Korekta

Agnieszka Deja

Agnieszka Cieślak

Zdjęcie na okładce

© Riyueren/iStock/Thinkstock

Tytuł oryginału

Under My Skin

Copyright © 2015 by Julie Kenner

All rights reserved.

This translation is published by arrangement with Bantam Books,

an imprint of Random House, a division of Penguin Random House LLC.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5999-4

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Jest jakiś spokój w tych chwilach pomiędzy snem a przebudzeniem. Miękkie minuty wydają się rozciągać w godziny, ciepło i łagodnie, jak dar od przyjaznego wszechświata.

Teraz już czuję się bezpiecznie w tej krainie snu. Jest mi dobrze. I chciałabym tu zostać, w kojących objęciach jego silnych ramion.

Ale sny mogą często zmieniać się w koszmary i, gdy tak płynę przez tunel półrealnych rojeń, czuję, jak gdzieś od tyłu sięągają po mnie zimne macki strachu. Krew zaczyna mi pulsować w żyłach, a oddech staje się coraz płytszy. Odwracam się do niego, szukam jego dotyku, ale go nie znajduję. Siadam więc gwałtownie na łóżku, lepka i wilgotna od potu. Serce wali mi tak mocno, jakby zaraz miało rozsadzić żebra.

Jackson.

Nie śpię już. Jestem sama. Do mojej zamroczonej świadomości dociera jedynie wrażenie panicznego lęku. Boję się, ale nie pamiętam dlaczego.

Po chwili jednak wszystko powraca. Odzyskuję przytomność, a wraz z nią zalewa mnie fala wspomnień, przez które najchętniej znów pogrążyłabym się w niebycie. Bo żaden koszmar, jaki mógłby zrodzić mi się w głowie, nie będzie gorszy od tej nieubłaganej rzeczywistości, która mnie otacza.

Rzeczywistości, w której mój świat z hukiem rozpada się na kawałki.

Rzeczywistości, w której mężczyzna, którego kocham ponad wszystko, podejrzany jest o morderstwo.

Z ciężkim westchnieniem przykładam dłonie do twarzy. Mgliste pozostałości snu pierzchają i stopniowo wyostrza mi się pamięć. Zanim wysunął się cicho z naszej intymnej bliskości w chłód poranka, musnął mi policzek ustami. Cudownie było wtedy zatonąć w poduszkach przesiąkniętych zapachem i ciepłem jego ciała.

Teraz żałuję, że nie wstałam razem z nim, bo przez to budzę się sama. Kiedy jestem sama, ogarnia mnie panika.

Kiedy jestem sama, wiem, że go stracę.

Kiedy jestem sama, zaczynam się bać.

I akurat gdy ta myśl zaczyna niebezpiecznie przybierać na sile, moja samotność pęka, bo drzwi sypialni otwierają się z impetem i do środka wpada ciemnowłosy i błękitnooki promień słońca, który gramoli się na łóżko i zaczyna podskakiwać tak radośnie i energicznie, że śmieję się mimo woli.

– Sylvie! Sylvie! Ja i wujek Jackson zrobiliśmy tosty!

– Tosty? Naprawdę? – Staram się brzmieć dziarsko i wesoło, chociaż lęk oblepia mnie jak pajęczyna. Przytulam Ronnie na powitanie, ale niemal natychmiast o niej zapominam, bo moją uwagę całkowicie przyciąga stojący w drzwiach mężczyzna.

Stoi swobodnie w progu, z rozwichrzonymi od snu włosami i dwudniowym zarostem na twarzy, trzymając przed sobą drewnianą tacę. Ma na sobie jasnoszary T-shirt i flanelowe spodnie od piżamy. Ponad wszelką wątpliwość jest mężczyzną, który dopiero wstał z łóżka. Mężczyzną, którego w tym momencie zaprząta jedynie śniadanie i urywki porannych wiadomości wypełniających gazetę, którą zatknął sobie pod pachą.

Ale jest przecież czymś znacznie więcej. Jest moją siłą i czułością, podporą i ucieczką. Jest mężczyzną, który zabarwił moje dni i rozświetlił noce.

Jackson Steele. Mężczyzna, którego kocham. Mężczyzna, którego kiedyś próbowałam w swej głupocie zostawić. Mężczyzna, który mnie złapał, a potem przepędził moje demony i tym samym zdobył moje serce.

To właśnie te demony doprowadziły nas tu, gdzie dzisiaj jesteśmy.

Ponieważ Robert Cabot Reed był jednym z nich. A teraz on nie żyje. Ktoś włamał się do jego domu w Beverly Hills i roztrzaskał mu głowę figurką z kości słoniowej.

I nie mogę pozbyć się obawy, że tym kimś był Jackson i że wkrótce będzie musiał ponieść konsekwencje.

Przyjechaliśmy do Santa Fe wczoraj późnym popołudniem, radośni i podekscytowani. Jackson miał zamiar spędzić weekend z Ronnie, a potem w poniedziałek ustalić w sądzie termin posiedzenia w sprawie jego wniosku o formalne uznanie ojcostwa i przyznanie mu praw rodzicielskich nad Ronnie. Ale cały plan wziął w łeb, kiedy po wylądowaniu wpadliśmy na tutejszych funkcjonariuszy policji, którzy poinformowali nas, że Jackson wzywany jest przez policję Beverly Hills na przesłuchanie w sprawie zabójstwa Reeda.

Więc zamiast radosnego spotkania i beztroskiego popołudnia z rodziną, zaczęła się bieganina, wydzwanianie z Nowego Meksyku do Kalifornii i z powrotem, przekrzykiwania prawników i dogadywanie warunków.

W końcu stanęło na tym, że Jackson może zostać w Santa Fe przez weekend pod warunkiem, że zaraz w poniedziałek rano zgłosi się na komisariat w Beverly Hills. Wprawdzie mógł wytargować sobie więcej czasu, bo bez nakazu aresztowania śledczy nie mają żadnej siły przebicia, ale jego obrońca słusznie mu to odradził. Takie uniki nie zjednają mu później przychylności ani ze strony policji, ani opinii publicznej. A dopóki nie wiemy, jakie są oficjalne zarzuty, faktem jest, że motywu do zabicia Reeda mu nie brakowało.

Motyw.

To słowo wydaje się zbyt eleganckie w odniesieniu do Reeda, który był niczym więcej jak nikczemną gnidą.

Nie dość, że wykorzystywał mnie i molestował, gdy byłam nastolatką, to ostatnio zagroził, że opublikuje niektóre z tamtych obleśnych zdjęć, jeżeli nie przekonam Jacksona, żeby przestał blokować produkcję filmu, na którym Reedowi bardzo zależało. Filmu, przez który wyszłyby na jaw różne kłamstwa i tajemnice, i który rzuciłby Ronnie – małe, niewinne dziecko – w sam środek gigantycznego, brudnego, publicznego skandalu.

Czy Jackson chciał zablokować film? O, tak.

Czy chciał uchronić mnie przed koszmarem, na jaki naraziłaby mnie publikacja tych zdjęć w Internecie? Bez wątpienia.

