Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© S_L/Shutterstock

Tytuł oryginału

Adivina quién soy esta noche

Copyright © Megan Maxwell, 2014

Copyright © Editorial Planeta, S.A., 2014

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5727-3

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

1. Wszystko się zmieniło

Następny dzień jest czystym szaleństwem.

Mam spotkania z prasą i stacjami telewizyjnymi i nadal nie mogę uwierzyć, że to wszystko naprawdę się dzieje.

Ale jazda!

Po obiedzie jedziemy do radia, gdzie spotykamy się z J.P. i całą jego ekipą. Wita się ze mną nad wyraz czule, moim zdaniem zdecydowanie przesadza. Co mu odbiło? Nie jest tym samym facetem, którego poznałam w studiu nagrań.

Przed rozpoczęciem audycji prezenter informuje nas, że wywiad transmitowany jest w internecie na żywo. Cholera! Wielka szkoda, że nie wiedziałam o tym wcześniej. Powiedziałabym Dylanowi i mojej rodzinie. Siadam obok J.P. i audycja się rozpoczyna. Dziś wieczorem w Londynie dajemy koncert, więc zachęcamy słuchaczy, żeby go nie przegapili. Prezenter mówi o muzyce J.P. i korzystając z okazji, przedstawia mnie, reklamuje mój album Divina i przypomina, że dziś wieczorem będę śpiewać z J.P. na stadionie Wembley. Puszczają mój kawałek.

– Niezła jesteś, jasnooka – oznajmia J.P., spoglądając na mnie i poruszając ramionami w rytm piosenki. – Podnieca mnie twój głos.

Oszołomiona mam ochotę posłać go do diabła, ale uśmiecham się, bo jesteśmy na wizji. Wydaje mi się, że w tej chwili najlepiej zacisnąć zęby i nie zwracać na niego uwagi. Kiedy piosenka się kończy, prezenter, bardzo sympatyczny człowiek, pyta, jak się poznaliśmy. Opowiadamy. Z zaskoczeniem słucham, jak J.P. mówi, że gdyby nie ja, nigdy nie wybrałby piosenki, którą śpiewamy razem. Cieszy mnie to. Przez chwilę mówimy o sobie nawzajem same przemiłe rzeczy. Te wzajemne komplementy wychodzą nam znakomicie i chyba podobają się prowadzącemu.

Później J.P. śpiewa na żywo fragment jednej ze swoich piosenek. To ballada. Przysuwa się do mnie bliżej niż normalnie i śpiewa mi do ucha, a ja czuję się niezręcznie, ale się uśmiecham. Na koniec bijemy mu brawo, a mnie szczęka opada, kiedy zaczyna się do mnie przystawiać. Program jest na żywo, więc hamuję się jak mogę, żeby nie dać mu w twarz za to, co wygaduje. Na dodatek chwyta mnie za rękę i zaczyna obsypywać mnie pocałunkami, aż zatrzymuje się na ramieniu, tylko dlatego, że go powstrzymuję. Całe szczęście, że nie powiedziałam Dylanowi, żeby mnie oglądał! Zachowanie rapera z całą pewnością by mu się nie spodobało.

Kiedy wywiad się kończy i wychodzimy ze studia, mam zamiar powiedzieć mu parę ostrych słów, ale rozdziela nas jego ekipa i tracę go z pola widzenia. W końcu się uspokajam i wracam do hotelu. Wieczorem jest koncert i chcę być w formie.

Kiedy podjeżdżamy na stadion, z limuzyny widzę długie kolejki osób czekających na wejście. Słowo: niewiarygodne nie wyraża tego, co mam w głowie. Uśmiecham się na myśl o tym, że za cztery dni spotkam się w Madrycie z moim bratem Rayco, który przyjedzie na koncert.

Zaskoczona wchodzę do prowizorycznej garderoby pełnej kwiatów. Uśmiecham się. To z pewnością mój chłopak. Wyciągam liścik z pierwszego bukietu i czytam:

Rozkoszuj się koncertem, a potem, jeśli masz ochotę, rozkoszuj się mną.

J.P.

Wypuszczam kartkę i mam ochotę rozgnieść mu te kwiaty na głowie. Co za typ! Widzę trzy inne bukiety. Biorę liścik, w którym napisano:

Dziś jest pierwszy dzień Twojej kariery.

Ciesz się nim, wkrótce Yanira będzie znana na całym świecie.

Omar i wytwórnia

Uśmiecham się. Nie ulega wątpliwości, że mój szwagier jest profesjonalistą w każdym calu. Są jeszcze dwa bukiety. Wyciągam następny liścik.

Dla kobiety z najpiękniejszymi oczami, jakie widziałem. Powodzenia!

Jack Adams

No, no, jaki miły ten przyjaciel Dylana.

W końcu zostaje ostatni bukiet. Wyciągam liścik i czytam:

Przepraszam za to radiu, jasnooka, ale trzeba było rozpalić publiczność.

J. P.

Wypuszczam kartkę i robię podkówkę. Jak to możliwe, że Dylan, który tak zwraca uwagę na szczegóły, nie przesłał mi kwiatów?

Parę chwil później do garderoby wchodzą Omar, Sean i Tifany. Są przejęci, wiedzą, że koncert będzie świetnym początkiem mojej kariery.

Tifany, widząc moją poważną minę, siada obok mnie.

– Co się stało?

Wskazuję bukiety.

– Żaden nie jest od Dylana – mówię, nie pokazując jej liścików.

Uśmiecha się i mnie przytula.

– Kotkuuuuuuuuu, on wie, że w garderobie dostaje się dużo kwiatów i na pewno nie chciał, żeby jego był po prostu jednym z wielu. Na pewno kiedy wrócisz do hotelu będzie na ciebie czekał super piękny bukiet, jeden jedyny.

Uśmiecham się.

– Dalej, rzęsy do góry! – dodaje. – Dziś jest twój dzień, Yanira.

Omar, który nie przestaje rozmawiać przez telefon, mówi:

– Dalej, Yanira, musimy zrobić próbę dźwięku.

Idę za nim na scenę, a kiedy wychodzę, ogarnia mnie strach. Wembley jest ogromnym stadionem. Jestem przyzwyczajona do występów w hotelach i małych klubach, a to miejsce jest onieśmielające. Ale wiadomo, J.P. jest gwiazdą i ma miliony wielbicieli, którzy na pewno zapełniliby nie tylko ten jeden stadion, ale i kilka innych.

Technik dźwięku podchodzi, chwyta mnie za rękę i wskazuje podłogę.

– Możesz poruszać się z mikrofonem po całej scenie – mówi – i tańczyć. – Nie będzie problemu, prawda, piękna?

Kiwam głową, chociaż mam wrażenie, że całkiem straciłam głos. Oniemiałam! Jak zdołam zaśpiewać całe trzy piosenki?

Nagle rozbrzmiewa muzyka, a ja mam język przyklejony do podniebienia. Muszę śpiewać, ale nie mogę.

Pomocy! Jestem zblokowana!

Muzycy przerywają. Patrzę na nich z nieruchomym uśmiechem i ich przepraszam. Kiwają głowami i zaczynają od nowa, jakby nic się nie stało. Słyszę akordy mojej piosenki i robię to, co zawsze: zamykam oczy, daję się ponieść dźwiękom, i tym razem udaje mi się zacząć śpiewać.

Zmieniam się. Śpiewam i tańczę w rytm melodii na tej wielkiej scenie i myślę, że świetnie byłoby mieć obok siebie tancerzy. Z całą pewnością dzięki nim poczułabym ludzkie ciepło, którego w tej chwili mi brakuje.

