Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© jfk image/Shutterstock

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

Forever Black

Copyright © 2013 by Sandi Lynn.

Published by arrangement

with Browne & Miller Literary Associates, LLC.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5230-8

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Stałam w drzwiach sypialni, a Kyle pakował walizki.

– Potrzebuję przestrzeni – powiedział, wrzucając ubrania jak popadnie do wielkiej torby nike’a.

– Czy to ma coś wspólnego z tą dziwką, którą poznałeś tamtej nocy u Zoe?

– Elle, daj spokój, mówiłem ci, że nic się nie wydarzyło.

– Wiele rzeczy mi mówiłeś, Kyle. – Przewróciłam oczami.

Wrzucił ostatnie ubrania do torby i odwrócił się do mnie.

– Oboje wiedzieliśmy, że do tego zmierzamy; już od jakiegoś czasu jest niepewnie, i ty wiesz dlaczego.

– Niepewnie dla ciebie, bo szukasz czegoś, co nie istnieje.

– Przykro mi, Elle – westchnął ciężko. – Już dłużej nie mogę.

Poszłam za nim do małego pomieszczenia, które nazywamy salonem, on postawił torbę na podłodze. Sięgnął do kieszeni dżinsów i rzucił pieniądze na stół.

– To na parę następnych miesięcy, żebyś miała na czynsz. – Pocałował mnie w czoło i ruszył do drzwi.

Skrzyżowałam ręce na piersiach i wpatrywałam się w niego.

– Nie chcę twoich pieniędzy, chcę, żebyś został. Proszę, Kyle, nie skreślaj nas.

Byłam teraz najbardziej żałosną osobą na świecie, błagałam mojego aroganckiego chłopaka, żeby został, nie dlatego, że byłam przekonana, że jestem w nim zakochana, ale dlatego, że bałam się samotności, a samotność była mi aż za bardzo znajoma.

Podniósł torbę z podłogi i przerzucił ją przez ramię.

– Trzymaj się, Elle. – I jakby nigdy nic wyszedł.

Stałam na środku salonu i patrzyłam na zamknięte drzwi, a z oczu popłynęły mi łzy.

Byliśmy ze sobą od drugiego roku studiów. Oboje uczyliśmy się na Uniwersytecie Stanowym Michigan i poznaliśmy się na przyjęciu bractwa Delta Sigma Phi, do którego należał. Kyle był przystojny, miał metr osiemdziesiąt i był średniej budowy. Nie był typem lalusia, ale był atrakcyjny. Kruczoczarne włosy zawsze miał starannie uczesane, a jego ciemnobrązowe oczy kojarzyły mi się z najlepszą rzeczą na świecie – czekoladą. Był osobą, która swoją obecnością rozjaśniała otoczenie. Ujął mnie czarem i romantycznością. Studiował rachunkowość, a ja sztukę. Niedługo po obronie kuzyn załatwił mu pracę w dużej firmie rachunkowej, w której sam był zatrudniony. To dlatego przeprowadziliśmy się z Michigan do Nowego Jorku. Kyle pracował na pełny etat jako księgowy i zarabiał całkiem przyzwoite pieniądze, więc ja mogłam przyjąć pracę na część etatu w firmie fonograficznej i kończyć malować obrazy, które obiecałam galerii sztuki. Wynajmowaliśmy małe mieszkanie z jedną sypialnią, które przez ostatni rok było naszym domem i w którym czuliśmy się szczęśliwi, w każdym razie tak mi się wydawało. Ze łzami w oczach usiadłam na kanapie, skuliłam się w kłębek i płakałam, aż usnęłam.

Nie spałam długo, bo obudziło mnie pukanie do drzwi. Usiadłam i rozejrzałam się po pokoju podpuchniętymi, czerwonymi oczami.

