Redakcja

Elżbieta Novak

Korekta

Halina Lisińska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Just Like Heaven

Copyright © 2011 by Julie Cotler Pottinger

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4574-4

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Dla Pam Spengler-Jaffee.

Pod każdym względem jesteś boginią.

A także dla Paula, chociaż gdy poprosiłam go o poradę medyczną,

by uratować chorego bohatera, odpowiedział: „Musi umrzeć”

Prolog

Marcus Holroyd zawsze był sam.

Jego matka zmarła, kiedy miał cztery lata, ale wywarło to zadziwiająco niewielki wpływ na jego życie. Hrabina Chatteris matkowała synowi tak samo jak jej matka swoim dzieciom — z daleka. Nie świadczyło to o braku odpowiedzialności, gdyż z wielkim oddaniem i dumą wyszukała dziedzicowi swojego męża najlepszą niańkę. Panna Pimm miała pod sześćdziesiątkę i wychowała już spadkobierców dwóch książąt i wicehrabiego. Lady Chatteris położyła niemowlę w ramionach panny Pimm, przypomniała jej, że hrabiemu szkodzą truskawki, więc z dzieckiem może być tak samo, a potem wyjechała bawić się na balach podczas londyńskiego sezonu. Do czasu śmierci matki Marcus widział ją dokładnie siedem razy.

Lord Chatteris bardziej niż żona lubił życie na wsi, częściej więc rezydował w Fensmore, ogromnym pałacu z epoki Tudorów w północnym Cambridgeshire, zbudowanym na planie litery U. Holroydowie mieszkali tam od pokoleń. Ale dla syna był takim samym ojcem, jak jego ojciec dla niego. Co oznacza, że kiedy już upewnił się, że dziecko w wieku trzech lat posadzono na konia, nie uważał za konieczne się nim interesować do czasu, kiedy chłopiec będzie na tyle duży, aby można z nim było w miarę sensownie rozmawiać.

Hrabia nie chciał się żenić ponownie, chociaż radzono mu, żeby zapewnił sobie na wszelki wypadek drugiego dziedzica. Kiedy patrzył na Marcusa, widział chłopca inteligentnego, wysportowanego, o znośnym wyglądzie. Co najważniejsze, zdrowego jak rydz. Hrabia nie miał podstaw przypuszczać, że Marcus może rozchorować się i umrzeć, nie widział więc powodu, aby poddawać się torturom ponownego szukania narzeczonej, a co gorsza brać sobie na głowę następną żonę. W zamian za to postanowił inwestować w syna.

Marcus miał najlepszych nauczycieli. Wprowadzono go w arkana wszystkiego, co tylko może przydać się dżentelmenowi. Potrafił nazwać każdy okaz miejscowej fauny i flory. Jeździł konno, jakby urodził się w siodle, a jeśli nawet nie udało mu się wygrać żadnego turnieju szermierczego czy strzelniczego, jego umiejętności w tych dziedzinach znacznie wykraczały ponad przeciętność. Znakomicie mnożył i dodawał długie słupki, nie marnując przy tym ani kropli atramentu. Umiał czytać teksty greckie i łacińskie.

Zanim skończył dwanaście lat.

Co, prawdopodobnie przypadkiem, zbiegło się z wiekiem, w którym ojciec stwierdził, że jest szansa na sensowne rozmowy z nim.

Ponadto postanowił, że Marcus powinien zrobić krok naprzód w swojej edukacji, to znaczy wyjechać z Fensmore, by uczęszczać do Eton College, gdzie wszyscy Holroydowie rozpoczynali swoją formalną naukę. Nieoczekiwanie okazało się to najszczęśliwszym wydarzeniem w życiu chłopca, gdyż Marcus Holroyd, dziedzic hrabiego Chatteris, nie miał przyjaciół.

Ani jednego.

W północnej części hrabstwa Cambridge nie było chłopców, z którymi Marcus mógłby się bawić. Najbliżej mieszkali szlachetnie urodzeni Crowlandowie, lecz oni mieli same dziewczynki. Następni w hierarchii byli ziemianie bez tytułu szlacheckiego, co w tych okolicznościach można by zaakceptować, ale ich synowie ani trochę nie pasowali do Marcusa wiekiem. Lord Chatteris nigdy by się nie zgodził, aby jego syn zadawał się z chłopami, dlatego więc po prostu zatrudnił więcej nauczycieli. Chłopiec, który ma dużo zajęć, nie jest samotny, a poza tym jego syn nie może przecież biegać po polach i łąkach z rozbisurmanionymi dzieciakami piekarza.

Gdyby hrabia zapytał o zdanie Marcusa, niewykluczone, że usłyszałby coś całkiem innego. Ale hrabia widywał syna tylko raz dziennie, tuż przed wieczornym posiłkiem. Ich rozmowa trwała około dziesięciu minut, potem Marcus szedł do pokoju dziecięcego, a hrabia do jadalni i na tym koniec.