Kiedy kończę śpiewać, dźwiękowcy dają mi znać, że wszystko jest w porządku. Śpiewam pozostałe dwie piosenki, tym razem bez oporów. Rozgrzałam się i jestem w stanie zaśpiewać, co mi każą. Kiedy kończę trzeci solowy kawałek, na scenę wchodzi J.P. Puszcza do mnie oko szelmowsko i parę sekund później słychać melodię piosenki, którą śpiewamy w duecie. Z głośnika rozbrzmiewa najpierw jego głos, a później mój. Jestem nieobecna i sztywna jak kij od szczotki. Nie zbliżę się do niego na krok, mowy nie ma.

– Co się z tobą dzieje? – pyta, kiedy kończymy.

Nie odpowiadam. Patrzę tylko na niego z wyrzutem.

– Dostałaś ode mnie kwiaty, jasnooka?

– Tak.

– I?!

– Nie chcę się rozkoszować twoim ciałem, imbecylu! – cedzę z wściekłością. – I nie cierpię, jak mówisz do mnie: jasnooka.

J.P. parska śmiechem.

Nie wiem, co go tak śmieszy. Mam zamiar dać mu w twarz na środku sceny, ale nagle odzywa się, rozbawiony:

– Pomyślałaś, że ja…? – Znów zanosi się od śmiechu. Kiedy w końcu się uspokaja, spogląda na mnie i mówi: – Spokojnie, jasno… Spokojnie, napisałem tak tylko dla żartu. Nie przyszłoby mi do głowy zbliżać się do ciebie, skoro masz takiego męża. Możesz nie wierzyć, ale cenię sobie swoje życie, a Dylan nie tylko urwałby mi głowę, on by ją zjadł!

To ostatnie stwierdzenie wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

– Dla mnie liczy się tylko to, czy zrozumiałaś tę drugą wiadomość, którą ci wysłałem. Ludzie płacą za to, żeby zobaczyć spektakl, jasnooka. A jeżeli ty i ja przekonamy ich, że łączy nas niesamowita więź, będą zachwyceni. Muzyka to przyjemność i zabawa. Jeżeli chcesz odnieść na tym świecie sukces, wbij sobie to do głowy i spraw, żeby twoi wielbiciele się dobrze bawili i sama też się dobrze baw. Spraw, żeby przy każdej piosence marzyli.

Jego słowa pełne rozsądku uspokajają mnie. Nie ulega wątpliwości, że ma rację. Ale ze mnie nowicjuszka! A miałam się za taką profesjonalistkę! Nagle jego spojrzenie znów staje się spojrzeniem tego J.P., którego poznałam w studiu.

– Nie chcę z tobą żadnego seksu, chyba, że ty będziesz miała ochotę – drwi. – Ale chcę, żeby publiczność widziała między nami chemię – ciągnie.

– W porządku, teraz rozumiem.

Mężczyzna z jego ekipy podchodzi do nas i podaje nam dwie butelki wody.

– Pamiętaj, jasnooka, kiedy z kimś śpiewasz, musi być między wami magia, więź. To, co śpiewasz, musi wypaść wiarygodnie, żeby dotarło do słuchających, nie zapominaj o tym!

Kiwam głową. Tak właśnie robiłam, kiedy śpiewałam z zespołami, ale wtedy przychodziło mi to naturalnie. Wypijam trochę wody i puszczam do niego oko.

– Może przećwiczymy piosenkę jeszcze raz? – pytam.

Tym razem wszystko jest inaczej. Bawię się na scenie. Tańczę z raperem, przysuwam się do niego, robię minki, prowokuję go ruchami, a kiedy kończymy, Omar bije nam brawo.

– Świetnie, rewelacja!

O jedenastej wieczorem mam puls dwa tysiące na godzinę. Mam wrażenie, że serce wyskoczy mi z piersi, że umrę na scenie, że nie zobaczę już mojego biednego Dylana i że zrobię mu cholerną przykrość.

Koncert zaczął się godzinę temu i J.P. oddaje publiczności wszystko, co ma najlepszego. Patrzę na niego, przyglądam mu się i czuję, ile przyjemności mu to sprawia. Widać, że to właśnie chciał mi przekazać na próbie dźwięku. Owinął sobie ludzi wokół palca, śpiewają z nim, tańczą, krzyczą i bawią się, a on porusza się po scenie, rapuje, śpiewa i też się bawi.

Oglądam koncert zza kulis, wykrzywiając spocone dłonie, i staram się wyciszyć umysł, bo następną piosenkę mam z nim śpiewać ja.

Zdenerwowana dotykam włosów. Fryzjerka, którą zatrudnili, natapirowała mi je tak, że czuję się jak Król Lew. Przeglądam się w lustrze z boku i podziwiam siebie w kostiumie z czarnej skóry i skórzanej czerwonej kamizelce. Wyglądam perwersyjnie!

Kostium jest bardzo kusy, w stylu wspaniałej Beyoncé, a zaprojektowała go Tifany. Jest elegancki i jednocześnie seksowny i czuję się w nim zniewalająco. Uzupełniliśmy go czerwonymi butami, na niebotycznie wysokich obcasach, które sięgają mi do połowy uda. Nie muszę mówić, że kiedy Dylan je zobaczył, nie był zachwycony, ale nie odezwał się słowem. Potraktował je jak część mojej garderoby.

Jestem zdenerwowana. Bardzo zdenerwowana. Można powiedzieć, że sparaliżowana.

Plan A: ucieknę.

Plan B: zemdleję.

Plan C: zaśpiewam.

Najbardziej kusi mnie plan A, ale jestem tak rozedrgana, że wydaje mi się, że skończy się planem B. W tej chwili J.P. kończy śpiewać, spogląda na mnie i mówi, że ma zaszczyt być ojcem chrzestnym nowej gwiazdy.

Jeżeli publicznie nazwie mnie jasnooką, zabiję go. Wychwala mnie pod niebiosa, a kiedy wypowiada moje imię, decyduję się na plan C. Nie ma odwrotu.

Z oszałamiającym uśmiechem wychodzę na scenę, oślepiona blaskiem reflektorów. Raper chwyta mnie za rękę, żeby dodać mi odwagi. Jestem mu wdzięczna.

J.P. patrzy na mnie, żartuje i pyta publiczność, czy wyglądam seksownie. Głośne: taaaaak słychać na całym Wembley. Uśmiecham się. Drżę i jestem oszołomiona. Jak ja się tu znalazłam?

Nagle raper całuje mnie w głowę i rozlegają się dźwięki naszej piosenki. J.P. wypuszcza moją rękę i poruszając się zwinnie, po scenie zaczyna śpiewać, a ludzie gwiżdżą. Czuję, że nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Ważą dwie tony każda i nie mam wątpliwości, że powodem jest zdenerwowanie.

Jak na filmie obserwuję, jak J.P. daje publiczności to, czego ona oczekuje, nabieram powietrza i kiwam głową. Mam miękkie kolana i tańczę zawstydzona.

Chwileczkę! Umiem robić to lepiej!

Kiedy mam zacząć śpiewać, wchodzę na czas i uśmiecham się, wskazując publiczność. Poruszam biodrami z gracją, zmysłowo. Piosenka aż się o to prosi. Mówi o miłości dziewczyny z zamożnej klasy i chłopaka z ulicy. Oddaję się we władanie rytmowi i od tej chwili tańczę i cieszę się muzyką. J.P. podchodzi do mnie od tyłu z mikrofonem w ręce i śpiewa mi do ucha, że uwielbia się ze mną kochać, a ja, przejęta występem, odwracam się i śpiewam do niego. Zachwycony porozumieniem, jakie między nami widać, kładzie dłoń na moich plecach, przyciąga mnie do siebie i razem śpiewamy refren. Widać wyraźnie, że doskonale się rozumiemy. Cieszę się i sprawiam radość, a uśmiech J.P. i szaleństwo ludzi mówią, że idę w dobrą stronę.

