Korekta

Hanna Lachowska

Anna Raczyńska

Zdjęcie na okładce

© slavio2004/Fotolia

Tytuł oryginału

Where Lightning Strikes

Copyright © 2016 A.L. Jackson Books Inc.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5988-8

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Prolog

Ostre światła jarzeniówek odbijały się w oślepiająco białej podłodze. Biegłam wąskim korytarzem, żeby uciec za wszelką cenę.

Moja desperacja rosła z każdym krokiem. Coraz większa przepaść, aż czułam, jak rozrywam się na dwoje.

Chciwie chwytając powietrze, wybiegłam z budynku w pustą ciemną noc. Podmuch wiatru wzbił tuman kurzu u moich stóp, wywołał dziwne poruszenie.

Nad moją głową szalała burza. Ciężkie, ponure, złowieszcze chmury.

Niebo przecięła błyskawica. Powietrze przeszył strumień energii, zamknął mnie w objęciach rozpalonego do białości bólu.

Przez chwilę uległam i pozwoliłam sobie coś czuć. Uniosłam twarz do udręczonego nieba, wplotłam palce we włosy i krzyknęłam.

Z rozpaczy.

Z żalu.

Na tyle głośno, żeby nigdy nie zapomnieć.

Grzmot rozerwał ciemne niebo.

Zaczęło padać.

Zacisnęłam pięści wzdłuż boków. Pogrzebałam wspomnienie jego twarzy, wspomnienie tego, jaki był w moich ramionach, w najgłębszym zakamarku duszy.

Zamurowałam je w sercu, zalałam wspomnienia betonem.

Przysięga dodawała mi odwagi, przywracała do życia.

Już nigdy się nie zakocham.

Nigdy więcej.

Nie po tym, co się dzisiaj stało.

Rozdział 1

Tamar

Przeciskałam się przez tłum na chodniku.

Co mnie ugryzło, do cholery?

Uciekać?

Chować się?

To nie w moim stylu. Nie nad tym tak długo pracowałam.

Ale Lyrik West sprawiał, że zachowywałam się właśnie tak.

Za wszelką cenę chciałam uciec przed tym, co czaiło się na horyzoncie.

Znasz to uczucie tuż przed uderzeniem pioruna? Czujesz energię w żyłach? Ostrzegawcze drżenie nagle gęstniejącego powietrza? Czystą moc, która łaskocze skórę, przenika aż do kości?

Jakby wodór i tlen nagle ożyły.

Jakby każdy pierwiastek był łatwopalny.

Wybuchowy.

Serce bije coraz szybciej, bo wiesz, że jesteś w niebezpieczeństwie. To instynkt. Świadomość, że wystarczy ułamek sekundy, by bez żadnego ostrzeżenia paść ofiarą natury. Natury i światła.

Spłonąć.

Ale jednocześnie towarzyszy temu wszechogarniające uniesienie. Moc płynąca z pozycji pośród złowrogich chmur, z twarzą wzniesioną ku ich wzdętym brzuchom, jakbyś błagała bez słów:

Pozwólcie mi być częścią was.

Czujesz się mała. Przerażona. I zarazem silna, jakbyś była świadkiem niewidzianego dotychczas piękna. Dotykała czegoś, co inni widzą jedynie z daleka.

To uczucie? Uganiałam się za nim przez wiele lat.

Ekscytacja.

Dreszcz emocji.

Kiedy dorastałam, wszystkiego musiałam spróbować. Wydawało mi się, że dzięki temu jestem odważna. Okazało się, że byłam tylko głupia. Naiwna, wrażliwa, niczego niepodejrzewająca.

Koniec końców tylko się poparzyłam.

Teraz robiłam co w mojej mocy, żeby trzymać się od tego uczucia z daleka.

Chroniłam się przed nim za murami, którymi się otoczyłam. Za szorstką fasadą – tatuaże, makijaż, farbowane włosy – która stała się moim domem.

To już nie tylko maska.

Teraz to ja.

A jednak jakimś cudem… jakimś cudem on co chwila zjawiał się na obrzeżach mojego życia, napierał, naciskał, budził we mnie te ekscytujące, dziwne uczucia, których już nie chciałam.

Lyrik West.

