Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Not Quite a Wife

Copyright © 2014 by Mary Jo Putney

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5412-8

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla PandaMax, przewodnika stada.

I wszystkich szlachetnych ratowników,

którzy pomagają nieszczęśliwym zwierzakom

lepiej żyć.

1

James, lord Kirkland, był właścicielem floty handlowej, połowy modnego londyńskiego domu gry i zabójczo skutecznym arcyszpiegiem w tajnej wojnie Anglii i napoleońskiej Francji. Rzadko sobie pobłażał…

…chyba że interesy sprowadzały go do portowego miasta Bristol, tak jak dziś. Spotkał się z kapitanem swego statku, rozszyfrował dostarczony przez niego list i wysłał go do Londynu kurierem, nakazując pośpiech. A potem zwolnił sekretarza, oznajmiając, że woli przejść się przez miasto do gospody, gdzie kwaterowali.

Ciepłe słońce późnego wiosennego popołudnia nadało jego słowom wiarygodność, chociaż nie powstrzymałby go deszcz, lód ani śnieg. Przez tych kilka krótkich minut nie zamierzał myśleć o interesach, tajnej działalności, ewentualnym niepowodzeniu różnych planów czy śmiertelnym zagrożeniu, w jakim mogą się znaleźć jego agenci. Zamiast tego miał myśleć i rozpaczać nad tym, co stracił.

Podczas gdy załatwiał swoje sprawy na statku, zrobiło się znacznie cieplej. Mając skromniejszą pozycję, ściągnąłby kubrak i kapelusz i pracował w samej koszuli. Och, i szybko znalazłby się z powrotem w gospodzie.

A na razie mógł się cieszyć świadomością, że ona mieszka zaledwie parę ulic dalej. Smakował słodko-gorzką myśl, że za chwilę mógłby zapukać do jej drzwi.

Może sama by je otworzyła – nie przejmowała się etykietą – i znowu stanęliby naprzeciwko siebie. Czy jej lśniące brązowe włosy pociemniały? Czy zamglone oczy morskiej barwy zdążyły nabrać bardziej zdecydowanego niebieskiego albo szarego odcienia?

Skrzywił się na myśl, że jej wyraziste oczy pociemniałyby na jego widok z gniewu i rozczarowania. Dlatego właśnie nie zamierzał skręcić w ulicę prowadzącą do jej domu. Powiedziała, że nie chce go więcej widzieć, a on przysiągł, że nie będzie jej do tego zmuszał.

Czasami zabawiał się sofistycznymi zagadkami. Obiecał, że ona go nie zobaczy, ale czy to znaczyło, że on nie może patrzeć na nią, jeśli pozostanie niewidoczny? Ale samo patrzenie nie wystarczy…

Przestał o tym myśleć, bał się popaść w obłęd.

Niech to diabli, co za upał! Szarpnął fular pod szyją, czując, że się dusi. Dopiero gdy zatoczył się na ścianę budynku, uświadomił sobie, że to atak malarii. Ostatnio rzadko mu się zdarzały, ale czasami, zwykle w najmniej odpowiednim momencie, chwytała go gorączka.

Musi wrócić do gospody, gdzie miał korę jezuitów, doskonały środek na gorączkę. Gospoda była najwyżej o dziesięć minut drogi. Mąciło mu się w głowie; skręcił w zaułek, wiodący zapewne we właściwym kierunku.

W pół drogi przystanął, nie poznając budynków w drugim końcu. Coś się nie zgadzało; widocznie poszedł dalej, niż sądził. Zawrócił niepewnie, wracając tą samą drogą.

Oszołomiony, zatrzymał się i oparł o ścianę, wdzięczny za chłód cegieł pod czołem. Gospoda. Gospoda! Jak się nazywa? Statek? Ostryga? Do diabła, jak się nazywa? Często się tam zatrzymywał.

Wyprostował się z trudem i ruszył ku wejściu do uliczki, jedną ręką przesuwając po ścianie, by nie upaść, ale wkrótce ugięły się pod nim kolana; z trudem chwytał powietrze. Musi dostać się w bezpieczne miejsce. Do gospody albo z powrotem na statek, który musiał jeszcze stać w porcie.