Nasz występ się podoba. Ludzie klaszczą, tańczą i śpiewają z nami. Niesamowicie jest słyszeć okrzyki aplauzu na Wembley. Wszyscy znają piosenkę i to dodaje mi energii. Tancerze J.P. poruszają się po scenie. Tańczą, skaczą, wyginają się, a ja, oszołomiona, śpiewam z ich szefem, rozkoszując się muzyką, i, jak powiedziałaby Sandy Newman, kręcę tyłkiem.

Na koniec rozlegają się gromkie brawa. Uśmiecham się, J.P. również. Wypadliśmy wspaniale. Kiedy krzyki się nieco uspokajają, raper robi sobie przerwę, a ja mam poprowadzić występ dalej.

Matko jedyna… matko jedyna… chyba zemdleję!

Jednak jak zwykle w sytuacjach trudnych rosnę. Przysuwam sobie mikrofon do ust i krzyczę:

– Chcecie jeszcze potańczyć?!

Ludzie znów krzyczą, że tak, a ja zerkam na muzyków, daję im znak i rozlega się muzyka z Diviny. Zawsze byłam profesjonalistką, więc poruszam się zwinnie po scenie. Tańczę, śpiewam, kołyszę biodrami, a kiedy tancerze J.P. wyskakują, żeby mi towarzyszyć, czuję się niesamowicie dobrze i bezpiecznie.

Ludzie przyłączają się do śpiewania, a ja, z niedowierzaniem stwierdzam, że znają piosenkę na pamięć. Cholera! Jak na sceniczną bestię przystało, całkowicie wczuwam się w rolę i wychodzę z siebie, żeby wypaść najlepiej jak potrafię. Kiedy kończę, ludzie biją brawo, a ja uśmiecham się promiennie i im dziękuję.

Znów rozbrzmiewa muzyka. Tym razem zmysłowym ruchem zdejmuję czerwoną skórzaną kamizelkę, czemu towarzyszy głośny krzyk publiczności. Nie mam wątpliwości, że udało mi się ją zdobyć. Pozwalam upaść kamizelce na ziemię, biorę mikrofon i znów zaczynam śpiewać. Towarzyszą mi gromkie oklaski, a ja bawię się jak szalona. Po tej piosence następuje trzecia i publiczność mam u stóp. Kończę szczęśliwa i silna, słysząc, jak skandują moje imię. Wrażenie jest nie do opisania. Nigdy nie czułam się tak po występie.

J.P., który obserwował wszystko zza kulis, podchodzi do mnie, chwyta mnie w pasie i krzyczy moje imię. Publiczność nadal klaszcze, a ja posyłam w powietrze milion buziaków, podnoszę z podłogi czerwoną kamizelkę i schodzę ze sceny z rozszalałą adrenaliną. Koncert trwa.

W budynku wpadam na mojego szwagra Omara, który mnie obejmuje.

– Wiedziałem – mówi przejęty. – Jesteś wiele warta, Yanira.

Jestem szczęśliwa. Niewiarygodnie szczęśliwa.

Tifany, rozemocjonowana, opowiada mi, jak dobrze wypadłam i jak seksownie poruszałam się po scenie. Idziemy do garderoby.

Omar i Sean, uradowani, nie przestają rozmawiać przez telefon. Bez wątpienia ten występ przekroczył ich oczekiwania, a ja nie wiem, co powiedzieć.

Garderoba zapełnia się ludźmi, którzy składają mi gratulacje. Nie wiem, kim są, ale się uśmiecham i pozwalam się fotografować. W końcu Omar wyrzuca wszystkich, Tifany podaje mi butelkę wody.

– Dylan dzwonił do Omara, kiedy występowałaś – mówi. – Powiedział, żebyś zadzwoniła, jak skończysz.

Szczęśliwa, biorę komórkę i widzę, że mam od niego wiadomość. Ale wzdycham, kiedy czytam:

„Co miały znaczyć te wygłupy z J.P. w radiu, jasnooka?”

Cholera!

Słyszał?!

Kto mu powiedział o transmisji na żywo?

Cholera… cholera… Nie chcę sobie nawet wyobrażać, co sobie pomyślał, widząc, jak J.P. całuje mnie po ręce aż do ramienia. Musi być nieźle wściekły.

Wybieram jego numer, czekam kilka sygnałów, ale nie odbiera. Uśmiech znika z mojej twarzy. Próbuję jeszcze kilka razy, ale z tym samym skutkiem. W końcu decyduję się zostawić wiadomość głosową.

– Cześć, kochanie. Dzwonię do ciebie, ale nie odbierasz. To w radiu, to był wygłup J.P. Poza tym, wszystko wypadło wspaniale… wspaniale… wspaniale i nie potknęłam się na scenie. – Uśmiecham się. – Zadzwoń do mnie, jak będziesz mógł, dobrze? Kocham cię. Kocham cię. Kocham.

Kiedy się rozłączam, mój szwagier, radosny jak skowronek, otwiera butelkę szampana i wznosimy toast. Bez wątpienia, był to dobry dzień dla wszystkich.

Godzinę później Dylan w dalszym ciągu nie zadzwonił. Dziwi mnie to, ale tłumaczę sobie, że skoro tego nie zrobił, musi mieć jakieś powody. Po skończonym koncercie, kiedy mamy wychodzić, raper zatrzymuje mnie w korytarzu i obejmuje.

– Byłaś fantastyczna, piękna. Gratulacje!

Uśmiecham się. Oboje jesteśmy zadowoleni.

– Dzisiaj urządzam imprezę dla znajomych, masz ochotę wpaść? – dodaje.

Spoglądam na Tifany, która stoi obok mnie w milczeniu i chociaż miałabym ochotę zjawić się na tej imprezie, odpowiadam:

– Dziękuję, ale mam inne plany.

J.P. puszcza do mnie oko i całuje mnie w czoło.

– Do zobaczenia w Madrycie, jasnooka.

Wychodzimy tylnymi drzwiami, skąd zabiera nas samochód i przejeżdżamy obok tłumu, wracającego z koncertu. Patrzę na twarze ludzi i widzę, że są szczęśliwi, co mnie cieszy. Widać, że dobrze się bawili.

Kiedy docieramy do hotelu, Omar proponuje:

– Może wybierzemy się wszyscy razem na kolację?

– Nie ma szans – odpowiada Tifany. – Umówiłyśmy się na kolację ze znajomymi.

Omar jest niezadowolony, ale nic nie mówi. Szwagierka i ja wchodzimy do hotelu, żeby się przebrać. Kiedy jestem sama w moim apartamencie, znów wybieram numer Dylana. Nadal nie odbiera. Zostawiam mu kolejną wiadomość, ale muszę się dowiedzieć, dlaczego się tak zachowuje i dzwonię do szpitala. Tam mi mówią, że doktor Ferrasa operuje.

Dobrze. Teraz jestem spokojniejsza.

Pół godziny później, po kąpieli pod prysznicem i przywróceniu włosów do normalności, ubieram się w ładną niebieską minisukienkę, a do niej wkładam buty na obcasie. Tifany wygląda jak zwykle: imponująco. Ta dziewczyna jest niesamowita. Czarna prosta sukienka na niej wygląda jak najcenniejszy królewski klejnot. Nie można wyglądać lepiej ani mieć lepszego gustu.

Kiedy przechodzimy obok recepcji, Omar rozmawia z grupą mężczyzn, ale jego uwadze nie umyka fakt, że wychodzimy. Kiwam mu dłonią, ale Tifany nawet na niego nie spogląda. Brawo!

Zanim zdążymy podejść do drzwi, zatrzymujemy się. Na zewnątrz jest mnóstwo dziennikarzy. Tifany spogląda na mnie.

– Musimy wyjść przez kuchnię, inaczej za nami pojadą – mówi.

Robimy tak, jak radzi i wychodzimy z hotelu, ale kiedy docieramy na postój taksówek, zatrzymuje się przy nas czarna limuzyna i słyszę, że ktoś mnie woła.

Patrzę i widzę angielskiego znajomego Dylana. Co on tu robi?

