Korekta

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Franco Accornero/via Thomas Schlück GmbH

Tytuł oryginału

The River Knows

Copyright © 2007 by Jayne Ann Krentz

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5926-0

Warszawa 2016. Wydanie III

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Susan Elizabeth Philips,

wspaniałej pisarce i cudownej kobiecie

w imię przyjaźni

Prolog

Ostatnie lata panowania królowej Wiktorii

Nie ośmieliła się zapalić lampy z obawy, że jakiś przechodzień zauważy światło. Policja mogłaby go później odnaleźć i przesłuchać. Na ulicy mgła gęstniała coraz bardziej, ale przez okno wpadało jeszcze dość księżycowego światła, by rozjaśnić mrok, panujący w małym saloniku. Nie żeby potrzebowała zimnej, srebrnej poświaty. Dobrze znała przytulne mieszkanie nad sklepem. Ta niewielka przestrzeń była jej domem przez prawie dwa lata.

Przykucnęła przy ciężkiej skrzyni stojącej w kącie i próbowała włożyć klucz do zamka. Zadanie okazało się trudne, ponieważ bardzo trzęsły się jej ręce. Zmusiła się do kilku głębokich oddechów w próżnej nadziei, że uspokoi mocno bijące serce. Po trzech niezręcznych próbach udało się jej otworzyć kufer. Skrzypienie zawiasów zabrzmiało w martwej ciszy niczym krzyk.

Sięgnęła do środka. Wyjęła dwa oprawione w skórę woluminy. Wstała i przeszła przez pokój, by schować je do małej walizki. W sklepie na dole były dziesiątki książek. Niektóre mogłaby sprzedać za naprawdę dobre pieniądze. Jednak te dwie były najcenniejsze.

Nie mogła zabrać ze sobą zbyt wielu książek, gdyż były za ciężkie. Zresztą gdyby nawet zdołała unieść kilka więcej, byłoby to nierozsądne. Jeśli z półek zniknie zbyt wiele cennych woluminów, wzbudzi to podejrzenia.

Z podobnych powodów zapakowała tylko niezbędne ubrania. Policję na pewno zainteresowałby fakt, że domniemana samobójczyni zabrała ze sobą większość swojej garderoby.

Zamknęła wypchaną walizkę. Dzięki Bogu, że nie sprzedała tych dwóch tomów. W ciągu ostatnich lat były chwile, gdy bardzo potrzebowała pieniędzy, ale nie potrafiła rozstać się z książkami, które jej ojciec uważał za największy skarb. Jedynie one jej zostały. Nie tylko po ojcu, ale także po matce, zmarłej cztery lata wcześniej.

Ojciec nigdy nie doszedł do siebie po stracie ukochanej żony. Wkrótce potem zbankrutował. Nikt się nie zdziwił, gdy popełnił samobójstwo. Wierzyciele zabrali wygodny dom i większość sprzętów. Na szczęście uznali obszerny i cenny księgozbiór za bezwartościowy.

Znalazła się wtedy w okropnej sytuacji – mogła wieść smętne życie damy do towarzystwa albo guwernantki. Dzięki książkom udało jej się tego uniknąć. Zrobiła jednak rzecz w opinii wyższych sfer niewybaczalną. Zajęła się handlem.

Jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przestała istnieć dla ludzi z towarzystwa. Nie robiło jej to wielkiej różnicy, rzadko stykała się z kimkolwiek z arystokracji. Rodzina Barclayów zazwyczaj nie obracała się w wyższych sferach.

Znajomość książek i wiedza, jaką przekazał jej ojciec, pozwoliły otworzyć antykwariat, który po kilku miesiącach zaczął przynosić niewielki dochód. Po dwóch latach udało się jej ugruntować pozycję skromnej, ale cenionej antykwariuszki.

Jej nowe życie, proste stroje, księgi rachunkowe i rozległa korespondencja handlowa zupełnie nie przypominały wygodnego świata, w którym dorastała. Odkryła jednak, że prowadzenie antykwariatu sprawia jej satysfakcję. Zarządzanie własnymi finansami miało dobre strony. Jako właścicielka sklepu uwolniła się też od wielu krępujących reguł, które konwenanse nakładały na samotne, dobrze urodzone damy. Nie da się ukryć, że jej pozycja była teraz wyraźnie niższa. Jednak dzięki temu mogła kształtować swój los w sposób dotąd dla niej nieosiągalny.

Niestety, niecałą godzinę temu wszystkie jej marzenia o samodzielnym życiu legły w gruzach. Znalazła się w środku koszmaru. Nie miała wyboru. Musiała uciekać pod osłoną nocy, zabierając tylko parę osobistych drobiazgów, pieniądze z dziennego utargu i dwie najcenniejsze książki.

Wiedziała, że musi zniknąć. A w dodatku zrobić to w taki sposób, aby nikt jej nie szukał. Kilka dni wcześniej przeczytała w gazecie notatkę, która podsunęła jej świetny pomysł.

„Po raz drugi w ciągu zaledwie tygodnia towarzystwo opłakuje stratę. Niestety, rzeka pochłonęła kolejną ofiarę.

Jak wieść niesie, pani Victoria Hastings uległa częstym u niej atakom przygnębienia i rzuciła się z mostu w zimny, bezlitosny nurt Tamizy. Ciała jeszcze nie odnaleziono. Policja przypuszcza, że zostało poniesione do morza albo zatrzymało się na jakiejś podwodnej przeszkodzie. Mąż zaginionej, pan Elwin Hastings, podobno pogrążył się w rozpaczy.

Czytelnicy zapewne pamiętają, że niecały tydzień temu panna Fiona Risby, narzeczona pana Anthony’ego Stalbridge’a również rzuciła się do rzeki. Jej ciało jednak zostało odnalezione…”

Dwie damy z towarzystwa popełniły samobójstwo w tym samym tygodniu. Każdego roku zrozpaczone kobiety o dużo niższej pozycji również wybierają takie rozwiązanie. Nikogo nie zdziwi, jeśli skromna właścicielka antykwariatu postąpi podobnie.