– Elle, jesteś tam? – usłyszałam znajomy głos, któremu wtórowało pukanie. Podniosłam się z kanapy i poczłapałam otworzyć drzwi. Peyton chyba zawsze wiedziała, kiedy jej najbardziej potrzebuję. Wyciągnęła ręce w górę. – Nareszcie, Elle, myślałam, że będę musiała wyważyć drzwi. – Objęła mnie i mocno uściskała. Gestem dłoni zaprosiłam ją do środka, a ona przecisnęła się obok mnie i postawiła na stole dużą brązową torbę. – Przyniosłam ulubione jedzenie twojego chłopaka, dupka – uśmiechnęła się, przeszukując torbę. Zaczęła wyjmować pudełka z chińszczyzną i stawiać je na stole. – Mamy wołowinę po mongolsku, roladki z sałatą, ryż z pieczonym kurczakiem, zupę wonton, a na deser lody czekoladowe – uśmiechnęła się od ucha do ucha, ale uśmiech szybko znikł jej z twarzy, kiedy spuściłam głowę i z powrotem skuliłam się na kanapie. Westchnęła ciężko, podeszła do mnie i usiadła obok. – Kyle do mnie napisał, że odszedł. Poprosił, żebym wpadła do ciebie upewnić się, czy wszystko w porządku.

Uniosłam głowę, którą chowałam w dłoniach. Do cholery, za kogo on się ma, żeby wysyłać do mnie moją przyjaciółkę, której każe sprawdzać, czy wszystko u mnie w porządku? – pomyślałam. Czułam, że wzbiera we mnie złość.

– Powiedział, że odszedł z powodu różnic nie do pogodzenia.

– Przecież nie byliśmy małżeństwem – prychnęłam.

Peyton posłała mi pełne współczucia spojrzenie i poszła do kuchni po talerze i sztućce. Nie mogłam przestać myśleć o Kyle’u i o tym, że odszedł jakby nigdy nic. Nigdy nie rozstawaliśmy się na dłużej niż na parę dni, a teraz mieliśmy być osobno już na zawsze. Znowu zostałam sama. Wiedziałam, dlaczego postanowił odejść, i przez to go nienawidziłam. Dałam mu wiele okazji, żeby mógł powiedzieć mi prawdę, ale on nie był nawet w stanie wyznać mi tego prosto w oczy. Był tchórzem, a w moim życiu nie było miejsca dla tchórzy. Chociaż nie czułam się dobrze, podniosłam się i podeszłam do stołu, a Peyton nałożyła mi jedzenie na talerz.

– Posłuchaj, Elle, Kyle to dupek i przykro mi, że zmarnowałaś sobie z nim cztery lata życia. Musisz się skupić na czymś innym. Musisz dokończyć obrazy i przekazać je galerii, żeby ludzie mogli się dowiedzieć, kim jest Ellery Lane – powiedziała, wymachując widelcem. Uśmiechnęłam się lekko, bo wiedziałam, że ma rację. Jeżeli istniał jakiś sposób ucieczki od bólu i samotności, było nim właśnie malowanie. Peyton wyciągnęła rękę, objęła mnie i ścisnęła.

– Nie martw się, będę przy tobie.

Peyton poznałam w galerii sztuki tego dnia, kiedy zajrzałam tam, żeby porozmawiać z właścicielem na temat wystawy moich obrazów.

– W czym mogę pomóc? – spytała, a ja od razu poczułam, że nadajemy na tych samych falach, i od tamtej pory się przyjaźnimy. Peyton ma wyjątkową osobowość – o wiele większą niż jej ciało w rozmiarze zero, mierzące metr pięćdziesiąt pięć. Zawsze wygląda idealnie w długich, prostych brązowych włosach i perfekcyjnym makijażu, którym podkreśla jasnoniebieskie oczy. Chyba nigdy nie widziałam jej w spodniach dresowych. Styl jest dla niej najważniejszy, uznaje tylko spódnice i dopasowane bluzki. Przy Peyton nie brakuje facetów. Flirtują z nią, ale nie znalazła jeszcze tego jedynego, któremu chciałaby podarować serce.

Nie chciało mi się jeść, ale wiedziałam, że muszę uspokoić Peyton, bo inaczej nie dałaby mi spokoju.