Uciekałam tchórzliwie, co chwila zerkając za siebie jak wariatka.

Krzyknęłam odruchowo, gdy wpadłam na kogoś przed sobą. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam irytację na jego twarzy.

– Uważaj, jak chodzisz, dobrze?

– Przepraszam – wymamrotałam. Zbyt poruszona, by czekać na jego reakcję, schyliłam głowę i wbiłam się w tłum zakupowiczów na rolniczym bazarku wzdłuż chodnika.

Z nerwami napiętymi jak postronki zerkałam za siebie, przerażona, że mnie zobaczył.

Oszalałam. Całkiem oszalałam. Rozsądna logiczna cząstka mnie błagała, żebym przestała i załatwiła to jak normalny człowiek.

Przecież nie ma się czego bać.

Lyrik West to nie Cameron Lucan.

A jednak budził we mnie uczucia, których nie chciałam doświadczać.

Popołudnie w Savannah było gorące i duszne. Ponadstuletnie drzewa ocieniały chodnik długimi gałęziami, uginającymi się pod ciężarem liści i hiszpańskiego mchu, jakby przytłaczała je mądrość. Czerwcowe słońce stało wysoko na niebie, oślepiało promieniami.

Było mi gorąco. Od upału, od jego bliskości.

Zerknęłam ponownie.

Burza ciemnych włosów unosiła się nad tłumem głów na zatłoczonym chodniku, jakby był zwykłym przechodniem na malowniczej uliczce Savannah.

Co z tego, że otaczała go masa ciał, równie dobrze mógłby być sam. Czy, jeszcze lepiej, w świetle reflektorów na scenie.

Wyróżniał się jak błyskawica. Promień światła i mroczne tło. Niszczycielski i kuszący do tego stopnia, że nie sposób oderwać wzroku, choć wiesz, że zaraz trafi cię piorun i staniesz w ogniu.

Rozglądałam się w poszukiwaniu kryjówki.

Cholera.

Jesteś silna, jesteś silna, powtarzałam pod nosem.

Nienawidziłam siebie takiej. Przerażonej, spanikowanej na myśl o uczuciach, których nie chciałam. Ale taka właśnie stawałam się przy nim. Roztrzęsiona, zagubiona, bezbronna mimo murów, które z takim trudem wznosiłam.

Jakby każdy jego krok przybliżał mnie do jego świata.

Nie powinno go tu być.

Nie w mieście, które przyjęłam za swoje.

Jeszcze nie.

Poprzedniej jesieni mało brakowało, a padłabym na kolana i głośno dziękowała opatrzności za to, że na siedem miesięcy wrócił do Los Angeles. Wyjechał ze swoim zespołem, Sunder. Pracowali nad nową płytą.

Wiedziałam, że wróci, ale myślałam, że mam jeszcze tydzień. Tydzień, żeby się przygotować i umocnić moje mury obronne.

Ten tydzień był mi bardzo potrzebny.

A teraz tu był, kilka metrów ode mnie.

Zatrzymał się przy jednym z licznych straganów stojących wzdłuż chodnika i uśmiechnął do kobiety w średnim wieku zachwalającej swój towar. Błysnął zębami w uśmiechu, powiedział coś, czego z tej odległości nie mogłam usłyszeć, ale i tak widziałam, że biedaczka już się rozpływa pod jego spojrzeniem.

Znałam ten ból.

Miał gęste, ciemne włosy, niesforne, nieokiełznane, zupełnie jak jego niemal czarne oczy. Byłyby zupełnie czarne, gdyby nie szarobrązowe plamki, które mąciły gładką powierzchnię obsydianowych jezior, które wciągały cię w głębię. Jak ostre, postrzępione kryształy, płonące własnym, wewnętrznym światłem.

Był wysoki.

Idiotycznie, komicznie wysoki.

Szczupły, ale silny, niebezpiecznie silny. Słowo zły unosiło się nad nim jak aura, równie namacalne jak tatuaże pokrywające każdy odsłonięty kawałek jego skóry. Każdy bezczelny uśmieszek był okraszony zabójczą dawką męskości. Dałabym sobie rękę uciąć, że przy każdym ruchu jego umięśnionego ciała można było usłyszeć ostrzeżenie:

Dotykasz na własne ryzyko.

