Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© ita_esper/Shutterstock

Tytuł oryginału

Because of Miss Bridgerton

Copyright © Julia Quinn 2016

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6127-0

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla Susan Cotter:

podziwiam cię codziennie.

A także dla mojego Paula:

cechą idealnego męża jest to,

że telefonuje w odpowiednim momencie.

Obyś wtedy dotknął nieba!

1

Dach opuszczonej wiejskiej chaty
w połowie drogi pomiędzy Aubrey Hall a Crake House
Kent, Anglia 1779

To nie znaczyło, że Billie Bridgerton brakowało zdrowego rozsądku. Przeciwnie, była zupełnie pewna, że jest jedną z najrozsądniejszych osób w całym otoczeniu. Jednak, jak każda myśląca istota, czasami naumyślnie nie zwracała uwagi na cichutki głos rozsądku, szepczący jej coś do ucha…

Tego – była pewna – nie można by uznać za lekkomyślność. Kiedy zignorowała ten ostrzegawczy głos, podjęła świadomą decyzję – co prawda już po dokładnej analizie własnej sytuacji. A trzeba przyznać, że kiedy Billie podjęła decyzję – którą zresztą większość ludzkości uznałaby za kompletnie pozbawioną sensu – zazwyczaj lądowała całkiem zwinnie na obydwu nogach.

Chyba że… nie lądowała.

Na przykład tak, jak teraz.

Zerknęła w dół na swego towarzysza.

– Powinnam cię udusić!

Jej towarzysz wydał z siebie dość niefrasobliwe „miau”.

Billie natomiast wydała z siebie raczej mało wytworne warknięcie.

Kot wysłuchał tego, uznał za niegodne uwagi i najspokojniej zaczął sobie wylizywać łapki.

Billie rozważyła obie zasady zachowania: godność i przyzwoitość; jedną i drugą uznała za przesadzone i odwdzięczyła mu się niegrzecznym spojrzeniem.

To jej jednak nie poprawiło humoru.

Jęknęła ze znużenia i spojrzała na niebo, próbując zgadnąć, która może być godzina. Słońce było dosyć dokładnie przesłonięte grubą warstwą chmur, co utrudniało zadanie, ale musiała już być przynajmniej czwarta… Doszła do wniosku, że tkwi tu już co najmniej godzinę, a z miasteczka wyszła o drugiej. Jeżeli obliczyć czas, jaki jej zajął spacer…

O, do diabła! Jakie to ma znaczenie, która godzina? To jej nie pomoże zejść z tego cholernego dachu.

– To wszystko twoja wina – zwróciła się do kota.

Jak należało przypuszczać, kot nie przejął się jej słowami.

– Nie wiem, co sobie myślałeś, włażąc na to drzewo – ciągnęła. – Każdy głupi by wiedział, że nie potrafisz z niego zejść!

Każdy głupi by go zostawił tam na drzewie… ale nie ona. Billie usłyszała miauczenie i już była w połowie drogi na szczyt, kiedy przyszło jej na myśl, że właściwie nawet nie lubi kotów.

– Naprawdę cię nie lubię – powiedziała mu.

Rozmawiała z kotem. Do tego doszło. Poprawiła się i zaraz skrzywiła, kiedy nadziała się pończochą na jeden z zardzewiałych gwoździ. Hak szarpnął jej stopą na bok, a już bardzo obolała kostka aż zawyła w proteście.

A może to ona tak zawyła? Nic na to nie mogła poradzić. To bolało!

Zastanowiła się: właściwie mogło być gorzej. Była już całkiem wysoko na drzewie, o dobre dwa i pół metra nad dachem wiejskiej chałupy, kiedy kot nagle na nią fuknął, wysunął łapę z ostrymi pazurami… i w rezultacie oboje spadli na wspomniany dach.

Nie trzeba mówić, że kot uczynił to z wdziękiem akrobaty, lądując bez szkody na czterech łapach.

Billie właściwie nie była pewna, w jaki sposób wylądowała ona; tyle, że bolał ją łokieć, kłuło w biodrze, żakiet podarła – prawdopodobnie zahaczyła nim o gałąź, która się złamała pod jej ciężarem, kiedy była już w dwóch trzecich drogi w dół.

Ale w najgorszym stanie była kostka nogi i stopa: bolały koszmarnie!

Gdyby była teraz w domu, ułożyłaby nogę na poduszkach. Bywała już świadkiem czegoś gorszego niż zwichnięta kostka – czasem sama tego doświadczała, częściej widziała u innych – i wiedziała, co robić w takich wypadkach. Zimny kompres, noga w górze, siostra, która musi czekać, aż jej ręka czy noga…

Gdzie była ta oddana służba teraz, kiedy ich potrzebowała?

Ale w tej chwili dostrzegła w oddali jakiś ruch – i chociaż miejscowe zwierzaki ostatnio często stawały na dwóch łapach, tym razem to niewątpliwie był człowiek.

– Halooooo! – zawołała, a po chwili namysłu zaczęła wołać głośno – Pomooocyyy!!!

O ile wzrok Billie nie mylił – a tak nie było, naprawdę nie było; nawet jej najlepsza przyjaciółka Mary Rokesby twierdziła, że oczy Billie ma po prostu doskonałe – ta postać w oddali, to był mężczyzna. I to nie taki mężczyzna, jak się jej wydało, który mógłby zignorować kobiece wołanie o pomoc.