– Cześć, Jack.

Wysiada z limuzyny, całuje Tifany i mnie.

– Przykro mi – mówi. – Nie mogłem być na koncercie i przyjechałem się wytłumaczyć. Jak poszło?

– Super świetnie – odpowiada Tifany. – Niesamowicie. Wielki sukces. Ominął cię wielki spektakl.

– Niesamowicie – mówię, nadal przejęta. – To był jeden z najlepszych momentów mojego życia.

Jack się uśmiecha.

– Idziecie na imprezę?

Moja szwagierka i ja spoglądamy na siebie.

– Szłyśmy coś zjeść – mówię szczerze.

– Same?

Kiwam głową.

– A Omar?

Tifany wzdycha.

– Między Omarem i mną nie układa się chwilowo najlepiej, a czasami lepiej być samemu niż w nieodpowiednim towarzystwie – mówi.

Po tym wyznaniu i po tym, co Jack widział w samolocie, z pewnością doskonale rozumie, o co chodzi.

– Drogie panie, pozwolą panie, żebym zaprosił je na kolację – proponuje z angielską elegancją.

Zerkam na Tifany. Zrobię to, co będzie chciała. W końcu to ona zarezerwowała stolik na kolację. Widząc, że kiwa głową, uśmiecham się, a Jack pomaga nam wsiąść do limuzyny.

Po drodze rozmawiamy, aż dojeżdżamy do ładnej restauracji. Wysiadamy, Jack obejmuje nas w pasie i we troje idziemy do środka.

Tuż za progiem Tifany wydaje z siebie radosny pisk. To miejsce należy do takich, w których gustuje. Za to ja wiem, że wyjdę głodna. Parę osób wstaje, żeby przywitać się z Jackiem. Mnie nie znają. Na szczęście. Nie chcę sobie nawet wyobrażać, jaką minę zrobiłoby wielu z nich, gdyby wiedziało, że to ja jestem tą, która zaledwie kilka godzin temu występowała na koncercie J.P. w skórzanym kombinezonie i czerwonych kozakach za kolano.

Jack przedstawia nas właścicielowi lokalu, Joshuy, szpakowatemu, dość atrakcyjnemu mężczyźnie, który na widok Tifany traci głowę. Moja szwagierka, świadoma wrażenia, jakie na nim wywarła, mruga zmysłowo i zaprasza, żeby się do nas przyłączył. Joshua się nie zastanawia, zgadza się od razu.

Kolacja upływa na miłej rozmowie. Kilka razy zerkam na komórkę, ale nic. Nie ma wiadomości od Dylana, widocznie cały czas jest na sali operacyjnej. Po kolacji mężczyźni proponują, żebyśmy wybrali się na drinka i Tifany zgadza się zachwycona w imieniu nas obu.

Widać, że szpakowaty mężczyzna spodobał się jej tak jak ona jemu i to mnie martwi.

Idziemy do ekskluzywnego lokalu, gdzie pijemy koktajle. Są znakomite. Nagle dzwoni moja komórka. Widząc, że to Dylan, oddzielam się od grupy, żeby mieć trochę prywatności.

– Cześć, skarbie – odbieram zadowolona.

– Gdzie jesteś?

Nie takiego powitania się spodziewałam.

– No, kochanie, ja też za tobą tęskniłam – odpowiadam.

– Dzwonię do ciebie dobrą chwilę i nie odbierasz! – krzyczy. – Dzwoniłem nawet do hotelu, ale powiedzieli, że nie ma cię w pokoju. Później rozmawiałem z Omarem, a on, wkurzony, powiedział mi, że ty i Tifany nie chciałyście z nim zjeść kolacji i że pojechałyście do knajpy z jakimiś nieznajomymi. Do cholery, co to za ludzie?

Słychać, że jest wściekły. Najpierw akcja o J.P., a teraz znowu o to. Nie dam się.

– Kochanie. – Panuję nad sobą. – Dzwoniłam do ciebie, nie słyszałeś moich wiadomości?

– Zobaczyłem, jak wyszedłem z operacji. Nie odpowiedziałaś mi. Z kim, kurwa, jesteś?

Cholera… cholera… cholera… Dylan zaklął. Klnie tylko jak jest wściekły. Widać, że się nie uspokoi. Znam go i wiem, że nie odpuści.

– Miałyśmy iść na kolację ze znajomymi Tifany, ale…

– Ale co?! – przerywa mi.

Nie odpowiadam.

– Yanira, z kim, kurwa, jesteś? – syczy.

– Z Jackiem.

Jego pełen frustracji krzyk sprawia, że odsuwam słuchawkę od ucha.

– Co ty, do cholery, robisz z Jackiem? – Klnie. – Bierz natychmiast Tifany i wracaj do hotelu, zrozumiałaś?

Jego władczy ton mnie wkurza, tym bardziej, że ani słowem nie zapytał o to, jak mi poszedł występ.

– Słuchaj, przystojniaku, wyluzuj, bo się pokłócimy.

– Oczywiście, że się pokłócimy – odpowiada obrażony.

– Chwileczkę – mówię. – A może byś mnie tak spytał, jak wypadł koncert?

Po chwili pełnej napięcia ciszy odpowiada:

– Wiem, że dobrze. Omar mi powiedział, a poza tym widziałem co nieco na Youtubie.

– Na Youtubie? – powtarzam oszołomiona.

Jestem na Youtubie?

Ale Dylan nie chce o tym rozmawiać.

– Yanira, chcę, żebyś natychmiast wracała do hotelu! – powtarza z uporem.

Urażona jego tonem i tym, że nie interesuje się moją pracą, odpowiadam:

– Przykro mi, ale nie. Nie robię nic złego, piję tylko drinka i nie mam zamiaru pozwolić na to, żeby…

– Nie masz zamiaru pozwolić, żeby co?! – krzyczy, nie panując nad sobą.

Rozmowa, na którą tak czekałam, zamienia się w drogę krzyżową.

– Wiesz co? – mówię obrażona, zanim się rozłączę. – Nie mam zamiaru wysłuchiwać twoich krzyków. Dlatego: do widzenia – rozłączam się.

Zaraz potem zamykam oczy. Właśnie pokusiłam los. Nieźle musi być teraz wkurzony mój Ferrasa!

Jak można przypuszczać, telefon dzwoni znowu. Jednego nie można Dylanowi odmówić: uporu. Ale wiem, że nie powie mi nic miłego ani romantycznego, więc nie odbieram. Wyłączam dźwięk, wkładam telefon do kopertówki i wracam do pozostałych. Nagle ktoś mnie rozpoznaje i prosi, żebym zrobiła sobie z nim zdjęcie. Robię to i od tej pory nie mam już chwili spokoju. Kiedy w końcu udaje mi się opędzić od ludzi i wrócić do Tifany, widzę, że jest lekko wstawiona i za bardzo przysuwa się do tego Joshuy.

– Przesadzasz – szepczę dyskretnie. – Jeżeli nie przestaniesz, facet pójdzie na całość.

Moja szwagierka parska śmiechem.

– Jestem super zachwyconaaaaaa… – odpowiada.

No… no… no… Już widzę, jak ją stąd wyciągam siłą. Następna Coral, wszystko albo nic!

Ludzie zaczynają się tłoczyć dookoła nas. Nie dają mi spokoju.

Czuję się nieswojo i zastanawiam się, jak się wywinąć z tej sytuacji, aż nagle Jack przysuwa się do mnie i wsuwa mi kosmyk włosów za ucho.

Patrzę na niego. Nie pozwoliłam mu na taką poufałość, a przede wszystkim, Dylanowi by się nie spodobała. Widząc moją minę, uśmiecha się i przysuwa się do mnie bardziej.

– Masz niesamowite oczy – mruczy.

– Dziękuję – usiłuję się uśmiechnąć, ale wcale mi się nie podoba to, w jaką stronę to wszystko zmierza.

