Redakcja stylistyczna

Monika Kiersnowska

Korekta

Jolanta Gomółka

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

The Viscount Who Loved Me

Copyright © 2000 by Julie Cotler Pottinger

Published by arrangement with HarperCollins Publishers

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4576-8

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Little Goos Twistowi, wiernemu towarzyszowi

w trakcie pisania tej książki.

Nie mogę się doczekać spotkania z Tobą!

A także Paulowi, mimo że ma alergię na musicale.

Prolog

Anthony Bridgerton zawsze wiedział, że umrze młodo.

Och, nie w dzieciństwie. Mały Anthony nie miał powodu, żeby zastanawiać się nad tym, czy jest śmiertelny. W dzieciństwie był ucieleśnieniem doskonałości, już od dnia narodzin.

To prawda, że był spadkobiercą starego i bogatego rodu, lecz w odróżnieniu od innych arystokratycznych par lord i lady Bridgerton bardzo się kochali i kiedy przyszedł na świat ich syn, widzieli w nim nie dziedzica, lecz po prostu dziecko.

Dlatego nie było żadnych przyjęć, uroczystości, żadnego świętowania, wystarczyło, że ojciec i matka patrzyli z zachwytem na nowo narodzonego syna.

Bridgertonowie byli rodzicami młodymi — Edmund miał zaledwie dwadzieścia lat, a Violet osiemnaście — lecz rozsądnymi i zdecydowanymi, a syna kochali gorąco i z oddaniem rzadko spotykanym w ich sferze. Ku przerażeniu swej matki Violet postanowiła sama karmić chłopca, a Edmund nigdy nie podzielał powszechnie panującego poglądu, że ojcowie nie powinni dzieci widzieć ani słyszeć. Zabierał synka na długie spacery po polach Kentu, mówił mu o filozofii i poezji, jeszcze zanim malec zaczął rozumieć te słowa, i codziennie przed zaśnięciem opowiadał mu różne historie.

Ponieważ wicehrabia i wicehrabina byli młodzi i zakochani w sobie, nikogo nie zdziwiło, kiedy zaledwie po dwóch latach od narodzin Anthony’ego dołączył do niego młodszy brat, któremu nadano imię Benedict. Edmund natychmiast tak ułożył plan dnia, żeby zabierać na spacery obu synów. Spędził cały dzień w stajniach, pracując z rymarzem nad skonstruowaniem specjalnej uprzęży, która pozwoliłaby mu nosić Anthony’ego na plecach, podczas gdy w ramionach trzymał małego Benedicta.

Chodzili po polach i wzdłuż strumieni, a on opowiadał im o cudownych rzeczach, o idealnych kwiatach i błękitnym niebie, o rycerzach w lśniących zbrojach i uciśnionych białogłowach. Violet śmiała się, kiedy wracali pachnący wiatrem i rozgrzani słońcem, a Edmund mawiał:

— Widzicie? Oto nasza białogłowa w opałach. Najwyraźniej musimy ją uratować.

I Anthony rzucał się w ramiona matki, chichocząc i przysięgając, że uratuje ją przed ziejącym ogniem smokiem, którego widzieli ledwie dwie mile stąd, w wiosce.

— Dwie mile stąd, w wiosce? — szeptała wtedy Violet, dbając, by jej głos wyrażał odpowiednią dozę przerażenia. — Wielkie nieba, cóż bym poczęła bez trzech silnych mężczyzn, którzy mogą mnie obronić?

— Benedict jest jeszcze dzieckiem — odpowiadał Anthony.

— Ale urośnie — mawiała zawsze, wichrząc mu włosy. — Tak samo jak ty. I jeszcze urośniesz.

Edmund zawsze traktował dzieci z takim samym uczuciem i oddaniem, ale późną nocą, kiedy Anthony przyciskał do piersi kieszonkowy zegarek Bridgertonów (podarowany na ósme urodziny przez ojca, który również dostał go od swojego ojca w dniu ósmych urodzin), lubił myśleć, że jego związek z ojcem jest wyjątkowy. Nie dlatego, żeby Edmund kochał go bardziej; w tym czasie było ich już czworo (Colin i Daphne pojawili się dość szybko po sobie) i chłopiec doskonale wiedział, że wszystkie dzieci są kochane jednakowo.

Nie, Anthony lubił myśleć, że z ojcem łączy go szczególna więź, ponieważ znał go najdłużej. W końcu miał nad Benedictem dwa lata przewagi. I sześć nad Colinem. Co się zaś tyczy Daphne, to pomijając fakt, że była dziewczyną (zgroza!), znała ojca całe osiem lat krócej niż on i, o czym przypominał sobie nie bez satysfakcji, to się nigdy nie zmieni.

