Korekta

Renata Kuk

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Lady Jenny’s Christmas Portrait

Copyright 2013 by Grace Burrowes.

First published in the United States in 2013 by Sourcebooks Casablanca.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5089-2

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Mojemu bratu Dickowi,

pierwszemu i od lat niezmiennemu bohaterowi

1

Istniały dwie możliwości: albo lady Genevieve Windham nie rozpoznała Elijaha Harrisona, ponieważ był ubrany, albo też doprowadziła do perfekcji sztukę panowania nad sobą, czego mógł jej tylko pozazdrościć.

– Sir, w czym mogłabym panu pomóc?

Zawisła z tym pytaniem w progu domu niczym jasnowłosy anioł rozświetlający ten okropny zimowy wieczór. Nie zapraszała go do środka, ale też nie zniechęcała do wejścia, co było kwintesencją jego pozycji w wyższych sferach.

– Jestem zmuszony prosić o gościnę. Mój koń okulał, a pogoda pogarsza się z minuty na minutę. Elijah Harrison, do usług. Ostatnią przydrożną gospodę minąłem jakiś czas temu, a po drodze nie było innych zajazdów.

Drżał na wietrze rozpylającym deszcz ze śniegiem i starał się opanować szczękanie zębami. Był przygotowany na jej odmowę albo na to, że poprosi, by udał się do wejścia dla służby na tyłach domu. Palce, którymi zarabiał na życie – jak również inne części ciała – zdrętwiały mu z zimna i gdyby nie ten fakt, nie zdecydowałby się zapukać do drzwi tego domostwa.

Dama cofnęła się o krok i gestem zaprosiła go do środka.

– Wielkie nieba, panie Harrison, proszę natychmiast wejść do domu. Mam nadzieję, że stajenni zajęli się pańskim koniem?

W jej zielonych oczach pojawił się wyraz zatroskania – na szczęście, nie z powodu konia.

– Bardzo dziękuję. – Wszedł do ciepłej i cichej wiejskiej rezydencji hrabiego Kesmore, a kobieta zamknęła za nim drzwi. – Stajenni zabrali go do przytulnej przegrody. Wizja legowiska na słomie i miarki owsa tak na niego podziałała, że prawie przestał kuleć.

– Jestem Jenny Windham – powiedziała, pomijając tytuł, podobnie jak on pominął swój, co tylko wzmogło jego ciekawość. – Służba jest bardzo zapracowana, bo dzisiaj ostatnia niedziela przed adwentem[1]. Pan pozwoli, że wezmę jego płaszcz.

Zdjęła przemoczony płaszcz z jego ramion i powiesiła na wieszaku, starannie rozkładając pelerynę i rękawy, aby szybciej wyschły. Dzięki temu Elijah miał czas przyjrzeć jej się w taki sposób, w jaki malarz portrecista, ku swojemu utrapieniu, studiuje każdego innego przedstawiciela własnego gatunku.

Jej dłonie poruszały się z wprawą, o którą nie podejrzewałby córki księcia. Poradziła sobie z mokrym płaszczem równie sprawnie, jak zrobiłaby to żona zwykłego chłopa, a potem wyciągnęła rękę po szalik Elijaha.

– Jeszcze nigdy nie widziałam takiego lodowego deszczu – powiedziała. – Zdarzał się już zwykły deszcz ze śniegiem, ale nie aż taki… – skrzywiła się, patrząc na szalik – taki… ohydny. Nikt przy zdrowych zmysłach nie wystawi nosa z domu. Mam nadzieję, że to nie była długa droga?

I znów w jej oczach rozbłysła troska, skierowana pod adresem nieproszonego gościa, który nie chciał sprawić jej kłopotu.

Elijah zaczął zdejmować przemoczone do suchej nitki wełniane rękawiczki.

– Zostało mi jeszcze kilka mil, ale nie znam zbyt dobrze tej okolicy i mój koń okulał, więc nie było sensu zmuszać go do dalszej drogi. Nic dobrego by z tego nie przyszło.

– Zupełnie nic. Musi pan w takim razie przyjąć naszą gościnę, panie Harrison. Proszę za mną do biblioteki.

Nie wyjaśniła, że hrabia i jego małżonka zejdą za chwilę na dół, aby go przywitać, ale Elijah i tak wiedział, że to dom Josepha Carringtona. W przeciwnym razie nie ośmieliłby się zapukać do drzwi.

Bez słowa protestu ruszył pogrążonym w półmroku korytarzem za lady Genevieve, obserwując grę świateł i cieni na jej kobiecej sylwetce, na którą rzucała blask niesiona przez nią świeca oraz kinkiety odbijające się w lustrach.

Gdy dotarli do biblioteki, stopy mrowiły go już na całego, a towarzyszyło temu pulsowanie rozgrzewających się kończyn, zbyt długo wystawionych na powiewy srogiego zimowego wiatru.