Drżącą ręką napisała pożegnalny list, starając się znaleźć właściwe, przekonujące słowa.

Jestem w rozpaczy. Nie mogę żyć ze świadomością tego, co zrobiłam dzisiejszej nocy. Nie zniosę przyszłości, w której czeka mnie upokarzający publiczny proces i pętla szubienicy. Lepiej już powierzyć swe ciało rzece.

Podpisała się i położyła list na małym stoliku, przy którym jadała posiłki. Przycisnęła kartkę popiersiem Szekspira. Lepiej mieć pewność, że nie spadnie na podłogę, gdzie mogłaby ujść uwagi policji.

Włożyła płaszcz i po raz ostatni rozejrzała się po saloniku. Było jej tu dobrze. Czasem doskwierała jej samotność, zwłaszcza wieczorami, ale w końcu do niej przywykła. Zastanawiała się nawet, czy nie wziąć sobie psa do towarzystwa.

Odwróciła się i podniosła ciężką walizkę. Zawahała się. Spojrzała na dwa nakrycia głowy na wieszaku. Letni kapturek i przybrany piórami kapelusz z szerokim rondem, który wkładała na spacery. Przyszło jej do głowy, że to byłaby bardzo przekonująca poszlaka, gdyby kapelusz unosił się na wodzie w pobliżu mostu, może nawet zaczepił się na wystającej skale czy dryfującym konarze. Chwyciła kapelusz i włożyła go na głowę.

Zerknęła na kotarę, oddzielającą sypialnię. Na myśl o tym, co znajduje się po drugiej stronie, przeszył ją dreszcz.

Ściskając walizkę, pospiesznie zeszła na dół do kuchennych drzwi. Otworzyła je i wyszła na ciemną ulicę. Nie musiała się martwić zamykaniem drzwi na klucz. Zamek wyłamano godzinę temu, gdy napastnik siłą wdarł się do środka.

Szła ostrożnie ulicą.

Jeśli dopisze jej szczęście, dopiero za kilka dni ktoś zacznie się zastanawiać, dlaczego Antykwariat Barclaya pozostaje od jakiegoś czasu zamknięty. Jednak wcześniej czy później ktoś, najpewniej właściciel, poważnie się zaniepokoi. Przez jakiś czas pan Jenkins będzie stukał do drzwi. W końcu się rozzłości. W wielkim pęku kluczy, który nosi ze sobą, odnajdzie właściwy i otworzy antykwariat, domagając się pieniędzy za wynajem.

I wtedy odkryje ciało w pokoju na piętrze. Wkrótce potem policja zacznie poszukiwać kobiety, która zamordowała lorda Gavina, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych dżentelmenów w towarzystwie.

1

Czternaście miesięcy później

Tajemnicza wdowa znów zniknęła.

Anthony Stalbridge powoli spacerował mrocznym holem, wypatrując smugi światła pod drzwiami. Wszystkie pokoje wydawały się puste, wiedział jednak, że kobieta musi być w pobliżu. Kilka minut temu zauważył, jak znika w nieoświetlonym przejściu dla służby.

Odczekał chwilę, zanim ruszył jej śladem po wąskich schodach. Dotarł do piętra, na którym mieściły się prywatne apartamenty, ale pani Bryce nigdzie nie było.

Z sali balowej dobiegały stłumione dźwięki walca i rozmów rozochoconego szampanem towarzystwa. Parter rezydencji Hastingsów, pełen elegancko odzianych gości, tonął w świetle. Tutaj panowały cisza i półmrok, rozjaśniony jedynie płomykami kinkietów.

Dom był duży, ale mieszkali w nim tylko Elwin Hastings i jego młodziutka, bogata, niedawno poślubiona żona. Służba spała w suterenie. To oznaczało, że większość pokoi na piętrze stoi pusta.

Podczas balów goście często umawiali się na schadzki w pustych sypialniach. Czy pani Bryce przyszła tu, by spotkać się z mężczyzną? Z niewyjaśnionego powodu wolał się nie zastanawiać nad taką ewentualnością. Ta kobieta nie była dla niego nikim bliskim. W ciągu ostatniego tygodnia na różnych imprezach towarzyskich kilka razy zatańczyli ze sobą i prowadzili uprzejmą konwersację. Na tym kończyła się ich znajomość. Jednak intuicja ostrzegała go, że bierze udział w niebezpiecznym pojedynku. Nie zamierzał go przegrać.

Od pierwszego spotkania Louisa Bryce robiła wszystko, by go do siebie zniechęcić. Należało się tego spodziewać, biorąc pod uwagę dawny skandal związany z jego osobą. Zaintrygowało go jednak, że zachowywała się tak wobec każdego napotkanego mężczyzny.

Anthony, jako człowiek bywały w świecie, wiedział, że niektóre kobiety nie gustują w mężczyznach. Ale gdy tańczyli ze sobą i trzymał ją w ramionach, czuł, że pociąga ją tak samo jak ona jego. Walc był doskonałym sprawdzianem. Jednak z drugiej strony, przyczyna mogła być prozaiczna. Po prostu jej pożądał.

Nie przypuszczała, że okulary w złotych oprawkach, niemodne suknie i uprzejma, nudna konwersacja go zaintrygują. Wystudiowana sztywna poza była oszustwem. Musiał jednak przyznać, że najwyraźniej reszta towarzystwa dała się na nie nabrać. Jej nazwiska nie łączono z żadnym mężczyzną. Upewnił się co do tego, oczywiście dyskretnie. O ile wiedział, Louisa Bryce nie miała z nikim romansu.

