Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Ryszard Turczyn

Korekta

Anna Raczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© FinePic®, München

Zdjęcie autora

© FinePic®, München

Tytuł oryginału

Splitter

Powieść poprzednio wydana w Polsce pod tytułem Odłamek

Copyright © 2009 by Verlagsgruppe Droemer Knaur GmbH & Co.

KG, Munich, Germany

www.sebastianfitzek.de

The book has been negotiated through AVA international GmbH,

Germany (www.ava-international.de).

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5933-8

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Jest albo prawda, albo jest sen

Pomiędzy nie ma nic

Twilight, Electric Light Orchestra

Cel uświęca środki.

mądrość życiowa

Rozdział 1

Dzisiaj

Marc Lucas wahał się. Długo trzymał jedyny nienaruszony palec połamanej dłoni na mosiężnym przycisku staroświeckiego dzwonka, zanim się przemógł i nacisnął.

Nie miał pojęcia, która jest godzina. Przerażające wydarzenia ostatniej doby odebrały mu poczucie czasu. Ale tu, w środku lasu, wydawało się, że czas i tak nie ma żadnego znaczenia.

Lodowaty listopadowy wiatr i padający deszcz ze śniegiem właśnie nieco zelżały, nawet księżyc pokazał się na krótko przez porozrywaną pokrywę chmur. Był jedynym źródłem światła tej nocy, która wydawała się tyleż zimna, co ciemna. Nic nie wskazywało na to, żeby porośnięty bluszczem dwupiętrowy drewniany dom był zamieszkany. Wydawało się, że nawet nienaturalnie duży komin na szczycie dwuspadowego dachu nie jest używany. Marc nie poczuł również charakterystycznego zapachu drewna palonego w kominku, który obudził go dzisiaj przed południem w domu lekarza – krótko przed jedenastą, kiedy pierwszy raz przywieźli go do profesora, tu, w lesie. Już wtedy czuł się chory. Śmiertelnie chory. A od tamtej pory jego stan dramatycznie się pogorszył.

Jeszcze kilka godzin wcześniej zewnętrzne oznaki pogorszenia stanu jego zdrowia były ledwo widoczne. Teraz krew kapała mu z ust i nosa na ubłocone sportowe buty, potrzaskane żebra ocierały się o siebie przy każdym oddechu, a prawa ręka zwisała bezwładnie, jak źle przykręcona część zamienna.

Marc Lucas ponownie nacisnął mosiężny przycisk dzwonka i znów nie usłyszał dzwonienia, brzęczenia ani innego dźwięku. Zrobił krok do tyłu i spojrzał w górę na balkon z drzwiami do sypialni, z którego w ciągu dnia roztaczał się zapierający dech w piersiach widok na małe leśne jezioro za domem. Jego powierzchnia w bezwietrzne chwile przypominała szklaną taflę, ciemną i gładką, która rozprysłaby się na tysiąc kawałków, gdyby rzuciło się w nią kamieniem.

W sypialni było ciemno. Nawet pies (nie pamiętał już, jak się wabił) nie szczekał, nie było słychać również innych hałasów zazwyczaj dochodzących z domu, którego mieszkańcy zostali wyrwani ze snu w środku nocy. Bosych stóp dudniących na schodach, kapci szurających po podłodze z desek, podczas gdy ich właściciel nerwowo chrząka i próbuje dłońmi i odrobiną śliny przygładzić zmierzwione włosy.

A mimo to Marc wcale się nie zdziwił, kiedy nagle drzwi się otworzyły, jakby za sprawą jakiejś niewidzialnej dłoni. W ostatnich dniach spotkało go tak wiele niewytłumaczalnych zdarzeń, że nawet przez chwilę nie zastanawiał się, dlaczego psychiatra stoi przed nim całkowicie ubrany, w garniturze i perfekcyjnie zawiązanym krawacie, jakby z zasady przeprowadzał sesje z pacjentami w środku nocy. Być może pracował gdzieś na tyłach swojego pełnego zakamarków domu, czytał stare akta pacjentów albo studiował grube tomiska o neuropsychologii, schizofrenii, praniu mózgów lub osobowości mnogiej, które walały się wszędzie, chociaż już od lat praktykował tylko jako biegły.

Marc nie zastanawiał się też, dlaczego dopiero teraz zauważył światło dochodzące z pokoju kominkowego. Odbijało się w lustrze nad komodą, tak że przez chwilę wydawało się, jakby profesor miał nad głową aureolę. W tym momencie jednak profesor cofnął się o krok i efekt znikł.

Marc westchnął, wyczerpany oparł się zdrowym ramieniem o futrynę drzwi i uniósł zdruzgotaną dłoń.

– Proszę… – powiedział błagalnym tonem. – Musi mi pan to wszystko wyjaśnić.

Kiedy mówił, uderzał językiem o ruszające się jedynki. Zakaszlał i z nosa popłynęła mu cienka strużka krwi.

– Nie wiem, co się ze mną dzieje.

Lekarz ledwo widocznie skinął głową, zupełnie jakby trudno mu było nią poruszyć. Każdy inny człowiek wzdrygnąłby się zszokowany na jego widok, ze strachu zatrzasnąłby drzwi albo przynajmniej natychmiast wezwał karetkę. Ale profesor Niclas Haberland nic takiego nie zrobił. Odsunął się tylko na bok i cichym, melancholijnym głosem powiedział:

– Przykro mi, ale przychodzi pan za późno. Nie mogę już panu pomóc.

Marc skinął głową. Liczył się z taką odpowiedzią. I był na nią przygotowany.

– Obawiam się, że nie ma pan wyboru! – powiedział i wyjął pistolet z podartej skórzanej kurtki.

Rozdział 2

Profesor poszedł przodem, korytarzem prowadzącym do salonu. Marc trzymał się blisko za jego plecami, cały czas mierząc z broni w tułów Haberlanda. Był zadowolony, że stary człowiek się nie odwraca i nie może zobaczyć, że Marc lada moment zemdleje. Gdy tylko wszedł do domu, zaczęło mu się kręcić w głowie. Ból głowy, nudności, gwałtowne pocenie się… wszystkie objawy, spotęgowane jeszcze przez psychiczne męczarnie ostatnich godzin, nagle wróciły. Był zmęczony, niesamowicie zmęczony, a korytarz wydawał się dużo dłuższy, niż kiedy był tu pierwszy raz.