– Proszę się tu rozgrzać, a my tymczasem przygotujemy dla pana pokój – powiedziała lady Genevieve, stawiając świecę na kredensie z kasztanowego drewna, ozdobionym delikatnymi wolutami. Jego wzrok padł na tamborek leżący na sofie. Doszedł do wniosku, że przed jego najściem dama musiała siedzieć samotnie w bibliotece.

– Palicie drewnem – zauważył.

W powietrzu unosił się zapach dymu drzewnego zmieszany z innymi aromatami – wosku, cynamonu i nuty kwiatowej, które razem tworzyły uroczą kompozycję.

– Lord Kesmore woli, kiedy pali się drewnem. Posiada rozległe lasy. Proszę zdjąć buty, panie Harrison, to polecę służącemu, żeby zabrał je do kuchni i wyczyścił. Proszę nie zwlekać, bo chłopak pójdzie spać.

Ostatnia niedziela przed adwentem oznaczała śliwkowy pudding suto zakrapiany brandy. W kuchni bez wątpienia przez cały dzień panowała wesoła atmosfera i służba będzie musiała odespać te męczące zajęcia.

Nie cierpiał Bożego Narodzenia i wszystkich świątecznych tradycji.

– Ściągnę buty, ale proszę nie sprawiać nikomu kłopotu. Nie chciałbym bez potrzeby angażować służby jego hrabiowskiej mości.

Nie rozwinął tej wypowiedzi, dając jej sposobność do wyjaśnienia, że gospodarz nie miałby nic przeciwko temu i że zaraz zostanie zawiadomiony o jego przybyciu.

– Dopilnuję, żeby przygotowano dla pana coś do jedzenia, panie Harrison. Proszę się rozgościć.

Dygnęła uprzejmie, a Elijah się ukłonił. Gdy tylko wyszła z pokoju, wziął do ręki obręcz, aby przyjrzeć się haftowi na koszulce z delikatnej cieniutkiej tkaniny. Mrowienie powędrowało ze stóp na łydki, a wkrótce objęło też uda, ale jako artysta przywykł ignorować wszelkie niedogodności i potrzeby ciała, zwłaszcza kiedy patrzył na dzieło hafciarskie o takim kunszcie. Jedynie na tamborku swojej matki widywał równie wyrafinowane prace.

Kiedy Jenny wróciła z kuchni, gość stał przed kominkiem w pończochach i samej koszuli, trzymając w rękach jej robótkę.

To nie było właściwe zachowanie. Ani trochę.

– Proszę się posilić, panie Harrison. Zdaje się, że przyrządzanie śliwkowego puddingu to coś w rodzaju święta wśród służby, więc w spiżarni jest dużo smakołyków. Jutro zaczną dekorować dom.

Ściągnął brwi i, co ważniejsze, odłożył jej robótkę.

– Przepraszam za ten niekompletny strój, ale surdut był wilgotny.

Wspomniany surdut – raczej przemoczony niż wilgotny – suszył się przy kominku, przewieszony przez oparcie krzesła, a z materiału unosiła się para.

Tłumaczyło to woń mokrej wełny w bibliotece wśród kompozycji przyjemniejszych zapachów. Jenny postawiła tacę na niskim stoliku przy kominku w tym samym momencie, kiedy zegar w korytarzu wybił godzinę.

– Proszę nie przejmować się formami, panie Harrison. Na pewno umiera pan z głodu.

A co do niekompletnego stroju… Jenny wiedziała, i to z własnego doświadczenia, że pomimo wysokiego wzrostu jest szczupły i dobrze zbudowany, a pod nagą skórą wyraźnie rysują się mięśnie. Każde żebro, każda bladoniebieska żyłka i kręcone włoski na piersi… a także w innych miejscach… były doskonale uwidocznione, kiedy nie miał na sobie garderoby.

– Czy nalać panu herbaty, sir?

– Proszę.

Usiadła na sofie, podczas gdy Elijah nadal stał, co przypomniało jej, że pan Harrison jednak jest dżentelmenem, pomimo iż widywała go w niestosownych okolicznościach.

– Musi pan usiąść, bo inaczej nakruszy pan na dywan hrabiny, a to jej się nie spodoba.

Potulnie zajął miejsce na sofie, której poduchy podskoczyły i przesunęły się pod jego ciężarem.

– Domyślam się, że mój gospodarz i jego małżonka udali się już na spoczynek?

Jako niezamężna ciotka rezydentka nie powinna się dziwić takim pytaniom.

– Nie wiem. Nie ma ich w domu, a ja dotrzymuję towarzystwa moim siostrzenicom pod nieobecność ich rodziców. Jaką herbatę pan lubi?

Przez dłuższą chwilę się nie odzywał, co nie zdziwiło Jenny, która wiedziała, że zarabia na życie malowaniem. Umysły niektórych artystów były tak pochłonięte przetwarzaniem rzeczywistości na obrazy, że z trudem znajdowali słowa, które uważali za żałosną i drugorzędną formę komunikacji.