Ta dama stanowiła nie lada zagadkę. A najbardziej zastanawiało jej dyskretne zainteresowanie gospodarzem dzisiejszego balu, Elwinem Hastingsem i grupą dżentelmenów zaangażowanych w jego nowe przedsięwzięcie inwestycyjne.

Na końcu holu otworzyły się drzwi. Schował się w niewielkiej wnęce i czekał na rozwój wypadków.

Z pokoju wyszła Louisa Bryce. W półmroku nie widział wyraźnie jej twarzy, rozpoznał jednak skromną brązową suknię z niemodną tiurniurą, a także zarys dumnie uniesionego podbródka i kształtną linię ramion.

W każdej chwili ktoś mógł się tu pojawić. Mimo to, a może właśnie pod wpływem zagrożenia poczuł, że gorące pożądanie napina mu lędźwie. Przyglądał się, jak w mroku idzie ku niemu, i przypomniał sobie, co czuł, gdy niedawno trzymał ją w ramionach podczas tańca. Jak zwykle ze wszystkich sił starała się sprawiać wrażenie oschłej i nudnej. Wymuszona konwersacja nie zdołała jednak ukryć inteligencji i wyzwania, czającego się w bursztynowych oczach. Nie udało jej się zatrzeć wrażenia, jakie jej kształtna kibić pozostawiła pod jego dłonią. Zastanawiał się, czy Louisa zdaje sobie sprawę, że im bardziej starała się go zniechęcić, tym większą miał ochotę odkryć jej tajemnice.

Nieświadoma jego obecności przeszła pospiesznie holem w kierunku schodów dla służby. Światło kinkietu na chwilę zalśniło w oprawce jej okularów. Zastanawiał się, czy zagrodzić jej drogę i zażądać wyjaśnień, czy może dalej ją śledzić. Nagle ze szczytu schodów rozległ się donośny, szorstki głos:

– Kto się tam kręci?

Mężczyzna nie pytał, tylko żądał odpowiedzi. To nie był grzeczny, pełen szacunku ton służącego.

Quinby. Jeden z dwóch strażników, którzy ostatnio wszędzie towarzyszyli Hastingsowi.

Anthony chwycił Louisę, gdy go mijała.

Odwróciła się ku niemu, w zdumieniu otwierając usta do krzyku. Otworzyła szeroko oczy. Przykrył jej usta dłonią.

– Cicho – szepnął jej do ucha. – Proszę mi zaufać.

Przyciągnął ją bliżej i zamknął usta pocałunkiem.

Opierała się przez kilka sekund. Pogłębił pocałunek, domagając się, by go odwzajemniła. Nagle przestała się bronić. W krótkiej, pełnej namiętności chwili przeszyło go coś porażającego niczym błyskawica. Wiedział, że ona również tego doświadczyła. Wyczuł jej pełną zaskoczenia reakcję. I był pewien, że nie miała ona nic wspólnego ze zbliżającym się strażnikiem.

W holu rozległy się ciężkie kroki Quinby’ego. Anthony zaklął pod nosem. Chciał dalej całować Louisę, zaciągnąć ją do najbliższej sypialni, położyć na łóżku, zdjąć jej okulary i skromną suknię…

– Co tu robicie? – zapytał strażnik.

Stalbridge uniósł głowę. Nie musiał udawać niechęci i irytacji. Louisa cofnęła się o krok i zmarszczyła brwi, jakby ją również rozdrażniło pojawienie się intruza. Zauważył, że oddychała pospiesznie, a jej oczy wydawały się lekko zamglone.

– Moja droga, zdaje się, że mamy towarzystwo – powiedział spokojnie Anthony.

Quinby zbliżył się do nich. Był wysoki i szeroki w ramionach. Miał na sobie ciemny płaszcz. W kieszeni tkwił jakiś ciężki przedmiot. Mężczyzna nosił duży, kosztowny złoty pierścień z onyksem.

Louisa odwróciła się do strażnika. Anthony czuł, że jest wytrącona z równowagi. Ukryła zdenerwowanie i z irytacją głośno otworzyła wachlarz.

– Zdaje się, że nie zostaliśmy sobie przedstawieni – odezwała się lodowatym tonem, który zmroziłby palenisko. Mimo że była niższa, udało się jej spojrzeć na mężczyznę z góry. – Kim pan jest i dlaczego ośmiela się nas niepokoić?

– Bez obrazy, psze pani – odparł Quinby, wpatrując się przenikliwie w Anthony’ego. – Gościom nie wolno wchodzić na piętro. Odprowadzę państwa na dół.

– Nie potrzebujemy eskorty – powiedział spokojnie Stalbridge. – Znamy drogę.

– Oczywiście – dodała Louisa.

Uniosła rąbek sukni i zrobiła krok, by wyminąć strażnika. Mężczyzna chwycił ją za łokieć.

Westchnęła głośno, zszokowana.

– Jak pan śmie? – parsknęła.

– Przepraszam, ale zanim pani odejdzie, muszę spytać, co pani tutaj robiła – powiedział.

Obrzuciła go piorunującym spojrzeniem.

– Proszę natychmiast zabrać rękę albo dopilnuję, by pan Hastings dowiedział się o tym incydencie – odparła.

– I tak się dowie. – Groźba najwyraźniej nie zrobiła na Quinbym wrażenia. – Moja w tym głowa, by mówić mu, gdy dzieją się takie rzeczy.

– Takie rzeczy? – rzuciła Louisa. – Co pan przez to insynuuje?

Anthony spojrzał na strażnika.

– Zabierz rękę z ramienia tej damy – rzucił.

Quinby zmrużył oczy. Stalbridge pomyślał, że tamten nie lubi słuchać rozkazów.

– I to już – dodał cicho.

Strażnik uwolnił Louisę.

– Chcę natychmiast odpowiedzi na moje pytanie – wycedził powoli, nie spuszczając z niego wzroku. – Po co tu przyszliście?

Anthony uświadomił sobie, że pytanie skierowano do niego. Quinby przestał się interesować Louisą.