Z perspektywy czasu graniczyło z cudem, że Marcus nie czuł się w Eton bardzo nieszczęśliwy. Na pewno nie potrafił nawiązywać kontaktów z rówieśnikami. Pierwszego dnia, kiedy wszyscy pozostali chłopcy biegali jak (cytując lokaja jego ojca, który przywiózł go do szkoły) banda dzikusów, Marcus stał z boku, usiłował nikomu się nie przyglądać i sprawiać wrażenie, że chce trzymać dystans i patrzeć w drugą stronę.

Nie wiedział, jak się zachować. Ani co powiedzieć.

Ale Daniel Smythe-Smith wiedział.

Poza tym, że Daniel Smythe-Smith był dziedzicem hrabiego Winstead, miał pięcioro rodzeństwa i trzydzieścioro dwoje braci i sióstr ciotecznych. Jeśli kiedykolwiek jakiś chłopiec umiał dogadywać się z dziećmi, to na pewno Daniel. Już po kilku godzinach stał się niekwestionowanym królem najmłodszych chłopców w Eton. Miał coś w sobie — beztroski uśmiech, szczerość i otwartość, ani śladu nieśmiałości. Był urodzonym przywódcą: szybko podejmował decyzje i sypał dowcipami jak z rękawa.

I przydzielono mu łóżko tuż obok Marcusa.

Zostali najlepszymi przyjaciółmi, a kiedy Daniel na pierwsze ferie zaprosił Marcusa do siebie do domu, ten pojechał. Rodzina Daniela mieszkała w Whipple Hill, niedaleko Windsoru, więc Daniel mógł często ją odwiedzać. Natomiast Marcus... Cóż, trudno powiedzieć, żeby mieszkał aż w Szkocji, ale podróż do północnego Cambridgeshire trwała dłużej niż dzień. A ponadto jego ojciec nigdy nie jeździł do domu na mało ważne święta, więc nie widział powodu, dla którego miałby to robić jego syn.

Toteż kiedy nadeszła następna przerwa w nauce i Daniel ponownie zaprosił Marcusa, ten znowu go odwiedził.

A potem znowu.

I znowu.

I znowu — w efekcie Marcus więcej czasu spędzał ze Smythe-Smithami niż z własną rodziną. No tak, jego rodzina składała się dokładnie z jednej osoby, niemniej kiedy Marcus się nad tym zastanawiał (a robił to dość często), stwierdzał, że dłużej przebywa z każdym z członków rodziny Smythe-Smithów niż z własnym ojcem.

Nawet z Honorią.

Honoria, najmłodsza siostra Daniela, w przeciwieństwie do pozostałych Smythe-Smithów nie miała rodzeństwa w swoim wieku, tylko dużo starsze, najmniej o dobrych pięć lat. Była, jak się wydaje, owocem szczęśliwej wpadki we wspaniałej karierze prokreacyjnej lady Winstead.

Ale pięć lat to nie lada przepaść, zwłaszcza jeśli ma się tych lat zaledwie sześć. Właśnie tyle liczyła Honoria, kiedy Marcus ją poznał. Jej trzy starsze siostry były już zamężne albo zaręczone, a jedenastoletnia Charlotte nie chciała z nią mieć nic wspólnego. Podobnie jak Daniel, ale samotność musiała niedorzecznie zmiękczyć serce Honorii, gdyż kiedy wracał ze szkoły, chodziła za nim jak szczeniak.

— Nie patrz jej w oczy — powiedział kiedyś do Marcusa, kiedy nie chcieli jej zabrać na wycieczkę nad jezioro. — Jeśli jej nie zignorujesz, już po nas.

Zdecydowanie maszerowali przed siebie i nie odwracali głów. Wybierali się na ryby, a kiedy Honoria ostatnio z nimi poszła, wyrzuciła im wszystkie robaki.

— Daniel! — krzyknęła.

— Nie zwracaj na nią uwagi — mruknął Daniel.

— Daniel!!! — krzyk przeszedł w pisk.

Daniel się skrzywił.

— Szybciej — ponaglił. — Jeśli uda nam się dotrzeć do lasu, nie znajdzie nas.

— Wie, gdzie jest jezioro — przypomniał mu Marcus.

— Tak, ale...

— Daniel!!!

— Wie, że matka urwie jej głowę, jeśli sama pójdzie do lasu. Nawet ona nie jest na tyle głupia, żeby ją aż tak prowokować.

— Dan... — Honoria przerwała. A potem, głosem tak żałosnym, że zmiękczyłby najtwardsze serce, powiedziała: — Marcus?

Odwrócił się.

— Nieee! — jęknął Daniel.

— Marcus! — ucieszyła się Honoria. W podskokach pobiegła do przodu, a potem odbiła się na obu nóżkach i stanęła przed nimi.