– Pomocy! – zawołała ponownie i poczuła wielką ulgę, bo mężczyzna się zatrzymał. Nie potrafiłaby z całą pewnością stwierdzić, czy się odwrócił w jej stronę – doskonały wzrok nie sięgał aż tak daleko – zatem wydała kolejny krzyk, najgłośniejszy, na jaki ją było stać i omal się nie rozszlochała, tak bardzo jej ulżyło, kiedy ten dżentelmen – och, błagam, niech to będzie dżentelmen, jeśli nie z urodzenia, to przynajmniej z charakteru – zaczął iść w jej kierunku.

No, ale się nie rozszlochała. Bo ona nigdy nie szlochała. Nigdy nie była tego rodzaju kobietą.

Natomiast gwałtownie wzięła głęboki oddech – zaskakująco głośny i wysoki, ale jednak tylko oddech.

– Tutaj! – wykrzyknęła, powiewając w powietrzu ściągniętym z ramion żakietem. Nie miało sensu w takiej chwili się starać o „godny” wygląd. W końcu tkwiła na jakimś dachu, ze skręconą kostką i w dodatku z wyleniałym kociskiem!

– Sir! – wrzasnęła jeszcze raz. – Pomocy! Proszę!

Jej krzyk spowodował, że mężczyzna zmienił nieco rytm marszu, spojrzał w górę – i mimo, że jeszcze nadal był zbyt daleko, żeby doskonały wzrok Billie mógł go dokładnie obejrzeć, już wiedziała.

Nie. Nie. Nie! Każdy, tylko nie on!

Ale oczywiście to był on. Bo któż inny mógłby akurat przechodzić obok, kiedy się znalazła w najbardziej przykrej, najbardziej krępującej i kłopotliwej sytuacji, kiedy akurat teraz, w tej cholernej chwili to ona potrzebowała pomocy?

– Dzień dobry, George – mruknęła, kiedy był już na tyle blisko, żeby ją słyszeć.

Oparł dłonie na biodrach i zerknął na nią z ukosa.

– Billie Bridgerton… – stwierdził.

Niemal czekała, aż doda: „Mogłem się tego spodziewać”.

Nie zrobił tego i to ją w pewien sposób jeszcze bardziej zirytowało. Świat chyba stanąłby na głowie, gdyby nie potrafiła przewidzieć każdego nadętego, pompatycznego słowa z ust George’a Rokesby.

– Korzystasz ze słonka? – spytał niewinnie.

– Taaak… pomyślałam po prostu, że warto sobie sprawić parę nowych piegów – parsknęła.

Nie odpowiedział od razu. Zdjął natomiast trójkątny kapelusz, odsłaniając niepudrowaną głowę, pokrytą gęstą, złotawobrązową czupryną i obrzucił Billie spokojnym, krytycznym spojrzeniem. W końcu, starannie odłożywszy kapelusz na murek, który kiedyś był kamienną ścianą domu, znowu popatrzył w górę i rzekł:

– Nie mogę powiedzieć, żeby mi się to nie podobało. W każdym razie… trochę.

Na końcu języka Billie już tańczyło mnóstwo ostrych odpowiedzi, kiedy sobie przypomniała, że George Rokesby jest w tej chwili jedynym człowiekiem w pobliżu i że jeśli chce postawić stopę na ziemi przed nadejściem wiosny, będzie musiała być dla niego uprzejma.

Przynajmniej do czasu, aż ją uratuje…

– A właściwie… jakim cudem się tam znalazłaś? – spytał.

– Kot… – odpowiedziała głosem, który można by najdelikatniej opisać, jako „kipiący gniewem”.

– Ach…

– Był na drzewie – wytłumaczyła, zresztą diabli wiedzą po co. Co nie znaczy, żeby George prosił o dalsze wyjaśnienia.

– Rozumiem…

Czyżby? Przypuszczała, że raczej nie.

– Płakał – bąknęła. – Równie dobrze mogłam na to nie zwrócić uwagi.

– Nie, jestem pewien, że nie mogłaś – zaprzeczył i mimo że mówił głosem pełnym prawdziwej życzliwości, była przekonana, że się z niej w duchu śmieje.

– Niektórzy z nas… – wyszczerzyła zęby w uśmiechu, po czym dokończyła – to takie współczujące, wrażliwe istoty…

Przechylił głowę na bok.

– … i dobre dla małych dzieci i zwierzątek?

– Właśnie.

Jego prawa brew wygięła się w łuk w ten tak piekielnie denerwujący, typowy dla Rokesbych sposób.

– Niektórzy z nas – powiedział przeciągle – są też dobrzy dla dużych dzieci i zwierząt.

Ugryzła się w język – najpierw w przenośni, a następnie dosłownie. „Bądź miła”, napominała siebie. „Choćby cię to miało kosztować życie…”

Uśmiechał się zdawkowo. No… gdyby nie to małe skrzywienie w kąciku ust…

– Czy ty mi w końcu, do cholery, pomożesz zejść? – wybuchnęła wreszcie.

– Co to za słownictwo! – skarcił ją.

– Nauczyłam się go od twoich braci.

– O, wiem – zgodził się. – Nigdy nie można ich było całkiem przekonać, że jednak jesteś dziewczyną.

Billie zmilczała. Tak, naprawdę była pewna, że nie zdoła się opanować, tylko zeskoczy z tego dachu i spróbuje go udusić.

– Nigdy nie mogłem sam się do końca przekonać, że jesteś człowiekiem – dodał George, raczej bez zastanowienia.

Billie wygięła palce rąk, jak szpony. Co, biorąc wszystko pod uwagę, rzeczywiście było niewygodne.

