Korekta

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Purestock/Getty Images

Tytuł oryginału

Mixed Blessings

Copyright © 1992 by Danielle Steel

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5438-8

Warszawa 2015. Wydanie IV

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Cudom mojego życia:

Beatrix, Trevorowi, Toddowi, Nickowi, 

Samancie, Victorii, Vanessie, Maxxowi i Zarze, 

za całą radość i nieskończone błogosławieństwo, 

które mi przynieśli, 

i największemu cudowi ze wszystkich… 

mojej jednej i jedynej miłości, Popeye’owi.

Z całym moim sercem i miłością

D.S.

Ukochany cud

Maleńki cud nadziei,

szczególne błogosławieństwo,

najmniejsze marzenie,

jak wspaniale miłość

wszczyna

tykanie

twojego zegara,

jak wielki wstrząs

kiedy odchodzisz,

jak wielki żal,

jęk bólu,

a potem,

szczęśliwie,

mieć znowu błogosławieństwo,

przytulać, mieć,

dawać, dzielić,

z odwagą

ku skałom,

ku falom,

znowu,

pływać dopóki

nie możesz już,

krzyczeć w ciemnościach

z tęsknoty

większej aniżeli niebo,

szeptać cicho,

przenieść blisko,

z nadzieją, że łagodniejsze

duchy słyszą

długie czekanie,

ciemna noc,

bez tchu,

dopóki maleńkie paluszki

nie złapią twojego rękawa

i dotkną twojego serca

złotem,

nigdy za późno,

za ciemno

na dziecko

trzymane w objęciach,

cud życia,

najcenniejsza chwila

ze wszystkich,

bolesne szepty,

naglące wołanie,

aż wreszcie tu,

trzymać ciebie

w moich ramionach,

zawsze kochać,

nagle nasz,

ukochany cud

tak bardzo drogi.

Rozdział 1

Niebo jaśniało błękitem, a dzień był gorący i bezwietrzny, gdy Diana Goode wysiadła z ojcem z limuzyny. Rysy jej twarzy wydawały się łagodniejsze niż zwykle, zmiękczone mgiełką welonu koloru kości słoniowej. Ciężka atłasowa suknia szeleściła cicho, gdy kierowca pomagał Dianie wysiąść i układał fałdy jej kreacji. Uśmiechnęła się promiennie do stojącego przed kościołem ojca i zamknęła oczy, usiłując zapamiętać absolutnie każdy szczegół tej chwili. Nigdy w życiu nie była tak szczęśliwa. Wszystko układało się wręcz doskonale.

– Wyglądasz prześlicznie – powiedział miękko jej ojciec. W tle wznosił się kościół episkopalny pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Pasadenie. Matka Diany pojechała wcześniej innym samochodem wraz z pozostałymi córkami, ich mężami i dziećmi. Diana, średnia z rodzeństwa, zawsze usiłowała być lepsza, mądrzejsza, odnosić większe sukcesy. Kochała siostry głęboką, mocną miłością, ale dotychczas ciągle zdawało się jej, że musi zrobić w życiu więcej niż one.

Najstarsza z nich, Gayle, miała zamiar iść do szkoły medycznej, ale spotkała swojego męża na roku zerowym, pobrali się w czerwcu i natychmiast zaszła w ciążę. Teraz, w wieku dwudziestu dziewięciu lat, miała już trzy prześliczne córeczki. Gayle była starsza od Diany o dwa lata i chociaż zawsze czuły się sobie bliskie, to cały czas istniało pomiędzy nimi coś w rodzaju rywalizacji. Obie zadziwiająco różniły się od siebie. Gayle nigdy więcej nie wspominała o zrobieniu kariery medycznej. Stanowiła przykład szczęśliwej mężatki, zadowolonej z siedzenia w domu z dziewczynkami i zajętej dziećmi oraz mężem. Była doskonałą żoną lekarza, inteligentną, wykształconą, pełną wyrozumiałości dla czasem zaskakujących godzin pracy położnika. Gayle zwierzyła się siostrze kilka tygodni wcześniej, że planują jeszcze jedno dziecko. Jack strasznie chciał mieć syna. Całe życie Gayle obracało się dookoła męża, dzieci i domu. Dla niej, w przeciwieństwie do obu młodszych sióstr, świat kariery zawodowej nie miał absolutnie żadnego powabu.

W pewien sposób więcej wspólnego miała Diana z młodszą siostrą, Samanthą. Sam była ambitną, przebojową młodą kobietą podekscytowaną pracą zawodową i przez kilka pierwszych lat swojego małżeństwa desperacko usiłowała poradzić sobie i z domem, i z własną karierą. Ale kiedy jej drugie dziecko urodziło się w trzynaście miesięcy po pierwszym, zaledwie dwa lata po ślubie, musiała przyznać, że po prostu nie daje sobie rady. Zwolniła się z pracy w galerii sztuki w Los Angeles i zdecydowała pozostać w domu, co jej mąż powitał z dużym zadowoleniem. Przez kilka miesięcy po złożeniu wymówienia Sam była niezadowolona z tego, że nie pracuje zawodowo. Przez dwa lata małżeństwa Seamus osiągnął pewien sukces, jego prace rozpoznawano i podziwiano. Powoli stawał się w Los Angeles jednym z bardziej rozchwytywanych współczesnych młodych artystów.

Sam wykonywała w domu pewne prace jako wolny strzelec, ale nawet to okazało się niemal niemożliwe przy braku jakiejkolwiek pomocy i dwójce małych dzieci. Uwielbiała siedzenie w domu z mężem i dziećmi, ich małżeństwo było wspaniałe, a syn i córka stanowili przykład dwojga pyzatych cherubinków. Każdy, kto zobaczył maluchy, natychmiast się w nich zakochiwał. Ale Sam chwilami nadal zazdrościła Dianie jej miejsca wśród ludzi pracujących, pomiędzy „dorosłymi”, jak to określała.

W oczach Diany życie sióstr wyglądało na takie uporządkowane. Odnosiła wrażenie, że w wieku dwudziestu pięciu i dwudziestu dziewięciu lat zdawały się mieć wszystko, czego pragnęły. Sam była szczęśliwa i swobodna w świecie sztuki współczesnej, Gayle jako żona lekarza. Ale Diana zawsze pragnęła osiągnąć w życiu o wiele więcej niż one. Poszła do Stanfordu, potem studiowała przez rok w Paryżu, na Sorbonie. Po uzyskaniu dyplomu powróciła tam jeszcze na jakiś czas. Znalazła sobie prześliczne małe mieszkanie na rue de Grenelle, i przez chwilę zdawało się jej, że naprawdę tam zostanie. Ale po upływie półtora roku, podczas którego pracowała dla „Paris Matcha”, zatęskniła za domem, Stanami i rodziną… a przede wszystkim, ku jej własnemu zdziwieniu, za siostrami. Gayle miała już trzecie dziecko, Sam oczekiwała pierwszego i Diana czuła, że chce być wraz z nimi.

Ale po powrocie, rozdarta wewnętrznie, torturowała się przez kilka miesięcy myślami, czy podjęła właściwą decyzję. Może za mało starała się tam zostać.

W Paryżu było wspaniale, ale Los Angeles także wydawało się interesujące. Prawie natychmiast po powrocie dostała doskonałą posadę starszego redaktora w piśmie „Today’s Home”. Magazyn powstał stosunkowo niedawno i stwarzał szerokie możliwości rozwoju. Otrzymywała niezłą pensję, otaczali ją sympatyczni ludzie, pracowała w doskonałych warunkach we wspaniałym biurze. Organizowała zdjęcia, wynajmowała fotografików, sama pisała niektóre artykuły i latała oglądać wyjątkowe domy w egzotycznych okolicach. Od czasu do czasu odwiedzała nawet Paryż i Londyn. Robiła zdjęcia na południu Francji i w Gstaad. Oczywiście odwiedzała też Nowy Jork, Palm Beach, Houston, Dallas, San Francisco i inne amerykańskie miasta. To była jakby stworzona dla niej praca, której zazdrościli jej przyjaciele, a nawet siostry. Jeśli ktoś nie wiedział, jak bardzo jest ciężka, to wyglądało to wspaniale.

Krótko po podjęciu tej pracy Diana spotkała Andy’ego na przyjęciu dla ludzi z branży. Tego wieczoru, kiedy się poznali, rozmawiali równe sześć godzin w małej włoskiej restauracyjce. Niedługo potem Andy poprosił ją, aby się do niego wprowadziła. Czekała sześć miesięcy z podjęciem decyzji, nie chcąc rezygnować z niezależności. Ale szalała za nim, a Andy dobrze o tym wiedział. On też za nią przepadał, stanowili doskonałą parę. Wydawało się, że idealnie pasują do siebie. Wysoki, przystojny, jasnowłosy, w Yale był gwiazdą tenisa, pochodził ze starej, poważanej rodziny z Nowego Jorku. Zapisał się na Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles i skończył tam prawo. Zaraz po dyplomie podjął pracę w departamencie prawnym jednej z głównych sieci telewizyjnych.

Kochał to, co robił, a Diana była zafascynowana jego pracą i ludźmi, których spotykał. Prowadził doradztwo prawne dla kilku ważnych programów rozrywkowych i sieć była niesłychanie zadowolona ze sposobu, w jaki radził sobie ze skomplikowanymi kontraktami.

Diana uwielbiała chodzenie z nim na przyjęcia dla ludzi interesu, spotykanie telewizyjnych gwiazd i rozmowy z innymi prawnikami, wielkimi producentami i ważnymi agentami. To były grube ryby, ale Andy brał ich wszystkich pod włos. Miał głowę nie od parady, posiadał błyskotliwy umysł i rzadko kiedy był pod wrażeniem uroku światka, w którym pracował. Lubił to, co robił, i miał zamiar otworzyć własną kancelarię, specjalizującą się w prawie dotyczącym przemysłu rozrywkowego. Ale wiedział, że jeszcze na to za wcześnie, poza tym doceniał wartość zdobywanego podczas pracy dla sieci doświadczenia. Zdążył już precyzyjnie zaplanować przebieg swojej dalszej kariery, a kiedy w jego życie wkroczyła Diana, w ciągu kilku dni zorientował się, że to jest właśnie ta kobieta, z którą pragnie się ożenić i stworzyć rodzinę. A potem śmieli się, kiedy stwierdzili, że oboje chcą czworga dzieci. On miał trzech braci, w tym identycznych bliźniaków, i Diana zastanawiała się, czy mogliby też mieć taką parkę. Dużo rozmawiali o posiadaniu dzieci i w pewnym momencie Diana zorientowała się, że ich pewna beztroska w przestrzeganiu zasad antykoncepcji wywodziła się z pragnienia, aby ona „przypadkiem” zaszła w ciążę. Oboje nie mieliby nic przeciwko temu, żeby Diana „wpadła”, co zmusiłoby ich do wcześniejszego zawarcia małżeństwa. Po kilku miesiącach od momentu poznania się rozmawiali otwarcie o ślubie i planach na dalsze życie.

Mieszkali razem w małym, przytulnym mieszkanku w Beverly Hills. Mieli niemal taki sam gust i nawet kupili dwa obrazy Seamusa. Przy połączeniu swoich dochodów mogli sobie pozwolić na całkiem niezłe życie. Urządzili mieszkanie w nowoczesnym stylu, a wszystkie dodatkowe pieniądze wydawali na dzieła sztuki. Chcieliby mieć kiedyś poważną kolekcję, ale nie mogli sobie na to jeszcze pozwolić, więc kupowali to, na co było ich stać, i bardzo się cieszyli.