Z poufałością kochanka ujął Louisę za łokieć.

– Wydaje mi się, że odpowiedź jest oczywista. Ta dama i ja szukaliśmy tu odosobnienia.

Czuł, że dziewczyna nie jest zachwycona sugestią, zawartą w wyjaśnieniu, ale najwyraźniej rozumiała, że nie ma innego wyjścia, jak tylko podtrzymywać jego wersję. Trzeba przyznać, że nie drgnęła jej nawet powieka.

– Najwyraźniej będziemy musieli udać się gdzie indziej – powiedziała.

– Na to wygląda – zgodził się Anthony.

Zacisnął dłoń na jej łokciu. Odwrócili się i ruszyli w stronę głównej klatki schodowej.

Quinby zaprotestował.

– Nie wiem, po co się tu…

– Właśnie – rzucił Stalbridge przez ramię. – Nie ma pan pojęcia, co moja droga przyjaciółka i ja tutaj robiliśmy. I niech tak zostanie.

– Zatrudniono mnie, żebym miał oko na to, co się tu dzieje – oświadczył strażnik, idąc za nimi holem.

– Rozumiem – odparł Anthony. – Ale ta dama i ja nie mieliśmy pojęcia, że piętro jest niedostępne dla gości. Nie widzieliśmy żadnych tablic informacyjnych.

– Pan Hastings i ludzie na jego poziomie nie wywieszają tabliczek w takich eleganckich domach jak ten – wycedził Quinby.

– Więc nie może pan mieć do nas pretensji, że zapuściliśmy się aż tutaj, gdy zapragnęliśmy odpocząć nieco od ciżby na dole – oznajmił uprzejmie Stalbridge.

– Chwileczkę – zawołał strażnik.

Anthony go zignorował.

– Zdaje się, że mój powóz zapewni nam odosobnienie, którego szukamy – powiedział do Louisy na tyle głośno, by tamten go usłyszał.

Rzuciła mu niepewne spojrzenie, ale na szczęście się nie odezwała.

Zeszli schodami. Quinby zatrzymał się u ich szczytu. Anthony czuł wzrok strażnika, przewiercający go na wylot.

– Będziemy musieli wyjść – powiedział cicho do Louisy. – Gdybyśmy zostali, wzbudziłoby to jego podejrzenia.

– Przyszłam tu z lady Ashton – szepnęła niepewnie. – Nie mogę tak po prostu zniknąć. Będzie się niepokoić.

– Któryś z lokajów przekaże jej liścik, w którym wyjaśni pani, iż wyszła ze mną.

Zesztywniała.

– Nie mogę tego zrobić.

– Dlaczego? Wieczór taki piękny, a my mamy do omówienia wiele spraw. Nieprawdaż?

– Nie wiem, o czym pan mówi. Doceniam pańską pomoc w holu, jednak nie była potrzebna. Dałabym sobie radę z tym człowiekiem. A teraz naprawdę nalegam…

– Obawiam się, że to ja muszę nalegać. Widzi pani, wzbudziła pani moją ciekawość. Nie spocznę, dopóki nie uzyskam odpowiedzi na pewne pytania.

Rzuciła mu podejrzliwe spojrzenie. Uśmiechnął się do niej z determinacją. Zacisnęła usta, ale przestała protestować. Pewnie planowała ucieczkę. Niewątpliwie wybierze moment, gdy wrócą do sali balowej i obecność gości uniemożliwi mu jakąkolwiek gwałtowną reakcję.

– Pani Bryce, musi pani porzucić pomysł, by mnie opuścić. Tak czy inaczej pozwoli pani, bym towarzyszył jej dzisiaj w drodze do domu.

– Nie wsiądę z panem do jego powozu. Nie zmusi mnie pan.

– Nawet mi przez myśl nie przeszło, by użyć przemocy. Zwłaszcza że wystarczą spokojne argumenty.

– A jakież to argumenty?

– Może zacznę od spostrzeżenia, że pani i ja najwyraźniej interesujemy się prywatnymi sprawami naszego gospodarza.

Usłyszał, jak ze zdumienia gwałtownie nabrała powietrza.

– Nie wiem, o czym pan mówi – odparła.

– Kilka minut temu wyszła pani z sypialni Hastingsa.

– To tylko domysły – rzuciła.

– To fakty. Wiem, że to była sypialnia Hastingsa, bo wczoraj zdobyłem rozkład pomieszczeń w jego domu.

– Dobry Boże! – Zrozumienie i coś, co wydawało się bezbrzeżną ulgą, rozjaśniły jej twarz. – Czy pan jest włamywaczem?

Pomyślał, że przyzwoita, dobrze ułożona dama byłaby przerażona. Louisa Bryce nie wydawała się zdeprymowana faktem, że przebywa w towarzystwie przestępcy. Wyglądała na zaintrygowaną. Może nawet lepiej pasowałoby określenie „zachwycona”? Nie mylił się. Była niezwykłą kobietą.

– Chyba nie spodziewa się pani, że potwierdzę te podejrzenia – odparł. – Zanim się obejrzę, wezwie pani policję i każe mnie aresztować.

Ku jego zdumieniu roześmiała się. Spodobał mu się jej śmiech.

– Och, nie – zapewniła i pomachała wachlarzem. – Nie obchodzi mnie, że zarabia pan na życie, okradając Elwina Hastingsa i jemu podobnych. Muszę przyznać, że to by wiele wyjaśniało.

Ich rozmowa zmierzała w dziwnym kierunku.

– Co pani ma na myśli? – spytał.

– Przyznaję, że nieustannie podsyca pan moją ciekawość, odkąd poznałam pana na balu u Hammondów – rzuciła po chwili.

– Mam się obawiać czy czuć mile połechtany?

Nie odpowiedziała. Uśmiechnęła się tylko z satysfakcją, niczym kot zwinięty przy kominku.

