Korekta

Anna Raczyńska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© S_L/Shutterstock

Tytuł oryginału

Adivina quién soy

Copyright © Megan Maxwell, 2014

Copyright © Editorial Planeta, S.A., 2014

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5658-0

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

1. I nie obchodzi mnie nic

Plaża Teresitas, Teneryfa, maj 2012

Duszę się! Sergio mnie całuje, a ja się duszę. Nie od pocałunku, ale z powodu potwornej gorączki w samochodzie. Lubię, kiedy mnie całuje, ale jest mi tak gorąco, że zaczyna mnie ogarniać zniecierpliwienie. Przesuwam dłonią w poszukiwaniu przycisku, którym mogłabym opuścić szybę, ale Sergio to wyczuwa.

– Co robisz? – pyta.

– Potrzebuję powietrza – odpowiadam spocona, bliska omdlenia. – Opuść szyby, nie widzisz, że się pocimy?

Sergio, mój chłopak od sześciu miesięcy, patrzy na mnie.

– Za dużo aut naokoło, ludzie nas zobaczą – szepcze, całując mnie w szyję.

– I co z tego? – pytam, ociekając potem.

Mój przystojny towarzysz, czarnowłosy, taki, jak mi się podobają, nie przestaje mnie całować.

– Zobaczą, że jesteś bez koszulki, a później ludzie będą gadać – mówi podniecony.

Wkurza mnie to. Guzik mnie obchodzi, co ludzie powiedzą.

– Wiesz, że mam gdzieś to, co ludzie gadają, myślą czy sobie wyobrażają – mówię.

– A ja nie – oznajmia, jak zwykle.

Chcę zaprotestować, ale jego wargi przywierają do moich tak, że nie jestem w stanie się odezwać. Jego oddech staje się szybszy i czuję, że błądzi palcami po moich plecach, żeby rozpiąć stanik. Wyginam się lekko, żeby ułatwić mu zadanie, ale to na nic. Chyba… chyba… sobie nie radzi. Jest trochę niezdarny, nie będę zaprzeczać.

– Nie chcę, żebyś szła jutro do pracy w tym hotelu – rzuca.

Marzę, żeby w końcu rozpiął mi stanik.

– Nie zaczynaj – szepczę.

– Yanira – nie odpuszcza. – Faceci będą na ciebie patrzeć i…

– Nie wyjeżdżaj mi z zazdrością, wiesz, że tego nie lubię.

Co do jednego nie mam wątpliwości: nie jestem zazdrosna i nie chcę być powodem zazdrości. Nie wierzę w miłość ani w związki. Dlaczego? Otóż dlatego, że kiedy miałam dwadzieścia lat, pewien Nowozelandczyk, który przyjechał na Teneryfę na wakacje, złamał mi serce, a ja, po największym miłosnym zawodzie, zamknęłam je na miłostki i romantyczne głupoty. Nie jestem księżniczką, która szuka księcia z bajki, bo jestem pewna, że książęta nie istnieją, a jeżeli nawet, to ja ich nie widzę.

Kiedy zwolnili mnie z przedszkola, postanowiłam spróbować spełnić swoje marzenie – zostać wokalistką. Na moje szczęście Grand Hotel Mencey zatrudnił mnie do chórków na nocne występy. Ale jak zwykle, to co mnie uszczęśliwia, temu głupolowi, który uważa się za mojego chłopaka, się nie podoba.

– Wolę, żebyś dalej pracowała w sklepie u rodziców.

– A ja nie – wzdycham. – Wolałabym pracować w przedszkolu, ale na moje nieszczęście mnie zwolnili. Dlatego będę śpiewać. Lubię to, podobno dobrze mi wychodzi i teraz mogę się temu poświęcić – oznajmiam.

Przez kilka minut walczy z zapięciem mojego stanika, a ja pocę się i pocę. W końcu nie mogę już dłużej wytrzymać i krzyczę na niego tak wściekła, że szkła kontaktowe mało nie wypadną mi z oczu.

– Przes…!

Ale jego wargi wędrują prosto do moich i nie mogę nic powiedzieć. Zaczyna szybciej oddychać, kiedy mnie całuje, i niezdarnie dalej mocuje się z zapięciem stanika. Mam nadzieję, że tym razem mu się uda. Ale nie… Co za gamoń! Mocuje się przez kilka kolejnych minut, a ja dalej się pocę i jest mi coraz bardziej gorąco, aż w końcu odpycham go od siebie.

– Opuść szybę, proszę – upieram się.

– Nie.

– Ugotuję się na śmierć.

– Powiedziałem: nie.

Staram się go zrozumieć. Próbuję wszystkiego, co tylko możliwe, ale kiedy czuję, że jestem bliska omdlenia, odzywam się kategorycznie:

– Albo opuścisz szybę, albo wysiadam.

Patrzy na mnie z rozdziawioną buzią, a ja unoszę brwi. Sergio to moja ostatnia zdobycz. Jest starszym bratem kolegi moich braci bliźniaków. Pamiętam, że kiedy przyszedł do nas po swojego brata, pomyślałam: Ale fajny facet! Jednak z każdym spędzonym wspólnie dniem coraz wyraźniej widać, że nie jesteśmy dla siebie stworzeni. Zawsze pociągali mnie mężczyźni starsi ode mnie. Uwielbiam ich dojrzałość. Za to chłopaki w moim wieku śmiertelnie mnie nudzą. Nie jestem pożeraczką męskich serc, ale nie jestem też zakonnicą. Nauczyłam się, że w życiu trzeba robić to, co się lubi, a jedną z rzeczy, która mnie pociąga i sprawia mi przyjemność jest seks. Na szczęście mam bardzo liberalną rodzinę, która nie obawia się sąsiedzkich plotek. Tata i mama musieli wycierpieć swoje z powodu ludzkiego gadania, kiedy się poznali i zakochali, więc dzisiaj zależy im jedynie na tym, żeby ich dzieci były szczęśliwe i były dobrymi ludźmi… Reszta się dla nich nie liczy.

Sergio jest tak naprawdę wspaniałym człowiekiem, ale charakterem za bardzo różni się ode mnie. Drażni mnie, że jest tak zaborczy, tak mało szalony i tak małostkowy. W jego samochodzie się nie je. W jego samochodzie się nie pali. W jego samochodzie nie słucha się głośno muzyki. Kiedy wracam z plaży z deską surfingową, nie mogę jechać z nim samochodem, bo naniosę piasku. Tego, co z początku wydawało mi się zabawne i mnie rozśmieszało, teraz nie mogę ścierpieć. Na ogół problemy mnie nie zniechęcają i mam tysiąc pomysłów na ich rozwiązanie, ale w jego przypadku wszystkie moje inicjatywy zawiodły. Ma zakuty łeb! Teraz, na przykład, nie opuści szyb w aucie, bo ktoś mógłby zobaczyć, co robimy. Dlaczego chociaż raz nie da się ponieść emocjom, żeby po prostu cieszyć się życiem?

