Korekta

Barbara Cywińska

Ewa Szaniawska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© RoyStudio.eu/Shutterstock

Tytuł oryginału

Pídeme lo que quieras, ahora y siempre

Copyright © Megan Maxwell, 2013

Copyright © Editorial Planeta, S.A., 2013

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5405-0

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla Wojowniczek Maxwell

za to, że są dla mnie największym wsparciem,

oraz dla Jud i Erica

za to, że są cudownymi bohaterami.

Tysiąc buziaków

Megan

Rozdział 1

Wychodzę z biura i wpadam do domu, jakbym miała petardę w tyłku. Patrzę na piętrzące się kartony i serce mi krwawi. Wszystko się schrzaniło. Wyjazd do Niemiec odwołany, a moje życie zawisło w próżni. Wrzucam parę rzeczy do plecaka i znikam, żeby uciec przed Erikiem. Mój telefon dzwoni, dzwoni i dzwoni. To on, ale nie mam zamiaru odbierać. Nie chcę z nim rozmawiać.

Idę do kawiarni i dzwonię do siostry. Muszę z nią pogadać. Każę jej obiecać, że nikomu nie powie, gdzie jestem, i umawiam się z nią.

Siostra przyjeżdża, przytula mnie tak, jak tego potrzebuję, i słucha. Opowiadam jej część historii, tylko część, bo wiem, że całość mogłaby ją znokautować. Pomijam temat seksu i tak dalej, ale Raquel, jak to Raquel – kiedy coś jej nie pasuje, zaczyna te swoje: „Zwariowałaś!”, „Masz nie po kolei!”, „Eric to dobra partia!” albo: „Jak mogłaś zrobić coś takiego?” W końcu się z nią żegnam i chociaż nalega, nie mówię jej, dokąd idę. Znam ją i wiem, że powie Ericowi, jak tylko do niej zadzwoni.

Kiedy udaje mi się odkleić od siostry, dzwonię do taty. Po krótkiej rozmowie, w której wyjaśniam mu, że za kilka dni przyjadę do Jerez i wszystko mu wytłumaczę, wsiadam do samochodu i jadę do Walencji. Tam melduję się w hotelu i przez trzy dni spaceruję po plaży, śpię i płaczę. Nie mam nic lepszego do roboty. Nie odbieram telefonów od Erica. Nie… nie mam ochoty. Czwartego dnia wsiadam do samochodu i nieco bardziej rozluźniona jadę do Jerez, gdzie tata wita mnie z otwartymi ramionami i zalewa czułością i miłością. Opowiadam mu, że związek z Erikiem skończył się na zawsze, ale on nie chce wierzyć. Eric dzwonił kilka razy zmartwiony i, zdaniem taty, kocha mnie za bardzo, żeby pozwolić mi odejść. Biedaczek. Tata jest niepoprawnym romantykiem. Następnego dnia, kiedy wstaję, Eric jest już u taty.

Tata do niego zadzwonił.

Próbuje ze mną porozmawiać, ale ja nie chcę. Wściekam się, krzyczę, krzyczę i krzyczę, wyrzucam z siebie wszystko, co leży mi na wątrobie, a potem trzaskam mu drzwiami przed nosem i zamykam się w pokoju. W końcu słyszę, jak tata prosi go, żeby wyszedł i na razie zostawił mnie w spokoju. Wie, że chwilowo nie jestem w stanie logicznie myśleć i że zamiast rozwiązać problemy, jeszcze bardziej skomplikuję sytuację.

Eric podchodzi do drzwi pokoju, w którym się zamknęłam, i głosem pełnym napięcia i wściekłości informuje mnie, że sobie idzie. Że wyjeżdża do Niemiec. Ma tam do załatwienia pewne sprawy. Jeszcze raz prosi, żebym wyszła, ale słysząc moją odmowę, w końcu sobie idzie.

Mijają dni, ale zdenerwowanie mi nie mija. Zapomnieć o Ericu się nie da, tym bardziej że cały czas do mnie wydzwania. Nie odbieram. Ale ponieważ jestem skończoną masochistką, na okrągło słucham naszych piosenek, żeby się katować i nurzać w żalu, żałości, smutku… W całej tej sprawie plusem jest to, że wiem, że Eric jest bardzo daleko, no i mam motocykl, na którym mogę się wyżyć, jeżdżąc i skacząc po polach Jerez.