Jack chyba wyczuwa, co myślę.

– Gdybyś nie była żoną Dylana… – szepcze mi do ucha, nie kończąc zdania.

O, matko… Ten facet jest niebezpieczny!

Uśmiecha się, kiedy widzi, że nie odpowiadam. Pije ze swojego kieliszka, nie odrywając ode mnie wzroku, a ja czuję, że się rumienię. Z całą pewnością za dużo wypiłam.

W tej chwili pojawia się kobieta, która się z nim wita i z tego, jak na siebie patrzą, wyczuwam, że dawniej łączyło ich łóżko. Na moje szczęście, odwraca ode mnie wzrok i skupia się na niej, a ja w końcu mogę odetchnąć.

Jack jest bardzo atrakcyjnym mężczyzną, nie można mu tego odmówić. Ale wiem z całą pewnością, że nie tknę go nawet kijem. Pragnę tylko Dylana. Mojego osobistego Ferrasy.

Korzystając z zamieszania, chwytam moją szwagierkę za rękę, wyrywam jej kieliszek z dłoni.

– Szybko, musimy iść – mówię stanowczo.

Widząc moje zdecydowanie, nie protestuje i kiwa głową. Siwowłosy pewnie rozpoczął akcję i ona zaczyna się bać. Kiedy się żegnamy, Jack i Joshua, jak dwaj dżentelmeni, upierają się, że odwiozą nas do hotelu.

Chcę krzyczeć, że nie, chcę, żeby zniknęli mi z oczu, ale w końcu nie mam wyjścia i muszę się zgodzić. Ludzie na nas patrzą, a ja nie lubię robić scen.

Kiedy dojeżdżamy przed hotel, Joshua wysiada i otwiera drzwi Tifany, pomagając jej wysiąść. Ja chcę zrobić to samo, ale Jack chwyta mnie za rękę, żeby powstrzymać. Próbuje mnie pocałować, ale odsuwam się od niego szybko. Jeżeli jeszcze raz spróbuje, dam mu w twarz.

Uśmiecha się, widząc moją minę i szepcząc intymnie, wsuwa mi do torebki wizytówkę.

– Chciałbym się jeszcze z tobą spotkać sam na sam. Zadzwoń do mnie.

– Akurat.

Moja odmowa chyba mu się podoba.

– Dylan nie musi o niczym wiedzieć. To zostanie tylko między mną i tobą.

Ten facet jest wyjątkowym idiotą.

– Jak dla mnie, możesz się pocałować w dupę – syczę.

I szybko wysiadam z samochodu. Nie chcę się z nim kłócić.

Fotografowie czatujący przed drzwiami hotelu zaczynają robić zdjęcia. Nie tracąc czasu, Joshua wsiada do samochodu i odjeżdżają.

My wchodzimy do hotelu, nie oglądając się za siebie.

– Ale fajni! – mówi Tifany.

– Świetni – wzdycham, pewna, że ci dwaj są jak drapieżniki.

Moja szwagierka wyczuwa drwinę w moim głosie i się uśmiecha.

– Jeżeli Ferrasowie się dowiedzą, że byłyśmy same z tymi ideałami – szepcze – czekają nas niezłe kłopoty.

To mnie niepokoi. Bo Ferrasowie już się dowiedzieli! Ja sama powiedziałam to Dylanowi, poza tym, przy takiej ilości zdjęć nie udałoby się tego ukryć.

Żegnam się z Tifany i idę do swojego pokoju, a kiedy wchodzę, odbiera mi mowę na widok apartamentu pełnego czerwonych róż. Odkładam torebkę na stolik, podchodzę do jednego z bukietów i wyciągam liścik.

Jesteś najlepsza.

Kocham Cię

    Dylan

Po kolei czytam karteczki z bukietów i na każdej widzę coś pięknego, pełnego namiętności. Boże, jak ja go kocham!

Nagle przypominam sobie, że się rozłączyłam, kiedy z nim rozmawiałam i dostaję gęsiej skórki. Idę do torebki, otwieram ją, wyciągam wizytówkę Jacka i wyrzucam ją do kosza. Nie interesuje mnie ten imbecyl. Patrzę na komórkę i widzę dwadzieścia wiadomości i czterdzieści sześć nieodebranych połączeń od Dylana. Mam ochotę umrzeć. Ale ze mnie niedobry człowiek!

Odczytuję wiadomości, które nie są zbyt romantyczne. Raczej gwałtowne, władcze i pełne złości. Nieźle jest wkurzony ten mój kochaniutki. Rozbieram się, wkładam koszulkę do spania i rzucam się na łóżko, czując potrzebę, żeby do niego zadzwonić. Robię to i po pierwszym sygnale słyszę jego głos.

– Nawet sobie nie wyobrażasz, jaki jestem wściekły, Yanira.

– Chyba jednak tak. Wyobrażam sobie – odpowiadam, opierając się o zagłówek.

– Nie śmieję się – syczy.

– Ja też nie – odpowiadam.

Moja odpowiedź denerwuje go jeszcze bardziej i słyszę, jak wzdycha.

– Od prawie dwóch godzin czekam, żebyś do mnie zadzwoniła.

Pragnę odrobiny czułości, zamykam oczy.

– Posłuchaj, Dylan, nie widziałam cię kilka dni i jestem wykończona. Jeżeli chodzi o J.P. i wywiad, ja sama nie rozumiałam, o co mu chodzi i co wyprawia. Później z nim rozmawiałam i mi wyjaśnił, że zrobił to po to, żeby zachęcić ludzi, żeby przyszli nas zobaczyć i żeby wzbudzić ciekawość. Nic więcej. A co do „jasnookiej”, on mnie tak nazywa! – Nabieram powietrza. – Zjadłam kolację i wypiłam drinka z twoim przyjacielem Jackiem i nic się nie wydarzyło. Nic! – Przemilczam to, że próbował mnie pocałować. Po co o tym wspominać? – Poza tym miałam niesamowity dzień. Weszłam na scenę i zaśpiewałam na wypełnionym ludźmi stadionie. Wszyscy mi gratulowali, uśmiechali się i prawili komplementy, ale ja potrzebuję, pragnę i chcę tylko tego, żebyś ty, mężczyzna, którego uwielbiam, powiedział mi, że mnie kochasz, komplementował mnie i dodał mi otuchy. Więc przestań warczeć i powiedz, że tęsknisz za mną tak samo jak ja za tobą i że już coraz bliżej do naszego spotkania.

Kończę, a on się nie odzywa. Wydaje mi się, że ta tyrada, którą mu strzeliłam, odebrała mu mowę. No, no…moja romantyczna natura z każdym dniem się rozwija.

Przez kilka sekund, które wydają mi się wiecznością, żadne z nas się nie odzywa, aż w końcu słyszę głos Dylana.

– Kocham cię, kapryśnico.

Tak! To jest mój chłopak.

– A ja ciebie, skarbie – odpowiadam. – Kolację zjadłam z Jackiem dlatego, że spotkałyśmy go, wychodząc z hotelu. Tifany i ja nie miałyśmy żadnych planów, więc…

– Przystawiał się do ciebie?

Cholera, cholera jasna, dobrze zna swojego przyjaciela. Ale nie chcę denerwować go jeszcze bardziej, więc odpowiadam:

– Nie, kochanie. Szanuje cię i okazał szacunek mnie.

Wepaaa, ale ze mnie kłamczucha! Ale to białe kłamstwo. Nie czuję się źle z jego powodu. Nie wiem, czy mi wierzy, czy nie, ale od tej chwili ton jego głosu jest łagodniejszy. Widać, że ufa mi tak, jak ja jemu.

Kładę się z uśmiechem na twarzy i zasypiam szczęśliwa.

Następnego ranka budzi mnie dźwięk hotelowego telefonu. To Omar, żeby mi powiedzieć, że za pół godziny wszyscy zjemy razem śniadanie w moim pokoju. Wstaję, ubieram się, a potem przychodzą on, Sean i Tifany. Promienieją szczęściem.