– Już panu powiedziałem, przykro mi – powtórzył Haberland, kiedy weszli do salonu, którego rzucającą się w oczy charakterystyczną cechą był otwarty kominek z dopalającym się słabym ogniem. Głos profesora brzmiał spokojnie, niemal współczująco. – Bardzo chciałem, żeby przyszedł pan wcześniej. Teraz nie mamy już zbyt wiele czasu.

Oczy Haberlanda były całkowicie pozbawione wyrazu. Jeśli się bał, to potrafił to ukryć równie dobrze, jak sędziwy pies, który spał w małym rattanowym koszu przy oknie. Kiedy weszli, kłębek sierści w piaskowym kolorze nawet nie uniósł głowy.

Marc stanął na środku pokoju i rozglądał się niezdecydowanie.

– Nie mamy zbyt wiele czasu? Przepraszam, ale co pan ma na myśli?

– Niech pan spojrzy na siebie. Jest pan w gorszym stanie niż mój dom.

Marc odwzajemnił uśmiech Haberlanda i nawet to sprawiło mu ból. Rzeczywiście, urządzenie wnętrza domu było równie niezwykłe, jak jego położenie w środku lasu. Żaden mebel nie pasował do drugiego. Przeładowany książkami regał z Ikei stał obok eleganckiej komody w stylu biedermeier. Prawie cała podłoga była wyłożona dywanami, wśród których jeden do złudzenia przypominał chodnik łazienkowy i nawet kolorystycznie nie pasował do ręcznie tkanego chińskiego dywanu z jedwabiu. Pomieszczenie bezspornie przywoływało na myśl rupieciarnię, a mimo to nic w tym wystroju nie wydawało się przypadkowe. Wszystkie przedmioty, od gramofonu na stoliku na kółkach po skórzaną kanapę, od fotela po lniane zasłony, wyglądały na pamiątki z dawnych lat. Tak jakby profesor bał się pozbyć jakiegoś mebla, ponieważ wiązałoby się to z utratą wspomnienia z ważnego okresu jego życia. Książki i czasopisma medyczne, które leżały nie tylko na regałach i na biurku, lecz również na parapetach, podłodze, a nawet w koszu na drewno obok kominka, sprawiały wrażenie ogniwa łączącego ze sobą całą tę zbieraninę.

– Proszę, niech pan usiądzie – zaproponował Haberland, jakby Marc nadal był mile widzianym gościem. Tak jak dzisiaj przed południem, kiedy nieprzytomnego położyli go na wygodnej wyściełanej kanapie, w której poduszkach można było utonąć. Ale teraz najchętniej usiadłby przy samym kominku. Było mu zimno: tak zimno jak jeszcze nigdy w życiu.

– Czy mam dorzucić do ognia? – zapytał Haberland, jakby czytał w jego myślach.

Nie czekając na odpowiedź, podszedł do kosza z drewnem, wyjął jedno polano i wrzucił je do paleniska. Płomienie buchnęły w górę i Marc poczuł niemalże nieodpartą potrzebę włożenia rąk w ogień, żeby wreszcie wypędzić ziąb z ciała.

– Co się panu stało?

– Słucham? – Potrzebował chwili, żeby przestać patrzeć na kominek i znów skoncentrować się na Haberlandzie. Profesor zmierzył go wzrokiem od stóp do głów.

– Pana obrażenia. Jak do nich doszło?

– To ja sam.

Ku zdziwieniu Marca stary psychiatra tylko skinął głową.

– Tak właśnie myślałem.

– Dlaczego?

– Ponieważ zastanawia się pan, czy pan w ogóle istnieje.

Marc odniósł wrażenie, jakby prawda nieomal wgniotła go w poduszki kanapy. Haberland miał rację. Właśnie na tym polegał jego problem. Jeszcze dzisiaj przed południem profesor ograniczał się do niejasnych aluzji, ale teraz Marc chciał dokładnie wiedzieć. Dlatego właśnie znowu siedział na tej samej miękkiej kanapie.

– Chce pan wiedzieć, czy pan jest realny. Właśnie z tego powodu zadał pan sobie te obrażenia. Chciał pan się upewnić, że jeszcze coś czuje.

– Skąd pan to wie?

Haberland machnął ręką.

– Doświadczenie. Kiedyś znalazłem się w podobnym położeniu, jak pan.

Profesor spojrzał na zegarek na ręce. Marc nie był tego pewny, ale wydawało mu się, że zauważył liczne blizny wokół paska od zegarka. Wyglądały, jakby pochodziły od oparzenia, a nie od noża.

– Oficjalnie już nie praktykuję, ale mój zmysł analityczny jeszcze mnie nie opuścił. Mogę zapytać, co pan teraz czuje?

– Zimno.

– Nic pana nie boli?

– Ból jest do wytrzymania. Wydaje mi się, że jeszcze jestem w głębokim szoku.

– Ale czy nie myśli pan, że byłoby lepiej, gdyby trafił pan nie tutaj, tylko na pogotowie? W domu nie mam nawet aspiryny.

Marc pokręcił głową.

– Nie chcę żadnych proszków. Chcę mieć pewność.

Położył pistolet na stoliku przy kanapie, lufę skierował na Haberlanda, który ciągle stał przed nim.

– Niech pan mi udowodni, że ja to rzeczywiście ja.

Profesor podrapał się po przerzedzonym miejscu z tyłu posiwiałej głowy, które miało wielkość mniej więcej podstawki do piwa.

– Czy wie pan, co najogólniej rzecz biorąc, uznaje się za wyznacznik różnicy pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem? – Wskazał na psa w koszyku, który niespokojnie sapał przez sen. – Jest to świadomość. Podczas gdy my zastanawiamy się, po co żyjemy, kiedy umrzemy i co stanie się po śmierci, zwierzę nie marnuje czasu na myślenie o tym, że w ogóle jest na świecie.

Mówiąc te słowa, Haberland podszedł do swojego psa. Uklęknął i czule wziął kudłatą głowę w obie dłonie.

– Mój Tarzan nawet nie poznaje siebie w lustrze.

Marc starł odrobinę krwi z czoła, następnie skierował wzrok na okno. Przez krótką chwilę sądził, że na zewnątrz widzi jakieś światło w ciemności, ale potem uświadomił sobie, że to tylko migocący ogień w kominku odbija się w szybie. Chyba znowu padało, ponieważ szyba z zewnątrz była pokryta małymi kroplami. Po chwili zauważył daleko w ciemnościach nad jeziorem własne odbicie.