Edmund Bridgerton był całym światem Anthony’ego. Wysoki, miał szerokie ramiona, a konno jeździł, jakby się urodził w siodle. Potrafił odpowiedzieć na każde pytanie zadane z matematyki (nawet kiedy guwerner nie znał odpowiedzi). Nie robił problemu, kiedy się okazało, że synowie chcą mieć domek na drzewie (a nawet sam go zbudował), a od jego śmiechu robiło się ciepło na sercu.

Edmund nauczył Anthony’ego jeździć konno. Nauczył go strzelać i pływać. Sam zawiózł go do Eton, zamiast wysłać powozem ze służbą. W taki sposób dotarła większość przyszłych kolegów Anthony’ego. A kiedy zobaczył, że syn rozgląda się nerwowo po szkole, która miała stać się jego nowym domem, odbył z pierworodnym serdeczną rozmowę, zapewniając go, że wszystko będzie dobrze.

I było. Anthony wiedział, że będzie. W końcu ojciec nigdy nie kłamał.

Anthony kochał matkę. Do diabła, gotów byłby odgryźć sobie rękę, gdyby dzięki temu miał zyskać pewność, że będzie zdrowa i bezpieczna. Ale kiedy dorastał, wszystko co robił, każde osiągnięcie, każdy cel, jaki sobie wyznaczał, każda nadzieja i marzenie — wszystko to było dla ojca.

I nagle pewnego dnia wszystko się zmieniło. To zabawne, myślał później, jak w jednej krótkiej chwili może się zmienić całe życie; jak w jednej minucie wszystko może być takie, jak powinno, a w następnej po prostu... nie.

To się zdarzyło, kiedy Anthony miał osiemnaście lat, spędzał lato w domu i szykował się na pierwszy rok w Oksfordzie. Miał trafić do All Souls College, jak wcześniej jego ojciec, a wszytko wokół wydawało się radosne i zachwycające, tak jak tylko może być dla osiemnastolatka. Odkrył kobiety i — co być może było jeszcze wspanialsze — one odkryły jego. Rodzice rozmnażali się w najlepsze, powiększając rodzinę o Eloisę, Francescę i Gregory’ego, a Anthony usilnie starał się nie wznosić oczu ku niebu, kiedy mijał w holu swoją matkę — w ciąży z ósmym dzieckiem! Było to, zdaniem Anthony’ego, odrobinę niestosowne — mieć dzieci w takim wieku — ale wolał zachować tę opinię dla siebie.

Kim był, żeby wątpić w mądrość Edmunda? Może on sam w podeszłym wieku trzydziestu ośmiu lat będzie chciał mieć więcej dzieci.

Kiedy Anthony się o tym dowiedział, było późne popołudnie. Wracał z długiej i forsownej przejażdżki z Benedictem i właśnie wszedł przez frontowe drzwi Aubrey Hall, rodowej siedziby Bridgertonów, gdy zobaczył dziesięcioletnią siostrę siedzącą na podłodze. Benedict został jeszcze w stajni, ponieważ przegrał zakład i musiał wyczyścić oba konie.

Anthony stanął jak wryty, gdy zobaczył Daphne. Już wystarczająco dziwne było to, że siostra siedzi sama na środku podłogi w holu. A do tego jeszcze płakała. Daphne nigdy nie płakała.

— Daff — powiedział niepewnie, zbyt młody, by wiedzieć, jak należy postępować z płaczącą kobietą. — Co...

Ale zanim zdążył dokończyć pytanie, Daphne uniosła głowę i rozdzierająca serce rozpacz w jej wielkich brązowych oczach przeszyła go niczym nóż. Zachwiał się i cofnął o krok, zdając sobie sprawę, że coś jest nie w porządku, straszliwie nie w porządku.

— Nie żyje — wyszeptała Daphne. — Papa nie żyje.

Przez chwilę Anthony był pewien, że się przesłyszał. Ojciec nie może nie żyć. Inni ludzie umierali młodo, jak wujek Hugo, ale wujek Hugo był drobny i chorowity. No, w każdym razie drobniejszy i bardziej chorowity niż Edmund.

— Mylisz się — zaprzeczył. — Na pewno się mylisz.

Pokręciła głową.

— Eloise mi powiedziała. On był... to była...

Anthony wiedział, że nie powinien potrząsać siostrą, kiedy łkała, ale nie potrafił się pohamować.

— Co to było, Daphne?

— Pszczoła — szepnęła. — Użądliła go pszczoła.

Anthony przez chwilę nie był w stanie zrobić nic poza wpatrywaniem się w siostrę. W końcu głosem ochrypłym i prawie niemożliwym do rozpoznania powiedział:

— Mężczyzna nie umiera od użądlenia pszczoły, Daphne.

Nic nie odpowiedziała; siedziała tylko na podłodze, usilnie starając się zapanować nad łzami.

— Już kiedyś został użądlony — dodał Anthony, mówiąc coraz głośniej. — Byłem z nim wtedy. Obaj zostaliśmy użądleni. Natknęliśmy się na gniazdo. Mnie użądliła w rękę. — Bezwiednie dotknął miejsca, gdzie przed tyloma laty wbiło się żądło. — I jego też — szepnął.