Przeszyło mnie to samo uczucie niebezpiecznej ekscytacji, mknęło wzdłuż kręgosłupa, zatrzepotało w brzuchu.

Dreszcz przed uderzeniem.

Nie, nie, nie.

Ciemne, bardzo ciemne oczy nagle zwróciły się w moją stronę. Skupiłam się na tym, co miałam przed sobą. Udawałam, że moją uwagę pochłaniają jabłka red delicious, wysypujące się z leżącej na boku beczułki na straganie, przy którym akurat stałam.

Niech to szlag.

– Świeżusieńkie – zachwalał sprzedawca. – Osobiście je zrywałem dzisiaj rano. – Kiwałam twierdząco głową, jakbym była w stanie zrozumieć, co do mnie mówi, i jednocześnie starałam się opanować uczucie, które w zastraszającym tempie przybierało na sile.

Przypływ energii, błysk jasności.

Coraz bliżej.

Coraz mocniej.

Wytatuowana ręka pojawiła mi się przed oczami. Wziął jabłko i podrzucał je nonszalancko.

Nie miałam dokąd uciekać, więc musiałam walczyć. Powtarzałam sobie, że to ja panuję nad sytuacją.

Już nigdy więcej żaden mężczyzna nie będzie w stanie mnie skrzywdzić. Nigdy więcej.

Zmrużyłam oczy, podniosłam głowę i łypnęłam na niego groźnie.

Powietrze zadrżało.

A może to tylko pode mną ugięły się kolana.

Lyrik uśmiechnął się pod nosem, wygiął te pełne, czerwone usta, zapewne równie smakowite jak jabłko w jego dłoni.

– No proszę, proszę, Przecież to Red.

Niech szlag trafi Sebastiana Stone’a, frontmena zespołu Lyrika, za to, że nadał mi takie przezwisko. No bo, litości, farbuję włosy na rudo. Mógłby wymyślić coś bardziej oryginalnego.

Przezwisko chwyciło.

Ale to, jak Lyrik je wypowiedział? W jego ustach zabrzmiało jak jeden z siedmiu grzechów głównych. I to taki, za który zaprzedałby duszę diabłu.

– Co ty tu robisz? – wykrztusiłam gniewnie. Oby zrozumiał i dał mi spokój.

Cały czas podrzucał jabłko.

Hop.

Hop.

Hop.

Prosto w jego dużą, zwinną dłoń.

– Przyjechałem na ślub. A co myślałaś? Tylko mi nie mów, że za mną nie tęskniłaś.

– Trudno tęsknić za czymś, o czym się w ogóle nie myśli.

– Au. – Rzucił to tak lekko, jakby to był tylko żart, jakby coś takiego w ogóle nie przeszło mu przez myśl. Roześmiał się spokojnie, z pewnością siebie. – Naprawdę chcesz mi powiedzieć, że w ciągu minionych siedmiu miesięcy ani razu o mnie nie pomyślałaś?

– Tak.

Wielkie paskudne kłamstwo.

Które zabiorę ze sobą do grobu.

Jakby on o mnie myślał. Choćby raz. On nie tylko wyglądał na złego chłopaka.

On naprawdę był zły.

Nie przypominałam sobie choćby jednej fotografii, na której nie towarzyszyłyby mu co najmniej dwie dziewczyny. Obejmował je czule i spoglądał pożądliwie. Że już nie wspomnę, ile razy widziałam go w akcji w barze, w którym pracowałam.

Było jasne, że Lyrik West ma swój typ.

Może nawet na pierwszy rzut oka wyglądałam jak te dziewczyny: krótka spódniczka, obcasy do nieba, mocno umalowane oczy, tatuaże i koronki.

Ale wcale taka nie byłam.

Nieważne, jak bardzo będzie starał przekonać mnie, żebym stała się nią.

Uśmiechnął się, grając we własną grę. Był nieprzyzwoicie przystojny, tak cholernie seksowny, że z góry zakładał, że wszystko ułoży się po jego myśli.

Po prostu brał wszystko, czego chciał, pewnie dlatego, że przywykł, że i tak rzuca mu się to do stóp.