– Chcesz, żebym została u ciebie na noc?

– Nie, chcę pobyć sama. – Odłożyłam widelec. – Chyba wezmę kąpiel.

Wstałam od stołu i poszłam do łazienki. Odkręciłam wodę i wlałam pod strumień nakrętkę płynu do kąpieli. Skręciłam moje długie blond włosy i spięłam je, żeby ich nie zmoczyć. Weszłam do wanny pełnej piany i zsunęłam się tak, żeby głowa opierała się na poduszce kąpielowej. Leżałam tak z zamkniętymi oczami i próbowałam wymyślić jakiś plan, ale byłam za bardzo rozgoryczona i potrzebowałam odpowiedniego czasu na użalanie się nad sobą, żebym mogła zacząć żyć na nowo życiem singielki.

Zanim wyszłam z wanny, Peyton zdążyła posprzątać. Zostawiła mi liścik:

Elle, odpocznij i zadzwoń do mnie, gdybyś czegoś potrzebowała. Odezwę się jutro. Kocham cię.

Uśmiechnęłam się, bo Peyton była jedyną bliską osobą, jaka mi została. Matka zmarła na raka, kiedy miałam sześć lat, a ojciec zmarł tuż przed moimi osiemnastymi urodzinami. W Michigan miałam ciocię i wujka, ale nie widziałam się z nimi i nie słyszałam od śmierci taty. Zawsze traktowałam jak rodzinę rodziców Kyle’a, ale teraz, po zerwaniu, dziwnie byłoby do nich dzwonić.

Upewniłam się, że drzwi są zamknięte, wyłączyłam światło i wśliznęłam się do łóżka, naciągając kołdrę na głowę, żeby uciec przed rzeczywistością – przynajmniej na ten jeden wieczór.

Rozdział 2

W ciągu kilku następnych dni nie robiłam nic, w piżamie skupiałam się tylko na tym, żeby dokończyć obrazy. Zadzwoniłam do pracy i powiedziałam, że mam grypę. Powiedzieli, żebym wzięła wolne do końca tygodnia, z czym nie miałam najmniejszego problemu. Bałam się, że nie mogę sobie na to pozwolić, ale musiałam dokończyć obrazy dla galerii. I tak nie byłabym dla nikogo miłym towarzystwem.

Zaparzyłam trzeci dzbanek kawy w ciągu tego dnia i zerknęłam na telefon, żeby sprawdzić, czy mam jakieś wiadomości. Kyle nie próbował się ze mną kontaktować, odkąd odszedł. Jako można zapomnieć o kimś, z kim spędziło się cztery lata? Krew się we mnie gotowała na samą myśl o tym. Z mojego punktu widzenia miałam dwa wyjścia: mogłam siedzieć w moim małym mieszkanku i pozwolić, żeby życie we mnie gasło, albo mogłam olać to, co się stało, wyjść do świata i żyć. Wybrałam to drugie. Nie byłam jeszcze gotowa na śmierć, miałam do zrobienia zbyt wiele rzeczy.

Jak szalona sprzątałam mieszkanie, które trochę zapuściłam i wstydziłam się, że doprowadziłam je do takiego stanu. Wzięłam worek na śmieci i zaczęłam wyrzucać wszystko, co przypominało mi o Kyle’u. Zawzięłam się, żeby pozbyć się z tego mieszkania najmniejszego śladu po nim. Kiedy skończyłam, małe mieszkanko było praktycznie puste. Półki regału, na których wcześniej stały zdjęcia moje i Kyle’a, były teraz puste i przypominały mi o pustce, jaką czułam w sercu.

