Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Elena Zidkova/Shutterstock

Tytuł oryginału

Pídeme lo que quieras, ahora y siempre

Copyright © Megan Maxwell, 2013

Copyright © Editorial Planeta, S.A., 2013

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5440-1

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Życie z Icemanem, mimo sprzeczek, jest upojne. Nasze spotkania sam na sam są słodkie, szalone i namiętne, a kiedy odwiedzamy Björna – gorące i perwersyjne. Eric oddaje mnie przyjacielowi, a ja z przyjemnością się na to godzę. Nie ma zazdrości. Nie ma wymówek. Jest tylko seks, zabawa i perwersja. Stanowimy wyjątkowy trójkąt i wiemy o tym. Podczas każdego spotkania czerpiemy pełną rozkosz z naszej seksualności. Nic nie jest brudne. Nic nie jest ciemne. Wszystko jest szalenie zmysłowe.

Co innego z Flynem. Mały nie ułatwia mi sytuacji. Z każdym mijającym dniem widzę, że ma coraz mniejszą ochotę być dla mnie miły i z rezerwą podchodzi do naszego szczęścia. Jest jedynym powodem kłótni z Erikiem. Jest przyczyną naszych sprzeczek i widać, że to go cieszy.

Czasami jadą z Norbertem do szkoły, a Flyn nie wie, że kiedy Norbert uruchamia samochód i odjeżdża, ja obserwuję go z ukrycia. Nie rozumiem, o co chodzi. Nie jestem w stanie pojąć, dlaczego Flyn jest obiektem żartów kolegów. Biją go, popychają, a on nie reaguje. Zawsze ląduje na podłodze. Muszę znaleźć wyjście. Chcę, żeby się uśmiechał, żeby wierzył w siebie, ale nie wiem, jak to osiągnąć.

Któregoś popołudnia, kiedy nucę w pokoju piosenkę Tanto Pabla Alborána, widzę przez okno, że zaczyna padać śnieg. Pada na ten, który już leży. Cieszę się. Śnieg jest taki piękny! Zachwycona idę do pokoju gier, gdzie Flyn odrabia lekcje, i otwieram drzwi.

– Chcesz się pobawić na śniegu?

Mały patrzy na mnie i ze swoją poważną miną odpowiada:

– Nie.

Ma skaleczoną wargę. Ogarnia mnie wściekłość.

– Kto ci to zrobił? – pytam, chwytając go za brodę.

– Nie twoja sprawa – odpowiada ze złością, spoglądając na mnie.

Nim coś palnę, postanawiam milczeć. Zamykam drzwi i idę po Simonę, która w kuchni gotuje rosół. Podchodzę do niej.

– Simona.

Wyciera ręce w fartuch i patrzy na mnie.

– Tak, proszę pani?

– Ooooj, Simona, na Boga, mów mi po imieniu, Judith!

Simona się uśmiecha.

– Staram się, proszę pani, ale ciężko mi się przyzwyczaić.

Rozumiem; faktycznie, może to być dla niej bardzo trudne.

– Są w domu sanki? – pytam.

Simona zastanawia się przez chwilę.

– Tak. Pamiętam, że są schowane w garażu.

– Super! – klaszczę. – Muszę cię poprosić o przysługę – mówię, spoglądając na nią.

– Słucham.

– Chcę, żebyś wyszła ze mną przed dom porzucać się śnieżkami.

Mruga z niedowierzaniem, nic nie rozumiejąc. Rozbawiona, chwytam ją za ręce.

– Chcę, żeby Flyn zobaczył, co traci – szepczę. – To dziecko, powinien chcieć bawić się na śniegu i zjeżdżać na sankach. Dalej, pokażmy mu, że fajnie jest się bawić czymś innym niż gry.

Simona z początku nie jest przekonana. Nie wie, co robić, ale widząc, że na nią czekam, zdejmuje fartuch,

– Niech mi pani da dwie sekundy, włożę kozaki. W tych butach, które mam na nogach, nie można wychodzić na dwór.

– Super!

Wkładam czerwoną kamizelkę i rękawiczki w drzwiach domu, zjawia się Simona i bierze swoją niebieską kamizelkę i czapkę.

– Idziemy się bawić! – Ciągnę ją za rękę.

Wychodzimy z domu. Idziemy przez śnieg przed pokój Flyna i tam zaczynamy wojnę na śnieżki. Simona z początku jest trochę nieśmiała, ale po kilku moich trafieniach, nabiera odwagi. Chwytamy śnieg i zaśmiewając się, obrzucamy się nim.