Światło przygasało; uliczką w jego stronę zbliżało się dwóch mężczyzn.

– Proszę – wychrypiał. – Potrzebuję pomocy…

– Hej, popatrz no tylko – odezwał się głos z silnym akcentem z zachodniego wybrzeża. – Gołąbek do oskubania. Pijany jak bela.

– Może to jaśniepan – zachichotał jego towarzysz. – Zobacz, jakie ma szatki! Zakład, że ma ciężką sakiewkę. A płaszczyk też wart sporo grosza.

Kirkland zaklął. Zwykle bez większego wysiłku dałby radę dwóm niezdarnym zbirom, ale teraz pokonałby go nawet kot.

Jednak instynkt zadziałał, kiedy zbir złapał go brutalnie za ramię i postawił na nogi, żeby mu ściągnąć płaszcz. Kirkland wyrwał się i kopnął napastnika w kolano, aż ten zatoczył się, kuśtykając.

– Do kata! – zaklął wściekły rzezimieszek. – Zapłacisz mi za to, bratku.

Rzucili się na niego obaj, klnąc na czym świat stoi. Kirkland zdołał rozdzielić parę ciosów, ale szybko przewrócili go na ziemię. Obuta noga wycelowała złośliwie w jego głowę. Próbował się odsunąć; zatrzymała go ściana. But otarł się o jego czaszkę i zapadła litościwa ciemność.

Godziny przyjęć minęły i Laurel Herbert napawała się spokojem. Tego popołudnia niewielu ludzi szukało pomocy. Dobrze się złożyło, jako że Daniel wyjechał, a Laurel nie była lekarzem, choć pracując w szpitalu od lat, wiele się nauczyła.

Jej pomocnica, Betsy Rivers, poszła odwiedzić chorą babcię, więc Laurel miała na noc dom dla siebie. Co za cudowny spokój!

Przygotowała sobie filiżankę herbaty i rozpuściła włosy, odpoczywając, podczas gdy herbata się parzyła. Kiedy napar był gotowy, zabrała miło pachnącą filiżankę na górę, do pokoju muzycznego, gdzie czekał jej fortepian, wspaniały broadwood.

Czekał także Cień, jej szary kot. Podniósł głowę z krzesła, gdzie przedtem drzemał, zamrugał złotymi oczami, a potem znowu wsadził nos pod ogon. Stanowił zupełnie niekrępujące towarzystwo, co bardzo odpowiadało jej nastrojowi.

Usiadła na ławeczce i odstawiła herbatę, żeby wystygła. Co by tu zagrać? Uczyła się od niedawna nowego utworu Mozarta, ale na skutek zmęczenia jej palce bezwiednie zaczęły grać ulubioną sonatę Beethovena. Muzyka była pokarmem duszy, a ona kochała spokojną moc tego utworu, mimo że budził zbyt wiele wspomnień.

Skończyła grać adagio, kiedy rozległo się gwałtowne pukanie do drzwi szpitala. Uśmiechnęła się smętnie i pociągnęła spory łyk herbaty, zanim ruszyła na dół po schodach. Powinna wiedzieć, że cisza i spokój to nic pewnego. Szpital Herberta nigdy nie odmawiał nikomu pomocy, a ponieważ mieszkała na górze i nikogo poza nią w tej chwili nie było, musiała spełnić obowiązek.

Dla godniejszego wyglądu zawiązała włosy w prosty węzeł. Na pewno nie utrzyma się długo, ale na razie miała nadzieję wyglądać bardziej dojrzale i odpowiedzialnie.

Za drzwiami zastała dwóch robotników portowych, którzy przychodzili na nabożeństwa do kaplicy jej brata. Podtrzymywali nieprzytomnego mężczyznę w samych kalesonach i podartej, zakrwawionej koszuli; obejmował bezwładnymi rękoma ich ramiona.

– Proszę wybaczyć, panno Herbert – powiedział wyższy z mężczyzn, Potter. – Znaleźliśmy go ciężko pobitego w małej uliczce i uznaliśmy, że pani się nim zajmie.