— Co robicie?

— My idziemy na ryby — warknął Daniel. — Ty nie.

— Ale ja lubię łowić ryby.

— Ja też. Bez ciebie.

Wygięła usta w podkówkę.

— Nie płacz — szybko powiedział Marcus.

Na Danielu nie zrobiło to wrażenia.

— Udaje.

— Nie udaję!

— Tylko nie płacz — powtórzył Marcus, bo to było dla niego naprawdę najważniejsze.

— Nie będę — odparła i zatrzepotała rzęsami — jeśli pozwolicie mi ze sobą pójść.

Skąd sześciolatka umie trzepotać rzęsami? A może nie umie? Już chwilę później krzywiła się i tarła oko piąstką.

— Co znowu? — spytał Daniel.

— Coś mi wpadło do oka.

— Może mucha — podpuścił ją Daniel.

Honoria krzyknęła.

— Nie trzeba było tak mówić — stwierdził Marcus.

— Wyjmij ją! Wyjmij! — wrzeszczała.

— Och, uspokój się — zezłościł się Daniel. — Nic ci nie jest.

Ale ona dalej krzyczała i biła się rączkami po buzi. W końcu Marcus chwycił jej ręce, a głowę unieruchomił: skronie Honorii ścisnął jej rączkami, a na nich położył swoje dłonie.

— Honoria — powiedział stanowczo. — Honoria!

Zamrugała, głęboko odetchnęła i w końcu się uspokoiła.

— Nie ma żadnej muchy.

— Ale.....

— To pewnie była rzęsa.

Usta ułożyły jej się w małe „o”.

— Mogę cię już puścić?

— Uhm.

— Nie zaczniesz wrzeszczeć?

Pokręciła przecząco głową.

Marcus powoli ją puścił i zrobił krok w tył.

— Mogę z wami iść? — zapytała.

— Nie! — Daniel prawie zawył.

Tak naprawdę Marcus też tego nie chciał. Miała sześć lat! I w dodatku była dziewczyną.

— Będziemy bardzo zajęci — powiedział, ale nie był tak wściekły jak Daniel.

— Słucham?

Marcus jęknął. Wydawała się taka biedna i opuszczona, kiedy tam stała z rozmazanymi na policzkach łzami. Miała jasnobrązowe włosy z przedziałkiem po jednej stronie, ściągnięte lekko do tyłu i przytrzymane spinką. Sięgały trochę poniżej ramion. Proste i wiotkie, byle jak układały się na karku. I te oczy — prawie dokładnie w tym odcieniu, co oczy Daniela, jasnofiołkowoniebieskie, ogromne, mokre i...

— Mówiłem ci, żebyś jej nie patrzył w oczy — rozzłościł się Daniel.

Marcus jęknął.

— Może ten jeden raz...

— Świetnie. — Podskoczyła jak spłoszony kociak, a potem spontanicznie i (na szczęście szybko) uścisnęła Marcusa.

— Och, dziękuję, Marcus! Dziękuję. Jesteś najlepszy ze wszystkich! Najlepszy z najlepszych! — Zmrużyła oczy i przerażająco dorosłym spojrzeniem obrzuciła Daniela. — Nie to, co ty.

— Jestem dumny z tego, że jestem najgorszy. — Zadarł w górę podbródek.

— Wszystko mi jedno — oznajmiła i chwyciła Marcusa za rękę. — Idziemy?

Spuścił wzrok i popatrzył na jej rączkę w swojej. Poczuł się dziwnie, nigdy czegoś takiego nie doświadczył. Poniewczasie zrozumiał, że to panika. Nie pamiętał, kiedy ktoś ostatnio wziął go za rękę. Może jego niańka? Nie, ona lubiła chwytać go za przegub. Kiedyś podsłuchał, jak mówiła gosposi, że w ten sposób może go mocniej przytrzymać.

Ojciec? A może matka, zanim zmarła?

Serce waliło mu jak młotem. Poczuł, że rączka Honorii wilgotnieje w jego dłoni. Pewnie się poci — on albo ona, ale raczej on.

Spojrzał na nią. Zadarła do góry głowę i radośnie się do niego uśmiechała.

Puścił jej rączkę.

— No, musimy już iść — powiedział zmieszany — dopóki jeszcze jasno.

Oboje Smythe-Smithowie popatrzyli na niego ze zdziwieniem.

— Dopiero południe. Jak długo chcesz być na tych rybach? — spytał Daniel.

— Nie wiem — bronił się Marcus. — Trochę czasu to zajmie.

Daniel pokręcił głową.

— Ojciec właśnie zarybił staw. Wystarczy nagarnąć wody do buta, żeby złapać rybę.

Honoria zachichotała.

Daniel natychmiast odwrócił się do niej.

— Nawet o tym nie myśl.