Norbert, zaskoczony tym, co robimy, wychodzi nam na spotkanie. Najpierw nie chce się przyłączyć, ale po dwóch minutach udaje mi się wciągnąć go do zabawy. Flyn nas obserwuje.

Widzę, że przygląda się nam zza szyby,

– Dalej, Flyn! – krzyczę. – Chodź do nas!

Mały kręci głową, a my bawimy się dalej. Proszę Norberta, żeby przyniósł sanki z garażu. Wyjmuje je i widzę, że są czerwone. Wsiadam na nie zadowolona i puszczam się na nich z górki pokrytej śniegiem. Spadam z impetem, ale zatrzymuję się na śnieżnej muldzie i zaśmiewam się do rozpuku. Następna zjeżdża Simona, a potem obie razem. Kończymy całe w śniegu, ale szczęśliwe, chociaż Norbert patrzy na nas zmieszany. Nie rozumie, co nam odbiło. Nagle, wbrew wszelkim przewidywaniom, widzę, że z domu wychodzi Flyn i patrzy na nas.

– Dalej, Flyn, chodź!

Mały podchodzi, a ja zapraszam go na sanki. Patrzy na mnie podejrzliwie.

– Chodź, ja usiądę z przodu, a ty z tyłu, co ty na to? – mówię.

Zachęcony przez Simonę i Norberta robi to, a ja z największą ostrożnością puszczam się z górki. Moim krzykom rozbawienia wtóruje jego krzyk.

– Możemy zjechać jeszcze raz? – pyta, kiedy sanki się zatrzymują.

Kiwam głową, zachwycona widokiem miny, której nigdy wcześniej na jego twarzy nie widziałam. Biegniemy do Simony i zjeżdżamy jeszcze raz. Od tej chwili słychać już tylko śmiech. Flyn, po raz pierwszy, odkąd jestem w Niemczech, zachowuje się jak dziecko, a kiedy udaje mi się go namówić, żeby zjechał na sankach sam, i robi to, serce mi rośnie na widok dumy na jego twarzy.

Uśmiecha się!

Jego uśmiech jest uzależniający, piękny i cudowny, aż nagle widzę, że mina mu się zmienia. Spoglądam w stronę, w którą patrzy, i widzę, że biegnie do nas Straszek. Norbert zostawił otwarty garaż i pies, słysząc nasze krzyki, nie mógł się powstrzymać i biegnie się bawić. Mały, przestraszony, stoi jak sparaliżowany, a ja gwiżdżę. Straszek podbiega do mnie. Chwytam go za szyję.

– Nie bój się, Flyn – mruczę.

– Psy gryzą – szepcze sparaliżowany.

Pamiętam, co powiedział kiedyś w łóżku. Głaszczę psa i staram się uspokoić małego.

– Nie, skarbie, nie wszystkie psy gryzą. Zapewniam cię, że Straszek tego nie zrobi.

Mały nie wydaje się jednak przekonany, więc uspokajam go dalej, wyciągając do niego rękę.

– Chodź. Zaufaj mi. Straszek cię nie ugryzie.

Nie podchodzi. Patrzy tylko na mnie. Simona go zachęca, Norbert też, aż w końcu mały robi krok do przodu, ale się zatrzymuje. Boi się.

– Słowo ci daję, skarbie, że nie zrobi ci nic złego – zapewniam go z uśmiechem.

Flyn patrzy na mnie z rezerwą, aż nagle Straszek rzuca się na śnieg, kładzie się na grzbiecie i wyciąga łapy do góry. Simona, rozbawiona, głaszcze go po brzuchu.

– Widzisz, Flyn. Straszek chce tylko, żebyśmy go pogłaskali. Chodź…

Robię to, co Simona, a zwierzak wystawia język, dając znać, że jest szczęśliwy.

Nagle mały podchodzi, pochyla się i cały w strachu dotyka psa palcem. Nie mam najmniejszej wątpliwości, że po raz pierwszy od wielu lat dotyka zwierzaka. Widząc, że Straszek nadal się nie rusza, Flyn nabiera odwagi i znów go dotyka.

– I jak?

– Jest miękki i mokry – mruczy mały, który dotyka go już całą dłonią.

Po pół godzinie Straszek i Flyn są już przyjaciółmi, a kiedy zjeżdżamy na sankach, Straszek biegnie obok, a my krzyczymy i się śmiejemy.