Daphne patrzyła na niego dziwnie pustym wzrokiem.

— Nic mu nie było — upierał się Anthony. Słyszał panikę we własnym głosie i zdawał sobie sprawę, że za chwilę przerazi siostrę jeszcze bardziej, lecz nie potrafił nad tym zapanować. — Mężczyzna nie może umrzeć od użądlenia pszczoły!

Daphne pokręciła głową, a jej ciemne oczy nagle wydały mu się o sto lat starsze.

— To była pszczoła — powtórzyła głucho. — Eloise widziała. W jednej chwili stał tam, a w następnej był... był...

Anthony czuł, że narasta w nim coś bardzo dziwnego, jakby jego serce miało za chwilę wyskoczyć mu z klatki piersiowej.

— Jaki był, Daphne?

— Martwy. — Zdawała się być oszołomiona tym słowem, równie oszołomiona jak on.

Anthony zostawił siostrę siedzącą w holu i wbiegł, przeskakując po trzy stopnie naraz, do sypialni rodziców. Ojciec na pewno żyje. Człowiek nie może umrzeć od użądlenia pszczoły. To niemożliwe. Kompletne szaleństwo. Edmund Bridgerton był młody, był silny. Był wysoki, miał szerokie ramiona, potężne mięśnie i, na Boga, nie mogła go zabić jakaś śmieszna pszczoła.

Ale kiedy znalazł się na piętrze, kamienne, ponure milczenie tuzina przemykających służących powiedziało mu, że sytuacja jest poważna.

A ich pełne współczucia twarze... Przez resztę życia będzie go ten widok prześladował.

Myślał, że będzie musiał się między nimi przeciskać do pokoju rodziców, ale kiedy służący rozstąpili się niczym wody Morza Czerwonego i kiedy otworzył drzwi, już wiedział.

Matka siedziała na brzegu łóżka. Nie płakała, nie wydała z siebie żadnego dźwięku, tylko trzymała rękę ojca i powoli kołysała się w przód i w tył.

Ojciec leżał nieruchomo. Nieruchomo jak...

Anthony nie chciał nawet wypowiedzieć tego słowa.

— Mamo? — wykrztusił.

Od lat tak jej nie nazywał; odkąd wyjechał do Eton, była dla niego “matką”.

Odwróciła się powoli, jakby jego głos docierał do niej przez długi, bardzo długi tunel.

— Co się stało? — wyszeptał.

Potrząsnęła głową, miała nieobecny wzrok.

— Nie wiem — westchnęła. Jej wargi pozostały rozchylone, jakby chciała powiedzieć coś więcej, lecz zapomniała o tym.

Anthony zrobił krok naprzód, chwiejnie i niezgrabnie.

— Odszedł — dodała w końcu Violet. — Odszedł, a ja... och, Boże, ja... — Położyła rękę na brzuchu, pełnym i zaokrąglonym. — Powiedziałam mu... och, Anthony, powiedziałam mu... — Wyglądała, jakby za moment miała się rozpaść na kawałki. Anthony przełknął łzy, które kłuły go w oczy i drapały w gardle, i podszedł do niej.

— Już dobrze, mamo — powiedział.

Ale wiedział, że wcale nie jest dobrze.

— Powiedziałam mu, że to będzie nasze ostatnie — łkała mu w ramię. — Powiedziałam, że nie donoszę następnego, i że będziemy musieli być ostrożni, i... och, Anthony, co bym oddała, żeby on był tutaj i żebym mogła dać mu następne dziecko. Nie rozumiem. Po prostu nie rozumiem...

Anthony obejmował ją, kiedy płakała. Nie powiedział nic; nie było sensu próbować wyrazić słowami tego, co działo się w jego sercu.

On też nie rozumiał.

Lekarze pojawili się wieczorem i oznajmili, że są zdumieni. Słyszeli wcześniej o podobnych rzeczach, ale nigdy w przypadku kogoś tak młodego i silnego. On był taki pełen życia i energii; nikt nie mógł przypuszczać... To prawda, że młodszy brat wicehrabiego, Hugo, umarł zaledwie rok wcześniej, ale to nie jest dziedziczne, a poza tym Hugo umarł nagle, sam z siebie; nikt nie widział żądła w jego skórze.

Z drugiej strony jednak, nikt tego żądła nie szukał.

Nikt nie mógł przypuszczać, powtarzali wciąż lekarze, aż w końcu Anthony miał ochotę ich wszystkich udusić. Wreszcie wyprosił ich z domu i położył matkę do łóżka. Musiał ją zaprowadzić do gościnnej sypialni, bo matkę przerażała myśl, że miałaby spać w łóżku, które przez tyle lat dzieliła z Edmundem. Anthony’emu udało się uśpić również szóstkę rodzeństwa. Obiecał im, że porozmawiają rano, że wszystko będzie dobrze, i że on zaopiekuje się nimi tak, jak życzyłby sobie tego ich ojciec.

