Redakcja stylistyczna

Jacek Złotnicki

Korekta

Hanna Lachowska

Anna Raczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Massonstock/Thinstockphoto

Tytuł oryginału

First Star I See Tonight

Copyright © Susan Elizabeth Phillips 2016.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6107-2

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Pamięci Cathie Linz: miłośniczki kotów, Beatlesów, czerwonych butów, urodzin, bibliotekarzy, przyjaciół i dobrych książek. Jak śpiewał Paul, „Nasze wspomnienia sięgają dalej niż droga przed nami”. Dziękuję za entuzjazm i niekończące się wsparcie, którym obdarzałaś koleżanki i kolegów po piórze. A Twoim najbliższym – wielkie dzięki za to, że daliście nam De.

Rozdział 1

Miasto było jego. Cooper Graham był panem tego miasta, a wraz z nim – całego świata. Tak przynajmniej sobie powtarzał.

Ciemnowłosy kociak klęczał u jego stóp. Jej długie, ciemne włosy opadały mu na nagie udo.

– Żebyś o mnie nie zapomniał – zamruczała.

Końcówka flamastra łaskotała go w udo. Spojrzał z góry na dziewczynę.

– Jak mógłbym zapomnieć o tak pięknej kobiecie?

– Mam nadzieję, że nie zapomnisz. – Przypieczętowała pocałunkiem numer telefonu zapisany czarnym flamastrem. Wieki miną, zanim to z siebie zmyje, ale cenił swoich fanów i nie chciał sprawić jej przykrości.

– Chętnie bym z tobą dłużej pogadał – zapewnił grzecznie i pomógł jej wstać. – Ale muszę jeszcze pobiegać.

Nakryła dłońmi te miejsca na swoim ciele, których dotykał.

– Możesz dzwonić o każdej porze dnia i nocy.

Uśmiechnął się odruchowo i ruszył asfaltową ścieżką prowadzącą wzdłuż wybrzeża jeziora Michigan, z widokiem na fantastyczną panoramę Chicago. Jest najszczęśliwszym facetem na świecie, prawda? No jasne. Wszyscy chcą się z nim przyjaźnić, zwierzać, kochać. Nawet zagraniczni turyści wiedzą, kim jest. Berlin, Delhi, Osaka – nieważne. Coopera Grahama zna cały świat.

Po prawej mijał Burnham Harbor. Był wrzesień, więc żaglówki lada chwila znikną z jeziora, na razie jednak kołysały się na wodzie. Przyspieszył kroku. Upewnił się, że jego sportowe buty rytmicznie uderzają o bruk Lakefront Trail. Widział przed sobą podskakujący koński ogon jasnowłosej biegaczki. Umięśnione nogi. Fantastyczny tyłek. Zero wyzwania. Wyprzedził ją, nie przyspieszając kroku.

To był wspaniały dzień dla Coopera Grahama – ale który nie był? Wystarczy zapytać kogokolwiek. Stado mew nad Chicago z szacunkiem zatoczyło krąg nad jego głową. Potężne dęby wzdłuż alejki zaszumiały z wrażenia. Nawet klaksony taksówkarzy na Shore Drive dodawały mu otuchy. Kochał to miasto, a ono jego.

Facet przed nim był zbudowany jak sportowiec. I szybki.

Ale nie dość szybki.

Coop go wyprzedził. Facet nie wyglądał nawet na trzydziestkę. Coop miał trzydzieści siedem lat i mnóstwo kontuzji po długiej karierze w zawodowym sporcie, ale nie aż tyle, by pozwolił, żeby ktoś go wyprzedził. Cooper Graham został wyłowiony przez Houston z drużyny uniwersytetu stanowego w Oklahomie. Osiem sezonów w Miami Dolphins jako rozgrywający, a potem transfer do legendarnych Chicago Stars, drużyny, która dzięki niemu po trzech sezonach zdobyła upragnione pierścienie Super Bowl. Kiedy tylko wsunął sygnet z brylantem na palec, dokonał rozsądnego wyboru i odszedł – dopóki był na szczycie. I bardzo dobrze. Odszedł, zanim stał się jednym z tych żałosnych starych nieudaczników, rozpaczliwie czepiających się dawnej chwały.

– Hej, Coop! – zawołał biegacz zbliżający się z przeciwnej strony. – W tym roku Starsom będzie cię brakowało!

Coop podniósł kciuk.

Trzy lata w drużynie Stars to najlepszy okres w jego życiu. Owszem, jego korzenie tkwią w polach Oklahomy, Miami pozwoliło mu dojrzeć, ale to Chicago rzuciło mu największe wyzwanie. A reszta to już historia sportu.

– Coop! – Śliczna brunetka biegnąca w jego kierunku o mało nie straciła równowagi, kiedy go poznała.

Posłał jej swój klasyczny uśmiech dla fanki.

– Cześć, skarbie. Super wyglądasz.

– Nie tak super jak ty!

Przez lata zaliczył wiele kontuzji, ale nadal był silny, miał szybki refleks i chęć zwycięstwa, dzięki której zwrócił na siebie uwagę jeszcze w czasie studiów, a z czasem ta uwaga tylko przybierała na sile. Fakt, odszedł ze sportu zawodowego, ale to nie znaczy, że całkiem się wycofał; nie, po prostu zmienił boisko i chciał podbić nowe terytorium.

Kolejny kilometr za nim. I jeszcze jeden. Wyprzedzali go tylko rowerzyści. Jego heroldzi, otwierający mu drogę w to wrześniowe popołudnie. Nikt nie był w stanie go dogonić – ani młodzi Turcy z budek z kebabami, ani wytatuowani chłopcy z mięśniami napompowanymi na siłowni.

Kończył piąty kilometr, kiedy ktoś go jednak wyprzedził. Młody, chyba student. Coop trochę zwolnił, ale teraz od razu przyspieszył. Nikt go nie pokona. Tak już jest i tyle.

Dzieciak zerknął na niego, zorientował się od razu, koło kogo biegnie, i oczy prawie wyszły mu z orbit. Coop skinął mu głową i przyspieszył, aż młody został w tyle. Staruszek? Dobre sobie.

Usłyszał kroki za sobą. Znowu ten gnojek. Zrównał się z Coopem, cholerny chwalipięta. Biegałem dzisiaj z Coopem Grahamem i dałem mu wycisk.

O nie, słodziutki.

Coop przyspieszył. Nie był jednym z tych dupków, którzy twierdzą, że sami zdobyli Super Bowl, ale miał świadomość, że bez niego Stars nie daliby rady, bo Coop najbardziej na świecie kochał zwyciężać.

I znowu ten dzieciak. Coraz bliżej. Chudy, z nogami jak zapałki i za długimi rękami. Młodszy o co najmniej piętnaście lat, ale Coop nie wierzył w żadne wymówki. Zebrał się w sobie. Jeśli ktoś twierdzi, że zwycięstwo nie jest najważniejsze, zalewa. Liczy się tylko wygrana; boleśnie przeżywał każdą klęskę. Ale choćby nie wiadomo jak bardzo go dotknęła, zawsze zachowywał się bez zarzutu; chwalił przeciwnika, śmiał się z siebie, nigdy nie obwiniał złych decyzji, niezdarnych kolegów z drużyny czy kontuzji. Bez względu na gorzkie myśli i jadowite słowa na końcu języka zawsze zachowywał pozory. Narzekanie tylko potęguje gorycz porażki. Ale, na Boga, nienawidził przegrywać. I dzisiaj nie da się pokonać.