Jesteśmy mokrzy i oblepieni śniegiem. Jest wesoło. Świetnie się bawimy, aż nagle słyszymy odgłos nadjeżdżającego samochodu. Eric. Spoglądamy na siebie z Simoną. Flyn, widząc, że to wujek, staje jak sparaliżowany. Jestem zaskoczona. Nie biegnie do niego. Samochód podjeżdża, a ja widzę, że Eric nam się przygląda z taką miną, że nie mam wątpliwości, że jest zły. Nic nowego.

– O, ho! Przyłapał nas – szepczę do Simony, nie mogąc się powstrzymać.

Kiwa głową. Erica zatrzymuje auto. Wysiada, trzaska drzwiami, dzięki czemu jestem w stanie ocenić poziom jego wściekłości, i podchodzi do nas groźnym krokiem.

O, matko! Ale wściekły ten mój Iceman!

Patrzy na mnie. Podchodzi do nas.

– Co tu robi ten pies?! – krzyczy z wyrzutem.

Flyn się nie odzywa. Norbert i Simona są jak sparaliżowani. Wszyscy patrzą na mnie.

– Bawiliśmy się na śniegu – odpowiadam. – A on bawi się z nami.

Eric bierze Flyna za rękę.

– Musimy porozmawiać – warczy. – Co zrobiłeś w szkole?

Jestem oburzona, słysząc, jakim tonem zwraca się do małego. Dlaczego tak się do niego odzywa? Chcę coś powiedzieć, ale słyszę, jak mówi:

– Znowu dzwonili do mnie ze szkoły. Wygląda na to, że znowu wdałeś się w awanturę i tym razem to nie przelewki!

– Wujku, ja…

– Zamknij się! – krzyczy. – Idziesz prosto do internatu. W końcu się doigrałeś. Idź do mojego gabinetu i poczekaj tam na mnie.

Simona, Norbert i mały oddalają się, obserwowani groźnym wzrokiem Erica.

Kobieta spogląda na mnie ze smutną miną. Puszczam do niej oko, chociaż wiem, że zaraz mi się oberwie. Nieźle jest wkurzony ten niemiecki kurczak. Kiedy zostajemy sami, Eric dostrzega sanki i ślady na górce.

– Ten pies ma zniknąć z mojego domu! – syczy. – Słyszysz?

– Ale, Eric… posłuchaj…

– Nie, nie będę słuchał, Jud.

– Ale powinieneś – upieram się.

Po nieprawdopodobnie ciężkim pojedynku na spojrzenia w końcu krzyczy:

– Powiedziałem: wyjazd!

– Słuchaj, jeżeli zdenerwowałeś się czymś w pracy, nie musisz wyżywać się na mnie. Jesteś…!

Wzdycha i dotyka włosów.

– Powiedziałem ci, że nie chcę tu widzieć tego psa, i o ile mi wiadomo, nie dałem ci pozwolenia na to, żeby mój siostrzeniec wsiadał na sanki, a już na pewno nie przy tym zwierzęciu – nadaje.

Zaskoczona tym jego złym nastrojem, gotowa stoczyć bój, protestuję.

– Nie uważam, żebym musiała cię prosić o pozwolenie na zabawę na śniegu. A może jednak? Jeżeli powiesz, że tak, od dzisiaj będę cię pytać, czy mogę oddychać. Cholera, tego jeszcze nie słyszałam!

Eric milczy.

– A jeżeli chodzi o Straszka, chcę, żeby został – dodaję, naburmuszona. – Dom jest na tyle duży, że nie będziesz musiał go widzieć, jeżeli nie chcesz. Masz ogród wielki jak park. Mogę zbudować mu budę, będzie sobie w niej mieszkał i pilnował domu. Nie rozumiem, jak możesz kazać go wyrzucić na takie zimno. Spójrz na niego! Nie jest ci go żal? Biedak, jest zimno. Pada śnieg, a ty chcesz, żebym zostawiła go na ulicy. Eric, proszę, daj spokój.

Mój Iceman, który w garniturze i niebieskim płaszczu wygląda imponująco, spogląda na Straszka. Pies merda ogonem. Ale słodziak!

– Jud, masz mnie za idiotę? – pyta, zaskakując mnie.

Milczę.

– Ten pies jest już jakiś czas w garażu – oznajmia.

Serce mi staje. Widział też motocykl?

– Wiedziałeś?

– Czy ty mnie masz za takiego idiotę? Jak mogłem nie zauważyć?

No tak, wiedział.