– George… – odezwała się, słysząc we własnym głosie tysiące rozmaitych uczuć: błaganie, ból, rezygnację, wspomnienia… Łączyła ich wspólna przeszłość – i niezależnie od wszystkich różnic on był z rodu Rokesbych, a ona z Bridgertonów i w najgorszym razie mogliby być nawet rodziną.

Ich domy: Crake House, siedziba rodu Rokesby, i Aubrey Hall, dwór Bridgertonów leżały zaledwie o pięć kilometrów od siebie, w zacisznym, pełnym zieleni zakątku hrabstwa Kent. Bridgertonowie, mieszkali tu dłużej: przybyli już w początkach XVI wieku, kiedy to James Bridgerton otrzymał tytuł wicehrabiego i ziemię, nadane mu przez króla Henryka XIII; natomiast ród Rokesbych, choć przybył później, bo dopiero w 1672 roku, przewyższał Bridgerstonów urodzeniem.

Wyjątkowo przedsiębiorczy baron Rokesby (jak głosi wieść) był postacią niezbędnie potrzebną w służbie króla Karola II i w podzięce został mianowany pierwszym hrabią Manston. Szczegóły wyniesienia go na to zaszczytne stanowisko giną w pomroce dziejów, ale generalnie pamiętano, że miało to jakiś związek z dyliżansem, sztuką tureckiego jedwabiu i dwiema królewskimi metresami.

Billie była w stanie w to uwierzyć. Przecież wdzięk to coś, co się dziedziczy, prawda? George Rokesby mógłby sobie być typem nudziarza, (czego można się było spodziewać po dziedzicu hrabiowskiego tytułu), za to Andrew, jego młodszy brat, odznaczał się rodzajem diabelskiej joie de vivre[1], co mogłoby mu zyskać opinię notorycznego kobieciarza, takiego samego, jakim był Karol II. Inni bracia Rokesby nie byli może aż takimi łobuzami (chociaż Billie przypuszczała, że najmłodszy, zaledwie czternastoletni Nicolas przejął, a może nawet udoskonalił zdolności brata), ale wszyscy bez trudu przewyższali George’a urokiem i miłym usposobieniem.

George.

Właściwie nigdy się nie lubili, Billie jednak przypuszczała, że nie miał powodu, by się na nią skarżyć. Cóż, kiedy w tej chwili jedynym dostępnym bratem Rokesby był właśnie George. Edward wyjechał daleko, na wojnę w koloniach, walczyć mieczem i pistoletem, czy diabli wiedzą czym tam jeszcze; mały Nicholas tkwił w Eton, prawdopodobnie również walcząc mieczem lub pistoletem (chociaż pewnie z odpowiednio mniejszym skutkiem). Andrew był w tej chwili tutaj, w Kent i miał tu pozostać jeszcze przez następne parę tygodni, gdyż złamał rękę przy jakichś niewątpliwie heroicznych działaniach na okręcie… Raczej nie mógłby jej w tej chwili przyjść z pomocą.

Że też to akurat musiał być George! Ale cóż, powinna być dla niego uprzejma…

Uśmiechnęła się do niego. No… w każdym razie rozciągnęła wargi.

Westchnął.

– Zobaczę, czy za domem nie ma drabiny.

– Dziękuję – powiedziała sztywno, chociaż chyba tego nie słyszał. Zawsze chodził szybko, długimi krokami, i zniknął za rogiem, zanim zdążyła się zachować odpowiednio grzecznie.

Po jakiejś minucie znów się pojawił, niosąc na ramieniu drabinę, wyglądającą, jakby jej ostatni raz używano podczas Chwalebnej Rewolucji[2].

– Co się właściwie stało? – spytał, opierając drabinę o krawędź dachu. – To nie w twoim stylu, tak utknąć.

Było to prawie jak komplement… nigdy nie słyszała nic podobnego z jego ust.

– Ten kot nie okazał mi należnej wdzięczności za pomoc… – powiedziała, akcentując każdą spółgłoskę, jakby to był cios w kierunku wrednego małego kociaka.

Drabina zaskrzypiała i Billie usłyszała, jak George się wspina na górę.

– Czy to nas utrzyma? – spytała. Drewno wydawało się zbutwiałe, poza tym z każdym krokiem George’a niebezpieczne skrzypiało.

Skrzypienie na chwilę ustało.

– To przecież nie ma większego znaczenia, czy nas utrzyma, czy nie, prawda?

Billie przełknęła ślinę. Ktoś inny może nie byłby w stanie przetłumaczyć tych słów, ona jednak znała tego mężczyznę, od kiedy tylko pamiętała – i jedno, co można było o nim powiedzieć zawsze i z całkowitą pewnością, to że był dżentelmenem. I że nigdy nie pozostawiłby damy w kłopocie, niezależnie od tego, jak słaba byłaby drabina.

A ona w tej chwili była w kłopocie, ergo – George nie miał wyboru. Musiał jej pomóc, niezależnie od tego, jak bardzo go irytowała.

A właśnie takie zdanie miał o niej. Och, wiedziała, że tak jest. Nigdy się nie starał tego ukrywać. Chociaż… aby być szczera… ona też nie.

Głowa George’a ukazała się nad dachem i jego niebieskie (jak u wszystkich Rokesbych) oczy się zwęziły. Wszyscy Rokesby mieli błękitne oczy. Wszyscy, co do jednego.

– Masz na sobie bryczesy – stwierdził z głębokim westchnieniem. – Naturalnie, włożyłaś bryczesy!

– Raczej nie dałabym rady wchodzić na drzewo w sukni!

