Redakcja stylistyczna

Marek Wilhelmi

Korekta

Magdalena Stachowicz

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

© malyugin/iStock/Thinkstock

Tytuł oryginału

Maybe in Another Life

MAYBE IN ANOTHER LIFE.

Copyright © 2015 by Taylor Jenkins Reid.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5637-5

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. (22) 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla Erin, Julii, Sary i Tamary i dla wszystkich kobiet, z którymi los mnie zetknął. Obyśmy się poznały w wielu światach.

Dobrze, że zarezerwowałam miejsce przy przejściu, bo w samolocie jestem ostatnia. Wiedziałam, że spóźnię się na lot. Spóźniam się prawie na wszystko. Właśnie dlatego zarezerwowałam miejsce przy przejściu. Nie znoszę, kiedy ludzie muszą się podnosić, żebym mogła się przecisnąć. Także dlatego nie wychodzę do toalety podczas filmu, chociaż zawsze muszę wyjść do toalety podczas filmu.

Przeciskam się ciasnym przejściem, trzymam bagaż podręczny blisko siebie, próbuję nikogo nie potrącić. Potrącam jakiegoś mężczyznę w łokieć i przepraszam, chociaż on pewnie nawet nie zauważył. Lekko ocieram się o ramię jakiejś kobiety, ona piorunuje mnie wzrokiem, jakbym dźgnęła ją nożem. Otwieram usta, żeby przeprosić, ale zaraz zmieniam zdanie.

Łatwo znajduję swoje miejsce; jedyne wolne miejsce.

Powietrze jest nieświeże. Muzyka z puszki. Rozmowy wokół mnie punktuje trzaskanie zamykanych schowków nad głowami.

Docieram do swojego fotela i siadam, uśmiecham się do kobiety obok. Jest starsza, z nadwagą, ma krótkie posiwiałe włosy. Upycham przed sobą torbę i zapinam pas. Tacka przede mną podniesiona. Moja elektronika wyłączona. Oparcie w pozycji wyprostowanej. Kiedy człowiek często się spóźnia, wie, jak nadrobić stracony czas.

Wyglądam przez okno. Bagażowi mają na sobie dodatkowe warstwy ubrania i neonowe kamizelki. Cieszę się, że lecę w cieplejsze rejony. Biorę czasopismo z kieszeni fotela.

Wkrótce słyszę ryk silnika i czuję, że koła pod nami zaczynają się toczyć. Kobieta obok mnie ściska poręcze fotela, kiedy się wznosimy. Wygląda, jakby skamieniała.

Ja nie boję się latania. Boję się rekinów, huraganów i pomyłkowego uwięzienia. Boję się, że nie zrobię ze swoim życiem niczego sensownego. Ale latania się nie boję.

Kostki jej palców na poręczach bieleją. Wpycham czasopismo z powrotem.

– Nie bardzo lubi pani latać? – pytam. Kiedy jestem zdenerwowana, mówienie pomaga. Przynajmniej tyle mogę, jeśli jej to też coś da.

Kobieta odwraca się i patrzy na mnie.

– Obawiam się, że tak – mówi, uśmiechając się smutno. – Rzadko wyjeżdżam z Nowego Jorku. To mój pierwszy lot do Los Angeles.

– Cóż, jeśli to pani poprawi nastrój, ja sporo latam i mogę pani powiedzieć, że w każdym locie tylko start i lądowanie są nieprzyjemne. Przed nami jeszcze jakieś trzy minuty wznoszenia, a potem jakieś pięć minut na samym końcu. Tylko to może być przykre. Cała reszta… jakby pani jechała autobusem. Razem to tylko osiem złych minut i już jest pani w Kalifornii.

Wznosimy się dalej. Na tyle stromo, że jakaś zabłąkana butelka z wodą toczy się wzdłuż przejścia.

– Tylko osiem minut? – pyta.

Kiwam głową.

– Tylko – mówię. – Pani z Nowego Jorku?

Ona też kiwa głową.

– A pani?

Wzruszam ramionami.

– Mieszkałam w Nowym Jorku. Teraz wracam do LA.

Samolot gwałtownie opada, potem prostuje lot, przedzieramy się przez chmury. Ona głęboko wciąga powietrze. Muszę przyznać, że nawet ja czuję się trochę niewyraźnie.

– Ale w Nowym Jorku byłam tylko jakieś dziewięć miesięcy – mówię. Widzę, że im dłużej gadam, tym mniej zwraca uwagę na turbulencje. – Ostatnio trochę się przenosiłam. Do szkoły chodziłam w Bostonie. Potem przeprowadziłam się do Waszyngtonu, potem Portland w Oregonie. Potem Seattle. Potem Austin w Teksasie. Potem Nowy Jork. Miasto, w którym podobno spełniają się marzenia. Chociaż, wie pani, akurat nie moje. Ale wychowywałam się w Los Angeles, więc można powiedzieć, że wracam, skąd przyjechałam, ale nie wiem, czy mogę to nazwać domem.