Po paru dniach dzwoni Miguel, mój dawny kolega z Müller, i szczęka mi opada. Eric zwolnił moją dawną szefową. Z niedowierzaniem słucham Miguela, który mi opowiada, że Eric zrobił jej potworną awanturę, kiedy przyłapał ją w kafejce, jak się ze mnie nabijała. Skutek: zwolnienie. Dobrze tej suce.

Przykro mi, bo nie powinnam się z tego cieszyć, ale moje złośliwe ja ma satysfakcję z tego, że ta wredna żmija w końcu dostała to, na co zasłużyła. Tata ma bardzo mądre powiedzenie: co zasiejesz, to zbierzesz. Ona się doigrała – wyleciała na zbity pysk.

Po południu przyjeżdża moja siostra z Jesúsem, Luz i zaskakującą wiadomością, że po raz kolejny zostaną rodzicami. No proszę, ciąża! Tata i ja spoglądamy na siebie porozumiewawczo i się uśmiechamy. Siostra jest szczęśliwa, szwagier również, a moja siostrzenica Luz wygląda na wniebowziętą. Będzie miała braciszka!

Następnego dnia w domu zjawia się Fernando. Tulimy się do siebie długo, czule. Po raz pierwszy w trakcie naszej znajomości nie kontaktowaliśmy się ze sobą od miesięcy i wiemy, że to, co między nami było, to, co nigdy nie istniało, wreszcie skończyło się definitywnie.

Nie pyta mnie o Erica. Nie wspomina o nim ani słowem, ale wyczuwam, że się domyśla, że ze sobą zerwaliśmy albo że coś jest nie tak. Po południu moja siostra, Fernando i ja siedzimy w barze Pachuki nad przekąskami.

– Fernando, gdybym cię poprosiła o przysługę, mogłabym na ciebie liczyć? – pytam.

– Zależy o jaką.

Śmiejemy się.

– Potrzebuję adresy dwóch kobiet – wyjaśniam, za wszelką cenę chcąc osiągnąć cel.

– Jakich kobiet?

Wypijam łyk coca-coli.

– Jedna nazywa się Marisa de la Rosa i mieszka w Huelvie. Jej mężem jest Mario Rodríguez, chirurg plastyczny, nic więcej nie wiem. Druga ma na imię Rebeca i przez kilka lat była narzeczoną Erica Zimmermana.

– Judith – protestuje moja siostra. – Nie ma mowy!

– Raquel, nie wtrącaj się.

Ale siostra zaczyna wywód i nic już nie jest w stanie jej powstrzymać. Kłócę się z nią i znów spoglądam na Fernanda, który nie otworzył ust.

– Możesz dla mnie zdobyć to, o co cię proszę?

– Po co ci to? – odpowiada pytaniem.

Nie zamierzam mu opowiadać, co się stało.

– Fernando, do niczego złego – podkreślam. – Gdybyś mógł mi pomóc, byłabym ci bardzo wdzięczna.

Przez kilka sekund patrzy na mnie poważnie, a Raquel, która siedzi obok mnie, dalej peroruje. Fernando w końcu kiwa głową, wstaje, oddala się i widzę, że rozmawia przez telefon. Jestem niespokojna. Po dziesięciu minutach podchodzi do mnie z kartką.

– O Rebece mogę powiedzieć ci tylko tyle, że jest w Niemczech, ale nie ma stałego adresu zamieszkania, a drugi adres masz tutaj. À propos, twoje przyjaciółki obracają się w wyższych sferach i lubią te same zabawy, co Eric Zimmerman.

– O jakich zabawach mówicie? – pyta Raquel.

Spoglądamy na siebie z Fernandem. Dostanie w zęby, jeżeli powie coś więcej!

Dobrze się rozumiemy, daję mu znać, żeby nie ważył się odpowiedzieć mojej siostrze, bo gorzko pożałuje. Spełnia moją prośbę. Jest wspaniałym przyjacielem. W końcu się poddaje.

– Tylko nie rób głupot, jasne, Judith? – prosi.

Siostra kręci głową i wzdycha. Przejęta, biorę kartkę i daję Fernandowi buziaka w policzek.

– Dzięki. Wielkie… wielkie dzięki.