Dianę radowało, że Andy tak dobrze porozumiewał się z jej rodzicami, siostrami i ich mężami. Chociaż Jack i Seamus wydawali się tak różni, Andy lubił ich obu i często jadał z nimi lunch, jeśli tylko nie miał w planach jakiegoś służbowego posiłku wyznaczonego przez sieć. I wydawało się, że z taką samą łatwością poruszał się w świecie sztuki Seamusa, jak i w środowisku Jacka, dyskutując z jednakową swadą o badaniach medycznych i inwestycjach finansowych. Andrew Douglas stanowił przykład miłego, dającego się lubić człowieka i Diana była zachwycona ich wspólnym życiem. Po roku pojechali razem do Europy i pokazała mu w Paryżu wszystkie swoje ulubione miejsca, a potem wybrali się na wycieczkę w dolinę Loary. Odwiedzili też w Szkocji Nicka, młodszego brata Andy’ego, który mieszkał tam od roku. Prowadzili doskonałe życie, a po powrocie do domu zaczęli snuć leniwe plany zawarcia małżeństwa podczas najbliższego lata. Zaręczyli się w osiemnaście miesięcy po tym, jak się poznali, a datę ślubu ustalili na czerwiec w osiem miesięcy później. Zdecydowali się pojechać do Europy na miesiąc miodowy, odwiedzić południową Francję i Włochy. Dianie udało się uzyskać trzy tygodnie urlopu w swoim czasopiśmie, a Andy wycyganił w swojej pracy tyle samo wolnego.

Szukali domu w Brentwood, Westwood i Santa Monica, myśleli nawet o dojeżdżaniu z Malibu, jeśli właśnie tam trafiłoby się coś naprawdę ładnego. Ale w marcu znaleźli wspaniały dom w Pacific Palisades. Przez całe lata kochała go i dobrze dbała o niego wielka rodzina, a potem dzieci dorosły, odeszły i rodzice postanowili go sprzedać. Andy i Diana zakochali się w tym miejscu od pierwszego wejrzenia. Wielki, łączący różne style, ciepły dom miał drewniane filunki, a w ogrodzie rosły piękne drzewa i było mnóstwo miejsca do zabawy dla dzieci. Na piętrze znajdowała się wielka sypialnia i gabinety dla każdego z nich oraz przyjemny pokój gościnny, a wyżej cztery duże sypialnie.

Dom był do objęcia w maju i Andy przeprowadził się tam na trzy tygodnie przed datą ślubu. Podczas obiadu pożegnalnego, jaki rodzice Diany wydali w Bistro w Beverly Hills, nadal wszędzie w domu stały pudła i Diana zostawiła w hallu ich bagaże przygotowane na miodowy miesiąc. Nie chciała spędzać z narzeczonym nocy przed ślubem, więc poszła do domu rodziców. Spała w sypialni swojego dzieciństwa, i po przebudzeniu długo leżała, patrząc na spłowiałe różowo-niebieskie tapety, tak dobrze jej znane. Zabawne było pomyśleć, że za parę godzin stanie się kimś innym, czyjąś żoną… Co to właściwie znaczy? Kim teraz będzie? Czy zauważy jakąś różnicę pomiędzy małżeństwem a wspólnym mieszkaniem? Czy on się zmieni? A ona? Nagle to wszystko wydało się przerażające. Potem pomyślała o swoich siostrach, o mężczyznach, których poślubiły, dzieciach, które miały, i o tym, jakie to wszystko spowodowało w nich zmiany, na początku niewielkie, ale z upływem czasu one, mężowie i dzieci zaczęli stanowić jedność. Nadal były blisko ze sobą, ale w nieco inny sposób. Dziwna też wydała się Dianie myśl, że za rok może mieć własne dziecko. Świadomość tego wywołała jakieś dziwne mrowienie w dole brzucha. Kochanie się z Andym zawsze stanowiło niezwykłe przeżycie, ale jeszcze bardziej ekscytująca wydawała się myśl, że kiedyś może zaowocować dzieckiem. Tak bardzo kochała Andy’ego i chciała mieć jego dzieci.

Kiedy wstawała w ten weselny dzień, nadal uśmiechała się do siebie, zastanawiając się nad życiem, jakie mieli dzielić ze sobą. Gdy wszyscy jeszcze spali, zeszła na dół, żeby spokojnie wypić filiżankę kawy. Zaraz potem dołączyła do niej matka, a pół godziny później przyjechały siostry z dziećmi, aby się przebrać i pomóc Dianie przygotować się do ślubu. Ich mężowie zostali w domu, obaj mieli pełnić role drużbów. Trzy córeczki Gayle i jedna Sam miały rzucać kwiatki, a synkowi Sam przypadła rola podawania obrączek. Dopiero co skończył dwa latka i wyglądał tak ślicznie w swoim jedwabnym białym ubranku, które Diana wybrała dla niego, że ona i jej siostry miały aż łzy w oczach.

Matka Diany zabrała dzieci krótko po tym, jak przyjechały, i oddała pod opiekę wynajętej dziewczynie, aby nie przeszkadzały matkom przy przebieraniu się.

– Typowe – skomentowała Gayle, uśmiechając się trochę krzywo i podnosząc brwi. Ich matka zawsze myślała o wszystkim, planowała, uwzględniając wszelkie możliwości, i była tak dobrze zorganizowana, że cała rodzina mruczała z niezadowoleniem, gdy wydzwaniała w czerwcu z pytaniami o ich plany na Dzień Dziękczynienia. Ale dla Diany pomoc matki przy organizowaniu wesela stanowiła błogosławieństwo. Miała tak wiele zajęć w pracy, że ledwo znalazła czas na przymiarki sukni ślubnej. Matka zajęła się przygotowaniem wszystkiego i Diana wiedziała doskonale, że na pewno zrobi to znakomicie, a impreza przebiegnie bez zakłóceń. I tak właśnie było do tej pory. Jej siostry wyglądały pięknie w jedwabnych sukniach w bladobrzoskwiniowym kolorze, z bukietami róż w nieco jaśniejszym odcieniu. Małe dziewczynki, wychodząc z domu do kościoła z babcią i matkami, także były prześliczne w białych ubrankach z brzoskwiniowymi lamówkami, a w ubranych w rękawiczki dłoniach trzymały koszyczki z płatkami róż. Diana została w domu i rozmawiała z ojcem przez ostatnie, szarpiące nerwy chwile.

– Wyglądasz po prostu przepięknie, kochanie – uśmiechał się do niej.

Zawsze był z niej bardzo dumny, łagodny, uprzejmy, dawał swoje pełne poparcie. Nie mogła narzekać na swoich rodziców, nie istniały pomiędzy Dianą a nimi żadne ukryte urazy, zadawnione animozje, nawet z okresu dorastania. O ile pamiętała, Gayle miała nieco trudniejsze zadanie z rodzicami, ona i matka od czasu do czasu kłóciły się gwałtownie. Gayle, jako pierworodna, „urabiała ich” – jak to zawsze objaśniała później. Ale Diana cały czas uważała, że rodzice zachowywali się bardzo rozsądnie i Samantha przeważnie zgadzała się z nią, chociaż na początku państwo Goode denerwowali się nieco myślą, że ma poślubić artystę. Ale w końcu polubili zięcia i zaczęli szanować. Seamus był trochę zamknięty w sobie, lecz trudno było go nie lubić.

A w stosunku do Andrew Douglasa nie mieli absolutnie żadnych zastrzeżeń. Był wspaniałym mężczyzną i doskonale wiedzieli, że Diana na pewno będzie z nim bardzo szczęśliwa.

– Wystraszona? – spytał ojciec łagodnie, podczas gdy Diana przechadzała się po salonie, usiłując zająć się czymś przez tych kilka ostatnich chwil, które dzieliły ich od wejścia do limuzyny, mającej zawieźć pannę młodą na ślub. Zostało niewiele czasu i Diana nagle zapragnęła, aby było już po wszystkim, i marzyła, żeby siedzieć teraz w Bel Air albo w samolocie do Paryża.

– Tak jakby. – Uśmiech nadał twarzy Diany dziecinny wygląd. Jej długie kasztanowe włosy upięto pod welonem w kok i kiedy tak patrzyła na ojca, wyglądała na niezmiernie wyrafinowaną kobietę, a jednocześnie bardzo młodą dziewczynę. Zawsze mogła zwrócić się do ojca, zwierzyć, podzielić się żalami czy obawami. Ale teraz tak naprawdę nie bała się niczego, szukała tylko odpowiedzi na parę pytań.

– Zastanawiam się cały czas, czy stanę się inna teraz… to znaczy, kiedy wyjdę za mąż… no wiesz, zamiast tylko mieszkać razem z nim… – Westchnęła i znowu się uśmiechnęła.

– To wszystko wydaje się takie dorosłe, prawda? – Mając dwadzieścia siedem lat nadal czuła się bardzo młoda, a czasem bardzo stara. Ale chyba to był odpowiedni moment na wyjście za mąż, zwłaszcza za mężczyznę, którego tak mocno kochała.

– To jest dorosłe – odpowiedział ojciec z uśmiechem, delikatnie muskając ustami jej czoło. Ten wysoki, dystyngowanie wyglądający pan ze srebrnymi włosami i intensywnie błękitnymi oczami znał ją tak dobrze i lubił kobietę, jaką się stała, jak również mężczyznę, którego zamierzała poślubić. Wiedział, że im się uda. Nie obawiał się o los Andy’ego i Diany. Jeżeli życie okaże się dla nich łaskawe, zajdą daleko, a ojciec życzył im na tej drodze wszystkiego najlepszego.

– Jesteś już na to gotowa. Wiesz, co robisz, a on jest dobrym człowiekiem. Wszystko pójdzie dobrze, kochanie. A my zawsze będziemy z tobą… i z Andym. Mam nadzieję, że oboje o tym wiecie.

– Tak, tato. – Oczy Diany wypełniły się łzami. Poczuła się nagle tak związana z nim i z tym domem, nawet jeśli nie miała już tu mieszkać. Opuszczenie ojca okazało się trudniejsze niż odejście od matki, przed wyjściem do kościoła bardziej zajętej i rzeczowej, zaprzątniętej poprawianiem welonu, pilnowaniem dzieci, aby nie nadepnęły na tren sukni. Ale teraz nie było żadnych przeszkód, tylko miłość i nadzieja, i nawał uczuć.

– No chodź już, młoda damo – powiedział w końcu, głosem szorstkim, ale przepełnionym miłością. – Mamy chyba zdążyć na ślub. – Uśmiechnął się do niej i podał ramię, a potem wraz z kierowcą pomogli jej uporać się z długim welonem i trenem przy wsiadaniu do limuzyny. W chwilę później siedziała na tylnym siedzeniu, trzymając w dłoniach wielki bukiet białych róż. Suknia wypełniała wnętrze całego niemal samochodu i Dianę zdziwił nagle fakt, że kiedy ruszyli, dzieci machały do niej, pokazywały palcami i krzyczały: „Patrz!… Patrz!… Panna młoda!…” To zabawne, zorientowała się, że to właśnie ona jest tą panną młodą, i poczuła się oszołomiona z podniecenia, gdy odjeżdżali. Serce jej waliło, gdy wygładzała welon i poprawiała koronkowy stanik oraz wielkie atłasowe rękawy. Wyjątkowo uroczystą suknię uszyto w stylu wiktoriańskim.

Na przyjęcie po ślubie, które odbywało się w Oakmont Country Clubie, zaproszono trzysta osób. Każdy miał tam być – jej szkolne koleżanki, przyjaciele rodziców, dalecy krewni, ludzie, których znała z pracy, przyjaciele Andy’ego i jego koledzy z sieci. Najbliższy przyjaciel Andy’ego, William Bennington, został zaproszony również na ślub. Przyszło też kilka gwiazd, z którymi Andy współpracował przy przygotowywaniu kontraktów. No i oczywiście nie mogło zabraknąć jego rodziców i rodzeństwa. Trzej bracia Andy’ego – Nick, ten, który przedtem był w Szkocji, a teraz pracował w Londynie, i bliźniaki Greg i Alex, studenci Harvard Business School, stawili się w komplecie. Bliźniaki były sześć lat młodsze od Andy’ego, który miał trzydzieści dwa lata, i bracia zawsze uważali go za swojego idola. Uwielbiali też i Dianę, a ona nie mogła doczekać się tego, aby ich częściej widywać, gościć w domu podczas wakacji, a nawet miała nadzieję, że uda jej się przekonać ich do osiedlenia się w Kalifornii. Ale w przeciwieństwie do Andy’ego reszta jego rodzeństwa preferowała wschód i Greg z Aleksem myśleli raczej o wylądowaniu w Nowym Jorku albo Bostonie, a może nawet Londynie, jak Nick.