– A gdzie jest pani rodzina? – pyta. Głos ma spięty. Czeka na odpowiedź.

– Przeprowadzili się do Londynu, kiedy miałam szesnaście lat. Moja młodsza siostra Sarah została przyjęta do Królewskiej Szkoły Baletu. Nie mogli przepuścić takiej okazji. Ja zostałam i skończyłam szkołę w LA.

– Mieszkała pani sama? – Działa. Odwraca uwagę.

– Póki nie skończyłam ogólniaka, mieszkałam u rodziny mojej najlepszej przyjaciółki. Potem poszłam do college’u.

Samolot w końcu wyrównuje. Kapitan podaje nam wysokość. Kobieta zdejmuje ręce z poręczy fotela i głęboko oddycha.

– Widzi pani? – mówię. – Jak w autobusie.

– Dziękuję – odpowiada.

– Do usług.

Ona wygląda przez okno. Ja znów wyjmuję czasopismo. Ona znów odwraca się do mnie.

– Dlaczego pani tyle się przeprowadza? – pyta. – Czy to nie utrudnia życia? – I natychmiast się wycofuje. – Jak tylko przestaję się bać, zaraz zaczynam się zachowywać, jakbym była czyjąś matką.

Śmieję się razem z nią.

– Nie, nie, w porządku – mówię. Nie przeprowadzam się w konkretnym celu. Życie nomady nie jest świadomym wyborem. Chociaż każda przeprowadzka to moja własna decyzja, która bierze się z narastającego uczucia, że nie pasuję tam, gdzie jestem. Z nadzieją, że może gdzieś jest miejsce, do którego naprawdę będę pasowała i które istnieje gdzieś przede mną. – Chyba… nie wiem – mówię. Trudno to wytłumaczyć słowami, szczególnie komuś, kogo nie znam. Ale jednak otwieram usta i słowa się znajdują. – Nigdzie nie czuję się w domu.

Patrzy na mnie z uśmiechem.

– Przykre – mówi. – To musi być przykre.

Wzruszam ramionami, bo to impuls. To zawsze jest mój impuls: nie patrzeć na to, co złe, pędzić ku dobremu.

Ale w tej chwili nie czuję się za dobrze z moimi impulsami. Nie wiem, czy prowadzą mnie tam, gdzie chciałabym się znaleźć.

A potem, ponieważ po zakończeniu lotu nigdy jej już nie zobaczę, posuwam się krok dalej. Mówię jej coś, co ostatnio sama sobie powiedziałam:

– Czasem martwię się, że nigdy nie znajdę miejsca, które nazwę domem.

Kładzie dłoń na mojej dłoni.

– Znajdziesz – mówi. – Jeszcze jesteś młoda. Masz mnóstwo czasu.

Zastanawiam się, czy ona domyśla się, że mam dwadzieścia dziewięć lat i uważa to za młodość, czy myśli, że jestem młodsza, niż jestem.

– Dziękuję – mówię. Wyjmuję słuchawki z torby, zakładam je. – Pod koniec lotu, podczas tych pięciu niebezpiecznych minut, w czasie lądowania, możemy porozmawiać o tym, że ciągle nie wiem, co robić w życiu – mówię, śmiejąc się. – To na pewno odwróci pani uwagę.

Ona uśmiecha się szeroko i wybucha śmiechem.

– Będę to uważała za osobistą przysługę.

Kiedy przechodzę przez wejście do terminalu, Gabby trzyma w górze napis „Hannah Marie Martin”, jakbym mogła jej nie rozpoznać, jakbym nie wiedziała, że ma mnie podwieźć.

Biegnę do niej, a gdy jestem blisko, widzę, że obok mojego nazwiska narysowała mnie. To prosty szkic, ale całkiem znośny. Hannah na jej rysunku ma wielkie oczy, długie rzęsy, mały nosek i kreskę zamiast ust. Na czubku głowy włosy, upięte w dramatycznie wysoki kok. Jedyna rzecz godna uwagi w narysowanym kreskami moim ciele to przesadnie duża para cycków.

Niekoniecznie tak się widzę, ale przyznaję: jeśli zredukuje się mnie do karykatury, będą to wielkie cycki i wysoki kok. Coś jak Mickey Mouse, cały z okrągłych uszu i dłoni w rękawiczkach, albo Michael Jackson, cały z białych skarpetek i czarnych pantofli.

Wolałabym, żeby przedstawiono mnie z ciemnobrązowymi włosami i jasnozielonymi oczami, ale rozumiem, że kiedy rysuje się długopisem bic, niewiele można zdziałać z kolorami.

Chociaż nie spotkałyśmy się z Gabby od jej ślubu dwa lata temu, ostatnio przez wideoczat widywałam ją co rano w niedzielę. Rozmawiałyśmy bez względu na to, co miałyśmy do zrobienia tego dnia czy jak skacowana była któraś z nas. Na swój sposób te rozmowy to najbardziej niezawodna rzecz w moim życiu.