Potem zamknął się w pokoju, w którym leżało ciało ojca, i spojrzał na niego. Spojrzał na niego, a potem jeszcze raz; wpatrywał się w niego całymi godzinami, niemal nie mrugając.

A kiedy wyszedł z pokoju, miał już nową wizję własnego życia i nową świadomość tego, że jest śmiertelny.

Edmund Bridgerton umarł w wieku trzydziestu ośmiu lat. A Anthony po prostu nie potrafił sobie wyobrazić, że mógłby w czymkolwiek prześcignąć ojca, nawet za wiele lat.

1

Temat rozpustników poruszano już wcześniej w tej kolumnie i autorka doszła do wniosku, że są rozpustnicy i Rozpustnicy.

Anthony Bridgerton jest Rozpustnikiem.

Otóż rozpustnik (pisany małą literą) jest młody i niedojrzały. Chełpi się swoimi dokonaniami, popisuje się skrajną głupotą i uważa, że stanowi zagrożenie dla kobiet.

Tymczasem Rozpustnik (wielką literą) wie, że stanowi zagrożenie dla kobiet. Nie obnosi się ze swymi dokonaniami, ponieważ nie musi. Wie, że będą o nim szeptali zarówno mężczyźni, jak i kobiety, choć prawdę mówiąc, wolałby, żeby tego nie robili. Wie, kim jest, i wie, co uczynił. Dłuższe opisywanie tego nie ma — w jego opinii — sensu.

Nie zachowuje się jak idiota z tej prostej przyczyny, że idiotą nie jest (w każdym razie w stopniu nie większym niż można oczekiwać po przedstawicielu rodzaju męskiego). Brakuje mu cierpliwości dla dziwactw wytwornego towarzystwa i szczerze mówiąc, pisząca te słowa akurat nie ma mu tego za złe.

A jeśli ten opis nie pasuje w najdrobniejszych szczegółach do wicehrabiego Bridgertona — z całą pewnością najbardziej pożądanego kawalera obecnego sezonu — to autorka niniejszych słów natychmiast porzuci pióro. Pozostaje tylko pytanie: czy 1814 będzie tym sezonem, w którym wicehrabia w końcu ulegnie pokusie uroków małżeńskiego stanu?

Zdaniem piszącej te słowa...

Nie.

Kronika towarzyska lady Whistledown,

20 kwietnia 1814

Proszę, tylko nie mówcie mi — Kate Sheffield zwróciła się do wszystkich obecnych w pokoju — że ona znowu pisze o Bridgertonie.

Jej przyrodnia siostra Edwina, młodsza o niemal cztery lata, spojrzała zza gazety.

— Skąd wiesz?

— Chichoczesz jak wariatka.

Edwina zaśmiała się, wprawiając w drżenie niebieską adamaszkową sofę, na której obie siedziały.

— Widzisz? — Kate szturchnęła lekko siostrę w ramię. — Zawsze chichoczesz, kiedy ona pisze o jakimś godnym potępienia rozpustniku. — Uwielbiała przekomarzać się z Edwiną. Oczywiście życzliwie.

Mary Sheffield, matka Edwiny i macocha Kate od prawie osiemnastu lat, zerknęła znad haftu i poprawiła okulary.

— Z czego się śmiejecie?

— Kate jest zła, ponieważ lady Whistledown znowu pisze o tym rozpustnym wicehrabim — wyjaśniła Edwina.

— Wcale nie jestem zła — zaprotestowała Kate, chociaż nikt jej nie słuchał.

— Bridgerton? — powtórzyła nieobecnym głosem Mary.

Edwina skinęła głową.

— Tak.

— Ona zawsze o nim pisze.

— Myślę, że po prostu lubi pisywać o rozpustnikach — skomentowała Edwina.

— Oczywiście, że lubi o nich pisać — oparła Kate. — Gdyby pisała o nudnych ludziach, nikt nie kupowałby jej gazety.

— To nieprawda — zaprotestowała Edwina. — Nie dalej, jak tydzień temu pisała o nas, a wiadomo, że nie jesteśmy najbardziej interesującymi ludźmi w Londynie.

Kate uśmiechnęła się na myśl o naiwności siostry. Kate i Mary może i nie były najbardziej interesującymi osobami w Londynie, ale Edwina, z niezwykle jasnymi włosami i zdumiewająco jasnoniebieskimi oczami, już została uznana za niezrównaną piękność 1814 roku.

O Kate natomiast, której oczy i włosy były po prostu brązowe, mówiono zwykle jako o “starszej siostrze Niezrównanej”.