– Nie jesteśmy wielbicielami gwiazd, jak nasz brat – żartował dobrodusznie Nick dzień wcześniej, podczas przyjęcia pożegnalnego. Ale zarówno sukces osiągnięty przez starszego brata, jak i wybór panny młodej stały się przedmiotem ich wyraźnego podziwu. Trzej chłopcy byli bardzo dumni z najstarszego brata.

Z miejsca, w którym stali, Diana mogła słyszeć muzykę organową dochodzącą z kościoła. Ujęła ojca pod rękę i poczuła, jak przeszywa ją dreszcz podniecenia. Popatrzyła na ojca oczami tak samo niebieskimi jak jego własne i kiedy zaczęli wchodzić na schody, ścisnęła mu dłoń.

– Zaczyna się, tato – szepnęła.

– Wszystko na pewno pójdzie bardzo dobrze – zapewniał córkę, dokładnie tak samo jak wtedy, gdy po raz pierwszy miała grać w szkolnym teatrze… jak wtedy, gdy mając dziewięć lat, spadła z roweru i złamała rękę, a on, jadąc do szpitala, opowiadał zabawne historyjki, zmuszając ją do śmiechu, a potem obejmował mocno podczas nastawiania złamania.

– Jesteś wspaniałą dziewczyną i będziesz wspaniałą żoną – powiedział, kiedy zatrzymali się tuż przy głównych drzwiach, czekając na sygnał od jednego z drużbów.

– Kocham cię, tatusiu – szepnęła nerwowo.

– Ja też cię kocham, córeczko. – Schylił się i pocałował czubek welonu, a słodki zapach róż unosił się dookoła. Oboje wiedzieli, że zapamiętają tę chwilę do końca życia.

– Niech cię Bóg prowadzi – zaszeptał, gdy w końcu dano sygnał i jej siostry zaczęły powoli kroczyć główną nawą. Za nimi postępowały trzy najlepsze przyjaciółki Diany, także ubrane w brzoskwiniowe suknie i wielkie kapelusze. Na końcu szła gromadka uroczych dzieci. Nastąpiła przedłużająca się przerwa, muzyka potężniała, i powoli, powoli, po królewsku i z gracją weszła ona, młoda królowa w białej atłasowej sukni z pięknymi wstawkami z koronki koloru kości słoniowej, idąca na spotkanie z małżonkiem. Welon otulał Dianę jak miękka mgiełka, a pod nim można było ujrzeć zarys jej twarzy o jasnej skórze i pięknych niebieskich oczach. Uśmiechała się nerwowym półuśmiechem, a potem spojrzała w górę i zobaczyła jego, wysokiego, przystojnego, jasnowłosego i czekającego na nią. Obietnica na całe życie.

Andrew, patrząc na Dianę, miał łzy w oczach. Wyglądała jak zjawisko, kiedy tak zbliżała się powoli, krocząc w białych atłasach po dywanie nawy. A potem wreszcie stanęła przed nim, trzymając bukiet w drżących rękach.

Andrew łagodnie ujął dłoń panny młodej. Pastor uroczyście zwrócił się do wiernych, przypominając o przyczynie tego zgromadzenia, o powadze obrzędu, o tym, że obowiązkiem krewnych i przyjaciół jest wspieranie młodej pary, przysięgającej sobie na dobre i na złe, w chorobie i w zdrowiu, w bogactwie i ubóstwie, dopóki śmierć ich nie rozłączy. Mówił do młodych, że ich drogi nie zawsze będą gładkie, a losy przyjazne, ale zgodnie z przysięgą muszą się wspierać nawzajem, ufać sobie, umacniać się w miłości do siebie i do Boga.

Złożyli oboje obietnice mocnymi, czystymi głosami, i w tym momencie ręce Diany przestały drżeć. Nie bała się już wcale. Przecież była z Andym. Tam, gdzie jej miejsce. I nigdy w życiu nie czuła się tak szczęśliwa. Promieniała, gdy pastor ogłaszał ich mężem i żoną. Wąska złota obrączka, którą Andy wsunął jej na palec, błyszczała w słońcu, a kiedy schylił się, aby Dianę ucałować, oczy Andy’ego pałały taką miłością, że nawet jej matka rozpłakała się w końcu. Ojciec zaczął płakać na długo przedtem, kiedy zostawił córkę przed ołtarzem obok mężczyzny, którego kochała. Wiedział, że już nigdy nie będzie tak samo… Należała teraz do kogoś innego.

Wychodzili z kościoła promienni i dumni, i wyglądali tak samo, wsiadając do samochodu, który miał ich zawieźć na wesele. Tańce trwały do szóstej po południu. Dianie wydawało się, że zaproszono wszystkich ludzi, których kiedykolwiek znała, i jeszcze parę setek innych. A przed wieczorem czuła się tak, jakby tańczyła z każdym, kto był na przyjęciu. Ona i jej siostry świetnie się bawiły, tańcząc limbo z Andym i jego braćmi. Obaj bliźniacy musieli bawić się z Sam, bo przecież było czterech braci Douglasów, a tylko trzy siostry Goode, ale Sam wcale nie narzekała. Była młodsza od nich tylko o rok i pod koniec wesela wszyscy zostali wielkimi przyjaciółmi. Dianę wzruszyło to, iż przybyło tak wielu znajomych Andrew z sieci, nawet jego szef wraz z żoną, pomimo że nie mogli pozostać długo. Ale i tak miło, że się zjawili. Stawił się też redaktor naczelny jej czasopisma i tańczył kilka razy z Dianą i jej matką.

To było wspaniałe popołudnie, doskonały dzień, początek życia, o jakim zawsze marzyła. Jak dotąd, wszystko świetnie się układało. Andy znalazł się na jej drodze we właściwym momencie, przez minione dwa i pół roku byli szczęśliwi, a mieszkanie z nim bardzo Dianie odpowiadało. Nadeszła wreszcie odpowiednia chwila na zawarcie małżeństwa. Oboje mieli pewność co do swoich uczuć i wspólnych pragnień. Chcieli być razem, dzielić swoje życie, budować rodzinę taką, z jakiej się wywodzili. Mieli sobie tyle do dania, tak wiele chcieli ofiarować. Diana poczuła nagle, że wszystko jest niemal nazbyt doskonałe, kiedy tak stała i patrzyła na Andy’ego, zanim poszła zdjąć ślubną suknię i przebrać się. Nie mogła znieść myśli o tym, że ma to zrobić, nigdy już jej nie włożyć, zmienić rzeczywistość we wspomnienia. Patrząc na swego nowo zaślubionego męża, pragnęła, aby ta chwila trwała wiecznie.

– Wyglądasz niesamowicie – szepnął, porywając Dianę znowu na parkiet do ostatniego walca, tuż przed opuszczeniem przyjęcia i rozpoczęciem nowego życia.

– Chciałabym, aby dzisiejszy dzień trwał wiecznie – odrzekła, zamykając oczy i myśląc o tym, jak było cudownie.

– Tak się stanie – odpowiedział cicho, przytulając ją mocno do siebie.

– Postaram się o to. Zawsze będzie tak jak dzisiaj, Diano… Musimy pamiętać o tym, jeśli kiedyś coś stanie pomiędzy nami…

– Czy to jest ostrzeżenie? – Diana odsunęła się trochę, uśmiechając się do Andy’ego. – Masz zamiar dać mi szkołę?

– Jak najbardziej.

Przytulił się do niej. Zrozumiała, co miał na myśli, i zachichotała.

– Wstydź się – roześmiała się, kiedy tańczyli walca dookoła parkietu.

– To ja mam się wstydzić? Kto zostawił mnie samego i wrócił do rodzinnego domu?

– Andy! Jedna noc!

– To nie była jedna noc… to trwało o wiele dłużej… Jestem tego pewien. – Znowu przytulił Dianę do siebie, otarł się policzkiem o jej welon, a ona delikatnie musnęła palcami szyję męża.

– To była jedna noc…

– Będziesz musiała mi to wynagradzać całymi tygodniami, zaczynając – zerknął na zegarek – za pół godziny.

Muzyka przestała grać, a Andy popatrzył na nią czule.

– Gotowa?

Skinęła głową, smutna, że musi opuścić wesele, ale nadszedł już czas, minęła szósta, a oni oboje byli zmęczeni.

Druhny weszły z nią na górę, kiedy poszła się przebierać. Powoli zdjęła piękną suknię i welon. Jej matka starannie powiesiła je na specjalnym wieszaku i z pobłażaniem, z lekkim uśmiechem patrzyła na podniecenie młodszych kobiet. Kochała swoje córki bardziej niż kogokolwiek innego na świecie. Przyniosły jej tyle radości, a teraz była szczęśliwa, widząc je wszystkie ustatkowane i zadowolone z małżeństwa.

Diana włożyła jedwabny kostium w kolorze kości słoniowej, kupiony przez matkę u Chanel. Miał granatowe lamówki i perłowe guziki. Do całości dopasowana była torebka. Włożyła do tego kremowy kapelusz i wyglądała niezwykle szykownie, gdy schodziła ze schodów na spotkanie męża, niosąc w dłoniach wielki bukiet białych róż.

Jego oczy zajaśniały, kiedy znowu weszła do pokoju. Chwilę poźniej rzuciła bukiet, a Andy jej podwiązkę. Po szybkim pożegnaniu z przyjaciółmi i rodzinami poprzez deszcz ryżu i różanych płatków przebiegli do samochodu. Obiecali zadzwonić z podróży, a Diana serdecznie podziękowała rodzicom za piękne wesele. A potem pojechali wielką białą limuzyną do hotelu Bel Air na noc poślubną. Zatrzymali się w obszernym apartamencie z widokiem na zadbany hotelowy ogród.

Kiedy samochód odjeżdżał, Andy objął ją ramieniem i oboje westchnęli z ulgi i wyczerpania.

– O rany! Co za dzień! – powiedział, wyciągając się na siedzeniu i patrząc na Dianę z milczącą aprobatą. – Byłaś wspaniałą panną młodą! – Myśl, że wszystko się już skończyło, wydawała się dziwna.

– Ty też wyglądałeś świetnie. – Uśmiechnęła się do niego. – To był taki piękny ślub.

– Ty i twoja matka zrobiłyście wspaniałą robotę. Za każdym razem, kiedy rozmawiałem z kimś z sieci, słyszałem, że to było lepsze niż jakikolwiek film. – Wesele nie było zbyt pokazowe, ale za to atmosfera przepełniona uczuciem miłości i szczęścia, zjednoczenia z rodziną. – Twoje siostry olśniewały. Wy dziewczyny naprawdę umiecie się pokazać, kiedy jesteście razem, czyż nie? – prowokował ją.

– My! My? Powiedziałabym, że to wy, bracia Douglasowie, nie jesteście w tym najgorsi! Byliście oszałamiający! – odparła ze sztucznym gniewem.

– Nie bądź głupia. – Andy wyglądał prześmiesznie, kiedy udawał, że patrzy przez okno, podczas gdy jego żona spychała go niemal na podłogę, aż zachichotał.

– Żartujesz? Przepraszam, ale czy przypominasz sobie, jak wszyscy czterej szaleliście z moją matką?

– Nie pamiętam. – Wyglądał jak wcielona niewinność i oboje roześmieli się.

– Jesteś pijany.

– Chyba tak. – Obrócił się i przytulił ją, trzymał mocno i całował zapamiętale przez dłuższą chwilę. Kiedy przerwał, aby zaczerpnąć powietrza, obojgu brakowało tchu.

– O Boże… Marzyłem o tym przez cały dzień. Nie mogę się doczekać, kiedy dotrzemy wreszcie do hotelu i zedrę z ciebie to ubranie.

– Mój nowy kostium? – Wyglądała na przerażoną, a Andy uśmiechnął się drapieżnie.

– I ten dopasowany do niego kapelusz też. Muszę jednak przyznać, że jest całkiem przyjemny.

– Dziękuję.

Trzymali się za ręce i rozmawiali na tylnym siedzeniu, czując się coraz bardziej w sobie zakochani. Mieli zabawne wrażenie, że zaczynają wszystko od nowa, poza tym, że są starymi przyjaciółmi, a wszystko, co robią, przepełniało błogosławieństwo miłości, jaką do siebie czują.