– Nie – stwierdził sucho – na to jesteś o wiele za rozsądna.

Billie uznała, że puści to mimo uszu.

– On mnie podrapał – rzekła, wskazując głową kota.

– Naprawdę?

– Spadliśmy razem.

George zadarł głowę do góry.

– Niemała wysokość…

Billie podążyła za jego spojrzeniem. Najniższa gałąź rosła co najmniej półtora metra nad dachem, a ona przecież nie spadła z tej najniższej…

– Zraniłam się w kostkę – poinformowała.

– Tyle to zrozumiałem.

Spojrzała na niego pytająco.

– Przecież gdyby nie to, zeskoczyłabyś po prostu z dachu na ziemię!

Z zasznurowanymi ustami patrzyła za plecami George’a na stertę śmieci, otaczających ruiny tego, co kiedyś było wiejskim domem. Swego czasu musiał należeć do zamożnego farmera, bo był wysoki, piętrowy.

– Nie… – stwierdziła, oceniając odległość. – Na to by było za wysoko.

– Nawet dla ciebie?

– George, proszę cię! Nie jestem idiotką.

Nie zgodził się z nią – niemal tak szybko, jak tylko mógł. Czyli w ogóle.

– Doskonale – powiedział. – Wobec tego musimy cię sprowadzić na dół.

Głęboko wciągnęła powietrze i zaraz je wypuściła. Wreszcie powiedziała:

– Dziękuję ci.

Przypatrywał się jej z dziwnym wyrazem twarzy. Może to było niedowierzanie, że Billie użyła słów „dziękuję” i „ci” w tym samym zdaniu?

– Niedługo się zacznie ściemniać – powiedziała, marszcząc nos i patrząc w niebo. – To byłoby okropne, tak tkwić tutaj… – przerwała i odchrząknęła. – Dziękuję ci.

Podziękował także – najkrótszym z możliwych kiwnięciem głową.

– Dasz radę zejść po drabinie?

– Chyba tak… – Wiedziała, że będzie okropnie bolało, ale da radę. – Tak.

– Mógłbym cię znieść.

– Po tej drabinie?

– Na plecach.

– Nie mam zamiaru włazić ci na plecy.

– To nie miejsce, w którym bym cię chętnie widział… – mruknął.

Spojrzała ostro.

– No, dobrze – ciągnął, wchodząc po następnych dwóch szczeblach. Kraniec dachu był teraz na wysokości jego bioder. – Dasz radę stanąć?

Patrzyła na niego, oniemiała.

– Chciałbym sprawdzić, jak bardzo jesteś w stanie obciążyć tę kostkę – wyjaśnił.

– Och – wymamrotała. – Naturalnie.

Pewnie nie da rady tego zrobić. Pochyłość dachu była tak duża, że aby zachować równowagę, musiałaby użyć obu nóg, a w tej chwili prawa stopa była właściwie nie do użytku. Jednak spróbowała: nienawidziła okazywania słabości, zwłaszcza wobec tego mężczyzny; a może po prostu spróbowała, bo nie spróbować byłoby sprzeczne z jej charakterem – nie spróbować czegokolwiek – albo najzwyczajniej nic nie pomyślała; tak czy owak stanęła, potknęła się natychmiast i z powrotem usiadła.

Tyle, że jeszcze przedtem z jej ust wyrwał się głośny okrzyk bólu.

W ciągu jednej sekundy George zeskoczył z drabiny na dach.

– Ty mały głuptasie… – mruknął, ale w jego głosie było uczucie… w każdym razie tyle uczucia, na ile go było stać. – Mogę to zobaczyć?

Niechętnie wyciągnęła nogę w jego stronę. Już przedtem zdjęła but.

Dotknął kostki ostrożnie, jak lekarz, jedną dłonią obejmując jej piętę, a drugą sprawdzając zakres możliwości ruchu.

– Boli tutaj? – spytał i lekko ucisnął zewnętrzną stronę kostki.

Billie wydała syk bólu, zanim zdołała się powstrzymać. Skinęła głową.

Dotknął innego miejsca.

– A tutaj?

Znów kiwnęła głową

– Ale nie tak bardzo…

– A co z…?

Ból przeszył jej całą stopę; był ostry jak iskra elektryczna. Odruchowo wyrwała mu nogę.

– Rozumiem przez to, że boli – powiedział, marszcząc brwi. – Ale chyba nie jest złamana.

– Oczywiście, że nie jest złamana – parsknęła ze złością.

Śmieszne, że to powiedziała, bo nie było w tym nic oczywistego. Ale George Rokesby zawsze budził w niej najgorsze instynkty, a fakt, że stopa ją piekielnie bolała, bynajmniej nie pomagał. Do diabła z tym wszystkim!

– Zwichnięcie – stwierdził George, nie zwracając uwagi na ten mały wybuch gniewu.

– Wiem…

Potulnie. Znowu. W tej chwili sama siebie nienawidziła.

Uśmiechnął się sztywno.

– Naturalnie, że wiesz.

Miała ochotę go zabić.

– Ja będę schodził pierwszy – oznajmił George. – W ten sposób, gdybyś się potknęła, będę w stanie cię przytrzymać, żebyś nie zleciała na ziemię.

Billie kiwnęła głową. To był dobry plan, właściwie jedyny, i byłaby niemądra, gdyby zaprotestowała po prostu dlatego, że to właśnie on na to wpadł. Nawet jeżeli taki był jej pierwszy impuls…

– Gotowa? – spytał.

Znowu przytaknęła.