Tego wieczoru siedzę sama w pokoju i czuję wściekłość. Świadomość, że jutro, przy odrobinie szczęścia, stanę twarzą w twarz z Marisą, przyprawia mnie o kołatanie serca.

Ta jędza przekona się, do czego jestem zdolna.

Budzę się o siódmej. Pada. Moja siostra jest już na nogach i kiedy widzi, że zaczynam szykować się do wyjazdu, czepia się mnie jak rzep psiego ogona i zaczyna zarzucać niekończącą się ilością pytań. Próbuję ją zbyć. Jadę do Huelvy złożyć wizytę Marisie de la Rosie. Ale Raquel to Raquel. W końcu widząc, że nie jestem w stanie jej spławić, zgadzam się, żeby jechała ze mną. Po drodze tego żałuję, dopada mnie instynkt morderczy i mam ochotę wyrzucić ją z auta na pobocze. Jest taka męcząca i tak monotematyczna, że wyprowadziłaby z równowagi każdego. Nie wie, co właściwie zaszło między mną a Erikiem, i nie przestaje snuć domysłów. Gdyby znała prawdę, zbierałaby szczękę z podłogi. Osoba o mentalności mojej siostry nie zrozumiałaby moich zabaw z Erikiem. Wzięłaby nas za zboczeńców, a może kogoś gorszego.

Tego dnia, kiedy wszystko się wydarzyło, przedstawiłam jej zniekształconą wersję rzeczywistości. Powiedziałam, że pewne kobiety wtrąciły swoje trzy grosze w nasz związek i przez to się pokłóciliśmy i zerwaliśmy ze sobą. Nie mogłam wyjawić jej nic więcej.

Dziwne, ale kiedy wjeżdżam do Huelvy, nie jestem zdenerwowana. Moja siostrzyczka za to jest strzępkiem nerwów. Dojeżdżam na ulicę wskazaną na kartce i parkuję. Przyglądam się okolicy i widzę, że Marisa mieszka bardzo… bardzo luksusowo. Dzielnica jest elegancka.

– Ciągle nie wiem, co tu robimy, śmieszko – oburza się moja siostra, wysiadając z samochodu.

– Poczekaj tu, Raquel.

Raquel nic sobie nie robi z mojego polecenia i stanowczym ruchem zamyka drzwi.

– Mowy nie ma. Idę z tobą.

Wzdycham i marszczę brwi.

– Chwileczkę, czy mnie potrzebny jest ochroniarz?

Staje przy mnie.

– Tak. Nie wierzę ci. Masz niewyparzony język i czasami jesteś bardzo brutalna.

– Kurwa!

– Widzisz? Właśnie powiedziałaś: kurwa – powtarza.

Nie odpowiadam. Ruszam w stronę ładnego wejścia, kierując się tym, co mam na kartce. Dzwonię domofonem, a kiedy odzywa się kobiecy głos, bez namysłu mówię:

– Listonosz.

Drzwi się otwierają, a moja siostra patrzy na mnie oniemiała.

– Aj, Judith! Czuję, że zrobisz coś głupiego. Spokojnie, proszę cię, kochana, spokojnie, znam cię, wiesz?

Śmieję się, zerkając na nią.

– Głupotę zrobiła ona, nie doceniła mnie – szepczę, kiedy czekamy na windę.

– Aaaj, Judith!

– Słuchaj – szepczę naburmuszona. – Od tej chwili masz siedzieć cicho. To sprawa między mną a tą kobietą, jasne?

Przyjeżdża winda. Wsiadamy i wciskam guzik piątego piętra. Winda się zatrzymuje, szukam drzwi D i dzwonię. Kilka chwil później drzwi otwiera nieznajoma w stroju gosposi.

– Słucham? – pyta młoda kobieta.

– Dzień dobry! – odpowiadam z najładniejszym uśmiechem. – Chciałabym się zobaczyć z panią Marisą de la Rosą. Jest w domu?

– A kto pyta?

– Proszę powiedzieć, że Vanesa Arjona z Kadyksu.

Kobieta znika.

– Vanesa Arjona? – szepcze moja siostra. – Co ty wymyśliłaś?

Stanowczym gestem każę jej się natychmiast zamknąć.

Po dwóch sekundach staje przed nami Marisa w kostiumie w kolorze złamanej bieli. Na mój widok mina jej rzednie. Boi się! Nim zdąży coś powiedzieć albo zrobić, przytrzymuję drzwi z całej siły, żeby ich nie zamknęła.