Nie poruszając się, spogląda na mnie.

– Jeżeli chcesz, żebym opuścił szybę, włóż koszulkę – mówi.

Rewelacja!

Widzi, że jestem wściekła i spocona jak mysz, a zależy mu tylko na tym, żebym ubrała się w koszulkę?

Nie odrywam od niego wzroku, wciskam guzik po mojej stronie, ale widzę, że on blokuje szybę. Powoli tracę cierpliwość. Spoglądam na Sergia i syczę:

– Jestem mokra od potu. Możesz być tak miły i otworzyć to cholerne okno?!

Mój ton głosu chyba składnia go do namysłu, bo odsuwa się, marszczy czoło, dotyka jednego przycisku i szyba po mojej stronie opuszcza się o jedną czwartą.

– Bardziej – domagam się.

Zastanawia się i znów wciska guzik, a szyba opuszcza się do połowy. Ale ja potrzebuję powietrza, bo coś mnie trafi.

– Sergio, na Boga, otwórz ją całą, nie widzisz, że jest zaparowana? – Nie odpuszczam.

Ale on obstaje przy swoim.

– Włóż koszulkę – mówi, zmieniając ton. – Nie chcę, żeby ktoś cię tak zobaczył.

Mam na sobie czarny stanik, który wygląda jak góra bikini, ale Sergio mimo wszystko obstaje przy swoim.

– Mamy rodzinę i…

– Co ty wygadujesz?

– Mówię po prostu, że twoja rodzina prowadzi interesy na wyspie, a ja pracuję dla agencji ubezpieczeniowej i wszyscy nas znają. Chcesz, żeby o nas gadali?

Ten chłopak czasami wprawia mnie w osłupienie. Staram się uspokoić.

– Gorąco mi, Sergio – udaje mi się wydusić. – A wszyscy, którzy są tu, na parkingu plaży Teresitas, przyjechali w tym samym celu…

– Masz dwadzieścia pięć lat, Yaniro, a ja trzydzieści trzy.

– I co z tego?

Nim zdąży odpowiedzieć, wzdycham.

– Słuchaj, Sergio, nic z tego – wypalam z grubej rury. – Wybacz, że ci to powiem, ale to nie jest kwestia wieku.

Jedno z dwóch, albo jest głupi, albo ma wosk w uszach.

– Wszyscy nas zobaczą, a potem ludzie będą gadać, nie pomyślałaś o tym? – ciągnie.

Wzdycham, wzdycham i jeszcze raz wzdycham. W domu żartobliwie nazywają mnie wzdychaczem.

Moja cierpliwość się kończy, kiedy widzę jego ganiące spojrzenie. Unoszę głos, upokorzona.

– Tobie się wydaje, że ktoś na nas zwróci uwagę? Do cholery, Sergio, wszyscy, którzy tu są, przyjechali po to, żeby ze sobą pobyć. Żeby cieszyć się seksem i migdalić! Czy ty patrzysz na to, co robią w samochodzie obok?

Mówiąc to, spoglądam w prawo i szczęka mi opada. Parę metrów od naszego samochodu jakaś para zabawia się w najlepsze przy opuszczonych szybach, nie przejmując się zupełnie tym, co ludzie powiedzą. Brawo!

Widzę, jak ona unosi się i opada bez najmniejszego zażenowania. Całują się namiętnie i rozkoszują się chwilą, nie myśląc o niczym innym. Tego właśnie chcę.

Sergio, kiedy dociera do niego, na co patrzę, podnosi szybko szybę.

– Czego się na nich gapisz? – wypala.

Nagle ogarnia mnie nieopanowany śmiech. To dla mnie typowe, dobijam tym śmiechem tych, którzy są obok.

Cholera… przecież przed chwilą mówiłam, że nikt nie patrzy na to, co robią inni… A teraz sama się gapię!

Wzdycham i słyszę głos Sergia.

– Lepiej stąd jedźmy.

Niezadowolona, wzdycham znowu. Zaraz wybuchnę!

Kiedy widzi mnie w takim stanie, zmienia plan.

– Dobra – mówi w końcu. – Odpalę samochód i przejadę w głąb parkingu. Tam chyba nikogo nie ma. Musimy porozmawiać.

No… no… no… Musimy porozmawiać… Interesujące, chociaż to, co ma mi do powiedzenia, nie martwi mnie ani nie niepokoi. Biedak, ta jego pruderia z każdym dniem nudzi mnie coraz bardziej. A jesteśmy ze sobą dopiero parę miesięcy. Nie chcę sobie wyobrażać, jak miałaby wyglądać wspólna przyszłość.

Znów zatrzymuje samochód i faktycznie, w tej części parkingu nie ma nikogo, poza tym jedyna latarnia jest zepsuta. Po ciemku, upokorzona wszystkim, co się stało, wysiadam z samochodu. On za mną.

– Yanira, tak dalej być nie może.

Kiwam głową. Ma rację.

– O, nie… nie może.

Przez co najmniej pół godziny mówimy, co mamy do powiedzenia, i oboje wszystko sobie wygarniamy. On mówi, ja odpowiadam, ja mówię, odpowiada on. Zasypujemy się wyrzutami, a kiedy wyciągnięte zostaje już wszystko, co przemilczaliśmy od jakiegoś czasu, patrzymy na siebie w milczeniu. Jest oczywiste, że między nami koniec. Kiedy się uspokajamy, zapalam papierosa. Prawie nie palę, ale w takich chwilach papieros jest mi potrzebny. Nagle, wbrew wszelkim przewidywaniom, Sergio zabiera mi papierosa, rozdeptuje go, przygniata mnie do samochodu i zaczyna mnie całować.

Och, tak… to, owszem!

To właśnie ta jego namiętność sprawiła, że się w nim zakochałam, zniewoliła mnie. To dlatego chciałam z nim być. Pozwalam się całować. Uwielbiam, kiedy staje się niecierpliwy i porywczy.

Wiatr owiewa mi twarz i czuję, że odzyskuję siły. Niech żyje morska bryza i seks!

Sergio wsuwa dłonie pod moją koszulkę i na nowo podejmuje walkę z zapięciem biustonosza. Nie ma co, jest niezdarny. Uśmiecham się i rozpinam go sama. Zsuwam ramiączka przez rękawki bluzki, wyjmuję stanik dołem i pokazuję mu go.

– Przeszkody pokonane – mówię.

Sergio rozgląda się na obie strony i kiedy widzi, że nikt na nas nie patrzy, uśmiecha się, a ja rzucam się na jego usta. Całujemy się, a on dotyka moich piersi, ja, nie mogąc się doczekać dalszego ciągu naszej perwersyjnej akcji po burzliwej kłótni, przesuwam się, aż siadam na bocznej części maski. Nie przestajemy się całować, aż w pewnej chwili ściągam koszulkę i jestem naga od pasa w górę. Sergio się odsuwa i spogląda na mnie.

