolno wyglądać głupio. Wskakiwałem przed przechodniów i rozśmieszałem ich, a potem wręczałem traktat i prosiłem o datek. Zostałem gwiazdą. Rozdawałem najwięcej literatury i dostawałem najwięcej pieniędzy. Zbierałem dla Rodziny setki funtów tygodniowo.

Roześmiałam się, próbując wyobrazić sobie mojego tatę, jak wygłupia się w Londynie, mieście, którego nie pamiętałam, choć się w nim urodziłam. Ale zbieranie datków na ulicy było niezgodne z prawem i tata miewał kłopoty z policją. On oczywiście nie widział nic złego w tym, co robił. Wypełniał polecenia Boga.

Powiedział mi, że poznał mamę w Hollingbourne; oboje tego samego dnia dołączyli do tej samej komuny jako nowi wyznawcy. Mama miała ledwie szesnaście lat i została zwerbowana prosto ze szkoły. Była młodą idealistką i uważała, że Dzieci Boga to bona fide towarzystwo misyjne. Rodzice zostali „zaślubieni” przez grupę i dopiero potem wzięli prawomocny ślub w kościele. Po trzydniowym miesiącu miodowym w Lake District zamieszkali w dużym squacie w Hampstead, nielegalnie zajętym przez Dzieci Boga.

Tata wykorzystywał swoje doświadczenie aktorskie, by urządzać sceniczne występy, i malowniczo recytował całe partie Listów Mo – posłań od proroka, które regularnie przychodziły pocztą do każdej komuny jako przewodnik życia w zgodzie z wiarą. Uwielbiał dreszczyk, jaki dawały mu te występy, i jego talent szybko wyróżnił go w grupie – został kimś w rodzaju celebryty. Zachęcony sukcesem zaczął nagrywać Listy Mo na kasety pod wspólnym tytułem Dziki wiatr; taśmy te były rozpowszechniane we wszystkich komunach, by wyznawcy mogli słuchać słów proroka. Gdy tata był zajęty i spełniony, mama strasznie odchorowywała ciążę i musiała poczuć ogromną ulgę, kiedy wreszcie, 29 stycznia 1975 roku, po ciężkim, trzydniowym porodzie, przyszłam na świat w małym pokoju na poddaszu Domu Hampstead.

Bycie rodzicami nie powstrzymało mamy i taty przed wypełnianiem ich nowej misji zbawiania świata. Komuny zaczęły wysyłać ekipy misjonarskie i rodzice otrzymali „objawienie”, że mają jechać do Indii. Wierny nie miał prawa mieć własnej woli, ale musiał wypełniać wolę Boga poprzez modlitwę i słuchanie Jego poleceń otrzymanych w „objawieniach”. Objawienia te były jak pieczątka zatwierdzająca wszelkie plany i decyzje.

Prawda była taka, że brytyjskie władze zaczęły interesować się działalnością Rodziny; a szczególnie ich agresywnym prozelityzmem i zbiórkami datków i Mo nakazał wszystkim wynieść się ze Zjednoczonego Królestwa na zieleńsze pastwiska, takie jak Indie, Ameryka Południowa i Daleki Wschód: w miejsca, gdzie było mniejsze prawdopodobieństwo, że władze przyjrzą się poczynaniom przybłędów z Zachodu.

Po przyjeździe do Indii nasza mała rodzina trafiła do mieszkania w bloku w Bombaju, pomyślanego dla klasy średniej, choć było mniej więcej wielkości angielskiego mieszkania komunalnego. Miało cztery pokoje, które dzieliliśmy z dwiema innymi parami i dwoma kawalerami. Po kilku tygodniach rodzice znaleźli trzypokojowe, parterowe mieszkanie w Khar, przedmieściu Bombaju. Pomieszkiwało w nim tyle osób – wiernych wpadających przelotem z innych części Indii – że było wiecznie zatłoczone. Rodzice mieli bardzo mało mebli: dwa pojedyncze łóżka w sypialniach, stół i krzesła w salonie.

Mama znów była w zaawansowanej ciąży, ale aż do porodu ona i tata spali na prześcieradle na podłodze tego małego mieszkanka, bo materace roiły się od pluskiew. W mieszkaniu często przebywało nawet i dwadzieścia osób i mama próbowała ukrywać ich przed właścicielem. Moja mała siostra urodziła się w prywatnym domu opieki nieopodal i dostała na imię Kristina, po mamie ojca. Miałam ledwie półtora roku, ale uwielbiałam ją od pierwszej chwili, kiedy ją ujrzałam. Kładłam się koło niej na podłodze, na prześcieradle mamy, obejmowałam ją i zasypywałam mokrymi całusami. Stałam się oddaną starszą siostrą; uwielbiałam ją przytulać i patrzeć, jak mama zmienia jej pieluszki i karmi ją piersią. Byłyśmy tak zbliżone wiekiem, że połączyła nas nierozerwalna więź. Nazywałam ją Nina.

Dla taty wiele zjawisk w Indiach było potężnym szokiem kulturowym. Choć jako hippis podróżował na Cypr i do Izraela i zjeździł całą Europę, nie cierpiał upału, brudu i chorób, które zastał w Bombaju. Zaliczył nawet ciężkie zapalenie wątroby i przez kilka tygodni po narodzinach Kristiny leżał w szpitalu.

– Chorowałem od wody i jedzenia, miałem tak straszną biegunkę, że schudłem jak szkielet. Poza tym czułem się upokorzony. Choć byłem obcokrajowcem, musiałem sprzedawać traktaty na ulicy jak żebrak, chociaż dookoła było tylu prawdziwych żebraków, tyle dzieci bez dachu nad głową, bez jedzenia – powiedział.

Dieta taty, jak zresztą całej komuny, była wiecznym źródłem trosk. Z początku mieli bardzo mało pieniędzy, jako że zarobek mógł pochodzić wyłącznie ze sprzedaży pism na ulicy za mikroskopijne sumy. Czasem przez wiele dni było ich stać tylko na ryż i soczewicę; bywało, że żebrali o odrzucone owoce i warzywa na straganach. Oczywiście Dzieci Boga nie nazywały tego żebraniną; to była aprowizacja – jako wybrańcy Boga mieli prawo do dóbr tego świata za darmo. Proszenie ubogich rolników o darmowe resztki było upokarzające dla taty, wierzył jednak, że jego niechęć do powierzonego zadania – dawania świadectwa wśród biednych – była głosem Szatana kuszącym go, by się poddał i porzucił powołanie.

Kiedy tak ze stoickim podejściem walczył z indyjskim upałem, starał się z całych sił wymyślić dla siebie jakąś bardziej sensowną rolę. Był inteligentny, otrzymał dobre wykształcenie, a sprzedawanie pism wydawało mu się zbyt powolną metodą zdobywania dusz przed Końcem Czasów. Według Mo Ostateczna Bitwa Armageddonu była tuż i tata próbował się jakoś pogodzić z faktem, że w samych Indiach tak ogromne rzesze nie dostąpią zbawienia.