– Wielka szkoda, Red – mruknął i znowu podrzucił jabłko. – Miałem nadzieję, że kiedy wrócę, zostaniemy przyjaciółmi.

Już otwierałam usta, żeby skomentować to złośliwie, ale wtedy popełniłam błąd i spojrzałam na niego. Słowa stanęły mi w gardle. Moje głupie, nieposłuszne oczy błądziły po nim powoli, w górę, a potem w dół i jeszcze wolniej z powrotem do góry. Miał na sobie najbardziej obcisłe czarne dżinsy rurki na świecie i jeszcze bardziej obcisłą białą koszulkę.

Każdy widoczny kawałek skóry pokrywały tatuaże, dzieła sztuki na tym mrocznie pięknym mężczyźnie.

Wiedziałam, że gdyby zdjął koszulkę, zobaczyłabym tatuaże także na jego plecach.

A pod artystycznymi tatuażami kryły się silne, twarde mięśnie.

Fascynacja, przed którą uciekałam od wielu miesięcy, wypełniała leniwym ciepłem moje żyły, oszałamiała podnieceniem, którego nie znosiłam.

Jezu, ten facet robił wszystko, co w jego mocy, żebym łamała obietnice, które sobie złożyłam.

Nie chciałam tego. Nie chciałam sprzeciwiać się pokusie, opierać uwodzeniu. Nie chciałam przyznać, że obudzi we mnie uczucia, których nie chciałam zaznawać.

Uczucia, których nie czułam od bardzo, bardzo dawna.

Niebezpieczne uczucia.

Jego ciemne oczy wpatrywał się w niespokojne ruchy mojej szyi i gardła, gdy podniosłam wzrok i udawałam, że wcale nie zrobił na mnie wrażenia.

Bezczelny, wyciągnął rękę. Twarde, pokryte odciskami palce wędrowały po mojej szyi, do obojczyka, jakby nie mógł oprzeć się pokusie, musiał mnie sprowokować.

Powinnam poczuć obrzydzenie. Wiedziałam jednak, że jego odciski to pamiątka po latach dociskania strun gitary, to skutek uboczny jego muzyki.

Dreszcz rozprzestrzeniał się jak pożar buszu.

Powietrze wibrowało energią.

Wzdrygnęłam się.

– Co ty na to, Red? Będziemy przyjaciółmi? – zamruczał uwodzicielsko i jeszcze bardziej pochylił głowę.

Odsunęłam się i prychnęłam z niedowierzaniem.

– Nie pochlebiaj sobie, gwiazdorze. – Ostatnie słowo wypowiedziałam jak obelgę. – Nie wszystkie dziewczyny rzucają ci się do stóp.

Jeszcze raz podrzucił jabłko, złapał je, podniósł do ust i wbił zęby w soczysty, kruchy miąższ. Gryzł powoli, znowu z tym cholernym uśmiechem, czerwone usta wyginały się jak łuk.

– Na pewno nie chcesz skosztować?

Aluzja.

– Wolałabym umrzeć z głodu.

Roześmiał się.

– Powiedzieć ci, co ja myślę?

– Nie.

Oby nie mówił. Miałam teraz okazję uciec.

Zrobiłam krok w tył.

Zbliżył się, wszedł w moją przestrzeń i jeszcze bardziej pochylił głowę w moim kierunku, tak nisko, że niemal dotykaliśmy się nosami. W jego głosie pojawiły się ochrypłe nuty.

– A ja myślę, że bardzo chcesz. Myślę, że te twoje wygadane usteczka są już pełne śliny, że aż burczy ci w brzuchu. I myślę, że najlepszym sposobem, żebyś wreszcie wyjęła sobie ten kołek z dupy, jest raz w życiu wreszcie poczuć, czym jest prawdziwa satysfakcja.

Uniosłam dumnie podbródek i jednocześnie wyprostowałam ramiona. Moja zbroja wróciła na miejsce.

– A skąd pomysł, że akurat ty mógłbyś dać mi satysfakcję?

Z zadowolonym z siebie uśmieszkiem wyprostował się i ponownie wbił zęby w jabłko.

– Jesteś na tyle odważna, żeby się przekonać?

Otworzyłam usta z wrażenia, gorączkowo szukałam w głowie riposty, słów, które zamkną mu usta i dadzą do zrozumienia, że nic z tego nie będzie.