— Ale...

— Jeśli moje buty znajdą się w pobliżu wody, każę cię rozedrzeć na strzępy.

Nadąsała się i spuściła wzrok.

— Miałam na myśli moje buty — mruknęła pod nosem.

Marcus parsknął śmiechem. Honoria natychmiast spojrzała na niego z miną kogoś, kogo zdradzono.

— Bardzo mała byłaby ta ryba — powiedział szybko.

Nie wyglądała na udobruchaną.

— Takich małych się nie je — brnął dalej. — To prawie same ości.

— Chodźmy — mruknął Daniel.

I wyruszyli. Szli przez las, a Honoria przebierała nóżkami dwa razy szybciej, żeby za nimi nadążyć.

Cały czas trajkotała.

— Właściwie to nie lubię ryb — oznajmiła między innymi. — Strasznie śmierdzą. A smak mają taki... rybi...

A w drodze powrotnej:

— Nadal mi się zdaje, że ta różowa była już dość spora i nadawałaby się do zjedzenia. Gdyby ktoś lubił ryby, chociaż ja nie lubię. Ale gdyby ktoś lubił...

— Nigdy więcej jej już z nami nie zabieraj — powiedział Daniel do Marcusa.

— Ja ich nie lubię. Ale mama chyba tak. I na pewno smakowałaby jej taka różowa...

— Jasne — zapewnił go Marcus.

Krytykowanie małej dziewczynki wydawało mu się szczytem grubiaństwa, ale Honoria naprawdę była męcząca.

— ...a Charlotte nie. Charlotte nie znosi tego koloru. Za nic nie włoży różowego ubrania, bo według niej wygląda wtedy mizernie. Nie wiem, co to słowo znaczy, ale chyba coś niemiłego. A ja lubię lawendowy.

Obaj chłopcy jak na komendę westchnęli i szli dalej. Honoria skoczyła przed nich, zastąpiła im drogę i uśmiechnęła się od ucha do ucha.

— Jak kolor moich oczu — dodała.

— Ryba? — spytał Marcus, spoglądając na wiaderko w swojej ręce. O jego ścianki obijały się trzy spore pstrągi. Byłoby ich więcej, ale Honoria przypadkiem je kopnęła i dwie pierwsze zdobycze Marcusa wylądowały z powrotem w jeziorze.

— Nie. Nie słuchałeś, co mówię?!

Marcus na zawsze zapamiętał tę chwilę. Po raz pierwszy w życiu musiał zmierzyć się z najbardziej irytującym dziwactwem językowym kobiet, czyli pytaniem, na które nie ma dobrych odpowiedzi.

— Lawendowy jak kolor moich oczu — powtórzyła z absolutnym przekonaniem. — Tata mi tak powiedział.

— To na pewno tak jest — odparł Marcus z ulgą.

— Brązowy jest pod kolor moich włosów, ale wolę lawendowy. — Owinęła kosmyk wokół palca.

Marcus w końcu postawił wiaderko na ziemi. Robiło się coraz cięższe, a rączka wrzynała mu się w dłoń.

— O, nie — zaprotestował Daniel; wolną ręką chwycił wiadro Marcusa i podał mu je z powrotem. — Idziemy do domu. — Ostrym wzrokiem zmierzył Honorię. — Z drogi.

— Dlaczego jesteś miły dla wszystkich oprócz mnie? — zapytała.

— Bo straszny z ciebie utrapieniec! — Daniel niemal wrzeszczał.

To prawda, ale Marcusowi i tak było jej szkoda. Czasami. Była właściwie jedynaczką, a on doskonale wiedział, jakie to uczucie. Chciała tylko być z innymi, brać udział w zabawach, przyjęciach, we wszystkim, na co według rodziny ciągle była za mała.

Honoria przyjęła krytykę bez zmrużenia oka. Na chwilę znieruchomiała i wbiła w brata jadowite spojrzenie. Potem długo, głośno wciągała przez nos powietrze.

Marcus żałował, że nie zabrał chusteczki.

— Marcus. — Odwróciła się twarzą do niego, bo tak naprawdę chodziło jej o to, żeby stanąć plecami do brata. — Chciałbyś się ze mną pobawić w herbatkę?

Daniel parsknął śmiechem.

— Przyniosę moje najładniejsze lalki — powiedziała z wielką powagą.

Boże, tylko nie to!

— I może ciastka — dodała afektowanym głosikiem, który śmiertelnie go przeraził.

Spanikowany spojrzał na Daniela, ale ten ani myślał mu pomóc.

— To jak? — zapytała Honoria.

— Nie — wykrztusił Marcus.

— Nie? — Spojrzała na niego surowo.

— Nie mogę. Nie mam czasu.

— A co robisz?

Odchrząknął. Dwa razy.

— Różne rzeczy.

— Jakie?