Któregoś dnia przypomniał sobie stare kasety Dziki wiatr, które tak chwalono w Londynie. Była też mowa o potencjalnym wykorzystaniu radia jako medium do głoszenia Słowa. Wpadł na pomysł nagrania serii półgodzinnych audycji, które chciał nazwać Muzyka z przesłaniem. Program ten miałby być nadawany przez lokalne stacje radiowe. Tata był w stanie zrobić to praktycznie sam, pracując jednocześnie jako scenarzysta, prowadzący i DJ.

Od samego początku Dzieci Boga używały muzyki jako przynęty, by wzbudzić zainteresowanie. Grupowe śpiewy wielbiące Jezusa nazywane były inspiracjami i stanowiły codzienny element życia wiernych. Rodzina przyciągnęła wielu utalentowanych artystów i muzyków, w tym byłego gitarzystę Fleetwood Mac, Jeremy’ego Spencera, który pewnego dnia został dosłownie nawrócony na ulicy i porzucił trasę koncertową, by przyłączyć się do komuny w San Francisco. Muzycy ci zamiast rocka pisali piosenki oparte na Biblii i Listach Mo. Tata postanowił, że wykorzysta swój talent przy tworzeniu własnej audycji, by pomagać w szerzeniu wiary. Praca nad czymś, dzięki czemu czuł się spełniony, dała mu siłę do pozostania w Indiach.

Z dumą opisywał mi swoje przedsięwzięcie.

– Proponowaliśmy Muzykę z przesłaniem stacjom radiowym za darmo. Wiedziałem, że lekka audycja muzyczna będzie głosić przesłanie w fajnej oprawie i przyciągnie młodych słuchaczy. I nagle zamiast męczyć się w upale i dawać świadectwo garstce ludzi dziennie, i być może nawracać ledwie jedną czy dwie dusze, mogłem dotrzeć do milionów!

– To było genialne, tato! – wykrzyknęłam. W moich oczach był wspaniały.

Kiedy Mo usłyszał o audycji, pochwalił pionierskiego ducha taty i pomógł sfinansować projekt. Tata nie poznał osobiście naszego proroka, bardzo niewielu wiernych dostąpiło tego zaszczytu, ale jego wskazówki i przekazy były spisywane w Listach Mo i rozpowszechniane przez liderów zwanych pasterzami. Tata dzień i noc pracował przy audycji, a mama musiała sama opiekować się mną i moją siostrą. W tym czasie była już po raz trzeci w ciąży i znów strasznie chorowała. Ale chora czy nie, i tak musiała zarabiać; sprzedawała pisma w upale i wędrowała wiele kilometrów każdego dnia, pchając przed sobą nasz wózek.

Wielu wyznawców Mo – tak jak moi rodzice – przestrzegało wierności małżeńskiej i żyło jak rodzina, mimo że w zatłoczonych komunach praktycznie nie było prywatności. Ale w 1976 roku, krótko po narodzinach Kristiny, Mo wydał dekret, że wszyscy jesteśmy Jedną Żoną i w Bożej Rodzinie nie ma czegoś takiego jak cudzołóstwo. Seks był najwyższym wyrazem miłości i szczodrości i nazywany był „dzieleniem”. Dzieci Boga stały się Rodziną Miłości w każdym sensie tego słowa.

Niektórym wiernym trudno było przywyknąć do tych nowych swobód, inni skwapliwie skorzystali z możliwości uprawiania seksu z wieloma partnerami. Moi rodzice też zaczęli się dzielić z innymi, choć wydaje mi się, że tata zabrał się do tego chętniej niż mama. Miała dwójkę malutkich dzieci i trzecie w drodze, więc seks nie był zbyt wysoko na liście jej priorytetów. Była jednak głęboko wierzącą uczennicą Mo i chciała być posłuszna prorokowi, choć z trudem radziła sobie z zazdrością o tatę. Po narodzinach mojego brata Davida w kwietniu 1978 roku czuła się coraz bardziej samotna i niekochana, popadała w coraz głębszą depresję. Miejscowa pasterka zauważyła, że mama jest milcząca i smutna i zapytała, co się dzieje. Mama, wychowana w szkole, w której musiała uczyć się faktów i pojęć na pamięć, nie była przyzwyczajona do dyskusji, debat i głębokich rozmów, odparła więc po prostu: „Jestem nieszczęśliwa”. Zamiast współczucia dostała sugestię, że powinna sobie zrobić przerwę. I pstryk, jednego dnia była tutaj, a następnego w komunie w Madrasie, do której zabrała tylko małego Davida.

Kiedy po sześciu tygodniach wróciła ze swojej „przerwy” w Madrasie, przyjechał z nią młody człowiek. Miał na imię Joshua, był bratem z Australii i był w niej zakochany. To doprowadziło do kolejnych problemów w związku rodziców, a w końcu do separacji.

Aż któregoś ranka, niespodziewanie, w drzwiach komuny pojawiła się bombajska policja i zapowiedziała, że wszyscy obcokrajowcy mają natychmiast opuścić Indie. Prawdopodobnie niektórzy ze zwerbowanych hinduskich członków byli zszokowani i zaniepokojeni promiskuityzmem, którego byli świadkami. Wśród nowo nawróconych były też piękne Hinduski; taka swoboda obyczajowa po prostu nie mieściła się w miejscowej kulturze i rodziny zaczęły zgłaszać się do władz. W akcję zaangażował się również Interpol w wyniku żądań zachodnich rodziców, którzy usiłowali wytropić zaginione dzieci. Nastąpiło gorączkowe pakowanie, pasterze zamykali komuny.

Mama i Joshua zdecydowali się wrócić do Anglii z Kristiną i Davidem.

– Ale ja się uparłem, że ciebie zatrzymam – powiedział tata. – Jesteś moją córeczką.

Mój młody tata był przystojny i nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak ktoś mógłby chcieć go rzucić. Ale choć wybrał mnie, byłam zdruzgotana, że straciłam mamę.

Tata uściskał mnie i powiedział:

– Byłaś takim nieszczęśliwym, smutnym szkrabem. Tęskniłaś tak mocno, że nic nie mogło cię pocieszyć. W końcu obiecałem ci, że poczekam, zanim wezmę sobie nową partnerkę, na wypadek gdyby mama zmieniła zdanie.

Wierzyłam w jego zapewnienia, czy były prawdą, czy nie, a jego słowa dały mi nadzieję, że rozpad naszej rodziny jest tymczasowy – i tę żałosną nadzieję niosłam w sercu przez następne dwa lata i dwa kontynenty.

Dwa tygodnie później polecieliśmy z tatą do Dubaju. Tata był zdruzgotany, bo zdążył pokochać Indie, a przyszłość była niepewna. W Dubaju niespodziewanie zadzwoniła do niego Faithy, najmłodsza córka Mo. Robiła rekonesans w Grecji – szukała nowego miejsca, w którym mogłaby realizować nowe przedsięwzięcie. Faithy miała talent i charyzmę, potrafiła mówić tak, że przekonałaby każdego. Postanowiła zgromadzić w jednym miejscu najbardziej utalentowanych muzyków, piosenkarzy, tekściarzy i kompozytorów i wykorzystać ich do uatrakcyjnienia przekazu, przedstawienia go światu tak, by zdobyć jak najwięcej wiernych.