Gabby jest malutka i szczuplutka. Włosy ma obcięte na jeża, nie ma na niej grama zbędnego tłuszczu. Kiedy ją ściskam, przypominam sobie, jak dziwnie jest ściskać kogoś o tyle mniejszego ode mnie i jak bardzo się różnimy fizycznie. Ja jestem wysoka, rozłożysta i biała. Ona jest niska, szczupła i czarna.

Nie nosi makijażu, a i tak jest jedną z najpiękniejszych kobiet na lotnisku. Nie mówię jej tego, bo wiem, co by odpowiedziała. Że to nieważne. Powiedziałaby, że nie powinnyśmy mówić sobie komplementów, jakie to jesteśmy ładne, albo porównywać się, która piękniejsza. Ona wie, że jest ładna, więc zatrzymuję to dla siebie.

Znam Gabby, odkąd miałyśmy po czternaście lat. Siedziałyśmy obok siebie pierwszego dnia w ogólniaku, na lekcji o Ziemi. Zaprzyjaźniłyśmy się szybko i na zawsze. Byłyśmy Gabby i Hannah, Hannah i Gabby, a jedno imię rzadko było wymawiane bez drugiego.

Przeprowadziłam się do niej i jej rodziców, Carla i Tiny, kiedy moja rodzina wyjechała do Londynu. Carl i Tina traktowali mnie, jakbym była ich. Przygotowywali mnie do egzaminów do szkół, sprawdzali, czy odrobiłam pracę domową, i nie pozwalali wracać po nocy. Carl ciągle próbował mnie przekonać, żebym została lekarzem, tak jak on i jego ojciec. Wiedział, że Gabby nie pójdzie jego śladem. Ona już zdecydowała, że chce pracować w służbie publicznej. Myślę, że widział we mnie swoją ostatnią szansę. A Tina przeciwnie, zachęcała mnie, żebym znalazła własną drogę. Niestety, ciągle nie jestem pewna, która to droga. Ale wtedy myślałam, że wszystko się ułoży i ważne życiowe sprawy same się o siebie zatroszczą.

Kiedy wyjechałyśmy do college’ów, Gabby w Chicago, a ja w Bostonie, nadal ciągle rozmawiałyśmy, ale zaczęłyśmy mieć swoje nowe życie. Jako pierwszoroczniak Gabby zaprzyjaźniła się z Vanessą, inną czarną studentką ze swojej szkoły. Opowiadała mi o wyprawach do pobliskiego centrum handlowego i party, na które chodziły. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że wtedy, na swój sposób, nie denerwowałam się. Bałam się, że Vanessa stanie się bliższa Gabby niż ja, że coś je połączy, a ja zostanę wykluczona.

Kiedyś zapytałam o to przez telefon. Leżałam w swoim pokoju w dormitorium na wielkim, podwójnym łóżku, z gorącym i spoconym od godzinnej rozmowy telefonem przy uchu.

– Czy uważasz, że Vanessa lepiej cię rozumie niż ja? – zapytałam. – Bo obie jesteście czarne? – W chwili, gdy zadałam to pytanie, zawstydziłam się. W myśli brzmiało rozsądnie, ale kiedy je usłyszałam, wydało się bezsensowne. Gdyby słowa były rzeczami, rzuciłabym się, żeby wyłapać je w powietrzu i z powrotem włożyć sobie do ust.

Gabby się zaśmiała.

– Myślisz, że biali lepiej cię rozumieją niż ja, bo są biali?

– Nie – odpowiedziałam. – Oczywiście, że nie.

– To siedź cicho – powiedziała Gabby.

I cicho siedziałam. Jeśli jest coś, co uwielbiam w Gabby, to to, że zawsze wie, kiedy powinnam cicho siedzieć. Jest jedynym człowiekiem, który często udowadnia, że zna mnie lepiej niż ja sama.

– Niech zgadnę – mówi teraz, szarmanckim gestem wyjmując mi z ręki torbę. – Będziemy musiały wynająć któryś z tych wózków na bagaż, żeby zabrać wszystkie twoje rzeczy.

Śmieję się.

– Na moją obronę, przeprowadzam się na drugi koniec kraju – odpowiadam.

Już dawno przestałam kupować meble i inne duże przedmioty. Raczej wynajmuję umeblowane mieszkania. Po jednej, dwóch przeprowadzkach człowiek uczy się, że kupowanie łóżka z Ikei, składanie go, a potem rozkładanie, żeby za pięćdziesiąt dolców sprzedać je pół roku później, to strata czasu i pieniędzy. Ale nadal mam trochę rzeczy, a niektóre przetrwały te wszystkie podróże po kraju. Byłoby okrucieństwem pozbywać się ich teraz.

– Zgaduję, że są tu co najmniej cztery butelki mleczka kosmetycznego Orange Ginger – mówi Gabby, zdejmując jedną z moich toreb z transportera.

Kręcę głową.

– Tylko jedna. Kończy mi się.