– No tak, jeszcze siebie widzę, ale skąd mogę wiedzieć, że lustro nie kłamie?

– Co skłoniło pana do przypuszczenia, że cierpi pan na halucynacje? – odpowiedział pytaniem na pytanie Haberland.

Marc znów skoncentrował się na kropelkach deszczu na szybie. Jego odbicie wyglądało tak, jakby się rozpływało.

Może na przykład wieżowiec, który rozpłynął się w powietrzu, krótko po tym jak z niego wyszedłem? Albo ludzie, których ktoś przetrzymuje w mojej piwnicy i którzy wręczają mi tekst, a w nim mogę przeczytać, co mnie spotka za kilka chwil? Aha, no i jeszcze zmarłe osoby, które nagle zmartwychwstają.

– Ponieważ nie istnieje żadne logiczne wytłumaczenie tego wszystkiego, co mi się dzisiaj przydarzyło – powiedział cicho.

– Ależ nie, ono jak najbardziej istnieje.

Marc odwrócił się gwałtownie w jego stronę.

– Jakie? Proszę mi powiedzieć.

– Obawiam się, że mamy na to za mało czasu. – Haberland znów spojrzał na zegarek. – Niedługo będzie pan musiał definitywnie stąd zniknąć.

– O czym pan mówi? – zapytał Marc, chwycił pistolet leżący na stoliku i wstał. – Czy pan też jest jednym z nich? Czy jest pan w to zamieszany?

Wycelował pistolet w głowę psychiatry. Haberland obronnym gestem wyciągnął obie ręce w jego stronę.

– To nie jest tak, jak pan myśli.

– Ach tak, a skąd pan to wie?

Profesor współczująco pokręcił głową.

– No niech pan to z siebie wreszcie wydusi! – Marc krzyknął tak głośno, że żyły wystąpiły mu na szyi. – Co pan o mnie wie?

Odpowiedź zaparła mu dech w piersiach.

– Wszystko.

Ogień buchnął wysokim płomieniem. Marc musiał odwrócić wzrok, nagle jego oczy przestały tolerować jasne światło.

– Wiem wszystko, Marc. I pan również to wie. Tylko nie chce pan tego przyjąć do wiadomości.

– Niech, niech… – Oczy zaczęły mu łzawić. – Proszę, niech pan mi powie. Co się ze mną właściwie dzieje?

– Nie, nie, nie. – Haberland złożył dłonie jak do modlitwy. – Tak się nie da. Niech pan mi wierzy. Każde poznanie jest bezwartościowe, jeśli nie pochodzi z naszego wnętrza.

– Co mi pan tutaj pieprzy! – wrzasnął Marc i na krótko zamknął oczy, żeby lepiej skoncentrować się na bólu w ramieniu. Zanim znów coś powiedział, przełknął krew, która zebrała mu się w ustach. – Albo mi pan natychmiast powie, co tu jest grane, albo, przysięgam na Boga, zabiję pana.

Teraz już nie celował w głowę, lecz w wątrobę profesora. Nawet gdyby źle trafił, pocisk zniszczyłby niezbędny do życia narząd, a na tym odludziu każda pomoc przybyłaby za późno.

Haberland ani drgnął.

– A więc dobrze – powiedział po chwili, podczas której, milcząc, wpatrywali się w siebie. – Chce pan znać prawdę?

– Tak.

Profesor usiadł powoli w fotelu i pochylił głowę w stronę kominka, w którym buchał coraz większy ogień. Jego głos zmienił się w ledwie słyszalny szept.

– Czy słyszał pan kiedyś jakąś opowieść i potem żałował, że dowiedział się, jak się skończyła?

Odwrócił się do Marca i popatrzył na niego ze współczuciem.

– Niech pan nie mówi, że pana nie ostrzegałem.

Rozdział 3

Jedenaście dni wcześniej

Są ludzie, którzy miewają przeczucia. Stoją na skraju chodnika, widzą przejeżdżający samochód i patrzą na niego jak zaczarowani. Samochód niczym się nie wyróżnia, nie jest ani świeżo umyty, ani specjalnie brudny. Również kierowca nie różni się od tych innych bezimiennych twarzy, które codziennie spotyka się na ulicy. Nie jest ani za stary, ani za młody, nie trzyma kurczowo kierownicy, ani nie rozmawia przez telefon, w dodatku jeszcze coś jedząc. Tylko umiarkowanie przekracza dozwoloną prędkość, wyłącznie na tyle, żeby dopasować się do reszty pojazdów. Nie widać żadnych oznak grożącej katastrofy. A mimo to niektórzy się odwracają – z powodu, którego później nie potrafią wyjaśnić policji – i wlepiają wzrok w samochód. Na długo zanim zobaczą przedszkolankę, upominającą kruche istotki, które ma pod swoją opieką, żeby przechodząc przez jezdnię na zielonym świetle, trzymały się za ręce.

Marc Lucas zaliczał się do takich właśnie osób przeczuwających zrządzenia losu, jak twierdziła zawsze jego żona Sandra, choć dar ten nie był u niego tak wyraźnie widoczny jak u jego brata. Być może gdyby było inaczej, mógłby uniknąć tragedii sprzed sześciu tygodni. Koszmaru, który wydawał się powtarzać w tym momencie.

– Stój, poczekaj chwilę! – krzyknął do dziewczynki na górze.

Trzynastolatka strasznie marzła. Stała na zewnętrznej krawędzi trampoliny pięć metrów nad basenem, rękami obejmując tułów. Przez cienki materiał kostiumu kąpielowego odznaczały się wszystkie żebra. Marc nie był pewny, czy dygotała z zimna, czy ze strachu przed skokiem. Z miejsca, gdzie stał, w opróżnionym basenie, nie dało się tego stwierdzić.

– Pieprz się, Luke! – krzyknęła Julia do swojej komórki.

Marc dziwił się, że w ogóle ktoś zauważył stojącą tam na górze wychudzoną dziewczynkę. Bądź co bądź basen miejski w Neukölln był już od miesięcy zamknięty. Julia musiała zwrócić na siebie uwagę jakiegoś przechodnia, który w końcu zaalarmował straż pożarną.

– Pieprz się i spadaj stąd wreszcie!

Pochyliła się do przodu i spojrzała w dół, jakby szukała na brudnych kafelkach odpowiedniego miejsca, żeby się roztrzaskać. Gdzieś pomiędzy sporą kałużą i kupą liści.