– Simonie – zaczęła – Mo jest bardzo zadowolony ze wszystkiego, co osiągnąłeś. Postanowił wesprzeć produkcję Muzyki z przesłaniem i rozpowszechnianie jej na całym świecie.

Audycja miała być prowadzona z większym rozmachem i być bardziej komercyjna. Miała być wabikiem dla słuchaczy, by przyłączali się do lokalnych „klubów” Muzyki z przesłaniem w swojej okolicy. Planowano regularne biuletyny, czasopismo przyjazne zloty. Osobisty telefon od Faithy był wielkim zaszczytem. Tata był zachwycony, że otrzymuje tak wielkie wsparcie dla swojej audycji. Jego celem zawsze było zdobywanie dusz i podchodził do tego z wielką gorliwością. A że nie był szczególnie praktycznym człowiekiem, z radością oddał górze sprawy organizacyjne, by móc się skupić na samej audycji.

Tym sposobem pod koniec 1979 roku przylecieliśmy do Aten. Malowniczy widok wysokich, jasnych gór wznoszących się na tle jaskrawobłękitnego nieba zapierał mi dech, kiedy jechaliśmy przez starożytny półwysep, by po kilku godzinach dotrzeć na wybrzeże po drugiej stronie. Zjeżdżając z gór między zagajnikami z ciemnozielonych pinii, dostrzegliśmy migotanie morza, rybackie łodzie podskakujące na falach i przystań w starym porcie w Rafinie.

Nasz dom był typową, nowoczesną grecką willą pomalowaną na biało, krytą czerwoną dachówką. W otaczającym ją ogrodzie były drzewa owocowe, trochę szorstkiej trawy, żółta mimoza i drzewka oliwne. Byliśmy w odległości spaceru od wielkiego kempingu nad morzem o nazwie Coco Camp. Połowę zajmowali zwykli urlopowicze, druga połowa była zarezerwowana dla nas, Rodziny. Ludzie zaczęli się zjeżdżać przyczepami kempingowymi i domkami na kółkach, aż dołączyło do nas około dwustu osób. Wszystko to byli muzycy i technicy specjalnie wybrani do współpracy przy audycji taty.

W ciągu dnia biegałam, gdzie chciałam, bawiłam się z dzieciakami na kempingu i na plaży. Zbierałam kolorowe kamyki, martwe rozgwiazdy, muszle i jeżowce. Było tyle do zobaczenia, bawiłam się od rana do wieczora. Włosy miałam nieczesane całymi dniami. Pamiętam, jak Amerykanka o imieniu Windy, piosenkarka i tekściarka pracująca przy audycji, sadzała mnie przed sobą i mozolnie rozczesywała moją gęstą, kręconą czuprynę.

Czasami wieczorem godzinami leżałam w łóżku, znudzona, podczas gdy tata do późnej nocy nagrywał w studiu z Faithy Berg i Jeremym Spencerem, którego sława przyjechała wraz z nim do Rafiny. Faithy postanowiła go wykorzystać jako wabik przy reklamowaniu audycji nadawcom.

By rozwiązać problem małego dzikiego mustanga, którym się stawałam, Faithy przysyłała kolejne nianie do opieki nade mną. Pierwszą była zamężna kobieta o imieniu Rosa. Zastąpiła ją Crystal, Amerykanka o wybuchowym temperamencie. Była drobną kobietą z zaciśniętymi wargami i sięgającą ramion szopą jasnokasztanowych włosów. Nie miała w sobie ani krzty matczynego ciepła i klęła jak szewc – z pewnością nie był to język, jakiego powinna używać dobra chrześcijanka – i wiecznie miała kłopoty przez nadużywanie alkoholu. Crystal często mówiła o mnie „dziewczynka z lokiem na czole”. Kiedy była dobra, była bardzo dobra, ale kiedy się rozzłościła, była koszmarna. Przyznaję, że byłam dosyć krnąbrna, szczególnie przy niej. Nienawidziłam jej, bo wiedziałam, że chce złapać tatę na męża, i byłam zdeterminowana zrobić wszystko, co mogę, by zdusić wszelkie uczucie między nimi. Nie udało mi się. Tata miał z nią romans, ale związek nie przetrwał długo.

Jedynym człowiekiem, którego słuchałam, był tata. Kochałam go bardziej niż kogokolwiek na świecie i robiłam, co w mojej mocy, żeby go zadowolić. Nie zwracałam uwagi na nikogo innego, bo spodziewałam się, że moja matka wróci lada chwila, choć pożegnałyśmy się i nie było jej już całe wieki.

Ale dlaczego, dlaczego jej nie pamiętałam? Dlaczego nie pamiętałam nawet tej strasznej chwili rozstania w Bombaju?

Tęskniłam tak rozpaczliwie, że w końcu tata załatwił mi międzynarodową rozmowę z mamą w Londynie.

Trzęsąc się z emocji, wzięłam słuchawkę i ledwie mogłam uwierzyć, że znów słyszę jej głos.

– Kiedy przyjedziesz, mamusiu? – spytałam z niepokojem. W moim głosie słychać było lata tęsknoty.

– Kocham cię, Celeste. Postaram się przyjechać jak najszybciej. – Usłyszałam w słuchawce głos, którego nie rozpoznawałam. – Twoja siostra Kristina i braciszek David też cię kochają i chcą cię zobaczyć.

Powiedziała, że wróci i znów z nami zamieszka! Byłam taka szczęśliwa.

– Wszystko już ustalone – powiedział mi tata po tej rozmowie. – Nawet bilety są już zabukowane. Już niedługo, kochanie.

Spojrzałam na Crystal, która siedziała obok, i oznajmiłam triumfalnie:

– Już nie musisz tu przychodzić. Moja mamusia wraca.

Crystal spojrzała na mnie wilkiem. Kilka tygodni wcześniej przywódcy, którzy mieli ostatnie słowo we wszystkim, nawet w miłości, przerwali ich związek. Ich zdaniem nie była dość dobra dla mojego ojca, ich nowej gwiazdy medialnej. Ja też tak uważałam. Obchodziło mnie tylko to, że mama niedługo przyjedzie i znów będę z nią, z siostrą i bratem. Tak bardzo chciałam mieć ją tutaj, żeby mnie przytulała, czesała włosy i znowu była moją mamą. Ale czas mijał i nie było żadnych wieści. Byłam nieznośnie niecierpliwa. Każdego dnia pytałam o matkę i myślałam o niej. Kiedy, kiedy, kiedy?

Któregoś dnia, gdy setny raz spytałam tatę „Kiedy wróci mama?”, nie mógł już dłużej zwlekać. Musiał powiedzieć mi prawdę, chociaż wiedział, że to zniszczy mój świat.

– Zmieniła zdanie. Postanowiła zostać z Joshuą.

Patrzyłam na niego w szoku, a serce trzepotało mi panicznie w piersi jak przestraszony ptak. Nie rozumiałam. Dlaczego zmieniła zdanie? Kim był ten człowiek, Joshua, który nam ją odebrał? Nie mogłam tego pojąć i nie potrafiłam się pogodzić z faktem, że to ostateczna decyzja. Moje wspomnienia matki były już wtedy wyblakłe, nie pamiętałam nawet, jak wygląda, ale była moją matką i tej myśli czepiałam się kurczowo przez pół życia. Byłam gotowa z całą zaciętością walczyć o to, by nikt nie zajął jej miejsca.