– Nie zastanowiłeś się, że mogłabym cię zrzucić z tej drabiny?

– Nie.

Żadnych wyjaśnień. Po prostu „nie”. Jakby nawet rozważanie tej kwestii było absurdem.

Znowu spojrzała na niego. Wyglądał na tak masywnego. I silnego! I takiego, na którym można polegać. Nagle zdała sobie sprawę, że zawsze robił na niej takie wrażenie. Tyle, że była zazwyczaj zbyt przejęta tym, że ją irytuje, żeby to w ogóle zauważyć.

Ostrożnie ustawił się plecami do krawędzi dachu, tak, że mógł postawić nogę na najwyższym szczeblu drabiny.

– Nie zapomnij o kocie – zwróciła mu uwagę Billie.

– O kocie… – powtórzył, obrzucając ją spojrzeniem, mówiącym „chyba żartujesz”.

– Nie zamierzam go tu porzucić… po tym wszystkim.

George zacisnął zęby, mruknął pod nosem coś niemiłego i sięgnął po kota.

Kot natychmiast go ugryzł.

– Ty podły…

Billie się odsunęła. Wyglądał jak ktoś, kto gotów jest w każdej chwili skręcić komuś kark, a ona była bliżej niż kot.

– Ten kot – burknął George – może sobie zgnić w piekle!

– Masz rację – zgodziła się bardzo szybko.

Aż mrugnął na to błyskawiczne przyzwolenie. Starała się uśmiechnąć i w końcu załatwiła to wzruszeniem ramion.

Miała dwóch braci rodzonych i jeszcze trzech, którzy mogliby równie dobrze być jej braćmi, w posiadłości Rokesbych. Czterech – jeżeli liczyć George’a… chociaż nie była pewna, czy tak by zrobiła.

Ale po prostu dobrze rozumiała mężczyzn i wiedziała, kiedy powinna trzymać buzię na kłódkę.

A poza tym – z tym przeklętym zwierzakiem już skończyła!

Nigdy nie pozwoliła sobie wmówić, że Billie Bridgerton ma sentymentalne serduszko. Owszem, próbowała ratować tę wredną bestię, bo tak powinna była zrobić, a potem znów próbowała go ratować, tyle, że to wyglądało na marnowanie jej poprzednich wysiłków, ale teraz…

Spojrzała z pogardą na zwierzę.

– Radź sobie teraz sam.

– Pójdę pierwszy – powiedział George, podchodząc do drabiny. – Chcę, żebyś szła zaraz za mną, cały czas. W ten sposób, gdybyś się potknęła…

– … wtedy oboje spadniemy na dół?

– Wtedy cię złapię – burknął.

Żartowała, choć to w tej chwili nie wyglądało na najmądrzejszy pomysł.

George się odwrócił, by zacząć schodzić, ale kiedy postawił nogę na najwyższym szczeblu, kot, któremu najwyraźniej się nie spodobało, że go zignorowano, wydał mrożący krew w żyłach wrzask i rzucił mu się pod nogi. George gwałtownie się cofnął, wymachując rękoma w powietrzu.

Billie ani chwili nie myślała. Nie zwracała uwagi na swoją stopę ani na równowagę, w ogóle na nic. Po prostu rzuciła się do przodu i złapała go; ciągnęła George’a w górę, aż znów był bezpieczny.

– Drabina! – wrzasnęła nagle.

Ale już było za późno.

Oboje patrzyli, jak drabina powoli się obraca, skręca, wreszcie z jakimś dziwnym, baletowym wdziękiem pada na ziemię.

2

Byłoby słuszne stwierdzić, że George Rokesby, najstarszy syn hrabiego Manston i znany w eleganckim świecie jako wicehrabia Kennard, jest zrównoważonym dżentelmenem. Miał spokojną, pewną rękę, niewzruszenie logiczny umysł, a sposób, w jaki mrużył swoje błękitne oczy, mówił wyraźnie: „dokładnie tak”, zapewniając w ten sposób, że jego chęci są wypowiadane chłodno, ale skutecznie, jego życzenia są natychmiast spełniane z prawdziwą przyjemnością, a także – co najważniejsze – wszystko to jest zgodne z jego własnymi planami.

Byłoby też słuszne stwierdzenie, że jeśli panna Sybilla Bridgerton miała jakieś pojęcie, jak bliski był wtedy złapania jej za gardło, wyglądałaby na o wiele bardziej przerażoną, niż była teraz, w zapadających ciemnościach.

– To prawdziwy pech! – stwierdziła, patrząc na leżącą na ziemi drabinę.

George milczał. Uznał, że tak będzie najlepiej.

– Wiem, co myślisz… – zaczęła.

Rozluźnił szczęki na tyle, by móc coś powiedzieć.

– Nie jestem pewien…

– Próbujesz wybrać, które z nas chętniej zrzuciłbyś z tego dachu. Mnie czy tego kota.

Była bliższa prawdy, niż można by się spodziewać.

– Próbowałam tylko pomóc… – szepnęła.

– Wiem.

Było to powiedziane tonem niezachęcającym do dalszej rozmowy.

Mimo to Billie mówiła dalej.

– Gdybym cię nie złapała, mógłbyś spaść na ziemię.

– Wiem!

Przygryzła dolną wargę, a on przez jedną błogosławioną chwilę myślał, że Billie wreszcie zamilknie.

Ale ona się odezwała.

– To twoja noga… no wiesz.

Lekko poruszył głową. Tylko tyle, żeby jej dać znać, że słyszy.

– Przepraszam…?