Ale przecież mogło być gorzej. Jak dotąd, nikt nie zaczął jej jeszcze nazywać „tą starą panną, siostrą Niezrównanej”. Byłoby to o wiele bliższe prawdy, ale żadna z Sheffieldówien nigdy by się do tego nie przyznała. W wieku dwudziestu lat (prawie dwudziestu jeden, jeśli mielibyśmy być dokładni), Kate nie była już na tyle młodziutka, by cieszyć się pierwszym sezonem w Londynie.

Ale tak naprawdę nie miała innego wyjścia. Sheffieldowie nie byli bogaci, nawet gdy żył jeszcze ojciec Kate, a od jego śmierci minęło już pięć lat, kobiety musiały więc mocno zacisnąć pasa. Nie były jeszcze nędzarkami, ale oglądały dokładnie każdego pensa, zanim go wydały.

Przy swoich skromnych środkach panny Sheffield mogły sobie pozwolić tylko na jedną wyprawę do Londynu. Wynajęcie domu i powozu oraz zatrudnienie niezbędnej służby kosztowało. Na tyle dużo, że nie mogły wydać takiej sumy dwa razy. I tak musiały oszczędzać przez pięć lat, żeby przyjechać do Londynu. A jeśli nie powiedzie się im na rynku matrymonialnym... cóż, nikt nie wtrąci ich do więzienia dla dłużników, ale będą musiały, zachowując pozory, żyć w biedzie w jakimś uroczym małym domku na wsi w Somerset.

Tak oto obie dziewczyny były zmuszone zadebiutować w tym samym roku. Postanowiono, że najbardziej odpowiedni moment nadejdzie, kiedy Edwina skończy siedemnaście lat, a Kate będzie miała prawie dwadzieścia jeden. Mary wolałaby poczekać, aż Edwina skończy osiemnaście lat i odrobinę bardziej dojrzeje, jednak to oznaczałoby dla Kate staropanieństwo, bo kto zechciałby ją wtedy poślubić?

Kate uśmiechnęła się cierpko. Wcale nie miała ochoty na ten sezon. Od samego początku wiedziała, że raczej nie zwróci na siebie uwagi towarzystwa. Nie była na tyle piękna, by nadrobić brak posagu, nigdy też nie nauczyła się mizdrzyć, szczebiotać i wdzięcznie poruszać ani robić wszystkich tych rzeczy, które inne dziewczęta najwyraźniej wyssały z mlekiem matki. Nawet Edwina, z natury przecież szczera i prostolinijna, w jakiś tajemniczy sposób umiała stać, chodzić i wzdychać tak, że mężczyźni rumienili się ze szczęścia, jeśli spotkał ich zaszczyt przeprowadzenia jej przez ulicę.

Kate natomiast zawsze trzymała się prosto, spoglądała na wszystko z góry i nie potrafiła usiedzieć na miejscu, nawet pod groźbą utraty życia. Do tego chodziła, jakby brała udział w wyścigu. Zresztą czemu miałaby postępować inaczej? — zastanawiała się zawsze. Jeśli ktoś dokądś zmierza, powinien dotrzeć tam szybko.

Co się zaś tyczy sezonu w Londynie — nawet niezbyt lubiła to miasto. Wprawdzie całkiem przyjemnie spędzała tutaj czas i nawet poznała kilka miłych osób. Jednak sezon w Londynie wydawał jej się straszliwą stratą pieniędzy, szczególnie dla dziewczyny, która wolała zostać na wsi i znaleźć sobie jakiegoś rozsądnego mężczyznę, którego mogłaby poślubić.

Jednak Mary nic sobie z tego nie robiła.

— Kiedy wychodziłam za twojego ojca — powiedziała — przysięgłam, że będę cię kochała i wychowam z całą troską i uczuciem, jakim obdarzyłabym własne dziecko.

Kate udało się wtrącić tylko jedno „ale”, lecz Mary mówiła dalej:

— Mam zobowiązania wobec twojej biednej matki, świeć Panie nad jej duszą, a częścią tych zobowiązań jest zadbać, żebyś szczęśliwie i bezpiecznie wyszła za mąż.

— Mogę być szczęśliwa i bezpieczna na wsi — zaprotestowała Kate.

— W Londynie jest więcej mężczyzn, spośród których można wybierać — odparła Mary.

Wtedy włączyła się Edwina, twierdząc, że bez siostry będzie najbardziej nieszczęśliwą dziewczyną w Londynie. Kate nie mogła do tego dopuścić, jej los został przypieczętowany.

I w ten oto sposób znalazła się w nieco podupadłym salonie wynajętego domu w niemal modnej dzielnicy Londynu i...

Najwyraźniej zebrało jej się na żarty.

...wyrwała siostrze gazetę.

— Kate! — pisnęła Edwina, patrząc z osłupieniem na maleńki trójkącik papieru, który został między jej prawym kciukiem i palcem wskazującym. — Jeszcze nie skończyłam!

— Czytałabyś ją całe wieki — powiedziała Kate, uśmiechając się szeroko. — Poza tym chcę zobaczyć, co ona ma dzisiaj do powiedzenia o wicehrabim Bridgertonie.