Czy chciał się zemścić na Reedzie za to, co tamten zrobił mi wiele lat temu? Z pewnością.

Czy Jackson zabił Reeda?

Tego jednego naprawdę nie potrafię powiedzieć.

Co więcej, nie mogę nawet zapytać. Obrońca Jacksona, Charles Maynard, twierdzi, że ja też najprawdopodobniej będę przesłuchiwana. A partnerkom nie przysługuje prawo odmowy zeznań. Czyli Charles chce, żebym w razie czego mogła zgodnie z prawdą powiedzieć, że za radą swoich prawników Jackson nie rozmawiał ze mną o tym, czy zabił Reeda, czy nie. Ani „tak”, ani „nie”, ani „być może”. Po prostu nic nie wiem.

Nic.

Oczywiście rozumiem, co to znaczy. „Nic” to inaczej „prawdopodobnie”.

„Nic” to inaczej „w ten sposób mu nie zagrozisz”.

„Nic” to inaczej „próbujemy uniknąć najgorszego”.

Na samą myśl wstrząsają mną dreszcze. Siadam sztywno, oparta o wezgłowie łóżka, i z całych sił przyciskam do siebie poduszkę, przyglądając się, jak mężczyzna, którego kocham, kładzie tacę na stoliku pod wciąż zasłoniętym oknem.

Wykonuje tę prostą czynność z typową dla siebie pewnością i precyzją. Jackson nie jest mężczyzną, który poddaje się okolicznościom i pokornie znosi ataki. Jest mężczyzną, który chroni to, co kocha, a jedno, co wiem na sto procent, to to, że dwie osoby, które kocha najbardziej na świecie, to jego córka i ja.

Nie mam wątpliwości, że mógłby zabić w obronie którejś z nas i ta świadomość sprawia mi nawet pewną, perwersyjną przyjemność. Chociaż podszytą grozą i przerażeniem. Bo Jackson mógłby posunąć się jeszcze dalej i dobrowolnie poświęcić siebie, jeżeli uznałby, że to dla nas za najlepsze. I potwornie się boję, że tak właśnie zrobił.

A jeżeli Jackson pójdzie do więzienia, to naprawdę nie wiem, jak dam radę znieść to poczucie winy.

Podchodzi i siada na skraju łóżka, gdzie natychmiast dopada go trzyletni huragan złakniony łaskotek. Rozjaśnia się i baraszkuje z Ronnie przez chwilę, po czym podnosi wzrok. Mimo uśmiechu w jego niebieskich oczach połyskuje lód.

Wyciągam rękę i chwytam jego dłoń. Ile już razy w ciągu tych kilkunastu godzin od naszego przyjazdu próbowałam znaleźć odpowiednie słowa, żeby go pocieszyć? Ale takich słów nie ma. Mogę zrobić dla niego tylko jedno. Być przy nim.

– Jest coś o tobie? – pytam, wskazując głową gazetę, którą położył na stole.

– Nie, ale to lokalna gazeta z Santa Fe, więc zdziwiłbym się, gdyby było inaczej.

Marszczę brwi.

– Mam sprawdzić?

Nie mówię o gazecie i on o tym wie. Proponuję, że przeszukam Internet i przejrzę plotkarskie portale ze szczególnym naciskiem na Los Angeles, Beverly Hills i morderstwa wśród celebrytów.

Potrząsa głową, a ja nachmurzam się jeszcze bardziej. Wczoraj powiedział mi, że nie chce, żeby cokolwiek zepsuło mu ten weekend z Ronnie i ja, rzecz jasna, to rozumiem. Ale wisi nad nami cień zabójstwa i, czytając plotki, moglibyśmy po prostu lepiej się przygotować.

Już wczoraj usiłowałam go do tego przekonać, ale jestem gotowa spróbować jeszcze raz. Lecz gdy otwieram usta, Jackson kładzie mi palec na wargach.

– Sprawdziłem dziś rano – mówi łagodnie. – Nic nie ma.

– Naprawdę?

– Tak – potwierdza. Ściska moją dłoń, a drugą rękę wyciąga do Ronnie. – Włączyłem tablet i rzuciłem okiem, kiedy ten smyk przygotowywał tosty. Prawda? – pyta, gdy Ronnie pakuje mu się na kolana. – Prawda? – powtarza i zaczyna łaskotać małą, która zanosi się radosnym piskiem i na koniec krzyczy:

– Tak! Tak! – Chociaż jasne jest, że nie ma pojęcia, o czym rozmawiamy.

– Twój świadek nie wydaje się zbyt wiarygodny – mówię z bladym uśmiechem. Jest taki naturalny w roli ojca, a łatwość, z jaką mu to przychodzi, trochę mnie przeraża.

– Być może. Ale zeznania są zgodne z prawdą. – Całuje ją w czubek głowy i przygarnia do siebie z tak rozbrajającą czułością, że ściska mi się serce.

– Idź no do babci na dwór – mówi Jackson do małej. – Fred pewnie wszędzie cię szuka.

Na wspomnienie o szczeniaku jej niebieskie ślepka, tak podobne do oczu Jacksona, otwierają się szeroko.

– A ty też?

– No pewnie – obiecuje. – Tylko zostanę z Syl, aż wypije kawę i zaraz do was przyjdę.

– I zje tosta – przykazuje Ronnie z powagą, zwracając się w moją stronę.

– W tej chwili – mówię. – Idę o zakład, że to najlepszy tost na caluteńkim świecie.

– Uhm – potakuje, po czym wypada z pokoju jak rakieta.

Jackson patrzy za nią, a ja patrzę na niego. Gdy obraca głowę i zauważa, że mu się przyglądam, przykrywa zmieszanie uśmiechem.

– Czasem aż trudno uwierzyć – mówi – że ona naprawdę jest moja.

Przypominam sobie jej czarne włosy i niebieskie oczy. Myślę o tym, jaka jest bystra, żywiołowa i nieustępliwa.

– E, nie tak znowu trudno.

Wbrew oczekiwaniom nie udaje mi się go rozpogodzić.

– Naprawdę nic nie było?

– Słowo. – Chyba nie wyglądam na przekonaną, bo mówi dalej:

– Policja nie będzie ujawniać nazwisk. Nie przed aresztowaniem. Albo dopiero, gdyby cała sprawa tak się przeciągała, że musieliby zabezpieczyć się przed ewentualnym wyciekiem.

– A wnioskujesz to na podstawie swojego bogatego doświadczenia w kryminale, tak?

– Na podstawie długich lat spędzonych przed telewizorem – poprawia. – Ale wiesz, że mam rację.

Kiwam głową. To brzmi sensownie. Poza tym policja nie wie jeszcze wszystkiego. O ile się orientuję, wiedzą tylko, że Jackson nie chciał dopuścić do produkcji filmu. Cały szantaż i istnienie Ronnie nadal pozostają w ukryciu.

Co wcale nie rozwiewa moich obaw. No bo jeżeli – czy raczej kiedy – cała reszta się wyda, to tylko jeszcze bardziej pogrąży Jacksona.

– W porządku? – pytam.

To głupie pytanie zawisa między nami jakoś dziwnie niepotrzebne i ja czuję się dokładnie tak samo.