W końcu wzięłam prysznic i stanęłam przed łazienkowym lustrem. Wyciągnęłam rękę i wytarłam parę, która się na nim zebrała. Spojrzałam na siebie po raz pierwszy od paru dni. Moje oczy koloru chłodnego błękitu – które Kyle’owi kojarzyły się z morzem, jak mi powtarzał – wyglądały na zmęczone, były podkrążone. Przeczesałam szczotką długie jasne włosy, a potem wtarłam w nie piankę, żeby uzyskać fale. Nałożyłam makijaż, żeby ukryć, że jestem przybita i przez tydzień nie wychodziłam z domu. Wskoczyłam w ulubione dżinsy i z zaskoczeniem stwierdziłam, że są luźne w miejscu, w którym nigdy luźne nie były. Miałam wrażenie, że moje ciało, dotąd metr sześćdziesiąt osiem i w rozmiarze cztery, skurczyło się lekko od czasu zerwania. Przekopałam szafę w poszukiwaniu ulubionej różowej koszulki. Kiedy byłam gotowa, wzięłam głęboki oddech i zadzwoniłam po taksówkę. Czas wyjść na świat i zacząć nowe życie.

Manny podjechał żółtą taksówką pod krawężnik przed moim mieszkaniem; wysiadł, żeby mi pomóc.

– Cześć, Elle, pomogę ci.

– Cześć, Manny, dzięki – uśmiechnęłam się do niego.

Manny był moim ulubionym taksówkarzem, znałam go, odkąd przeprowadziłam się do Nowego Jorku. Kiedy dzwoniłam po taksówkę, zawsze pytam o Manny’ego, czasami jest dostępny, czasami nie. Miał około metra osiemdziesięciu pięciu i był umięśniony. Czarne włosy zawsze nosił związane w kucyk, a brązowe oczy zawsze mu błyszczały, kiedy pytałam go o dzieci. Był rodzinnym człowiekiem, jednym z najmilszych ludzi, jakich poznałam. Jego taksówka była pierwszą, która do nas podjechała, kiedy z Kyle’em przyjechaliśmy do Nowego Jorku. Siedziałam z nim z przodu, żeby z tyłu zmieściły się swobodnie moje obrazy.

– Jak się miewa pan Kyle, Elle?

– Wyprowadził się ponad tydzień temu, Manny – westchnęłam. Na jego twarzy pojawiła się pełna współczucia mina.

– Strasznie mi przykro, Elle. U ciebie wszystko w porządku?

Zerknęłam na niego, a na moich wargach pojawił się lekki uśmiech.

– W porządku. W zeszłym tygodniu byłam w rozsypce, ale powoli się przyzwyczajam. – Naprawdę? Czy może po prostu jestem dobrą aktorką?

Podjechał pod galerię i pomógł mi wynosić obrazy z taksówki. Zapłaciłam mu i podziękowałam za pomoc.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, Elle, to dzwoń po mnie, serio – powiedział, wskazując na mnie. Potem wsiadł do taksówki i odjechał powoli.

Peyton zauważyła mnie z okna galerii i wyszła, żeby pomóc mi wnieść obrazy. Zawołała właściciela, Sala, i powiedziała mu, że przyjechałam. Zszedł na dół ze swojego gabinetu i pocałował mnie w oba policzki.

– Pokaż, co tu namalowałaś, Ellery – powiedział i po kolei postawił obrazy przy ścianie.

Zgodnie z umową miałam przekazać galerii na próbę trzy moje obrazy. Jeden był romantyczny, mężczyzna i kobieta tańczący w blasku księżyca, w chmurach. Na drugim był ogród z fontanną otoczoną pięknymi kwiatami. Ostatni przedstawiał dziewczynkę w białej sukience siedzącą na pełnej kwiatów łące, z trzema aniołami spoglądającymi na nią z nieba. Wszystkie trzy obrazy mówiły coś o mnie.

– Nieźle, Ellery, są piękne! Na pewno sprzedasz je bez problemu – Sal się uśmiechnął.

Czułam się lekko zawstydzona, bo po raz pierwszy miałam pokazać moją twórczość światu. Poprowadził mnie do małej pustej ściany.

– Tutaj powiesimy twoje obrazy. Zadzwonię do ciebie, jak tylko któryś się sprzeda.