– Od początku byłam przekonana, że w panu jest coś bardzo tajemniczego – powiedziała.

– Skąd pani to przyszło do głowy?

– Poprosił pan, by mi go przedstawiono, i zatańczył ze mną. – Szybko otworzyła i zamknęła wachlarz, jakby dla podkreślenia słuszności swojego zdania.

– A cóż w tym dziwnego?

– Żaden dżentelmen nie pragnął dotąd zawrzeć ze mną znajomości, a cóż dopiero tańczyć. Gdy na przyjęciu u Wellsworthów znów poprosił mnie pan do tańca, natychmiast doszłam do wniosku, że pan coś knuje.

– Ach tak.

– Oczywiście przyjęłam, że wykorzystuje pan znajomość ze mną, by ukryć zainteresowanie jakąś inną damą. – Zawahała się. – Zapewne zamężną.

– Jak widzę, poświęciła pani dużo czasu mojej osobie.

Pewnie tyle samo, ile ja straciłem na myślenie o niej, dodał w duchu. Spodobała mu się ta zbieżność.

– Wydał się pan zagadką – odparła. – Naturalnie chciałam ją rozwikłać. Ale nawet przez myśl mi nie przeszło, że pan jest złodziejem. Muszę przyznać, że to naprawdę niespodziewany obrót wypadków.

Zanim zdążył odpowiedzieć, znaleźli się w głównym holu. Pojawił się przy nich lokaj w staromodnej srebrno-niebieskiej liberii i upudrowanej peruce.

– Przynieś płaszcz pani Bryce – powiedział Anthony. – Wezwij mój powóz, a potem przekaż lady Ashton, że ta dama wyszła ze mną.

– Oczywiście, proszę pana. – Lokaj oddalił się pospiesznie.

Louisa nie protestowała. Stalbridge odniósł wrażenie, że tak samo jak on nie może się doczekać, by stąd wyjść. Świadomość, że opuszcza bal w towarzystwie włamywacza, niespecjalnie ją zaniepokoiła. Dziwiło go to.

Lokaj przyniósł skromny płaszcz, w tym samym odcieniu brązu co suknia. Anthony okrył nim ramiona Louisy. Ten drobny, szarmancki gest na pewno zostanie zauważony i zapamiętany. Jeśli Hastings zacznie wypytywać służbę, lokaj uczciwie odpowie, że pani Bryce i pan Stalbridge wydawali się być w bardzo zażyłych stosunkach.

U stóp schodów pojawił się powóz. Anthony pomógł wsiąść Louisie i czym prędzej podążył za nią, żeby nie zmieniła zdania.

Usiadł naprzeciw niej i zatrzasnął drzwi. W ciemnym, przytulnym wnętrzu powozu czuł wyraźnie jej delikatny zapach. Zapach kobiety i kwiatowej wody toaletowej. Podnieciło go to. Z trudem się zmusił, by się skupić na innych sprawach.

– A zatem, pani Bryce – rzucił. – Na czym stanęliśmy?

– Zdaje się, że miał pan mi opowiedzieć o swojej niezwykłej profesji. – Sięgnęła do mufki i wyjęła notes i ołówek. – Czy mógłby pan podkręcić lampy? Chcę robić notatki.

2

Zapadła cisza.

Louisa uniosła wzrok. Anthony patrzył na nią skonsternowany. Uśmiechnęła się do niego uspokajająco. Taką miała nadzieję.

– Niech się pan nie martwi – powiedziała, otwierając mały, oprawiony w skórę notes, który wszędzie ze sobą nosiła. – Nie zamierzam wykraść panu tajemnic zawodowych.

– Bynajmniej nie zamierzam ich pani ujawniać – odparł sucho. – Pani Bryce, proszę schować notes.

Przeszedł ją lekki dreszcz. Taki sam jak ten, który poczuła parę dni temu na balu u Hammondów, gdy lady Ashton przedstawiła jej Anthony’ego Stalbridge’a. Jego nazwisko zabrzmiało jak ostrzeżenie. Louisa tłumaczyła sobie, że zaproszenie do tańca przez mężczyznę, którego narzeczona utopiła się w rzece półtora roku temu, to przypadek, a nie złowieszcze zrządzenie losu. Wyższe sfery stanowiły dosyć ograniczony krąg. Tym niemniej, gdy dzisiejszego wieczoru Louisa zobaczyła go w korytarzu przy drzwiach sypialni Hastingsa, omal nie wpadła w panikę. Jego obecność przestraszyła ją o wiele bardziej niż pojawienie się strażnika.

Była przekonana, że poradziłaby sobie z Quinbym. Towarzystwo uważało ją za nudną kuzynkę z prowincji, którą lady Ashton z grzeczności uczyniła swoją damą do towarzystwa. Obie starannie przygotowywały tę historyjkę i robiły wszystko, żeby w nią uwierzono. Strażnik nie żywiłby żadnych podejrzeń.

Nieoczekiwane pojawienie się w holu Anthony’ego wstrząsnęło Louisą do głębi. Nie mogła się już łudzić, że to przypadek.

Od ich pierwszego spotkania instynktownie czuła, że aura zblazowanego znudzenia, którą roztaczał wokół siebie Stalbridge, to tylko poza. Dlatego w jego towarzystwie zawsze starała się zachować ostrożność. Zapewne z tego samego powodu tak ją fascynował.

Gdy się okazało, że Anthony jest złodziejem, Louisa wpadła na wspaniały pomysł. Przynajmniej taki się na początku wydawał. Teraz zaczynała mieć wątpliwości. Być może przed paroma minutami wcale nie nawiedziła jej cudowna inspiracja, tylko skrajne szaleństwo.

Zauważyła, że Stalbridge przygląda się jej z rozbawieniem i odrobiną irytacji. Na jego twarzy malowała się determinacja.

– Skoro pan nalega – odparła grzecznie, starając się nie okazać rozczarowania. – Żadnych notatek.