Marc pokręcił głową i przycisnął komórkę do drugiego ucha.

– Nic z tego, zostanę tutaj. Nie mogę przegapić takiej okazji, skarbie.

Usłyszał szept za plecami i popatrzył przez chwilę na dowódcę strażaków, który z czterema pomocnikami czekał na skraju basenu z poduszką ratowniczą. Mężczyzna sprawiał wrażenie, jakby już teraz żałował, że zdecydował się wezwać go na pomoc.

Znaleźli numer jego telefonu w kieszeni dżinsów Julii, które starannie złożyła i razem z innymi częściami ubrania zostawiła obok drabinki prowadzącej na wieżę. Nieprzypadkiem właśnie dzisiaj miała na sobie kostium kąpielowy, w którym uciekła z domu. W tamten letni dzień, kiedy jej uzależniony od narkotyków ojczym znów podglądał ją nad jeziorem.

Marc spojrzał w górę. W przeciwieństwie do Julii nie miał włosów, które mógłby zmierzwić wiatr. Jego zakola już krótko po maturze były tak widoczne, że fryzjer doradził mu ostrzyc się na łyso. Było to równo trzynaście lat temu. Dzisiaj, kiedy sto kubków kawy tygodniowo określało jego powszedni dzień, mogło się wprawdzie zdarzyć, że jakaś nieznajoma uśmiechnęłaby się do niego w metrze – ale tylko pod warunkiem, że dałaby się nabrać na kłamstwa magazynów dla kobiet, że worki pod oczami, zmarszczki od zmartwień, źle ogolona twarz i temu podobne oznaki świadczą o silnym charakterze mężczyzny.

– Co ty gadasz za pierdoły? – usłyszał jej pytanie. Dyszała z wściekłości. Widać było parę idącą z jej ust. – Jakiej znowu okazji?

Berliński listopad był znany z nagłych ataków chłodu i Marc zastanawiał się, czy Julia prędzej umrze od upadku, czy raczej na zapalenie płuc. On też był zupełnie nieodpowiednio ubrany. Nie tylko ze względu na pogodę. Nikt z jego znajomych nie chodził już dzisiaj w podziurawionych dżinsach i sfatygowanych adidasach. Ale też żaden z nich nie miał takiej pracy jak on.

– Jeśli teraz skoczysz, spróbuję cię złapać! – krzyknął.

– Wtedy zginiemy oboje.

– Być może. Ale jeszcze bardziej prawdopodobne jest, że moje ciało zamortyzuje twój skok.

Dobrym znakiem było to, że dziesięć minut temu Julia pozwoliła mu zejść do brudnego basenu. Strażakom zagroziła, że natychmiast skoczy na główkę, jeśli spróbują wrzucić do pustego basenu choćby matę.

– Jeszcze rośniesz, twoje stawy są bardzo giętkie.

Nie był pewny, czy przy tej ilości narkotyków, jakie brała, jest to prawda, ale przez chwilę jego słowa brzmiały przekonująco.

– Co ty mi tu znowu pieprzysz?! – wrzasnęła w odpowiedzi.

Teraz mógł ją zrozumieć nawet bez telefonu.

– Jeśli spadniesz i nie dopisze ci szczęście, to przez następne czterdzieści lat będziesz mogła poruszać tylko językiem. Tak długo, aż jakaś rurka do odprowadzania twoich płynów ustrojowych zatka się i zdechniesz na jakąś infekcję, zakrzepicę albo udar mózgu. Chcesz tego?

– A ty? Chcesz umrzeć, jeśli spadnę ci na głowę?

Gardłowy głos Julii nie brzmiał jak głos trzynastolatki. Zupełnie jakby uliczny brud zaległ na jej strunach głosowych, przez co głos zdradzał prawdziwy wiek jej duszy.

– Nie wiem – przyznał Marc zgodnie z prawdą. Zaraz potem wstrzymał oddech, bo poryw wiatru targnął Julią i zachwiała się do przodu. Ale balansując rękami, utrzymała równowagę.

Jeszcze.

Tym razem Marc nie odwrócił się do tłumu za plecami, który wydał jęk przerażenia. Sądząc po jego sile, do policjantów i strażaków dołączyła liczna gromada gapiów.

– W każdym razie miałbym tyle samo powodów do skoku co ty – powiedział.

– Próbujesz mi tylko wcisnąć jakiś kit, żeby mnie powstrzymać.

– Tak myślisz? Jak długo chodzisz już do Plaży?

Marcowi podobała się nazwa, jaką dzieci ulicy nadały jego biuru w parku Hasenheide. Plaża. Brzmiało to optymistycznie i pasowało do ludzkich wraków, które fala losu wrzucała dzień w dzień do jego biura. Oczywiście oficjalnie centrala nazywała się inaczej. Ale nawet w aktach władz miasta już od dawna nie używano określenia „Poradnia dla dzieci i młodzieży w Neukölln”.

– Jak długo się znamy? – zapytał jeszcze raz.

– Nie mam pojęcia.

– Będzie już półtora roku. Czy przez ten czas kiedykolwiek wciskałem ci kit?

– Nie wiem.

– Czy chociaż raz cię okłamałem? Albo próbowałem zawiadomić twoich rodziców lub nauczycieli?

Pokręciła głową, a przynajmniej tak mu się wydawało, kiedy patrzył z dołu. Jej czarne jak smoła włosy opadały na ramiona.

– Czy powiedziałem komukolwiek, gdzie się łajdaczysz albo gdzie kimasz?

– Nie.

Marc wiedział, że jeśli Julia teraz skoczy, to właśnie z tego będzie się musiał tłumaczyć. Ale gdyby udało mu się powstrzymać tę uzależnioną od cracka nastolatkę od samobójstwa, zawdzięczałby to jedynie faktowi, że przez te wszystkie miesiące udało mu się zdobyć jej zaufanie. Nie czynił ludziom zarzutu, że tego nie rozumieją – na przykład swoim przyjaciołom, którzy do dzisiaj nie mogli pojąć, dlaczego trwonił swoje studia prawnicze na wyrzutków społeczeństwa, jak ich nazywali, zamiast kosić kasę w dużej kancelarii.

– Nie było cię. Przez sześć tygodni – powiedziała krnąbrnie Julia.