– Cześć, wredna suko!

– Juuuuudith! – protestuje moja siostra.

Marisa cała drży. Spoglądam na siostrę, każąc jej siedzieć cicho.

– Chcę ci tylko powiedzieć, że wiem, gdzie mieszkasz – syczę. – Co ty na to? – Marisa jest blada, ale ja ciągnę dalej. – Wkurzyła mnie twoja brudna gra, a wierz mi, kiedy się zawezmę, potrafię być gorsza i narobić więcej szkód niż ty i twoje przyjaciółki.

– Ja… Nie wiedziałam, że…

– Zamknij dziób, Mariso! – cedzę przez zęby. Milknie, a ja mówię dalej. – Nie obchodzi mnie, co masz mi do powiedzenia. Jesteś wredna, wykorzystałaś mnie, żeby mi zaszkodzić. A co do twojej przyjaciółeczki Betty, jestem pewna, że macie ze sobą kontakt, więc przekaż jej, że jeżeli na nią wpadnę, dowie się, na co mnie stać.

Marisa drży. Zerka do mieszkania i widzę, że boi się tego, co mogę powiedzieć.

– Proszę – szepcze. – Są u mnie teściowie i…

– Teściowie? – przerywam jej i klaszczę. – Świetnie! Przedstaw mi ich. Bardzo chętnie ich poznam i powiem im parę słów o ich świętej synowej.

Marisa kręci gwałtownie głową. Boi się. Żal mi jej. W przeciwieństwie do niej nie jestem wiedźmą. Postanawiam zakończyć wizytę.

– Jeżeli jeszcze raz wejdziesz mi w paradę, skończy ci się piękne, beztroskie życie z teściami i sławnym mężulkiem – konkluduję. – Osobiście tego dopilnuję, jasne?

Blada jak ściana kiwa głową. Nie spodziewała się mnie tutaj, a już na pewno nie w takich okolicznościach. Powiedziałam wszystko, co miałam powiedzieć, więc odwracam się do wyjścia.

– To ta małpa, do której przyjechałaś? – słyszę pytanie siostry.

Kiwam głową, a Raquel, jak zwykle, mnie zaskakuje.

– Jeżeli jeszcze raz zbliżysz się do mojej siostry albo jej narzeczonego, przysięgam ci na świętą pamięć mojej matki, która patrzy na nas z nieba, że wrócę tu z nożem rzeźnickim mojego ojca i wykolę ci oczy, wredna suko!

Marisa, po wysłuchaniu potoku słów mojej kochanej Raquel, zamyka nam drzwi przed nosem. Spoglądam na siostrę z otwartą buzią.

– Całe szczęście, że tą, co ma niewyparzony język w rodzinie, jestem ja – szepczę wesoło, kiedy idziemy do windy. Widzę, że się śmieje, więc dodaję: – Nie mówiłam ci, że masz siedzieć cicho?

– Słuchaj, śmieszko, kiedy ktoś zaczepia kogoś z mojej rodziny albo robi mu krzywdę, ujawnia się moja wojownicza natura i jak śpiewa Esteban, zabijam.

Śmiejąc się, wracamy do samochodu i jedziemy do Jerez. Tata i szwagier pytają nas o podróż. Patrzymy na siebie i się śmiejemy. Nic nie mówimy. Ta wyprawa zostaje pomiędzy mną a Raquel.

Rozdział 2

Jest siedemnasty grudnia. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia i do miasteczka zaczynają zjeżdżać przyjaciele z dzieciństwa, którzy mieszkają poza Jerez. Jeżeli dwudziestego pierwszego zgodnie z przepowiednią Majów nastanie koniec świata, przynajmniej zdążymy się wszyscy zobaczyć po raz ostatni. Jak co roku spotykamy się na wielkiej imprezie, którą organizuje Fernando w domu letniskowym jego ojca, i świetnie się bawimy. Śmiechy, taniec, dowcipy, a przede wszystkim świetna atmosfera. W czasie imprezy Fernando nie robi żadnych aluzji i jestem mu za to wdzięczna, bo nie jestem w nastroju.

W pewnym momencie Fernando siada obok mnie i zaczynamy rozmawiać. Zwierzamy się sobie. Z jego słów wnioskuję, że wie sporo na temat mojego związku z Erikiem.