Wręczają mi kilka gazet.

– Udało nam się, Yanira – mówi Omar.

Czytam nagłówki i szczęka mi opada.

„Blond cyklon o imieniu Yanira. Nowa królowa funky”, i tak dalej.

Drżą mi dłonie, jestem oniemiała, kiedy przeglądam setki zdjęć ze sceny, na której śpiewam z J.P.

Uśmiecham się. To jestem ja. Nie mogę w to uwierzyć!

Telefony Omara i Seana nie przestają dzwonić i widzę, że zapisują w notesach tysiące informacji. W końcu Sean odkłada telefon.

– Dzwonili promotorzy z Niemiec, Portugalii i Włoch, chcą podpisać z tobą umowę na koncerty.

– Tak! – krzyczy Omar.

Wygląda na szczęśliwego i zadowolonego. Wystarczy spojrzeć, jak się uśmiecha.

– Gratulacje, Yanira – wiwatuje Tifany, wsypując zawartość saszetki z cola cao do stojącej przede mną filiżanki. – Dalej, jedz, zasłużyłaś sobie, kotku!

Widząc kakaowy proszek, który tak lubię, biorę łyżeczkę i sprawiam sobie przyjemność. Mmmm… co za rozkosz!

Kiedy kończę kakao, a pozostali dopijają kawę, Omar mówi:

– Dziś kalendarz wypełniony. Masz kilka wywiadów. O jedenastej przyjeżdżają Rolling Stones. Spotkasz się z nimi w prywatnym salonie w hotelu. O pierwszej w lokalu o nazwie Music umówiłem czasopismo „Billboard”, na wywiad i sesję fotograficzną. O szóstej powtórka na Trafalgar Square z magazynem „Popular 1”.

Mrugam… mrugam… i znowu mrugam.

Pojawię się w tych gazetach?

Jak powiedział kiedyś Dylan, kiedy maszyna ruszy, nie można jej już zatrzymać.

– Zatrudniłam boską fryzjerkę i makijażystkę! – wykrzykuje Tifany, która sprawia wrażenie przyzwyczajonej do tego wszystkiego. Zmieni twój image do różnych pism. – Ścisza głos. – W następną podróż musi z nami jechać Valeria, bez dwóch zdań.

Kiwam głową, zaskoczona tym, jak ją ceni.

– Namierzyłam też Petera, zaprzyjaźnionego projektanta; w naszych ubraniach i tych, które przyniesie on, na sesjach zdjęciowych powinnaś wypaść glamour.

Brakuje mi słów. To się naprawdę dzieje!

Dzień jest męczący i czuję się tak, jak pewnie czują się modelki podczas długich sesji, z tą różnicą, że ja mam trzy w różnych miejscach i dla różnych pism. Odpowiadam na wszystkie zadawane pytania, ale stosując się do porady Omara, zastanawiam się nad odpowiedzią zanim jej udzielę. Wiem, że to, co powiem, będzie wzięte pod lupę i nie chcę nieporozumień, zwłaszcza, kiedy pytają mnie o mężczyznę, który odwoził mnie do hotelu w ciemnej limuzynie. Do cholery, co oni insynuują?

W trakcie sesji zdjęciowych z początku jestem onieśmielona. Robienie dzióbków, przyjmowanie pozycji, robienie min niegrzecznej albo słodkiej dziewczynki mnie peszy, ale przyznaję, że kiedy połykam bakcyla, całkiem dobrze się bawię.

Tego wieczoru po powrocie do hotelu jestem wykończona. Nigdy nie przypuszczałam, że jeden dzień z prasą może być taki męczący. Rozmawiam z Dylanem, który nie jest w najlepszym humorze, ale mimo to uśmiecham się, kiedy się rozłączam.

2. Moja ziemia

W poniedziałek wsiadamy do samolotu do Madrytu. Omar i Sean tam zostają, żeby pozałatwiać sprawy, a Tifany i ja wsiadamy w kolejny samolot na Teneryfę, gdzie zatrzymamy się do pierwszego maja. Cztery relaksujące dni z rodziną. Tego właśnie mi potrzeba.

Kiedy wysiadam z samolotu i stawiam stopę na mojej ziemi, mam ochotę pochylić się i ją ucałować, tak jak Jan Paweł II w czasie swoich podróży. Powstrzymuję się, bo chyba nikt by tego nie zrozumiał. Jestem na Teneryfie!

Kiedy przechodzę przez drzwi na lotnisku pod rękę ze szwagierką, spodziewając się zobaczyć rodzinę, napotykam batalion dziennikarzy, którzy podsuwają mi mikrofon pod nos, i młokosów, którzy skandują moje imię.

Patrzę na nich oszołomiona i uśmiecham się, widząc, że traktują mnie jak Mariah Carey. Padnę! Padnę trupem!

W głębi widzę mojego tatę i brata Argena. Dają mi znać, żebym się nie spieszyła, że mogą poczekać.

– Widocznie wytwórnia powiadomiła o twoim przyjeździe – szepcze Tifany. – Spokojnie – dodaje, widząc moją minę. – Dla fanów to ja będę antypatyczną zołzą i cię od nich wybawię.

Po rozmowie z dziennikarzami chłopaki i dziewczyny chcą sobie ze mną zrobić zdjęcie. Poświęcam im dobrą chwilę, a oni wręczają mi bukiety kwiatów i mnie ściskają, aż Tifany surowo niczym generał odciąga mnie od nich i prowadzi do miejsca, gdzie czeka moja rodzina. Kiedy udaje mi się podejść do taty i brata, padamy sobie w objęcia.

– Co za radość mieć mojego cudownego wzdychacza w domu – szepcze mi do ucha wzruszony tata.

Wzruszam się, płaczę, a Argen mówi rozbawiony:

– Nie płacz, bo w gazecie wyjdziesz z gilami u nosa jak szympans.

Spoglądam na prawo i widzę kamerę telewizyjną, skierowaną na nas, uśmiecham się, odpowiadam na kilka ostatnich pytań, tata bierze walizkę, a ja chwytam pod rękę jego i Tifany i wychodzę z nimi do samochodu.

Po przyjeździe do domu czuję się jak w filmie Bienvenido, Mister Marshall. Czekają na mnie wszyscy sąsiedzi i brakuje tylko transparentu z napisem: Witamy!

Wysiadam z samochodu zaskoczona tym wszystkim, rozdaję pocałunki, uściski i robię sobie zdjęcia z sąsiadkami, aż Tifany znów robi za tę złą i udaje jej się wciągnąć mnie do domu.

Mama mnie przytula, płacze, całuje, a ja ją. Później to samo robią babcie i bracia. Wszyscy są tak samo jak ja oszołomieni tym, co się dzieje. Bez wątpienia, to spotkanie z pompą, chociaż nie z okazji Bożego Narodzenia i bez świątecznej chałwy.

Co najmniej jakbym umarła i zmartwychwstała!

Tifany, która pozostaje na drugim planie, jest wzruszona. Wyraźnie robią na niej wrażenie więzi, jakie łączą moją rodzinę, a kiedy moja mama ją obejmuje, a moje babcie obskakują, nie przestaje się uśmiechać.

Telefon nie przestaje dzwonić. Tata odbiera i zapisuje wiadomości dla mnie. Czuję się jak w centrali telefonicznej. Omar dzwoni do Tifany i mówi jej, że przyjedzie samochód, który zawiezie nas do telewizji na wywiad w programie popołudniowym. Wywiad wypada dobrze. Prezenterzy są sympatyczni, ja dla nich również. Rozmawiamy o moim życiu w Los Angeles i mojej pracy. Staram się unikać rozmowy o Dylanie, bo jemu chyba by się to nie spodobało i chociaż w programie kuszą mnie z wdziękiem, ja niczym zwycięski torreador zdobywam trofea.