– I tak zrobię. Dobrze się stało, że go tu przynieśliście. – Laurel odsunęła się, żeby mogli przejść obok niej. Głowa rannego zwisała, a ciemne włosy zasłaniały twarz, ale wydawał się silny i zdrowy, co dobrze wróżyło na przyszłość.

Kiedy wnosili go do gabinetu. Larkin odezwał się z niepokojem:

– Biedak ma gorączkę. Ale to chyba nie ospa?

– Nie widzę śladów ospy – uspokoiła go Laurel. – Gorączka może mieć wiele przyczyn.

W gabinecie było widno, na środku stała szeroka, wyściełana ława. Szafki ścienne zawierały różne przybory, bandaże, gazę i inne pomoce.

Robotnicy zaskakująco delikatnie ułożyli rannego na ławie i odwrócili go na plecy. Laurel ściągnęła brwi, pobieżnie oceniając rany. Mnóstwo sińców i otarć, ale żadnego silnego krwawienia ani, jak się wydawało, złamanych kości; oddychał równo.

Jeśli nie doznał poważnego urazu głowy… Przesunęła wzrok na jego twarz. Silne, regularne rysy twarzy, wysokie kości policzkowe… Sapnęła z przejęcia, ogarnięta nagłym chłodem.

– Zna go pani? – zapytał Potter.

Walczyła, żeby zachować panowanie nad sobą; jej głos zabrzmiał zdumiewająco spokojnie:

– To… lord Kirkland. Przyjaciel rodziny. Szkolny kolega mojego brata.

Larkin podrapał się po głowie.

– Jeśli to lord, to ktoś będzie go szukać. Czy przyjechał w odwiedziny?

– Ma firmę przewozową, więc pewnie przybył do Bristolu w interesach – odparła, wciąż nienaturalnie spokojna. – Jako chłopiec cierpiał na gorączkę bagienną, która i teraz czasami się odzywa. Jeśli tak jest i tym razem, nic złego was nie spotka za wasz dobry uczynek.

– Czy trzeba pani pomóc przy chorym, panno Herbert? – zapytał Potter.

Domyślając się, że chcą wrócić do domu na kolację, zaprzeczyła kiwnięciem głowy.

– Nie, zbadam lorda Kirklanda, żeby stwierdzić, jak poważnie jest ranny. Jeśli będzie potrzebny chirurg, poślę kogoś z domu Zion. – Zdołała się uśmiechnąć. – Panie Potter, panie Larkin – dzisiaj sprawiliście się jak prawdziwi dobrzy Samarytanie.

Zadowoleni z pochwały, schylili głowy i wyszli. Laurel zamknęła za nimi drzwi i oparła się o nie, drżąc. Czy mogła się pomylić co do tożsamości rannego? Od lat widywała cień Jamesa Kirklanda w innych mężczyznach.

Nie, rozpoznałaby go o północy, w kopalni węgla. Zebrawszy się w sobie, wróciła do gabinetu, żeby opatrzyć mu rany. Wydawał się dziwnie bezradny, leżąc na stole. Młody. Nie taki tajemniczy i groźny jak w jej wspomnieniach.

James, lord Kirkland. Niewyobrażalnie bogaty, niegdyś najlepszy przyjaciel jej brata; najbardziej niebezpieczny mężczyzna, jakiego znała.

James, mąż, którego opuściła przed dziesięcioma laty.

2

Kirkland zmagał się z okropnym mrokiem, wiedząc, że to atak gorączki. Marzenia o Laurel zawsze stawały się żywsze, kiedy jego ciało płonęło. Wydawała się wtedy tak żywa, że mógłby jej dotknąć. Wspomnienia napływały z hipnotyczną intensywnością.

Choćby żył sto lat, nigdy nie zapomni wieczoru, kiedy się poznali. Starszy brat Laurel, Daniel Herbert, studiował w Akademii Westerfield, o rok niżej od Kirklanda. Daniela nie wysłano tam za karę za złe zachowanie – był uosobieniem kurtuazji i dyscypliny.