Potrząsa lekko głową.

– Nie – przyznaje.

Muska mnie palcami po policzku, studiuje moją twarz i szuka mojego wzroku. Z początku z oczu bije mu bezradność, ale zaraz potem pojawia się w nich zapał i pragnienie zogniskowane wprost na mnie. Nie ma tu żadnych pytań czy prośby o pozwolenie. Po prostu przesuwa mi rękę za głowę, przyciąga mnie do siebie i pochłania moje usta językiem.

Poddaję mu się bez wahania, nie tylko moje usta, ale też całe moje ciało. Cała jestem jego, bez względu na to, do czego akurat musi mnie wykorzystać.

Całuje mnie głęboko, pieszcząc i smakując językiem. Czuję na ustach pełen pasji płomień jego warg.

Nie kochaliśmy się wczoraj wieczorem, byliśmy zbyt zmęczeni podróżą, emocjonalną huśtawką po przyjeździe i całkiem pochłonięci spotkaniem z rodziną i Ronnie.

I trochę dlatego oczekuję teraz czegoś więcej niż tylko dzikiego, pożądliwego pocałunku. Mam nadzieję, że zaraz poczuć jego dłonie na piersiach i usłyszę jego urywany oddech, gdy powali mnie znów na łóżko, a sam wstanie, żeby zatrzasnąć drzwi i zamknąć je na zasuwkę. Potem wróci, a materac ugnie się pod jego ciężarem, po czym rozlegnie się elastyczny dźwięk rozciąganej bawełny, gdy zedrze ze mnie majtki.

Czekam, żeby poczuć na sobie ciężar jego ciała i pozwolić mu ściągnąć sobie przez głowę T-shirt, w którym śpię, i omotać mi nim nadgarstki.

Wyobrażam sobie moją napiętą skórę po wewnętrznej stronie ud, kiedy rozłoży mi nogi, i krótki opór mięśni, gdy wsunie się we mnie jednym, zdecydowanym ruchem, żeby potem zatracić się w tej dzikiej namiętności, której tak potrzebuje i pragnie.

Spodziewam się tego wszystkiego, bo dobrze go znam. Życie wymyka mu się z rąk, a Jackson jest mężczyzną, który nie tylko lubi mieć wszystko pod kontrolą, ale też sam sobie tę kontrolę przywłaszcza. Nie jest kimś, kto bezwolnie daje się ponieść fali wydarzeń. On walczy. Zdobywa. Panuje.

„Seks daje mi poczucie kontroli”.

Tak kiedyś powiedział. A potem udowodnił mi to wiele razy.

A mimo to nie szuka mnie teraz. Nie domaga się. Nie bierze.

Wypuszcza mnie z objęć i wstaje, a ja czuję, jak wzbiera we mnie strach. Nie patrzy na mnie, ale odwraca się i podchodzi do okna, przeczesując włosy palcami.

– Jackson?

Nie reaguje. Stoi przygarbiony, odwrócony do mnie plecami. I dam głowę, że nawet mnie nie usłyszał. Bo i niby jak? W tej chwili dzielą nas przecież całe lata świetlne, a nie kilka metrów nagiej, drewnianej podłogi.

Przed sobą ma stół, na którym ciągle stoją moja nietknięta kawa i tost. Odsuwa tacę na bok i rozwiera zasłony, wpuszczając do wnętrza światło poranka.

Jesteśmy w domu Betty Wiseman, prababci Ronnie ze strony matki. To bardzo zamożna rodzina, a posiadłość w Nowym Meksyku to tylko jedna z ich letnich rezydencji, raptem pięćset metrów kwadratowych powierzchni. Ja i Jackson dostaliśmy pokój w tylnej części domu. Kiedy wczoraj wieczorem wyjrzałam przez okno, aż mi dech zaparło na widok skalnych wzgórz w malowniczej, jesiennej scenerii. Zieleń traw i sosen. Brunatnoczerwone liście i skały. No i, rzecz jasna, intensywnie błękitne, bezkresne niebo, jakby wypełniające całą duszę od środka.

Ale stąd, gdzie teraz siedzę nieruchomo, sztywna, skrępowana i trochę wylękniona, widzę tylko niewielki fragment zadaszonego tarasu i boczne skrzydło budynku. Z mojej perspektywy nie widać zachwycającej panoramy, która roztacza się w tej chwili przed Jacksonem. Myśl o tym, jak różne mogą być nasze punkty widzenia, napełnia mnie palącym niepokojem.

Oblizuję wargi, bo czuję się odepchnięta, bezsilna i zagubiona. I tak, trochę też wściekła. Bo, do cholery, nie mogę tak po prostu patrzeć na to, jak cierpi. Zwłaszcza że mogę mu ulżyć.

I w tym właśnie tkwi sedno całej sprawy. Tego się boję najbardziej.

Nie tego, że nie potrafiłabym go pocieszyć, ale tego, że on może zwyczajnie nie chcieć mojej pomocy.

Do diabła z tym.

Odrzucam kołdrę i wstaję. Jego T-shirt, w którym spałam, muska mnie po udach, gdy podchodzę do niego od tyłu. Otaczam go w talii ramionami i przywieram do niego z policzkiem przytulonym do jego pleców. Wdycham jego męski zapach piżma z leciutką nutą płynu do płukania. Pachnie czystością, może nawet trochę higienicznie. Ale na Jacksonie nawet ten zapach jest nieodparcie seksowny.

Trzymam mu dłonie na brzuchu i z łatwością mogłabym przesunąć je niżej, pogłaskać go i poczuć, jak sztywnieje mi w palcach. Głaskać go i pieścić. Rozpalić i zadowolić.

Mógłby wtedy rozochocić się i stwardnieć tak bardzo, że nie pragnąłby niczego więcej poza mną i nie mógłby nawet myśleć o czymkolwiek innym. Mogłabym tak go podniecić, że podniósłby mnie i rzucił na łóżko, a potem oboje dalibyśmy się porwać tej piorunującej eksplozji, w której ogniu i świetle spłonęłyby wszelkie złe duchy, jakie zakradły się niepostrzeżenie między nas.

Ale to też nie to, czego bym najbardziej chciała. Nie do końca. To, czego pragnę, czego potrzebuję, to żeby Jackson sam do mnie przyszedł i wykorzystał mnie tak jak wcześniej, do uzdrawiania ran i odzyskiwania spokoju.

Więc nie zsuwam rąk niżej i nie biorę w garść jego członka, tylko nieporuszenie przylegam do tego mężczyzny, którego kocham i potrzebuję, bo panicznie się boję, że on postanowił odsunąć mnie na bok.

Tak mija chwila, i druga. Z zewnątrz dobiega szczekanie psa na trawniku za domem i cienki, piskliwy śmiech Ronnie, a potem niższe głosy jej prababci i Stelli, dawnej pomocy domowej awansowanej na nianię.

Jackson trwa nieruchomo, aż nagle podnosi rękę i przykrywa moje złączone dłonie, zakleszczając mnie wokół siebie. Zamykam oczy i rozkoszuję się jego silnym dotykiem. Ale wtedy on niezwykle delikatnie rozplata mi palce i wysuwa się z obręczy moich ramion.