Dzieciak biegł równym, długim krokiem. Za długim. Coop wiedział o bieganiu rzeczy, o których młodemu nawet się nie śniło, i dlatego powstrzymał odruch, by przyspieszyć. Nie jest przecież głupi. Głupi biegacze odnoszą kontuzje.

No dobra, jest głupi. Prawy piszczel płonął bólem, dyszał ciężko, chore biodro pulsowało. Umysł podpowiadał, że nie musi nikomu niczego udowadniać, ale nie mógł pozwolić, żeby dzieciak go wyprzedził. Nie potrafił.

Trucht przeszedł w sprint. Przez całą karierę grał mimo bólu i teraz też mu nie ulegnie. Nie w pierwszym wrześniu nie na boisku, gdy jego kumple z drużyny pocą się na treningach przed kolejnym niedzielnym meczem. Nie będzie jak inni byli sportowcy, którym wystarcza wydawanie zarobionych pieniędzy i leniwe tycie.

Osiem kilometrów. Lincoln Park. Znowu biegli ramię w ramię. Płuca mu płonęły, biodro dawało się we znaki, łydki piekły niemiłosiernie. Popękane piszczele, tak się to fachowo nazywa, a boli jak diabli.

Dzieciak został w tyle. Dogonił go. Został w tyle. Znowu go dogonił. Mówił coś. Coop nie słuchał. Ignorował ból, jak zawsze. Koncentrował się na ruchach nóg, na chwytaniu kolejnego haustu powietrza. Na zwycięstwie.

– Coop! Panie Graham!

Co, do cholery?

– Mogę… sobie… zrobić… z panem… zdjęcie? – wysapał dzieciak. – Dla… ojca?

Co? Chodziło mu tylko o fotkę? Coop ociekał potem. Płuca stały mu w ogniu. Zwolnił, dzieciak też, aż w końcu obaj stanęli. Coop najchętniej zwinąłby się w kłębek i osunął na ziemię, ale dzieciak stał i Coop prędzej strzeliłby sobie w łeb.

Po szyi skurczybyka spływała kropelka potu.

– Nie chciałem przerywać panu treningu… ale mój ojciec byłby zachwycony.

Dzieciak nie dyszał tak bardzo jak Coop, ale po piętnastu latach w NFL Coop zdobył się na uśmiech.

– Jasne. Nie ma sprawy.

Młody wyciągnął komórkę, majstrował coś przy niej i cały czas paplał, jak to on i jego ojciec są wielkimi fanami Coopa. Coop tymczasem starał się oddychać. Okazało się, że młody uprawia sprint, więc humor mu się trochę poprawił. Fakt, przez kilka dni będzie musiał robić sobie okłady z lodu na biodro, ale co z tego? Zwycięstwo to jego prawo.

Mimo wszystko to jednak wspaniały dzień w życiu Coopera Grahama.

Gdyby nie jedna upierdliwa kobieta.

Zobaczył ją koło muzeum, kiedy podjechał taksówką po swój samochód. I proszę bardzo, siedziała na ławce i udawała, że czyta książkę.

Wczoraj wyglądała jak bezdomna z potarganymi siwymi włosami. Dzisiaj miała na sobie czarne legginsy, szorty i bluzę i wyglądała jak studentka sztuki. Nie widział stąd jej samochodu, ale był gotów się założyć, że jest gdzieś w pobliżu. Gdyby w ciągu ostatnich czterech dni nie widywał zbyt często ciemnozielonego hyundaia sonaty ze zbitym reflektorem, nie domyśliłby się, że ktoś go śledzi. Miał tego dość.

Już szedł w jej stronę, ale wtedy podjechał autobus. Chyba coś wyczuła, bo wsiadła do niego i stracił okazję. Niespecjalnie się tym przejął, bo domyślał się, że jeszcze ją zobaczy.

I tak właśnie było. Dwa dni później.

Piper przeszła przez jezdnię i zbliżyła się do wejścia do Spiral, nocnego klubu, który Cooper Graham otworzył w lipcu, pół roku po tym, jak odszedł z Chicago Stars. Wrześniowa bryza omiatała jej gołe nogi, podwiewała skraj króciutkiej czarnej sukienki, pod którą miała chyba przedostatnie czyste majteczki. Wcześniej czy później będzie musiała zrobić pranie, ale w tej chwili liczyło się tylko jedno – obserwowanie każdego kroku Coopera Grahama.

Głowa ją swędziała, bo ukryła swoje krótkie włosy pod długą peruką, którą znalazła na wyprzedaży. Miała nadzieję, że włosy, w połączeniu z wydekoltowaną sukienką, kocimi kreskami na oczach, czerwoną szminką i stanikiem push-up, sprawią, że prymityw przy drzwiach, uchodzący w Spiral za selekcjonera, w końcu wpuści ją do środka. Już dwukrotnie próbowała i za każdym razem poniosła klęskę.

Na bramce stał ten sam koleś. Wyglądał jak dziewiętnastowieczna torpeda: gruba głowica, potężny korpus, stopy jak płetwy. Za pierwszym razem burknął pogardliwie, że nie wejdzie, choć jednocześnie wpuścił do środka dwie blondynki. Oczywiście zaprotestowała.

– Co to ma znaczyć: nie ma miejsc? One weszły!

Zmierzył małymi oczkami jej króciutkie ciemne włosy, najlepszą białą bluzkę i dżinsy.

– Jak powiedziałem.

Tak było w zeszłą sobotę. Poza Spiral Piper nie mogła wykonywać swojej pracy, a ponieważ klub jest otwarty tylko cztery dni w tygodniu, dopiero wczoraj miała okazję spróbować ponownie. Uczesała się starannie i włożyła spódniczkę i bluzkę, ale i tak nie zrobiła na nim wrażenia, więc musiała postarać się bardziej. Kupiła sukienkę w H&M, zamieniła ukochane buty na mordercze szpilki i pożyczyła od Jen, swojej przyjaciółki, wieczorową torebeczkę. Mieściła się w niej tylko komórka, podrobione prawo jazdy i kilka banknotów dwudziestodolarowych. Inne rzeczy – wszystko, co zdradzałoby jej tożsamość jako Piper Dove – leżało bezpiecznie w bagażniku jej samochodu: laptop, torba z przebraniami, pełna kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych, kurtek i szali, i obsceniczny przyrząd znany jako Tinkle Belle, dzięki któremu mogła niepostrzeżenie, bez wysiadania z samochodu, załatwiać potrzeby fizjologiczne.

Spiral, klub nazwany na cześć słynnych podkręcanych rzutów Coopera Grahama, to najnowsze miejsce na imprezowej mapie Chicago. Przy aksamitnej linie oddzielającej wejście oczywiście już zdążyła ustawić się kolejka. Zbliżając się do torpedy, wstrzymała oddech, ściągnęła ramiona, wypchnęła piersi do przodu.

– Macie dzisiaj spory ruch, mój drogi – zagaiła z brytyjskim akcentem, który ostatnio ćwiczyła.

Torpeda zwrócił uwagę na jej piersi i twarz, potem opuścił głowę i popatrzył na jej nogi. Co za świnia. Super. Przechyliła głowę i odsłoniła w uśmiechu białe zęby, na które jej ojciec wydawał tysiące dolarów, odkąd skończyła dwanaście lat, choć zaklinała go, żeby raczej kupił jej konia. Teraz, gdy miała trzydzieści trzy lata, nadal uważała, że koń byłby lepszym pomysłem.