— Różne. — I nagle poczuł się okropnie, bo nie chciał być taki twardy. — Mamy swoje plany z Danielem.

Honoria znieruchomiała. Dolna warga zaczęła jej drżeć i tym razem Marcus wiedział, że dziewczynka nie udaje.

— Przepraszam — dodał, bo nie chciał robić jej przykrości. Ale na miłość boską, herbatka! Jaki dwunastoletni chłopiec bawiłby się w herbatkę?!

Z lalkami!

Aż się wzdrygnął.

Honoria poczerwieniała ze złości i odwróciła się do brata.

— Zmusiłeś go, żeby tak powiedział.

— Nawet się nie odezwałem — odparł Daniel.

— Nienawidzę cię — wycedziła. — Obu was nienawidzę! Zwłaszcza ciebie, Marcus! Naprawdę cię nie znoszę!

I pobiegła do domu tak szybko, jak na to pozwalały jej chudziutkie nóżki, a więc niezbyt prędko. Marcus i Daniel stali w ciszy i patrzyli, jak się oddala.

Kiedy już prawie dotarła do domu, Daniel kiwnął głową.

— Nienawidzi cię. Oficjalnie zostałeś członkiem naszej rodziny — oznajmił.

Rzeczywiście. Od tej chwili należał do rodziny.

Do wiosny 1821 roku, kiedy Daniel wszystko popsuł.

1

Lady Honoria Smythe-Smith była w desperacji.

Desperacko był jej potrzebny słoneczny dzień, mąż, a także, pomyślała, wzdychając z wyczerpania i patrząc, jak jej się właśnie zniszczyły błękitne pantofelki — nowa para butów.

Ciężko opadła na kamienną ławkę przed Sklepem z Tabaką dla Prawdziwych Dżentelmenów pana Hilleforda i przylgnęła do ściany za sobą, z desperacją (znowu to okropne słowo) usiłując cała wcisnąć się pod markizę. Lało. Po prostu lało! Nie siąpiło, nie padał zwyczajny deszcz, ale lało jak z cebra. A właściwie jak z balii czy wanny, a nawet i z całego jeziora.

Jak tak dalej pójdzie, nie zdziwi się, jeśli spadnie całe morze deszczu.

A w dodatku śmierdziało. Honoria myślała, że najbardziej nie znosi zapachu cygar z obciętymi końcami, ale nie, pleśń była jeszcze gorsza, a na zewnętrznej ścianie Sklepu z Tabaką dla Prawdziwych Dżentelmenów, którym nie przeszkadza, że im żółkną zęby, rozpleniło się coś czarnego, co miało zapach śmierci.

Doprawdy, czy mogłoby ją spotkać coś gorszego?

Ależ, jak najbardziej. Była bowiem (oczywiście) całkiem sama. Deszcz w ciągu trzydziestu sekund przeszedł z mżawki w ulewę. Koleżanki, z którymi wybrała się na zakupy, były po drugiej stronie ulicy i beztrosko rozglądały się po ciepłym i przytulnym Składzie Wstążek i Błyskotek panny Pilaster. Nie dość, że ten sklep był pełen fikuśnych szmatek z falbankami, to zapach też miał o wiele przyjemniejszy niż okolice budy pana Hilleforda.

Panna Pilaster sprzedawała perfumy. A także suszone płatki róż i maleńkie świeczki o zapachu wanilii.

Pan Hilleford hodował pleśń.

Honoria westchnęła. Właśnie takie było jej życie.

Zbyt długo stała przed wystawą księgarni. Zapewniała przyjaciółki, że za minutę lub dwie przyjdzie do nich, do sklepu panny Pilaster. Z dwóch minut zrobiło się pięć, a potem, kiedy już chciała przejść przez ulicę, oberwała się chmura i Honoria musiała schronić się pod jedyną markizą po południowej stronie głównej ulicy Cambridge.

Ponuro gapiła się na deszcz i obserwowała, jak woda tłucze o bruk. Krople uderzały z ogromną siłą, rozpryskiwały się i strzelały w powietrze niczym miniaturowe wybuchy. Z sekundy na sekundę niebo robiło się coraz ciemniejsze i jeśli choć trochę znała się na angielskiej pogodzie, to za chwilę powinien zerwać się wicher, a wtedy markiza kompletnie przestanie ją chronić.

Mina całkiem jej zrzedła; Honoria zmrużyła oczy i spojrzała na niebo.

Miała mokre nogi.

Trzęsła się z zimna.

Nigdy, ani razu w całym swoim życiu, nie przekroczyła granic Anglii, co znaczyło, że na angielskiej pogodzie znała się raczej dobrze, więc mogła przewidzieć, że za jakieś trzy minuty będzie jeszcze gorzej.

A myślała, że to niemożliwe.

— Honorio?

Zamrugała i z nieba przeniosła wzrok na karetę, która właśnie zatrzymała się tuż przed nią.