– Co robisz? – burczy.

Znowu się zaczyna!

Ale ja czule dotykam guzika jego spodni.

– Spokojnie – mówię cichym, zmysłowym głosem. – Jest ciemno i nikt nas nie widzi. Nie chcesz, żebyśmy zrobili to na masce samochodu? Dalej, daj mi to, o co cię proszę.

Jego mina jest bezcenna, ale mój uśmiech zamiera, kiedy słyszę jego słowa.

– Twoja propozycja jest nieprzyzwoita. Oszalałaś?!

Nieprzyzwoita? Oszalałam?

Plan A: posłać go do diabła.

Plan B: zapomnieć, co powiedział, i robić swoje.

Plan C: zabawić się, a potem posłać go do diabła.

W końcu decyduję się na plan B… Chcę, żeby to trwało.

Chwytam go za szlufki spodni i szepczę, chcąc skłonić go do tego, żeby zmienił zdanie:

– Nikt nas nie widzi. A jeżeli ktoś patrzy, to niech ma na co popatrzeć! Dalej, Sergio… pragnę cię.

– Ja ciebie też… Ale…

– Ale coooooooo?!

Na jego twarzy widać bezmiar sprzeczności. Nie wie, co zrobić. Sergio dziki i namiętny, którego znam z intymnych sytuacji, bezskutecznie walczy, żeby uwolnić się od konwenansów i rozkoszować seksem.

– Nie jestem ekshibicjonistą – protestuje.

– Ja też nie… – uśmiecham się. – Ale jesteśmy tylko ty i ja… Wystarczy, że rozepniesz spodnie i…

– Nie.

– Daj spokój, głupolu… Wiem, że to lubisz.

– Powiedziałem: nie – odpowiada.

Ma przyspieszony oddech, kiedy patrzy na moje piersi. Co mu się stało? Dlaczego stał się taki pruderyjny? Kiedy go poznałam, był śmiały, odważny, dziki. Wiem, że kusi go to, co proponuję, ale się opiera. Rozbawiona, chwytam jedną moją pierś i go prowokuję.

– No chodź…

Mogę sobie gadać. Sergio chwyta mnie za rękę, jednym szarpnięciem zsuwa z maski samochodu, otwiera szybko drzwi i wpycha mnie do środka.

– Wsiadaj!

Dość tego. Dłużej nie wytrzymam!

Nie podoba mi się ten rozkaz ani jego głos, ani mina. Nie podoba mi się, więc się buntuję. Wściekła, odwracam się do niego i również go popychając, krzyczę:

– Nie szarp mnie tak nigdy więcej, zrozumiałeś? – Widząc jego minę, pytam: – Co jest, do cholery?

Nie odpowiada. Patrzymy na siebie. Wściekłość we mnie wzbiera. Wkładam koszulkę. Ochota na seks wyparowała, a ostatnią rzeczą, której w tej chwili chcę, jest jego dotyk.

– Nie wiem, co się z tobą dzieje. Zawsze tak się przejmujesz tym, żeby nikt nas nie zobaczył.

– Przejmuję się twoim…

– Moim czym? – Widząc, że nie odpowiada, ciągnę: – Gdybyś naprawdę się mną przejmował, nie kłócilibyśmy się. Całowalibyśmy się, pieścili i dobrze się bawili. Więc co jest? Mam dość. Mam dość twojego braku spontaniczności. Dość twoich ograniczeń. Mam dość.

Moje słowa do niego trafiają. Wiem to. Widzę. Nigdy nie widział mnie tak wściekłej jak dzisiaj, a ja chcę zakończyć kłótnię, którą rozpoczęliśmy wcześniej.

– Słuchaj, Sergio – wypalam. – Wydaje mi się, że ty i jak jako para znaleźliśmy się w ślepej uliczce. Nie chcemy tych samych rzeczy, bardzo się różnimy. Z każdym dniem coraz wyraźniej to widać, a ja nie mam zamiaru się zmieniać, ani dla ciebie, ani dla nikogo innego, i oczywiście nie będę też prosić ciebie, żebyś zmienił się dla mnie. Jesteś fantastycznym facetem, cudownym, ale między nami się nie układa. To koniec.

Nie ruszając się z miejsca, widzę, że mężczyzna, który parę miesięcy temu doprowadzał mnie do szaleństwa, kiwa głową.

– Masz rację – mówi w końcu. – To się nie sprawdza. Ja szukam dziewczyny, która będzie mnie kochała, która sprawi, że będę się czuł wyjątkowo, a tobie, Yaniro, nie uda się to nigdy. Lepiej to skończyć.

Kiedy słyszę te jego słowa, złość opada. Żal mi go, kiwa głową. Ma rację, ja nie będę go kochać nigdy tak, jak tego pragnie.

– Było między nami coś pięknego – wyjaśniam. – Ale wiemy, że od jakiegoś czasu się nie dogadujemy. Podobasz mi się i wiem, że ja podobam się tobie, ale nie kocham cię tak, jak powinnam, i…

– Wiem. Nie musisz przysięgać.

Te słowa nie pozostawiają wątpliwości. Nie chcę grzebać w otwartej ranie.

– Więc to koniec – podsumowuję, patrząc na niego.

Sergio kiwa głową z poważną miną.

– Masz rację – zgadza się, spoglądając na mnie. – Od miesiąca o tym myślałem, ale nie byłem w stanie uczynić tego kroku. Dziękuję. Pomogłaś mi zrobić to, co mnie sporo kosztowało.

Widzę, że oboje mieliśmy podobne odczucia, i ta świadomość zdejmuje mi ciężar z barków. Sergio pyta mnie, czy chcę, żeby odwiózł mnie do domu, ale nie mam ochoty być przy nim dłużej, więc podchodzę do niego, daję mu buziaka w policzek i wyciągam z auta torebkę.

– Nie, dziękuję – odpowiadam. – Wolę się przejść.

– Na pewno?

– Tak.

– Przyjaźń? – pyta, spoglądając na mnie.

Teraz ja patrzę na niego z czułością. Jest cudownym człowiekiem.

– Pewnie, że tak, kochany – odpowiadam z uśmiechem. – Między nami koniec, ale wiem, że ciepło o sobie myślimy, i z przyjemnością będę twoją przyjaciółką. Nie martw się już. Wrócę do domu sama. Wiesz, że to niedaleko.

Uśmiecha się do mnie, wsiada do samochodu i rusza.

– Niech moc będzie z tobą! – mówię szeptem, kiedy odjeżdża.

Cholera, ale jaja! Dlaczego mówię coś takiego? Jestem jak mój odjechany brat!