W pierwszej chwili stoję z rozdziawioną buzią i nim zdążę się odezwać, on ciągnie:

– Mówiłem ci, że nie chcę go w moim domu, a ty i tak go wzięłaś i…

– Jeżeli jeszcze raz powiesz o „twoim domu”… to się obrażę – syczę, nie wspominając słowem o motocyklu. Skoro on nic nie mówi, lepiej nie poruszać tego tematu w tej chwili. – Od jakiegoś czasu powtarzasz mi, żebym czuła się, jak u siebie w domu, a teraz, dlatego że dałam schronienie biednemu zwierzakowi w twoim cholernym garażu, żeby nie zdechł z zimna i głodu na ulicy, zachowujesz się jak… jak…

– Dupek – kończy Eric.

– Właśnie – przytakuję szybko. – Sam to powiedziałeś: dupek!

– Przez mojego siostrzeńca i przez ciebie…

– Co zrobił Flyn w szkole? – przerywam mu.

– Wdał się w bójkę, drugiemu chłopakowi musieli zakładać szwy na głowie.

Jestem zaskoczona. Nie sądziłam, że z Flyna taki gagatek, chociaż miał rozciętą wargę. Eric, wściekły, przeczesuje ręką włosy, spogląda na Straszka.

– Ten pies ma w tej chwili stąd zniknąć! – krzyczy.

Napięcie. Chłód dookoła jest niczym w porównaniu z tym chłodem, jaki czuję w sercu i zanim zdąży powiedzieć coś więcej, grożę mu:

– Jeżeli Straszek idzie, ja idę z nim.

Eric bezdusznie unosi brwi.

– Rób, co chcesz – mówi, zostawiając mnie z rozdziawioną buzią. – I tak zawsze to robisz. – Odwraca się i odchodzi bez słowa.

Zostawia mnie samą, z miną idiotki i ochotą na dalszą kłótnię. Mija dziesięć minut, a ja dalej jestem przed domem z psem. Eric nie wychodzi. Nie wiem, co robić. Z jednej strony, rozumiem, że postąpiłam źle, biorąc Straszka do garażu, ale z drugiej, nie mogę zostawić biednego zwierzaka na ulicy.

Widzę, że Flyn wygląda przez okno w bawialni, macham mu. Robi to samo i serce mi podskakuje. Zabawa, sanki i Straszek mu się podobały, ale pies nie może zostać w domu. Wiem, że byłby kolejny źródłem problemów. Wychodzi Simona i podchodzi do mnie.

– Przeziębi się pani. Jest pani mokra i…

– Simona, muszę znaleźć dom dla Straszka. Eric się nie zgadza, żeby tu został.

Kobieta zamyka oczy i kiwa ze smutkiem głową.

– Wie pani, zostawiłabym go u siebie, ale pan miałby pretensję. Wie pani, prawda?

Kiwa głową.

– Jeżeli pani chce, możemy zadzwonić do schroniska. Oni na pewno znajdą mu dom.

Proszę, żeby znalazła mi telefon. Nie ma wyjścia. Nie wchodzę do domu. Nie chcę. Jeżeli zobaczę Erica, pożrę go, w złym tego słowa znaczeniu. Idę ze Straszkiem ścieżką do ogromnej bramy. Wychodzę na zewnątrz i bawię się z psem, który cieszy się, że z nim jestem. Łzy napływają mi do oczu, pozwalam im płynąć. Powstrzymywać je jest gorzej. Płaczę. Płaczę niepocieszona, rzucając psu kamienie, żeby za nimi biegał. Biedulek! Po dwudziestu minutach pojawia się Simona, która daje mi kartkę z numerem telefonu.

– Norbert mówi, żebyśmy zadzwonili tutaj. Mamy spytać o Henry’ego i powiedzieć, że dzwonimy z polecenia Norberta.

Dziękuję jej, wyciągam z kieszeni komórkę i z ciężkim sercem robię to, o co prosi mnie Simona. Rozmawiam z Henrym, który mówi mi, że za godzinę przyjadą po psa. Jest już wieczór. Zmuszam Simonę, żeby wróciła do domu, żeby Eric i Flyn mogli zjeść kolację, a ja zostaję na dworze ze Straszkiem. Jestem przemarznięta. Ale to jest niczym w porównaniu z zimnem, jakie musiał znosić ten biedak przez cały czas. Eric dzwoni na moją komórkę, ale odrzucam połączenie. Nie chcę z nim rozmawiać. Niech się wypcha!