— Honorio?

Znała ten głos. Marcus?

No nie, tylko tego potrzebuje, żeby wpaść w jeszcze czarniejszą rozpacz. Marcus Holroyd, hrabia Chatteris, wesoły i suchy w eleganckiej karecie! Honoria poczuła, jak opada jej szczęka, choć właściwie czemu się dziwić? Marcus mieszkał w Cambridgeshire, niedaleko miasta. I jeśli już ktoś miał ją zobaczyć w chwili, kiedy wygląda jak zmokła kura, to właśnie on.

— Mój Boże, Honorio — powiedział, krzywiąc się z typową dla siebie wyniosłością — przemarzłaś chyba do szpiku kości.

Lekko wzruszyła ramionami.

— Trochę się ochłodziło.

— Co ty tu robisz?

— Niszczę sobie buty.

— Co?

— Jestem na zakupach — wyjaśniła, wskazując drugą stronę ulicy — z przyjaciółkami. I kuzynkami. — Co nie znaczy, że kuzynki nie były jej przyjaciółkami. Ale miała tylu kuzynów, że właściwie stanowili kategorię samą w sobie.

Drzwi karety otworzyły się szerzej.

— Wchodź — rzucił. Nie „Proszę, wejdź” ani „Proszę. Musisz się wysuszyć”. Po prostu „Wchodź”.

Inna dziewczyna pewnie pokręciłaby głową i oświadczyła: „Nie możesz mi rozkazywać!” Inna, nieco mniej dumna panna mogłaby tak pomyśleć, nawet gdyby nie odważyła się głośno tego powiedzieć. Ale Honorii było zimno, wygodę ceniła bardziej niż dumę, a co najważniejsze, to był Marcus Holroyd, którego znała od dziecka.

A dokładnie, od kiedy miała sześć lat.

Chyba też wtedy ostatni raz zrobiłam na nim dobre wrażenie, pomyślała z kwaśną miną. W wieku sześciu lat była tak nieznośna, że Marcus z Danielem przezywali ją Moskitem. Kiedy udała, że to dla niej komplement i podoba jej się taka egzotyczna nazwa, choć brzmi groźnie, uśmiechnęli się złośliwie i zmienili to na Robaczek.

Od tej pory na dobre została Robaczkiem.

W dodatku Marcus widział ją już znacznie bardziej przemoczoną. Tak przemoczoną, że kapała z niej woda. Miała wtedy osiem lat. Wydawało jej się, że ani trochę nie widać jej wśród gałęzi starego dębu na górce Whipple. Marcus i Daniel zbudowali fort u jej podnóża i nie wpuszczali tam dziewczyn. Tak ją obrzucili kamykami, że puściła gałąź i spadła.

Z perspektywy czasu trzeba stwierdzić, że nie powinna była siadać na gałęzi, która zwiesza się nad jezioro.

To on wyłowił ją z wody, bo jej własny brat wcale się o nią nie zatroszczył.

Marcus Holroyd, pomyślała z rozrzewnieniem. Był częścią jej życia, od kiedy sięgała pamięcią. Zanim został lordem Chatteris, a Daniel lordem Winstead. Zanim Charlotte, najbliższa jej wiekiem siostra, wyszła za mąż i wyjechała z domu.

Zanim i Daniel z niego wyjechał.

— Honorio.

Spojrzała do góry. Głos Marcusa był niecierpliwy, ale jego twarz zatroskana.

— Wchodź — powtórzył.

Skinęła głową i posłuchała. Chwyciła jego dużą dłoń i pozwoliła, aby pomógł jej wsiąść do karety.

— Marcus — powiedziała, usiłując usadowić się na kanapce z gracją i nonszalancją, które prezentowałaby w wytwornej bawialni, pal sześć kałuże pod stopami. — Co za niespodzianka. Miło cię widzieć.

Tylko się w nią wpatrywał, lekko marszcząc ciemne brwi. Była pewna, że zastanawia się, jak najlepiej ją skrzyczeć.

— Mieszkam tu, w mieście. U Royle’ów — wyjaśniła, chociaż nie pytał. — Przyjechałyśmy na pięć dni. Cecily Royle, moje kuzynki Sarah i Iris, no i ja. — Chwilkę zaczekała na błysk zrozumienia w jego oczach.

— Nie pamiętasz ich, co?

— Tyle masz tych kuzynek — zauważył.

— Sarah ma ciemne, gęste włosy i oczy.

— Gęste oczy — mruknął i się uśmiechnął.

— Marcus!

Zachichotał.

— No dobrze. Gęste włosy. Ciemne oczy.

— Iris jest bardzo blada. Taka rudawa blondynka? — podpowiedziała. — Jeszcze nie kojarzysz?

— Z tej rodziny o imionach kwiatów.