Pozbawiona jego ciepła, rozpaczliwie obejmuję się sama. To jednak nic nie daje. Jestem przemarznięta do szpiku kości. Zagubiona, wściekła i przerażona. I bardzo, bardzo samotna.

Robi kilka kroków, siada na brzegu łóżka i drapie się po brodzie. Kiedy podnosi wzrok, wygląda na tak zmęczonego, że cała moja złość i obawa z miejsca wyparowują i chcę tylko za wszelką cenę zdjąć z niego ten straszny ciężar. Podchodzę, kucam przed nim i kładę mu dłonie na kolanach.

Jego uśmiech, chociaż przygaszony, działa na mnie krzepiąco, a kiedy delikatnie przesuwa mi kciukiem po policzku, mam ochotę rozpłakać się z ulgi.

– A niech to – mówi w końcu. – Chyba jestem całkowicie rozbity.

– Trochę – przyznaję i dostaję lekki cień uśmiechu w odpowiedzi. – Ale przetrzymasz to. Razem to przetrzymamy.

– Ja tylko chciałem sprowadzić moją córeczkę do domu.

Jego słowa sprawiają, że przenika mnie jakaś niejasna groza. Dopiero po chwili uświadamiam sobie dlaczego.

– Chciałem? – powtarzam.

– Rano zadzwoniłem do Amy. – Jego głos jest głuchy i matowy, jakby celowo wyzuty z emocji.

– Aha…

Amy Brantley jest prawnikiem rodziny w Santa Fe. To ona złożyła wniosek o uznanie ojcostwa i przyznanie mu praw rodzicielskich. Jeszcze jej nie poznałam, ale wiem, że ma zabiegać o wyznaczenie terminu rozprawy jak najszybciej.

– I co powiedziała? Na kiedy planujecie przesłuchanie?

W jego wzroku pojawia się cień.

– Nie planujemy. Postanowiliśmy na razie się wstrzymać.

– Wstrzymać? Ale… – Próbuję zebrać myśli, chociaż w sumie powinnam być na to przygotowana. Wiem przecież, co to znaczy. To znaczy, że on myśli, że nie będzie mógł sam zaopiekować się Ronnie.

– Jackson, Jezu… – Mimo woli w moim głosie dźwięczy rozpacz.

– Nie – mówi i powtarza jeszcze dobitniej: – Nie. Nie mam zamiaru się poddać. Nie odpuszczę. Nie ma takiej opcji. Ale nie będę narażał mojej małej dziewczynki. A co, jeżeli dojdzie do najgorszego i pójdę za kratki? Teraz to Megan jest jej prawnym opiekunem, ale nie będzie nim, kiedy przyznają mi prawa. Myślisz, że – jakby co – sąd w Kalifornii odeśle Ronnie z powrotem do Nowego Meksyku? Do Megan? Do dawnej opiekunki z całą litanią zaburzeń psychicznych, która sama zgłosiła się na leczenie? Albo do Betty, podstarzałej prababci? Może i tak. Ale bardziej prawdopodobne, że skierują ją do rodziny zastępczej. Nie mogę tak ryzykować. Nie ma mowy.

Chcę zaprotestować, przypomnieć mu, ile Ronnie dla niego znaczy. Musi przecież wierzyć, że wyjdziemy z tego obronną ręką. Ale boję się, że w ten sposób tylko jeszcze bardziej dam mu odczuć, jak wiele utracił. Więc mówię jedynie:

– Tak mi przykro.

– Mnie też.

Mam ochotę wślizgnąć mu się w ramiona i mocno go przytulić. Chcę się w niego zapaść. Wdychać jego zapach i czekać, aż jego bliskość rozproszy moje strachy.

Ale on mnie nie przygarnia, a ja nie mogę się zdobyć, żeby pierwsza przebrnąć przez tę czarną, gęstą chmurę między nami. Bo co, jeżeli się ode mnie odsunie?

Więc robię coś zupełnie przeciwnego. Wstaję i przywołuję uśmiech na twarz.

– W porządku. W takim razie, jaki jest plan? Rano musisz być w Beverly Hills, tak? To o której stąd wyjeżdżamy?

Wygląda, jakby ten nagły zwrot w rozmowie sprawił mu ulgę.

– Dziś po południu. Chcę się spotkać z Charlesem i tym nowym prawnikiem przed tym, jak wejdę jutro do jaskini lwa – mówi, mając na myśli Charlesa Maynarda, swojego adwokata i jakiegoś osławionego speca od spraw karnych, którego Charles obiecał zwerbować.

– Dałeś już znać Graysonowi i Darrylowi? – pytam.

Grayson Leeds jest głównym pilotem w Stark International i kiedy Damien zaproponował, żebyśmy wzięli jeden z jego mniejszych samolotów, przydzielił nam Graysona jako dowódcę i nowo zatrudnionego Darryla w roli drugiego pilota. Początkowo zakładaliśmy, że chłopaki przelecą się dwie godziny do Nowego Meksyku, wysadzą nas i wrócą sobie do Kalifornii. Ale kiedy okazało się, że Jackson musi wracać do Beverly Hills na przesłuchanie, Grayson i Darryl postanowili zostać. Wylegują się teraz w dwóch innych pokojach gościnnych, odpoczywając po niezwykle serdecznym powitaniu Wisemanów wczorajszego wieczoru.

– Właśnie im powiedziałem – mówi Jackson. – Są gotowi do wylotu w każdej chwili. Chciałbym się zbierać zaraz po obiedzie.

– To co tu teraz robisz, w tym pokoju? – mówię, wskazując oczami na okno, po czym wyciągam do niego rękę i stawiam go siłą na nogi. – Jacksonie Steele, marsz na dwór pobawić się z córką. – Podnoszę dłoń i głaszczę go po szorstkim, kłującym policzku. – Dzisiaj tylko trochę, ale to nic. Niedługo będziecie mieli dla siebie mnóstwo czasu.

Przez chwilę mam wrażenie, że będzie się wzbraniał, ale w końcu kiwa głową potakująco.

– Idziesz ze mną?

– Najpierw chcę się wykąpać i ubrać. A! – Biorę do ręki wystygłą już grzankę. – No i nie mogę się tam pokazać, zanim nie zjem najlepszego tosta na świecie.

Parska naturalnym śmiechem, aż jestem dumna z mojego mało wymyślnego żarciku.

Patrzę, jak wychodzi, a gdy zamykają się za nim drzwi, wracam do okna i czekam, aż ukaże się na podwórzu. Po kilku minutach pojawia się na trawniku, a ja obserwuję, jak macha do Ronnie. Mała i jej szczeniak rzucają się w jego stronę, on chwyta ją w ramiona i obraca w powietrzu cały rozpromieniony.

Na myśl, że to jego szczęście zaraz się skończy, czuję ostre ukłucie w sercu. Bo boję się, że zanim wszystko się wreszcie ułoży, czeka nas ciężka przeprawa.

Gorzej. Boję się, że w ogóle nigdy się nie ułoży.