Zaczęłam używać mleczka kosmetycznego mniej więcej wtedy, kiedy się z nią spotkałam. Chadzałyśmy razem do centrów handlowych i wąchałyśmy wszystkie mleczka we wszystkich sklepach. I za każdym razem, nieodmiennie, kupowałam to samo. Orange Ginger. Kiedyś miałam w zapasie siedem butelek tego towaru.

Zdejmujemy z taśmy resztę moich toreb, pakujemy je, jedną po drugiej, na wózek i pchamy go z całych sił po chodnikach terminalu do wielopoziomowego parkingu. Upychamy je do jej maleńkiego samochodu, a potem sadowimy się z przodu.

Gawędzimy, gdy wyjeżdżamy z garażu i krążymy po ulicach prowadzących do autostrady. Ona pyta mnie o lot i jak przeżyłam wyjazd z Nowego Jorku. Przeprasza, że jej pokój gościnny jest mały. Ja jej mówię, żeby nie była śmieszna, i znowu dziękuję, że pozwoliła mi się zatrzymać u siebie.

Nie mogę nie zauważyć, że przygoda się powtarza. Minęło ponad dziesięć lat i znów zatrzymuję się w pokoju gościnnym Gabby. To już szmat czasu, jak ciągle dryfuję z miejsca na miejsce, a moim oparciem jest Gabby i jej rodzina. Tym razem Gabby i jej mąż, Mark, a nie Gabby i jej rodzice. To najlepiej pokazuje różnicę między nami dwiema: jak Gabby zmieniła się od tamtego czasu i jak ja się nie zmieniłam. Gabby jest młodszym wspólnikiem zrzeszenia, które pracuje z zagrożoną młodzieżą. Ja jestem kelnerką. I to nie najlepszą.

Kiedy Gabby pędzi już autostradą i prowadzenie wozu nie zaprząta jej uwagi albo może kiedy jedzie tak szybko, że wie, że nie wyskoczę z samochodu, pyta o to, o co tak bardzo chciała zapytać, odkąd objęłam ją na powitanie.

– Więc co się stało? Powiedziałaś mu, że odchodzisz?

Głośno wzdycham i spoglądam przez okno.

– On wie, że ma się ze mną nie kontaktować – mówię. – Wie, że już nigdy więcej nie chcę go widzieć. Więc chyba nie ma znaczenia, czy domyśla się, gdzie jestem.

Gabby patrzy przed siebie, na drogę, ale widzę, że kiwa głową, zadowolona ze mnie.

Właśnie teraz potrzebuję jej uznania. W tej chwili jej zdanie na mój temat jest ważniejsze niż moje własne. Ostatnio było między nami trochę nieprzyjemnie. I chociaż wiem, że Gabby zawsze będzie mnie kochać, wiem też, że wystawiłam na próbę jej bezwarunkowe poparcie.

Głównie dlatego, że zaczęłam sypiać z żonatym mężczyzną. Z początku nie wiedziałam, że jest żonaty. Myślałam, że wszystko jest w porządku. On nawet o tym nie wspomniał. Nie nosił obrączki ślubnej. Nie miał jaśniejszego miejsca na skórze, na palcu serdecznym, tak jak to piszą o żonatych mężczyznach w czasopismach. Był kłamcą. I do tego dobrym kłamcą. Podejrzewałam, jaka jest prawda, ale myślałam, że skoro o tym nie mówił, skoro nie powiedział mi tego w oczy, to nie moja sprawa i nie odpowiadam za to.

Podejrzewałam, że coś jest na rzeczy, gdy raz nie odpowiadał na moje telefony przez sześć dni, a w końcu zadzwonił i udawał, że nic się nie stało. Podejrzewałam, że jest inna kobieta, kiedy nie pozwolił mi skorzystać ze swojego telefonu. Podejrzewałam, że to ja jestem tą inną kobietą, gdy wpadliśmy na jego kolegę z pracy w restauracji w SoHo i zamiast mnie przedstawić, Michael powiedział, że mam coś na zębach i powinnam iść do łazienki, żeby się tego pozbyć. Poszłam i uczciwie mówiąc, trudno mi było patrzeć na siebie w lustrze dłużej niż przez kilka sekund. Kiedy wróciłam, udawałam, że nie zrozumiałam, o co mu chodziło.

A Gabby, oczywiście, wiedziała o wszystkim. Przyznawałam się przed nią w takim samym stopniu, jak przed sobą.

– Myślę, że on jest żonaty – powiedziałam jej w końcu jakiś miesiąc temu. Siedziałam w łóżku, nadal w piżamie, rozmawiałam z nią przez laptop i wiązałam kok.

Widziałam, jak pikselowa twarz Gabby spochmurniała.

– Mówiłam ci, że on jest żonaty – powiedziała; jej cierpliwość zaczynała się wyczerpywać. – Mówiłam ci to trzy tygodnie temu. Mówiłam ci, że musisz z tym skończyć. Bo to jest nie w porządku. Bo to jest mąż innej kobiety. Bo nie powinnaś pozwalać, żeby jakiś mężczyzna traktował cię jak kochankę. Już ci to mówiłam.