Uśmiecham się. Samochód się oddala, a ja nie czuję żalu ani smutku, ani zawodu. Czuję się po prostu wolna! Znów jestem panią własnego życia, w stu procentach. Zwolnili mnie z pracy i jestem wolna, mogę decydować, co chcę, a czego nie chcę robić. Co za luksus!

Rozglądam się dookoła i postanawiam wrócić do domu brzegiem morza. Uwielbiam moczyć stopy. Nucę przy tym piosenkę Shakiry.

Na Teneryfie w maju temperatura jest idealna na spacery, nawet po wilgotnym piasku. Spoglądam na zegarek, jest pierwsza czterdzieści. Uśmiecham się. Po chwili spaceru brzegiem morza, pogrążona w rozmyślaniach, postanawiam usiąść przy hamakach, zanim opuszczę to idylliczne miejsce i wrócę do domu.

Księżyc, przyjemna temperatura i odgłos morza są cudowne. Relaksujące. Zamykam oczy i oddycham głęboko. Jak dobrze się oddycha na mojej wyspie!

Ale wkrótce słyszę głosy. Kilka metrów ode mnie, za tratwą pozostawioną na piasku, widzę parę, która wśród śmiechu oddaje się rozkoszom seksu.

Ukryta za hamakami postanawiam przyjrzeć się spektaklowi. Oddech mi przyspiesza. Nigdy nie widziałam na żywo niczego takiego, a ponieważ jestem ciekawska, mojej uwadze nie umyka ani jeden szczegół. Ich jęki mnie podniecają. Jestem zaledwie pięć metrów od nich i nie mogę się poruszyć. Mogę tylko patrzeć… przyglądać się… i napawać się ich rozkoszą. Kochają się na plaży bez najmniejszych oporów, osłaniani jedynie przez tratwę parę metrów od promenady. Słyszę głos kobiety, która domaga się więcej… Przy którymś jej ruchu widzę jej twarz i ją rozpoznaję. Cholera… To Alicia, starsza siostra mojej przyjaciółki Coral, która jest żoną Antonia. Ale numer!

Nagle widzę zbliżającego się do nich mężczyznę i ogarnia mnie niepokój. Mnie nie widzi, ale ich nakryje. Przerażona, nie wiem, co robić. Uprzedzić ich czy nie? Ale odejmuje mi mowę, kiedy mimo że ktoś się zbliża, oni nie przerywają. Przybysz zatrzymuje się przy tratwie i wspiera się na niej. Cholera… cholera. Przecież to Antonio, mąż Alicii! Boże… ale niespodzianka! Będzie niezła afera, a ja jestem na linii frontu. Nagle, wbrew moim przypuszczeniom, słyszę, jak Antonio pyta:

– Dobrze się bawicie?

Oni dyszą, a Antonio z uśmiechem rozpina spodnie i podchodzi do Alicii, a później wysuwa członek z bokserek, klęka i wsuwa jej go do ust.

– No, kochanie – mówi ochrypłym głosem. – Wiem, że tego pragniesz.

Co takieeeegoooo?!

Wcześniej miałam oczy jak talerze, ale teraz wychodzą mi z orbit! Alicia oddaje się seksualnym rozkoszom z jakimś facetem, zjawia się jej mąż i zamiast zrobić awanturę i pourywać im łby, przyłącza się do imprezy. Nie do wiary!

Przez kilka minut obserwuję bez tchu, jak trójka dyszy i dobrze się bawi. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To jest lepsze niż głupie filmy porno, które czasami oglądałam! Ich ochrypłe jęki przybierają na sile, a może to w moich uszach z każdą chwilą brzmią coraz głośniej. Nie mogę oderwać wzroku. Tkwię wbita w piasek i nie mogę przestać się na nich gapić. W końcu we troje krzyczą bez oporów, kiedy docierają na szczyt.

Oddychają szybko. Ja nie oddycham.

Uśmiechają się i rozmawiają. Mnie brakuje słów.

Pięć minut później ubierają się i słyszę, jak Antonio i Alicia zapraszają nieznajomego na drinka do swojego baru, który niedawno otworzyli. Mam sucho w buzi i głowę jak bęben. Patrzę, jak odchodzą, i drżą mi nogi, serce, końcówki włosów, wszystko! Trzęsę się cała!

Kiedy zostaję sama, nadal drżąc, zapalam papierosa i przetwarzam to, co zobaczyłam. Bo zobaczyłam to naprawdę, zgadza się? Szczypię się w policzek i zaciągam się dymem. Tak, widziałam to. Z całą pewnością to widziałam!

Kończę papierosa i wstaję. Widzę, że nogi są w stanie mnie utrzymać, więc ruszam. Dwadzieścia minut później wchodzę do domu i zastaję głuchą ciszę. Babcie i rodzice z dużym prawdopodobieństwem są w sklepie z pamiątkami, który mamy na promenadzie nadmorskiej w stolicy wyspy, Santa Cruz de Tenerife.

Kiedy przechodzę pod drzwiami pokoju moich braci, Garreta i Rayca, słyszę śmiech i gwar. Pewnie grają ze swoimi zakręconymi znajomymi w jakąś grę wideo, które uwielbiają. Kiedy docieram do pokoju mojego trzeciego brata, Argena, otwieram drzwi, ale widzę, że go nie ma, więc postanawiam iść do siebie.

Nadal jestem w szoku. Oszołomiło mnie to, co zobaczyłam na plaży, ale przyznaję, że również podnieciło. Czyżbym miała coś z głową? Wyjmuję szkła kontaktowe. Mam zmęczone oczy, ale mimo to włączam laptop i, nie wiedzieć czemu, szukam baru Antonia i Alicii. Nazywa się Sueños i ma swoją stronę internetową. Kiedy ją odnajduję, nie jestem zaskoczona, widząc, że jest to klub wymiany partnerów. Przyciąga mnie jak magnes. Oglądam stronę i zwiedzam lokal wirtualnie. Bar, sala luster, sala rozkoszy, wspólne łóżka, ciemna sala, prywatne imprezy i jacuzzi.

Kiedy moja ciekawość zostaje zaspokojona, wyłączam komputer i kładę się do łóżka. Nigdy nie byłam w takim lokalu, ale jestem pewna, że to zrobię. Zaciekawił mnie.

2. Nieprzemakalna

Pipipipi… pipipipi… pipipipi…

Wyciągam rękę i wyłączam budzik. Wczesne wstawanie mnie dobija, ale dzisiaj moja kolej otwierania sklepu z pamiątkami. Biorę zegarek i przysuwam go sobie do twarzy. Jestem krótkowzroczna i bez okularów czy soczewek jestem ślepa jak kret. Kiedy już wiem, która jest godzina, wstaję, zakładam okulary i idę pod prysznic. Później, już ubrana, w szkłach kontaktowych, schodzę do kuchni i uśmiecham się na widok jednej z moich babć.