Kiedy kończymy, samochód wytwórni zawozi nas z powrotem do domu, gdzie czekają na mnie Arturo i Luis ze swoją pociechą.

– Tulipanka! – krzyczą na mój widok.

Uśmiecham się. Jak ja za nimi tęskniłam!

Dwie godziny później, kiedy mam sekundę spokoju, dzwonię do Dylana. Cieszy się, że jestem na Teneryfie z rodziną i słyszę, że jest zadowolony. Mówię mu o zdjęciach z facetem z limuzyny, które opublikowano, wyjaśniam, że był to jego przyjaciel Jack, ale on nie zwraca na to uwagi. Mówię mu też o wszystkim, co się dzieje. Śmieje się i powtarza mi kilka razy, żebym cieszyła się moją rodziną przez te dni, które tu spędzę i żebym odpuściła sobie wywiady i zobowiązania. Kiwam głową. Tak właśnie zrobię. Milion razy powtarzam mu, że go kocham, on mnie również, rozłączam się i rozkoszuję się moim domem i moją rodziną.

Ale sprawy nie wyglądają tak, jak się spodziewałam. Następnego dnia rano Omar umówił wywiad w telewizji w Las Palmas na Gran Canarii, a po południu inny na Fuerteventurze. Dzwonię do niego.

– Omar – mówię. – Przyjechałam tu spotkać się z rodziną, a nie biegać z telewizji do telewizji.

– Wiem, piękna, wiem – odpowiada. – Ale wydaje mi się, że pomoże ci, jeżeli zobaczą cię twoi krajanie. To promocja. Ludzie chcą wiedzieć, kim jest Yanira, artystka, która wdarła się nagle na listy przebojów, nie rozumiesz?

Uśmiecham się, moje ego rośnie. Nieźle! Wdarłam się na listy przebojów. W końcu się zgadzam i spędzam dzień, przesiadając się z samolotu do samolotu. Kiedy wracam do domu Tifany kładzie się, ma spać ze mną w moim pokoju, a ja wtulam się w ramiona taty i oglądam z nim film na kanapie. Nie rozmawiamy. Nie ma takiej potrzeby.

Następnego dnia dziennikarze czekają przed drzwiami mojego domu i to, co z początku wydawało nam się zabawne, zaczyna nas męczyć. Jedynie mój brat Rayco jest zachwycony. Jako mój brat pojawia się we wszystkich informacjach, a my się z niego śmiejemy. Temu kobieciarzowi tylko tego brakowało!

Sąsiadki opowiadają o mnie w telewizji, jakbym należała do ich rodziny, a kiedy moja babcia Nira widzi, jak w jednym z programów skłócona z nią od wieków sąsiadka opowiada o jej wnuczce, krzyczy:

– Niech to szlag! Powyrywam tej jędzy te cztery włosy na krzyż, które jej zostały, jak ją jutro spotkam na ryneczku.

– Babciu! – śmieję się, kiedy jej słucham, a babcia Ankie kręci głową.

– Mamo – odzywa się moja mama. – Nie powiedziała nic złego o małej.

– Żeby mówić o mojej wnuczce, nawet dobrze, ta szkapa musi sobie najpierw wypłukać usta – cedzi babcia z patelnią w ręce.

Śmieję się, bo nie mogę się powstrzymać. Ale śmiech nagle się urywa, kiedy w telewizji pojawia się Sergio, mój były chłopak. Nic nie mówi, ale dziennikarze się za nim uganiają.

Jestem oniemiała. Czego oni chcą od Sergia?

Tego wieczoru moi rodzice zarezerwowali na kolację stolik w restauracji u znajomych, którzy świetnie gotują i cieszę się, że Omar nie dzwoni w żadnej sprawie. Wyjście z domu to cała przeprawa. Kiedy w końcu nam się to udaje, jadą za nami fotografowie. W restauracji przyjaciele sadzają nas w rogu, żebyśmy mieli więcej prywatności. Jednak przed kolacją kucharze i kelnerki proszą, żebym zrobiła sobie z nimi zdjęcie. Zgadzam się, zachwycona.

Siadam i na stole zaczynają pojawiać się dania. Och, Boże, wszystko jest takie smaczne. Jest świeża ryba, kozina, żeberka z ziemniakami i ananasem, rekinek, ziemniaki w mundurkach i ciecierzyca. Wszystko bardzo light!

Nie ma co, rodzice oszaleli, a moja dieta poszła w diabły. Ale prawdziwe szaleństwo ogarnia mnie w chwili, kiedy stawiają przede mną gofio.

Tifany, oszołomiona, przygląda się, jak je pożeram. Mój tata nalewa nam wina z doliny Orotavy.

– Co to jest? – pyta Tifany.

– Gofio to typowo kanaryjskie danie. To prażona pełnoziarnista mąka, je się ją prawie do każdego dania. Spróbuj, będzie ci smakować.

Tifany próbuje, smakuje i pod bacznym spojrzeniem wszystkich, uśmiecha się.

– Przepyszna – oznajmia.

Jemy wszystko, co nam podają, a po kolacji pojawiają się desery, Przepyszny flan, frangollo, ciasto czekoladowe i sernik.

No… no… no… Dziś nadrobię wszystkie te kilogramy, które straciłam w ciągu paru miesięcy. Kolację kończymy kawą i likierem, a ja mam wrażenie, że pęknę, ale się tym nie przejmuję. Warto było!

Wieczorem, kiedy wracamy, panuje spokój i bez przeszkód możemy wejść do domu, ale następnego dnia, podobnie jak w filmie Dzień świstaka, wszystko się powtarza. Ludzie przed drzwiami, czekający dziennikarze i ja zdezorientowana, nie wiem, co robić. Zostaje mi tylko jeden dzień pobytu. Następnego wracam do Madrytu na koncert z J.P. Rano, kiedy dociera do mnie, że nie mogę pójść posurfować z Argenem, umawiamy się z nim w barze na plaży. Tifany, Rayco, Garret i ja idziemy tam, ale spacer, który zwykle trwa pięć minut zamienia się w dwugodzinny, a kiedy w końcu docieramy na miejsce, Argena już nie ma, wrócił do warsztatu. Dzwonię do niego i go przepraszam. Brat się śmieje, kiedy mnie słucha. Rozumie, że jego siostrzyczka stała się sławna i musi zajmować się fanami. Idę spotkać się z nim w warsztacie i spędzamy razem dobrą chwilę, chociaż dziennikarze czekają na mnie przed wejściem.

Ostatniego wieczoru rodzice zamykają wcześniej sklep, żebyśmy wszyscy poszli na kolację do mojego brata Argena i Patricii. Ale kiedy mamy wychodzić, dzwoni Omar i słyszę, jak Tifany się z nim kłóci. W końcu podaje mi telefon i szepcze tak, żeby Omar nie słyszał:

– Robaczek chce, żebyśmy pojechały na wywiad. Powiedziałam, że nie, ale chyba ty też powinnaś mu to powiedzieć.

Gotowa powiedzieć mu parę ostrych słów, biorę telefon i nie dając mu dojść do głosu, oznajmiam:

– Omar, chcę spędzić ten ostatni wieczór z rodziną.

– Rozumiem, skarbie, ale to, o co cię proszę, jest ważne.

Tifany przesuwa palcem po szyi, udając, że odcina głowę, a ja się uśmiecham. Omar się upiera.

– Przykro mi, Yanira, ale jestem twoim menadżerem. Łączy nas umowa, a to jest dobra okazja zaistnienia we włoskiej telewizji. To będzie wywiad na żywo i…

– Nie.

Jednak po kilku minutach rozmowy poddaję się. Kiedy się rozłączam, Tifany kręci głową.

– Robaczek cię pokonał – mruczy.

Tak właśnie jest: pokonał mnie.