– Lady Genevieve, jeśli tylko pani powie, że w domu nie ma żadnej przyzwoitki, to natychmiast wsiądę na konia i znajdę inne miejsce. Zaliczam hrabiego Kesmore do swoich przyjaciół i nie chciałbym go obrazić.

Miał piękne nie tylko ciało i dłonie, ale również aksamitny, męski głos. Nawet gdyby czytał tym głosem wersety z Pisma Świętego, i tak wyobrażałaby go sobie bez garderoby.

– Moja ciotka jest w swoim pokoju na piętrze. – Jej dłoń zawisła w połowie drogi do dzbanka z herbatą. – Użył pan mojego tytułu.

Chociaż jego usta pozostały nieporuszone, jakiś błysk w oczach świadczył o rozbawieniu.

– Kiedy jestem w Londynie, mam zwyczaj uczestniczyć w wydarzeniach towarzyskich, ale ponieważ muszę pracować wtedy, gdy jest światło dzienne, przez większość wieczoru drzemię przy partyjce kart. Mimo to obserwowałem panią z przyzwoitej odległości.

Użył słowa „obserwowałem” z taką intonacją, że Jenny z zapałem zajęła się nalewaniem herbaty. Była tak wytrącona z równowagi jego wyznaniem, że najpierw wsypała cukier i nalała śmietankę do własnej filiżanki.

Czy wiedział, że ona też go obserwowała, i to przez wiele godzin, gdy bez skrępowania prezentował swoją zmysłową nagość?

– Jest pani przewidująca – powiedział, biorąc napełnioną filiżankę. – Zgadła pani, jaką herbatę lubię.

Tym razem rozbawienie zabarwiło również jego głos, a Jenny zapragnęła ujrzeć uśmiech rozkwitający na pełnych, poważnych ustach gościa. Bo chociaż widziała wszystkie części jego ciała, to nigdy nie miała okazji zobaczyć uśmiechu.

– Szczęśliwy traf – powiedziała. – Pan też miał szczęście, że trafił pan do domu Kesmore’a przy tej okropnej pogodzie.

– Podobnie jak mój koń. – Uniósł filiżankę jak do toastu, ukazując czerwone palce, w których wracało krążenie.

– Proszę coś zjeść. – Jenny podała mu pusty talerz. – Minie trochę czasu, zanim pański pokój się nagrzeje, a na pewno jest pan głodny.

Nałożył sobie na talerz chleb z masłem, szynkę i żółty ser w ilościach, których nie powstydziłby się żaden z jej braci, a Jenny w tym czasie przyglądała się bacznie gościowi. Jego ciemne włosy były wilgotne, a wokół oczu rysowały się linie nadające mu wyraz znużenia światem. Nie był już młodzieńcem, i to od długiego czasu.

Ustawienie twarzy dało jej wyjątkową okazję do przyjrzenia się nosowi Elijaha Harrisona. Obwieszczał on światu, że jego właściciel nie jest skłonny do kompromisów, że nie rezygnuje łatwo z wytyczonego celu tylko dlatego, iż osiągnięcie go kosztuje dużo wysiłku. Gdyby nawet nie widziała innych części jego ciała, to i tak uznałaby ten nos za najlepszą cechę.

Napełnił talerz, ale zwlekał z jedzeniem.

– Pani ze mną nie zje, lady Genevieve?

Wymówił jej imię na sposób francuski, przeciągając nieco pierwszą głoskę, co zabrzmiało jak „Shenevieve”. Studiował we Francji. Jakimś cudem, pomimo przeciągającego się nonsensu z Korsykaninem, Elijahowi Harrisonowi udało się studiować we Francji. Zazdrościła mu tego w stopniu graniczącym z zawiścią.

– Skubnę trochę sera.

– Jak zgłodniała myszka?

– Jak kobieta, która niedawno zjadła przyzwoity posiłek. – Jak kobieta, która wie, że nieprzyzwoicie jest pożerać mężczyznę wzrokiem. – Co pana sprowadza w nasze strony, panie Harrison?

– Praca, ma się rozumieć. Jakiś sentymentalny starszy pan wpadł na pomysł, a może jego żona to wymyśliła, żeby uwiecznić na portrecie synów swojego bratanka. Jeśli mam zostać uznany za wszechstronnego portrecistę, to muszę wzbogacić swoje porfolio o portrety dzieci.

Powiedział to w taki sposób, jakby malowanie dzieci wiązało się z zawodowym ryzykiem, podobnie jak drzemanie nad kartami.

– Czy trudno jest malować dzieci?

Między jednym a drugim uderzeniem serca Jenny uświadomiła sobie, że mogłaby się wiele nauczyć od Elijaha Harrisona. Rano on wyruszy w dalszą podróż, ale przez najbliższą godzinę mogła zasypywać go pytaniami.