2. Loveville

Mieliśmy mały, rozklekotany samochód, który ledwie telepał się po drogach. Tylne siedzenia zostały wyjęte przez poprzednich właścicieli (dlatego kupiliśmy go tanio), więc trzeba było siedzieć na podłodze. Któregoś dnia siedziałam z tyłu z moim kolegą, Nickim, i z chichotem eksperymentowaliśmy, jak to jest z tym seksem. Naśladowaliśmy dorosłych, których widywaliśmy: ze spuszczonymi majtkami kładliśmy się na sobie i „seksiliśmy się” w najlepsze. Oboje mieliśmy ledwie po pięć lat. Oczywiście nic nie wychodziło jak trzeba i to była tylko zabawa.

– Łaskoczesz!

– Wcale że nie…

– Wcale że tak. Au! Noga mi się zaczepiła.

Usłyszałam stłumiony śmiech; spojrzałam w górę i zobaczyłam mamę Nickiego, Patience, podglądającą nas przez okno samochodu z ubawioną miną. Błyskawicznie usiadłam i odepchnęłam Nickiego.

Nicki zobaczył matkę i zaczerwienił się jak burak.

– W porządku, dzieciaki, nie przeszkadzajcie sobie – powiedziała.

Ale ja czułam się bardzo zawstydzona i było mi głupio. To, co jeszcze przed chwilą było zabawą, przestało nią być. I nie chodziło o poczucie winy. Mieliśmy unikać najróżniejszych grzechów, ale seks nie był jednym z nich. Zdaniem Mo Bóg chciał, by wszyscy, nawet niemowlęta, mogli się cieszyć pełnią seksualnych doznań.

Gdyby ktoś włączył radio i posłuchał którejś z audycji Muzyka z przesłaniem, usłyszałby idylliczny przekaz: miłość jest lekarstwem na wszystkie problemy świata – dzielenie się miłością, życie w miłości i uprawianie miłości. Mo poinstruował mojego ojca, żeby nie używał na antenie słowa Jezus. Była to ważna strategia, bo dzięki niej wielu słuchaczy nie miało pojęcia, czego słucha i że audycja ma w ogóle jakieś religijne konotacje, nie mówiąc już o jawnej ewangelizacji. Ale niektóre piosenki trudno było nazwać subtelnymi. Jeremy Spencer zaśpiewał kawałek pod tytułem Zbyt młoda, by kochać, oparty na Liście Mo Małe narzeczone, w którym nasz prorok wykładał swoje przekonanie, że nawet jedenasto- czy dwunastolatki są gotowe na małżeństwo, seks i dzieci.

Elementem planu Mo było stworzenie całego pokolenia dzieci takich jak ja, urodzonych w Rodzinie Miłości, które nigdy nie poznały świata Systemitów. Dzieci nieskażonych grzechami poprzedniego życia. By pokazać, jaką wiarę pokłada w ten ziemski raj, który nazwał Loveville, przysłał członków własnej rodziny, by żyli z nami.

A więc, oczywiście, Faithy, swoją najmłodszą i najbardziej lojalną córkę, tak gorliwą, że jej niebieskie oczy błyszczały fanatyzmem. Mo przysłał też swoją wnuczkę, dziewięcioletnią Mene, która została gwiazdą audycji. Kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy, pomyślałam, że wygląda jak anioł z tymi swoimi błękitnymi oczami, mlecznobiałą skórą i jasnymi kosmykami włosów. Miała łagodny, słodki głos i rozmarzone spojrzenie. Zachowywała się jak idealne dziecko Rodziny, zawsze posłuszna i uśmiechnięta, kiedy czytała i cytowała Słowo.

Rzadko spędzałyśmy czas razem poza studiem nagraniowym czy na próbach. Nigdy nie bawiłam się z Mene na dworze, jak to robią normalne dzieci – jej chyba nie wolno było się bawić.

Każdy miał jakiś wkład w Muzykę z przesłaniem, czy to w audycje, czy w nagrania wideo. To była świetna zabawa, a ja, jak każde dziecko, lubiłam popisywać się talentem. Potrzebni byli muzycy, wykonawcy, technicy, szwaczki i sekretarki. Wśród najbardziej znanych postaci byli Peter Pioneer i Rachel, śpiewający duet z Danii, a także Joan i Windy, dwie piosenkarki i tekściarki, obie otwarcie biseksualne. Zack Lightman z Norwegii był oświetleniowcem i operatorem kamery, a jego żona Lydia projektowała kostiumy i scenografię. Sue, łagodna Amerykanka o brązowych oczach i czarującym uśmiechu, była „naczelną sekretarką”. Żona Jeremy’ego Spencera, Fiona, była Królową Matką obozu, a szefem kuchni był ognisty Włoch o imieniu Antonio. Ci troje żyli w trójkącie i Fiona urodziła swoim dwóm mężczyznom siedmioro dzieci.

Stojący w centrum obozu wielki płócienny namiot służył za miejsce zebrań i jadalnię w zimie, kiedy noce były chłodne. Wnętrze ogrzewały dwa wielkie gazowe grzejniki, a jako oświetlenia używaliśmy lamp naftowych. By wyżywić tak wielu ludzi, potrzebna była cała ekipa, której zadaniem była „aprowizacja”, czyli zdobywanie darmowego jedzenia na targach i od miejscowych firm.

Kiedy było ciepło, jadaliśmy przy rzędach ław i stołów pod drzewami. Jedzenie było świeże i zwykle przepyszne. Śniadanie składało się z semoliny słodzonej brązowym cukrem, miodem albo melasą. Antonio najchętniej gotował włoskie potrawy, które można było szybko przygotować dla dwustu głodnych osób. Wielkie miski spaghetti z gęstym sosem pomidorowym albo gulasze z karkówką, ziemniakami i marchewką.

Dzieci obowiązywała dyscyplina – miały być grzeczne. Nawet najmłodsze musiały spokojnie siedzieć na twardych drewnianych ławach w wielkim namiocie podczas długich zebrań, które odbywały się co wieczór. Te spotkania były nieprawdopodobnie nudne, więc prędzej czy później uciekałam od nich do własnych marzeń i wymyślonego świata. Najtrudniej było mi utrzymać zamknięte oczy podczas długich modlitw, zakrywałam je więc rękami i podglądałam między palcami, żeby nikt mnie nie przyłapał.

Kiedy Faithy ustaliła już sposób funkcjonowania obozu, oddała zarząd nad Loveville Paulowi Peloquinowi, kanadyjskiemu Francuzowi z Quebecu, i jego żonie Marianne, i pojechała na kolejną misję, by rozkręcić hiszpańskojęzyczną wersję programu, Musica Con Vida, w Puerto Rico.