Rodzice są źli, a babcie skarżą się, że nie mają okazji dać mi choćby buziaka. Otuchy dodają mi jedynie bracia. Oni mnie rozumieją.

Po tym, jak wszyscy mówią, co mają do powiedzenia, uspokajam rodzinę, że zaraz po wywiadzie przyjedziemy z Tifany prosto do Argena. Zgadzają się z rozczarowaniem w oczach. Czuję się fatalnie, jakbym ich zawiodła, ale co mogę zrobić?

Kiedy docieramy do hotelu, z zaskoczeniem patrzę na cyrk, jaki urządzili Włosi, ale cieszę się, że jestem tak dobrze traktowana. W tej chwili jestem dla nich królową. Kiedy wywiad na żywo się kończy, Włosi z telewizji oznajmiają, że zarezerwowali stolik na kolację w najlepszej restauracji na Teneryfie i że, kiedy dowiedzieli się o tym promotorzy muzyczni z Włoch i Francji, którzy są na wyspie na wakacjach, zgłosili się, żeby mnie poznać. Boże, co mam robić? Rodzina na mnie czeka.

Patrzę na Tifany, szukając rozwiązania, a ona wzrusza ramionami.

– Gdyby był tu Omar albo ktokolwiek z wytwórni, kazałby ci iść na tę kolację, bo ci promotorzy są ważni dla twojej kariery. Ale cokolwiek zdecydujesz, będę po twojej stronie.

Jestem jej wdzięczna, ale stoję przed dylematem: rodzina czy praca? Serce każe mi wybrać rodzinę, ale rozum krzyczy, że ważniejsza jest praca. W końcu wygrywa rozum. Dzwonię do mojego brata Argena, żeby powiedzieć mu, co się stało, a on bez cienia wyrzutu mówi, żebym poszła na kolację. Tak wyglądają interesy.

Rozłączam się, biorę głęboki oddech i się uśmiecham.

Kolacja jest miła. Promotorzy przychodzą z żonami, przy stole panuje świetna atmosfera. Rozmawiamy o najbliższych możliwych galach i koncertach. Czuję się zaszczycona, kiedy chcą ustalać daty. Dzwonię do Omara i podaję im telefon. Jestem nowicjuszką i nie chcę popełnić błędu. Później podają mi telefon, a Omar, szczęśliwy, mówi, że uzgodnił dwa koncerty we Włoszech i Francji we wrześniu. Klaszczę, zadowolona. Wieczór okazał się owocny.

Po miłej kolacji postanawiamy zostać na drinku w tym samym miejscu, żeby się nie przemieszczać, a obsługa restauracji zamyka lokal dla osób z zewnątrz i włącza muzykę. Tańczymy, pijemy drinki i bawimy się, a ja, zachwycona uczę Włocha i Francuza tańczyć salsę. Wracamy z Tifany do domu o czwartej nad ranem, lekko wstawione. Na szczęście nie ma dziennikarzy i idziemy prosto do łóżka.

Następnego ranka, ktoś budzi mnie gwałtownie. To moja babcia Ankie, która z wyrzutem wymachuje przede mną gazetą.

– Jesteś parę miesięcy po ślubie i już robisz coś takiego?

Odbieram jej gazetę i czytam tytuł: „Piosenkarka Yanira, bawi się nocą na Teneryfie bez męża”. Na zdjęciu widać mnie pomiędzy dwoma mężczyznami w pozycji dalekiej od niewinności.

Przerażenie, groza i zdumienie!

Jak to możliwe? Kto mi zrobił to zdjęcie?

Tifany, która śpi na dostawionym łóżku, unosi głowę i patrzy na mnie. Pokazuję jej nagłówek. Nie rozumie go, bo jest po hiszpańsku, ale nie musi rozumieć. Zdjęcie mówi samo za siebie. Unosi dłonie do twarzy.

– Oj, kotku, Dylanowi to się wcale nie spodoba – mruczy.

Z całą pewnością. Na miłość boską, wygląda to tak, jakbym tworzyła trójkąt z tymi ogierami. No, to będzie się działo!

Zupełnie obudzona strachem, jaki ogarnął moje ciało, odgarniam włosy z twarzy, a moja babcia dalej robi mi wyrzuty:

– Myślisz, że tak ładnie?

– Ankie, nic złego nie zrobiłam. Ja… ja tylko tańczyłam. Uczyłam ich tańczyć salsę i… i…

– I jakiś dureń zrobił to zdjęcie i je sprzedał.

Nie wiem, co powiedzieć. Ktoś perfidnie sprzedał to zdjęcie do gazet.

– Albo będziesz nad tym panować od samego początku – mówi babcia – albo nie skończysz dobrze.

Kiedy tego słucham, czuję się, jakbym słyszała Dylana. To samo mi powiedział wtedy, kiedy się pokłóciliśmy i odeszłam. W drzwiach pokoju zjawiają się rodzice, a ja, nadal w piżamie, patrzę na nich i mruczę:

– Tato, mamo, zapewniam was, że to nie jest to, na co wygląda.

Kiwają głowami. Wolą się nie wypowiadać, ale wyczuwam, że mi wierzą, chociaż wiem, że to zdjęcie jest tak odrażające, że z całą pewnością rodzicom nie jest do śmiechu. Pytają, o której mam wylot, a ja im obiecuję, że wpadnę do sklepu się pożegnać.

Całują mnie czule i wychodzą otwierać sklepik z pamiątkami.

Patrzę na zegarek. Dylan pewnie jeszcze śpi i tego nie widział. Nie chcę sobie nawet wyobrażać, jak zareaguje, kiedy to zobaczy.

Cholera… cholera… cholera… Będzie niezła afera, nie bez powodu.

Denerwuję się i babcia widzi to po mojej minie.

– Musisz być mądra, dziecko. Wkroczyłaś do świata rekinów, a ty jesteś słodką rybką.

Kiwam głową. Czuję się jak Doris, niewinna przyjaciółka Nemo. Ankie ma świętą rację.

– Od tej pory musisz zastanawiać się nad każdym swoim ruchem – ciągnie. – Nie możesz być już tą szaloną, nieskrępowaną Yanirą, jaką zawsze byłaś. Teraz musisz udowodnić mężowi, że może ci ufać, nawet, jeżeli wychodzisz na imprezy.

Dzwoni komórka Tifany. Patrzy na wyświetlacz i kiedy widzi, kto to, pokazuje mi: Omar. Odrzuca połączenie. Nie chce z nim rozmawiać. Widać te zdjęcia nie spodobały się również jemu.

– Posłuchaj, Yanira – ciągnie babcia. – Musisz ustalić sobie życiowe priorytety. I pamiętaj, że przede wszystkim musisz szanować człowieka, który cię kocha, bo inaczej go skrzywdzisz.

– Ale, Ankie – protestuję. – Przecież ja nic nie zrobiłam. Mało tego…

– Nie tłumacz mi się – przerywa mi. – Ja mówię po prostu o tym, co widzę, a widzę, że Dylan jest mężczyzną i tego rodzaju zdjęcia czy tytuł mu się nie spodobają.

Nie muszę mówić, że o tym wiem. Serce bije mi szybciej. Wchodzi moja babcia Nira.

– Nie możesz zgadzać się na wszystko, czego chce twoja wytwórnia – cedzi Ankie. – Ja tak zrobiłam i straciłam Ambrosiusa. Chcesz przeżyć to samo?

Kręcę głową.

– Co się stanie z twoim życiem, skoro nie umiesz odmawiać? Zastanów się nad tym, co ci mówię, bo w końcu skrzywdzisz Dylana.

– Mowy nie ma, babciu – protestuję.

– Niech Bóg ma cię w swojej opiece, dziecko – mruczy babcia Nira, żegnając się.

Nie wiem, czy mówi do dlatego, że nazwałam Ankie babcią, czy z powodu tego, co piszą w gazetach.

Koniec wersji demonstracyjnej.