– Fernando, ja…

Nie daje mi dojść do słowa. Kładzie mi palec na ustach, żeby mnie uciszyć.

– Dzisiaj ty posłuchasz mnie. Mówiłem ci, że ten facet mi się nie podoba.

– Wiem.

– Że nie jest dla ciebie odpowiedni z powodu, który oboje znamy.

– Wiem…

– Ale czy mi się to podoba, czy nie, jestem świadomy tego, jak wygląda prawda. Prawda jest taka, że ty szalejesz za nim, a on za tobą.

Patrzę na niego zdumiona.

– Eric to mężczyzna, który ma władzę i może mieć kobietę, jaką tylko zechce, ale udowodnił mi, że czuje do ciebie coś silnego, wiem to po jego uporze.

– Uporze?

– Dzwonił do mnie tysiąc razy, załamany, tego dnia, kiedy zniknęłaś z jego biura. I kiedy mówię: załamany, to znaczy załamany.

– Dzwonił do ciebie?

– Tak, codziennie, po kilka razy. I chociaż wie, że nie pałam do niego miłością, zaryzykował, schował dumę w kieszeń po to, żeby poprosić mnie o pomoc. Nie wiem, jak zdobył numer mojej komórki, ale dzwonił do mnie i błagał mnie, żebym cię znalazł. Martwił się o ciebie.

Serce zaczyna mi wariować. Myśl o moim Icemanie, który szaleje z powodu mojego zniknięcia, odbiera mi rozum. Zupełnie.

– Powiedział, że zachował się jak idiota – ciągnie Fernando – i że odeszłaś. Namierzyłem cię w Walencji, ale nic mu nie powiedziałem ani nie próbowałem się z tobą kontaktować, bo domyślałem się, że chcesz pomyśleć, prawda?

– Tak.

Patrzę na niego oniemiała po tym, co usłyszałam.

– Podjęłaś decyzję? – pyta.

– Tak.

– Można wiedzieć jaką?

Wypijam łyk drinka i odgarniam sobie włosy z twarzy.

– Między mną a Erikiem wszystko skończone – szepczę ze zbolałym sercem, ledwie słyszalnym głosem.

Fernando kiwa głową, spogląda na znajomych i wzdycha.

– Myślę, że się mylisz, jerezianko.

– Co takiego!?

– To, co słyszysz.

– Jak to: to, co słyszę? Stuknięty jesteś?

Mój stuknięty przyjaciel uśmiecha się i wypija łyk drinka.

– Szkoda, że do mnie nie błyszczą ci tak oczy jak przez niego – wykrzykuje w końcu. – Szkoda, że za mną nie szalejesz tak jak za nim. I szkoda, że wiem, że ten bogacz szaleje za tobą na tyle, że jest w stanie zadzwonić do mnie, żebym cię szukał, chociaż w takiej chwili mogę cię nastawić przeciw niemu.

Zamykam oczy. Zaciskam powieki, a Fernando zaczyna mówić dalej.

– Najważniejsze było dla niego twoje bezpieczeństwo i pewność, że nic ci nie jest. Dzięki temu wiem, jakim mężczyzną jest Eric i jak bardzo jest w tobie zakochany.

Otwieram oczy i słucham uważnie.

– Wiem, że mówiąc to tobie, sam sobie rzucam kłody pod nogi, ale jeżeli między tym przystojniaczkiem a tobą jest coś tak prawdziwego, jak widać, czemu to kończyć?

– Chcesz mi powiedzieć, żebym do niego wróciła?

Fernando się uśmiecha i odgarnia mi z twarzy kosmyk włosów.

– Jesteś dobra, wyrozumiała, wspaniała z ciebie kobieta i zawsze wydawało mi się, że jesteś dość sprytna, żeby nie dać się wywieść w pole ani nie zrobić nic, na co nie masz ochoty. Poza tym kocham cię jak przyjaciółkę i jeżeli zakochałaś się w tym facecie, to na pewno nie bez powodu, prawda? Słuchaj, jerezanko, jeżeli jesteś z Erikiem szczęśliwa, pomyśl o tym, czego chcesz, czego pragniesz, a jeżeli twoje serce wyrywa się do niego, nie zabraniaj sobie tego, bo będziesz żałować. Rozumiesz?