– No… twoja stopa. – Wskazała głową w stronę jego kończyny. – Kopnąłeś tę drabinę.

George zrezygnował z wszelkich prób niezwracania uwagi na to, co mówiła.

– Chyba nie oskarżasz mnie o to – syknął.

– Nie, oczywiście że nie – zapewniła go szybko, w końcu okazując chociaż cień instynktu samozachowawczego. – Ja tylko myślałam… Tylko, że ty…

Zmrużył oczy.

– Zresztą to nieważne – wybełkotała. Oparła brodę na zgiętych kolanach i rozejrzała się po polu.

Co nie znaczy, żeby było tam coś godnego widzenia. Jedynym, co się poruszało, był wiatr, widoczny tylko dzięki lekkiemu kołysaniu liści drzew.

– Myślę, że mamy jeszcze godzinę, zanim zajdzie słońce – wymamrotała. – Może nawet dwie…

– Kiedy się zrobi ciemno, już nas tu nie będzie – odparł zdecydowanie.

Zerknęła na niego, potem w dół, na drabinę. Następnie znowu na niego – z taki wyrazem twarzy, że najchętniej zostawiłby ją w przysłowiowych ciemnościach.

Jednak nie zrobił nic takiego. Przede wszystkim dlatego, że po prostu nie mógłby. Dwadzieścia siedem lat życia było dostatecznie długim okresem, by zasady dżentelmenerii zostały mu naprawdę głęboko wpojone: George nie mógłby być nigdy okrutny wobec damy.

Nawet… wobec niej.

– Za jakieś pół godziny powinien tu być Andrew – powiedział.

– Co takiego? – zawołała z ulgą, a po chwili dodała, zirytowana: – Dlaczego dotychczas o tym nie powiedziałeś? Nie mogę uwierzyć, że pozwoliłeś mi sądzić, że zostaniemy na tym dachu przez całą noc!

Popatrzył na nią – na Billie Bridgerton, zmorę jego istnienia od chwili, kiedy dwadzieścia trzy lata temu przyszła na świat. Przeszywała go wściekłym spojrzeniem, jakby popełnił jakiś niewybaczalny afront, policzki jej płonęły, a wargi miała tak wydęte, że przypominały rozzłoszczoną różę.

Odezwał się w końcu lodowatym tonem:

– Od chwili, kiedy drabina upadła na ziemię, upłynęła najwyżej minuta i właśnie wtedy ci o tym powiedziałem. Proszę, powiedz mi, kiedy – podczas gdy przeprowadzałaś analizę ruchu, którym moja stopa zetknęła się z drabiną – miałem ci udzielić takiej informacji?

Kąciki ust Billie zadrżały, choć to jeszcze nie był uśmieszek. Nic nie wskazywało na potrzebę sarkazmu. Gdyby była kimś innym, George mógłby przypuszczać, że się speszyła, a może nawet zawstydziła. Ale Billie Bridgerton? Uczucie wstydu było jej kompletnie obce. Robiła tylko to, co jej się podobało i miała w nosie konsekwencje. Tak postępowała przez całe życie, pociągając przy tym za sobą niemal cały klan młodych Rokesbych.

I jakoś tak się działo, że wszyscy jej zawsze wybaczali. Miała w sobie coś takiego – właściwie to nie był nawet urok, tylko jakaś zwariowana, nierozważna pewność siebie, która sprawiała, że Billie zawsze była otoczona tłumem ludzi. Jej rodzina, jego rodzina, cała ta cholerna mieścina – wszyscy ją uwielbiali. Miała szeroki uśmiech, jej śmiech był zaraźliwy i – Boże w niebiosach! – jak to możliwe, że był jedyną osobą w Anglii, która zdawała się dostrzegać, jakie zagrożenie ta dziewczyna stanowi dla ludzkości?

Jej skręcona kostka? Nie pierwszy raz.

Kiedyś się jej zdarzyło złamać rękę – także w typowo spektakularny sposób. Miała wtedy chyba osiem lat i nagle spadła z konia. Słabo wyszkolony wałach nie miał ochoty nosić jej na grzbiecie, a tym bardziej próbować przeskakiwania przez jakieś krzaki. Ręka się idealnie wygoiła – naturalnie, Billie zawsze miała diabelne szczęście – tak, że po kilku miesiącach dziewczynka wróciła do dawnych narowów i nikomu nawet przez myśl nie przeszło chociaż się na nią skrzywić.

Ani wtedy, gdy jeździła po męsku. W bryczesach. Na tym samym przeklętym wałachu skakała przez te same cholerne krzaki. A kiedy jeden z jego młodszych braci wybił sobie bark ze stawu…

Wszyscy się zaśmiewali. Jego – i jej – rodzice śmiali się tak, aż im się trzęsły głowy… Żadne z nich nie pomyślało, że należałoby ściągnąć Billie z grzbietu konia, wcisnąć ją w sukienkę, a jeszcze lepiej wpakować do jednej z tych pensji dla panienek, na których uczą haftu i dobrego zachowania.

Tymczasem ramię Edwarda zwisało, wybite ze stawu. Ze stawu! Ach, ten dźwięk, jaki wydało, kiedy szef stajennych mu je wbijał na miejsce…

George zadygotał. To był dźwięk, który się raczej czuje, niż słyszy.

Okropny.

– Zimno ci? – spytała Billie.

Potrząsnął głową. Ona chyba jednak zmarzła. Jego żakiet był o wiele cieplejszy niż jej.

– A tobie?

– Nie.