Nie odpowiedział od razu. Najpierw położył na talerzu chleb, żółty ser i kilka kawałków jabłka, po czym podał jej przygotowane jedzenie. W jego wzroku dostrzegła wyzwanie.

Z powodu prostego posiłku? Nagle przyszło jej do głowy, że Elijah Harrison mógł ją rozpoznać.

Powstrzymała się od dalszych pytań.

Genevieve Windham była nie tyle ładna, ile odznaczała się wykwintną urodą.

Słowo „ładna” w obecnych czasach oznaczało kobietę o blond włosach i niebieskich oczach oraz regularnych rysach twarzy, a przy tym chętnie wydającą znaczne kwoty na modne krawcowe.

Figura nie miała większego znaczenia, o ile niewiasta nie była wychudzona albo otyła, gdyż istniały gorsety, poduszeczki i inne sprytne urządzenia, które pozwalały poprawić dzieło Stwórcy. Gdy i to nie pomagało, można jeszcze było się odwołać do łaskawości portrecisty, który potrafił dodać urody damie na wizerunku, nawet jeśli ona sama jej nie posiadała.

Określenie jednak lady Jenny jako ładnej wydawało się gigantycznym niedopowiedzeniem. Jej oczy nie były niebieskie, lecz lśniły szmaragdowym blaskiem, a włosy okalały twarz złotą aureolą. Jej figura nie mieściła się w smukłych liniach preferowanych przez wyższe sfery, lecz przynależała bardziej do królestwa syren oraz hurys i była emanacją marzeń każdego młodzieńca, marzeń, do których on sam bał się przyznać, by nie narazić na szwank własnej godności.

Swędzący ból ciała ustąpił przed pragnieniem wykonania szkicu lady Jenny.

Tym bardziej że ona już miała okazję go rysować.

– Proszę zjeść chociaż trochę, pani. Zamierzam spałaszować sporą porcję, a będzie niegrzecznie z mojej strony jeść samemu.

Lady Jenny wzięła talerz, a Elijah, chociaż umierał z głodu, wolał patrzeć, jak ona je niż zapełnić własny żołądek.

– Dziękuję, sir.

Uprzejme pogaduszki… i tyle. Jego powodzenie zawodowe zależało w równym stopniu od umiejętności prowadzenia takich grzecznych rozmów, jak od talentu do pokrywania płótna farbami.

– Jak się mają lord i lady Kesmore?

– Kiedy po raz pierwszy pan zrozumiał, że chce pan malować portrety?

Odezwali się jednocześnie, tyle że on skierował pytanie do niej, a ona do talerza z piernikiem, który stał na tacy. Elijah dołożył kawałek ciasta do swojej porcji i czekał.

– Lord i lady Kesmore cieszą się dobrym zdrowiem i doskonałym samopoczuciem. Nie mogą się doczekać świąt, podobnie jak ich dzieci – wyrecytowała w odpowiedzi grzeczną formułkę.

Odwzajemnił się równie powierzchownym stwierdzeniem.

– Od urodzenia interesuję się sztuką.

Zmierzyła go szybkim spojrzeniem, jakby był talerzem pełnym świątecznych smakołyków, z którego chciałaby wziąć coś ukradkiem, tak by nikt nie zauważył.

– Interesuje się pan sztuką? Tylko tak ogólnie?

Udzielił jej takiej samej odpowiedzi, jakiej udzielał członkom Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdy zadawali mu podobne pytanie. Do akademii należeli zarówno rzeźbiarze, jak i malarze, a kolejnych członków wybierały przez głosowanie osoby, które już przynależały do tego szacownego grona. Ogólne zainteresowanie sztuką wydawało mu się dyplomatyczną odpowiedzią.

Lady Jenny nie rozważała jednak jego kandydatury do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych i nigdy nie będzie miała takiej okazji.

– Zawsze interesowałem się malowaniem, tak długo, jak sięgam pamięcią – powiedział. – Inni chłopcy chcieli dostać kucyka, bawili się w Robinsona Cruzoe albo marzyli o wyprawie do najdalszych zakątków Afryki, a ja chciałem tylko malować.

Pod pewnymi względami byłoby lepiej, gdyby się zaszył w najdalszym zakątku Afryki. Nie chciał rozmyślać o tej przykrej prawdzie, więc włożył do ust kawałek piernika.

– A gdzie pan studiował, panie Harrison?

Z jakiegoś powodu było to dla niej ważne, bardziej niż szynka, żółty ser, piernik, jabłka i gorąca herbata.

– Czy mógłbym prosić, aby nalała mi pani jeszcze herbaty?

Opróżnił filiżankę jednym haustem, dając niezbyt dobre świadectwo swoich manier.

– Oczywiście.