Kiedy przyjechali do hotelu, recepcjonista poprowadził ich do głównego gmachu, a gdy mijali dyskretne strzałki kierujące gości na wesele Mason-Winwood, uśmiechnęli się do siebie.

– To wspaniały dzień – wyszeptał do niej Andy, a Diana odpowiedziała uśmiechem. Patrzyli na ogrody i łabędzie, a widok apartamentu zachwycił ich oboje. Mieli tu wielki salon, malutką kuchenkę i śliczną sypialnię, całą w różowych atłasach w delikatne kwiaty. To było wymarzone miejsce na noc poślubną. W salonie znajdował się kominek i Andy miał nadzieję, że wieczór okaże się na tyle chłodny, aby trzeba było w nim zapalić.

– Wszystko jest takie piękne – powiedziała, kiedy chłopiec hotelowy wyszedł i zamknęły się za nim drzwi.

– Ty też. – Delikatnie zdjął żonie kapelusz i rzucił na stół. Potem ostrożnie rozpuścił Dianie włosy, a kiedy opadły na ramiona, przeczesał je palcami.

– Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem… i jesteś moja… teraz i zawsze… – Brzmiało to jak opowiadana przez dziecko jakaś bajka, ale przecież to właśnie sobie przyrzekali. I książę z księżniczką żyli potem długo i szczęśliwie…

– A ty jesteś mój – przypomniała mu, ale Andy nie potrzebował przypominania. Kiedy się całowali, elegancki kostium od Chanel spadł na podłogę, a gdy Andy układał Dianę na kanapie, jego własne ubranie w chwilę później znalazło się tuż obok. Ubrania leżały splątane na dywanie, a ich naprężone ciała na kanapie przytulały się do siebie, gdy całkowicie oddani namiętności odkrywali się na nowo – po raz pierwszy jako mąż i żona. Diana leżała, wtulając się w niego, jak gdyby nigdy nie miała pozwolić mu odejść ani na chwilę. Ich ekstaza rosła, aż zadrżeli z rozkoszy, a potem jeszcze długo spoczywali spokojnie w swoich ramionach. Nadszedł właśnie czas zachodu słońca, długie różowe i pomarańczowe promienie wkradały się do pokoju, a oni leżeli razem, rozmyślając o życiu, które mieli odtąd dzielić.

– Nigdy jeszcze nie byłem tak szczęśliwy – powiedział miękko.

– Mam nadzieję, że tak pozostanie – wyszeptała – że zawsze będziesz ze mną szczęśliwy.

– Mam nadzieję, że zawsze oboje będziemy szczęśliwi – dodał i wstał, podchodząc powoli do okna.

Czarne i białe łabędzie pływały majestatycznie po stawie. Po zadbanym trawniku przesuwały się postacie młodych ludzi w jaskrawych wieczorowych ubraniach zmierzające gdzieś poza zasięg ich wzroku, a w wieczornym powietrzu rozbrzmiewały urywki tanecznych melodii.

– To pewnie wesele Mason-Winwood. – Diana uśmiechnęła się do Andy’ego, nadal leżąc na kanapie, i nagle zrodziła się w niej nadzieja, że właśnie udało im się począć dziecko. Nie używali żadnych środków antykoncepcyjnych, nie było ku temu powodu. Zgodzili się na to oboje. Siostry Diany zaszły w ciążę podczas miesiąca miodowego. Podejrzewała, że to samo mogło się i jej przydarzyć, i była z tego bardzo zadowolona.

Po kilku minutach wstała i podeszła do Andy’ego. W tej samej chwili zobaczyła młodą kobietę w krótkiej białej sukni ślubnej biegnącą w dół ścieżki, podtrzymującą krótki biały welon i mały bukiet. Wraz z nią była dziewczyna w czerwonej sukience, zapewne pierwsza druhna. Panna młoda wyglądała na rówieśnicę Diany, była atrakcyjną, zmysłową blondynką. Miała suknię starannie wykonaną, ale niezbyt drogą. Uderzyło ich coś w wyglądzie i nerwowym biegu dziewczyny. Te uczucia wydawały się im znajome, i życzyli pannie młodej wszystkiego najlepszego, gdy tak spieszyła na swój ślub…

– Barbie, chodź już! – pospieszała Judi, dziewczyna w czerwonej sukience, gdy Barbara, biegnąc w swoich atłasowych bucikach na wysokich obcasach, które kupiła dopiero tego ranka, potknęła się i o mało co nie upadła.

– No już… wszystko w porządku, chodź! – Judi wyciągnęła pomocną dłoń i Barbara przystanęła, by ukryta przed wzrokiem gości, wziąć głęboki oddech, a Judi machała do pierwszego drużby pytająco „czy już czas?” Pokręcił głową i pokazał pięć palców, a pierwsza druhna kiwnęła ze zrozumieniem. Te dwie kobiety były przyjaciółkami, chociaż nie znały się zbyt długo. Obie chciały zostać aktorkami. Pracowały w Las Vegas jako tancerki. Aby zaoszczędzić trochę z marnych zarobków, zdecydowały się wspólnie wynająć mieszkanie.

Przed przyjazdem do Los Angeles Judi grała dwie małe rólki, trochę pracowała jako modelka i niemal wystąpiła w reklamówce. Barbie grała jako jedna ze statystek w powtórce musicalu Oklahoma!, bez powodzenia usiłowała reklamować mydło i, tak jak Judi, resztę czasu spędzała, podając do stołu. Gdy po raz pierwszy przyjechała do miasta, otrzymała świetną pracę w Hard Rock Cafe i pomogła Judi się tam dostać. To właśnie w Hard Rock zetknęły się z Charliem.

Pierwsza spotkała się z nim Judi, ale jakoś nie spodobali się sobie i nie mieli o czym rozmawiać. Powracał tu, aby widywać Barbie. Po krótkim czasie jadał prawie codziennie lunch w Hard Rock i w końcu zebrał się na odwagę, aby zaprosić Barbarę na randkę. Łatwiej mu było umówić się z Judi – wydawała się o wiele zwyczajniejszą osobą, bardziej rzeczową – ale myślał, że Barbie jest kimś wyjątkowym.

Spotykali się potem jeszcze kilka razy i po czwartej randce Charlie był zakochany w niej po uszy i bał się o tym powiedzieć. Przestał się nawet widywać z Barbie przez jakiś czas, ale nie mógł bez niej wytrzymać. Zadzwonił do Judi i poprosił o spotkanie. Potrzebował jej rady i chciał, aby powiedziała, co Barbie o nim myśli.

– Ona szaleje za tobą, ty głupku. – Zadziwiało ją, jak mężczyzna w wieku dwudziestu dziewięciu lat może wykazywać tyle naiwności w kontaktach z kobietami. Ani ona, ani Barbie nigdy nie znały kogoś takiego jak Charlie. Niezbyt przystojny, ale za to sympatyczny, w jakiś chłopięcy sposób niewinny i taki poważny.

– Dlaczego myślisz, że mnie lubi? Mówiła ci coś? – pytał podejrzliwie, ale roześmiała się znowu.

– Dlatego że znam ją lepiej niż ty.

Judi wiedziała, że Barbie lubi jego uprzejmość, hojność i uważa, że zabierał ją w bardzo miłe miejsca. Pracował jako reprezentant dużych zakładów tekstylnych i nieźle zarabiał na prowizjach. Lubił prowadzać dziewczyny do przyjemnych restauracji i egzystował całkiem nieźle, jak na samotnego faceta. Dobra strona życia była bardzo dla niego ważna. Wzrastał w biedzie w New Jersey i to, że mógł sobie pozwolić na prowadzenie takiego życia, wiele dla niego znaczyło. Zarabiał na to ciężką pracą.

– Ona uważa, że jesteś wspaniałym facetem – dodała Judi, zastanawiając się, czy nie powinna była zdobyć się na trochę wysiłku, by mieć Charliego. Lubiła rozrywki, a Charlie wydawał się zbyt solidny. To miły facet, ale Judi wolała podniecających mężczyzn. Szukała wrażeń, a on ją nudził. Barbara – to całkiem inna historia. Judi wiedziała, że dorastała w małym miasteczku, przed skończeniem liceum wygrała konkurs piękności, potem pokłóciła się ze starymi i uciekła do Las Vegas. Myślała o tym, żeby pojechać na dłużej do Nowego Jorku, ale to po prostu było zbyt daleko. Pomimo kontaktów z mężczyznami, których tam spotkała, i przeżytych trudnych chwil, nadal w Barbarze istniało coś statecznego i niewinnego, i właśnie za to ją Charlie pokochał. Barbara też go lubiła. Przypominał jej chłopców pozostawionych gdzieś daleko, a jego naiwność wydawała się Barbarze odświeżająca. Był miłą odmianą po mężczyznach spotykanych w Las Vegas, którzy oczekiwali od dziewczyny wszystkiego, od pieniędzy po seks, a potem jeszcze czegoś. Charlie niczego od Barbary nie chciał, oprócz przebywania z nią i rozpieszczania, i trudno było tego nie lubić. I przecież nie wyglądał źle. Miał rude włosy i błękitne oczy, a każdy cal jego ciała pokrywały piegi. Ten wygląd chłopca z sąsiedztwa pociągał wiele kobiet, i Barbie nie stanowiła wyjątku. Czasami myślała, że Charlie może rozwiązać wiele jej problemów.

– Dlaczego nie powiesz Barbarze, co o niej myślisz? – Judi dodawała mu odwagi, i nagle w trzy tygodnie po tym, jak zaczęli ze sobą chodzić, byli zaręczeni. A w sześć miesięcy później Barbara stała za żywopłotem hotelu Bel Air, czekając na rozpoczęcie swojego ślubu.

– Wszystko w porządku? – wypytywała ją Judi, podczas gdy Barbie nerwowo przestępowała z nogi na nogę jak wystraszony koń wyścigowy.

– Myślę, że nie dam rady.

– Ani mi się waż! Dwie godziny układałam ci włosy, żeby upiąć ten welon… Zabiję cię!

– No dobra, dobra… Boże, Judi, jestem na to za stara.

Miała trzydzieści lat, Charlie był młodszy tylko o rok, ale czasami czuła się starsza od niego o tysiąc lat. Jednak kiedy nie nakładała za dużo makijażu i związywała włosy w koński ogon, wyglądała młodziej niż on. Ale widziała w życiu o wiele więcej, była o wiele bardziej zblazowana. Jedynie Charlie dostrzegał słodycz i czystość ukrytą pod maską. Tylko on wydobywał z Barbary cechy, o których dawno zapomniała. Zapraszał ją na domowe obiadki, chodzili na długie spacery, Charlie mówił o tym, że chciałby spotkać się z jej rodziną, ale Barbara tylko kręciła głową i nigdy nie odpowiadała na jego pytania. Nie lubiła o tym rozmawiać, twierdziła, że nigdy nie wróci do Salt Lake City, ale nie chciała tego wyjaśnić. Pewnego dnia wpadła w furię, kiedy dwaj misjonarze mormońscy pojawili się w drzwiach mieszkania, które dzieliła z Judi, usiłując namówić Barbie na powrót do kościoła i przeprowadzkę do Salt Lake City. Zatrzasnęła im drzwi przed nosem i wrzeszczała, żeby nigdy już nie wracali. Nie chciała, aby cokolwiek przypominało jej o życiu, jakie prowadziła przed opuszczeniem tego miasta. Charlie wiedział tylko, że miała dziewięcioro rodzeństwa i około dwudziestki siostrzenic i siostrzeńców, ale oczywiste dla niego było to, że coś więcej niż zwykła nuda kazało jej opuścić to miasto. Barbie jednak zdecydowanie odmawiała rozmowy na ten temat.