W oczach Edwiny, które zwykle przypominały spokojną toń szkockich jezior, pojawiły się diabelskie błyski.

— Jesteś okropnie zainteresowana wicehrabią Bridgertonem. Czy jest coś, o czym nam nie mówisz?

— Nie bądź głupia. Przecież go nie znam. A nawet gdybym poznała, zapewne uciekałabym, aż by się za mną kurzyło. To jest dokładnie ten rodzaj mężczyzny, którego obie powinnyśmy unikać jak ognia. On uwiódłby nawet górę lodową.

— Kate! — wykrzyknęła Mary.

Kate skrzywiła się. Zapomniała, że macocha przysłuchuje się rozmowie.

— Ale to prawda — dodała. — On ma więcej kochanek, niż ja miałam urodzin.

Mary przyglądała się jej przez kilka sekund, jakby się zastanawiała, jak powinna zareagować. W końcu powiedziała:

— Nie żeby to był odpowiedni temat dla twoich uszu, ale wielu mężczyzn je ma.

— Och! — Kate spłonęła rumieńcem. Niewiele jest rzeczy mniej przyjemnych niż bezlitosne sprowadzenie na ziemię, kiedy właśnie próbuje się wygłosić ciętą ripostę.

— Cóż, ale on ma ich dwukrotnie więcej. W każdym razie jest bardziej rozwiązły od większości mężczyzn i nie jest odpowiednim kandydatem dla Edwiny.

— To jest także twój sezon — przypomniała jej Mary.

Kate posłała jej najbardziej sarkastyczne ze swoich spojrzeń. Wszyscy wiedzieli, że jeśli wicehrabia miałby się zalecać do którejś z panien Sheffield, to nie do Kate.

— Nie sądzę, żeby istniało cokolwiek, co mogłoby zmienić twoją opinię — powiedziała Edwina, wzruszając ramionami i nachylając się ku Kate, żeby lepiej widzieć gazetę. — Prawdę mówiąc, nie pisze o nim bardzo dużo. To jest raczej coś w rodzaju traktatu o rozpustnikach.

Kate przemknęła wzrokiem po wydrukowanych słowach.

— Phi — fuknęła, w ten sposób wyrażając pogardę. — Założę się, że ma rację. On najprawdopodobniej tego nie zrobi w tym roku.

— Zawsze uważasz, że lady Whistledown ma rację — mruknęła Mary z uśmiechem.

— Zazwyczaj ma — odparła Kate. — Przyznasz, że jak na autorkę plotkarskiej kolumny wykazuje wyjątkowo zdrowy rozsądek. Z pewnością nie pomyliła się w ocenie ludzi, których dotychczas poznałam w Londynie.

— Powinnaś sama wyrabiać sobie zdanie, Kate — zauważyła beztrosko Mary. — To do ciebie niepodobne, opierać swoje opinie na plotkarskiej gazecie.

Kronika lady Whistledown niewątpliwie stanowiła najciekawszą lekturę dostępną w Londynie. Kate nie była do końca pewna, kiedy zaczęła się ukazywać — słyszała gdzieś, że w ubiegłym roku — ale co do jednego nie miała wątpliwości. Kimkolwiek była lady Whistledown (a tego nikt tak naprawdę nie wiedział), należała do towarzystwa. Musiała należeć. Nikt z zewnątrz nie mógłby znać wszystkich plotek, które zamieszczała w swojej kolumnie w każdy poniedziałek, środę i piątek.

Lady Whistledown zawsze znała najświeższe nowiny i w odróżnieniu od innych autorek nie wahała się używać pełnych nazwisk. Na przykład, kiedy w zeszłym tygodniu doszła do wniosku, że Kate nie wygląda dobrze w żółtym, napisała prosto z mostu: „W żółci ciemnowłosa panna Kate Sheffield wygląda jak przypalony żonkil”.

Kate nie żywiła o to urazy. Niejeden raz słyszała, że dopiero kiedy zostanie się obrażoną przez lady Whistledown, można poczuć, że się przybyło do Londynu. Nawet Edwina, która wedle wszelkich ocen odniosła ogromny sukces towarzyski, zazdrościła Kate tej obelgi.

I choć Kate nie miała wielkiej ochoty na spędzenie sezonu w Londynie, sądziła, że gdyby wpadła w wir życia towarzyskiego, nie musiałoby się to zakończyć kompletną porażką. Jeśli obraza w rubryce towarzyskiej miała być jej jedynym sukcesem, to cóż, niech i tak będzie. Kate odniesie triumfy tam, gdzie będzie mogła.

A teraz, kiedy Penelope Featherington przechwala się, że w swej mandarynkowej satynie została porównana do przejrzałego cytrusa, Kate mogła dramatycznie machnąć ręką i westchnąć:

— Tak, cóż, ja jestem przypalonym żonkilem.