Ankie, babcia od strony ojca, jest Holenderką. Wiele lat temu, po śmierci dziadka, przeprowadziła się do nas. Jest zabawna i czasami trochę za bardzo zwariowana jak na swój wiek, ale mnie się to podoba i lubię jej szaleństwo. Jest kobietą nowoczesną, która rozumie mnie jak nikt. Poza tym, obie jesteśmy artystkami.

– Dzień dobry, skarbie, dobrze spałaś?

Kiwam głową, odpowiadając, że tak, i siadam na jednym z krzeseł. Stawia przede mną świeżo wyciśnięty sok pomarańczowy, a ja piję go, zachwycona. Kiedy krząta się po kuchni, pytam:

– Gdzie jest babcia Nira?

Widzę, że się uśmiecha. Uwielbiam jej szelmowski uśmieszek.

– Plotkuje z sąsiadkami – mówi szeptem, przysuwając się do mnie. – Uwielbia plotki.

Śmiejemy się. To prawda, że dla babci Niry nie ma nic lepszego niż świeże plotki.

– Nie narzekaj – odpowiadam jej tym samym tonem. – Sama lubisz ich później od niej słuchać.

Babcia pęka ze śmiechu, a ja z nią. Ankie to chodzący oryginał. Przede wszystkim nie chce, żebyśmy – moi bracia i ja – mówili do niej: babcia ani babunia, ani nic z tych rzeczy. Od małego tłoczyła nam do głowy, że jest Ankie, po prostu. W młodości grała w Holandii w modnym zespole, który porzuciła z miłości, a teraz, w dojrzałym wieku, jest gitarzystką zespołu, który stworzyła z koleżankami z wyspy. Ma w sobie tyle życia, że mało kto jej dorównuje.

Widzę słoik z nesquikiem, od którego jestem uzależniona. Biorę go, otwieram i wkładam sobie łyżkę do ust. Smakuję go z rozkoszą i, jak zwykle, proszek mnie zatyka.

– Wypij szklankę mleka, kochanie, i przestań jeść kakao w ten sposób, na sucho – gani mnie babcia.

Spoglądam na karton pełen mleka i dostaję gęsiej skórki. Nigdy nie przepadałam zbytnio za mlekiem.

– Dobrze, zaraz wypiję – szepczę, zamykając pojemnik z nesquikiem.

– Dzisiaj jest wielki dzień, prawda, kochanie?

– Tak. Dzisiaj pierwszy raz wystąpią w Grand Hotel Mencey – odpowiadam zadowolona.

W końcu mi się udało i ktoś zatrudnił mnie do śpiewania, co prawda tylko w chórku. Ale od czegoś trzeba zacząć. To dobry moment. Właśnie mnie zwolnili i wiem, że albo zrobię to teraz, albo nigdy.

Wdajemy się z babcią w rozmowę na temat muzyki i piosenek i szklanka mleka zostaje zapomniana. Dobrze! Ankie zna się na muzyce i uwielbiam rozmawiać z nią o tym, co obie kochamy. Rozmawianie z babcią na temat współczesnych zespołów pop i rockowych nie jest rzeczą normalną, ale ona jest tak samo dobrze zorientowana w temacie jak ja. Nagle z radia rozbrzmiewają pierwsze akordy piosenki.

– Posłuchaj, Ankie. Uwielbiam tę piosenkę.

– Kto śpiewa?

– Pixie Lott, ma tytuł Cry Me Out. Ma już parę lat, ale moim zdaniem jest piękna.

Ankie słucha. Uśmiecha się i spogląda na mnie.

– Znasz ją na pamięć, kochanie?

Kiwam głową.

– To dalej, zaśpiewaj.

Kuchenna łyżka służy mi za mikrofon, kiedy bez najmniejszych oporów robię to, o co mnie prosi.

You’ll have to cry me out,

you’ll have to cry me o-o-out…

Upajam się… upajam i upajam.

Uwielbiam śpiewać, a piosenki takie jak ta idealnie pasują do mojej barwy głosu, jak twierdzi moja babcia. Kiedy śpiewam, do kuchni wchodzi moja druga babcia, Nira, i staje obok Ankie. Obie przyglądają mi się z zachwytem.

Są ze mnie dumne, każda na swój sposób. Dla Ankie jestem młodą piosenkarką, która chce odnieść sukces muzyczny, a dla Niry jestem wnuczką, która ma nadzieję, że pewnego dnia wyjdę za mąż i dam jej piękniusie prawnuczki. Cóż, ciężko mi będzie uszczęśliwić którąkolwiek.

– Oj, dziecko, jak pięknie śpiewasz! – szepcze Nira.

– Masz przed sobą świetlaną przyszłość, Yaniro – mówi Ankie.

Wszystkie trzy jesteśmy rozbawione, kiedy do kuchni wchodzą moi bracia, Garret i Rayco. Są bliźniakami, ale są jak przeciwne bieguny. Garret patrzy na mnie i, widząc mnie z łyżką w dłoni, stwierdza, posługując się jednym ze słynnych zdań z Gwiezdnych Wojen:

– Bez wątpienia piękny to głos jest.

– Dziękuję, mistrzu Yoda – żartuję.

On unosi rękę do serca.

– Niech moc będzie z tobą, mała – odpowiada.

– Nasze domowe wyjce już śpiewają? – drwi Rayco.

Śmieję się. Moi bracia są świetni. Garret jest wariatem jakich mało i chyba wszyscy w rodzinie zdążyliśmy się z tym pogodzić. Nie dziwimy się, że mówi zdaniami z sagi Gwiezdnych Wojen. Jest to tak normalne, że czasami i my tak mówimy, prawie bezwiednie.

Rayco natomiast to inna bajka. Jest rodzinnym przystojniakiem i latin loverem na naszej pięknej wyspie. Wszystkie padają mu do stóp. Wszystkie ślinią się na jego widok. I wszystkie kończą z płaczem. Moja babcia Ankie daje mu kuksańca, słysząc jego uwagę.

– Auć! – protestuje poważnym tonem.

Znów się śmieję, kiedy babcia mówi mu:

– Trochę szacunku, bezwstydniku. Twoja siostra jest artystką, a artystów trzeba szanować.

– Nie należy drażnić wookie – szepcze Garret, czym mnie rozśmiesza.

– Powiedz to czarownicy latającej na gitarze elektrycznej – drwi Rayco, zerkając na Ankie.

Babcia Nira uśmiecha się, widząc minę mojej drugiej babci, i żeby zakończyć zamieszanie, mówi:

– Dalej, chłopcy, do śniadania, zrobiło się późno.

Wzrokiem proszę Rayco, żeby siedział cicho. Słucha mnie i w piątkę jemy śniadanie przy kuchennym stole, śmiejąc się i rozmawiając.