Charlie mówił o wiele więcej na temat swojej przeszłości. Jako noworodek został porzucony na stacji kolejowej, jak stwierdzały jego akta, i wzrastał w kolejnych sierocińcach stanu New Jersey. Przebywał w kilku rodzinach zastępczych, dwa razy wyznaczano go do adopcji, ale był nerwowym dzieckiem, alergicznym i skłonnym do chorób skórnych, a zanim skończył pięć lat zachorował na astmę. Wyrósł z tego w końcu, a astma dawała się zaleczyć, ale nim do tego doszło, stał się zbyt duży, aby ktokolwiek chciał go zaadoptować. W wieku osiemnastu lat opuścił sierociniec, wsiadł w autobus do Los Angeles i został tu na jedenaście lat. Zapisał się do wieczorowego college’u, i jego marzeniem było pójście do szkoły zarządzania, co pozwoliłoby mu na otrzymanie lepszej pracy i zapewnienie utrzymania rodzinie, za którą tęsknił. Związek z Barbie stanowił dla niego spełnienie marzeń. Chciał teraz wziąć z nią ślub, stworzyć Barbie dom i wypełnić go dziećmi wyglądającymi tak jak żona. Powiedział jej to kiedyś, a Barbie śmiała się z niego.

– Byłoby lepiej, gdyby wyglądały tak jak ty!

Ta śliczna dziewczyna o doskonałej figurze nie była zbyt dobrego zdania ani o swoim wyglądzie, ani o sobie samej, dopóki nie spotkała Charliego. Był dla niej taki czuły, opiekuńczy, tak inny od mężczyzn, jakich znała wcześniej, ale czasami żałowała, że nie jest trochę bardziej interesujący. Po przybyciu do Los Angeles pragnęła spotykać się z jakimś aktorem, może nawet z kimś sławnym. A zamiast tego zakochała się w Charliem. I zdarzały się chwile, kiedy zastanawiała się nad tym, czy nie powinna raczej zaczekać na jakiegoś księcia z bajki albo chociaż kogoś znanego. Zabierała Charliego do sklepów z ubraniami, próbowała zapoznać z najnowszą modą, aby stał się nieco bardziej interesujący, ale w końcu musiała się z Charliem zgodzić, że na nim te ciuchy wyglądały wręcz śmiesznie. On był po prostu typem faceta w garniturze. Kiedy miał za długie włosy, zaczynały sterczeć, więc musiał je ścinać krótko, i nigdy nie mógł się opalić, tylko robił się czerwony, a potem złaziła mu skóra.

– Nie jestem typem czarusia, musisz to zrozumieć – wyjaśniał pewnego wieczoru po obiedzie, który dla niej ugotował. Podał Barbie swoją specjalność – dania kuchni włoskiej z zieloną sałatą. Nauczył się gotować w jednej z rodzin zastępczych, co bardzo ujęło ją za serce. Były chwile, kiedy kochała go naprawdę, i inne, kiedy zastanawiała się nad tym i nie miała pewności. Czy Charlie jej odpowiadał? Tak naprawdę? Czy tylko był hojny, sympatyczny i godny zaufania? Wiedziała, że ze strony Charliego nie spotka jej żadna krzywda. Ale też życie z nim wydawało się po prostu nudne.

Jak dotąd nic dla Barbie nie było proste, każdy wybór przychodził z cholernym trudem, płaciła zbyt wysokie ceny, ponosiła za duże ryzyko… ale z Charliem było inaczej. Dawał jej wszystko, wszystko, czego w życiu pragnęła. Bezpieczeństwo, miły dom, miły facet, który się o nią troszczy, bez obaw i bólu głowy, bez strachu, że nie wystarczy na czynsz w tym miesiącu, bez myśli, że coś źle pójdzie i będzie musiała znowu pracować jako tancerka. Tak naprawdę to chciała zostać aktorką i agenci, z którymi rozmawiała, zapewniali ją, że ma talent. Potrzebowała tylko swojej wielkiej szansy. Ale nie była pewna, czy Charlie zgodzi się na taki układ. Czy pozwoli jej pracować, kiedy za niego wyjdzie? Czy sprzeciwi się jej karierze zawodowej? Mówił, że nie, ale przez cały czas wspominał też o dzieciach, a Barbara tego nie planowała, jeszcze nie teraz, nie z nim, może nigdy. Rzecz jasna nie rozmawiała o tym z Charliem, ale co się stanie, jeśli nadejdzie jej wielki dzień? Jeżeli dostanie liczącą się rolę w cotygodniowym przedstawieniu albo nawet główną rolę w ważnym filmie? Jak to pogodzić z takim zwyczajnym życiem? Ale jeśli ten wielki moment nie nadejdzie… to przynajmniej nie będzie musiała podawać do stołu. A może to był zły sposób patrzenia na życie. Chwilami czuła się winna, ale przecież musiała myśleć o sobie. Nauczyła się tej lekcji dawno temu, jeszcze na łonie swojej własnej rodziny. Otrzymała od nich wiele lekcji, lekcji, których nie chciała powtarzać ani nawet pamiętać.

Nie mogła oprzeć się wytrwałości Charliego, jego adoracji i poświęceniu. W końcu zdecydowała, że kocha go naprawdę. Ale teraz, stojąc w tym miejscu, znowu zaczęła się wahać. Co będzie, jeśli podjęła złą decyzję? Jeśli po krótkim czasie się znienawidzą?

– Co mam robić? – szepnęła do Judi.

– Trochę późno na zastanawianie się, nie sądzisz? – powiedziała Judi, wygładzając swoją czerwoną koronkową sukienkę. Miała nieskończenie długie nogi i strzeliste piersi. W Las Vegas wszczepiła sobie implanty. Operację zrobił jej znajomy lekarz, który wykonał dobrą robotę. Efekt podobał się każdemu z wyjątkiem Barbie, która uważała, że powiększanie piersi to głupota, bo jej własne były duże, kształtne i prawdziwe. Ale do diabła, powiedziała sobie Judi, kto mógłby rozpoznać różnicę z pewnej odległości?

Barbie miała doskonałą figurę. Duży biust ostro kontrastował z wąską talią, na tyle cienką, że Charlie mógł objąć ją dłońmi, tak że palce się nieomal stykały. Nie była wysoka, ale miała zgrabne nogi. Uderzająco piękna, wyglądała seksownie nawet w worku na mąkę. Taka była, nieważne, w jakim ubraniu. A teraz w krótkiej, obcisłej atłasowej sukni ślubnej stanowiła oszałamiające połączenie erotyzmu i niewinności.

– Czy nie wydaje ci się, że moja suknia jest zbyt obcisła? – Popatrzyła nerwowo na Judi. Wydawało jej się, że czekają już całą wieczność. Nie wiedziała, dlaczego nie mogli po prostu pójść do ratusza, ale Charlie nalegał na „prawdziwy” ślub.

Ta uroczystość bardzo wiele dla niego znaczyła, więc Barbie powinna zaaprobować to dla jego dobra. Byłaby o wiele szczęśliwsza, spędzając ten weekend w Reno. Ale Charlie zaplanował wszystko i zaprosił przyjaciół. Przyszło sześćdziesięciu gości i wiedziała, że to najlepszy hotel w Los Angeles, może poza Beverly Hills, jak mu powiedziała, ale Charlie twierdził, że ten jest nawet lepszy. Wybrali najtańsze menu i najskromniejszy wariant uroczystości, ale Charlie chciał, aby ich wesele odbyło się tutaj, nawet jeśli miałby wydać wszystkie oszczędności. „Zasługujesz na to” powiedział Barbie.

– Twoja sukienka jest w porządku – zapewniła ją Judi, i naprawdę uważała, że Barbie wygląda wspaniale. Wystraszona, ale śliczna. – Wszystko będzie dobrze, skarbie. Odpręż się. – Zaczynała zastanawiać się, co powoduje zwłokę, aż w końcu pojawił się pierwszy drużba i zaczęła grać muzyka. Charlie wynajął małą orkiestrę.

Zagrali Oto idzie panna młoda i Judi popatrzyła w kierunku zbudowanej specjalnie na tę okazję małej altanki. Charlie znalazł gdzieś pastora, który nie zadawał Barbie zbyt wielu pytań, więc w końcu pozwoliła na taki ślub.

Mark, pierwszy drużba, podał Barbarze ramię i popatrzył na nią z ojcowskim uśmiechem. Był dwa razy starszy od Charliego i dosyć potężny. Pracował jako jego przełożony przez dwa lata i był dla Charliego prawie jak ojciec. Nadal dobrze wyglądał, pomimo swojej nadwagi. Małe strumyczki potu spływały mu po twarzy spod gładko przyczesanych włosów na skroniach.

Wyglądał bardzo poważnie, kiedy podchodził do Barbie, na chwilę nim zaczęli iść w kierunku altanki.

– Powodzenia, Barbaro. Wszystko będzie dobrze. – Poklepał ją po ręce, a Barbie próbowała nie myśleć o własnym ojcu.

– Dziękuję.

Mark nie tylko zgodził się prowadzić pannę młodą do ołtarza i pełnić rolę pierwszego drużby, ofiarował im także szampan na wesele, ponieważ jego szwagier znał hurtownika z Napa Valley. Był rozwiedziony i miał dwie córki, jedną zamężną, a drugą na studiach.

Zaczęli iść w kierunku pana młodego. Barbara usiłowała nie myśleć o tym, co miało nadejść, o weselu albo o latach zobowiązań. I nagle go zobaczyła… Charlie… wyglądał tak uroczo, niewinnie i młodo z tymi niebieskimi oczami, rudymi włosami i słodkim uśmiechem. Miał na sobie białą marynarkę z białym goździkiem w klapie i przypominał chłopaka, który pożyczył ubranie od ojca na zakończenie szkoły. Nie można było się obawiać ani jego, ani związania się z nim. I kiedy Mark chciał uściskiem dłoni dodać Barbarze odwagi, zorientowała się nagle, że wszystkie te strachy były nieprawdopodobnie głupie. Będąc żoną Charliego, nie mogła doznać żadnej krzywdy. Robiła właściwą rzecz i wreszcie zdała sobie z tego sprawę.

– Kocham cię – wyszeptał do Barbary, kiedy stanęła u jego boku, a gdy spojrzała na Charliego, wiedziała, że też go kocha. Był dla niej wspaniały, obiecywał piękne, nowe życie, przyrzekał strzec jej na zawsze. Nagle poczuła się winna z powodu tych wszystkich wątpliwości, obaw, wszystkich tych chwil, kiedy w cichości ducha myślała, że mogła trafić lepiej. Był jej dobrym przyjacielem, dobrym człowiekiem, dobrym mężem i musiała zgłupieć, że chciała czegoś więcej. Miała już trzydzieści lat i książę z bajki był na pewno zajęty gdzie indziej. Charlie Winwood wystarczał jej, nie potrzebowała niczego więcej niż to, co mógł Barbie ofiarować.

– Kocham cię, Charlie – wyszeptała, gdy wkładał jej obrączkę na palec, a potem całował. Łzy płynęły mu po policzkach. Przytuliła go mocno, chcąc wynagrodzić Charliemu to, co przeżył – samotność i smutek.

– Tak bardzo cię kocham, Barb… – Nie miał dość słów, aby wypowiedzieć swoje uczucie do niej.

– Obiecuję, będę dobrą żoną… naprawdę.

– Wiem, że będziesz, moja słodka dziewczyno. – Uśmiechnął się do niej, a potem wzniósł toast szampanem od Marka i zaprosił Barbie do tańca. Na trawniku ustawiono prowizoryczny mały parkiet, a obok orkiestry był bufet.

Przyjęcie udało się doskonale i wszyscy świetnie się bawili, zwłaszcza państwo młodzi, oboje trochę pijani szampanem, jak zresztą wszyscy goście. Wydawało się, że Mark też sobie dobrze radzi, tańcząc z Judi. Wszyscy szaleli, kiedy orkiestra grała szybkie rytmy.

Potem przyszła kolej na wolniejsze kawałki, żeby goście mogli uspokoić się i ochłonąć. Grali Moon River i Mark zaprosił pannę młodą, podczas gdy Charlie tańczył z Judi.

– Jesteś piękną panną młodą, Barb – powiedział Mark, gdy krążyli wolno dookoła parkietu. Noc była ciepła, a na niebie migotały tysiące gwiazd. Wieczór urzekał czarem. – Wy dwoje wchodzicie we wspaniałe życie – powiedział z pewnością w głosie. – I stworzycie piękne dzieci, aby je z wami dzieliły.

– Skąd ta pewność? – spytała, uśmiechając się do niego. Był sympatycznym człowiekiem i dobrym przyjacielem.