Dla niego to odwaga.

Dla mnie to głupota.

Uśmiechał się pod nosem, sięgnął do kieszeni i wyjął banknot pięciodolarowy.

– Nie rób takiej przerażonej miny, Red. Wystarczy, że powiesz: nie.

Ponownie skoncentrował się na sprzedawcy jabłek. Rzucił banknot na ladę.

– Pychota.

Mrugnął do mnie znacząco.

Do jasnej cholery, mrugnął do mnie.

Odwrócił się i odszedł tam, skąd przyszedł. Jego straszna, straszna obietnica zawisła w powietrzu, gdy nonszalancko pomachał mi przez ramię.

– Do zobaczenia, Red.

Byłam przekonana, że poczułam, jak ziemia drży.

Rozdział 2

Lyrik

Lojalność.

Oznacza różne rzeczy dla różnych ludzi. W sumie zabawne, bo to powinno być jasne jak słońce. Żadnych wahań. Ale ta idea kryje w sobie tyle aspektów, że czasami staje się niejasna i skomplikowana.

Weźmy przykład faceta, który jest lojalny wobec żony, i takiego, który najlepszemu przyjacielowi pomaga zatuszować romans. Według mnie to przeciwieństwo, choć inni twierdzą, że to dokładnie to samo. Trwanie przy osobie, która jest dla ciebie najważniejsza.

W moim przypadku?

Moralność jest całkowita.

Bez pytań, wyjątków, wahań.

Lojalność to moja jedyna zaleta. Jedno, co w sobie uważam za dobre.

Przycisnąłem telefon komórkowy mocniej do ucha, zacisnąłem zęby i żałowałem, że nie mogę cofnąć czasu o dwie minuty, żeby jeszcze przez chwilę podrażnić się z Red. Przekręcić nóż w ranie jeszcze bardziej. Patrzeć, jak się pieni ze złości. Rozpłynąć się w ledwie skrywanych falach pożądania, zanim jej niebieskie oczy wypełni gniew.

Uwielbiam, kiedy dziewczyna nie boi się powiedzieć, co myśli, choć jej ciało opowiada całkowicie inną historię.

Kręci mnie taka sprzeczność. Przyciąganie i odpychanie. Nienawiść podszyta pożądaniem.

Seks z Red byłby niesamowity, czułem to. I pewnie dlatego nie mogłem przestać o tym myśleć. Ta dziewczyna to istne fajerwerki, byłem pewien, że wystrzelilibyśmy pod niebo.

Ale nie.

Zamiast tego musiałem rozmawiać z tym dupkiem.

– Już mówiłem, że o tym nie może być mowy. Nie pojmuję, czemu ciągle wydzwaniasz, bo powtarzam, Banik, to tylko strata czasu

– Proszę mnie wysłuchać.

Uśmiechnąłem się ponuro.

– Słyszę aż za dobrze. I wiesz, co przede wszystkim do mnie dociera? Że masz tyle jaj, że sądzisz, że zostawię mój zespół. Dobrze słyszę? Słyszałeś kiedyś o lojalności, Banik? I o zdradzie?

I znowu to słowo.

Lojalność.

Wszystko się do tego sprowadza.

Mojej lojalności.

Lojalności Baza.

Mój żołądek ścisnął się boleśnie, ze strachu, obawy i niedowierzania. Przełknąłem głośno ślinę. Banik westchnął. Niemal widziałem dupka, jak gładzi się paskudną łapą po łysym łbie.

– Sugeruję jedynie, żebyś przemyślał wszystkie rozwiązania.

Eric Banik, menedżer zespołu Tokens of Time, od prawie miesiąca zawracał mi dupę. Chciał, żebym zastąpił ich frontmena, który prysnął w długą. A pozostali trzej członkowie zespołu chcieli mieć na froncie kogoś, kto przyciągnie fanów i pchnie grupę do przodu.

– Te dupki doskonale wiedzą, co to za uczucie, gdy ktoś, komu ufasz, zostawia cię na lodzie. Dajcie ogłoszenie do gazety. Zróbcie przesłuchania, do jasnej cholery. Mam w nosie, jak sobie poradzicie. Poszukajcie kogoś innego.