– Studiowałem tu i tam. Mam we Francji kuzynostwo ze strony matki. Wprawdzie Paryż przez dłuższy czas nie był stosownym miejscem dla Anglika, ale moi kuzynowie znaleźli schronienie we Włoszech, w Danii i Szwajcarii. Odwiedzając ich, odbyłem więc twórczą podróż po tych krajach i poznałem ich mistrzów. Matka od małego mówiła do mnie po francusku, więc pobyt we Francji też nie był dla mnie tak ryzykowny jak dla innych.

Jaśnie pani o wykwintnej urodzie przygotowała mu drugą filiżankę herbaty, a on tymczasem zapomniał o jedzeniu, patrząc na refleksy, które światło kominka rzucało na serwis do herbaty i włosy jego gospodyni. Lady Jenny nie była kanciastą kobietą, miała odpowiednie zaokrąglenia, a widoczne przez suknię guziczki kręgosłupa świadczyły o tym, że zrezygnowała z gorsetu ze względu na późną godzinę albo, przebywając na wsi, nosiła gorset bez dodatkowych fiszbinów.

Dzbanek nie był wysoki, srebrny i bogato dekorowany, ale okrągły i porcelanowy, w drobne różyczki oplecione zielonym motywem winorośli. Wygięcie dziobka naczynia współgrało z linią kręgosłupa lady Jenny. Zieleń liści była tylko o ton jaśniejsza niż jej oczy, a złocenie na brzegach filiżanek pasowało do barwy jej włosów. Gdyby ją malował, znalazłby sposób, aby podkreślić harmonię linii i kolorów we wzorze zasłony, wygięciu kociego ogona, bujnym listowiu i kwieciu domowej rośliny albo…

– Pana herbata. Znajdę panu książkę do zabrania na górę.

Podała mu filiżankę na spodeczku i umknęła ku rzędom półek na drugim końcu pokoju.

Skoro chciała udać się w inny kąt pokoju, to jako dżentelmen nie mógł pozostać na sofie, mimo że był przemoknięty, głodny i wyczerpany. Wziął świecę i ruszył za nią między dwa rzędy półek.

– Poświecę pani, bo chyba nie zna pani na pamięć ułożenia książek w bibliotece Kesmore’ów?

Nie wzięła od niego świecy, więc uniósł ją wyżej, aby lepiej oświetlić książki, tytuły i pewną uroczą, choć nieśmiałą kobietę.

– Nie da się zapamiętać, co jest w bibliotece Josepha i Louisy. Wciąż kupują nowe książki, jedne pożyczają, inne sprzedają. Louisa szaleje za książkami, a Joseph za swoją małżonką.

– Można im pozazdrościć takiego zbioru – powiedział, odczytując tytuły znajdujące się na poziomie oczu. Elijah poczuł nagły przypływ szacunku dla Kesmore’a, gdy dostrzegł na półce grzbiet ilustrowanego tłumaczenia Kamasutry. Prócz tego stał tam tomik francuskich wierszy erotycznych, a także…

Lady Jenny nie była taka wysoka, jak mu się początkowo zdawało. Tytuły, które widział, nie były dostępne dla jej oczu.

Odsunął na bok nieczyste myśli i poskromił swoją wybujałą wyobraźnię, grożąc sobie w duchu palcem. Uprzejme pogaduszki. Nic więcej.

– Lubię Wordswortha. W każdym razie jako środek nasenny.

– Jego wiersze są urocze. Mam słabość do…

Umilkła, gdy drzwi do biblioteki nagle się otworzyły, a potem rozległ się odgłos, przypominający tupot drobnych stópek.

– Pospiesz się, Manda. Papa zawsze trzyma to w biurku, na wypadek gdybyśmy przyszły uwolnić go od rachunków.

– Cicho, Fleur. – Małe stópki przebiegły przez bibliotekę. – Jeśli ciocia Jen nas znajdzie, będzie nami rozczarowana.

– Nie cierpię, kiedy jest nami rozczarowana.

Lady Jenny wychyliła się do przodu, gotowa zalać dzieci potokiem swojego rozczarowania, ale Elijah zatrzymał ją, obejmując ręką w talii.

– Proszę poczekać – szepnął jej do ucha, co oznaczało, że musiała przysunąć się na tyle blisko, iż poczuł delikatny, uroczy zapach jaśminu.

Odwróciła głowę i odszepnęła:

– Powinny spać od kilku godzin. Proszę mnie puścić.

W pokoju rozległ się odgłos odsuwania szuflady. Między grzbietami książek Elijah dostrzegł dwie małe dziewczynki o ciemnych włosach jak u Kesmore’a. Obie miały na sobie grube flanelowe nocne koszule. Myszkowały w szufladzie ojca, gotowe do jakiejś psoty.

– Ciocia Jen nie będzie zła, że robimy rysunki. Pomoże nam i będą jeszcze ładniejsze – padło z ust mniejszej z dwóch dziewczynek, Fleur. – A papa nie będzie zły, jak zobaczy nasz prezent.