– Posłuchaj, nie jestem w twojej skórze. Nie żyję w twoim świecie. Ale ja też mam problemy. A w tej chwili są one tak wielkie, że wielu ludzi już dawno odebrałoby sobie z tego powodu życie.

Julia znów zamachała na górze rękami. Z dołu wyglądało to tak, jakby miała brudne łokcie. Ale Marc wiedział, że to są ciemne strupy na ranach, które sama sobie zadała. Nie była pierwszą tnącą się dziewczynką, która chciała ze sobą skończyć. Dzieciaki, które same tną się żyletką, żeby cokolwiek poczuć, zaliczają się do najczęstszych klientów Plaży.

– Co się stało? – zapytała cicho.

Ostrożnie poszukał palcami opatrunku na karku, który najpóźniej pojutrze znów musiał zmienić.

– Nieważne. Moje pieprzone problemy nie złagodzą twoich.

– Amen.

Marc uśmiechnął się i rzucił okiem na komórkę, która sygnalizowała przychodzące połączenie. Odwrócił się w bok i zauważył kobietę w czarnym trenczu, która z krawędzi basenu wpatrywała się w niego dużymi, szeroko otwartymi oczami. Najwidoczniej właśnie zjawiła się policyjna psycholog i nie całkiem zgadzała się z jego metodą postępowania. Za nią stał starszy mężczyzna w drogim garniturze w jodełkę, który przyjaźnie pomachał mu ręką.

Postanowił, że zignoruje oboje.

– Pamiętasz jeszcze, co ci powiedziałem, kiedy chciałaś przerwać pierwszy odwyk, ponieważ tak bardzo cię bolało? Czasem człowiekowi wydaje się błędem…

– …zrobienie tego, co właściwe. Tak, tak, to głupie powiedzenie wychodzi mi już bokiem. Ale wiesz co? Mylisz się. Życie nie tylko wydaje się błędem. Ono jest błędem. A twoje głupie ględzenie na pewno mnie nie powstrzyma…

Julia cofnęła się o dwa kroki. Wyglądało to tak, jakby chciała wziąć rozbieg.

Tłum za nim wydał jęk. Marc po raz drugi zignorował sygnał telefonu.

– Okay, okay, przynajmniej zaczekaj jeszcze chwilę, dobrze? Coś ci przyniosłem…

Wyjął małego iPoda z kieszeni kurtki, nastawił na cały regulator i przystawił słuchawki do mikrofonu w komórce.

– Mam nadzieję, że to znasz! – krzyknął do góry.

– Co znowu? – zapytała Julia. Jej głos zabrzmiał ochryple, jakby wiedziała, co teraz nastąpi.

– Przecież wiesz, że film kończy się dopiero wtedy, kiedy wchodzi muzyka.

Tym razem zacytował jedno z jej powiedzonek. Podczas tych kilku razy, kiedy dobrowolnie przyszła na spotkanie, stanowczo domagała się, żeby przed wyjściem puścił jej konkretny utwór. Stało się to czymś w rodzaju rytuału pomiędzy nimi.

– Kid Rock – powiedział. Początek był zbyt cichy i przy wietrze oraz dobiegających zewsząd odgłosach nie można go było zrozumieć przez komórkę. A więc Marc zrobił to, co ostatnio zdarzało mu się robić, kiedy był nastolatkiem. Zaśpiewał.

– Roll on, roll on, rollercoaster.

Spojrzał w górę i wydawało mu się, że widzi, jak Julia zamyka oczy. Potem zrobiła mały krok do przodu.

– We’re one day older and one step closer.

Histeryczne okrzyki przerażenia za jego plecami przybrały na sile. Julię dzieliło tylko kilka centymetrów od krawędzi trampoliny. Marc nie przestawał śpiewać.

– Roll on, roll on, there’s mountains to climb.

Końce palców prawej stopy Julii wystawały już poza krawędź. Dalej miała zamknięte oczy i komórkę przy uchu.

– Roll on, we’re…

Marc przestał śpiewać dokładnie w tej sekundzie, kiedy chciała dostawić lewą nogę. W środku refrenu. Ciałem Julii wstrząsnął dreszcz. Nagle zamarła w bezruchu i zdziwiona otworzyła oczy.

– …we’re on borrowed time – wyszeptała po dłuższej przerwie. Wokół basenu panowała śmiertelna cisza.

Schował telefon do kieszeni spodni, nawiązał z nią kontakt wzrokowy i krzyknął:

– Sądzisz, że tam jest lepiej?! Tam, dokąd teraz idziesz?!

Poryw wiatru zatrzepotał nogawkami jego dżinsów i zakręcił liśćmi wokół stóp.

– Wszystko jest lepsze! – odkrzyknęła Julia. – Wszystko!

Rozpłakała się.

– Naprawdę? Bo właśnie się zastanawiałem, czy tam też będą grać twoją piosenkę.

– Jesteś zwykłym dupkiem! – Wrzask Julii przeszedł w skrzeczenie.

– Myślisz, że to możliwe? Chodzi mi o to, jak to będzie, kiedy już nigdy więcej tego nie usłyszysz?

Z tymi słowami Marc odwrócił się i ku konsternacji funkcjonariuszy ruszył w stronę wyjścia z basenu.

– Czy pan zwariował?! – zawołał ktoś. Kolejny, jeszcze bardziej wściekły komentarz, utonął w zbiorowym okrzyku tłumu.

Marc właśnie wdrapywał się po aluminiowej drabince, kiedy usłyszał, jak coś uderza o dno basenu.

Odwrócił się dopiero, kiedy wszedł na górę.

W miejscu, gdzie stał jeszcze przed chwilą, leżała rozbita komórka Julii.

– Jesteś dupkiem! – krzyknęła do niego z góry. – Teraz boję się nie tylko życia, teraz boję się w dodatku śmierci!

Marc kiwnął głową Julii, która pokazała mu środkowy palec. Kiedy siadała na trampolinie, jej szczupłym ciałem wstrząsał głęboki szloch. Dwóch sanitariuszy już szło do niej na górę.

– A tak w ogóle, to śpiewasz całkiem do dupy! – krzyknęła za nim płaczliwie.

Marc uśmiechnął się i otarł łzę z twarzy.

– Cel uświęca środki! – odkrzyknął.

Torował sobie drogę przez burzę błysków fleszy dziennikarskich hien i chciał wyminąć kobietę w trenczu, która stanęła mu na drodze. Spodziewał się długiej listy zarzutów i zdziwiło go zawodowo chłodne spojrzenie, którym go obrzuciła.