Podziękowałam mu i jak tylko odszedł, Peyton zaczęła podskakiwać, klaszcząc.

– Wyjdźmy gdzieś dzisiaj to uczcić! – pisnęła.

Wieczorne wyjście było ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę. Nie byłam gotowa na wieczorne wyjścia jako singielka, ale Peyton była uparta i wiedziałam, że nie mam z nią szans. Więc niechętnie się zgodziłam.

Wyszłam z galerii i ruszyłam ulicą. W wielkiej torebce szukałam dzwoniącego telefonu komórkowego. Chwyciłam go i spojrzałam na znajomy numer, który ostatnio zbyt często do mnie wydzwaniał. Wcisnęłam „odrzuć” i postanowiłam przejść piechotą sześć przecznic, dzielących mnie od domu. Niedługo wyświetlacz telefonu zaświecił się, informując o nowej wiadomości głosowej. Nim doszłam do domu, byłam wyczerpana. Rzuciłam klucze i torebkę przy drzwiach i słuchałam wiadomości, która tak denerwująco przypominała o sobie na wyświetlaczu.

– Dzień dobry, pani Ellery, mówi doktor Taub. Zauważyłem, że odwołała pani dwie ostatnie wizyty. Chcę się upewnić, że pani przyjdzie. Bardzo mi zależy, żebyśmy o tym porozmawiali. Mogę pani pomóc. Proszę zadzwonić i umówić się na wizytę najszybciej jak to możliwe.

Przewróciłam oczami i pokręciłam głową, a potem skasowałam wiadomość. Poszłam do sypialni i postanowiłam, że położę się na chwilę, bo spacer do domu zrobił swoje. Spałam około godziny, bo obudził mnie dzwonek telefonu.

Rozdział 3

Halo? – odezwałam się sennym głosem.

– Spałaś? – spytała głośno Peyton.

– Zrobiłam sobie drzemkę – ziewnęłam.

– Wstawaj! Jadę do ciebie, idziemy do klubu.

– Do klubu? – westchnęłam ciężko. – Mówiłaś, że pójdziemy to uczcić. Myślałam, że masz na myśli kolację, nie klub. – Nie miałam dziś ochoty na hałaśliwy, zatłoczony klub.

– Elle, otrząśnij się! Zrobiłaś się nudna od odejścia tego dupka. Ciesz się życiem, baw się jak dawniej, jesteś najbardziej zabawową osobą, jaką znam.

– Nie wiem, Peyton, nie mam dziś ochoty na klub.

– Nabierzesz ochoty, jak się tam znajdziesz. Kto wie, może spotkasz dzisiaj swojego księcia z bajki?

Powiedziała: księcia z bajki? Nie chcę księcia z bajki. Nie chcę mieć nic wspólnego z mężczyznami, kropka. Peyton zależało, żebyśmy uczciły mój sukces, więc się zgodziłam.

– Dobra, Peyton, w takim razie pójdę, ale nie chcę być długo, jestem zmęczona.

– Hura! – pisnęła. – Aha, mój kolega Caleb przyjedzie po nas do ciebie. Na razie!

– Chwileczkę, kto to jest… – Klik.

Zachichotałam cicho i wskoczyłam pod prysznic. Swoją otwartością Peyton przyciągała rozmaitych ludzi. Chyba dlatego tak szybko się polubiłyśmy.

Kiedy wyszłam spod prysznica, do mieszkania weszła Peyton i rzuciła we mnie torbą z Forever 21.

– Co to jest? – spytałam, zaglądając do środka.

Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się, pędząc do łazienki.

– Drobiazg, żebyś się wyróżniała.

Peyton była właśnie taka hojna. Zawsze kupowałyśmy sobie nawzajem rzeczy, które spodobałyby się tej drugiej. Otworzyłam torbę i wyjęłam wyjątkowy, srebrny, mieniący się top na ramiączkach z dzianiny.

– Peyton, jest piękny! – uśmiechnęłam się.