Jego słowa chwytają mnie za serce, ale żeby się nie rozpłakać i żeby z moich oczu nie trysnęły łzy jak wodospady Niagara, się uśmiecham. Leci Waka waka Shakiry.

– Nie chcę o tym myśleć. Chodź, zatańczymy – proponuję.

Teraz Fernando się uśmiecha, bierze mnie za rękę, prowadzi na środek parkietu i tańczymy, śpiewając na całe gardło razem z przyjaciółmi

Tsamina mina, eh eh, waka waka, eh eh

Tsamina mina, zangaléwa, anawa ah ah

Tsamina mina, eh eh, waka waka, eh eh

Tsamina mina, zangaléwa, bo to jest Afryka.

Kilka godzin później impreza trwa nadal, a ja rozmawiam z Sergiem i Eleną, właścicielami najpopularniejszego klubu w Jerez. Wcześniej w okresie Bożego Narodzenia pracowałam u nich jako kelnerka i znowu proponują mi pracę. Zgadzam się, zadowolona. Jestem bezrobotna i nie pogardzę żadnym dodatkowym groszem.

Wracam do domu nad ranem, zmęczona, lekko pijana i zadowolona.

Jak co roku zapisuję się do udziału w wyścigach motokrosowych, z którego dochód jest przeznaczony na zakup zabawek dla najbiedniejszych dzieci z Kadyksu. Zawody mają się odbyć dwudziestego drugiego grudnia w El Puerto de Santa María. Tata, Bicharrón i Lucena są zachwyceni. Te wyścigi sprawiają im tyle samo radości, co mnie, albo i więcej. Dwudziestego grudnia rano mój telefon dzwoni po raz osiemnasty. Jestem nieżywa. Praca w klubie jest fajna, ale wyczerpująca. Biorę komórkę do ręki i widzę, że to Frida, przytomnieję i szybko odbieram.

– Cześć, Jud! Wesołych świąt. Co u ciebie?

– Wesołych świąt. U mnie wszystko w porządku, a u ciebie?

– U mnie też, ślicznotko.

Słychać, że jest spięta. Zaczynam się bać.

– Co się stało? – pytam. – Coś złego? Z Erikiem wszystko w porządku?

Po chwili niezręcznej ciszy Frida się odzywa.

– Czy to prawda, co słyszałam o Betcie?

– Nie – odpowiadam, wzdychając na jej wspomnienie. Wszystko uknuła.

– Wiedziałam – szepcze.

– Nieważne, Frido, to już bez znaczenia – dodaję.

– Jak to: bez znaczenia! Dla mnie ma znaczenie. Opowiedz mi swoją wersję.

Nie zastanawiając się, z najdrobniejszymi szczegółami opowiadam jej, co się wydarzyło.

– Ta Marisa nigdy mi się nie podobała – kwituje, kiedy kończę. – To jędza, a Eric zachowuje się, jakby się wczoraj urodził. Faceci! Wie, że Marisa jest przyjaciółką Betty, ona ich sobie przedstawiła.

– Ona ich ze sobą poznała?

– Tak. Betta jest z Huelvy, tak jak Marisa. Kiedy związała się z Erikiem, wyjechała do niego do Niemiec, aż stało się to, co się stało, i straciłam z nią kontakt. A tej Marisie należy się nauczka.

– Spokojnie. Wpadłam do tej jędzy z wizytą i bardzo wyraźnie dałam jej do zrozumienia, że ze mną nie wygra.

– Nie wierzę!

– Słowo honoru. Ostrzegłam ją, że ja też znam chwyty poniżej pasa.

Frida parska śmiechem, ja też.

– Jak tam Eric? – pytam, bo nie mogę się powstrzymać.

– Źle – odpowiada.

Wzdycham.

– Wczoraj wieczorem byłam z nim na kolacji w Niemczech i kiedy zobaczyłam, że cię nie ma, spytałam o ciebie. Opowiedział mi, co między wami zaszło. Wkurzyłam się i powiedziałam mu parę ostrych słów.

Zabawnie się jej słucha. Nie daję jej spokoju.

– Ale on się czuje dobrze? – pytam znowu.

– Nie, nie czuje się dobrze i nie chodzi mi o chorobę, ale o niego jako człowieka. Dlatego zadzwoniłam do ciebie zaraz po przyjeździe do Hiszpanii. Musicie to naprawić. Eric bardzo za tobą tęskni.