– Nie do wiary, jacy wy, Amerykanie, jesteście wielcy. – Koniuszkiem palca wskazującego poprawiła okulary w oprawkach retro, które w ostatniej chwili dodała do przebrania, żeby zmienić się jeszcze bardziej.

Napuszył się.

– Ćwiczę.

– To… to jasne. – Najchętniej udusiłaby kretyna jego firmową smyczą z logo Spiral.

Wpuścił ją do luksusowego wnętrza utrzymanego w brązie i czerni.

Nigdy nie przepadała za sceną klubową, nawet jako dwudziestolatka. Ta sztuczna radość sprawiała, że czuła się wyobcowana, oddalona. Ale dzisiaj to jej praca, a Spiral, klub należący do supergwiazdy, to coś więcej niż zwykła dyskoteka. Dwa poziomy oznaczały z jednej strony dość miejsca do tańca, z drugiej – dawały możliwość rozmów i flirtowania bez konieczności przekrzykiwania muzyki. Czwartkowy tłum już wypełniał całe wnętrze; goście siedzieli na poręcznych sofach obitych skórą, przy małych, kwadratowych, dyskretnie oświetlonych stolikach. Didżej grał dzisiaj z konsoli nad parkietem, na którym plamy światła zlewały się i zmieniały jak napalone ameby.

Kupiła jedynego drinka, na jakiego mogła sobie dzisiaj pozwolić, sprite’a za sześć dolarów. Nad kontuarem listwy LED splatały się jak złote UFO. Przez dłuższą chwilę przyglądała się barmanom, a potem znalazła sobie spokojny kącik między brązowymi kandelabrami, żeby obserwować właściciela, kiedy tylko się pojawi.

Chudzielec z nawoskowanymi włosami i butelką miller lite podszedł do niej i zasłonił widok.

– Czy bardzo bolało, jak spadałaś z nieba?

– Sam spadaj.

Zrobiło mu się bardzo przykro.

– Poczekaj – westchnęła.

Na jego twarzy malowała się żałosna wręcz nadzieja. Poprawiła okulary na nosie i dodała już grzeczniej:

– Słuchaj, te teksty z Internetu są straszne. Lepiej na tym wyjdziesz, mówiąc po prostu „cześć”.

– Oszalałaś?

– To tylko taka uwaga.

Skrzywił się złośliwie.

– Ty suko.

Tyle, jeśli chodzi o starania, żeby być miłą.

Koleś oddalił się w poszukiwaniu łatwiejszej zdobyczy, a Piper upiła łyk sprite’a. Torpeda wrócił na pozycję bramkarza. Podrywanie długonogich blondynek to chyba jego specjalność.

VIP room mieścił się na antresoli. Spojrzała w górę, wypatrując swojej ofiary, lecz nie dostrzegła go wśród gości przy brązowej barierce. Musiałaby dostać się na górę, ale przy schodach czatował inny ochroniarz, blond buldog, którego zadaniem było nie wpuszczać byle kogo na pięterko. Byle kogo, czyli także jej, niestety. Wściekła, przebiła się przez tłum na drugą stronę klubu. I wtedy go zobaczyła.

Nawet w zatłoczonym klubie Cooper Graham wyróżniał się jak reflektor w fabryce świec. Był idiotycznie męski. Idiotycznie. Był Świętym Graalem męskości. Gęste włosy koloru przypalonej grzanki polanej miodem. Kwadratowa szczęka, szerokie ramiona i dołek w podbródku – taki banał, że powinien się wstydzić. Miał na sobie swój klasyczny strój – koszula, dżinsy, kowbojki. W przypadku większości facetów kowbojki w Chicago to pewna przesada, ale on urodził się i wychował na ranczu. Mimo wszystko nie podobały jej się ani jego buty, ani wyrastające z nich długie, umięśnione nogi, ani – bo od dziecka kibicowała Chicago Bears – drużyna, w której dawniej grał. Piper musiała ciężko pracować na każdego centa, w przeciwieństwie do tego aroganckiego, niepotrzebnie uprzywilejowanego byłego rozgrywającego Chicago Stars i stadka zapatrzonych w niego aktoreczek.

Śledziła go od prawie tygodnia. Ilekroć klub był otwarty, Cooper zjawiał się w pracy, nie sądziła jednak, by ten trend długo się utrzymał. Celebryci zazwyczaj załamywali się pod ciężarem prawdziwej roboty.

Graham robił obowiązkową rundkę – klepał mężczyzn po plecach, flirtował z kobietami, które tłoczyły się wokół niego jak samoloty na pasach startowych lotniska O’Hare. Niechętnie krytykowała przedstawicielki własnej płci, ale teraz to jej praca, a żadna z nich nie wyglądała jak przyszła pani prezes – za dużo zarzucania włosami, trzepotania rzęsami i prężenia biustów. Kiedy je obserwowała, po raz kolejny dziękowała losowi, że w tej chwili nie chce się z nikim wiązać. Zależało jej tylko na pracy.

Tłumek wokół Grahama gęstniał. Szukała ochroniarzy, ale jedyni, których widziała, byli zajęci rozmowami z kobietami. Na razie, nikt jeszcze nie zatrudnił jej do ochrony, a miała za sobą długi kurs i widziała, że w przypadku Grahama brak zabezpieczeń był rażący, choć dzięki temu będzie się mogła bardziej do niego zbliżyć.

Graham był rozluźniony mimo tłumu. Widziała, jak przeczesuje wzrokiem gości, jakby czekał na okazję do dobrego podania. Zerknął w jej stronę i zaraz uciekł wzrokiem.

Tłum wokół niego gęstniał niebezpiecznie. Jakimś cudem udało mu się wyrwać i uciec na schody, w stronę VIP roomu. Doprowadzało ją do szału, że nie może za nim iść, skoro już wdarła się do wnętrza klubu.

Przecisnęła się do łazienki, ale usłyszała jedynie nudne plotki o tej, której jakoby udało się dotrzeć do łoża w gabinecie Grahama, podobno przykrytego futrzaną narzutą. Kiedy wychodziła, poczuła dłoń na ramieniu. Torpeda.

Tak jak inni bramkarze, miał na sobie ciemne spodnie i białą koszulę, chyba szytą na zamówienie, żeby pomieściła potężny kark byłego piłkarza.

– Proszę ze mną.

Z wyjątkiem chudzielca z miller lite, któremu udzieliła rady damsko-męskiej, nie zrobiła nic, czym mogłaby zwrócić na siebie uwagę, i bardzo jej się to nie spodobało. Odwróciła się na niewygodnych obcasach i odezwała z brytyjskim akcentem:

– O mój Boże! Ale dlaczego?

– Sprawdzamy dowody.

– Ojejku! Przecież pokazywałam przy wejściu! Bardzo mi miło, ale naprawdę mam już trzydzieści trzy lata.

– Rutynowa kontrola.

Żadna rutynowa kontrola. Coś było nie tak. Już miała odmówić bardziej stanowczo, kiedy skinął głową w kierunku schodów, tym samym dając jej niespodziewanie szansę, by zbliżyć się do VIP roomu. Posłała mu promienny uśmiech.

– A więc dobrze. Załatwmy to jak najszybciej.

Sapnął.

Już widziała brązowe kolumny przy wejściu do VIP roomu na antresoli, ale zanim do nich doszli, złapał ją za ramię i wepchnął do pomieszczenia po lewej stronie.