Tokens of Time grali jako suport Sundera w Los Angeles na kilku koncertach. Lider zostawił ich akurat, kiedy wychodzili na prostą i łapali wiatr w żagle. Podpisał kontrakt solowy, szczycił się swoim nazwiskiem, jakby zasłużył, żeby się nim przechwalać.

– Wasz frontmen się żeni. – Powiedział to tak, jakby chciał przemówić mi do rozumu. Jakby tego konsekwencje były jasne jak słońce.

– Sebastian już jest żonaty – odparłem.

– No to odnawia śluby, czy co tam do cholery robią, nieważne. Może za pierwszym razem to było tylko tak na próbę, a teraz będzie na poważnie, ale sam wiesz, że przyszłość zespołu Sunder stoi pod znakiem zapytania.

Sunder przeżył tysiąc kontrowersji. Przetrwał miliony plotek. Pokonał wyroki więzienia, narkotyki i śmierć Marka, naszego perkusisty, a był to jeden z najbardziej bolesnych, tragicznych momentów w naszym życiu.

Przetrzymaliśmy tę bzdurę, w którą wpakował się Baz z Martinem Jenningsem, sytuację o wiele mroczniejszą i głębszą, niż nam się kiedykolwiek wydawało.

Pozostali członkowie zespołu – ja, Ash i Zee – staliśmy wtedy za nim murem. Wierzyliśmy w niego, gdy wszystko wokół waliło się w gruzy, odwołano nasze światowe tournée, a wytwórnia groziła nam zerwaniem kontraktu.

Przetrwaliśmy to wszystko i teraz musiałem uwierzyć, że Baz nas nie zawiedzie.

Moje milczenie chyba zachęciło Erica, bo mówił dalej, z coraz większym przekonaniem:

– Lyrik, szukamy właśnie ciebie. Masz talent i nie dasz sobie wcisnąć ciemnoty. Masz tę iskrę, której szukamy. Piszesz najlepsze teksty, jakie w życiu słyszałem, a na gitarze grasz tak, jakbyś się z nią urodził. Spójrz na siebie. Wiesz równie dobrze jak my wszyscy, że to ty powinieneś być frontmenem. Musisz być szefem. Jesteś zbyt dobry, by trzymać się z tyłu.

Dawno temu przyjąłem pewną zasadę – mam to w dupie.

Odepchnąłem od siebie stres, zmartwienia i cały ten bajzel, który większość ludzi dźwiga na plecach jak brzemię.

Ja? Ja się tego pozbyłem.

Powiedzmy sobie szczerze; życie z takim podejściem? O wiele prostsze i mniej bolesne. Przekonałem się o tym na własnej skórze.

Od tej reguły są tylko dwa wyjątki.

Moja rodzina – rodzice, młodsza siostra i siostrzenica.

I Baz, i reszta chłopaków z zespołu.

Garstka ludzi, na których lojalność mogłem liczyć, którym odwdzięczałem się tym samym. Chłopaki chyba załapali się rzutem na taśmę. Zaklepali sobie miejsce w moim wyschniętym, pokracznym sercu, zanim spłonęło do cna.

– Nie dzwoń do mnie więcej.

Na tym skończyłem rozmowę i szedłem dalej po kocich łbach uliczki ciągnącej się między starymi budynkami wzdłuż rzeki.

Skręciłem za róg, pokonałem wąską uliczkę ocienioną drzewami i wbiegłem na schody na zewnątrz starego domu. Przeskakiwałem po dwa stopnie i po chwili stałem na najwyższym piętrze, na którym mieściły się dwa mieszkania. Znajdowały się naprzeciwko siebie.

Ten spokojny zakątek był w samym sercu Starego Miasta w Savannah w Georgii.

Miałem szczęście, że udało mi się tu zamieszkać. Wiedziałem, że właściciel wynajmuje to mieszkanie turystom i włóczęgom takim jak ja, którzy nigdzie nie zagrzeją dłużej miejsca.

Podszedłem do drzwi po prawej, wsunąłem klucz do zamka i wszedłem do mojego tymczasowego domu. Dawniej magazyn, dzisiaj był to nowoczesny apartament o nagich ceglanych ścianach, z wysokim sufitem i przepierzeniem oddzielającym sypialnię. Przeszklone drzwi wychodziły na balkon – jak się domyślałem, dawniej schody przeciwpożarowe.