— Pewnego dnia — oznajmiła znienacka Mary, poprawiając palcem wskazującym okulary na nosie — ktoś odkryje prawdziwą tożsamość tej kobiety, a wtedy znajdzie się ona w prawdziwych tarapatach.

Edwina spojrzała na matkę z zainteresowaniem.

— Naprawdę sądzisz, że ktoś ją w końcu wytropi? Już od ponad roku udaje się jej utrzymać sekret.

— Czegoś tak wielkiego nie da się w nieskończoność utrzymywać w tajemnicy — odparła Mary. Wbiła igłę w robótkę, przeciągając przez materiał długie pasmo żółtej nici. — Zapamiętajcie moje słowa. Prędzej czy później wszystko wyjdzie na jaw, a kiedy się to już stanie, w mieście wybuchnie skandal, jakiego jeszcze nie widziałyście.

— Hm, gdybym wiedziała, kim ona jest — oznajmiła Kate, odwracając stronę gazety — najprawdopodobniej serdecznie bym się z nią zaprzyjaźniła. Jest szatańsko zabawna. I niezależnie od tego, co ludzie mówią, niemal zawsze ma rację.

Właśnie wtedy do pokoju przydreptał Newton, należący do Kate corgi z lekką nadwagą.

— Czy ten pies nie powinien być na zewnątrz? — spytała Mary. — Kate! — krzyknęła, gdy pies stanął i wbił w nią wzrok, jakby czekał na pocałunek.

— Newton, chodź tutaj w tej chwili — rozkazała Kate.

Pies popatrzył tęsknie na Mary, po czym powoli podszedł do Kate, wskoczył na sofę i położył przednie łapy na jej kolanach.

— Zostawi na tobie sierść — powiedziała ze zgrozą Edwina.

Kate wzruszyła ramionami, głaszcząc go po gęstym futrze w kolorze karmelu.

— Mnie to nie przeszkadza.

Edwina westchnęła, lecz i tak sięgnęła i poklepała Newtona.

— Co ona jeszcze pisze? — spytała, pochylając się z zainteresowaniem. — Nie zdążyłam zobaczyć drugiej strony.

Kate uśmiechnęła się kpiąco do siostry.

— Niewiele. Trochę o księciu i księżnej Hastings, którzy podobno w tym tygodniu przyjechali do miasta, jest też lista dań, jakie podano na balu u lady Danbury, a które uznała za „zaskakująco smaczne”, i dość niefortunny opis sukni panny Featherington z ostatniego poniedziałku.

Edwina zmarszczyła brwi.

— Zdaje się, że często wspomina o Featheringtonach.

— Nic dziwnego. — Mary odłożyła robótkę i wstała. — Ta kobieta nie umiałaby wybrać koloru sukni dla swoich dziewcząt, nawet gdyby tęcza sama owinęła jej się wokół szyi.

— Mamo! — wykrzyknęła Edwina.

Kate zasłoniła usta dłonią, próbując się nie roześmiać. Mary rzadko pozwalała sobie na tak kategoryczne stwierdzenia, ale kiedy już coś powiedziała, było to rozkoszne.

— Cóż, taka jest prawda. Wciąż ubiera swoją najmłodszą córkę w pomarańcz. Wszyscy widzą, że ta biedna dziewczyna powinna nosić błękit albo miętową zieleń.

— Ty mnie ubrałaś na żółto — przypomniała jej Kate.

— I bardzo tego żałuję. To mnie oduczy słuchać rad sprzedawczyni. Nigdy nie powinnam była wątpić we własny osąd. A tę suknię po prostu skrócimy dla Edwiny.

Ponieważ Edwina była o całą głowę niższa od Kate i miała o kilka tonów jaśniejszą karnację, nie stanowiło to problemu.

— Tylko pamiętaj — zwróciła się Kate do siostry — żeby odpruć koronkę z rękawów. Jest strasznie rozpraszająca. A poza tym drapie. Na balu u Ashbourne’ów chciałam ją oderwać.

Mary wzniosła oczy ku niebu.

— Cieszę się i jestem zaskoczona, że się powstrzymałaś.

— Ja jestem zaskoczona, ale się nie cieszę — wtrąciła Edwina z psotnym uśmiechem. — Pomyślcie tylko, ile radości miałaby z czegoś takiego lady Whistledown.

— Och, tak — przytaknęła Kate, odwzajemniając uśmiech. — Mogę sobie to wyobrazić. „Przypalony żonkil odrywa sobie płatki”.

— Idę na górę — oznajmiła Mary. — Postarajcie się nie zapomnieć, że dziś wieczorem idziemy na przyjęcie. Dziewczynki, mogłybyście chwilę odpocząć, zanim wyruszymy. To na pewno będzie długa noc.

Kate i Edwina skinęły głowami. Mary zabrała robótkę i wyszła z salonu. Kiedy tylko zniknęła, Edwina zwróciła się do Kate:

— Zdecydowałaś już, co włożysz dziś wieczorem?