Był to ciasny kantorek. Drewniane okiennice zasłaniały dolne części okien. Telewizor zawieszony na ścianie pokazywał bezgłośnie kanał ESPN. Na biurku stojącym naprzeciwko dwuosobowej sofy leżał iMac, a nad nim, na ścianie, wisiała oprawiona jak obraz koszulka Chicago Stars z nazwiskiem Coopera Grahama. Złoto-niebieskie logo Starsów zawsze wydawało jej się dziewczyńskie i głupie w porównaniu z poważnym, sensownym logo jej ukochanych Chicago Bears.

– Proszę tu poczekać. – Drań wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Od VIP roomu dzieliło ją zaledwie kilka kroków. Policzyła do dwudziestu i wyciągnęła rękę do klamki.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Zachwiała się i do tego stopnia skoncentrowała na odzyskaniu równowagi, że w pierwszej chwili nie zorientowała się, kto wszedł do środka. A potem z wrażenia zaszumiało jej w uszach.

Cooper Graham we własnej osobie.

Czuła się, jakby trafił ją grom z jasnego nieba, i była na siebie wściekła. Śledziła go już od sześciu dni i powinna być na to lepiej przygotowana. Ale co innego widzieć go z daleka, a zupełnie co innego – z odległości trzech metrów.

Pochłaniał całe powietrze w pomieszczeniu. Po kumpelskim uśmiechu, którym obdarzał gości, nie było śladu. Taki wyraz twarzy miał dawniej na boisku. Jedno było pewne. Jeśli Graham Cooper chce z nią rozmawiać, nie chodzi o dokumenty.

W myślach analizowała wszelkie możliwe powody, dla których ją zatrzymano. Żaden się jej nie podobał. Powtarzała sobie jednak, że nie tylko Graham wie, jak zwodzić przeciwnika. Tyle że ona, w przeciwieństwie do niego, miała wszystko do stracenia.

Choć serce waliło jej tak bardzo, że bała się, że to zauważy, starała się wyglądać tak, jakby to była najwspanialsza chwila w jej życiu.

– Cudownie! Jestem pod wrażeniem, szczerze mówiąc.

Mierzył ją bystrym spojrzeniem oczu o ton ciemniejszych niż włosy. Widział jej perukę, sztucznie uniesione piersi i niezłe nogi. Nie była pięknością, ale też nie paskudą i gdyby miała w sobie choćby odrobinę próżności, jego wyraźna pogarda zabolałaby ją dotkliwie. Ale nie miała, więc nie zabolała.

Wbiła obcasy w wykładzinę. On tymczasem wszedł głębiej do pomieszczenia. Gęste brązowe włosy były zmierzwione. Nie modnie potargane – naprawdę zmierzwione, jak u faceta, który nie zawraca sobie głowy strzyżeniem co dwa miesiące i nie ma w łazience półki uginającej się od kosmetyków.

Spokojnie. Skoncentruj się.

Bez słowa ostrzeżenia wyrwał jej torebkę. Syknęła gniewnie.

– O choroba! – krzyknęła o ułamek sekundy za późno.

Wpatrywała się w jego wielkie dłonie – dwadzieścia pięć centymetrów od kciuka do małego palca. Wiedziała to, bo przygotowała się solidnie. Wiedziała też, że te wielkie dłonie zaliczyły ponad trzysta przyłożeń. I te same dłonie w tej chwili wyjmowały z torebki jej podrobioną zieloną kartę.

– Esmerelda Crocker?

Dobry prywatny detektyw musi umieć improwizować; im więcej poda szczegółów, tym bardziej będzie przekonująca.

– Wszyscy mówią do mnie Esme. Lady Esme. Esmerelda to imię rodowe.

– Coś takiego. – Komentarz spłynął z jego ust jak głęboka woda po spalonej prerii Oklahomy.

Pokręciła niespokojnie głową.

– Przekazywane z pokolenia na pokolenie, na cześć drugiej żony piątego earla Conundrum. Biedulka zmarła w połogu.

– Wyrazy współczucia. – Ponownie zajrzał do środka. – Żadnych kart kredytowych?

– Są bardzo prostackie, nie uważasz?

– Pieniądze nigdy nie są prostackie – stwierdził przeciągle.

– Jakie to amerykańskie.

Dalej buszował w jej torebce, co nie zajęło mu dużo czasu, bo portfel zostawiła w samochodzie – a w nim nowiutką licencję prywatnego detektywa i pół tuzina wizytówek.

Agencja Detektywistyczna DOVE

Rok zał. 1958

Prawda przynosi pokój

Na pierwszych napis brzmiał: „Prawda przynosi pokuj”. Dziadek był może świetnym detektywem, ale z ortografią był na bakier.

Graham pachniał sławą i pieniędzmi. Nie, żeby znała dobrze te zapachy, ale coś takiego poznajesz, kiedy to czujesz, tak samo jak wiedziała, że przyszłość jej firmy zależy od jej kolejnego kroku. Wciągnęła tych kilka atomów tlenu, których nie spaliła jego bliskość.

– Nie, żeby mi jakoś szczególnie przeszkadzało, że buszujesz w mojej torebce, ale czego właściwie tam szukasz?

Oddał jej torebkę.

– Czegoś, co wytłumaczy, dlaczego mnie śledzisz.

A tak bardzo się starała! Myślała gorączkowo. Co ją zdradziło? Jaki idiotyczny błąd pogrążył jej szanse? Tyle pracy na darmo – spała w samochodzie, odżywiała się sieciowym jedzeniem, sikała do Tinkle Belle, a co najgorsze, odkupiła Agencję Detektywistyczną Dove od wrednej, kłamliwej macochy. Agencja Detektywistyczna Dove – firma, którą założył jej dziadek, a ojciec rozwinął i która należała jej się od urodzenia, gdyby ojciec nie był tak cholernie uparty. Całe jej poświęcenie pójdzie na marne. Będzie musiała wrócić do ciasnego biura, i to ze świadomością, że pokonał ją rozpuszczony mięśniak pokroju Coopera Grahama.

Żółć podeszła jej do gardła. Zmarszczyła czoło w udawanym zdziwieniu.

– Śledzę cię?

Stał na tle oprawionej koszulki Chicago Stars wiszącej na ścianie za jego plecami. W niebieskiej koszuli jego i tak imponujące ramiona wydawały się jeszcze szersze. Podwinięte rękawy odsłaniały umięśnione ręce. Ciemne dżinsy – w sam raz, ani za luźne, ani za obcisłe – uwydatniały długie, silne nogi, które Bóg zaprojektował tak, by były mocne i szybkie, na nieszczęście Chicago Bears.

Miał wzrok ponury jak zima w Illinois.

– Widziałem cię pod moim mieszkaniem, siłownią, a teraz tutaj. Chcę wiedzieć dlaczego.

A jej się wydawało, że była taka przebiegła i kreatywna w kwestii maskowania. Jakim cudem ją przejrzał? Nie ma sensu zaprzeczać. Osunęła się na kanapę i myślała gorączkowo.

Czekał. Skrzyżował ręce na piersi. Stał za linią boiska i czekał, aż obrona przeciwnika legnie w gruzach.

– Cóż… – Przełknęła ślinę. Spojrzała na niego. – Bo widzisz… – Głośno wypuściła powietrze z płuc. – Jestem twoją stalkerką.