Cisnąłem klucze na mały stolik przy drzwiach, przeczesałem włosy palcami, wyrzuciłem ostatnią rozmowę z myśli i skupiłem się na dziewczynie.

Jezu, ta dziewczyna.

Krew pulsowała mi nieco za szybko, fiut nieco za bardzo domagał się rozrywki.

Kiedy wczoraj przyleciałem do Savannah, wiedziałem, że ją zobaczę. Wiedziałem, że znowu będzie mnie dręczyć. Problem w tym, że ilekroć mi mówiła, że jej nie dostanę, pragnąłem jej coraz bardziej.

Stała za barem U Charliego, knajpie, w której pracowała Shea, żona Baza, kiedy się poznali. W barze, którego właścicielem jest wujek Shei. Ilekroć przekraczałem próg tej knajpy, przeszywał mnie dziwaczny dreszcz, wprawiał w idiotyczne podniecenie, którego nie czułem od cholernie dawna.

Nie wiedziałem, co mnie ugryzło, kiedy naruszyła moją przestrzeń. Była jak rudowłosa syrena, krążyła wokół mnie na niespokojnych wodach, aż wciągał mnie swoisty wir. Coś się we mnie zmieniało i zamiast mnie przemawiał mój fiut.

I to był prawdziwy fiut.

Chyba nie podobało mu się, że ktoś go lekceważy. Że ktoś go nie chce.

Żaden z nas do tego nie przywykł. Nie ja uganiam się za kobietami, tylko one za mną. I to całymi tabunami, szczerze mówiąc. I wcale nie przemawia przeze mnie fiut, tylko naprawdę tak jest. Po koncercie zawsze tam są, krążą jak sępy, niektóre udają niewiniątka, inne jasno dają do zrozumienia, czego chcą. A zawsze chcą tego samego.

Mnie.

Ale nie Red. Ilekroć robię gest w jej stronę, odpycha mnie. Z całej siły.

To żadna tajemnica, że kocham kobiety. Kocham ich zapach. Smak. A przede wszystkim ich dotyk.

Ale nie kocham kobiet.

Miłość to pchanie się na ochotnika po złamane serce, rozpacz i całe życie w dupie.

Jednak jednej z nich pragnąłem. Chciałem ją mieć.

Tamar King.

Łączyła nas mieszanka miłości i nienawiści.

Kochałem się z nią drażnić, a ona uwielbiała mnie za to nienawidzić.

Chciałem, żeby choć jeden, jedyny raz sobie odpuściła. Chciałem, żeby rzuciła się na mnie z wrogością, którą emanowało białe ciało, widoczne miejscami spod tatuaży na jej ramionach. Tatuaży, które bardzo chciałem polizać.

Tak jest.

Ta dziewczyna to ucieleśnienie grzechu.

I coś jeszcze. Coś mrocznego. Bił od niej gniew. Prawdziwy gniew, a nie mizerna maska, którą zakładały te wszystkie dziewczyny tłoczące się za kulisami po koncercie.

Chciałem, żeby przy mnie była prawdziwa. Żeby ze mną walczyła. Dłonie, zęby, ciała. W moim łóżku.

Odezwał się telefon. Zerknąłem na wyświetlacz. Wiadomość tekstowa.

Ash.

„Ej dupku, kupiłeś prezent ślubny dla Shei i Sebastiana?”

Wystukałem odpowiedź, uśmiechając się na myśl o jednym z moich najstarszych przyjaciół, który ani przez chwilę nie potrafił zachować powagi.

„Tak”.

Odpowiedział natychmiast.

„Imponujesz mi”.

Jego sarkazm bił nawet z ekranu.

„Gadaj, co chcesz, stary. Beze mnie zgubiłbyś nawet głowę”.

„Jasne, myśl tak dalej. Wszyscy i tak wiemy, że to ja jestem mózgiem. Do zo o 10”.

Uśmiechnąłem się i poczułem przypływ podniecenia. Nie, jednak ta przerwa nie będzie taka zła.

Koniec wersji demonstracyjnej.