Honoria żachnęła się. Tak, to prawda, że wujek William i ciocia Maria wybrali dla swoich córek imiona Rose, Marigold, Lavender, Iris, Daisy. I co z tego?

— Znam pannę Royle — powiedział Marcus.

— Jest twoją sąsiadką. Trudno, żebyś jej nie znał.

Wzruszył ramionami.

— W każdym razie jesteśmy w Cambridge, bo mama Cecily uważa, że mogłybyśmy się trochę dokształcić.

Uśmiechnął się z lekką ironią.

— Dokształcić?

Honoria zastanawiała się, dlaczego kobiety muszą się dokształcać, podczas gdy mężczyźni mogą iść na studia.

— Przekupiła dwóch profesorów, żeby pozwolili nam posłuchać swoich wykładów.

— Naprawdę? — spytał zaciekawiony, lecz jakby z powątpiewaniem.

— Życie królowej Elżbiety i jej czasy — wyrecytowała szybko. — A po tym jakiś wykład w grece.

— Znacie grekę?

— Żadna z nas — przyznała. — Ale oprócz tego drugiego był to jedyny profesor, który chciał wykładać kobietom. — Przewróciła oczami. — Zamierza wygłosić wykład dwa razy pod rząd. Musimy zaczekać, aż studenci wyjdą z sali, żeby nas nie zobaczyli i nie zaczęli błaznować.

Marcus, zamyślony, pokiwał głową.

— Skupienie się na nauce w obecności tak porażająco pięknych kobiet jest dla dżentelmena prawie niemożliwe.

Przez jakieś dwie sekundy Honoria myślała, że mówi poważnie. Zerknęła na niego z ukosa i parsknęła śmiechem.

— No wiesz. — Szturchnęła go w ramię. Taka poufałość była nie do pomyślenia w Londynie, ale tutaj, z Marcusem...

W gruncie rzeczy jest przecież jej bratem.

— Jak czuje się twoja mama? — zapytał.

— Dobrze — odparła Honoria, choć prawda wyglądała trochę inaczej. Lady Winstead nie otrząsnęła się po skandalu, który sprawił, że Daniel musiał opuścić kraj. Martwiła się domniemanymi afrontami lub udawała, że jej jedyny syn nigdy nie istniał.

Było to... trudne.

— Chce wyjechać do Bath — dodała Honoria. — Jej siostra tam mieszka. Myślę, że dobrze czułyby się ze sobą. Nie bardzo lubi Londyn.

— Twoja mama? — zdziwił się Marcus.

— Nie tak, jak kiedyś — wyjaśniła Honoria. — Od czasu, kiedy Daniel... No wiesz.

Marcus zacisnął usta. Wiedział.

— Myśli, że ludzie nadal o tym mówią — ciągnęła Honoria.

— A mówią?

Bezradnie wzruszyła ramionami.

— Nie mam pojęcia. Chyba nie. Nikt nie robił mi bezpośrednich przytyków. Poza tym to było już trzy lata temu. Wydawałoby się, że powinni mieć inne tematy do rozmowy.

— Mnie się wydawało, że powinni mieć inne tematy do rozmowy, kiedy to się stało — oświadczył ponuro.

Honoria uniosła brwi i przyjrzała się jego gniewnej minie. Nie bez powodu bało się go tyle panien. Jej koleżanki przed nim drżały.

No może nie zawsze. Bały się tylko w jego obecności. W samotności siedziały przy swoich sekretarzykach i rysowały swoje imię splecione z jego imieniem — w niedorzecznych zawijasach ozdobionych dwoma sercami i cherubinami.

Bo z Marcusa był nie lada matrymonialny kąsek.

Nie ze względu na urodę. Miał ciemne włosy w ładnym odcieniu, oczy też, ale zdaniem Honorii w jego twarzy było coś surowego: brwi zbyt grube, zbyt proste, a oczy trochę za głęboko osadzone.

Jednak coś w nim przyciągało wzrok. Jakaś wyniosłość, cień pogardy, jakby nie znosił błazenady.

Co sprawiało, że dziewczęta za nim szalały, choć często się wygłupiały.

Szeptały o nim jak o tajemniczym bohaterze z książki albo ponurym, nieodgadnionym czarnym charakterze, który potrzebuje ratunku.

Natomiast dla Honorii był po prostu Marcusem, przy czym „po prostu” wcale nie oznaczało czegoś prostego. Nie znosiła sposobu, w jaki z protekcjonalną dezaprobatą na nią patrzył. W jego towarzystwie nadal czuła się nieznośnym dzieckiem albo niezdarną nastolatką.

Ale jednocześnie jego obecność dodawała jej otuchy. Nie spotykali się już teraz tak często, jak dawniej — wszystko się zmieniło, od kiedy Daniel wyjechał — lecz gdy wchodziła do pokoju, gdzie był Marcus...

Czuła się zadziwiająco dobrze.