– Mama pomoże nam zrobić z rysunków książkę, taką jak jej książki.

Lady Jenny, stojąc przy boku Elijaha, drżała z niecierpliwości, by zagonić młodociane przestępczynie z powrotem do dziecinnego pokoju, on zaś również drżał, ale z całkiem innego powodu.

Jej cudowny zapach i wspaniałe opływowe linie ciała zaatakowały wszystkie zmysły Elijaha. Podziwiał też jej całkowite skupienie uwagi na dzieciach i nieświadomość bliskości mężczyzny, co już nie wydawało mu się cudowne, aczkolwiek właśnie na to zasługiwał.

– Która ci się najbardziej podoba? – zapytała Amanda, kiedy zamknęły szufladę.

– Wszystkie mi się podobają. Ciekawe, którą papa najbardziej lubi?

W przeciwieństwie do dziewczynek Elijah nie miał wątpliwości, co najbardziej lubi. Tym czymś były pośladki Jenny, które wpasowały się idealnie między wypukłości jego ud, chociaż fakt, że w tej sytuacji zdołała zachować spokój i opanowanie, podobał mu się znacznie mniej.

– Może ta o kruku, który wypełnia kamieniami dzban wody. Papa lubi, jak ktoś jest sprytny i się nie poddaje. To jest wytr… wytr… i coś tam.

Poczłapały do drzwi, omawiając moralne wartości bajek Ezopa, a Elijah zdał sobie sprawę, że przyciska gospodynię do swojego wilgotnego ciała o wiele dłużej, niżby wypadało, zważywszy na sytuację.

Cofnął więc rękę, którą obejmował ją w talii, i zdjął świecę z półki, na której ją wcześniej umieścił.

– To były pani siostrzenice?

Przez chwilę lady Jenny nadal stała odwrócona do niego plecami. Elijah przyglądał się badawczo jej doskonałej, pokrytej puszkiem szyi, chociaż powinien był sięgnąć po książkę umieszczoną na jednej z niższych półek.

Nie spuścił wzroku z jej szyi nawet wtedy, gdy się do niego odwróciła.

– Amanda i Fleur są córkami Josepha z pierwszego małżeństwa, ale Louisa świata poza nimi nie widzi, a one bardzo ją kochają.

– A Kesmore nie widzi świata poza całą trójką.

Nie powinien był tego mówić, bo wzmianka o wzajemnej miłości w stadle Kesmore’ów najwyraźniej wywołała wyraz bólu w oczach lady Jenny.

– To prawda. I poza maleństwem. Bardzo kochają tego malucha. Wszyscy go kochamy.

Zamrugała, jakby zaskoczona brzmieniem własnego głosu, w którym przebijał smutek.

Elijah minął ją ze świecą, wziął za rękę, wyprowadził spomiędzy ciemnych półek pełnych intrygującej erotyki i skierował do ciepłego kominka.

– W święta jest najgorzej, prawda?

Uwolniła dłoń i spojrzała na niego tak, jakby uciekł z Bedlam[2].

– Słucham?

– Przepraszam. Jestem zmęczony i jeszcze nie spałaszowałem tej pysznej strawy. Pytałem tylko, czy przebywanie z rodziną nie bywa szczególnie trudne w święta, ale proszę uznać to pytanie za niebyłe. Proszę mi powiedzieć, dlaczego latorośle Kesmore’a myślą, że pomoże im pani uskutecznić świąteczny spisek?

Elijah Harrison był jak koń. Ciepło emanując z potężnej masy ciała wysuszyłoby rozłożoną wilgotną derkę, gdyby go nią okryć. Miał smukłą muskulaturę niczym dobry wierzchowiec, doskonale widoczną przez wilgotną koszulę i bryczesy.

Jenny powstrzymała się przed wynajdywaniem kolejnych końskich porównań, chociaż gdy stała tak blisko niego, przyciśnięta plecami do jego piersi, w zakamarkach jej umysłu czaiło się jeszcze jedno takie porównanie.

– Czy możemy dokończyć posiłek?

– Oczywiście. – Wskazał na sofę gestem dżentelmena, chociaż stał w samych pończochach i zadawał trudne pytania. – Wnoszę z tego, że lubi pani rysować?

Nawet bardzo trudne pytania. Usiadł obok niej, z nieukrywanym entuzjazmem biorąc się do jedzenia, nieświadomy zamętu, jaki wywołał w niej ostatnim pytaniem.

– Bardzo lubię rysować, a pan musi pewnie lubić dzieci.

Zamarł z kawałkiem sera w pół drogi do ust.

– Nie sądzę, żeby można było powiedzieć, że się lubi dzieci lub ich nie lubi. Człowiek na nie pomstuje albo im ulega, a to drugie wydaje się bardziej roztropne. Nie będzie pani jadła?

Czuła głód, ale był to głód rysowania. Chciała go naszkicować i wydobyć z niego chociaż ułamek tego, co wiedział.