– Wiem, ale naprawdę nie myślałam, że jest żonaty. Powiedziałby mi, gdyby był. Wiesz? Więc nie myślałam, że jest. I nie mam zamiaru go pytać, bo to takie poniżające, prawda? – To było moje uzasadnienie. Nie chciałam go poniżyć.

– Hannah, musisz skończyć z tą bzdurą. Mówię serio. Jesteś cudownym człowiekiem, masz wiele do zaoferowania światu. Ale to jest nie w porządku. I ty o tym wiesz.

Słuchałam jej. A potem pozwoliłam, żeby wszystkie jej rady uleciały z wiatrem. Jakby były skierowane do kogoś innego i to nie ja miałam się do nich stosować.

– Nie – powiedziałam, kręcąc głową. – Chyba co do tego nie masz racji. To było przeznaczenie. Spotkaliśmy się z Michaelem w barze w Bushwick, w środowy wieczór. Nie jeżdżę do Bushwick. I rzadko wychodzę w środowe wieczory. On też! Jakie są na to szanse? Na to, że dwoje ludzi spotka się w ten sposób?

– Żartujesz, prawda?

– Dlaczego miałabym żartować? Mówię teraz o przeznaczeniu. Słowo. Powiedzmy, że on jest żonaty…

– Jest.

– Tego nie wiemy. Ale powiedzmy, że jest.

– Jest.

– Powiedzmy, że jest. To nie znaczy, że nie było nam przeznaczone spotkać się. Przeżywam tylko nieuchronne koleje losu. Może jest żonaty. I w porządku, bo tak miało być.

Odgadłam, że Gabby była mną rozczarowana. Widziałam to po jej brwiach i grymasie ust. A ponieważ o tym wiedziałam, musiałam uciec od tego jak najdalej. Więc powiedziałam:

– Wiesz, Gabby, nawet jeśli on jest żonaty, to nie znaczy, że ja nie jestem dla niego lepsza niż ta druga. W miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone.

Dwa tygodnie później jego żona dowiedziała się o mnie i zadzwoniła z krzykiem.

On już to robił wcześniej.

Ona znalazła dwie inne.

A ja, czy ja wiem, że mają troje dzieci?

Tego nie wiedziałam.

Bardzo łatwo jest usprawiedliwiać to, co się robi, kiedy się nie zna twarzy i nazwisk ludzi, których można zranić. Bardzo łatwo jest być po swojej stronie, nie oglądając się na innych, kiedy wszystko dzieje się w abstrakcji.

I myślę, że dlatego we wszystkim widzę abstrakcję.

Bawiłam się w grę „tak, ale”. W grę „tego na pewno nie wiemy”. W grę „mimo to”. Widziałam prawdę przez moje własne, maleńkie końskie okulary, prawdę ograniczoną i różową.

I nagle, jakby te okulary spadły, zobaczyłam w szokującej czerni i bieli, co narobiłam.

Czy liczy się to, że kiedy poznałam prawdę, zachowałam się honorowo? Czy liczy się to, że jak tylko usłyszałam głos jego żony, jak tylko dowiedziałam się, jakie imiona noszą jego dzieci, już więcej się do niego nie odezwałam?

Czy liczy się to, że widzę jasną jak słońce moją własną winę i że czuję głęboką skruchę? Że gdzieś, w głębi, nienawidzę siebie za zasłanianie się udawaną ignorancją, żeby usprawiedliwić to, co naprawdę uważam za niewłaściwe?

Gabby myśli, że tak. Ona myśli, że to mnie zbawia. Ja nie jestem tego taka pewna.

Kiedy Michael wypadł z mojego życia, zrozumiałam, że niewiele innych spraw trzyma mnie w Nowym Jorku. Zima była ostra i tylko podkreślała jeszcze mocniej, jaka jestem samotna w mieście milionów ludzi. W pierwszym tygodniu po zerwaniu z Michaelem bardzo często dzwoniłam do rodziców i siostry, Sarah. Nie po to, żeby opowiadać o moich problemach, ale żeby usłyszeć przyjazny głos. Zawsze do mnie oddzwaniali. Oni zawsze oddzwaniają. Ale ja nigdy nie potrafię zgadnąć, kiedy mogą być dostępni.

A przy różnicy czasu bardzo często zostaje tylko parę godzin, żeby się złapać.

W ostatnim tygodniu wszystko zaczęło się spiętrzać. Dziewczyna, u której wynajmowałam mieszkanie, dała mi dwutygodniowe wypowiedzenie, bo znowu go potrzebowała. Szef czepiał się mnie w pracy i dał do zrozumienia, że lepsze zmiany dostają dziewczyny, które pokazują rowek między piersiami. Utknęłam w pociągu G na godzinę i czterdzieści pięć minut, kiedy się zepsuł przy Bowling Street. Michael ciągle do mnie wydzwaniał i zostawiał pocztę głosową, prosząc, żebym pozwoliła mu się wytłumaczyć, mówił, że chce zostawić żonę dla mnie, a mnie było wstyd, że dzięki temu poczułam się lepiej, chociaż przez to zupełnie koszmarnie.