Dziesięć minut później w oddali na ulicy pojawiają się światła i wiem, że to samochód, który ma zabrać psa. Płaczę. Straszek patrzy na mnie. Do miejsca, w którym stoję, podjeżdża furgonetka do przewożenia zwierząt, zatrzymuje się. Przypomina mi się Curro. On odszedł, a teraz odchodzi też Straszek. Dlaczego życie jest takie niesprawiedliwe?

Wysiada mężczyzna, który przedstawia się jako Henry, spogląda na psa i głaszcze go po głowie. Podpisuję papiery, które mi podaje, a on otwiera tylne drzwi furgonetki.

– Proszę się z nim pożegnać. Już jadę. I proszę mu zdjąć to, co ma na szyi

– To jest szalik, który mu zrobiłam. Jest przeziębiony.

Mężczyzna przygląda mi się.

– Proszę mu to zdjąć – nalega. – Tak będzie lepiej.

Klnę. Zamykam oczy i robię to, o co mnie prosi. Wzdycham, trzymając szalik w rękach. Uf! Ale smutna chwila. Przyglądam się Straszkowi, który wpatruje się we mnie wielkimi oczami, pochylam się i dotykam jego kościstego łepka.

– Przepraszam, kochanie – szepczę. – Ale to nie mój dom. Gdyby był mój, nikt by cię stąd na pewno nie wygonił.

Zwierzak przysuwa mokry nos do mojej twarzy, liże mnie.

– Znajdą ci ładny dom – mówię. – Cieplutki, gdzie będą cię bardzo dobrze traktować.

Nie jestem w stanie powiedzieć nic więcej. Twarz wykrzywia mi się od płaczu. Czuję się tak, jakbym drugi raz traciła Curra. Daję psu buziaka w łepek, a Henry bierze go i wsadza do furgonetki. Pies się opiera, ale Henry jest do tego przyzwyczajony, radzi sobie z psem. Zamyka drzwi, żegna się ze mną i odjeżdża.

Nie ruszam się z miejsca, widzę oddalającą się furgonetkę, która zabiera Straszka. Zakrywam sobie usta szalikiem i płaczę. Chce mi się płakać. Stoję przez chwilę sama na tej ciemnej i zimnej ulicy i płaczę, jak dawno już nie płakałam. W Monachium wszystko jest trudne. Flyn nie ułatwia mi życia, a Eric czasami bywa zimny jak lód. Kiedy się odwracam, żeby wrócić do domu, zaskakuje mnie widok Erica stojącego za bramą. W ciemności nie widzę jego wzroku, ale wiem, że wbija go we mnie. Zimno mi. Idę, a on otwiera mi drzwi. Mijam go bez słowa.

– Jud…

Odwracam się do niego, wściekła.

– Załatwione. Nie martw się. Straszka już nie ma w twoim cholernym domu.

– Posłuchaj, Jud…

– Nie, nie chcę cię słuchać. Zostaw mnie w spokoju.

Nie mówię nic więcej, ruszam w stronę domu. Eric idzie za mną, ale idziemy w milczeniu.

Wchodzimy do domu, zdejmujemy kurtki, a on chwyta mnie za rękę. Wyrywam się natychmiast, wbiegam po schodach na górę. Nie chcę z nim rozmawiać. Na górze trafiam na Flyna. Patrzy na mnie, ale ja go mijam i chowam się w moim pokoju, trzaskając drzwiami. Zdejmuję kozaki i mokre dżinsy i idę pod prysznic. Jestem przemarznięta i muszę się rozgrzać.

Gorąca woda przywraca mnie do życia, ale nieuchronnie znów zaczynam płakać.

– Gówniane życie! – krzyczę.

Wydobywa się ze mnie jęk i płaczę. Dzisiaj jestem płaczliwa. Słyszę, że drzwi łazienki się otwierają, i przez zasłonę widzę, że to Eric. Przez kilka minut patrzymy na siebie, w końcu wychodzi i zostawia mnie samą. Jestem mu wdzięczna.

Wychodzę spod prysznica, owijam się ręcznikiem i wycieram włosy. Wkładam piżamę i kładę się do łóżka. Nie jestem głodna. Szybko morzy mnie sen i budzę się, przestraszona, kiedy czuję, że ktoś mnie dotyka. Eric.

– Zostaw mnie – szepczę, obrażona. – Nie dotykaj mnie. Chcę spać.

Jego dłonie się oddalają od mojej talii, a ja się odwracam. Nie chcę jego dotyku.

Koniec wersji demonstracyjnej.