– Bo jestem stary i dużo wiem. Wiem też, że Charlie bardzo chce mieć dzieci. – Barbara również miała tego świadomość, ale powiedziała już Charliemu, że chce poczekać kilka lat, aby móc popracować nad swoją aktorską karierą. Nie był tym zachwycony, lecz oboje zgodzili się porozmawiać na ten temat później. Charlie nie miał pojęcia, że posiadanie dzieci to jedyna rzecz, która naprawdę ją przerażała. Nawet gdy Mark o tym wspominał, czuła nieprzyjemny skurcz w dole brzucha.

– Odbijany! – Charlie łagodnie odsunął Marka i przekazał mu Judi, a sam powiódł swoją pannę młodą do ostatniego tańca wieczoru. Oboje sporo wypili, ale Barbie czuła się jak pogrążona we śnie, a wszyscy wydawali się tacy szczęśliwi.

– Dobrze się bawisz? – zapytał, wtulając się w jej szyję, czując, jak piersi Barbary napierają na niego. Za każdym razem, kiedy jej dotykał, doprowadzało go to do szaleństwa, a Barbie uwielbiała dobrze się bawić. Nigdy nie mówiła „nie”, pozwalała na wszystko, na co miał ochotę, była dobrą partnerką i cholernie seksowną kobietą. Czuł się jak najszczęśliwszy facet na świecie, kiedy wirował ze swoją panną młodą wokół parkietu.

– Bawiłam się doskonale – odpowiedziała, uśmiechając się do niego promiennie. – A ty?

– Najlepsze wesele, na jakim kiedykolwiek byłem. – Uśmiechnął się do niej. Byli niemal równi wzrostem i mógł patrzeć Barbie prosto w oczy. Wydawało mu się, że ma cały świat na własność.

– To niewiele. – Udawała obrażoną. Przytulił ją jeszcze mocniej.

– Wiesz, jaki jestem szczęśliwy, Barbie… mam nadzieję, że wiesz. To spełnienie moich marzeń. – Zapowiedź tego, czego nigdy nie miał. Miłości, ciepła, domu, rodziny, wszystkiego, czego tak bardzo pragnął.

– Wiem – szepnęła.

Barbie kręciło się w głowie, kiedy ją całował. Mogła myśleć tylko o tym, żeby leżeć z nim już na plaży w Waikiki. Następnego ranka wyjeżdżali na Hawaje. A noc poślubną mieli spędzić w mieszkaniu Charliego. Rozmawiali o wynajęciu apartamentu w Bel Air, ale nie mogli sobie pozwolić na taki luksus. Nie dbała o to. Wiedziała już, że nigdy, przenigdy nie zapomni tej nocy ani tej chwili.

Tego samego wieczoru w Santa Barbara niebo też było usiane gwiazdami. Dwadzieścia pięć osób – bliskich przyjaciół, stało w milczeniu i patrzyło, jak Pilar Graham i Bradford Coleman całują się w świetle księżyca. Cisza trwała długo, a kiedy odwrócili do przyjaciół swe szczęśliwe twarze, wszyscy zaczęli się śmiać i klaskać. Marina Goletti, sędzina, która prowadziła ceremonię, ogłosiła ich mężem i żoną. Zostali natychmiast otoczeni przez winszujących.

– Dlaczego to trwało tak długo? – droczył się jeden z kolegów Brada.

– Musieliśmy poćwiczyć – powiedziała Pilar dystyngowanym głosem. Biała jedwabna suknia w greckim stylu otulała miękko jej wysoką, smukłą sylwetkę. Codziennie pływała i ćwiczyła, i Bradford lubił jej mówić, że ma ciało młodej dziewczyny. Ta piękna kobieta była dumna z gęstych, prostych siwych włosów, które sięgały jej do ramion. Tuż po dwudziestce całkowicie posiwiała i nosiła to uczesanie już prawie dwadzieścia lat.

– Trzynaście lat to dość dużo czasu na ćwiczenia!

Jedna z koleżanek Pilar z kancelarii wyszeptała jej do ucha:

– Jesteśmy szczęśliwi, że wyszłaś w końcu za niego za mąż. – Uśmiechnęła się.

Jej kolega, Bruce Hemmings, dodał:

– Wiem, wy dwoje po prostu nie chcieliście żadnego skandalu teraz, kiedy Brad został sędzią.

– Masz świętą rację – tuż obok Pilar rozległ się głęboki głos Brada, ściskającego żonę za ramię. – Nie chciałem, żeby ktokolwiek oskarżał ją o sypianie z sędzią dla osiągnięcia osobistych korzyści.

– Tak jakbyś mnie faworyzował! – prowokowała Pilar, przytulając się do niego. Wszystko wskazywało na to, że czują się ze sobą znakomicie.

Tak naprawdę byli przez trzy lata przeciwnikami, wtedy, kiedy Pilar ukończyła szkołę prawniczą i przeprowadziła się do Santa Barbara. Zaczęła pracować jako obrońca z urzędu, podczas gdy on był prokuratorem. Wydawało się, że stają naprzeciw siebie w każdej większej kryminalnej sprawie. Ona nienawidziła ideałów Brada, stylu, sposobu prowadzenia spraw w sądzie, postępowania z ławą przysięgłych. I często wybuchały między nimi kłótnie w korytarzu przed salą sądową. I niejednokrotnie sędzia przywoływał ich do porządku, a Pilar o mało nie spędziła nocy w areszcie po tym, jak na samym środku sali sądowej nazwała Brada skurwysynem. Ale jemu tak spodobał się ten atak, że tym razem skomplikował sprawy jeszcze bardziej, zapraszając ją na obiad tuż po zakończeniu posiedzenia.

– Czy pan całkiem zgłupiał? Nie słyszał pan, co powiedziałam? – zapytała, kiedy wychodzili z sali. Ciągle jeszcze trzęsła się z gniewu na niego. Broniła oskarżonego o gwałt.

– Nadal musi pani jeść. A ten człowiek jest winny i pani o tym doskonale wie. – Była to prawda, i źle się z tym czuła, ale mimo wszystko ktoś musiał go bronić, wykorzystując wszelkie możliwe sposoby. To był jej zawód, nieważne, czy Brad Coleman aprobował to czy nie.

– Nie mam zamiaru dyskutować o niewinności czy winie mojego klienta z panem, panie Coleman. To niewłaściwe. Czy dlatego chce pan zjeść ze mną obiad? Abym powiedziała coś, co potem zostanie użyte przeciwko mnie?

Była wściekła na niego i wcale nie uważała Colemana za pociągającego mężczyznę. W biurze prokuratora grał rolę Cary Granta. Miał dobrze po czterdziestce, śnieżnobiałe włosy i wszystkie kobiety w jej kancelarii rozmawiały ciągle o tym, jaki jest przystojny i seksowny. Pilar Graham nie interesowała się tym. Jeśli o nią chodziło, widziała w Colemanie jedynie adwersarza.

– Nie zniżałbym się do czegoś takiego – powiedział cicho – i myślę, że pani o tym wie. Chciałbym, żeby pani pracowała w naszym biurze, a nie jako obrońca z urzędu. Wolałbym, abyśmy byli czasem po tej samej stronie. Wyrządzilibyśmy wiele szkód przeciwnikom.

Musiała się uśmiechnąć, słysząc te słowa, które bardzo jej pochlebiły, ale na obiad z nim nie poszła. Wiedziała, że jest wdowcem, ma dzieci i że wszyscy go lubią. Ale nadal widziała w nim jedynie przeciwnika. Nie pozwalała sobie na nic więcej, dopóki nie zostali znowu postawieni naprzeciw sobie w powszechnie znanej sprawie, omawianej we wszystkich gazetach. To był duży proces o morderstwo, i niestety prasa się do tego dobrała i mąciła, wywołując sporo szumu. Wszystko wyglądało paskudnie. Zamieszana była w to młoda dziewczyna, oskarżona o zamordowanie kochanka matki. Twierdziła, że mężczyzna usiłował ją zgwałcić, ale nie istniał na to żaden dowód, a matka zeznawała przeciwko niej. Proces był długi, skomplikowany, dochodzenie trudne, sposób postępowania prawników brutalny. W połowie sprawy przyszedł do Pilar Brad Coleman i po prostu powiedział, że na podstawie nowych dowodów stwierdził, że jej klientka jest niewinna. Wniósł o oddalenie sprawy i stał się bohaterem tego procesu. To jego uważne i umiejętnie prowadzone śledztwo uwolniło tę dziewczynę od ciężkiego oskarżenia, mówiła Pilar. No i w końcu zjedli ten wspólny obiad. Po trzech długich latach. Nic nie przychodziło im łatwo ani szybko.

W owym czasie jego dzieci miały trzynaście i dziesięć lat. Trzynastoletnia Nancy i młodszy Todd, od momentu kiedy poznali Pilar, sprzeciwiali się temu, aby spotykała się z ich ojcem. Ich matka zmarła pięć lat wcześniej i przez cały ten czas posiadali Brada na własność. Nie mieli zamiaru rezygnować z niego, nawet na chwilę, na rzecz jakiejś kobiety. Z początku dzieci utrudniały im życie i chociaż Pilar i Brad byli naprawdę tylko przyjaciółmi, wydawało się, że Nancy i Todd wyczuwają, iż może się z tego wykluć coś więcej, i chcieli temu zapobiec. Brada to bardzo smuciło, ale Pilar było przykro jedynie ze względu na niego. Niezależnie od tego, czy chodziło o nią, czy o kogoś innego, Brad miał prawo do czegoś więcej niż tylko praca i dzieci. I im lepiej go znała, tym bardziej szanowała, tym większe wrażenie wywierały na niej zdolności i umiejętności Brada, jego charakter i prawość. Był jeszcze bardziej wyjątkowy, niż o nim mówiono.

I zanim się zorientowała, zakochała się w Bradzie po uszy, a on w Pilar, i nie mieli pojęcia, jak postąpić z jego dziećmi.

– Jakoś sobie z nimi poradzimy, ale co z moją pracą? Nie mogę dłużej występować w sądzie przeciwko tobie, Brad. To nieetyczne… i niedobre dla nas. – W końcu zgodził się z nią i nie spotykali się już w sądzie. Niebawem Pilar rozpoczęła prywatną praktykę i polubiła to. Brad poszedł w jej ślady. Pochłonięci pracą zawodową żyli pełnią i w końcu nawet dzieci pogodziły się z ich związkiem. Powolutku zaczęły się do Pilar przywiązywać i akceptować ją. Długo trwało, zanim zwyciężyła, ale kiedy Nancy miała szesnaście, a Todd trzynaście lat, trzy lata po nawiązaniu tego romansu, Pilar Graham przeprowadziła się do Bradforda Colemana.

Kupili nowy dom w Montecito, dzieci dorastały. Nancy wyjechała do college’u, Todd do szkoły, a przyjaciele przestali już pytać, kiedy odbędzie się ślub. Pilar i Bradowi nie był on potrzebny. Mieli jego dzieci, a Pilar nigdy nie chciała własnych. Nie czuła też potrzeby posiadania papierka dowodzącego czegokolwiek. Jeśli chodziło o nią, to we własnym sercu była żoną Brada, i tylko to się liczyło.

Dalej szli tą drogą, wygodnie, przez trzynaście lat. Kiedy Brad miał sześćdziesiąt jeden, a Pilar czterdzieści dwa lata, wybrano go na sędziego sądu wyższej instancji w Santa Barbara. I nagle oboje zorientowali się, że Bradowi może zaszkodzić to, że mieszka z kobietą, która nie jest jego żoną. Szczególnie gdyby fakt ten został przez kogoś podkreślony. Spotykali się już przedtem z nieprzychylnymi komentarzami.

Pilar wyglądała na zawstydzoną, kiedy rozmawiali o tym pewnego ranka przy śniadaniu.

– Czy uważasz, że powinnam się wyprowadzić?

Brad rozparł się wygodnie na krześle, trzymając w rękach gazetę i spoglądał na nią z zachwytem. Była tak śliczna jak wtedy, kiedy miała dwadzieścia sześć lat, gdy pierwszy raz ją zobaczył na sali sądowej.

– Czy nie uważasz, że to lekka przesada?