Paul i Marianne podeszli do zadania poważnie – a nawet zbyt poważnie. Byli bezdzietną parą i przez wiele lat rozpaczliwie modlili się o syna. Paul miał kruczoczarne włosy i mówił po angielsku z silnym francuskim akcentem. Był prawdziwym czarusiem, ale miał też gwałtowny charakter i potrafił wybuchnąć bez przyczyny. Marianne była Francuzką – mocną, grubokościstą kobietą; miała prawie metr osiemdziesiąt wzrostu, głęboko osadzone oczy i duży nos. Do obowiązków tej pary należało między innymi ustalanie rozkładu dnia i przydzielanie wszystkim zadań na dzień następny.

Pobudka była o 7.30, a po śniadaniu szłam do pobliskiego domu zwanego Błękitnym Domem, bo miał piękny odcień wyblakłego błękitu – ten sam kolor, na jaki pomalowane było wiele rybackich łodzi. To była nasza komunalna szkoła, gdzie mieliśmy Czas Słowa i Scholastykę. Naszymi nauczycielami byli Johnny Appleseed, Fiona – żona Jeremy’ego Spencera – i Patience, mama Nickiego. Oglądaliśmy historyjki układane na flanelowych tablicach i czytaliśmy Prawdziwy komiks: ilustrowane Listy Mo dla dzieci. Pocztą, zwykle raz na dwa tygodnie, przychodził do obozu nieprzerwany strumień Listów i książek od Mo i Marii. Każdy Dom musiał założyć skrytkę pocztową i tylko pasterz każdego z Domów znał jej adres i miał do niej klucz. Wszystko odbywało się jak w wojskowych służbach wywiadowczych: tajne przez poufne.

W słoneczne dni Czas Słowa odbywał się w cienistym zagajniku piniowym na kempingu. Nauczyciele szkółek niedzielnych w zewnętrznym świecie zemdleliby, gdyby otworzyli Prawdziwy komiks. Wiele zeszytów zawierało dosłowne sceny seksu, nagość, a także straszliwe demony i dziwaczne sny, które zdaniem Mo zawsze miały jakieś znaczenie: były wiadomościami od Boga.

– Mo jest bożym prorokiem naszych czasów, Jego tubą, która przekazuje Jego nowe Słowo – mówili nam nauczyciele. – Systemowi chrześcijanie nie mają Ducha, są „starymi dzbanami”, które nie mogą przyjąć nowego wina.

Bóg, Jezus, aniołowie i diabeł byli prawdziwymi postaciami i częścią naszego codziennego życia. Jezus nas nagrodzi, jeśli będziemy dobrzy, diabeł nas ukarze, jeśli będziemy źli. Indoktrynacja trwała nieustannie, a kwestionowanie czegokolwiek otwierało nasze umysły na diabelskie wątpliwości. Został mi w pamięci obrazek z jednego z Prawdziwych komiksów. Stolik z zastawą do herbaty, przy którym siedzi diabeł przedstawiony jako mały elf z rogami i widłami. Na krześle obok niego siedzi dziewczynka, a cztery małe „wątpliwostki” do spółki z diabłem nalewają jej herbaty do filiżanki. W następnej scenie dziewczynka uwięziona w ruchomych piaskach jest wsysana z powrotem do Systemu, bo diabeł i wątpliwostki dobrali jej się do skóry. „Niebezpiecznie jest pić herbatę z diabłem i jego wątpliwościami”, głosił podpis.

Niektóre historyjki z Prawdziwego komiksu oparte były na przygodach dzieci z Rodziny Królewskiej: Davidita, Davidy i Techi. Znaliśmy już ich wszystkich z Listów Davidita – służyli za przykład, jak należy wychowywać „rewolucyjne” dzieci po bożemu. Sekretarka i druga żona Mo, Maria, miała dwójkę dzieci: Davidita i Techi. Davidito urodził się w 1975 roku w wyniku Połowu na Podryw, jako owoc spotkania z hotelowym kelnerem na Teneryfie. Był zaledwie trzy dni starszy ode mnie i byłam bardzo dumna z tego faktu. Kochanek Marii i prawa ręka Mo, Timothy, był ojcem Techi. Mo pisał, że Timothy został tylko „wynajęty dla nasienia” i że Techi to jego córka. Twierdził, że niezwykłe imię Techi otrzymał podczas wizji, kiedy to dusza małej dziewczynki przyszła do niego w chorobie (tuż przed narodzinami Techi w 1979 roku). Uznał, że Techi to jej inkarnacja i usiłował wpasować to buddyjskie pojęcie w chrześcijańskie doktryny.

Davida była córką Sary Kelley, pełnoetatowej niani Davidita, która nadała sobie nazwisko Sarah Davidito. Cała trójka dzieci należała do Rodziny Królewskiej i mieszkała w ukryciu w Domu Mo. Dzieci Rodziny Królewskiej miały mieć wielki wpływ na moje życie. Były idolami, na których się wzorowaliśmy i śledziliśmy ich życie w Listach Mo, które czytaliśmy z wielkim zainteresowaniem i ciekawością.

Po sjeście wolno nam było się bawić. Moimi stałymi towarzyszkami zabaw były Renee i Daniella. Lubiłam ich matkę, Endureth; przylgnęłam do niej jak do drugiej mamy. Wciąż nie akceptowałam Sereny jako macochy i często ją ignorowałam. Pewnie po dziecinnemu wyobrażałam sobie, że jeśli nie będę jej widzieć, to nie będzie istniała. Poza tym Serena miała pełne ręce roboty przy swojej sześciomiesięcznej córeczce Marianie i znów była w ciąży z moim ojcem. Było jej łatwiej, kiedy cały czas przesiadywałam u Endureth i jej męża Silasa. Moja siostra Kristina była mniej więcej w wieku Danielli i mówiłam o niej, jakbym ją znała, tyle tylko, że „mieszkała w Indiach z moją mamą i braciszkiem Davidem”. Pomieszkiwanie z przyjaciółkami w ich domu z rodzinną atmosferą pomagało mi udawać, że mam sióstr na pęczki. W ciągu dnia bawiłyśmy się razem, a nocami spałyśmy w wielkim podwójnym łóżku na tyłach przyczepy kempingowej.

Moją kolejną przyjaciółką była Armi. Z wyglądu nie mogłybyśmy się bardziej różnić. Armi miała ciemne, proste, czarne włosy i brązowe oczy, tak jak jej mama, w połowie rdzenna Amerykanka. Była jednym z pierwszych dzieci, jakie urodziły się we wspólnocie Dzieci Boga, w lutym 1972 roku. Jej ojciec, Jeremiah Russel, był wśród pierwszych wyznawców, którzy dołączyli do ekipy Mo w Huntington Beach, kiedy wspólnota liczyła zaledwie piętnastu członków. Był muzykiem i pisał piosenki, które grano w Muzyce z przesłaniem. Armi odziedziczyła po ojcu talent muzyczny i była gwiazdą, a ja chciałam być jak ona, śpiewać jak ona i należeć do jej grupy przyjaciółek. Śmiałyśmy się z tych samych żartów, zwierzałyśmy się z sekretów; Armi pomagała mi i uczyła różnych rzeczy – na przykład jak rysować proporcjonalne postacie, a nie trójkąt zamiast szyi i kółka zamiast dłoni. To ona pomogła mi też pozbyć się twardego wyspiarskiego akcentu i mówić po „amerykańsku”, jak większość pozostałych dzieci.