Przyjrzał jej się z bliska. Billie najwyraźniej nie zamierzała się przyznać do żadnej słabości i nie chciała mu pozwolić na zachowanie właściwe dżentelmenowi.

– Czy mi powiesz, jeżeli ci będzie zimno?

Podniosła rękę w geście obietnicy.

– Przyrzekam.

To mu wystarczyło: Billie nigdy nie kłamała ani nie łamała przyrzeczeń.

– To Andrew był razem z tobą w miasteczku? – spytała, wpatrzona zmrużonymi oczyma w horyzont.

George przytaknął.

– Mieliśmy coś do załatwienia u kowala. Andrew się potem zatrzymał, żeby pogadać z proboszczem. Nie chciało mi się na niego czekać.

– Pewnie, że nie – mruknęła.

Pokręcił gwałtownie głową.

– Co chciałaś przez to powiedzieć?

Otworzyła usta, tak że przez sekundę jej wargi pozostawały rozchylone, tworząc delikatny owal; następnie powiedziała:

– Naprawdę nie wiem.

Spojrzał na nią skrzywiony, po czym przeniósł uwagę na dach; co nie znaczy, że w tej chwili mógłby cokolwiek zrobić. Ale tak siedzieć i czekać…! To było przeciwne jego naturze. A już na pewno nie mógłby teraz rozpatrywać niczego na nowo, badać…

– Nic się nie da zrobić – odezwała się Billie spokojnie. – W każdym razie nie bez drabiny.

– Wiem o tym – warknął.

– No… bo się rozglądałeś – powiedziała, wzruszając ramionami – Tak jakby…

– Doskonale wiem, co robiłem – parsknął.

Zacisnęła wargi i równocześnie uniosła brwi, aż utworzyły tak go zawsze denerwujący „łuk Bridgertonów”. Zupełnie jakby chciała powiedzieć: „Proszę bardzo, myśl sobie co chcesz, ja wiem lepiej”.

Chwilę siedzieli w milczeniu, po czym Billie spytała ciszej niż zwykle:

– Jesteś zupełnie pewien, że Andrew będzie tędy szedł?

Skinął głową. On i jego brat poszli piechotą do miasteczka z Crake House – choć to nie był ich zwykły środek transportu, ale Andrew, którego niedawno mianowano porucznikiem Królewskiej Marynarki, złamał rękę przy jakimś idiotycznym wyczynie kaskaderskim w pobliżu wybrzeży Portugalii i odesłano go do domu, żeby odzyskał siły. Teraz łatwiej mu było spacerować, niż jeździć konno, poza tym dzień, jak na marzec, był wyjątkowo piękny.

– Idzie piechotą – wyjaśnił George. – Którędy miałby iść, jeżeli nie tędy?

W okolicy było wiele ścieżek, ale żadna nie skracała drogi do domu o półtora kilometra.

Billie przechyliła głowę na bok, wpatrzona w ziemię pod sobą.

– Chyba, że ktoś go podwiezie na koniu.

Odwrócił się powoli w jej stronę, zdumiony kompletnym brakiem… czegokolwiek w tonie jej głosu. Nie było w nim ani wyższości, ani chęci sporu, ani nawet odrobiny zdenerwowania. Tylko to dziwaczne i obojętne: „Hmmm, cóż, to katastrofa, która się mogła wydarzyć”.

– No cóż, mogło się tak zdarzyć – stwierdziła i wzruszyła ramionami. – Wszyscy lubią Andrew.

Była to prawda; Andrew odznaczał się rodzajem beztroskiego, serdecznego uroku, który sprawiał, że wszyscy go kochali: od proboszcza z miasteczka aż do barmanek w zajeździe. Gdyby tylko ktoś jechał w tę samą stronę, z pewnością by mu zaproponował podwiezienie.

– Będzie szedł pieszo – stwierdził z uporem George. – Musi się trochę rozruszać.

Oblicze Billie przybrało wyraz zdecydowanego zwątpienia.

– Andrew?

Tym razem to George wzruszył ramionami, nie chcąc ustąpić, choć Andrew zawsze był doskonale wysportowany.

– No, w każdym razie potrzebuje świeżego powietrza. Przez ostatni tydzień dosłownie łaził po ścianach. Matka próbowała go trzymać w łóżku i karmić zupkami.

– Z powodu złamanej ręki? – parsknęła Bilie i zachichotała.

Popatrzył na nią z ukosa.

– Śmiejesz się z cudzego nieszczęścia?

– Zawsze!

Teraz to on nie mógł powstrzymać uśmiechu. Trudno się było obrażać, w każdym razie nie wtedy, gdy on sam spędził ostatni tydzień na rozbawianiu – no, powiedzmy, na rozpraszaniu złego humoru brata.

Billie ostrożnie zmieniła pozycję, zginając nogi tak, żeby móc oprzeć brodę na kolanach.

– Uważaj na stopę – ostrzegł ją George niemal odruchowo.

Kiwnęła głową i oboje zapadli w milczenie. George wpatrywał się w przestrzeń, czuł jednak każdy ruch siedzącej tuż obok niego Billie. Odgarnęła pasmo włosów, jakie jej spadło na oczy, przeciągnęła się, wysuwając przed siebie ramiona, przy czym jej łokcie zatrzeszczały jak stare drewniane krzesło. Potem z nieustępliwością, cechującą ją we wszystkim, wróciła do poprzedniego tematu, mówiąc:

– Ale jednak mógłby wracać konno…

George niemal się uśmiechnął.

– Mógłby.

Parę sekund milczała, po czym zauważyła:

– Nie zanosi się na deszcz.