Kiedy wychodzę spod prysznica, dzwoni mój telefon. Nie znam numeru i przez chwilę mam ochotę go zignorować i złapać dzwoniącego na pocztę głosową. Ale ostatecznie odbieram na wypadek, gdyby to była moja przyjaciółka Cass dzwoniąca na przykład od kogoś znajomego albo Charles z jakiejś kancelarii. Czy choćby mój szef, Damien Stark, który mógłby nagle wyskoczyć gdzieś z Nikki i łapać mnie, dajmy na to, z pokoju hotelowego.

Oczywiście okazuje się, że to żadne z nich.

Za to głos, który odzywa się po drugiej stronie, należy do mojego ojca.

– Sylvia, kochanie, musimy porozmawiać.

Wzdrygam się na ten jego pełen czułości ton, który nieprzyjemnie zgrzyta mi w uszach. Jakbym w ogóle cokolwiek go obchodziła. Jakby mu na mnie naprawdę zależało.

Ale ja go znam.

Wiem, że dzwoni tylko dlatego, że Jackson rzucił mu w twarz prawdę, przed którą bronił się, odkąd miałam czternaście lat – prawdę o tym, że Robert Cabot Reed zagrabił moje życie, a mój ojciec podał mnie temu łajdakowi na tacy i udawał, że niczego nie widzi.

– Sylvia – podejmuje. – Sylvia, porozmawiaj ze mną.

– To nie jest dobry moment. – Mój głos jest pełen napięcia i z trudem udaje mi się wykrztusić poszczególne słowa.

– Zostawiłem ci chyba z dziesięć wiadomości, ale nie oddzwoniłaś.

– Więc postanowiłeś mnie podejść i zadzwonić z nieznanego numeru?

– A co miałem zrobić? Muszę z tobą pomówić.

– Ty musisz? – Moje słowa zawisają w przestrzeni, ciężkie i skondensowane. Dwa zwykłe wyrazy, które wydają się smutnym podsumowaniem całego mojego makabrycznego dzieciństwa.

– Musimy – prostuje szybko. – My musimy porozmawiać. O Reedzie. O tym, co się stało. O tych zdjęciach, którymi cię szantażuje.

– Nie mogę. – Potrząsam głową, z całych sił próbując nie dopuścić do siebie tego, o czym mówi i wyprzeć ze świadomości tamte wydarzenia. Ale na próżno. Podłoga zaczyna uginać się pode mną i muszę przytrzymać się lady, żeby nie upaść.

– Nie możesz unikać mnie w nieskończoność.

Owszem. Mogę. Ale nie jestem w stanie tego wyartykułować. Nie w tej chwili. Nie, kiedy gardło zaciska mi się w ciasny supeł, pokój spowija dziwnie mglista szarość, a podłoga zaczyna przechylać się na bok, jakby chciała pozwolić tym upiorom z przeszłości łatwiej się do mnie dobrać.

– Sylvia, musimy porozmawiać. Naprawdę. – Jego głos brzęczy gdzieś daleko, jak odległy hałas, który mnie nie dotyczy. Nie chcę już tego słuchać.

Nie mogę. Nie mogę. Nie mogę. Nie mogę.

Nie wiem, czy faktycznie wypowiadam te słowa, czy one tylko rezonują mi w głowie. Jakoś jednak udaje mi się nakierować palec na odpowiedni klawisz i skończyć połączenie, a zaraz potem telefon wypada mi z dłoni. Nogi załamują się pode mną i nagle leżę na podłodze, skulona, z kolanami pod brodą. Zamykam oczy i zwijam się, kołysząc miarowo w przód i w tył. Z całych sił próbuję pokonać panikę i wspomnienia, które napierają na mnie ze wszystkich stron i zaraz wessą mnie w głąb.

Nienawidzę tego – tego lęku. Tego poczucia kompletnego zagubienia. Bezsilności.

Tego, że wystarczy wziąć mnie z zaskoczenia, żebym w jednej chwili znowu zapadła się w otchłań przeszłości.

Gdybym wiedziała, że to on, mogłabym się jakoś przygotować. Uruchomić mój mechanizm obronny.

Naprawdę? Mogłabyś? Potrafiłabyś? Czy raczej schowałabyś się przed tym, co on chce powiedzieć? Przed jego głosem?

Czuję w piersi przygniatający ciężar tej prawdy. Bo wiem, że tak by było. Gdybym tylko mogła, ukrywałabym się przed moim ojcem już do końca świata.

Oddycham głęboko i całą siłą woli próbuję wziąć się w garść. Nie ma go. Już po wszystkim. Mogę sama dać sobie z tym radę.

Więcej, muszę sama dać sobie z tym radę.

Nie upłynął jeszcze nawet tydzień, odkąd Jackson powiedział mojemu ojcu, co wyczyniał ze mną Robert Cabot Reed. Nie to, żeby mój ojciec niczego się nie domyślał. To w końcu on załatwił mi sesje z Reedem, kiedy byłam młoda. I pobierał od niego astronomiczne sumy w zamian za moje usługi – oficjalnie za pozowanie do zdjęć – ale to, rzecz jasna nie było tyle warte.

I mimo moich próśb, za nic nie chciał się zgodzić, żeby przerwać te sesje.

Więc tak, mój ojciec doskonale wiedział, co działo się w studiu Reeda, ale nigdy nie przyjął tego do wiadomości. Aż wreszcie Jackson zmusił go nie tylko do uznania faktów z przeszłości, ale i tego, co dzieje się teraz. Tego, że Reed mnie szantażuje i grozi, że upubliczni te odrażające, osobiste zdjęcia, jeżeli nie wyperswaduję Jacksonowi sabotowania produkcji jego filmu.

Od tamtego wieczoru ojciec wiele razy próbował się do mnie dodzwonić, a ja konsekwentnie go unikałam. I nic się w tej sprawie nie zmieni. Jeżeli o mnie chodzi, ten człowiek przestał być moim ojcem w dniu, w którym zawiózł mnie do studia Reeda pierwszy raz. Jeżeli dzwoni, żeby przeprosić, to mam to głęboko gdzieś. A jeżeli chce przebaczenia, to nie ma na co liczyć.

Potrząsam ramionami i klepię się lekko po twarzy, jakbym była ofiarą wypadku, którą trzeba przywrócić do życia. Jeżeli się dobrze zastanowić, to w sumie tym właśnie jestem.

Koniecznie muszę się natychmiast pozbierać, bo Jackson nie może, nie może, nie może zobaczyć mnie w takim stanie. Nie dlatego, że boję się, że nie umiałby mnie uspokoić, ale właśnie dlatego, że na pewno będzie próbował. Bo chociaż sam usiłuje odsunąć mnie od swoich obaw i problemów, wiem, że nigdy nie zlekceważyłby moich. Wręcz przeciwnie, wziąłby jeszcze na siebie mój ból, jakby nie miał dość własnych zmartwień, a na to nie mogę pozwolić. Nie teraz. Nie dzisiaj.