– Stalkerką?

Poczuła przypływ adrenaliny. Nie podda się bez walki. Poderwała się z kanapy.

– Ale nie niebezpieczną, na miłość boską. Tylko troszkę walniętą.

– Na moim punkcie. – Nie pytanie, stwierdzenie faktu. To nie jego pierwszy raz.

– Nie mam w zwyczaju śledzić wszystkich. Sytuacja… wymknęła mi się spod kontroli. – Nie miała pojęcia, jakim cudem ta taktyka miała jej w czymkolwiek pomóc, ale dzielnie brnęła dalej. – Nie jestem totalnie rąbnięta, wiesz, tylko trochę… niezrównoważona.

Przechylił głowę. Cóż, przynajmniej jej słuchał. Właściwie czemu nie? Wariaci zawsze są fascynujący.

– Zapewniam cię, jestem tylko trochę szurnięta – dodała szybko. – I całkiem nieszkodliwa. Nie musisz się obawiać przemocy z mojej strony.

– Tyle tylko, że mam stalkerkę.

– Chyba nie pierwszą, ośmielę się zauważyć. Facet twojego pokroju… – urwała, nie chcąc się zakrztusić. – Boski…

Pochlebstwo bynajmniej nie sprawiło, że z jego oczu zniknął twardy błysk.

– Nie chcę cię więcej widzieć koło siebie, jasne?

Jasne, a jakże. Koniec. Finito. Ale nie mogła poddać się bez walki.

– To niestety nie jest możliwe… Dopóki nowe leki nie zaczną działać.

Kiedy zacisnął usta w wąską kreskę, dołek w jego podbródku pogłębił się.

– To, co robisz, jest wbrew prawu.

– Że już nie wspomnę, że także krępujące. Nie masz pojęcia, jaki to wstyd. Nic nie boli tak bardzo jak… nieodwzajemniona miłość. – Ostatnie słowa wychrypiała z trudem, bo wszystko w nim budziło jej sprzeciw. Postawa, uroda, ale przede wszystkim arogancja – skutek tego, że ludzie od dzieciństwa całowali go w tyłek tylko dlatego, że urodził się utalentowany.

Nie okazał jej nawet cienia sympatii.

– Jeśli jeszcze kiedykolwiek cię tu zobaczę, wezwę policję.

– Ro… rozumiem. – Już po niej. Właściwie od początku to była beznadziejna sprawa. Chyba że… Skinęła głową z udawanym współczuciem. – Rozumiem, że musi ci z tym być bardzo ciężko.

Ledwo zauważalnie odchylił się do tyłu na obcasach kowbojskich butów.

– Nie tak bym to nazwał.

– Bzdura! – Może jednak znalazła rysę w jego męskiej zbroi. – Boisz się, że nieoczekiwanie rzucę się na ciebie, kiedy będziesz szedł ulicą. Że będę miała w dłoni jeden z tych idiotycznych pistoletów, które wy Amerykanie nosicie ze sobą równie chętnie, jak żujecie gumę. – Takich jak glock w jej bagażniku. – Nigdy bym tego nie zrobiła. Na miłość boską, skądże znowu! No tak, ale nie wiesz tego na pewno i jak byś się bronił w takiej sytuacji?

– Chyba dałbym sobie z tobą radę – odparł sucho.

Udało jej się zrobić zdziwioną minę.

– Skoro tak, co ci przeszkadza, że taka nieszkodliwa wariatka jak ja czasami cię śledzi?

Już nie był taki wyluzowany.

– Bo mi się to nie podoba.

Usiłowała wydać się zarazem troskliwa i zachwycona.

– Tak bardzo się boisz.

– Nie mów tak!

– Rozumiem. To musi być dla ciebie straszny dylemat.

W jego oczach pojawiły się groźne złote błyski.

– Żaden dylemat. Trzymaj się ode mnie z daleka.

Brnęła dalej.

– Cóż, jak już wspominałam, to nie takie proste, dopóki moje leki nie zaczną działać. Lekarze mówią, że to już niedługo. Ale na razie, jestem bezradna. Może jakiś kompromis?

– Nie ma mowy.

– Najwyżej tydzień. W tym czasie po prostu udawaj, że mnie nie ma, jeśli znowu mnie gdzieś zauważysz. – Zatarła dłonie. – I po sprawie.

Nie kupił tego. Nic dziwnego.

– Poważnie mówiłem o policji.

Załamała ręce z nadzieją, że nie wygląda to tak teatralnie, jak się jej wydawało.

– Słyszałam straszne rzeczy o chicagowskich więzieniach…

– Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zaczęłaś mnie nękać.

Może to efekt wielu nieprzespanych nocy, a może nadmiaru cukru w jej krwi od śmieciowego jedzenia, przede wszystkim jednak strach, że straci wszystko, na co tak ciężko pracowała. Pochyliła głowę, zdjęła okulary i pocierała suche oczy rękami, jakby płakała, choć tego nie robiła nigdy, bez względu na to, jak straszne rzeczy się działy.

– Nie chcę iść do więzienia – chlipnęła. – W życiu nie dostałam nawet mandatu. – To akurat kłamstwo, ale jest świetnym kierowcą, a ograniczenia prędkości na autostradzie są chyba dla debili. – Co mi tam zrobią?

– Nie wiem i nic mnie to nie obchodzi.

Mimo ostrych słów wyczuła wahanie i od razu ruszyła tym tropem.

– W takim razie może zadzwoń od razu, bo choćbym nie wiem jak się starała, nie zdołam nad sobą zapanować.

– Nawet tak nie mów.

Czyżby był minimalnie poruszony? Po mistrzowsku pociągnęła nosem i otarła oczy palcem wskazującym.

– Doprawdy nikomu nie życzę tak bolesnej miłości.

– To nie miłość – poprawił z niesmakiem. – To obłęd.

– Tak, wiem. To bzdura. – Otarła suchy nos wierzchem dłoni. – Jak możesz kochać kogoś, kogo dopiero co poznajesz?

– Nie możesz.

Dopóki jej nie wyrzuci, nie zamierzała dawać za wygraną.

– A nie mógłbyś spróbować? Tak przez tydzień, dopóki dzięki nowym tabletkom nie odzyskam rozumu?

– Nie.

– No oczywiście, tak myślałam. I naprawdę chcę dla ciebie jak najlepiej. Nie zniosłabym myśli, że kulisz się ze strachu, że boisz się wyjść z domu w obawie, że mnie zobaczysz.

– Nie kulę się…

– Myślę, że jakoś sobie poradzę w więzieniu. Jak sądzisz, na ile mnie wsadzą? Czy mogłabym liczyć, że… Zresztą nieważne. Nie mogłabym cię prosić, żebyś odwiedzał mnie w więzieniu.

– Zupełnie oszalałaś.

– Fakt. Ale jestem niegroźna. I pamiętaj, to tylko chwilowe. – Dotarła już tak daleko. Równie dobrze może iść na całość. – Gdybym ci się podobała… Ale tak nie jest, prawda?

– Nie!

Jego wybuch wyraźnie ją uspokoił.

– W takim razie nie zaproponuję, że… zadowolę cię seksualnie. – Fuj! Kiedy będzie po wszystkim, chyba wyszoruje sobie usta mydłem.

– Lecz się – warknął.

Podszedł do drzwi i zawołał swojego pomagiera. Chwilę później znalazła się na ulicy.

I co teraz?