Z ociąganiem schowała notes i ołówek.

Nie podkręcił lamp, tak jak prosiła, więc jego twarz pozostała ukryta w cieniu. W ciągu ostatniego tygodnia Louisa kilka razy z nim zatańczyła, miała więc okazję przyjrzeć się jego twarzy. Gdy podczas walca dotykała palcami jego ramienia, czuła wyraźnie siłę, drzemiącą w mięśniach okrytych kosztownym, dobrze skrojonym surdutem.

Za każdym razem miała wrażenie, że tańczy z elegancko ubranym wilkiem o nienagannych manierach. To uczucie było jednocześnie niepokojące i ekscytujące. Pocałunek, którego doświadczyła kilka minut temu, wstrząsnął nią do głębi. Pomyślała, że pewnie nigdy nie zapomni tego przepełniającego drżeniem uścisku.

Anthony wydawał się człowiekiem spokojnym, opanowanym, o stalowej woli. Louisę bardzo to pociągało, a jednocześnie wzbudzało jej respekt. Słyszała, że zanim wrócił do Anglii cztery lata temu, spędził wiele czasu, podróżując po odległych krajach. Przeczuwała, że doświadczenia, które wtedy zebrał, nauczyły go dostrzegać w ludziach więcej niż tylko pozory.

Stalbridge’owie byli powszechnie uważani za ekscentryków. Na ogół ignorowali wyższe sfery. Rodzina szczyciła się jednak wspaniałymi przodkami, a w ostatnich latach stała się bardzo bogata. Jak wyjaśniła lady Ashton, te względy sprawiały, że wyższe sfery nie mogły sobie pozwolić na ignorowanie Stalbridge’ów. Anthony i członkowie jego rodziny byli regularnie zapraszani na wszelkie imprezy towarzyskie, choć rzadko przyjmowali zaproszenia.

Każda pani domu, której udało się gościć u siebie Stalbridge’a, uważała to za wielki towarzyski sukces. Stawała się też obiektem podziwu. Młoda żona Hastingsa niewątpliwie była bardzo dumna, że zdołała skłonić Anthony’ego do przyjścia na pierwszy bal, który wydała po ślubie.

Upewniwszy się, że notes i ołówek zniknęły, mężczyzna rozsiadł się wygodnie i przyjrzał dziewczynie spod przymkniętych powiek.

– Co pani robiła w sypialni Hastingsa? – spytał.

Rozmowa nie przebiegała tak, jak to sobie Louisa wyobrażała. Zamierzała przejąć inicjatywę, tymczasem to on przystąpił do ataku. Zaczął ją niemal przesłuchiwać. Nie pozostało jej nic innego, jak tylko nadrabiać miną.

– Otworzyłam tamte drzwi przez przypadek – rzuciła.

– Nie wierzę w ani jedno słowo tej żałosnej historyjki. I wątpię, by człowiek, który nas zatrzymał, w nią uwierzył.

– Dla tej okropnej kreatury miałam przygotowaną doskonałą, rozsądną wymówkę – odparowała bez namysłu. – Gdyby pan się nie wtrącił, powiedziałabym, że szukałam jakiegoś pokoju, w którym mogłabym naprawić rozdarcie sukni.

– Nie sądzę, by to usprawiedliwienie wydało mu się wiarygodne. – Anthony wyprostował nogi i skrzyżował ręce na piersi. – A przy okazji, ta, jak ją pani określiła, okropna kreatura nazywa się Quinby. To wynajęty strażnik. Hastings ostatnio zatrudnił dwóch ludzi na tym stanowisku. Obaj noszą pistolety.

Zabrakło jej tchu.

– Wielkie nieba! Chce pan powiedzieć, że ten człowiek był uzbrojony?

– Miał pistolet w kieszeni płaszcza. Przypuszczam, że nosi też ze sobą nóż. Z mojego doświadczenia wynika, że mężczyźni, którzy wychowywali się na ulicy, całkiem sprawnie posługują się tą bronią.

– Rozumiem. – Louisa westchnęła i się zamyśliła. – Czy to doświadczenie zdobył pan podczas swoich licznych podróży?

– Madame, widzę, że zbadała pani moją przeszłość. Czuję się zaszczycony, że zwróciłem pani uwagę.

Zarumieniła się.

– Cóż, powiedziałam już, że pańskie dziwne zainteresowanie moją osobą wzbudziło z kolei moją ciekawość.

– Pani Bryce, nie wydaje mi się, by w moim zainteresowaniu pani osobą było coś dziwnego. Niech mi pani wierzy, że uważam ją za naprawdę fascynującą kobietę. A odpowiadając na pani pytanie, istotnie spędziłem trochę czasu w miejscach, gdzie mężczyźni z zasady noszą przy sobie broń i wiele się tam nauczyłem. – Przerwał dla większego efektu. – Rozpoznaję takich ludzi w mgnieniu oka.

Nie wiedziała, jak ma rozumieć uwagę, że uważa ją za fascynującą kobietę, więc postanowiła ją zignorować.

– Przynajmniej coś się wyjaśniło odnośnie do pana Quinby’ego – stwierdziła rzeczowo. – Zastanawiałam się, dlaczego uważał, że ma prawo potraktować nas tak obcesowo. Rozumiem, że nie jest zwykłym służącym.

– Nie – zgodził się. – Lekcja pierwsza, pani Bryce: następnym razem, gdy zobaczy pani mężczyznę w płaszczu z dziwnie wypchaną kieszenią, niech pani uważa.

– Z pewnością to zapamiętam. Dziękuję za wskazówkę.

– Do diabła! Tracę czas, próbując panią przestraszyć, prawda?

– Panie Stalbridge, zapewniam pana, że można mnie przestraszyć. Przede wszystkim jednak liczą się dla mnie fakty. Naturalnie im więcej się wie o przestępcach, tym lepiej można się przed nimi zabezpieczyć. Ponieważ pan najwyraźniej jest ekspertem, będę mu bardzo wdzięczna za wszelkie informacje, których zechce mi pan udzielić.