Wiem, że zatajenie przed Jacksonem mojej rozmowy z ojcem to zdecydowanie najwłaściwszy wybór, ale mimo to nie mogę pozbyć się wrażenia, że ten sekret to pierwszy krok na mrocznej drodze prowadzącej coraz dalej od niego. I jeżeli nie zrobię wszystkiego, co w mojej mocy, żeby go przy sobie zatrzymać, ta ciemność mi go odbierze.

Rozdział 2

Proszę pani!

Głos Graysona przebija mi się do świadomości przez gęste kłęby waty zalegające mi w głowie. Podrywam się w panice, z łomoczącym sercem.

– Tak? – pytam. – Wszystko w porządku? Co pan tu robi? Nie powinien pan w tej chwili prowadzić tej maszyny?

Nie lubię samolotów. Latanie powoduje u mnie napięcie i niepokój. Tak naprawdę rozluźniam się dopiero po wylądowaniu, gdy uświadamiam sobie, że jakimś cudem przeżyłam kilka godzin gdzieś wysoko w przestworzach, w rozpędzonej metalowej puszce. Kiedy więc Grayson uprzedził nas, że nad Nowym Meksykiem i Arizoną rozpętały się burze, zrobiłam tak, jak radzili mi obaj z Jacksonem – wzięłam kilka pigułek na uspokojenie. Zawsze potem robię się trochę śpiąca. Ale tym razem przed wyjazdem Stella podała do obiadu cały dzbanek sangrii, a że wcześniej porządnie się zgrzałam i spociłam, szalejąc z Jacksonem i Ronnie na podwórku, wychyliłam duszkiem więcej, niż powinnam.

Tak że już kiedy wsiadałam na pokład, byłam śnięta. A gdy pigułki zaczęły działać, odpadłam zupełnie. I to, że teraz budzą mnie niespodziewanie, tylko potęguje moją panikę.

– Już dobrze. Wszystko w porządku. – Głos Jacksona brzmi łagodnie i uspokajająco, więc ze wszystkich sił staram się wyluzować. Jesteśmy w samolocie, a ja spałam jak zabita. Jackson wyciąga rękę, a ja garnę się do niego z wdzięcznością i myślę sobie, że koniec końców latanie nie jest przecież takie złe, jeżeli to oznacza, że Jackson będzie uciszał moje lęki, trzymając mnie mocno w objęciach.

Oddycham głęboko i napawam się jego krzepiącą bliskością. Nie zapytałam go jeszcze o tę szarość wypełniającą przestrzeń między nami. Za to jak wyposzczony żebrak karmię się każdym najdrobniejszym przejawem czułości z jego strony. Każdym muśnięciem jego palców na mojej dłoni. Ciepłem jego ręki na moich plecach. Każdym serdeczniejszym spojrzeniem czy uśmiechem w moją stronę.

Ale to za mało. Zawsze świetnie się uzupełnialiśmy, jak dwa kawałki puzzli. A teraz się wydaje, jakby elementy się odkształciły i nie przylegały już do siebie tak idealnie jak wcześniej. To nieprzyjemne poczucie niedopasowania doprowadza mnie do szaleństwa. Nie wytrzymam tego na dłuższą metę i w końcu doprowadzę do konfrontacji. Muszę go powstrzymać, osadzić w miejscu i usłyszeć, dlaczego odsuwa się ode mnie coraz dalej. A potem pozostanie mi już tylko modlitwa o to, żeby nie oddalił się ode mnie jeszcze bardziej.

Ale to nie na teraz. Najpierw muszę się dowiedzieć, dlaczego pilot nachyla się nad moim fotelem zamiast siedzieć na swoim miejscu w kokpicie.

– Nie, naprawdę – mówię, wpatrując się w Graysona spod zmarszczonych brwi. – Dlaczego pan nie siedzi za kierownicą czy drążkiem, czy jak to się tam nazywa?

– Darryl ma wszystko na oku – zapewnia mnie Grayson. – I przepraszam, że panią budzę, ale jest do pani telefon przez satelitę.

– Damien?

– Trent – mówi Jackson. – Proponowałem, że cię zastąpię, ale on koniecznie chce rozmawiać z tobą.

Aj! Staram się stłumić narastający niepokój. Powtarzam sobie, że to przecież nie musi być nic poważnego. Sama ciągle wydzwaniam do Damiena, kiedy jest w powietrzu. To po prostu jeden z wielu sposobów kontaktu. Pewnie Trent czegoś szuka, a Rachel nie wie, gdzie leży. Albo potrzebuje pomocy przy którymś ze swoich projektów, bo sam się już nie wyrabia. I chce na mnie zrzucić jakąś najbardziej żmudną część swojej roboty.

To nie musi od razu być pożar. Bo, daję słowo, w tej chwili mój limit pożarów do ugaszenia jest na wyczerpaniu.

Grayson przynosi mi słuchawki. Zakładam je i czekam, aż wróci do kabiny i przekaże mi połączenie.

Parę sekund później na linii pojawia się głos Trenta Leitera.

– Mam nadzieję, że siedzisz?

– Trent, jestem w samolocie, jak ci się wydaje?

– O, przepraszam, przepraszam – wycofuje się bełkotliwie. Trent nie jest człowiekiem, którego łatwo wytrącić z równowagi, więc już sama nerwowość w jego głosie podrywa mnie na nogi i zaczynam krążyć po kabinie w tę i z powrotem.

„Co?” pyta Jackson bezgłośnie.

W odpowiedzi mogę jedynie wzruszyć ramionami.

– Dobra, Trent, o co znowu chodzi?

– Kurczę – mówi i niemal widzę, jak kuli ramiona. Trent jest atrakcyjnym facetem, chociaż nie należy do tych, którzy zwracają na siebie uwagę w pierwszej kolejności. Ma w sobie jednak pewien chłopięcy wdzięk, którym ujmuje klientów i bardzo umiejętnie to wykorzystuje – wyskakuje z nimi do barów albo na mecze Lakersów, gdzie przy kilku piwach i żywiołowej dyskusji o najświeższych statystykach zręcznie zdobywa ich sympatię.

Więc to wyraźne napięcie, które słyszę teraz w jego głosie, to jasny sygnał, że z czymkolwiek dzwoni, to nie może być nic dobrego. Gorzej. Jestem niemal pewna, że chodzi o ośrodek i moja wcześniejsza nadzieja, że może trzeba po prostu zapoznać jakiegoś inwestora z projektem Century City, pryska jak bańka mydlana.

Więc tak, jestem podminowana.

– Trent? – naciskam i podejmuję swoją wędrówkę wzdłuż kabiny.

– Sprawa wyciekła – mówi. – Wszyscy o tym piszą.

Akurat docieram pod zamknięte drzwi do kokpitu i odwracam się, z miejsca napotykając czujny wzrok Jacksona. Muszę wyglądać na mocno przerażoną, bo zaczyna podnosić się zaniepokojony, ale powstrzymuję go, potrząsając głową.

– Jaka sprawa? – pytam zduszonym od napięcia głosem. – Jaka sprawa wyciekła?