– No cóż, nie chcę sprawiać ci kłopotów. – Nalewając kawy do filiżanek, wyglądała na bardzo zmartwioną.

– A nie myślała pani o innym rozwiązaniu, pani mecenas? Ja myślałem.

– O czym? – Wyglądała na zdziwioną. Nic nie przychodziło jej do głowy.

– Cieszę się, że nie jest pani moim adwokatem, pani Graham. Czy nigdy nie zaświtał ci pomysł, że moglibyśmy się pobrać? Jeśli nadal żywisz do tego taką niechęć, to nie rozumiem, dlaczego nasze wspólne życie ma spowodować jakiś skandal. Jestem pewien, że sędziowie też mogą żyć z jakimś partnerem. To także ludzie.

– Myślę, że to może ci zaszkodzić. – Brad cieszył się nieskalaną reputacją i jej splamienie wydawało się głupotą.

– A więc może weźmiemy ślub?

Siedziała cicho przez kilka minut, patrząc na morze.

– Nie wiem. Nigdy tak naprawdę nie myślałam o tym… a na pewno od dawna. A ty?

– Nie, bo ty nigdy nie chciałaś. Ale to się da zrobić.

Zawsze pragnął wziąć z nią ślub, ale Pilar cały czas uparcie trzymała się swojej wolności, tego, aby mieli dwie wizytówki, żeby nie dać się „połknąć” albo „poświęcić”, jak mawiała. Z początku dzieci mogłyby się sprzeciwiać, ale ta przeszkoda znikła z czasem. Nancy wyszła za mąż rok wcześniej i miała już dwadzieścia sześć lat, a Todd, dorosły człowiek, mieszkał w Chicago.

– Czy naprawdę wyjście za mąż byłoby takie straszne? – zapytał z zawstydzonym uśmiechem, a Pilar zawahała się, zanim odpowiedziała.

– W naszym wieku? – Wyglądała na całkowicie zaskoczoną, jak gdyby proponował coś naprawdę dziwacznego, jak choćby skok z samolotu ze spadochronem, coś, czego nigdy przedtem nie rozważała.

– Czy teraz wprowadzili jakiś limit wieku? Nie miałem o tym pojęcia – prowokował. Odpowiedziała uśmiechem.

– No dobra. – Westchnęła i wyciągnęła się wygodnie na krześle. – Nie wiem… to mnie przeraża. Wszystko było takie cudowne przez te lata, po co to zmieniać? A jeśli tylko zepsujemy to, co jest?

– Zawsze tak mówisz. Ale dlaczego miałoby się tak stać? Czy ty się zmienisz? Albo ja?

– Nie wiem. – Patrzyła na niego poważnie. – Zmienisz się?

– Dlaczego, Pilar? Kocham cię. Niczego bardziej nie pragnę niż ślubu z tobą i może potrzebujemy tylko pretekstu.

– Ale dlaczego? Czy jest jakiś inny powód niż to, że zostałeś sędzią? W czym rzecz? Co to zmieni? I czemu inni się tym interesują?

– Nie powinni. To nasza sprawa. Ale ja chcę, żebyś była moją żoną. – Pochylił się ku Pilar, ujął jej dłonie i pocałował je. – Kocham cię, Pilar Graham. Będę cię kochał aż do śmierci. Chcę, abyś była moją żoną niezależnie od tego, czy będę sędzią czy nie. Co o tym sądzisz?

– Myślę, że oszalałeś. – Uśmiechnęła się do Brada i pocałowała go. – Za wiele stresu w biurze. Poza tym lubię być nieco inna niż wszyscy. Lubiłam mieć siwe włosy w wieku dwudziestu pięciu lat, nie chciałam dzieci wtedy, gdy każda miała jedno w nosidełku na plecach, a drugie w wózku. Lubię pracować na swoje utrzymanie i nie mam nic przeciwko życiu z tobą bez ślubu.

– Dlaczego? Powinnaś wstydzić się tego, że żyjesz w takim grzechu. Nie masz sumienia?

– W ogóle. Zmusili mnie, żebym się go wyzbyła, kiedy dorosłam.

– Zawsze o tym wiedziałem. No cóż, może pomyśl o tym trochę – zasugerował ostrożnie.

To wszystko działo się tuż przed Bożym Narodzeniem. I przez następnych sześć miesięcy omawiali to wciąż na nowo, kłócili się, aż w końcu Brad stwierdził, że nie ożeni się z nią, nawet jeśli będzie o to błagała. I pewnego majowego wieczoru udało się Pilar całkowicie go zaskoczyć.

– Myślałam o tym – powiedziała, nalewając mu kawy po obiedzie.

– O czym? – Nie wiedział, co Pilar ma na myśli.

– O nas.

Zdenerwowany, czekał na cios. Była tak niezależna, zdolna do wszystkiego, do realizacji każdego najdziwniejszego pomysłu, jaki przyszedł jej do głowy.

– Myślę, że powinniśmy się pobrać – oświadczyła rzeczowo, wręczając mu kawę, ale Brad był zbyt zaskoczony, aby ją wziąć, więc tylko gapił się na filiżankę.

– Co takiego? Po tych wszystkich kłótniach, które toczyliśmy od Bożego Narodzenia… Co, na Boga, sprawiło, że zmieniłaś zdanie?

– Nic. Po prostu stwierdziłam, że chyba masz rację, i może rzeczywiście nadszedł już czas. – Myślała o tym wiele i ciężko jej było przyznać się Bradowi, że gdzieś głęboko w niej narosło nagle pragnienie… żeby należeć do niego… być jego częścią… na zawsze…

– Ale dlaczego tak pomyślałaś?

– Nie wiem. – Wyglądała na zmieszaną.

Brad uśmiechnął się.

– Jesteś szalona. Kompletnie szalona. I kocham cię. – Przeszedł dookoła stołu, wziął ją w ramiona i pocałował. – Kocham cię bardzo, bardzo. Niezależnie od tego, czy wyjdziesz za mnie czy nie. Czy potrzebujesz czasu, aby to sobie przemyśleć?

– Wydaje mi się, że lepiej nie czekać za długo. – Uśmiechnęła się. – Mogłabym się jeszcze rozmyślić. Załatwmy to jak najszybciej. – Zabrzmiało to tak, jakby czekało ich trudne i bolesne przedsięwzięcie.

– Obiecuję, że wszystko pójdzie szybko i łatwo.

Był zachwycony. Ustalili datę ślubu na czerwiec i zadzwonili do dzieci, które się bardzo ucieszyły i obiecały przyjechać, nieważne kiedy. Wydawały się szczerze radować ich szczęściem. Zaprosili dziesięć znajomych par, ludzi, którzy wiele dla nich znaczyli, i jeszcze kilkoro przyjaciół, wspólników Pilar z kancelarii, Marinę Goletti, najlepszą jej przyjaciółkę, mającą poprowadzić ceremonię, i oczywiście matkę Pilar. Oboje rodzice Brada nie żyli od lat, a matka Pilar była wdową. Mieszkała i pracowała w Nowym Jorku, ale obiecała przyjechać na ślub, jeśli „rzeczywiście masz zamiar przez to przechodzić”, które to stwierdzenie zirytowało jej córkę.

Zgodnie z przyrzeczeniem Brad zajął się wszystkim, a jego sekretarka wysłała zaproszenia. Pilar musiała tylko wybrać sukienkę, a w zakupach asystowały jej Nancy i Marina Goletti. Pilar nie za bardzo przejmowała się tą sprawą, tak więc obie musiały niemal ubierać ją w suknie. Ale w końcu udało im się znaleźć piękną kreację od Mary McFadden, z cienkiego jedwabiu koloru kości słoniowej. Pilar wyglądała w niej jak grecka bogini. I kiedy wreszcie nadszedł ten dzień, zaczesała włosy do góry, wpinając w nie białe kwiaty, a miękkie loki okalały jej twarz. Wyglądała niesamowicie, a kiedy po zakończeniu ceremonii obróciła się ku gościom, była zachwycająca.

– No widzisz, poszło całkiem dobrze – szepnął do niej Brad, kiedy stali trochę z boku, patrząc, jak ich przyjaciele się bawią. Jak zwykle istniało między nimi ciche, spokojne porozumienie. Porozumienie, które przetrwało to wszystko, co przeżyli w ciągu minionych trzynastu lat: przeciwności losu, stres, strach, samotność i nienawiść. Siła miłości przywiodła ich do siebie i trzymała razem, na przekór wichrom życia, bezpiecznych w przystani swoich ramion.

– Zrobiłaś to dla mnie czy dla nich? – zapytał miękko.

– To śmieszne – odparła cicho. – Zrobiłam to dla siebie. – Nie miała zamiaru mu tego mówić, ale wydawało się, że to odpowiednia chwila. – Zupełnie znienacka po prostu musiałam za ciebie wyjść, i tyle.

– Jak miło usłyszeć coś takiego. – Podszedł bliżej i przytulił ją do siebie. – Ja też musiałem się z tobą ożenić, Pilar. Czułem to od dawna. Ale nie chciałem cię za bardzo naciskać.

– Zawsze byłeś dla mnie taki dobry. To tak wiele dla mnie znaczy. Wydaje mi się, że po prostu potrzebowałam czasu. – Uśmiechnęła się z zawstydzeniem. Brad roześmiał się. To dobrze, że nigdy nie chciała mieć dzieci. Gdyby mieli czekać na nie przez następne trzynaście lat, to mógłby powstać pewien problem.

– Nadszedł właściwy czas – stwierdził łagodnie. – Tak miało być. Kocham cię. – Potem popatrzył na nią z lekkim zakłopotaniem. – À propos, kim teraz jesteś? Panią Coleman czy panną Graham?

– Nie myślałam o tym. Nie jestem pewna, czy w moim wieku mogę to jeszcze zmienić. Czterdzieści dwa lata życia jako Graham, trochę ciężko przekreślić to w jedno popołudnie. – Zobaczyła smutek i zrezygnowanie w jego oczach. – Ale z drugiej strony… może za następne trzynaście lat. Powiem ci coś, a może od zaraz?

– Coleman? – Wyglądał na zachwyconego i poruszonego. To był niezwykły dzień w ich wzajemnych stosunkach.

– Pani Coleman – powiedziała miękko. – Pilar Coleman. – Uśmiechnęła się do Brada. Wyglądała jak młoda dziewczyna. Ucałował ją znowu i poprowadził do grona świętujących przyjaciół.

– Gratuluję, Pilar – powiedziała jej matka, uśmiechając się znad trzymanego w dłoni kieliszka szampana.

Elizabeth Graham w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat nadal wyglądała pięknie. Przez niemal czterdzieści lat pracowała jako neurolog w Nowym Jorku, Pilar była jej jedynym dzieckiem. Ojciec Pilar był sędzią w Sądzie Apelacyjnym w Nowym Jorku. U szczytu kariery zginął w katastrofie lotniczej, kiedy Pilar studiowała prawo.

– Wszystkich nas dzisiaj zadziwiłaś – dodała matka zimno.

Pilar uśmiechnęła się do niej. Przez lata dojrzała na tyle, aby nie podejmować walki i nie tracić panowania nad sobą, kiedy matka prawiła złośliwości, co zdarzało się jej nader często.

– Życie pełne jest wspaniałych niespodzianek. – Pilar uśmiechnęła się do Brada, a potem, ponad jego ramieniem, do Mariny.

Od chwili, kiedy się poznały, Marina Goletti była dla niej jak matka, i wiele znaczyło dla Pilar to, że właśnie Marina udzielała im ślubu. Koleżanka Brada z sądu, od dawna była przyjaciółką Pilar. Przez sześć miesięcy pracowały razem w biurze obrońców z urzędu, a potem Marina została sędziną. Ale zdążyły się wcześniej zaprzyjaźnić i Marina stała się dla niej prawdziwą matką, taką, jakiej nigdy nie miała.