Więc zadzwoniłam do Gabby. I płakałam. Przyznałam, że sprawy w Nowym Jorku są trudniejsze, niż wcześniej o tym mówiłam. Przyznałam, że nic się nie układa, że moje życie nie toczy się tak, jakbym chciała. Powiedziałam jej, że muszę się zmienić.

A ona na to:

– Przyjeżdżaj do domu.

Zajęło mi chwilę, zanim zrozumiałam, że chodzi jej o to, żebym sprowadziła się z powrotem do Los Angeles. Bo tyle czasu minęło, odkąd myślałam o swoim rodzinnym mieście jako o domu.

– Do LA? – zapytałam.

– Tak – powiedziała. – Przyjeżdżaj do domu.

– Wiesz, tam jest Ethan – powiedziałam. – Wrócił chyba parę lat temu.

– Więc się z nim spotkasz – zdecydowała Gabby. – Zdarzały ci się gorsze rzeczy niż ponowne spotkanie z dobrym facetem.

– U ciebie jest cieplej – powiedziałam, wyglądając przez okno na ulicę pokrytą brudnym śniegiem.

– Parę dni temu były dwadzieścia trzy stopnie – powiedziała.

– Ale zmiana miast nie rozwiąże problemu – wydusiłam z siebie, chyba po raz pierwszy w życiu. – Chodzi o to, że to ja muszę się zmienić.

– Wiem – powiedziała. – Przyjeżdżaj do domu. Zmieniaj się tutaj.

Po raz pierwszy od dawna coś miało sens.

Teraz Gabby łapie mnie na chwilę za rękę i ściska ją, patrząc na jezdnię.

– Jestem z ciebie dumna, że przejmujesz kontrolę nad swoim życiem – mówi. – Wystarczyło, że wsiadłaś rano do samolotu, żebyś zaczęła zbierać się w sobie.

– Tak myślisz? – pytam.

Kiwa głową.

– Myślę, że Los Angeles dobrze ci zrobi. Powrót do korzeni. To zbrodnia, że mieszkałyśmy tak daleko od siebie przez tyle lat. Naprawiasz niesprawiedliwość.

Śmieję się. Próbuję w tej przeprowadzce zobaczyć zwycięstwo, a nie porażkę.

Wreszcie zajeżdżamy na ulicę Gabby, parkujemy przy krawężniku.

Jesteśmy przed kompleksem budynków na stromej, pagórkowatej ulicy. W ubiegłym roku Gabby i Mark kupili dom. Patrzę na rząd budynków i szukam numeru cztery, żeby zobaczyć ten ich dom. Od miesięcy wysyłałam Gabby kartki, ciasta i różne podarunki. Znam jej adres na pamięć. Kiedy w wieczornym świetle dostrzegam numer na drzwiach, widzę, jak wychodzi Mark i idzie w naszą stronę.

Jest wysokim, banalnie przystojnym mężczyzną. Bardzo silny fizycznie, bardzo tradycyjnie męski. Zawsze miałam upodobanie do facetów z pięknymi oczami i lekkim zarostem i myślałam, że Gabby też. Ale skończyło się na Marku, chłopaku z plakatu, eleganckim i statecznym. On jest z tych facetów, którzy chodzą na siłownię dla zdrowia. Ja nigdy tego nie robiłam.

Otwieram drzwi samochodu i chwytam jedną z moich toreb. Gabby chwyta drugą. Mark spotyka nas przy wozie.

– Hannah! – mówi i ściska mnie mocno. – Tak miło cię widzieć. – Wyjmuje z samochodu resztę toreb i idziemy do domu. Rozglądam się po ich salonie. Mnóstwo naturalnych kolorów i drewna w wykończeniu. Spokojnie i okazale.

– Twój pokój jest na górze – odzywa się Gabby i w trójkę wchodzimy po wąskich schodach na piętro. Tam jest główna sypialnia i jeszcze jedna sypialnia po drugiej stronie korytarza.

Gabby i Mark prowadzą mnie do pokoju gościnnego, stawiamy wszystkie torby.

Pokój jest mały, ale w sam raz dla mnie. Jest w nim podwójne łóżko z białą kołdrą, biurko i komoda.

Już późno, jestem pewna, że oboje, i Gabby, i Mark, są zmęczeni, więc szybko się uwijam.

– Kochani, idźcie do łóżka. Sama się rozgoszczę – mówię.

– Jesteś pewna? – pyta Gabby.

Nalegam.

Mark ściska mnie i idzie do ich sypialni. Gabby mówi mu, że będzie za chwilę.

– Naprawdę cieszę się, że jesteś tutaj – mówi do mnie. – Przy tych wszystkich twoich przeprowadzkach z miasta do miasta zawsze miałam nadzieję, że wrócisz. Przynajmniej na krótko. Lubię, kiedy jesteś blisko mnie.

– Cóż, masz mnie – uśmiecham się. – Może nawet bliżej, niż chciałaś.