– „The Business Round-Up” opublikował artykuł – mówi, odnosząc się do lokalnej gazety z Los Angeles. – Nie wiem, skąd się dowiedzieli, ale tekst pojawił się na ich stronie dziś rano i kilka godzin później wszystkie tabloidy podchwyciły temat, a teraz huczy o tym cały Internet.

– O czym? – powtarzam. – Trent, przestań kręcić i mów, o co chodzi.

Ale jeszcze kiedy to mówię, dopadam do mojego fotela i przetrząsam torbę w poszukiwaniu tabletu, żeby zajrzeć na stronę „Round-Up” i przekonać się osobiście. Próbuję połączyć się z siecią, aż mi się przypomina, że powiedzieliśmy Graysonowi, że nie warto nawet uruchamiać Wi-Fi na dwie godziny lotu, bo nic się nie stanie, jeżeli rzeczywistość dopadnie nas dopiero po przyjeździe.

– Piszą, że inwestorzy zaczynają się denerwować. Już wcześniej niepokoiła ich ta historia z Lost Tides – mówi, mając na myśli konkurencyjny kurort, który buduje się w Santa Barbara, zaledwie kilka godzin od mojego ośrodka na Santa Cortez. Też mnie to niepokoi, bo chociaż inicjatorzy nie chcą ujawniać szczegółów, przygotowując grunt pod PR-owy sukces w trakcie otwarcia, to jednak, z tego, co już wiem, wynika, że pomysł powstał na bazie mojego projektu na Cortez. I, szczerze mówiąc, mocno mnie to wkurza.

Trent odkasłuje i ciągnie:

– I ponoć podnoszą się głosy, że skoro architekt Cortez podejrzany jest o zabójstwo, to inwestycja może okazać się ryzykowna.

– Cholera!

Nie pamiętam, kiedy opadłam na fotel, wiem tylko, że w tej chwili siedzę na swoim miejscu, a Jackson nachyla się do mnie z niepokojem wypisanym na twarzy.

„Powiedz”, prosi bez słów.

Tym razem ulegam.

– Wyciekło – szepczę. – Ktoś poinformował media. Wiedzą, że jesteś podejrzany. – Po czym podnoszę głos, zwracając się do Trenta. – Jak to się stało?

– Pewnie jakiś nadgorliwy dziennikarz ma swoje dojścia w policji w Beverly Hills. Najprostszy sposób, żeby dotrzeć do najgorętszych afer z udziałem celebrytów, to wziąć trochę kasy i sprawdzić, komu tam najlepiej podsypać.

– Niech to szlag. – Nabieram powietrza i całą siłą woli próbuję zachować spokój.

Jackson siedzi obok i wygląda, jakby zaraz miał rozłupać pięścią kadłub samolotu. Z uwagi na mój lęk przed lataniem nie bardzo mi się uśmiecha taki rozwój wypadków, więc biorę jego dłoń i oplatam palcami. Najchętniej skończyłabym natychmiast tę rozmowę, cisnęła te przeklęte słuchawki w drugi kąt kabiny i zaszyła się mu na kolanach. Chciałabym mocno się do niego przytulić, poczuć, jak do mnie przywiera, i po prostu oddychać.

Chociaż to też pół prawdy, bo chciałabym przecież czegoś znacznie więcej. Chciałabym poczuć na sobie jego usta i dotyk jego dłoni. Chciałabym, żeby pomógł mi zapomnieć. Żeby zabrał ode mnie ten strach.

I chciałabym zrobić to samo dla niego.

Ale to nie miejsce na takie rzeczy – jesteśmy w małym, ośmioosobowym samolocie, w którym główną kabinę dzielą od kokpitu jedynie cienkie drzwi.

A poza tym, za bardzo się boję, że Jackson by mnie odepchnął. Delikatnie, łagodnie i z czułym pocałunkiem. Ale skutecznie, a więc jednak boleśnie.

Roztrzęsiona podrywam się znowu z fotela, bo z nerwów nie mogę usiedzieć na miejscu, a przy uchu rozlega mi się niepewny głos Trenta:

– Syl? Jesteś tam? Halo!

– Jestem, jestem. Damien wie?

– Tak.

Na wzmiankę o swoim przyrodnim bracie Jackson też się podnosi. Krzepiącym ruchem przebiega mi palcami po ramieniu i rusza na tył samolotu. Nie tyle nawet chodzi, co cały aż się gotuje. Jakby zassała się w nim cała bezsilna wściekłość i frustracja. Wiem, że aż go roznosi, żeby w coś przywalić. I ze strachem, ale też z ulgą myślę o tym, jak z hukiem eksploduje, gdy wreszcie wysiądziemy z tej przeklętej maszyny. Musi się wyładować. Ja zresztą też, do cholery.

– I? – naciskam. – Co Damien na to?

– Martwi się – odpowiada Trent. – I trudno mu się dziwić. Inwestorzy się wycofują i wszystko się komplikuje. Na razie próbuje ratować sytuację.

– Jak?

– Dallas jest w mieście. Okazuje się, że „Round-Up” sami się do niego odezwali.

Dallas Sykes jest jednym z kluczowych inwestorów w projekcie, a przy tym ulubionym enfant terrible tabloidów. Nawet najmniejszy skandal wokół niepokornego spadkobiercy imperium galerii handlowych roznosi się błyskawicznie. Już jego miłosne ekscesy stanowią nieustanną pożywkę dla mediów, które interesują się nim od małego. Każda jego bójka, każde wystawne przyjęcie czy wykroczenie drogowe odbija się szerokim echem, nie wspominając już o jego częstych, tajemniczych zniknięciach, za którymi kryje się najpewniej jakaś obrotna dama.

– Zadzwonię do Damiena – mówię.

– Nie ma potrzeby. On już próbuje wyciszyć całą sprawę. Powiedziałem mu, że będę do ciebie dzwonił.

– A Aiden jest?

– To ja zauważyłem ten artykuł – mówi Trent z irytacją, aż cierpnie mi skóra.

– Przepraszam. Nie miałam na myśli nic złego.

Wiem, czemu jest taki drażliwy. Trent odpowiada za realizację projektów w południowej części Kalifornii. Ośrodek na Cortez powinien więc formalnie być jego. Ale ponieważ to był mój pomysł, Damien postanowił mnie przydzielić ten projekt, co oznacza, że podlegam bezpośrednio Aidenowi Wardowi, wiceprezesowi Stark Real Estate Development, z całkowitym pominięciem Trenta.

– Słuchaj, dziękuję, że mnie uprzedziłeś.

– No, pomyślałem, że lepiej, żebyś mogła się przygotować. Już i tak ciągle się coś tego projektu czepia, bez sensu byłoby go stracić przez jakieś tanie machlojki.

Stracić ośrodek.

Stracić ośrodek?

Doznaję nieprzyjemnego ukłucia i zdaję sobie sprawę, że do tej pory miałam klapki na oczach. Tak bardzo przejęłam się tym, że Jackson mógłby pójść do więzienia, że nie przyszło mi nawet do głowy, że przez to mój projekt mógłby być zagrożony.

Po ciele rozchodzi mi się twarde, zimne uczucie grozy. Zrobiłam dla tego projektu wszystko, co się dało. Ja nim oddycham i żyję. Dla niego zaryzykowałam nawet swoje serce.