Armi i Mene, wnuczkę Mo, połączyła wspólna niedola. Na prośbę Mo ich rodzice wysłali córki do Loveville z zapewnieniem, że wrócą po sześciu miesiącach. To nigdy nie nastąpiło. Ich opiekunami zostali Paul Peloquin i Marianne.

Nikt nie ośmielał się sprzeciwiać prośbom Mo, których słuchano jak rozkazów. Przecież był prorokiem. Tresurą wbijano nam do głowy przekonanie, że wypełnianie zaleceń Mo to wypełnianie woli Boga. Teraz, kiedy spoglądam wstecz, jest dla mnie oczywiste, że byliśmy tylko jego zabawkami, wiernymi wyznawcami używanymi do zaspokajania jego ambicji, żądz i fantazji. Kiedy Mo zażyczył sobie wideo z nagraniem tańczących nagich kobiet, Paul zwołał nas wszystkie, nawet trzyletnie dziewczynki, na specjalne zebranie, by przeczytać Listy Mo Chwalmy Pana poprzez taniec i Nagie może być piękne.

– Chwała Panu! Czy to nie wspaniały przywilej, móc zatańczyć dla Króla?

Dorosłe kobiety, podekscytowane, odpowiedziały licznymi „Chwała Panu!” i „Amen!”

Paul mówił dalej.

– Król przysłał nam w tych Listach szczegółowe wskazówki, jak to zrobić. Chwalmy Pana.

Patrzyłam, jak kobiety wybierają muzykę i przejrzyste chusty, a potem wykonują nagie tańce. Kiedy przyszła kolej na dziewczynki, Paul powiedział:

– A to jest dla Davidita, więc uśmiechajcie się do niego.

Armi, Mene, Renee i Daniella wykonały swoje tańce dla małego księcia, a potem przyszła moja kolej. Paul wybrał dla mnie dwie piosenki, zawiązał mi na szyi białą, przejrzystą chustę, którą miałam zdjąć w trakcie tańca. Dawał mi wskazówki zza kamery.

– Wij się! – Pokazał mi to osobiście. – Wij się ładnie i kręć tyłeczkiem, kotku.

Po prostu imitowałam ruchy, które widziałam wcześniej, gdy tańczyły kobiety.

– Dobrze, bardzo dobrze! Teraz poślij Daviditowi parę całusów, by wiedział, że naprawdę go kochasz.

Bardzo starałam się uśmiechać, a jednocześnie słuchać, co mi mówił zza kamery. Ten film wciąż istnieje i jako dorosła kobieta spoglądam w przeszłość na tę słodko uśmiechniętą sześciolatkę, która była mną. Patrzę w kamerę, uwodzę ją, i najbardziej uderza mnie niewinne, a zarazem świadome spojrzenie moich oczu. Wspomnienie jest tym boleśniejsze, że teraz, po latach, wiem, że Davidito sam miał wtedy sześć lat; ta prośba była tylko chorym pomysłem Mo, by jego imiennik stał się równie skrzywiony jak on, gdy tymczasem obleśny staruch sam czerpał przyjemność z tych tańców.

Od tej pory regularnie robiono nagie zdjęcia nam, dziewczynkom, i wysyłano Mo. Prorok oznajmił, że porozwiesza je w swoim pokoju, by co dzień czerpać z nich inspirację – tak eufemistycznie nazywał masturbację. Teraz jest dla mnie oczywiste, że Mo rajcowało oglądactwo. Nie zdawałyśmy sobie sprawy, że coraz bardziej zbliżał się do etapu, kiedy wybierał sobie ulubione dziewczynki, które przysyłano mu dla jego chorej przyjemności. Ich rodzice wierzyli naiwnie, że dzieci są w dobrych rękach, choć nie znali miejsca ich pobytu i nie mieli z nimi żadnego kontaktu. Ale to wszystko miało się wydarzyć w przyszłości, a ja, na swoje szczęście, nie wiedziałam jeszcze, jaki los czeka niektóre moje przyjaciółki.

W naszym świecie seks był całkowicie otwarty i jawny. Dorośli bez zahamowań kochali się przy nas, zachęcali nas do masturbacji i eksplorowania własnych ciał. W wyniku tego nasza dziecięca ciekawość była wykorzystywana, choć powtarzano nam, żeby nigdy, przenigdy nie robić tego przy obcych ani nie rozmawiać o tym w miejscach, gdzie mogliby nas usłyszeć. „Systemici nienawidzą seksu” ostrzegano nas. „Uważają, że jest brudny i grzeszny”. Kiedy było gorąco, wszyscy chodzili w bikini i w szortach. Nie miałam żadnych oporów przed bieganiem w samych majtkach jak inne dzieci. W wieku pięciu, sześciu lat byłam już mocno zseksualizowana i ekstrawertyczna.

Ojciec nigdy nie zrobił mi niczego w seksualnym sensie, w tamtych czasach nie widziałam też, by robił coś niestosownego z moimi rówieśnicami, ale zakładam, że wiedział, co się dzieje. Jego najlepszym kumplem był perkusista, Solomon Touchstone, który często chodził z nami na niedzielny lunch do miasta, do małej tawerny z widokiem na zatokę. Solomon tak jak tata pochodził z Londynu i dla żartu rozmawiali ze sobą z udawanym cockneyskim akcentem. Solomon był niski – miał niecały metr siedemdziesiąt wzrostu – przystojny i wszystkie kobiety go lubiły. Ja też go lubiłam, bo był zabawny i zauważał mnie.

Seksualne wychowanie było dla nas normalne i odbywało się wszędzie. Wszyscy wiecznie się obejmowali i całowali, okazywali sobie uczucia. Dla mnie to była tylko zabawa, ale moja otwartość i chęć zyskania uwagi, miłości i aprobaty były koszmarnie wykorzystywane. Zabawny, przyjacielski Solomon, przyjaciel mojego ojca, był tylko jednym z wielu mężczyzn, którzy korzystali z mojego naturalnego, dziecinnego przywiązania. Kiedy bywaliśmy sami w jego sypialni, prosił mnie, żebym dla niego tańczyła, a sam masturbował się na łóżku.

– Jesteś taka sexy! – jęczał.

Nic dziwnego, że na filmie nakręconym dla Mo moje spojrzenie jest takie niewinno-świadome. Byłam niewinna, ale uczyłam się, co podnieca mężczyzn. Przyjazną uwagę dorosłych zdobywałyśmy tylko wtedy, kiedy robiłyśmy to, co chcieli: zachowywałyśmy się flirciarsko albo sexy. Dzieci nade wszystko pragną akceptacji i ja nie byłam inna. Nagradzano nas za bycie „uległymi”, „potulnymi” i za okazywanie miłości Bogu. Upór, odmowa czy wstyd pochodziły od diabła, były złe i karcono nas za nie. Szybko nauczyłam się flirtować, żeby zyskać uwagę, i przy mężczyznach nie umiałam się zachowywać inaczej.