Pół godziny później moi dwaj bracia i ja wsiadamy do mojego samochodu i ruszamy w stronę Santa Cruz de Tenerife, żeby otworzyć sklep. Przez parę godzin wspólnie obsługujemy klientów, którzy wchodzą coś kupić i porozmawiać. Praca tutaj jest czasami wyczerpująca i dziś jest właśnie taki dzień. Około pierwszej pojawia się mój brat Argen.

– Garret, Rayco! – krzyczy. – Możecie już iść!

Rayco podchodzi do nas, podnosi kołnierzyk granatowej koszulki polo i szepcze na widok turystek, które na niego patrzą.

– Obowiązki wzywają… Bujajcie się sami!

Garret nie chce być gorszy.

– I niech moc będzie z wami.

Rozbawiona patrzę, jak odchodzą.

– Dlaczego są tacy odjechani? – pyta Argen.

Spoglądam na niego z uśmiechem.

– Gdyby mama cię słyszała, powiedziałaby, że nie są odjechani tylko mają pasję.

– Do cholery, Yanira… Mają prawie trzydzieści pięć lat. Nigdy się nie zmienią?

Wzdycham i drapię się po głowie.

– Wydaje mi się, że nie – mówię. – A jak tam twój poziom cukru? – pytam.

Argen patrzy na mnie i kiwa głową z uśmiechem.

– W całkowitym porządku, mamusiu. Insulina zaaplikowana i węglowodany przyswojone. Wszystko rewelacyjnie.

Uśmiecham się i patrzę, jak zaczyna obsługiwać turystki. Zawsze martwię się Argenem. Od małego ma cukrzycę i chociaż prowadzi normalne życie, nie mogę zapomnieć, że musi kontrolować chorobę.

Jest nas czworo, każde w swoim rodzaju. Argen jest najstarszy, ma czterdzieści lat. Ma bzika na punkcie ceramiki. Pracuje we własnym warsztacie i w tygodniu pomaga w sklepie rodziców. Później są Garret i Rayco, prawie trzydziestopięcioletni odjechani bliźniacy, a na końcu jestem ja, córeczka. Najmłodsza. Niespodzianka, mam dwadzieścia pięć lat i śpiewam.

Tata, Argen i ja jesteśmy blondynami i rodzinnymi Holendrami, a Garret, Rayco i mama mają ciemne włosy jak wyspiarze. Wszystkiego u nas po trochu.

Po obsłużeniu paru turystów, którzy kupują pamiątki, mój brat podchodzi do mnie.

– Denerwujesz się dzisiejszym wieczorem? – pyta.

Na myśl o występie wzruszam ramionami.

– Trochę – odpowiadam.

Argen się uśmiecha. Łączy nas szczególna więź, chociaż on jest najstarszy, a ja najmłodsza. Jest moim najwierniejszym fanem i najlepszym bratem na świecie.

– Wypadniesz fenomenalnie – zapewnia, przejęty. – A kiedy usłyszą, jak śpiewasz, oszaleją.

Klient przynosi mi muszelki do zapakowania.

– Śpiewam tylko w chórku – mówię, pakując pamiątki.

– I co z tego?

– Chyba nikt nie zwróci na mnie większej uwagi.

– Jesteś taka ładna i tak dobrze śpiewasz, że na pewno zwrócą uwagę!

Śmiejemy się oboje, obsługując klientów, którzy podają nam swoje zakupy.

O czwartej po południu zjawiają się moi rodzice, Larry i Idaira. Oryginalna para. Mama trajkocze jak najęta, a tata wręcz przeciwnie, ale jego wzrok mówi wszystko. To chyba właśnie ta odmienność charakterów sprawia, że są w sobie tak zakochani. Wszyscy razem prowadzimy rodzinny interes, którym zarabiamy na chleb i na swobodne życie. Widzę, że mama podchodzi do Argena, i po jego minie domyślam się, że pyta go, jak się czuje. Wszyscy się o niego martwimy, a mój brat, jak zwykle, ogranicza się do uśmiechu. Tata, który tak jak ja obserwuje sytuację, podchodzi do mnie.

– Denerwujesz się, mój wzdychaczu?

Uśmiecham się, kiedy to słyszę, i żeby sprostać przezwisku, wzdycham.

– Troszeczkę, tatusiu – odpowiadam.

Mama daje buziaka Argenowi, a później podchodzi do mnie i również mnie całuje.

– Moja córeczko, idź już, odpocznij – mówi. – Wieczorem musisz być wypoczęta. Zostawiłam ci wyprasowaną sukienkę na wieszaku w szafie, zanim pojedziesz do hotelu, wypij szklankę mleka, jasne?

Kiwam głową. Nie posłucham jej w kwestii mleka, ale kiwam głową.

– Aha, kochanie – dodaje. – Jak nam się uda, któreś z nas wyskoczy cię zobaczyć.

Daję rodzicom po buziaku, puszczam oko do brata i jadę do domu. Biorę torbę sportową i idę na zajęcia tańca, gdzie świetnie się bawię. Tańczymy salsę, taniec brzucha i hip-hop, wszystkiego po trochu.

Wracam, wchodzę do pokoju i rzucam się na łóżko. O, Boże… uwielbiam spać. To jedna z największych przyjemności w życiu, ale jeżeli zasnę o tej godzinie, wstanę w złym humorze i nikt nie będzie w stanie ze mną wytrzymać, więc postanawiam wziąć prysznic, żeby się ożywić.

Po wyjściu spod prysznica schodzę na dół, żeby porozmawiać z babciami, a koło siódmej wkładam czarną sukienkę, tak jak polecili mi pracodawcy, i buty na obcasie. Wsiadam do auta i jadę do Grand Hotel Mencey na mój debiut.

No, przyznaję, teraz się trochę denerwuję! Śpiewanie w chórkach nie jest pracą moich marzeń, ale przynajmniej pozwoli mi wyjść na scenę i dobrze się bawić.

Parkuję w pobliżu hotelu i staję jak wryta na widok Sergia, mojego od niedawna eks, po drugiej stronie ulicy. Przyszedł mnie zobaczyć? Ale zaraz dociera do mnie, że to nie ja jestem powodem jego obecności tutaj, ale ruda dziewczyna, do której się bardzo klei. Nie do wiary. Widzę, że rozpacz po naszym rozstaniu nie pozwala mu żyć.

W pewnym sensie mnie to rozśmiesza. Nie ulega wątpliwości, że Sergio i ja nie byliśmy dla siebie stworzeni, i potwierdza, że najlepiej było go zostawić.

Zamykam auto, witam się ze znajomymi, przechodząc przez hotelowe kuchnie. Tu pracuje moja przyjaciółka Coral, która robi niewiarygodne ciasta. Kiedy mnie widzi, chwyta mnie za rękę.

– Naprawdę zerwałaś z Sergiem? – pyta.

– Tak.