– Nazywam się Leana Schmidt – powiedziała rzeczowo jak podczas rozmowy kwalifikacyjnej w nowym miejscu pracy i wyciągnęła do niego rękę. Miała długie do ramion, brązowe włosy, związane z tyłu głowy tak mocno, że wyglądało, jakby ktoś ją za nie ciągnął.

Marc wahał się chwilę i znów dotknął opatrunku na karku.

– Nie chce pani najpierw zająć się Julią?

Spojrzał w górę na trampolinę.

– Przyszłam tu z całkiem innego powodu.

Ich spojrzenia spotkały się.

– W takim razie o co chodzi?

– O pańskiego brata. Benjamin został przedwczoraj wypisany z kliniki psychiatrycznej.

Rozdział 4

Czarny lśniący maybach, który zaparkował na końcu wąskiej ślepej uliczki, sprawiał w tej okolicy wrażenie obcego ciała nie tylko z powodu niezwykłych rozmiarów. Zazwyczaj takie pancerniki toczą się wyłącznie po ulicach dzielnicy rządowej, a nie w rejonie o najwyższym wskaźniku przestępczości w stolicy.

Marc po prostu zostawił nieznaną kobietę, która chciała porozmawiać z nim o jego bracie, i starał się jak najszybciej stąd zniknąć. Po pierwsze, ponieważ nawet bez najnowszych wiadomości o Bennym miał już dość zmartwień na głowie. Po drugie, musiał koniecznie oddalić się z tego przygnębiającego miejsca. A do tego wszystkiego z minuty na minutę robiło się coraz zimniej.

Postawił kołnierz skórzanej kurtki i roztarł uszy. Uszy były najbardziej wrażliwą na pogodę częścią jego ciała i zawsze reagowały przejmującym bólem, który, o czym doskonale wiedział, szybko rozszerzy się na skronie, jeśli zaraz nie wejdzie do ciepłego pomieszczenia.

Marc zastanawiał się właśnie, czy powinien przejść na drugą stronę ulicy, żeby dojść do metra, kiedy usłyszał za sobą chrzęst szerokich opon. Kierowca dwa razy mrugnął halogenowymi światłami, których blask odbił się od mokrego bruku. Marc został na swojej stronie chodnika i przyśpieszył kroku. Dzięki pracy na ulicy nauczył się jednego: w Berlinie należy jak najdłużej unikać reagowania na obcych.

Samochód zrównał się z nim, zwolnił, dostosował prędkość do jego kroków i prawie bezgłośnie jechał obok.

Kierowca maybacha nie przejmował się, że jedzie pod prąd. Zresztą pojazd był tak szeroki, że jadące z przeciwnej strony auto i tak nie mogłoby go wyminąć.

Marc usłyszał charakterystyczny odgłos opuszczanej elektrycznie szyby. Następnie zachrypnięty kobiecy głos wypowiedział szeptem jego nazwisko:

– Doktor Lucas?

Głos brzmiał przyjaźnie i trochę bezsilnie, więc Marc zaryzykował spojrzenie kątem oka i zdziwił się, że tym, kto do niego mówi, jest starszy mężczyzna. Wydawał się mieć dużo ponad sześćdziesiąt, a być może nawet ponad siedemdziesiąt lat. Przeważnie wraz z wiekiem głos człowieka staje bardziej głęboki, ale najwidoczniej w jego przypadku było odwrotnie. Kiedy Marc rozpoznał mężczyznę po garniturze w jodełkę, przyśpieszył kroku. Był to ten sam człowiek, który pomachał do niego z brzegu basenu.

Cholera, czy cały dzień będą mnie dzisiaj prześladować wariaci?

– Doktor Marc Lucas, lat trzydzieści dwa, zamieszkały przy Steinmetzstraße 67 A w Schöneberg?

Starszy pan siedział na jasnej skórzanej kanapie plecami do kierunku jazdy. Widocznie wnętrze limuzyny było tak duże, że można było siedzieć naprzeciwko siebie.

– A kto chce wiedzieć? – zapytał Marc, nie patrząc na niego. Intuicja podpowiadała mu, że nieznajomy o siwych włosach i krzaczastych, grubych na palec brwiach nie stanowi zagrożenia. Ale to jeszcze nie znaczyło, że nie mógł być posłańcem przynoszącym złe wiadomości. A tych dostał w ciągu ostatnich tygodni aż w nadmiarze.

Starszy pan chrząknął i powiedział ledwie słyszalnie:

– Ten Marc Lucas, który zabił swoją ciężarną żonę?

Marc zmartwiał. W jednej chwili zastygł w bezruchu i nie mógł zrobić ani kroku dalej. Wilgotne jesienne powietrze stało się nieprzepuszczalną szklaną ścianą.

Odwrócił się do samochodu, którego tylne drzwi powoli się otworzyły. Rozległ się pulsujący elektroniczny dźwięk, jak wtedy, gdy nie zapnie się pasów.

– Czego pan chce? – zapytał Marc, kiedy odzyskał głos, który brzmiał teraz prawie tak ochryple, jak głos nieznajomego w samochodzie.

– Jak długo nie żyją już Sandra i dziecko? Sześć tygodni?

Marcowi napłynęły łzy do oczu.

– Dlaczego pan mi to robi?

– Proszę, niech pan wsiada.

Starszy pan uśmiechnął się dobrodusznie i poklepał miejsce obok siebie.

– Zawiozę pana tam, gdzie będzie pan mógł sprawić, że to wszystko okaże się nieprawdą.

Rozdział 5

Ściany domów przesuwające się bezgłośnie za przyciemnianymi szybami maybacha wyglądały jak nierealna filmowa scenografia. W wyciszonym wnętrzu luksusowej limuzyny trudno było sobie wyobrazić, że za obdrapanymi fasadami żyją prawdziwi ludzie. Albo że przechodnie na skraju chodnika nie są statystami. Człowiek, który przekopywał pojemnik na śmieci, nie był rencistą szukającym butelek pod zastaw, a zgraja wyrostków, którzy właśnie chcieli przewrócić wózek na zakupy jakiegoś bezdomnego, nie była grupką wagarowiczów. Oczywiście były też nierzucające się w oczy osoby, usiłujące zdążyć gdzieś przed zaczynającym padać deszczem. Ale wydawało się, że nawet one żyją w zagubionym równoległym świecie, z którego Marc wydostał się w chwili, kiedy zajął miejsce w samochodzie nieznajomego.