– Nie bądź głupia – mówi. – Jeśli o mnie chodzi, to mieszkaj w moim pokoju gościnnym, aż obie dożyjemy dziewięćdziesiątki.

Ściska mnie i wychodząc rzuca:

– Jeśli wstaniesz przed nami, nie krępuj się i zrób sobie kawy.

Kiedy słyszę, że drzwi do sypialni się zamykają, chwytam torbę z przyborami toaletowymi i idę do łazienki.

Światło jest tu jaskrawe i bezlitosne; nawet przykre. Przy umywalce jest powiększające lustro. Przyciągam je do twarzy. Widzę, że muszę nawoskować brwi, ale ogólnie nie mam na co narzekać. Gdy zaczynam odsuwać lustro z powrotem na miejsce, odbicie obejmuje zewnętrzną stronę twarzy, koło lewego oka.

Naciągam skórę, jakbym chciała zaprzeczyć temu, co widzę. Pozwalam jej wrócić na miejsce. Naciągam jeszcze raz, przyglądam się, sprawdzam.

Mam początki kurzych łapek.

Nie mam mieszkania ani pracy. Nie mam stałego związku ani nawet miasta, które mogę nazwać rodzinnym. Nie mam pojęcia, co chcę zrobić z życiem ani co robić w ogóle, ani realnej wskazówki, jaki mam cel życia. A jednak czas mnie dopadł. Lata, podczas których obijałam się między różnymi zajęciami, w różnych miastach, pokazują się na mojej twarzy.

Mam zmarszczki.

Zostawiam lustro. Myję zęby. Myję twarz. Postanawiam kupić krem na noc i zacząć smarować się filtrem UV. A potem odrzucam kołdrę i idę do łóżka.

Moje życie to może katastrofa. Może czasem nie podejmuję najlepszych decyzji. Ale nie będę tutaj leżeć, gapić się w sufit i martwić się przez całą noc.

Przeciwnie, smacznie zasnę z przekonaniem, że jutro będzie mi lepiej. Jutro wszystko będzie lepiej. Jutro znajdę sposób na wszystko.

Jutro, dla mnie, to zupełnie nowy dzień.

W jasnym, słonecznym pokoju budzi mnie dzwonek.

– Ethan! – szepczę do telefonu. – Jest dziewiąta rano, sobota!

– Tak – mówi, a jego chrypliwy głos jest jeszcze bardziej chrypliwy w telefonie. – Ale ty nadal funkcjonujesz według czasu Wschodniego Wybrzeża. Dla ciebie to południe. Powinnaś już być na nogach.

Szepczę dalej:

– Okej, ale Gabby i Mark jeszcze śpią.

– Kiedy się z tobą spotkam? – pyta.

Ethana spotkałam w drugiej klasie ogólniaka w Homecoming.

Nadal mieszkałam w domu z rodzicami. Tamtego wieczoru Gabby dostała pracę babysitterki i postanowiła ją wziąć, zamiast iść na tańce. Skończyło się na tym, że poszłam sama, nie dlatego, że chciałam, ale dlatego, że tato dokuczał mi, że nigdy nie wychodzę bez niej. Poszłam, żeby udowodnić, że nie ma racji.

Prawie cały wieczór stałam pod ścianą, zabijałam czas, czekając, aż będę mogła wyjść. Tak mi się nudziło, że chciałam zadzwonić do Gabby i namówić ją, żeby dołączyła do mnie, kiedy skończy się jej babysitterska chałtura. Ale Jessie Flint tańczył powoli z Jessicą Campos przez cały wieczór, pośrodku parkietu. A Gabby kochała Jessie Flinta; marniała przez niego, odkąd zaczęła się szkoła. Nie mogłam jej tego zrobić.

Wieczór się kończył, a pary zaczynały się już pieścić w przyciemnionej sali gimnastycznej. Popatrzyłam wtedy na jedyną osobę stojącą pod ścianą. Był wysoki i szczupły, miał rozczochrane włosy i zmiętą koszulę. Krawat rozluźniony. Spojrzał wprost na mnie. A potem podszedł do miejsca, w którym stałam i się przedstawił.

– Ethan Hanover – powiedział, wyciągając rękę.

– Hannah Martin – powiedziałam, wyciągając swoją rękę.

Był trzecioklasistą z innej szkoły. Powiedział, że jest tutaj z uprzejmości wobec Katie Franklin, która nie miała chłopaka. Znałam Katie całkiem nieźle. Wiedziałam, że jest lesbijką, niegotową jeszcze, by powiedzieć o tym rodzicom. Cała szkoła wiedziała, że ona i Teresa Hawkins były więcej niż przyjaciółkami. Więc pomyślałam, że nikogo nie skrzywdzę, flirtując z chłopakiem, którego przyprowadziła jako przykrywkę.

Ale od razu, natychmiast, zapomniałam, że na tańcach jest ktoś poza nami. Kiedy Katie wreszcie przyszła, żeby go zabrać, i powiedziała, że czas iść, czułam się, jakby coś mi odebrano. Kusiło mnie, żeby sięgnąć, złapać go i powiedzieć, że jest mój.