Ale jego rodzice obawiali się, że jest zbyt religijny. Prawdziwy angielski dżentelmen powinien być człowiekiem wiary, ale nadmiar wiary… to nie uchodziło.

Co gorsza, Daniela pociągały sekty reformatorskie, takie jak metodyści, a rodzice nie widzieli powodu, dla którego społeczeństwo potrzebowałoby reform. Posłali syna do lady Agnes Westerfield w nadziei, że córka księcia zapewni swoim podopiecznym dobre wychowanie w duchu kościoła anglikańskiego.

Do pewnego stopnia mieli rację. Studenci mieli obowiązek uczestniczyć co tydzień w nabożeństwach odprawianych w kaplicy, ale nie wymagano od nich określonych przekonań religijnych. Lady Agnes Westerfield, która wiele podróżowała po świecie, sądziła, że Kościół Anglii nie jest jedyną drogą do zbawienia.

Kirkland i Daniel Herbert zaprzyjaźnili się, odkrywszy wspólną pasję do dyskusji na tematy etyki, moralności i filozofii – zagłębiając się w nich do tego stopnia, że inni studenci nie potrafili dotrzymać im kroku. Poglądy Daniela były bardziej religijne i duchowe, podczas gdy Kirkland skłaniał się ku filozofom takim jak Locke i Voltaire. Często dochodzili do tych samych wniosków w dziedzinie sprawiedliwości i moralności, ale ich drogi się różniły.

Rozwijające dyskusje trwały latami, po tym, jak przenieśli się z Akademii Westerfield do Oxfordu. Kirkland akurat ukończył kolegium Balliol, kiedy Daniel zaprosił go do odwiedzin w rodzinnym domu Herbertów w pobliżu Bristolu.

Z trudem przemierzając błotniste drogi, późno dotarli do siedziby Belmond, kiedy wszyscy już spali. Daniel wskazał Kirklandowi pokój gościnny, a sam, ziewając, poszedł się położyć.

Pokój okazał się wygodny, ale Kirkland i tak nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok, kiedy usłyszał muzykę. Pianista grał utwór Beethovena w pokoju pod jego sypialnią. Kochał muzykę i dobrze grał na fortepianie, ale nieznany artysta na dole był niezwykły.

Kirkland, ciekawski z natury, włożył pantofle i narzucił coś na siebie, żeby znaleźć źródło czarownych dźwięków. Na dole otworzył drzwi do pokoju muzycznego – i zobaczył Laurel Herbert po raz pierwszy.

Siedziała przy fortepianie; płomienie świec oświetlały jej delikatne rysy. Twarz i włosy podkreślały jej podobieństwo do Daniela, a uroda przyśpieszyła bicie jego serca. Nie była to uroda tego typu, która przyciągnęłaby natychmiast oczy wszystkich, gdy dziewczyna wchodziła do pokoju. Jednak kiedy na nią spojrzał, nie mógł oderwać wzroku.

Podniosła głowę, kiedy drzwi się otworzyły. Jej szeroko osadzone oczy miały szaroniebieską barwę, a gruby warkocz zarzucony na ramię – ciepło polerowanego brązu.

Kiedy ich spojrzenia się spotkały, przepłynęła między nimi fala energii, niczym cicha błyskawica. Ożywiła każdą cząsteczkę jego ciała.

Przez kilka chwil jej ręce tkwiły nieruchomo na klawiszach a oczy się rozszerzyły. Potem wstała i okrążyła fortepian, żeby się z nim przywitać. Wiedział, że nie ma jeszcze osiemnastu lat, więc zaskoczył go jej spokój i opanowanie, rzadkie w każdym wieku.

– Pan musi być przyjacielem Daniela, lordem Kirklandem. – Uśmiechnęła się i podała mu rękę, wysoka i wdzięczna niczym sarenka. – Witam w Belmond, panie.

– Proszę zwracać się do mnie James. – Kiedy ujął jej dłoń i napotkał spokojne spojrzenie, poczuł, jak ciepło i spokój przepływają przez jego ciało, dotykając takich miejsc w duszy, które wydawały się nieczułe całe życie. Ciepło i otwartość stanowiły istotę Laurel Herbert. Kiedy ściskał jej dłoń, poczuł z absurdalną pewnością, że będzie kochać tę kobietę do końca swoich dni.