– Kim pan jest? – zapytał i pochylił się do przodu. Hydrauliczne struktury w ergonomicznie wyprofilowanym skórzanym siedzeniu natychmiast dopasowały się do jego nowej pozycji. Zamiast odpowiedzieć, stary mężczyzna podał mu wizytówkę. Była niezwykle gruba, mniej więcej jak podwójnie złożony banknot. Marc mógłby się założyć, że gdyby ją powąchał, pachniałaby szlachetnym drewnem.

– Czy pan mnie sobie nie przypomina? – zapytał nieznajomy i jeszcze raz uśmiechnął się dobrodusznie.

– Profesor Patrick Bleibtreu? – przeczytał Marc i wytężając pamięć, przesunął opuszkiem palca po czarnym wytłoczonym wzorze na papierze o fakturze płótna lnianego. – Czy my się znamy?

– Przysłał pan maila do mojego instytutu jakieś dwa tygodnie temu.

– Chwileczkę… – Marc odwrócił wizytówkę i poznał logo kliniki. Utalentowany grafik splótł inicjały profesora w trójwymiarową, poziomą ósemkę, symbol nieskończoności.

– To ogłoszenie… to w „Spieglu”, to pan je zamieścił?

Bleibtreu krótko skinął głową, otworzył podłokietnik i wyjął z niego czasopismo.

– Ogłaszamy się w „Focusie”, „Sternie” i „Spieglu”. Odpowiedział pan na jedno z ogłoszeń.

Marc przytaknął, kiedy mężczyzna podał mu otwarte czasopismo. Był to czysty przypadek, że wertując wtedy kartki, zwrócił uwagę na tę reklamę. Zwykle nie czytał tygodników opiniotwórczych, a już w ogóle nie czytał reklam. Ale odkąd musiał dwa razy w tygodniu chodzić na zmianę opatrunku, spędzał dużo czasu na przeglądaniu nieaktualnych magazynów, które były wyłożone w poczekalni kliniki jego teścia.

– „Uczenie się zapominania” – przeczytał nagłówek, który już wtedy przyciągnął jego wzrok jak magnes.

„Doznałeś ciężkiej traumy i chcesz ją wymazać z pamięci? Zwróć się do nas i wyślij nam maila. Prywatna klinika psychiatryczna profesora Bleibtreua szuka chętnych do udziału w eksperymencie medycznym”.

– Dlaczego nie odpowiadał pan na nasze telefony? – zapytał profesor.

Marc roztarł uszy, które powoli tajały ze znanym mu dobrze palącym bólem. A więc to stamtąd były te liczne telefony, których w ostatnich dniach nie odbierał.

– Nigdy nie odpowiadam na telefony, których numery są zastrzeżone – powiedział. – I szczerze mówiąc, nigdy nie wsiadam też do obcych samochodów.

– W takim razie dlaczego zrobił pan wyjątek?

– Tu jest bardziej sucho.

Marc znów oparł się wygodnie i wskazał na mokrą boczną szybę. Pęd powietrza rozmazywał krople deszczu w grube strugi.

– Czy u pana szef zawsze osobiście zajmuje się nowymi pacjentami? – spytał.

– Tylko wtedy, kiedy chodzi o tak obiecujących kandydatów jak pan.

– Obiecujących co?

– Powodzenie naszego eksperymentu.

Profesor wziął od niego czasopismo i z powrotem włożył do schowka.

– Chcę być wobec pana całkiem szczery, Marc. Czy mogę tak się do pana zwracać? – Jego wzrok padł na adidasy Marca i powędrował w górę do kolan, które prześwitywały przez postrzępione dżinsy. – Nie sprawia pan wrażenia kogoś, kto sztywno przestrzega etykiety.

Marc wzruszył ramionami.

– O co chodzi w tym eksperymencie?

– Klinika Bleibtreua jest wiodącą w świecie prywatną placówką zajmującą się badaniami nad pamięcią.

Profesor założył nogę na nogę, podciągając nogawkę spodni trochę ponad skarpetkę, i odsłonił przy tym kawałek owłosionej nogi.

– W ostatnich latach zainwestowano setki milionów w badania naukowe, żeby dowiedzieć się, jak funkcjonuje ludzki mózg. Mówiąc w uproszczeniu, chodzi w nich głównie o zagadnienie uczenia się. Zastępy badaczy były i są opętane myślą, jak można by jeszcze lepiej wykorzystać zasoby ludzkiego mózgu.

Bleibtreu lekko postukał się w skroń.

– Wciąż jeszcze nie ma bardziej wydajnego komputera niż ten w naszej głowie. Teoretycznie każdy człowiek jest w stanie po jednorazowym przeczytaniu książki telefonicznej wyrecytować z pamięci wszystkie numery. Zdolność tworzenia synaps i dzięki temu praktycznie nieograniczone zwiększanie pojemności pamięci naszego mózgu nie jest utopią. Jednakże jestem przeświadczony, że wszystkie te zaczątki badań naukowych poszły w złym kierunku.

– Domyślam się, że zaraz mi pan zdradzi dlaczego.

Samochód kierowany przez niewidocznego za przyciemnianą szybą szofera wjechał na rondo.

– Nasz problem nie polega na tym, że za mało się uczymy. Przeciwnie. Naszym problemem jest zapominanie.

Ręka Marca powędrowała do opatrunku na karku. Kiedy przyłapał się na tym mimowolnym geście, od razu cofnął rękę.

– Według najnowszych statystyk co czwarte dziecko jest wykorzystywane seksualnie, co trzecia kobieta co najmniej raz w życiu zostaje zmuszona do praktyk seksualnych lub zgwałcona – referował Bleibtreu. – Generalnie na naszej planecie praktycznie nie ma człowieka, który chociaż raz nie stał się ofiarą czynu karalnego, a połowa z nich musiała potem znaleźć się pod opieką psychologa, przynajmniej przez krótki okres. Ale nie tylko przestępstwa, lecz również liczne powszednie przeżycia zostawiają głębokie blizny w naszej świadomości. Z psychologicznego punktu widzenia, na przykład, kłopoty sercowe generują znacznie bardziej negatywne napięcia niż strata kogoś bliskiego.

– Odnoszę wrażenie, jakby pan wygłaszał ten wykład już niezliczoną ilość razy – rzucił Marc.