Stosunki Pilar z matką zawsze były luźne i wszyscy wiedzieli, że prawie nigdy nie widywała rodziców, którzy zajmowali się swoimi karierami zawodowymi i wysyłali ją do szkół z internatem, od czasu kiedy skończyła siedem lat. Przyjeżdżała do domu na wakacje i zawsze dręczono ją pytaniami o to, czego się nauczyła, jak biegła jest we francuskim i czy byłaby tak uprzejma wyjaśnić, skąd się wzięła ta ostatnia ocena z matematyki. Wydawali się jej obcy, chociaż ojciec przynajmniej zadawał sobie trochę trudu, by zbliżyć się do Pilar podczas tych wakacji. Ale nawet on miał jej bardzo niewiele do powiedzenia, zbyt angażował się w pracę, tak jak i matka, która wyjaśniła Pilar już w dzieciństwie, że pacjenci są dla niej o wiele ważniejsi niż własna jedyna córka.

– Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego mieli dziecko – wyznała Pilar kiedyś Bradowi. – Nie wiedziałam, czy zjawiłam się przez pomyłkę, czy w wyniku nieudanego eksperymentu. Ale cokolwiek to było, zawsze miałam świadomość tego, że nie spełniłam ich oczekiwań. Ojciec ucieszył się, kiedy poszłam na prawo. Wydaje mi się, że wtedy po raz pierwszy naprawdę upewnił się, że nie popełnił koszmarnej pomyłki, powołując mnie do życia. Nie zadali sobie nawet przedtem trudu, aby przyjść na rozdanie dyplomów. I oczywiście matka była wściekła, że nie interesuję się medycyną, ale nie mogę powiedzieć, aby kiedykolwiek zachwalała ten zawód.

W rezultacie Pilar dorastała w kolejnych szkołach. Powiedziała kiedyś w żartach jednemu ze swoich wspólników w kancelarii, że jej wychowanie było zinstytucjonalizowane, tak jak w przypadku kilku bronionych przez nią ludzi, którzy dorastali w więzieniach. I nie wiadomo dlaczego, czy z powodu chłodu i braku zainteresowania ze strony rodziców, czy z powodu jej własnego braku zaufania do instytucji małżeństwa, nigdy nawet nie rozważała możliwości posiadania dzieci. Nie chciała, aby ktokolwiek żył w taki sposób jak ona, i nie wiedziała, jak się wychowuje dzieci. Nie miała przecież żadnego przykładu ze swojego własnego dzieciństwa. Była naprawdę zachwycona, kiedy po raz pierwszy zobaczyła Brada z dziećmi. Był w stosunku do nich tak naturalny, otwarty, szczery. Rozmawiali ze sobą o wszystkim, a on okazywał dzieciom swoje uczucia tak spontanicznie. Pilar nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, że mogłaby się kiedykolwiek aż tak otworzyć. Powoli, krok po kroczku, Brad pomógł jej uzewnętrzniać swoje uczucia i dzielić je z tymi, na których jej zależało. Po pewnym czasie potrafiła już czuć się swobodnie w towarzystwie dzieci Brada i jego samego. Ale nadal nie pragnęła własnego potomstwa. I kiedy patrzyła teraz na swoją matkę, to nawet podczas wesela uświadamiała sobie, jak głęboko zawiedli ją rodzice.

– Wyglądasz dzisiaj ślicznie, Pilar – powiedziała matka zdawkowo, jakby mówiła do kogoś ledwie znajomego albo całkiem obcego. Była kompletnie niezdolna do okazywania córce jakichkolwiek uczuć, jeśli w ogóle jakieś miała. – Szkoda, że ty i Brad jesteście za starzy na to, aby mieć dzieci.

Pilar patrzyła na nią z kompletnym zaskoczeniem. Nie wierzyła własnym uszom.

– Nie mogę pojąć, że powiedziałaś coś takiego – stwierdziła tak cicho, że nawet Brad jej nie słyszał. – Jak śmiesz robić uwagi na temat naszego życia i naszej przyszłości? – Oczy Pilar tak rozgorzały, że aż dostrzegła to stojąca w pewnej odległości Marina.

– Wiesz tak samo dobrze jak ja, że z klinicznego punktu widzenia nie jesteś w odpowiednim wieku, by decydować się na pierwsze dziecko. – Jej matka powiedziała to chłodnym tonem profesjonalistki, ale Pilar przegrała bitwę z własnym temperamentem.

– Kobiety w moim wieku miewają dzieci. To normalne – wybuchnęła Pilar, zła na siebie, że podjęła rękawicę. Posiadanie dziecka było ostatnią rzeczą, na jaką by się teraz zdecydowała. Ale z drugiej strony matka nie miała żadnego prawa mówić Pilar, że nie mogłaby, albo jeszcze gorzej, nie powinna mieć dzieci. Po tym, jak mało zrobiła dla niej przez te wszystkie lata, mogła przynajmniej ofiarować Pilar trochę prywatności, prawo do własnego zdania i samodzielnego dokonania wyboru.

– Może tak jest w Kalifornii, Pilar. Ale ja widuję te dzieci codziennie, upośledzone, odrzucone, z chorobą Downa, niektóre z poważnymi problemami zdrowotnymi. Wierz mi, nie chciałabyś tego.

– Masz rację. – Popatrzyła matce prosto w oczy. – Nie chcę. Nigdy nie chciałam mieć dzieci… dzięki tobie i ojcu…

Z tymi słowy Pilar zniknęła wśród weselnych gości i, nadal cała się trzęsąc, próbowała odszukać Brada. Odszedł, aby z kimś porozmawiać, podczas gdy ona prowadziła z matką na pozór sympatyczną pogawędkę.

– Wszystko w porządku? – szepnęła do Pilar Marina.

Jej kędzierzawe siwe włosy jak zwykle wyglądały na lekko rozczochrane. Była matką, jakiej Pilar nigdy nie miała, przyjaciółką, za jaką długo tęskniła. Bardzo inteligentna, dokonała w życiu podobnego wyboru jak Pilar, choć z innych powodów. Najstarsza z jedenaściorga dzieci, po śmierci matki wychowała całą dziesiątkę młodszego rodzeństwa. Sama nigdy nie wyszła za mąż i nie miała własnych dzieci. „Oddałam się pracy” – wyjaśniała zawsze, i bardzo współczuła Pilar, że tak układały się jej stosunki z rodzicami. W ostatnich latach ból odczuwany przez Pilar nieco zelżał, powracał jedynie w nielicznych chwilach, kiedy widywała matkę. Pani Doktor, jak ją nazywała, przyjeżdżała do Kalifornii raz na dwa albo trzy lata. Pilar nie tęskniła za nią zbytnio. Dzwoniła do matki z obowiązku i zawsze zadziwiał ją fakt, że nic się nie zmieniło od czasów dzieciństwa, telefony nadal przypominały przesłuchania.

– Wygląda na to, że Pani Doktor zdrowo ci przyłożyła. – Marina patrzyła na nią łagodnie i Pilar uśmiechnęła się. Samo przebywanie w jej towarzystwie zawsze sprawiało, że lepiej myślała o rasie ludzkiej. Była jednym z tych rzadkich przypadków ludzi o wielkiej duszy, którzy wzbogacają życie wszystkich, których znają.

– Nie, po prostu chciała mieć pewność, że ja i Brad rozumiemy, że jesteśmy za starzy na dzieci – stwierdziła Pilar z uśmiechem, ale zabrzmiało to jakoś zadziwiająco gorzko. To nie brak potomstwa ją martwił, ale brak czułości i ciepła ze strony matki.

– No proszę! – Marina wyglądała na obrażoną w imieniu Pilar. – Moja matka miała pięćdziesiąt dwa lata, kiedy urodziła ostatnie.

– No, rekord wart pobicia – uśmiechnęła się krzywo Pilar. – Obiecaj, że to mi się nie przydarzy, albo sama się zastrzelę.

– Na własnym weselu? Nie bądź śmieszna. – A potem zaskoczyła Pilar, zadając jej pytanie: – A czy wy dwoje myślicie o czymś takim?

Znała wielu starszych od nich ludzi, którzy ostatnio dochowali się potomstwa, ale była ciekawa i czuła się dostatecznie związana z Pilar, aby móc zadać takie pytanie. Decyzja Pilar, aby poślubić Brada po tylu latach sprzeciwiania się temu, tak ją zaskoczyła, że wydawało się, iż wszystkie wcześniejsze postanowienia przyjaciółki mogły ulec zmianie.

Pilar roześmiała się szczerze.

– Myślę, że nie musisz się o to martwić. Posiadanie dzieci jest ostatnią sprawą na mojej liście życzeń. Chyba się na niej w ogóle nie mieści. I nie mam zamiaru tego zmieniać.

Chciała mieć Brada, ale była też pewna, że dzieci nie wchodzą w rachubę.

– Nie masz zamiaru czego robić? – Brad przyłączył się do nich i z promiennym wyrazem twarzy objął swoją pannę młodą.

– Nie mam zamiaru rezygnować z prawa – powiedziała spokojnie Pilar. Jego obecność sprawiła, że zapomniała o gniewie na matkę.

– A kto mógłby pomyśleć, że byłabyś w stanie? – Brad wyglądał na zdziwionego. Pilar była doskonałym adwokatem, ciężko pracowała nad swoją karierą. Nie potrafił sobie nawet wyobrazić, że może zrezygnować z zawodu.

– Myślę, że powinna też zostać sędzią – stwierdziła poważnie Marina, a potem ktoś ją zagadnął i odciągnął na bok.

Pilar i Brad stali, patrząc sobie w oczy, samotni przez chwilę, a przyjaciele bawili się tuż obok.

– Kocham panią, pani Coleman. Chciałbym tylko umieć powiedzieć jak bardzo.

– Masz całe życie na mówienie mi tego… Ja też ciebie kocham, Brad – szepnęła.

– Warto było na ciebie czekać. Poświęciłbym na to jeszcze i pięćdziesiąt lat, gdybym musiał.

– To naprawdę mogłoby zdenerwować moją matkę – zaśmiała się Pilar beztrosko.

– Doprawdy? Czy twoja matka myśli, że jestem dla ciebie za stary? – Faktycznie, między Bradem a Elizabeth była niewielka różnica wieku.

– Nie… ona się boi, że ja jestem za stara. Myśli, że możemy oszaleć i zdecydować się na posiadanie upośledzonych dzieci, które zostałyby jej pacjentami.

– Jakie to miłe z jej strony. To właśnie ci powiedziała? – Brad wyglądał na trochę zdenerwowanego, ale nie miał zamiaru pozwolić, aby cokolwiek zepsuło ten wyjątkowy dzień, na który tak długo czekał.

– Tak, właściwie tak. Dobra Pani Doktor, pomyślała, że powinna mnie ostrzec.

– Musimy się zastanowić, czy zaprosimy ją na naszą dwudziestą piątą rocznicę ślubu – powiedział, całując żonę.

Potem tańczyli ze sobą i ze swoimi przyjaciółmi. A o północy wymknęli się cicho do apartamentu, który Brad zarezerwował w Baltimore.

– Szczęśliwa? – zapytał, kiedy umościła się wygodnie obok męża w wynajętej limuzynie.

– Niesamowicie. – Pilar przeciągnęła się, ziewnęła i złożyła głowę na jego ramieniu, a obute w biały atłas stopy ułożyła na siedzeniu.

– O Boże… – Nagle uniosła brwi i spojrzała na Brada. – Zapomniałam pożegnać się z matką, a ona jutro wyjeżdża. – Elizabeth miała wziąć udział w kongresie medycznym w Los Angeles. Była bardzo zadowolona, że data ślubu córki tak jej pasuje.

– Tym razem jesteś usprawiedliwiona. To twoje wesele. To ona powinna przyjść, ucałować cię i życzyć szczęścia.

Pilar wzruszyła ramionami. Nie zależało jej na tym. Długo to trwało, ale dla niej wojna już się skończyła.

– Zamiast tego ja życzę ci szczęścia – powiedział Brad miękko i Pilar znów go pocałowała. Czuła, że całe życie czekała na tę chwilę. Brad był wszystkim, czego kiedykolwiek pragnęła, i nagle zrobiło się jej przykro, że tak długo zwlekała z tym ślubem.

Przeszłość Pilar nie liczyła się już, rodzice ani to, jak ją zawiedli. Teraz ważny był tylko Brad i życie, jakie miała z nim dzielić. I tej nocy, kiedy jechali do Baltimore, mogła myśleć tylko o przyszłości.

Koniec wersji demonstracyjnej.