Kręcę gwałtownie głową.

– Wykluczone, żebym straciła ośrodek. Nie ma takiej opcji. – Ale nawet kiedy wypowiadam te słowa, nie mogę odpędzić od siebie rozpaczliwego lęku. Nie mam przecież wpływu na media i jeżeli inwestorzy uznają, że udział Jacksona w projekcie im szkodzi, to cała moja dotychczasowa praca rozwieje się jak puch dmuchawca na wietrze.

– Nie to chciałem powiedzieć – zaczyna Trent.

– Nie. – To słowo wystrzeliwuje ze mnie soczyste i nabrzmiałe paniką.

– Syl – rozlega się obok miękki, ale zdecydowany głos Jacksona. – Powiedz mu, że musisz kończyć. Niedługo lądujemy. Nie stracisz ośrodka. Nawet się tym nie gryź.

W słuchawkach słyszę kasłanie Trenta.

– Syl?

– Muszę kończyć – mówię machinalnie.

– Aha, dobrze. Jeszcze tylko jedno: „Round-Up” nie jest jedynym portalem, który o tym pisze. Oni tylko rozpoczęli aferę.

– Wiem. Mówiłeś już.

– Tak, ale chodzi mi o to, że nie piszą tylko, że Jackson jest podejrzany, ale też spekulują na temat możliwego motywu i wszystkich okoliczności.

Robi mi się niedobrze i odruchowo sięgam po rękę Jacksona.

– Motywu? – Z trudem powstrzymuję się, żeby nie przygryźć ust.

– Piszą o filmie. I o pobiciu. O wszystkim, czego w sumie można się było spodziewać – mówi i wyobrażam sobie, jak cały się kurczy.

Prawdę mówiąc, ja też mam ochotę się skurczyć. Jackson lewą ręką wyjmuje mój tablet z kieszeni fotela. Włącza go, po czym klnie pod nosem, bo sygnał nie pojawia się żadnym magicznym zrządzeniem losu.

– Poczytaj sobie sama, jak dolecicie. Damien kazał ci przekazać, że wszystko omówicie razem dziś wieczorem.

– Aha. Dobrze. Oczywiście.

– Dobrze się czujesz?

Nie. Wcale niedobrze!

– Tak, wszystko w porządku. Będzie okej. Dzięki. Dzięki serdeczne za pomoc.

Następuje chwila ciszy, a potem Trent mówi łagodnie, głosem nabrzmiałym z emocji:

– A co myślałaś, Sylvia? Że rzuciłbym cię tym hienom na pożarcie?

– Ja… Nie… – Zaczynam, ale urywam, bo już się rozłączył.

– Mów – prosi Jackson i powtarzam mu wszystko o tekście w „Round-Up” i o Dallasie. – Kurwa – wyrywa mu się z głębi serca, a ja wtóruję mu w duchu.

– I co jeszcze? Mówiłaś coś o motywie…

– Nic więcej nie wiem. Chodzi o film i pobicie. To wszystko, co Trent mi powiedział. To, i że sprawa szybko się roznosi. – Lekko kładę mu dłoń na udzie. – Przetrwamy to – mówię z mocą. – Ośrodek. Proces. Wszystko.

Chcę, żeby mi przytaknął i powtórzył za mną. Chcę, żeby wziął mnie za rękę i uścisnął. Chcę, żeby otoczył mnie ramieniem, mocno przygarnął do siebie, i zapewnił, że choćby nie wiem co, to przecież jesteśmy w tym razem. Chcę być blisko niego, ale to, czego ja chcę, najwyraźniej nie ma tu żadnego znaczenia, bo kiedy Jackson podnosi na mnie wzrok, mam wrażenie, że spoglądam w teleskop od złej strony i to, co powinno być bliskie, staje się naraz bardzo, bardzo odległe.

– Jackson. – Mój słaby szept kryje w sobie błaganie.

Przez chwilę to słowo pozostaje bez odpowiedzi. Siedzi koło mnie, sztywny i daleki, z zaciętym wyrazem twarzy i arktycznie lodowatym spojrzeniem. Narasta we mnie strach i zaciskam kurczowo palce na oparciach fotela, żeby się przed nim bronić. Wprawdzie nic takiego nie powiedział ani nie zrobił, a jednak wiem na pewno, że Jackson nieuchronnie oddala się ode mnie. I nie tylko trudno mi to pojąć, ale też całkiem nie wiem, jak go zatrzymać.

I już mam rozpaczliwie wykrzyczeć jego imię, gdy widzę, jak ramiona mu opadają, a sylwetka wyraźnie się odpręża. Zerka na mnie i na widok ciepłych iskierek w jego błękitnym spojrzeniu zalewa mnie fala obezwładniającej ulgi.

Podnosi ręce i przeczesuje włosy palcami, pochylając się naprzód tak, że opiera łokcie na kolanach i trzyma głowę w dłoniach.

– Jezu, Syl, wszystko spieprzyłem.

Zastygam jak rażona piorunem, niepewna, co ma na myśli. Czy to znaczy, że on zabił Reeda?

Wyciągam rękę, żeby dotknąć jego ramienia, bo potrzebuję naszego fizycznego kontaktu prawie tak samo jak tlenu.

Ale mi się nie udaje.

Bo zaraz potem z wrzaskiem czepiam się fotela, podczas gdy metalowa puszka, w której się znajdujemy, zaczyna podskakiwać jak na trampolinie. Moja torba na ramię leżąca pod nogami ulatuje w górę, odbija się od sufitu i spada na podłogę, a z każdym jej łupnięciem wydaję z siebie kolejną porcję histerycznego krzyku.

Urywam, gdy nad naszymi głowami rozlega się szum. To Grayson mówi do nas przez interkom.

– Przepraszam za to – mówi, podczas gdy maszyna powraca do równowagi. – Przy schodzeniu uderzyliśmy w sporą poduszkę powietrzną, ale już wszystko w porządku, za około piętnaście minut będziemy na dole.

Gdy milknie, wypuszczam powietrze, które, jak się okazuje, wstrzymywałam od dłuższego czasu. Próbuję oderwać dłonie od oparcia fotela, ale wydają się jakoś przygwożdżone. Jestem tak przejęta niechybną wizją śmierci, że przez chwilę autentycznie nie wiem, co się dzieje. W końcu wraca mi zdrowy rozsądek i zdaję sobie sprawę, że to Jackson trzyma mnie mocno za rękę. Delikatnie przesuwa mi kciukiem po przegubie i mruczy łagodnie:

– Już dobrze, Syl, wszystko w porządku.

Z trudem nabieram powietrza, pełna tak bezgranicznej ulgi, że kręci mi się w głowie.

– W porządku – powtarza, gdy obracam się i patrzę mu w oczy.

Delikatnie podnosi moją dłoń do ust i całuje po palcach.

– Już lepiej?

Oddycham ciężko i kiwam głową, a serce tłucze mi się w piersi gorączkowo.

Uspokaja mnie, tak. I fakt, że mi to pomaga.

Ale to wcale nie znaczy, że mu wierzę.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2