Bleibtreu ściągnął z palca ciemnoniebieski sygnet, włożył go na drugą dłoń i uśmiechnął się.

– Do tej pory w psychoanalizie chodziło o odświeżenie wypieranych wspomnień. My w naszych badaniach idziemy w przeciwnym kierunku.

– Pomagacie ludziom zapominać.

– No właśnie. Wymazujemy negatywne wspomnienia ze świadomości naszych pacjentów. Definitywnie.

Brzmi przerażająco, pomyślał Marc. Niejasno domyślał się, że eksperyment zapewne sprowadza się właśnie do czegoś takiego, i dlatego już krótko po wysłaniu maila zezłościł się na swoją reakcję spowodowaną alkoholem. Na trzeźwo nigdy nie odpowiedziałby na to podejrzane ogłoszenie kliniki Bleibtreua. Ale w tamten wieczór popełnił brzemienny w skutki błąd i niechcący podał taksówkarzowi swój stary adres. I tak, zupełnie niespodziewanie, znów znalazł się przed małym domkiem, który w ogóle się nie zmienił, i oczami wyobraźni ujrzał, jak drzwi otwierają się raptownie i wybiega z nich bosa i roześmiana Sandra.

Dopiero tabliczka z napisem: „Do sprzedania”, wbita w trawę boleśnie przypomniała mu poniesioną stratę. Natychmiast odwrócił się na pięcie, pobiegł z powrotem ulicą, która nie miała chodnika, gdzie w lecie na asfalcie bawiły się dzieci sąsiadów, a domowe zwierzaki spały na pojemnikach na śmiecie, ponieważ tutaj żadna żywa istota nie obawiała się, że może spotkać ją coś złego. Biegł coraz szybciej, najszybciej, jak potrafił, z powrotem do swojego nowego, niemającego żadnej wartości życia, do swojego kawalerskiego mieszkania w Schöneberg, do którego przeprowadził się, kiedy go wypuścili. Ale nie biegł na tyle szybko, żeby uciec od wszystkich wspomnień, które go ścigały. Wspomnienia ich pierwszego pocałunku w wieku siedemnastu lat; śmiechu Sandry, kiedy znów zdradziła mu puentę filmu, zanim sam do niej doszedł; jej niedowierzającego spojrzenia, kiedy mówił, jak jest piękna; ich wspólnych łez, kapiących na pozytywny test ciążowy; i wreszcie wspomnienia ogłoszenia, które właśnie przeczytał.

Uczenie się zapominania.

Marc odetchnął głęboko i próbował skoncentrować się na teraźniejszości.

– Zalety umyślnie wywołanej amnezji są ogromne. Człowieka, któremu dziecko wyskoczyło przed samochód, już nigdy nie będzie prześladować przerażający widok nieudanej reanimacji. Matka nie będzie do końca życia czekać, aż jej jedenastoletni syn wróci znad jeziora.

Samochód zahamował miękko, lecz mimo to kryształowe kieliszki cicho zabrzęczały w wykładanym drewnem barku.

– Nie będę ukrywał, że naszymi wynikami interesują się również tajne służby. Od teraz nie trzeba będzie zabijać agentów, gdyby groziło niebezpieczeństwo, że przejdą na stronę wroga, zabierając ze sobą całą wiedzę. Po prostu wymażemy z ich głów potencjalnie niebezpieczne dane.

– Czy dlatego tak pan opływa w pieniądze, że sponsoruje pana wojsko?

– To interes wart miliardy i jak żaden inny będzie miał decydujące znaczenie przez najbliższe lata, jestem o tym przekonany. Ale przecież zawsze tak jest w przemyśle medycznym. Nielicznych uczyni bogatymi, ale bardzo wielu uzdrowi i być może nawet uszczęśliwi.

Bleibtreu wpatrywał się teraz w Marca tak natarczywie, jakby go przesłuchiwał.

– Jesteśmy dopiero na samym początku drogi, Marc. Wykonujemy tutaj pionierską pracę i dlatego szukamy takich ludzi jak pan. Ludzi, na których moglibyśmy wypróbować naszą metodę, ludzi, którzy przeżyli silną traumę, jak pan.

Marc przełknął ślinę i poczuł się jak przed sześcioma tygodniami, kiedy jego teść osobiście przekazał mu koszmarną wiadomość przy łóżku szpitalnym.

„Nie dała rady, Luke”.

– Niech pan się zastanowi – poprosił Bleibtreu. – Czy nie byłoby pięknie, gdyby mógł pan budzić się rano i pierwsza myśl, która przebiegłaby panu przez głowę, nie dotyczyłaby pana zmarłej żony? Dziecka, które nie zdążyło przyjść na świat? Nie miałby pan już poczucia winy, ponieważ nie wiedziałby pan, że wjechał prosto w drzewo. Wróciłby pan do pracy, znów spotykał się z przyjaciółmi i mógłby pan śmiać się w kinie na jakiejś komedii, ponieważ odprysk tkwiący w pana karku nie przypominałby ciągle o tym, że wyszedł pan z wypadku z paroma zadrapaniami, podczas gdy Sandra wypadła przez przednią szybę i jeszcze na miejscu wypadku wykrwawiła się na śmierć.

Marc demonstracyjnie odpiął pasy i szukał klamki w bocznych drzwiach.

– Proszę, niech mnie pan wypuści.

– Marc.

– Natychmiast!

Bleibtreu łagodnie położył rękę na jego kolanie.

– Nie chciałem pana sprowokować. Powtórzyłem tylko słowa z maila, który sam pan do nas przysłał.

– Wtedy byłem u kresu.

– Ciągle pan jest. Widziałem pana przecież na basenie. Powiedział pan, że myśli o samobójstwie.

Bleibtreu cofnął rękę, ale Marc w dalszym ciągu czuł jej ciężar na kolanie.

– Mam panu do zaoferowania coś lepszego.

Kryształowe kieliszki znów zadźwięczały, jakby w szyderczym toaście duchów. Marc skonstatował dopiero teraz, że chociaż we wnętrzu panuje przyjemna temperatura, jego plecy są mokre od potu. Znów nerwowo dotknął opatrunku na karku. Tym razem dłużej pozostawił dłoń na plastrze zakrywającym swędzącą ranę.

– Powiedzmy, że rozmawiamy czysto hipotetycznie – powiedział ochrypłym głosem. – Ten pana eksperyment… właściwie na czym on polega?

Koniec wersji demonstracyjnej.