– Muszę więc pomyśleć o jakimś wynagrodzeniu za moje nauki.

– Doskonały pomysł – powiedziała Louisa z ożywieniem. – Chętnie panu zapłacę za instruktaż. Bardzo mi się przyda.

Spojrzał w ciemność za oknem, jakby szukał tam inspiracji.

– Dostałem za swoje. Powinienem mieć dość rozsądku, by nie zapuszczać się na ten teren.

– Słucham?

– To nieistotne, pani Bryce. Mówiłem do siebie.

Zabębniła palcami o siedzenie. Szok wywołany świadomością, że człowiek, który ją zatrzymał, był uzbrojony, już minął. Pojawiły się ciekawość i podekscytowanie. Dlaczego Elwin Hastings wynajął dwóch strażników? To bardzo intrygujące pytanie. Po nim szybko pojawiło się kolejne.

Spojrzała na Anthony’ego.

– Skąd pan wiedział, że Hastings wynajął strażników i że są uzbrojeni?

Stalbridge oderwał wzrok od okna.

– Powiedzmy, że z uwagą śledzę wszystkie sprawy Hastingsa.

– To oczywiste. Cóż, co się stało, to się nie odstanie. Musimy iść dalej.

Anthony wydawał się rozbawiony.

– Nie usłyszę żadnego podziękowania za to, że panią uratowałem?

Uśmiechnęła się.

– Pozwólmy sobie na odrobinę szczerości. To był dla pana idealny moment, żeby ujawnić swoją obecność, prawda?

– To znaczy?

– Ja miałam doskonałą wymówkę. Oboje jednak wiemy, że panu znacznie trudniej byłoby wytłumaczyć swoją obecność na korytarzu. Mam właściwie wrażenie, że to pan powinien mi podziękować.

Odchyliła się na oparcie, zadowolona, że tym krótkim wywodem udało się jej odwrócić sytuację na swoją korzyść.

– Proszę mi przypomnieć, bym później okazał pani wdzięczność – powiedział. – A wracając do tematu, znam tylko dwa powody, dla których ktoś podczas balu wymyka się na górę do sypialni. Pierwszy i najbardziej oczywisty to schadzka. Proszę powiedzieć, czy poszła się pani spotkać z Hastingsem?

Zdumiona, przez kilka sekund patrzyła na niego z oburzeniem. Potem się wzdrygnęła.

– Nie. Nigdy w życiu nie nawiązałabym romansu z tak nikczemnym mężczyzną.

Anthony znieruchomiał.

– Co pani o nim wie?

– Między innymi to, że niedawno się ożenił, ale znieważa swoją żonę, patronując pewnemu cieszącemu się złą sławą domowi schadzek.

– Do diabła, jak udało się pani to ustalić? – spytał, naprawdę zaintrygowany.

Omal się nie roześmiała.

– Nieodmiennie rozśmiesza mnie zdumienie mężczyzn, gdy odkrywają, że kobiety nie są tak naiwne, jak im się wydawało. Potrafimy pytać i wyciągać wnioski z odpowiedzi tak samo jak mężczyźni.

– Nie wątpię w to ani przez chwilę. Skoro nie podobają się pani zasady moralne Hastingsa, to dlaczego przyjęła pani zaproszenie na dzisiejszy bal?

Zawahała się. Nie mogła mu zaufać. Obcesowe pytania zaniepokoiły ją. Chyba nie powinna korzystać z jego pomocy.

– Lady Ashton chciała przyjść na bal – odparła gładko. – Poprosiła mnie, bym jej towarzyszyła.

Anthony zastanowił się chwilę i pokręcił głową.

– Obawiam się, że nie brzmi to zbyt przekonująco.

Ten chłodny wyrzut obudził w niej gniew.

– Niestety, jest to jedyna wersja, jaką pan usłyszy – parsknęła.

– Jeśli nie poszła pani na górę, by spotkać się z Hastingsem, to wnioskuję, że weszła pani do jego sypialni, żeby stamtąd coś zabrać.

Zmartwiała.

– Nie rozumiem, dlaczego ją miałabym odpowiadać na pańskie pytania, skoro pan nie raczył odpowiedzieć na żadne z moich.

– Proszę mi wybaczyć. Czasem ciekawość sprawia, że popadam w obsesję i zapominam o wszystkim innym.

– Cóż za zbieg okoliczności. Ja też.

– Czego pani szukała w sypialni Hastingsa? – spytał cicho.

Zaschło jej w ustach. Wyjście z balu w towarzystwie Stalbridge’a stanowczo nie było najlepszym pomysłem. Teraz stało się to dla niej zupełnie jasne.

– Nie mam pojęcia, o czym pan mówi – odparła.

– Obojgu nam oszczędzi pani czasu i energii, odpowiadając na pytanie.

Uniosła podbródek.

– Chyba nie oczekuje pan, że będę się zwierzać z moich prywatnych spraw. Prawie się nie znamy.

– Po dzisiejszym wieczorze towarzystwo będzie miało inne zdanie – odparł.

Te słowa przejęły ją lękiem. Miał rację. W towarzystwie plotki rozchodziły się błyskawicznie. O ile można było spokojnie założyć, że los pani Bryce nikogo nie obchodził, o tyle w przypadku Anthony’ego Stalbridge’a sprawa przedstawiała się zupełnie inaczej. Bogaci, dobrze urodzeni, nieżonaci dżentelmeni zawsze stanowili obiekt zainteresowania. Poza tym nadal otaczała go aura skandalu, wywołanego samobójstwem narzeczonej. Louisa pomyślała, że jutro towarzystwo na pewno będzie miało o czym rozmawiać.