– Oczywiście. Co pan miał na myśli, mówiąc, że w święta jest najgorzej?

Znieruchomiał z plasterkiem jabłka w dłoni.

– Pochodzę z licznej rodziny, ale jestem najstarszy, co znaczy, że najszybciej wyfrunąłem z gniazda. Moje pierwsze zastrzeżenie dotyczy tego, że Boże Narodzenie wypada akurat wtedy, kiedy zima skuwa cały świat swoim mroźnym oddechem. Jak można świętować w taką okropną pogodę? Trudno się podróżuje, ciężko dowieźć towar do sklepów na świąteczne zakupy. Pomijam już większe ekstrawagancje, ale brakuje nawet świeżych owoców i warzyw na świąteczny stół. Krótko mówiąc, to bardzo kiepska pora na święta.

Podczas tej przemowy gestykulował dłonią z plasterkiem jabłka, ale nie w sposób gwałtowny, lecz leniwymi ruchami galijskiego nadgarstka. Zapewne ramionami również wzruszał jak Francuz.

Jenny wypiła łyk herbaty, która wydała jej się chłodna i słaba, zapewne przez kontrast z siedzącym obok mężczyzną.

– Ma pan inne zastrzeżenia do świąt?

– Owszem, ale wolę posłuchać o pani rysowaniu, lady Genevieve. Pani siostrzenice są przekonane, że ma pani do tego smykałkę.

Smykałkę. Tylko tyle można było powiedzieć o jej umiejętnościach – słabe wykształcenie i niewielka nadzieja na poprawę warsztatu, o ile nie podejmie drastycznych kroków.

– Lubię to.

Przeżuł plasterek jabłka tak dokładnie, że nie powstydziłby się tego niejeden koń, po czym sięgnął po następny.

– To wymijająca odpowiedź, moja pani.

I to pod wieloma względami.

– Skąd pan wie?

– Oczy panią zdradziły. To prawda, że są zwierciadłem duszy, ale można po nich również poznać, czy czegoś nie ukrywamy. Większość ludzi spuszcza wtedy wzrok albo patrzy w lewo, inni, zwłaszcza niektóre kobiety, mają oczy bez wyrazu, kiedy kłamią. Ale pani do nich nie należy.

Uniósł w górę przeznaczony dla niej kawałek jabłka.

– Proszę mi opowiedzieć o swoim rysowaniu.

Pokusa była nie do odparcia. Kiedy Jenny wymykała się na zajęcia Antoine’a, uwielbiała oddawać się aktowi tworzenia, ale równie cenny był dla niej czas poświęcony na dyskusje o wykreowanych pracach.

– Zajmuję się tym po amatorsku, ale bardzo to lubię. Mogę rysować całymi godzinami, a kiedy nie rysuję, mam ochotę malować. Lubię rysować i malować, a gdy nie mogę robić ani jednego, ani drugiego, pozostaje mi haftowanie. Ale monotonia tego ostatniego zajęcia wyznaczanego kolejnymi wkłuciami igły jest frustrująca, chociaż sprzyja rozmyślaniu.

Podczas tej przemowy trzymał kawałek jabłka na wysokości jej twarzy i nie odrywał od niej wzroku. Dopiero gdy zamilkła, odgryzł kawałek, a pozostałą część nadal trzymał przed jej twarzą, wpatrując się w skupieniu w usta.

Miała ochotę pochylić się w jego stronę i wziąć zębami oferowany kawałek, ale ostatecznie uczyniła to palcami, udając, że nie dostrzega tego, co ośmielił się sugerować swoją pozą.

– Nadal nie mówi pani wszystkiego – powiedział, nakładając sobie kawałek piernika. – Jedyne, czego pani pragnie, to poświęcić się tworzeniu, studiować dzieła mistrzów albo czytać o ich życiu i twórczości. Pragnie pani podróżować po Europie, tak przypuszczam, i nasycić oczy skarbami, które tam są, przynajmniej tymi, których nie zagrabił Korsykanin. Mam rację?

Jenny nie potrafiła stwierdzić, czy wyrażał dezaprobatę dla osoby, którą opisał, czy też był dobrze obeznany z takimi postawami.

– Pan nigdy nie był dotknięty tym pragnieniem?

– Owszem, byłem nim dotknięty. – Pochłonął kolejny kawałek chrupiącego jabłka, zagryzł go kilkoma kęsami szynki, a następnie zabrał się do smarowania chleba masłem. – We wnętrzu zawodowego artysty zawsze leży pogrzebany pełen pasji amator. Musi się pani pogodzić z uczuciem niezaspokojenia.

Protekcjonalny arogancki ton i skryta w tych słowach gorycz sprawiły, że Jenny miała ochotę wypluć kawałek jabłka, który od niego wzięła.

– Naśmiewa się pan ze mnie?