Laurel w ciągu ostatnich lat opiekowała się pacjentami w różnym wieku, różnych ras i obu płci, mogła więc zająć się także porzuconym mężem. Tak sobie w każdym razie powiedziała, kiedy parzyła herbatę z kory jezuitów i przemywała jego rany.

Mogłaby ściągnąć z chorego podarte ubranie, gdyby chodziło o nieprzytomnego obcego człowieka, ale ponieważ to był James – nie mogła. Był człowiekiem, który niezmiernie cenił swoją prywatność i ona – szczególnie ona – nie śmiała tej prywatności naruszyć. Zbadała więc po kolei jego ręce i nogi, sprawdzając, czy kości są całe, przemywając zadrapania i skaleczenia.

Kiedyś tak dobrze znała to ciało…

Nie! Stłumiła tę myśl, skupiając się na oczyszczeniu płytkiej, ale paskudnej rany głowy, która krwawiła najbardziej, plamiąc mu koszulę. Był chudszy, niż pamiętała; twarde mięśnie i kości, nic miękkiego. Pewnie zbyt ciężko pracował. Pod maską opanowania i rezerwy zawsze trawiła go nerwowa gorączka. Jak świeca spalająca się z dwóch końców…

Znowu odsunęła tę myśl. Zostanie mu mnóstwo sińców i obudzi się ze straszliwym bólem głowy, ale poza malarią, jego stan był zadowalający.

Kiedy skończyła opatrywać rany, herbata z kory jezuitów zdążyła się już zaparzyć. Nalała filiżankę gorzkiego płynu, dodając hojnie miodu.

Poruszył się niespokojnie, kiedy podparła go na poduszkach i zaczęła wlewać płyn łyżeczką między jego wargi. Wykrzywił się, czując smak herbaty, ale widocznie rozpoznał ją jako niezbędne lekarstwo, bo nie próbował się odsunąć. Połykał bez trudu, więc przysunęła mu filiżankę do ust, żeby pił bezpośrednio.

Odstawiła pustą filiżankę na bok. Zapadał zmierzch, więc musiała zapalić lampy. Kiedy chciała odejść, chwycił ją mocno za rękę i wycisnął na jej dłoni palący pocałunek. Szarpnęła rękę, ale nie mogła powstrzymać fali wspomnień – o nocy, kiedy się poznali.

Daniel często opowiadał o Kirklandzie, wiedziała więc, że przyjaciel brata musi być interesującym i bardzo inteligentnym młodym człowiekiem. Ale nie spodziewała się, że wywrze na niej tak silne wrażenie, kiedy znalazł ją w pokoju muzycznym.

Podniosła głowę i uwięziło ją spojrzenie ciemnoniebieskich oczu, które zdawały się zaglądać w głąb jej duszy. Kiedy wstała, żeby się z nim przywitać, kierowały nią nie dobre maniery, ale potrzeba zbliżenia się do niego.

Przedstawili się sobie nawzajem, a ona podała mu rękę. Pozwoliła, żeby zwracał się do niej Laurel, a on pochylił się i ucałował czubki jej palców – zaskakująco formalny gest, zważywszy na okoliczności.

Rytm jej krwi gwałtownie przyśpieszył. Kirkland ją zafascynował i to, jak się wydawało, z wzajemnością, choć nie miała pojęcia dlaczego. Była zwykłą dziewczyną bez szczególnych doświadczeń czy talentów. Jednak pod jego spojrzeniem czuła się wyjątkowa i piękna.

Na jego prośbę grała dalej na fortepianie, a on siedział obok na ławce, odwracając kartki z nutami. Chociaż się nie dotykali, był tak blisko, że czuła ciepło jego ciała w prawym boku. Poprosił ją, żeby zaśpiewała; przekonała go, żeby zrobili to razem i ich głosy zabrzmiały tak, jakby śpiewali razem całe życie.