– Dlaczego? – Kiedy widzi, że wzdycham, kiwa głową. – Dobra… Nie musisz mi mówić, domyślam się. W końcu do ciebie dotarło, że to burak i nie macie ze sobą nic wspólnego, prawda? Słuchaj, kochana, mówiłam ci, że ten natręt nie jest dla ciebie. Ty potrzebujesz innego mężczyzny. Zawsze się upierasz, żeby spotykać się ze starszymi od siebie, ale moim zdaniem powinnaś znaleźć sobie chłopaka w twoim wieku, który lubiłby to samo co ty i który umiałby cię w sobie rozkochać.

– Coral, jesteś w błędzie, jeżeli myślisz, że ja się w kimkolwiek zakocham.

– Musisz przestać skakać z kwiatka na kwiatek – mówi moja przyjaciółka, niepoprawna romantyczka. – I znaleźć sobie mężczyznę takiego jak mój Toño. A właśnie, widziałam niedawno w gazecie piękną suknię ślubną. Kiedy poprosi mnie o rękę, na pewno wezmę ślub w tej sukni.

Śmieję się. Ona, Toño i ślub.

Jeżeli Coral o czymś marzy, to właśnie o tym, żeby się pobrać, mieć liczną rodzinę i być szczęśliwa. Ja, dla odmiany, mam na to wszystko alergię. Uważam, że w świecie, w którym żyjemy, rodzina jest instytucją prehistoryczną, ale szanuję to, że Coral jest taka romantyczna i chce mieć piękny ślub i miłosną historię.

Z drugiej strony, wierci mi dziurę w brzuchu, żebym zadawała się z chłopakami w naszym wieku, i nie rozumie, że rówieśnicy śmiertelnie mnie nudzą. Lubię dojrzałych facetów, interesujących, z którymi można porozmawiać, a gdy uprawiają seks, wiedzą, co robią. Kiedy przedstawiłam jej Sergia, zmierzyła go wzrokiem z góry na dół i widziałam, że jej się nie spodobał. Dała mi dwa miesiące. Skończyło się na prawie siedmiu, ale trudno nie przyznać, że intuicja jej nie zawodzi!

Słucham, jak przez kilka minut wyżywa się na biednym Sergiu i się śmieję. Coral jest wyjątkowa. Gada jak najęta, jak mama, i chyba dlatego tak ją uwielbiam i kocham. Kiedy końcu chcę się odezwać, zjawia się jej siostra, Alicia.

– Cześć, Yanira – wita się ze mną.

Robię się czerwona jak burak. Coral patrzy na mnie zdziwiona.

Na widok Alicii przypomniałam sobie to, co robiła wczoraj na plaży z mężem i jeszcze jednym facetem, i nie jestem w stanie udawać. Patrzy na mnie, a ja wachluję się dłonią.

– Oj… jak tu gorąco, prawda?! – wykrzykuję.

Coral marszczy brwi. Zna mnie i wie, że nie bez powodu tak zareagowałam, ale kiedy chce zadać pytanie, siostra ją uprzedza.

– Jesteś bardzo czerwona, Yanira, nic ci nie jest?

Och… och… och… Co mam powiedzieć? Co odpowiedzieć?

Plan A: roześmiać się.

Plan B: udać Greka, chociaż jestem pół Hiszpanką i pół Holenderką.

Plan C: coś wymyślić.

Bez wątpienia plan C jest najlepszy. Dotykam oka.

– Ta soczewka jest dziś nieznośna, daje mi popalić – mówię.

Alicia się uśmiecha i puszcza do mnie oko.

– Śpiewanie to nie praca w przedszkolu. Denerwujesz się?

W umyśle przewijają mi się obrazy jej z dwoma mężczyznami, ale rzuciła mi koło ratunkowe, więc kiwam głową.

– Tak, to prawda. Trochę się denerwuję.

Kiedy bierze to, po co przyszła, i wychodzi, patrzę na Coral, która z nożem w ręce szepcze matczynym tonem:

– Yaniro Van Der Vall, co się dzieje?

– Nic.

Ale moja przyjaciółka jest uparta.

– Albo mi powiesz – nalega, nie spuszczając ze mnie wzroku – albo nie zaproszę cię na mój ślub, kiedy będę wychodzić za mąż.

Rozśmiesza mnie i się uśmiecham, ale widzę, że ona się nie uśmiecha.

– Przejmuję się występem – mówię w końcu. – Po prostu.

Coral unosi brew. Wiem, że mi nie wierzy, ale nie mówi nic więcej i zaczyna ubijać białka z prędkością, która odbiera mi mowę. Szybko powraca do jednego ze swoich ulubionych tematów: zalet swojego ukochanego i wspaniałego Toña. Aż nagle milknie.

– Luis mi powiedział, że wpadnie wieczorem z Arturem, żeby cię zobaczyć – oznajmia w końcu.

– Poważnie? – Uśmiecham się na myśl o moich przyjaciołach.

– Tak. Wiesz, że całują ziemię, po której stąpasz. Jesteś ich boginią!

Arturo i Luis są niesamowitą parą, W zeszłym roku się pobrali, a ja byłam ich świadkiem. To był magiczny dzień dla wszystkich, przyrzekliśmy sobie we troje bezwarunkową miłość. Poza tym Luis jest mężczyzną otwartym na rozmaite tematy, co uwielbiam, bo chociaż z Coral rozmawiam prawie o wszystkim, w pewnych kwestiach jest bardzo ograniczona.

Po paru minutach milczenia wspieram się na półce i jakby nigdy nic zagajam:

– Twoja siostra i Antonio otworzyli bar, prawda?

Kiwa głową, przestaje kroić warzywa, patrzy na mnie i szepcze:

– Więc o to chodzi… To cię dręczy. Kto ci o tym powiedział?

– Ale skąd! – wymawiam się.

Coral dalej kroi warzywa.

– Kiedy się dowiedziałam, wszystko było już postanowione – szepcze, nie patrząc na mnie. – Mój Toño jest oburzony, a matka zawstydzona, że Alicia otworzyła taki lokal. Nadal brakuje mi słów. Cholera… nie jestem świętoszką, ale nie bawi mnie wcale to, że jestem kojarzona z jej perwersją.

– Perwersją?

Prycha, sfrustrowana, rozgląda się, żeby się upewnić, że nikt nas nie słyszy.

– Ty wiesz najlepiej, że ja jestem tradycjonalistką, jeżeli chodzi o seks – ciągnie. – Chociaż od czasu do czasu pozwalamy sobie z moim Toñem na odrobinę szaleństwa. Ale to jedna sprawa…

– A druga… to co innego – kończę, a Coral kiwa głową.

– Święte nieba, co się działo, jak moja mama się dowiedziała, że tam się wymieniają partnerami jak króliki – dodaje po paru sekundach milczenia. – Płakała bez przerwy przez czterdzieści osiem godzin. Nawet ci nie powiem, jak jej przykro.