– To on mnie od siebie odsunął, niech teraz ponosi konsekwencje.

– Wiem, o tym też mi powiedział. To osioł, ale ten osioł cię kocha. Co do tego nie ma wątpliwości.

Kiedy słucham takich słów, w żołądku podrywają mi się do lotu już nie motyle, a strusie. Jestem królową masochistek. Cieszy mnie świadomość, że Eric nadal mnie kocha i za mną tęskni, chociaż robiłam wszystko, żeby w to nie wierzyć.

– Dzwonię do ciebie, bo w weekend będziemy na wigilijnej kolacji u teściów w Conil, a kolejne dni przesiedzimy spokojnie w domu w Zahara. Sylwestra spędzimy w Niemczech z moją rodziną. Eric odwiedzi nas w Zahara. Masz ochotę przyjechać?

Pomysł jest świetny. Kiedy indziej uznałabym go za idealny.

– Nie, dziękuję – odpowiadam. – Nie mogę. Jestem u rodziny, a poza tym pracuję dorywczo wieczorami i…

– Pracujesz wieczorami?

– Tak.

– Co robisz?

– Jestem kelnerką w klubie i…

– Oj, Judith! Kelnerką! Ericowi się to nie spodoba. Znam go, nie będzie zachwycony, wcale a wcale.

– To, co się podoba czy nie podoba Ericowi, to nie mój problem – wyjaśniam, nie chcąc wdawać się w szczegóły. – Poza tym w sobotę mam w Kadyksie wyścig i…

– Masz wyścig?

– Tak.

– Jaki wyścig?

– Motokrosowy.

– Ścigasz się w motokrosie?

– Tak.

– Motokros! – wykrzykuje zaskoczona. – Jud, tego nie mogę przegapić! Jesteś moją bohaterką. Umiesz robić świetne rzeczy! Jeżeli będę mieć kiedyś córkę, chcę, żeby była taka jak ty, kiedy dorośnie.

Jest wyraźnie zaskoczona. Śmieję się.

– To wyścig charytatywny, zebrane pieniądze są przeznaczone na zakup zabawek dla dzieci z rodzin, których na to nie stać.

– Oj, to my będziemy. Gdzie mówiłaś?

– W El Puerto de Santa María.

– O której?

– Zaczyna się o jedenastej rano. Ale słuchaj, Frida… Nie mów nic Ericowi. On nie lubi tych wyścigów. Strasznie je przeżywa, bo przypominają mu, co się stało z jego siostrą.

– Mam nie mówić Ericowi? – obrusza się, nie chce o tym słyszeć. – To będzie pierwsza rzecz, jaką zrobię, kiedy go zobaczę… Jeżeli nie chce przyjechać, niech nie przyjeżdża, ale ja na pewno będę ci kibicować, tak czy siak.

– Nie chcę go widzieć, Frido, jestem na niego wściekła.

– Daj już spokój, na miłość boską! Teraz pewnie ty będziesz gorsza niż on. Pomyśl, a jeżeli jutro będzie koniec świata, jak twierdzą Majowie, i już go więcej nie zobaczysz? Myślałaś o tym?

Rozśmiesza mnie ta uwaga, ale przyznaję, że rozważałam taką ewentualność.

– Frido, świat się nie skończy. A co do Erica, nie chcę faceta, który mi nie wierzy i obraża się, nie dając sobie nic wytłumaczyć. Poza tym mam go dość. To dupek.

– O Boże! Naprawdę jesteś gorsza niż on. Czy wy naprawdę jesteście na tyle głupi, żeby nie widzieć, że jesteście dla siebie stworzeni? Słowo daję, moglibyście schować w kieszeń tę swoją cholerną dumę i dać sobie szansę, na jaką zasługujecie? On jest osłem, to fakt. A ty jesteś oślicą. Na miłość boską, Judith, musicie porozmawiać! Przypominam ci, że mieliście w planach przeprowadzkę do Niemiec. Już zapomniałaś? – Nie dopuszcza mnie do głosu. – Zostaw to mnie. Do soboty, Jud.

Żegnam się z nią z dziwnym bólem brzucha wywołanym tym, co usłyszałam.

Koniec wersji demonstracyjnej.