— Zamierzasz jechać do Londynu na sezon? — zapytała uprzejmie.

— Nie na cały — odparł z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. — Pewne sprawy muszę pozałatwiać tutaj.

— Aha.

— A ty? — zapytał.

Zamrugała.

— Pojedziesz do Londynu na sezon?

Otworzyła usta. Nie mógł przecież mówić tego serio. A gdzie miałaby jechać, biorąc pod uwagę, że jest niezamężna? Zupełnie jakby...

— Śmiejesz się ze mnie? — spytała nieufnie.

— Skądże znowu. — Ale się uśmiechał.

— Nic w tym śmiesznego — obruszyła się. — Nie mam przecież wyboru. Muszę jechać na sezon. Jestem w desperacji.

— W desperacji — powtórzył, a jego twarz wyrażała powątpiewanie. Często miał taką minę.

— W tym roku muszę znaleźć męża.

Poczuła, że kręci głową, choć sama nie widziała powodu, żeby się przeciw temu buntować. Jej sytuacja niewiele się różniła od sytuacji większości koleżanek. Nie ona jedna liczyła na to, że wyjdzie za mąż. Ale nie szukała męża, żeby móc podziwiać obrączkę na palcu albo szczycić się statusem szykownej młodej matrony. Chciała mieć własny dom. I rodzinę — dużą, hałaśliwą, czasem na bakier z manierami.

Po prostu nienawidziła ciszy, która zawładnęła jej domem. Nie znosiła odgłosu własnych kroków w salonach i tego, że często całe popołudnie nie słyszała niczego innego.

Musi wyjść za mąż, żeby to zmienić.

— No wiesz, Honorio. Twoje życie nie może być aż tak straszne.

Nie musiała na niego patrzeć, żeby wiedzieć, jaką zrobił minę: protekcjonalną i sceptyczną, z lekką domieszką nudy.

Zacisnęła zęby. Nienawidziła tego tonu.

— Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam — burknęła; doprawdy, nie warto usiłować mu tego tłumaczyć.

Wypuścił z płuc powietrze i nawet w tym było coś protekcjonalnego.

— W Cambridge raczej męża nie znajdziesz — stwierdził.

Sapnęła. Żałowała, że w ogóle poruszyła ten temat.

— Tutejsi studenci są za młodzi — zauważył.

— Mają tyle samo lat, co ja — odparła, łatwo dając mu się wciągnąć w pułapkę.

Ale Marcus nie triumfował; to nie w jego stylu.

— Właśnie po to przyjechałyście do Cambridge, prawda? Żeby spotykać się ze studentami, którzy nie pojechali do Londynu?

— Mówiłam ci, jesteśmy tu, żeby posłuchać wykładów — powiedziała, uparcie patrząc przed siebie.

Kiwnął głową.

— W grece.

— Marcus.

Uśmiechnął się, ale nie szeroko. Marcus zawsze był taki poważny, taki sztywny, że jego uśmiech wyglądał jak półuśmiech u kogoś innego. Honoria zastanawiała się, jak często uśmiecha się tak, że nikt tego nie zauważa. Ma szczęście, że ona tak dobrze go zna. Ktoś inny pomyślałby, że kompletnie brak mu poczucia humoru.

— Co to było? — zapytał.

Zdziwiona spojrzała na niego.

— Znaczy co?

— Przewróciłaś oczami.

— Naprawdę? — Szczerze? Nie miała pojęcia, czy zrobiła to, czy nie. Ale po co tak uważnie jej się przygląda? To jest Marcus, na miłość boską! Wyjrzała przez okno.

— Myślisz, że przestało padać?

— Nie — odparł, nawet nie odwracając głowy.

Nie musiał. Zadała głupie pytanie tylko po to, żeby zmienić temat. Deszcz nadal bezlitośnie dudnił o karetę.

— Zawieźć cię do Royle’ów? — zapytał uprzejmie.

— Nie, dziękuję. — Wyciągnęła szyję, usiłując dojrzeć coś przez szybę, ulewę i następną szybę i zajrzeć do sklepu panny Pilaster. Nic nie widziała, ale miała dobrą wymówkę, żeby na niego nie patrzeć, więc zrobiła to ostentacyjnie. — Zaraz dołączę do koleżanek.

— Jesteś głodna? — zapytał. — Byłem właśnie w cukierni U Findla i kazałem sobie zapakować do domu kilka ciastek.

Oczy jej rozbłysły.

— Ciastek?

Tego słowa właściwie nie powiedziała. Zlało się z westchnieniem. A może z jękiem. Wszystko jedno. Dobrze znała swoją słabość do słodyczy i jego też. Daniel nigdy nie lubił deseru; nieraz ona i Marcus siedzieli we dwójkę nad talerzem ciast i ciasteczek.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Spis treści:

Strona redakcyjna

Prolog

1