Zamarł z kleksem masła na drewnianym nożu uniesionym nad chlebem. Nie, to nie był chleb. Dziś po raz pierwszy upiekli bożonarodzeniową struclę, słodki chleb przyrządzany według przepisu babki, która była Niemką.

Położył kawałek strucli na jej talerzu.

– Zazdroszczę pani. Mam nadzieję, że lubi pani masło.

– Oczywiście. – Natomiast nie bardzo lubiła jego towarzystwo, mimo że czuła się przy nim bardziej… znacząca.

– Jeśli z powodu sztuki jest pani nieszczęśliwa, to może czas ją rzucić?

Zadawała sobie to pytanie wiele razy.

– Nie jestem nieszczęśliwa z powodu sztuki, a pan próbuje teraz odwrócić moją uwagę.

– Proszę mi opowiedzieć o rysowaniu – powiedział uprzejmie, ale stanowczo. – Kiedy zaczęło to panią interesować? Kiedy pani sobie uświadomiła, że różni się od innych dziewcząt?

Ci, którzy go dobrze znali, powiadali, że w towarzystwie Elijaha Harrisona można czuć się swobodnie. Jenny uznała tę opinię za niedorzeczność. Był duży, milczący i pewny siebie. Szedł przez życie z pewnością człowieka świadomego swojego celu, co według niej nie miało wiele wspólnego ze swobodą bycia.

Doszła do tego wniosku, zanim miała okazję z nim porozmawiać. Tymczasem teraz, gdy siedzieli późnym wieczorem nad prostym posiłkiem, a jego surdut delikatnie parował przy kominku, Elijah Harrison wpatrywał się w nią z tak wyraźnym współczuciem, że miała ochotę powierzyć mu swoje niemądre tajemnice i marzenia.

Gdy rysowała go na lekcjach Antoine’a, miał znudzone, leniwe spojrzenie, w którym czaiła się prześmiewcza ironia: oto stoję tutaj przed wami całkiem nagi i mam więcej pewności siebie niż wy wszyscy ubrani w modne stroje i ukryci za szkicownikami.

Dopiero po kilku latach doszła do wniosku, że gdy przebywał w pokoju pełnym młodzieńców, którzy w różnym stopniu zostali obdarzeni talentem, celowo przyjmował taką postawę bardziej dla ich wygody niż dla własnej.

– Genevieve?

Shenevieve? Powinna go skarcić za spoufalanie się, ale wymawiał jej imię w taki uroczy sposób…

– Zawsze się od nich różniłam. I wciąż się różnię. Trafił pan w sedno z tym, co pan o mnie powiedział. Ale jestem córką księcia, a także, co ma w tym wypadku nawet większe znaczenie, córką księżnej. Jeśli będę folgować swoim ekscentrycznym zachciankom, to złamię rodzicom serce.

Większość jedzenia zniknęła z talerza, a pan Harrison wydawał się zadowolony, że może się zająć jej niemądrymi pomysłami.

– Więc woli pani sobie złamać serce?

Przestała wpatrywać się w jego ręce i wstała, żeby podsycić ogień na kominku. Jego pytanie nie było wyzywające, ale, co gorsza, czaiło się w nim delikatne współczucie.

– Można kochać innych, panie Harrison, albo własne ambicje. Kobieta, która wybiera tę drugą ewentualność, nie jest poważana w naszym społeczeństwie. Z kolei mężczyzna, który wybiera tę pierwszą, uznawany jest za osobę słabą duchem albo ogarniętą powołaniem religijnym.

Nie zerwał się na nogi, kiedy uklękła przy kominku i zaczęła układać dębowe polano na szczycie płonącej już sterty. Pod jego ciężarem rozsypały się na wpół spalone drwa, a snopy iskier wystrzeliły we wszystkich kierunkach.

– Ostrożnie. Proszę uważać na spódnicę.

Chwycił ją pod ramiona i odciągnął od ognia płynnym, zdecydowanym ruchem. Zaimponował jej tym, choć powinna poczuć się urażona albo zdenerwowana.

– Dziękuję. Proszę dokończyć posiłek, a ja sprawdzę, czy przygotowano dla pana pokój.

Zostawiła go przy kominku z dwóch powodów. Po pierwsze, uznała, że dość już zwierzeń jak na jeden wieczór, tym bardziej że od niego nie udało jej się niczego wyciągnąć – ani na temat spraw zawodowych, ani prywatnego życia.

Po drugie, musiała uciec na zimny i ciemny korytarz, ponieważ bliskość Elijaha Harrisona sprawiała jej zbyt dużą przyjemności.

Przypisy

[1] Stir-Up Sunday – ostatnia niedziela przed adwentem, czyli pięć tygodni przed Bożym Narodzeniem; w tradycji brytyjskiej dzień wspólnego pieczenia ciast (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

[2] Bedlam – potoczna nazwa Bethlem Royal Hospital w Londynie przeznaczonego dla psychicznie chorych.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Dedykacja

1

Przypisy