Rozdział 2

Cooper poznał w życiu wielu świrów, ale ta wariatka miała tak nierówno pod sufitem, że jej głowie przydałby się generalny remont. Chociaż jedno trzeba jej przyznać – waliła prosto z mostu. Obnosiła swoje szaleństwo na widoku, proszę bardzo, kto chce, niech widzi.

Powinien wrócić na dół, do klubu, ale został za biurkiem. Po dwóch miesiącach gabinet nadal pachniał dziwnie. Nie gumą i potem, nie środkami przeciwbólowymi i chlorem z jacuzzi. Nie, pachniał papierem i farbą, nową tapicerką i tuszem do drukarki. Jednak bez względu na to, jak bardzo brakowało mu znajomych zapachów, nie chciał kurczowo czepiać się przeszłości. Klub Spiral to znak dla świata, że Cooper Graham nie będzie kolejnym żałosnym byłym sportowcem, którego nie stać na nic więcej niż stanowisko komentatora sportowego opowiadającego o meczach, w których sam nie może już uczestniczyć. Scena klubowa to dla niego nowe terytorium, a Spiral to dopiero początek. Chciał stworzyć imperium. I podobnie jak w sporcie, klęska nie wchodziła w grę.

Pochylił się nad komputerem i wpisał w wyszukiwarkę Google: Esmerelda Crocker. Z zielonej karty zapamiętał, że ma trzydzieści trzy lata, ale wyglądała o wiele młodziej. Przeglądał kolejne strony i wreszcie znalazł ją na liście absolwentów londyńskiego Middlesex University. Nic więcej. Ani jednej fotografii tych wariacko szerokich ust, silnie zarysowanego podbródka i przede wszystkim tych oczu barwy jagodowego dżemu – oczu, które zaklinały, żeby wraz z nią wyruszył w podróż przez świat obłędu.

Gdyby nie był tak cholernie wściekły, roześmiałby się, słysząc jej propozycję, że go „zadowoli seksualnie”. W jego życiu było dość szaleństwa. A poza tym, po ośmiu latach stałej obecności w brukowcach, chwilowo robił sobie przerwę od kobiet.

Nie chciał popaść w kolejny stereotyp – jeszcze jeden rozgrywający w łóżku z hollywoodzką ślicznotką. I może by mu się udało, gdyby poprzestał na jednej. Ale kiedy pierwszy związek rozpadł się przez zbyt napięte grafiki, brak prywatności i wątpliwą wierność, poznał następną piękną aktorkę. A potem jeszcze jedną. I jeszcze jedną.

Trzeba przyznać, że wszystkie cztery były nie tylko piękne, ale i mądre. Podobały mu się bystre kobiety sukcesu o olśniewającej urodzie, zresztą komu nie? A dzięki karierze sportowej miał dostęp do crème de la crème. Teraz jednak całkowicie pochłaniał go nowy pomysł – imperium klubowe. Kobiety oznaczają zbyt wielki dramat, za dużo uwagi mediów, za dużo perfum. Gdyby był panem świata, zakazałby tego świństwa. Kobieta powinna pachnieć jak kobieta.

Esmerelda nie używała perfum. Ciekawe, jakie naprawdę ma włosy? Do tego intrygująca twarz i świetne nogi. A jednak przez to zamieszanie swędział go kark, tak samo jak tuż przed zwodem.

Piper zdjęła perukę. Wracała do domu z klubu Spiral, a w jej głowie wirowały kolejne plany, jeden bardziej szalony od drugiego. Nowe podejście. Lepsze przebranie. Ale nie, szybko ją przejrzy. Jeśli zaraz czegoś nie wymyśli, znajdzie się na najlepszej drodze z powrotem do pracy za biurkiem, przy komputerze. Nawet nie chciała o tym myśleć. Poprzednia praca – specjalistki strategii internetowych w firmie sprzedającej części samochodowe – początkowo jej się podobała, ale po dwóch latach pojawiła się nuda, a po pięciu marzyła o inwazji zombi.

Ojciec pozbawił ją kariery, która była jej pisana – pracy u jego boku w Agencji Detektywistycznej Dove – a nawet szans na pracę w konkurencyjnych firmach, dopilnował, żeby do tego nie doszło. Znali go wszyscy, a Duke Dove nie owijał w bawełnę: „Każdy, kto da mojej córce zlecenie inne niż praca przy komputerze, będzie miał ze mną do czynienia”.

Tylko że teraz Duke nie żył, a ona została właścicielką firmy, której chciał ją pozbawić. Firmy, za którą przepłaciła macosze tylko po to, by się przekonać, że lista klientów Duke’a żałośnie się skurczyła, a księgowość w wykonaniu macochy była jeśli nie kreatywna, to, delikatnie mówiąc, dość swobodna. Piper kupiła nazwę i niewiele ponad to, ale ta nazwa była bliska jej sercu i nie chciała poddać się bez walki na śmierć i życie.

Zanim zasnęła, podjęła decyzję. Będzie się trzymała walniętej Esmereldy Crocker i oby coś z tego wyszło.

Następnego ranka umyła się, włożyła dżinsy i koszulkę i przeczesała krótkie włosy palcami – peruka nie będzie jej potrzebna. Napiła się kawy, zjadła kawałek pizzy sprzed trzech dni i wyszła z mieszkania na drugim piętrze budynku w dzielnicy Andersonville. Już wkrótce nie będzie jej na nie stać. Wsiadając do samochodu, do którego zdążyła już wrzucić torbę i wstawić przenośny kubek z kawą, rozważała, czy tego wieczoru skończy w więzieniu. Była gotowa zaryzykować.

Graham zajmował dwupiętrowy apartament w dawnym seminarium w dzielnicy Lakeview, przy ocienionej drzewami uliczce. Nie była to najdroższa dzielnica Chicago, ale na pewno jedna z lepszych, pełna sklepów, modnych knajpek, z dostępem do jeziora i Wrigley Field. Wcisnęła swój samochodzik w wąskie miejsce do parkowania naprzeciwko mikroskopijnego parku, wbiła zęby w pizzę, upiła łyk kawy. Czasy porannych wizyt w Starbucksie to już przeszłość.

Bawiła się kosmykiem swoich prawdziwych włosów, krótkich, niestarannie ostrzyżonych, kasztanowych – tego samego koloru, jak zapewniał Duke, co włosy jej mamy, zanim padła ofiarą mordercy w napadzie rabunkowym. Piper, która miała wtedy cztery lata, prawie jej nie pamiętała. Ale brutalna śmierć matki wywarła ogromny wpływ na to, jak Duke wychowywał córkę.

Chciał, żeby była twarda. Zapisywał ją na kolejne kursy samoobrony i sam uczył wszystkich sztuczek, jakie poznał przez lata pracy. Powtarzał, żeby musi być silna, i nawet kiedy była mała, karcił ją za łzy. Nagrodą za twardość była nauka strzelania i wypady na mecze, wieczory w knajpie za rogiem i jego śmiech, gdy klęła. Ale żadnych łez. Żadnego narzekania. I żadnych odwiedzin u rówieśników, dopóki nie sprawdził rodziny.

Na tym polegał paradoks jej wychowania. Z jednej strony chciał, żeby była silna, z drugiej był przerażająco nadopiekuńczy – co okazało się nieustającym źródłem konfliktów między nimi, gdy zaczęła dorastać, a on stanął okoniem między nią a jej ambicjami. Wychował ją na twardzielkę, a potem usiłował owinąć w bibułkę.