Żadne nie chciało się pożegnać, zaproponowała więc, żeby zeszli do kuchni na kolację o północy. Przygotowała jajecznicę z ziołami i serem, a on zaparzył herbatę i opiekł chleb na tosty. Laurel miała pojęcie o gotowaniu, ponieważ jej matka uważała, że kobieta musi posiadać wiedzę o wszystkim, co się dzieje w domu, ale zdziwiła się, że lord Kirkland tak dobrze radzi sobie w kuchni.

Laurel odważnie wyciągnęła butelkę najlepszego białego wina ojca do kolacji, a potem przegadali całą noc. Kirkland zachęcał ją, żeby opowiadała o sobie, jego szczere zainteresowanie działało jak środek oszałamiający.

Kirkland z kolei opowiadał jej zabawne historyjki o sprzeczkach między swoimi rodzicami. Jego ojciec, angielski arystokrata, poślubił dla majątku córkę szkockiego kupca, dziewczynę o silnej osobowości. Złożenie przysięgi małżeńskiej w kościele było ostatnią okazją, kiedy para zgodziła się co do czegokolwiek. Ponieważ Kirkland wyraźnie wolał swoich stąpających mocno po ziemi szkockich krewnych, ojciec, po separacji rodziców, odesłał go do Akademii Westerfield.

Anegdotki bawiły Laurel, ale domyślała się cierpienia samotnego małego chłopca, jakim kiedyś był Kirkland. Dopiero później dowiedziała się, że w ciągu jednej nocy wyjawił jej więcej o sobie, niż Danielowi w ciągu wielu lat przyjaźni.

Ich tête-a-tête skończyło się, kiedy kucharka, ziewając, weszła do kuchni, żeby zabrać się do pieczenia chleba. Śmiejąc się, przegnała ich do łóżek, bo zostało jeszcze parę godzin, zanim reszta domu miała się obudzić. Laurel wyszła niechętnie, bojąc się, że magia nocy ulotni się o poranku.

Ale tak się nie stało. Zamiast odprowadzić ją do pokoju, Kirkland zabrał ją do pokoju muzycznego, który oświetlały pierwsze promienie świtu. Kładąc jej ręce na ramionach, powiedział z przekonaniem:

– Laurel, sądzę, że powinniśmy się pobrać. Czy mam porozmawiać rano z twoim ojcem?

Otworzyła usta ze zdumienia. Pomimo intensywności uczuć, jakie były jej udziałem w ciągu minionych godzin, myśl o małżeństwie ją zaszokowała. Ten mężczyzna, ten wspaniały młody arystokrata, zapragnął wziąć ją za żonę?

– Myślę, że wła-właściwa odpowiedź powinna brzmieć – wyjąkała – „panie, to takie niespodziewane!”

– Owszem, to prawda – odparł, patrząc jej w oczy. – Ale nigdy w życiu nie miałem większej pewności, że postępuję właściwie.

Odetchnęła z drżeniem; chciała powiedzieć: tak, ale zdawała sobie sprawę z absurdalności sytuacji.

– Dlaczego ja? Z pewnością spotkałeś wiele kobiet bogatszych, piękniejszych, mądrzejszych.

– Być może. Ale jak tylko zobaczyłem ciebie, wiedziałem, że jesteś tą, której szukam – powiedział szczerze. – Możemy poświęcić na bliższe poznanie się tyle czasu, ile chcesz. Tylko… proszę, nie odmawiaj. Potrzebuję cię.

Jego spokojna pewność siebie miała siłę letniej burzy; Laurel odczuła podobną pewność w głębi serca. Choć nigdy nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia, teraz uwierzyła. Pozostało wiele, czego o sobie nawzajem nie wiedzieli, ale Laurel wierzyła, że na jakimś głębokim poziomie należą do siebie.

Uznając, że oszalała, sprawdziła ostrożnie swoją decyzję, podnosząc się na palcach i całując go nieśmiało. Miał ciepłe, jędrne usta. Oszałamiające. Wstrzymał oddech, obejmując ją ramionami w pasie; oddał pocałunek z czułością i pasją, którą odczuła w całym ciele.