Kolejnym mężczyzną, który czepiał się małych dziewczynek, był Peruwiańczyk Manuel. On i jego niemiecka żona, Maria, uczyli nas układów choreograficznych. Byli kolejną bezdzietną parą. Manuel miał ciemne oczy i przeszywające spojrzenie, które wprawiało mnie w zakłopotanie. Zawsze zwracał uwagę na nas, dziewczynki, a szczególnie na Mene i Armi. Maria lubiła seks z kobietami i oboje uczyli dziewczynki imitować swoje ekscesy ku uciesze oglądających to mężczyzn. Ja byłam młodsza, więc nie brałam udziału w wielu aktach seksualnych, do których nakłaniano moje starsze koleżanki. Zawsze uważałam się za szczęściarę w porównaniu z nimi. Ale nie upiekło mi się tak do końca.

Któregoś popołudnia Peruwiańczyk Manuel przyszedł do przyczepy Silasa i Endureth, w której, w tylnym pomieszczeniu, spałyśmy razem ja, Renee i Daniella. Dobrze znałam tę przyczepę i traktowałam ją jak swój drugi dom. Czerwone zasłony były zaciągnięte. Manuel kazał mi się położyć, a potem ściągnął mi majtki i długo mnie całował.

– Tak to robią dorosłe kobiety – wyjaśnił, klękając nade mną. Zaczął się o mnie ocierać i był to kompletny akt seksualny, tyle że bez pełnej penetracji. Przestał, dopiero kiedy osiągnął orgazm.

Kiedy poczułam na sobie lepką, białą substancję, ogarnęło mnie obrzydzenie. Nigdy wcześniej nie widziałam nasienia. Było obrzydliwe i wszystko upaprało. Manuel wziął chusteczki higieniczne i starł to ze mnie, a potem poszedł do małej toalety w przyczepie i sam się umył. Leżałam na łóżku oszołomiona i zdezorientowana. Takie uczucie ma się czasem w sennym koszmarze: chcesz krzyczeć albo coś powiedzieć, ale nic nie wychodzi z ust. Miałam tyle myśli, pytań i odczuć, ale nie byłam w stanie ich wyrazić. Nawet gdy dorośli pytali mnie wprost, co myślę, sztywniałam, a język przyklejał mi się do podniebienia.

Kiedy patrzyłam na dorosłych uprawiających seks, wyglądało na to, że sprawia im to przyjemność, więc dlaczego mnie nie sprawiało? Ci mężczyźni próbowali wpoić mi, że taka mała dziewczynka jak ja jest tak samo atrakcyjna seksualnie i wywołuje takie samo podniecenie jak dorosła kobieta. Moje postrzeganie samej siebie było wypaczone, nie miałam pojęcia, że jestem bezbronna i że różnię się od dorosłych kobiet.

Choć pod wieloma względami oczekiwano od nas dorosłych zachowań, wciąż byłyśmy po prostu małymi dziećmi. Przynajmniej raz w tygodniu całe Loveville zbierało się na zabawę z tańcami, która kończyła się orgią. Nam jak zwykle pozwalano robić, co chcemy, podczas gdy dorośli – czyli wszyscy powyżej dwunastego roku życia – dobierali się w pary na seks.

Któregoś wieczoru Renee, Daniella i ja patrzyłyśmy, jak dorośli tańczą nago i obściskują się. Postanowiłyśmy zrobić im psikusa: po kolei zakradałyśmy się za jakąś zajętą parkę i szczypałyśmy ich w tyłki. To było przezabawne, kiedy podskakiwali z zaskoczenia. Zanim się odwrócili, żeby złapać winowajczynię, my już dawno chichotałyśmy w kącie.

Nie wolno nam było mówić nikomu spoza Rodziny o tej seksualnej wolności, jak nazywali to dorośli. Nauczona, że Systemici nie zrozumieją tej prawdy i tej swobody, nauczyłam się prowadzić podwójne życie.

Pamiętam, jak któregoś ranka śpiewaliśmy w sierocińcu, a potem mieliśmy sjestę w naszym kamperze przed wyjazdem do studia telewizyjnego w Atenach, gdzie mieliśmy zaśpiewać świąteczną piosenkę w lokalnej telewizji. Zaparkowaliśmy na ulicy, zasłoniliśmy marne zasłonki, a potem było to, co dorośli nazywali Kochaniem albo Przytulankami.

Wielki, obcesowy Johnny Appleseed położył się koło mnie i zaczął mnie pieścić i całować w usta. Rozpiął spodnie, poprowadził moją dłoń do swojego penisa i pomógł mi go masturbować. Ostatecznie dokończył sam, a ja leżałam obok niego. Wiedziałam, że inni dookoła uprawiają seks. Johnny miał zamknięte oczy, otwarte usta, sapał i jęczał. Kiedy skończył, odmówił modlitwę.

– Dziękuję ci, Panie, że możemy dzielić się ze sobą Twoją miłością – powiedział, po czym odwrócił się na drugi bok i zasnął.

Przez cały czas się bałam, bo Johnny był moim nauczycielem, a poza tym w zasłonach były szpary. Słyszałam kroki ludzi przechodzących obok i myślałam, że lada chwila ktoś zajrzy i zobaczy, co robimy.

Gdy przyszła pora na występ, dorośli poprawili nam fryzury jak gdyby nigdy nic i urządzili pogadankę.

– Kiedy tam wejdziemy, pamiętajcie, że macie się uśmiechać i okazywać boską miłość. Nie przejmujcie się kamerami. Tak jak przykazał Dziadek, po prostu śpiewajcie z głębi serca i myślcie o zagubionych duszach, które będą was oglądać.

Wysypaliśmy się z kampera i poszliśmy do studia. Prezenter telewizyjny był nami zachwycony, gdy daliśmy świetnie przećwiczony występ. Oczywiście nikomu z widzów nawet by do głowy nie przyszło, co działo się ledwie godzinę wcześniej za czerwonymi zasłonkami kampera.

Kiedy do obozu przyjeżdżali goście i spędzali z nami czas, wszyscy ubierali się bardziej konserwatywnie i szybko nauczyłam się, że są tematy, na które nie rozmawia się przy „obcych” – takie jak seks czy prorok Mo – a Listy Mo, Listy Davidita i inne publikacje Rodziny były chowane.

– Skarbie, babcia i dziadek, moi rodzice, przyjeżdżają z Anglii w odwiedziny – powiedział tata któregoś ranka; właśnie dostał od nich list.

– Ale Dziadek to jest Mo – odparłam. – Jest jeszcze jakiś inny dziadek?

– Tak, ma na imię Glen i jest moim tatą.

– Aha. Może mi się pomylić, jeśli na niego też będę mówić Dziadek – powiedziałam. Po chwili wymyśliłam, jak rozwiązać problem. – Może będę go nazywać Dziadziusiem, wtedy mi się nie pomyli. Widziałam go już kiedyś? – spytałam.

– Tak, poznali cię, kiedy byłaś malutka, jeszcze w Londynie – wyjaśnił tata. – Od dawna chciałem dać im świadectwo. Mój ojciec nie jest jeszcze zbawiony, jest uparty, ale może tym razem się pomodli.