Spojrzał w niebo. Było zachmurzone, ale niegroźnie. Chmury były jasne, a więc raczej nie deszczowe.

– No i z pewnością zauważą, że nas nie ma.

Pozwolił sobie na zjadliwy uśmieszek.

– To, że mnie nie ma, zauważą na pewno.

Trąciła go łokciem. Mocno. Na tyle mocno, że się roześmiał.

– Jesteś okropny, George Rokesby! – Ale mówiła to ze śmiechem.

On też parsknął śmiechem, zaskoczony przyjemnym uczuciem rozbawienia. Nie był pewien, czy powinien określić siebie i Billie jako przyjaciół – na to zbyt często kłócili się ze sobą – ale była mu bliska. Taka znajomość nie zawsze jest dobra, ale właśnie teraz…

Była dobra.

– No cóż – oznajmiła. – Wydaje mi się, że dotychczas nie zdarzyło mi się nic podobnego: jak dotąd, z nikim nie siedziałam na dachu.

Zwrócił głowę w jej kierunku.

– Panno Bridgerton, czy to miał być komplement?

– A jak pan sądzi?

– Od ciebie? – odparował.

Uśmiechnęła się uroczym uśmiechem.

– Pewnie na to zasłużyłam… Ale wiesz co? Jesteś niezawodny.

– Niezawodny? – powtórzył.

Przytaknęła.

– Jak najbardziej.

Miał ochotę spojrzeć na nią z gniewem, chociaż – na wszystkie świętości! – nie miał pojęcia dlaczego.

– Gdybym sobie nie skręciła kostki – beztrosko ciągnęła Billie – z pewnością znalazłabym jakiś sposób, żeby zejść na ziemię.

Przypatrywał jej się sceptycznie. Niezależnie od faktu, że to nie miało żadnego związku z jego „niezawodnością”….

– No tak – dodała, wykonując lekceważące ruchy ręką – w każdym razie obmyślałabym jakąś drogę wyjścia.

– Naturalnie – powiedział, bo po prostu nie miał dość energii, żeby wymyślić coś innego.

– Sprawa polega na tym – ciągnęła – że tak długo tu jestem z tobą…

Nagle zbladła gwałtownie. George nigdy, ale to nigdy nie widział jeszcze Billie Bridgerton w takim stanie.

Najwyraźniej była przerażona.

– Co się stało? – spytał z naciskiem.

Odwróciła się do niego.

– Chyba nie myślisz…

Czekał, co powie dalej, ale chyba zabrakło jej słów.

– O czym?

Jej szara jak popiół twarz nabrała zielonkawych tonów.

– Chyba nie myślisz, że ktoś mógłby pomyśleć, że ty… że my… – Przełknęła ślinę. – Że my zniknęliśmy… razem?

Świat zawirował mu przed oczami.

– O Boże… nie! – odpowiedział natychmiast.

– Wiem – zgodziła się z takim samym pośpiechem. – Mam na myśli, że ty… i ja. Śmiechu warte!

– Absurd.

– Każdy, kto nas zna…

– Wiedziałby, że my nigdy…

– Dotychczas… – Tym razem Billie nie tylko mówiła coraz ciszej: ostatnie słowa wypowiedziane były rozpaczliwym szeptem.

Spojrzał na nią z niecierpliwością.

– Co?

– Jeżeli Andrew nie będzie tędy szedł, tak jak myślimy…. Bo ty gdzieś się zgubiłeś… i ja się zgubiłam… – Utkwiła w nim wielkie, przestraszone oczy. – W końcu ktoś się zorientuje, że oboje się zgubiliśmy.

– A co ty na to? – parsknął.

Spojrzała mu prosto w twarz.

– Tylko tyle, że wtedy ktoś mógłby uznać…

– Musiałby nie mieć ani krzty rozumu! – rzucił w odpowiedzi. – Nikt nigdy by nie pomyślał, że mógłbym tu być z tobą z własnej woli.

Odchyliła się w tył.

– Aha! Bardzo ci dziękuję.

– Chcesz przez to powiedzieć, że znalazłby się ktoś taki? – odparł.

– Nie!

Przewrócił oczyma. Kobiety! Chociaż to była Billie… najmniej kobieca ze wszystkich znanych mu kobiet.

Odetchnęła głęboko.

– Niezależnie od tego, co ty o mnie myślisz, George…

Jak ona to zrobiła, że jego imię zabrzmiało w jej ustach jak obelga?

– …muszę wziąć pod uwagę swoją reputację. A chociaż rodzina mnie dobrze zna, i… – tu w jej głosie zabrzmiała niechęć – i myślę, że ci wystarczająco ufa, by wiedzieć, że nasze obecne zniknięcie nie oznacza nic zdrożnego…

Ściszyła głos i zagryzła dolną wargę z niewyraźną miną: robiła wrażenie chorej.

– …reszta świata może nie być aż tak pobłażliwa – dokończył za nią.

Chwilę milczała, wreszcie przytaknęła.

– Istotnie.

– A jeżeli nas nie znajdą do jutra rana… – zaczął niemal do siebie.

Tym razem to Billie skończyła za niego owo przerażające zdanie.

– …będziesz musiał się ze mną ożenić.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Przypisy

[1] Joie de vivre (fr.) – radość życia.

[2] Chwalebna Rewolucja (Glorious Revolution) – przeprowadzona w 1688 roku przez angielski parlament zmiana panującego: usunięto wówczas z tronu Jakuba II Stuarta i wprowadzono Wilhelma III Orańskiego. Rewolucja była bezkrwawa.