Od chwili, kiedy się poznali, wiedziała, że to człowiek zdolny do namiętności. Teraz dowiedziała się, że sama jest namiętną kobietą. Paru młodych ludzi całowało ją wcześniej i to doświadczenie okazało się ledwie interesujące.

Ale z Jamesem Kirklandem jej ciało i dusza rozpłomieniły się. Przycisnęła się do niego, rozchylając wargi. Nic dziwnego, że mężczyźni i kobiety tracą rozum z miłości, myślała oszołomiona. Chciała się w niego wtopić, stać się jednością. Chciała, żeby i on się w niej zatopił…

To Kirkland przerwał pocałunek. Odetchnął z trudem, kładąc jej ręce na ramionach i cofając się o krok.

– Mam… mam nadzieję, że to oznacza, że przynajmniej rozważysz moją propozycję.

Stłumiwszy wątpliwości, uśmiechnęła się; nigdy dotąd nie czuła się taka szczęśliwa.

– Sądzę, że masz rację. Powinniśmy się pobrać, bo nie wyobrażam sobie, żebym się czuła w podobny sposób przy innym mężczyźnie.

Jego twarz rozjaśniła się radością, pocałował ją znowu. Miała poczucie, że to najwłaściwsze na świecie i poddała się bez cienia sprzeciwu. Byli sobie przeznaczeni, nie miała co do tego wątpliwości…

Kiedy Laurel ocknęła się z niechcianego rozmarzenia, uświadomiła sobie, że stoi na środku pokoju, drżąc na całym ciele i przyciskając palce do ust, jakby pocałunek wciąż tam płonął.

Gdyby tak potrafiła znienawidzić Kirklanda. Ale nie umiała. Nienawiść nie leżała w jej naturze. W jej sercu powstała bolesna wyrwa, ponieważ dzieliło ich zbyt wiele, żeby to się dało naprawić.

Rodzice byli zdumieni, że para pragnie się pobrać, skoro tylko raz ze sobą rozmawiali, ale też zachwyciła ich wizja tak świetnego mariażu córki. Chociaż Herbertowie należeli do szanowanych członków średniej szlachty, ta gałąź rodziny nie miała ani tytułów, ani bogactwa czy koneksji politycznych. A teraz ich córka miała zostać hrabiną.

Herbertowie zaprosili Kirklanda, żeby został u nich przez miesiąc, do osiemnastych urodzin Laurel. W tym czasie młodzi mogliby się lepiej poznać. Po urodzinach, jeśli nadal skłanialiby się ku małżeństwu, wzięliby ślub w kościele parafialnym.

Choć zwłoka wydawała się rozsądna, kolejne tygodnie nie zachwiały decyzją Laurel. Z każdym dniem kochała Jamesa mocniej, podczas gdy rozmawiali, śmiali się i muzykowali.

Zamówił dla niej książki i słuchał jej z uwagą, kiedy o nich dyskutowali. Jedną z rzeczy, które w nim uwielbiała, było to, że szanował jej inteligencję i zachęcał do przedstawiania własnych opinii.

Przyglądała mu się uważnie, szukając znaku, że żałuje swojej szybkiej decyzji, ale nic nie zauważyła. Na jej widok zapalał się za każdym razem jak świeca i zrozumiała, że jej obecność daje mu szczęście, jakiego nie znał. Przestała się zastanawiać dlaczego. Cieszyła się tylko, że podobają się sobie w równym stopniu.

Ciekawe, że tylko Daniel, który znał Kirklanda najlepiej, miał wątpliwości. Laurel śmiała się z jego ostrzeżeń, że Kirkland jest skomplikowanym i nie zawsze łatwym człowiekiem. Tak, ona i jej mąż będą się od czasu do czasu sprzeczać. Wszystkim parom to się zdarza. Ale ich miłość jest zbyt potężna i prawdziwa, żeby o niej zapomnieć.

Wspominając tamten czas pewności i szczęścia, wiedziała, że nie myliła się co do siły i prawdziwości ich uczuć. Jej błąd polegał na tym, że była zbyt młoda i niedoświadczona, żeby wiedzieć, że miłość nie zawsze wystarcza.

Koniec wersji demonstracyjnej.