W następny weekend Ethan robił party w domu swoich rodziców i mnie zaprosił. Gabby i ja zazwyczaj nie chadzałyśmy na wielkie przyjęcia, ale zmusiłam ją, żeby poszła. W chwili, gdy stanęłam w drzwiach, chwycił mnie za rękę i przedstawił kolegom. Zgubiłam Gabby gdzieś przy chipsach.

Wkrótce poszliśmy z Ethanem na górę. Siedzieliśmy na najwyższym stopniu schodów, biodro przy biodrze, rozmawialiśmy o naszych ulubionych zespołach. Pocałował mnie tam, w ciemności, a szalona impreza rozgrywała się tuż u naszych stóp.

– Zorganizowałem party tylko dlatego, żeby do ciebie zadzwonić i zaprosić cię – powiedział. – Czy to głupie?

Pokręciłam głową i pocałowałam go.

Kiedy jakąś godzinę później przyszła Gabby i znalazła mnie, wargi miałam obrzmiałe i wiedziałam, że mam malinkę.

Dziewictwo straciliśmy razem półtora roku później.

Byliśmy w jego sypialni, kiedy jego rodzice wyjechali do miasta. Kiedy pod nim leżałam, powiedział mi, że mnie kocha i w kółko pytał, czy było dobrze.

Niektórzy ludzie mówią o swoim pierwszym razie jako o komicznym albo żałosnym doświadczeniu. Ja nie mogę tak powiedzieć. Mój pierwszy raz był z kimś, kogo kochałam, z kimś, kto też nie miał pojęcia, co robimy. Gdy pierwszy raz uprawiałam seks, byłam zakochana. Właśnie z tego powodu zawsze miałam słabość do Ethana.

A potem wszystko się rozpadło. On dostał się na uniwersytet w Berkeley. Sarah dostała się do Królewskiej Szkoły Baletu, a moi rodzice spakowali się i przeprowadzili do Londynu. Ja przeprowadziłam się do Hudsonów. A później, w balsamiczny sierpniowy poranek, tydzień przed rozpoczęciem mojej ostatniej klasy w ogólniaku, Ethan wsiadł do samochodu rodziców i wyjechał do Północnej Kalifornii.

Kochaliśmy się do końca października, zanim zerwaliśmy. Wtedy mówiliśmy sobie, że to tylko dlatego, bo czasu mało, a odległość duża. Powiedzieliśmy sobie, że zejdziemy się znowu latem. Powiedzieliśmy sobie, że to niczego nie zmienia, że nadal jesteśmy bratnimi duszami.

Ale to były głodne kawałki, które mówi się w każdym college’u każdej jesieni.

Zaczęłam zastanawiać się nad szkołami w Bostonie i Nowym Jorku, bo mieszkając na Wschodnim Wybrzeżu, łatwiej było przenieść się do Londynu. Kiedy Ethan przyjechał do domu na Boże Narodzenie, chodziłam z facetem o nazwisku Chris Rodriguez. Gdy Ethan przyjechał do domu na lato, chodził z dziewczyną o nazwisku Alicia Foster.

Potem dostałam się na Uniwersytet Bostoński, i to był koniec.

Między nami były ponad trzy tysiące mil i żadnych planów, żeby skrócić tę odległość.

Sporadycznie kontaktowaliśmy się z Ethanem: od czasu do czasu telefon, taniec czy dwa na weselach wspólnych znajomych. Ale zawsze towarzyszyło temu ogromne napięcie. I świadomość, że nie zrealizowaliśmy naszych planów.

On nadal, po tych wszystkich latach, lśni dla mnie jaśniej od innych. Nawet kiedy go przebolałam, nigdy nie byłam w stanie całkowicie wygasić tego ognia, jakby to był płomyk wskazujący drogę, mały, ale bardzo żywy.

– Według moich obliczeń jesteś w tym mieście od dwunastu godzin – mówi Ethan. – I nich mnie diabli, jeśli pozwolę, żebyś spędziła tu kolejne dwanaście godzin bez spotkania ze mną.

Śmieję się.

– Hm, chyba zostawimy sobie trochę czasu – mówię do niego. – Gabby mówi, że jest jakiś bar w Hollywood, do którego powinniśmy pójść dziś wieczór. Zaprosiła paczkę znajomych z ogólniaka, więc znowu wszystkich zobaczę. Ona nazywa to parapetówką. Ale to chyba bez sensu.

Ethan się śmieje.

– Wyślij mi esemesa z miejscem i czasem. Będę tam.

– Wspaniale.

Zaczynam się żegnać, ale jego głos znów się wtrąca.

– Hej, Hannah – mówi.

– Tak?

– Cieszę się, że postanowiłaś wrócić do domu.

Śmieję się.

– Cóż, raczej uciekałam z różnych miast.

– Bo ja wiem – mówi. – Wolę myśleć, że po prostu wróciłaś do zdrowych zmysłów.

Koniec wersji demonstracyjnej.