Zawinęła resztki pizzy w papier i wcisnęła do przepełnionej torby ze śmieciami przy tablicy rozdzielczej. Wiele razy błagała ojca, żeby pozwolił jej z nim pracować, ale zawsze odmawiał.

– To nie jest robota dla kobiety. Nie po to wydałem majątek na twoje wykształcenie, żebyś siedziała godzinami na czatach i fotografowała jakiegoś dupka, który zdradza żonę.

Poczuła bolesny ucisk w gardle. Brakowało jej ojca. Dziwaczne połączenie szorstkości i opiekuńczości stanowiło niekończące się źródło awantur, sprawiało, że czuła się niewystarczająco dobra. Nigdy jednak nie wątpiła, że Duke ją kocha, i cały czas spodziewała się, że usłyszy jego głos w słuchawce, upominający, żeby nie włóczyła się sama po mieście po nocy albo nie wsiadała do taksówki, zanim nie sprawdzi, czy kierowca ma ważną licencję.

Doprowadzałeś mnie do szału, tato, ale bardzo cię kochałam.

Zmusiła się, żeby przełknąć łyk kawy przez ściśnięte gardło, i starała się skoncentrować na tyle, żeby przepisać do laptopa wczorajsze ręczne notatki, a nie rozmyślać o chciwej macosze, która teraz za jej pieniądze mościła się w nowym domu w Bonita Springs. Minęła godzina. Chętnie napiłaby się jeszcze kawy, ale to oznaczałoby skorzystanie z Tinkle Belle.

Już zaczynała wątpić, czy Graham w ogóle się pojawi, gdy jego samochód – tesla za sto tysięcy, niebieski metalik – wyjechał z uliczki prowadzącej do garażu. Zamiast jednak włączyć się do ruchu, stanął. Słońce odbijające się w przedniej szybie ograniczało Piper widoczność, ale zaparkowała tak, że sama była doskonale widoczna. Nie mógł jej nie zauważyć.

Chwila prawdy. Zadzwoni po policję czy nie?

Opuściła szybę i pomachała mu radośnie, a potem uniosła kciuk. Liczyła, że dzięki temu Esmerelda wyda się Grahamowi szalona, ale nie groźna, więc zignoruje ją i zajmie się swoimi sprawami.

Nadal nie ruszał się z miejsca. Nie widziała, czy sięgał po komórkę. Jeśli teraz ona odjedzie, uniknie aresztowania, ale zarazem się podda, a to nie w jej stylu.

Ruszył. Odpaliła sonatę i pojechała za nim w stronę centrum. Cały czas nasłuchiwała dźwięku syreny policyjnej. Trzymała się na bezpieczną odległość trzech samochodów; nie starała się ukryć, ale też nie chciała, by poczuł się osaczony. Tesla zjechała gwałtownie na prawy pas i ostro skręciła w wąską uliczkę. Piper wykonała ten sam manewr.

Wzdłuż chodników stały samochody, mężczyzna w pomarańczowej koszulce kosił skrawek trawnika przed domem. Kilka ulic dalej wypatrzyła teslę w przecznicy po prawej. Kolejny skręt – i już go nie było. Graham najwyraźniej chciał dać do zrozumienia, że kiedy tylko zechce, zniknie jej z oczu. Może i dobrze, że nie wiedział, że Piper uczęszczała na niezliczone kursy samoobrony, zajęcia sztuk walki i kursy szybkiej jazdy – kosztowne, ale, jak liczyła, przydatne w jej branży. Zbyt agresywna Esmerelda to niewłaściwy komunikat, więc została z tyłu. Poza tym domyślała się, dokąd Graham zmierza.

I rzeczywiście, wkrótce zjawił się pod siłownią. Pomachała mu z przeciwnej strony ulicy. Łypnął na nią groźnie. W odpowiedzi uniosła palce ułożone w symbol pokoju. Rąbnięta, ale niegroźna. Wszedł do budynku.

Jeździła za nim przez resztę dnia. Trzymała się z daleka, żeby nie czuł się za bardzo skrępowany. Graham omijał szerokim łukiem niebezpieczne dzielnice, w których widziała go dwukrotnie pogrążonego w rozmowie z ulicznymi dilerami. Trudno uwierzyć, że musi kupować towar na ulicy, ale na wszelki wypadek zapisała każde spotkanie, żeby pokazać zleceniodawcy.

Po południu zniknął w przeszklonym wieżowcu na North Wacker, siedzibie dużej grupy inwestycyjnej. Wiedziała, że Graham szuka sponsorów – chciał zbudować sieć drogich klubów nocnych firmowanych przez znanych sportowców. Ponieważ miał więcej forsy niż roczny budżet stanu Illinois, mógłby wyłożyć większość gotówki, ale chciał też wkładu od ludzi biznesu. Intrygowało ją, co motywuje go do działania. Dlaczego nie kupi sobie tropikalnej wyspy, żeby leniuchować tam do końca życia, przypalając trawkę?

W końcu wyszedł. Kiedy zmierzał w stronę parkingu, słońce mieniło się w jego włosach, w przeszklonej fasadzie odbijała się jego silna, pewna sylwetka. Nie podobało jej się, że zwraca uwagę na te rzeczy w facecie o tak wielu cechach wątpliwej jakości: zarozumiały, uprzywilejowany, nieprzyzwoicie bogaty.

Na ulicach zaczynał się popołudniowy ruch. Znał chicagowskie skróty niemal równie dobrze jak ona i wracał do Lakeview bocznymi uliczkami. Bez specjalnego powodu zwolnił niemiłosiernie na jednokierunkowej, kilka przecznic od Ashland. Nagle wysunął rękę przez okno i rzucił coś, co wyglądało jak mały granat, prosto na kawał jałowej ziemi między lombardem a salonem kosmetycznym. Powtórzył to trzykrotnie i odjechał. Zapisała to w raporcie, nie wiedziała jednak, co właściwie zrobił. Jego niby-granaty pozostaną niezauważone, chyba że ktoś będzie ich specjalnie szukał.

Już miała zawrócić i przyjrzeć się im dokładniej, gdy usłyszała za plecami wycie syreny policyjnej. Zerknęła w boczne lusterko i zobaczyła radiowóz. Był coraz bliżej. Zjechała na prawy pas, żeby go przepuścić, ale trzymał się tuż za nią i migał światłami. Czyli chodziło o nią.

Klnąc pod nosem, zjechała na parking przed małym centrum handlowym. Drań! Bawił się z nią w kotka i myszkę! Od samego początku chciał wezwać policję.

Wóz patrolowy zjechał za nią na parking, omiatając światłami koguta wejście do metra i gabinetu dentystycznego. Powaga sytuacji dotarła do niej z pełną siłą. To już koniec. Graham złożył na nią doniesienie. Wydała całe oszczędności i nie miała żadnych zaskórniaków ani choćby jednego zamożnego klienta na miejsce tego, którego wkrótce straci.

Miotając pod nosem wszelkie przekleństwa, które poznała na ojcowskich kolanach, wyjęła prawo jazdy – prawdziwe. Fałszywka leżała bezpiecznie w schowku. Ale nie glock. Co prawda w Illinois można mieć broń, ale na wszelki wypadek kopnęła spluwę głęboko pod siedzenie i modliła się o cud.