— Chyba zieloną gazę. Wiem, że powinnam się ubierać na biało, ale boję się, że mi to nie pasuje.

— Jeśli ty nie ubierzesz się na biało — rzekła lojalnie Edwina — to ja też nie. Włożę mój błękitny muślin.

Kate uśmiechnęła się z aprobatą i zerknęła na trzymaną w ręce gazetę, próbując równocześnie odsunąć Newtona, który przewrócił się na grzbiet i nadstawił brzuch do drapania.

— W ubiegłym tygodniu pan Berbrooke powiedział, że w błękitach wyglądasz jak anioł. Chodziło mu o to, że ten kolor pasuje do twoich oczu.

Edwina zamrugała zaskoczona.

— Pan Berbrooke tak powiedział? Tobie?

Kate znowu na nią spojrzała.

— Oczywiście. Wszyscy twoi adoratorzy próbują przekazać komplementy przeze mnie.

— Naprawdę? Dlaczego?

Kate zerknęła na siostrę z pobłażaniem.

— Cóż, droga Edwino, to może mieć coś wspólnego z tym, jak oznajmiłaś wszystkim obecnym na wieczorku muzycznym u Smythe-Smithów, że nigdy nie wyjdziesz za mąż bez zgody siostry.

Policzki Edwiny przybrały lekko różowy kolor.

— To nie byli wszyscy obecni — szepnęła.

— Ale równie dobrze mogliby być. Ta wieść rozeszła się szybciej niż pożar po dachach. Nie było mnie wtedy w pokoju, a wystarczyły tylko dwie minuty, żebym o tym usłyszała.

Edwina skrzyżowała ręce na piersi i zupełnie jak jej starsza siostra rzuciła:

— Phi.

— Cóż, ale to prawda i nie obchodzi mnie, kto o tym usłyszał. Wiem, że powinnam znaleźć jakąś świetną partię, ale nie chcę wychodzić za mężczyznę, który będzie mnie źle traktował. A ktoś, kto wywrze wrażenie na tobie, na pewno będzie odpowiedni.

— A więc aż tak trudno mi zaimponować?

Siostry spojrzały na siebie i równocześnie odpowiedziały:

— Tak!

Chociaż Kate śmiała się razem z Edwiną, odezwało się w niej dręczące poczucie winy. Wszystkie trzy wiedziały, że to właśnie Edwina wyjdzie za arystokratę albo bogacza. To Edwina będzie musiała zadbać, żeby jej rodzina nie musiała żyć w ubóstwie. Edwina to prawdziwa piękność, a Kate...

Kate to po prostu Kate.

Nie przejmowała się tym za bardzo. Uroda siostry była dla niej oczywistym faktem. Pewne prawdy Kate już dawno przyjęła do wiadomości. Nigdy nie nauczy się tańczyć walca, żeby nie próbować prowadzić partnera; zawsze bała się burz z piorunami, choć wciąż powtarzała sobie, że to głupie; i niezależnie od tego, co by na siebie włożyła, jak ułożyła włosy i jak długo szczypała się w policzki, nigdy nie będzie tak ładna jak Edwina.

Poza tym Kate wcale nie była pewna, czy podobałoby się jej, gdyby była obiektem takiego zainteresowania jak Edwina. Ani, co powoli zaczynało do niej docierać, czy chciałaby, aby to na niej spoczywała odpowiedzialność dobrego wyjścia za mąż, żeby utrzymać matkę i siostrę.

— Edwino — szepnęła Kate, a jej spojrzenie nagle stało się poważne. — Nie musisz wychodzić za kogoś, kogo nie lubisz. Wiesz o tym.

Edwina skinęła głową. Wyglądała, jakby miała się rozpłakać.

— Jeśli dojdziesz do wniosku, że w całym Londynie nie ma ani jednego dżentelmena, który byłby wystarczająco dobry dla ciebie, to niech tak będzie. Po prostu wrócimy do Somerset i będziemy się cieszyć swoim towarzystwem. Prawdę mówiąc, żadne inne nie odpowiada mi bardziej.

— Mnie też — szepnęła Edwina.

— A jeśli znajdziesz mężczyznę, który rzuci cię na kolana, to Mary i ja będziemy zachwycone. Nie powinnaś się też martwić tym, że nas zostawisz. We dwie poradzimy sobie całkiem nieźle.

— Ty też mogłabyś znaleźć kogoś, za kogo wyjdziesz — zauważyła Edwina.

Kate poczuła, że jej wargi wyginają się w lekkim uśmiechu.

— Mogłabym — przyznała, wiedząc, że to raczej nie jest prawdą.

Nie miała ochoty do końca życia zostać starą panną, lecz wątpiła, by udało jej się znaleźć męża tutaj, w Londynie.

Koniec wersji demonstracyjnej

Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

1