Tata wiecznie gadał o zbawianiu ludzi. Szczerze wierzył, że bez Jezusa w sercu są skazani na piekło, i nie chciał, żeby jego rodziców spotkał tak straszny los na tamtym świecie.

Kiedy ich poznałam, natychmiast zauważyłam, że wyglądają i zachowują się zupełnie inaczej: byli pełni rezerwy, a stroje Penny, macochy taty, były zupełnie inne niż stroje kobiet z Rodziny. Miała krótkie włosy z trwałą ondulacją i nosiła bluzkę z długimi rękawami i spodnie. Pocałowała mnie w policzek, ale nie było uścisków, chociaż oboje chyba się ucieszyli na mój widok.

– O rety, ale urosłaś! Kiedy widzieliśmy cię ostatnio, byłaś malutka – powiedziała Penny.

W wieczór ich przyjazdu Antonio przygotował pyszne spaghetti; usiedliśmy razem przy jednym ze stołów pod drzewami. Faithy Berg, która akurat przyjechała z wizytą, przedstawiła im się i opowiedziała w superlatywach o programie radiowym. Windy, Peter i Rachel grali na gitarach i śpiewali piosenki z programu. Tata siedział, promieniejąc z dumy, jakby znów był małym chłopcem, który może się rodzicom pochwalić osiągnięciami.

Następnego dnia pojechaliśmy z nimi na wycieczkę po mieście, ale z całej ich wizyty najlepiej pamiętam historie, które dziadziuś opowiadał o swojej młodości. Mówił o swoich eskapadach w Palestynie w czasie wojny, kiedy był oficerem armii brytyjskiej.

– Któregoś dnia obudziłem się rano i zobaczyłem, że ukradli mi łóżko – opowiadał ze śmiechem.

Dzięki opowieściom taty o jego prawdziwej matce i dzięki tej wizycie dziadków czułam się wyjątkowa. Byłam zachwycona, że mam inną rodzinę, najprawdziwszą i rodzoną, zupełnie osobną od Rodziny. Kiedy dziadziuś Glen i babcia Penny wyjechali, wysyłałam do nich listy, rysunki i różne drobiazgi, które sama zrobiłam. Pisałam im, że mam nadzieję jeszcze ich kiedyś zobaczyć.

Być może wszystkie te rodzinne historie poruszyły coś w tacie. Zapragnął dowiedzieć się więcej o swojej matce i dostał pozwolenie od Mo, by pojechać do Polski i odszukać jej krewnych. Udało mu się wytropić jednego żyjącego krewnego w Krakowie; wrócił z opowieściami i zdjęciami mojej babci, Krystyny. Była taka młoda i piękna na ślubnej fotografii. Miała brązowe oczy i piękne, ciemne włosy. Tata powiedział mi z dumą, że po niej mam głos i talent muzyczny. Jej historia miała smutne zakończenie. Babcia zapadła na degeneracyjną chorobę mózgu, coś jak choroba wściekłych krów, i umarła w ciągu paru miesięcy w wieku zaledwie dwudziestu czterech lat. Tata miał wtedy trzy i pół roku i zupełnie jej nie pamiętał, ale uwielbiał ją tak jak ja moją mamę.

Wtedy zrozumiałam, że tatę i mnie łączy głęboka więź; zrozumiałam też, dlaczego nigdy mnie nie zmuszał, żebym związała się emocjonalnie z moją macochą, Sereną. Wciąż mówiłam o tym, że chcę odwiedzić mamę w Indiach, ale tata powiedział, że to zbyt droga podróż, a poza tym jest potrzebny przy produkcji programu. Zaproponował, żebym zamiast tego nagrała kasetę dla niej i rodzeństwa. Zaśpiewałam moje ulubione piosenki i dżingle z Muzyki z przesłaniem, potrząsając tamburynem. Kiedy zapominałam słów, Solomon Touchstone mi podpowiadał. Oczywiście były też cytaty z Listów Mo i wersety z Biblii. Na końcu powiedziałam Kristinie i Davidowi, że ich kocham, i poleciłam, by byli „dobrymi świadkami Jezusa”.

Nim się pożegnałam, dodałam jeszcze:

– Jeśli nie zobaczymy się tutaj, to zobaczymy się w Milenium.

To było ulubione zdanie taty, kiedy mówiłam, że tęsknię za rodziną. Powtarzał:

– Niedługo znów ich zobaczysz, jeśli nie tu, na ziemi, to w Milenium.

Koniec świata miał nastąpić lada dzień i już wkrótce mieliśmy wszyscy znów być razem. A co mówił tata, było prawdą. On wiedział wszystko. Był też bardzo ważną postacią, jak przekonałam się któregoś wieczoru, gdy wszyscy zebraliśmy się na jakąś wielką fetę. Była to rocznica powstania Muzyki z przesłaniem i mało nie pękłam z dumy, kiedy się dowiedziałam, że będziemy fetować Simona Petera – mojego tatę! – który był twórcą audycji. Mo ogłosił ten dzień Dniem Simona Petera. Ojciec chyba sam nie wierzył, że to się dzieje naprawdę – że jego praca została tak uhonorowana przez proroka. W pochwalnym liście Mo nazwał go nawet Świętym Simonem Peterem.

Pełna uwielbienia siedziałam u boku taty przez cały wieczór. Kiedy przyniesiono tort „urodzinowy”, Paul wręczył tacie kopertę z dużą sumą pieniędzy.

– Simonie, to dla ciebie, możesz to wydać, na co zechcesz, w czasie tygodniowego urlopu. To twoja nagroda za ciężką pracę w służbie Pana. Jak posiejesz, tak zbierzesz. Chwała Panu.

To doniosłe wydarzenie zostało zaakcentowane jeszcze jedną nagrodą. Wszyscy dostali trzy dni wolnego. Oczywiście wszyscy byli zachwyceni tatą i tłoczyli się dookoła, by mu pogratulować i podziękować. Tata promieniał od ich pochwał, a ja, ozłocona blaskiem jego sławy, stałam obok niego, trzymałam go za rękę i patrzyłam w górę – na mojego tatę.

Po trzydniowych rodzinnych wakacjach Tata wykorzystał swój tygodniowy urlop, by zabrać Serenę, która była w ósmym miesiącu ciąży, na wyspę Patmos. Ja w tym czasie mieszkałam u Silasa i Endureth z moimi przyjaciółkami, Renee i Daniellą. Po powrocie tata pokazał mi zdjęcia z podróży.

– Jeździliśmy na ośle. Strasznie trzęsło i przez parę dni byłem po tym obolały – opowiedział ze śmiechem.

– Co jeszcze robiliście? – spytałam; chciałam wiedzieć ze szczegółami o wszystkim, co robił beze mnie.

– Poszliśmy do jaskini, w której Apostoł Jan otrzymał swoją wizję Apokalipsy. Pomyśl tylko, dokładnie w tym miejscu objawiły mu się wizje ostatnich wydarzeń przed Końcem Świata!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Okładka

Tytułowa

Redakcyjna

Prolog

Wprowadzenie

Część 1 Historia Celeste

1. Córeczka tatusia

2. Loveville