Króliki?! To porównanie mnie rozbawia, ale się powstrzymuję. Nie wiem, co powiedzieć. Moja mina jest bezcenna z powodu jej reakcji. Zaskakują mnie jej uwagi. Niech mówi, co chce, ale nie jest świętą, jeżeli chodzi o seks.

– Taką samą miałam minę, kiedy moja stuknięta siostra powiedziała mi o swoich i męża zamiarach. Mówiłam jej, że matka źle to przyjmie, ale Alicia postawiła na swoim. To dochodowy biznes i, faktycznie, chociaż w najmniejszym stopniu tego nie pochwalam, przyznaję, że bar jest czynny dopiero od miesiąca, a kręci im się genialnie. Dużo ludzi chodzi. – Ścisza głos. – Mój Toño jest oburzony – powtarza.

Nie możemy rozmawiać dalej, bo szef nam się przygląda.

– Dalej, dziewczyny, przestańcie gadać i bierzcie się do pracy.

Coral dalej szybko kroi warzywa, a ja żegnam się z nią, puszczając do niej oko.

Występ wypada znakomicie. To mój chrzest na scenie, która nie jest karaoke i jestem bardzo wdzięczna Richi, przyjacielowi, który pracuje w tym zespole, że o mnie pomyślał.

W pewnym momencie widzę w tyle babcię Ankie z koleżankami. Dostały się do hotelu i biją mi brawo jak szalone. Kiedy pękam z dumy, dostrzegam Luisa i Artura, tańczących na parkiecie, gdy śpiewamy Mamma mia.

Po skończonym występie usiłuję odnaleźć babcię, ale jej nie widzę. Widocznie poszła już z koleżankami. Ale Luis i Arturo podchodzą do mnie zachwyceni.

– Oj, moja tulipanko, ale ci dobrze poszłooooo! – krzyczy Luis, ściskając mnie.

Zawsze mnie bardzo rozśmiesza, kiedy nazywa mnie „tulipanką”. Ponieważ tulipan jest kwiatem Holandii, a mój tata stamtąd pochodzi, Luis postanowił mnie tak ochrzcić. Arturo czeka na swoją kolej, żeby mnie uściskać.

– Gratulacje, artystko – mówi. – Zrobiłaś to fenomenalnie.

Idę wypić z nimi drinka. Trzeba uczcić mój debiut i, jak zwykle, świetnie się bawimy we troje. Dwie godziny później, kiedy się z nimi żegnam, wsiadam do auta i wracam zadowolona do domu. Kiedy wchodzę, babcia Nira, która robi na szydełku, siedząc w bujanym fotelu, wita mnie:

– Cześć, wnusiu, jak się udał występ?

Kładę torebkę na krześle i klucze na ceramicznej tacy przy wejściu i zdejmując szpilki, które mnie wykańczają, odpowiadam:

– Dobrze, babciu, świetnie. – Rozglądam się. – Jesteś sama? – pytam.

Uśmiecha się. Moja babcia zawsze się uśmiecha.

– Twoi bracia wyszli parę godzin temu, Ankie jest z koleżankami, a ja zostałam, szczęśliwa i spokojna, i patrzę, jak ci się biją w telewizji. A właśnie, wiesz, że wnuczka Manolína Martíneza wyszła za wnuka Luciana Llorente?

Patrzę na nią zaskoczona.

– A co to za jedni?

Babcia nie przestaje szydełkować.

– Toreadorzy z moich czasów. Żebyś zrozumiała, o co chodzi: obie rodziny za sobą nie przepadają, a wnukowie pobrali się w tajemnicy. Dasz wiarę?

– Skoro ty mi to mówisz, wierzę – żartuję.

Babcia kiwa głową.

– Wolałabym, żebyś pracowała w przedszkolu z dziećmi, niż zajmowała się śpiewaniem – ciągnie, widząc mój uśmiech. – Jedna rzecz to robienie chórków podczas występów Ankie, a co innego, zostać artystką jak ona. Martwisz mnie bardzo, Yaniro. Ten świat nie jest dla ciebie.

Parskam śmiechem.

– Babciu, co ty mówisz?

– Posłuchaj, wnusiu. Mówię, że się martwię. Powinnaś poszukać sobie narzeczonego, jak twoja przyjaciółka Coral. Przyzwoitego chłopaka z dobrymi zamiarami, który chciałby założyć z tobą rodzinę.

– Babciu…

– Oj, wnusiu, dzień, w którym wyjdziesz za mąż, będzie najszczęśliwszy w moim życiu. Pamiętaj.

– Babciu, nie zaczynajmy.

– Będziesz tak pięknie wyglądała w sukni ślubnej…

I jak zawsze, kiedy chce rozmawiać na temat, na który ja nie mam ochoty, spogląda na mnie oczami porzuconego psa.

– Taka ładniutka blondyneczka jak ty będzie wyglądała tak pięknie, że na samą myśl się wzruszam – dodaje z przejęciem w głosie.

– Babciuuuuuuu! – protestuję czule.

Rozmawiamy przez chwilę o tym, czego ona chce, nie da się tego uniknąć, a potem się żegnam i idę prosto do mojego pokoju. Nie chcę dłużej rozmawiać o ślubach.

W pokoju wyjmuję soczewki, zmywam makijaż, zakładam piżamę i okulary. Potem włączam laptop, żeby połączyć się z Facebookiem. Chcę, żeby moje koleżanki, te wirtualne i nie tylko, wiedziały, że występ wypadł świetnie. Dostaję gratulacje, a kiedy mam zamknąć komputer, przypominam sobie coś i szukam w Google słowa „swinger”. Oszołomiona widzę, że istnieją setki stron poświęcone zachowaniu do te pory mi nieznanemu i odnajduję mnóstwo klubów wymiany partnerów na całym świecie. Nawet na Teneryfie, poza klubem siostry Coral, są trzy inne. Czytam z zaciekawieniem setki stron, na których tłumaczą, czym jest ruch swinger, aż w końcu wirtualnie odwiedzam kilka lokali. Nadal nie wierząc temu, co odkryłam, zadaję sobie pytanie, czy naprawdę ludzie wymieniają się w takich miejscach partnerami. Sama myśl o tym wydaje mi się perwersyjna.

Boże, jak Coral i jej Toño się dowiedzą, pomyślą, że jestem kolejną degeneratką, jak Alicia. Seks, zabawa z partnerem i moja wyobraźnia zawsze były dla mnie źródłami wielkiej przyjemności i szybko łapię się na tym, że nic z tego, co czytam czy widzę na tych stronach, mnie nie gorszy, jak to jest w przypadku Coral.

Kiedy w końcu się kładę, nie mogę przestać myśleć o tych miejscach. Pociągają mnie.

Koniec wersji demonstracyjnej.