– Wiedziałam, że ci się spodoba. Pomyślałam, że mogłabyś włożyć do niego czarne legginsy i czarne wysokie buty – wymamrotała, myjąc zęby.

Poszłam do sypialni i włożyłam top. Był na tyle długi, że zakrywał pupę, więc idealnie pasował do legginsów. Weszłam do łazienki, gdzie Peyton układała sobie włosy. Spojrzała na moje odbicie w lustrze i gwizdnęła.

– Niezła laska. Każdy facet w klubie będzie chciał poklepać ten seksowny tyłeczek – uśmiechnęła się i dała mi lekkiego klapsa.

Przewróciłam oczami. Peyton należała do osób, które nie mają zahamowań i mówią, co myślą, nie zastanawiając się dwa razy. Jej wargi się poruszają, zanim mózg zdąży pomyśleć.

Uśmiechnęłam się i uściskałam ją.

– Dziękuję, jest idealny.

– Oj, miło znów widzieć uśmiech na twojej twarzy, Elle – ciągnęła, prostując włosy. Spytałam Peyton o Caleba, powiedziała, że to kumpel kumpla i że parę razy wyszli gdzieś razem. Wydało mi się to dziwne, bo pierwszy raz słyszałam to imię. Powiedziała, że zaczęła się z nim spotykać zaraz po odejściu Kyle’a. Uznała, że to nieodpowiedni moment, żeby wspominać o swoim życiu uczuciowym. Prawdę mówiąc, byłam wzruszona, że pomyślała, żeby o tym nie wspominać, ale jednocześnie byłam wściekła, że mi nie powiedziała.

Przejrzałam się w lustrze po raz ostatni przed wyjściem. Postanowiłam, że lekko podkręcę włosy, które zdążyłam już wyprostować i starłam trochę cienia, który nałożyła mi Peyton. Zaczynałam się cieszyć, że zdecydowałam się dziś wyjść, potrzebowałam się trochę rozerwać.

Caleb podszedł do drzwi i zagwizdał na widok nas obu, gdy Peyton mu otworzyła. Lekko pocałował ją w policzek i podszedł do mnie, wyciągając rękę.

– Jestem Caleb, miło cię poznać.

Uścisnęłam mu rękę i powiedziałam to samo. Miał silny uścisk i na tyle, na ile widziałam, ciało również. Krótkie brązowe włosy miał rozwichrzone w seksowny sposób, a jego czarne oczy były przeszywające. Rozumiałam, dlaczego pociąga Peyton. Wsiedliśmy w trójkę do taksówki, która czekała na nas na zewnątrz. Peyton obejmowała Caleba, przytulali się do siebie. Nagle poczułam się jak piąte koło u wozu.

– Do jakiego klubu jedziemy? – spytałam.

Caleb oderwał wzrok od Peyton i spojrzał na mnie.

– Pomyślałem, że wybierzemy się do S.

Zmarszczyłam czoło, usiłując skojarzyć, skąd znam tę nazwę, i nagle mnie olśniło, mój kolega z jadłodajni, Frankie, jest tam ochroniarzem. Westchnęłam.

– To nie jest seksklub?

Peyton spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.

– Elle, to normalny klub, po prostu czasami ludzie idą tam znaleźć kogoś, z kim mogliby uprawiać seks – powiedziała to tak swobodnie, jakby nie było to nic wielkiego. Przewróciłam oczami i westchnęłam.

– Popraw mnie, jeżeli się mylę, ale czy S nie zastępuje słowa „seks”, jak w Klub Seks? – Peyton i Caleb uśmiechnęli się do mnie. – Super, całą noc będę się musiała opędzać od facetów.

– Naciesz się trochę życiem, Elle – roześmiała się.

Założyłam ręce na piersiach i wyglądałam przez okno, a oni zaczęli się całować. Nie miałam zamiaru cieszyć się życiem, spędzając noc z przypadkowym facetem, to nie było w moim charakterze. Uprawiałam seks tylko z jedynym facetem w życiu i był nim Kyle.

Koniec wersji demonstracyjnej.