Gdy policjant sprawdzał jej numery, wyjęła ze schowka dowód rejestracyjny i kartę ubezpieczenia. W końcu podszedł i zobaczyła, że jest mniej więcej w jej wieku, koło trzydziestki. Jeden z tych umięśnionych bogów, który mógłby zostać Misterem Stycznia w kalendarzu „Nadzy policjanci z Chicago”. Uchyliła okno i zapytała z najmilszym, najbardziej niewinnym uśmiechem:

– O co chodzi, proszę pana?

– Dokumenty wozu, proszę.

Podała mu je. Gdy studiował jej prawo jazdy, przez otwarte okno poczuła zapach jego wody kolońskiej i doszła do wniosku, że najwyraźniej coś z nią nie tak, bo w jej głowie rozległy się dźwięki piosenki It’s raining men. Ciekawe, czy ma mundur na rzepy.

– Zdaje sobie pani sprawę, że nie wolno zalepiać zbitego reflektora taśmą klejącą?

A więc chodziło o reflektor? Graham jej nie zgłosił? Zrobiło jej się słabo ze szczęścia.

– Widzę, że już w sierpniu dostała pani upomnienie, ale nie naprawiła defektu – zauważył.

Zarzucająca włosami blondynka z klubu Spiral pewnie zdołałaby jakoś się wyłgać, ale Piper była tak szczęśliwa, że nawet nie próbowała.

– Nie było mnie na to stać, choć wiem, że to żadne wytłumaczenie. Nie mam zwyczaju lekceważyć zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. – Oczywiście poza ograniczeniami prędkości, ale skoro policjant sprawdził jej prawo jazdy, już to wiedział, tak jak to, że ma pozwolenie na broń.

– Kierowanie niesprawnym pojazdem stanowi zagrożenie – pouczył. – Nie tylko dla pani, ale także dla…

Nie usłyszała reszty wykładu, bo na parking wjechała tesla za sto tysięcy dolarów, niebieski metalik. Samochód stanął pod gabinetem dentystycznym, a Piper poczuła nowy przypływ niepokoju. Policjant wiedział, jak się naprawdę nazywa. Głupia sprawa z reflektorem lada chwila przerodzi się w klęskę kosmicznych rozmiarów.

Nie tylko ona wypatrzyła byłego sportowca wysuwającego się zza kierownicy jak miejski drapieżnik. Policjant przestał mówić. Nabrał powietrza w płuca. Po jego opanowaniu nie było śladu, gdy Cooper podszedł, wyciągnął rękę i się przedstawił, jakby to było potrzebne:

– Cooper Graham.

– Oczywiście! Jestem pana wielkim fanem! – Przystojniak w mundurze pompował dłoń Grahama jak ręczny szyb z ropą. – Strasznie szkoda, że w tym roku już nie gra pan w Starsach.

– Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. – Akcent rodem z prerii Oklahomy. Niemal oczekiwała, że lada chwila włoży w usta źdźbło trawy, żeby podtrzymać wrażenie nieszkodliwego prostaka.

– Jezu, tamten mecz z Patriotsami w zeszłym roku…

– Dzięki. Było nieźle.

Gawędzili sobie w najlepsze o podaniach i taktyce, jakby jej tam wcale nie było. Funkcjonariusz Ciacho nie był drobiazgowy, gdy chodziło o przestrzeganie procedur.

Graham miał własny plan. Przyjrzał się jej krótkim włosom, wczoraj niewidocznym pod peruką.

– Co zrobiła? – zwrócił się do policjanta.

– Zbity reflektor. Zna ją pan?

Cooper skinął głową.

– Jasne. To moja stalkerka.

Policjant natychmiast się sprężył.

– Stalkerka?

Graham przeszył Piper wzrokiem.

– Irytująca, ale nieszkodliwa.

W funkcjonariuszu Ciacho obudził się służbista.

– Proszę wysiąść z samochodu – polecił ostro.

Z trudem powstrzymała przekleństwa, które cisnęły jej się na usta. Policjant słyszał, jak mówiła, wie, że nie ma brytyjskiego akcentu. A jeśli Graham usłyszy jej akcent rodem ze środkowego zachodu, straci wszelkie szanse, żeby doprowadzić to do końca.

– Ręce do góry.

Zacisnęła usta, żeby nie powiedzieć o jedno słowo za dużo. Ciacho nie kazał Grahamowi odejść od auta, choć powinien. No, ale znani sportowcy mogą robić, co im się żywnie podoba.

Na szczęście policjant ograniczył się do oględzin. Dopóki nie zwrócił uwagi na podejrzany pakunek w kieszeni jej dżinsów.

– Muszę panią przeszukać.

Nie mogła powiedzieć nawet słowa na swoją obronę, nie, kiedy Graham stał tuż obok z wyrazem sadystycznej satysfakcji na twarzy. Zacisnęła zęby, gdy Ciacho ją obmacywał.

Był bardzo profesjonalny, dotykał jej tylko wierzchem dłoni, ale i tak było to upokarzające. Stała jak sierota zdana na pastwę dwóch bardzo męskich facetów, z których jeden naprawdę ją dotykał, a drugi równie dobrze mógłby to robić, zważywszy, z jak małej odległości ją obserwował.

Policjant wyjął z kieszeni Piper paczkę orzeszków ziemnych, obejrzał dokładnie i podał jej.

– Nie ma to jak policjanci, którzy dbają o bezpieczeństwo obywateli. – Robiło jej się niedobrze, gdy słyszała kukurydzianą szczerość w głosie Grahama.

– Od dawna pana nęka? – zainteresował się Ciacho.

– Trudno powiedzieć. Zorientowałem się dopiero kilka dni temu. Ten reflektor ją zdradził. – Piper przeklinała się w myślach za głupotę, a Graham zaciskał pętlę na jej szyi. – Kiedy wczoraj z nią rozmawiałem, usta jej się nie zamykały, ale teraz ma chyba niewiele do powiedzenia.

Funkcjonariusz Ciacho ponownie skupił się na Piper.

– Pozwoli pani, że przeszukam samochód?

Znała prawo. Nie mógł tego zrobić bez poważnej przyczyny, lecz słowa Grahama stanowiły aż nadto wystarczający powód. Ale czy Cooper nadal będzie uważał, że jest niegroźna, kiedy zobaczy pistolet? Zanim policjant zajrzy do auta, musi mu powiedzieć o broni.

Zaczęła kasłać, uderzała się pięścią w mostek, krztusiła się, żeby brak brytyjskiego akcentu pozostał niezauważony.

– Niech on odejdzie. – Kolejny napad kaszlu. – A potem może pan sprawdzać.

Udawany kaszel przeszedł w prawdziwy. Policjant wziął jej słowa za pozwolenie, ale był zbyt rozanielony bliskością jednego z najpopularniejszych sportowców w mieście, żeby kazać mu odejść. Natomiast Piper polecił wsiąść do radiowozu.

Przez smugi na szybie patrzyła z rosnącym przerażeniem, jak pod wzrokiem Grahama otworzył drzwi od strony pasażera. Nie minęło dziesięć sekund, a znalazł glocka. Graham spojrzał w jej stronę. Nawet przez brudne okno widziała jego wściekłość.

Ciacho otworzył jej bagażnik i tym samym odsłonił torbę pełną przebrań. Zdumiony podniósł Tinkle Belle. Panowie ucięli sobie dłuższą pogawędkę, aż w końcu wymienili uścisk dłoni i Graham zawrócił do tesli, ani razu nie spojrzawszy w jej stronę.

Koniec wersji demonstracyjnej.