– Plotki szybko ucichną – rzuciła. – Wcześniej czy później zatańczy pan z jakąś inną damą i wszyscy znów o mnie zapomną.

– Zdaje się, że pani chce mnie jak najszybciej odprawić. Jestem zdruzgotany.

– Nie jestem głupią, nastoletnią panienką. Oboje wiemy, że nie interesuje się pan mną dla moich pięknych oczu. Przez ostatni tydzień wykorzystywał mnie pan w jakimś sobie tylko wiadomym celu.

– Naprawdę tak pani myśli?

– Oczywiście. – Bezwzględnie zdławiła iskierkę nadziei, tlącą się w jej sercu. – Niech pan mnie nie obraża, posądzając o brak inteligencji. Nie ma innego powodu, dla którego mogłabym zwrócić pana uwagę. Przyznaję, że zastanawiałam się, o co panu chodzi, ale dzisiejszego wieczoru chyba zyskałam odpowiedź na moje pytanie.

– Doprawdy? I jak ona brzmi?

– Ze względu na pańską profesję musi pan uczestniczyć w rozmaitych imprezach towarzyskich. Jest jasne, że sprytnie odwraca pan uwagę towarzystwa, tak by nikt nie zauważył, czym pan się naprawdę zajmuje. Przez ostatni tydzień skromna, prowincjonalna krewna lady Ashton okazała się w tym względzie bardzo użyteczna, prawda?

– Myśli pani, że próbowałem ukryć swoją przestępczą działalność? – spytał.

Rozłożyła dłonie w wymownym geście.

– Zdaje się, że iluzjoniści nazywają to odwróceniem uwagi. Jeśli ludzie będą myśleć, że zblazowany pan Stalbridge zabawia się uwodzeniem wdówki z prowincji, nawet nie przyjdzie im do głowy, że mógłby robić jeszcze coś innego.

– Do diabła – rzucił. – Pani naprawdę wierzy, że mam w zwyczaju przywłaszczać sobie cudze kosztowności.

– To jedyne sensowne wytłumaczenie. – Odchrząknęła. – Czy mogę przyjąć, że właśnie w ten sposób w ciągu kilku ostatnich lat odbudował pan fortunę Stalbridge’ów? Lady Ashton powiedziała, że cztery lata temu, przed pańskim powrotem do Anglii, pańska rodzina stała podobno na krawędzi ruiny.

– Myśli pani, że odbudowałem pozycję finansową rodziny, kradnąc klejnoty?

– Przyzna pan, że to sensowna hipoteza.

– Oparta na fakcie, że w ciągu ostatniego tygodnia kilka razy poprosiłem panią do tańca? Nie, pani Bryce. Nie uważam, że to sensowne założenie. Nie ma pani wystarczających dowodów.

– Och, mam ich więcej – powiedziała spokojnie.

Nawet nie drgnął.

– Mianowicie?

– Widziałam, jak podczas balu u lady Hammond wymknął się pan z sali balowej. Myślałam, że ma pan schadzkę w ogrodzie, jednak pan poszedł do schodów dla służby.

– Dobry Boże, pani mnie śledziła?

– Tylko do schodów – zapewniła go. – Uważałam, że ze względu na okoliczności mam prawo wiedzieć, do czego pan zmierza.

– Okoliczności? Do wszystkich diabłów! Ja tylko kilka razy z panią zatańczyłem!

– Właśnie. Wiedziałam, że musi istnieć jakaś przyczyna pańskiego zachowania – powiedziała. – Jak sam pan zauważył, liczba powodów, dla których ktoś wymyka się kuchennymi schodami podczas imprezy towarzyskiej, jest ograniczona. Na początku przypuszczałam, że umawia się pan na spotkanie z kochanką, ale dzisiejszego wieczoru uświadomiłam sobie, że najprawdopodobniej jest pan złodziejem.

– Pani Bryce, brak mi słów.

Louisa uznała, że nie zabrzmiało to jak komplement. Cóż, nie udało się skłonić go do wyjawienia prawdy. Najwyraźniej Stalbridge się nie przyzna, że jest włamywaczem. I dobrze. Ona też nie zamierza wyjawiać mu swoich sekretów, nawet jeśli na jego widok jej serce zaczynało żywiej bić.

– Panie Stalbridge, biorąc pod uwagę pańską profesję, raczej nie ma pan prawa kwestionować tego, co robię, a tym bardziej mnie pouczać.

– Od wielu lat nie prowadziłem tak intrygującej konwersacji. Będę jednak z panią brutalnie szczery. Nie wiem, co pani zamierzała osiągnąć dzisiejszego wieczoru, ale muszę powiedzieć, że wchodząc do sypialni Elwina Hastingsa, naraziła się pani na poważne niebezpieczeństwo. I najwyraźniej nie ma pani o tym pojęcia.

Zastanowiła ją powaga, z jaką to powiedział.

– Z pewnością nie groziło mi nic poważniejszego niż kilka chwil skrępowania – odparła.

– Jeśli pani w to wierzy, to powiem, że wie pani o Hastingsie mniej, niż się pani wydaje.

– Zgodzę się, że pan wie o nim znacznie więcej – przerwała i uśmiechnęła się zachęcająco. – Może byłby pan tak miły i zechciał mnie oświecić?

Spojrzał na nią ostro.

– Niech pani posłucha. Gdyby Hastings zaczął podejrzewać, że stanowi pani dla niego zagrożenie, znalazłaby się pani w wielkim niebezpieczeństwie.

Uśmiech zastygł jej na ustach.

– Chyba nie sugeruje pan, że gdyby Hastings dowiedział się, iż przez przypadek otworzyłam drzwi jego sypialni, mógłby się posunąć do zamordowania mnie.

– Tak, właśnie to sugeruję.

Westchnęła głośno.

– Doprawdy to niedorzeczne. Hastings rzeczywiście nie jest miłym człowiekiem, ale to dżentelmen. Wątpię, czy posunąłby się do tego, by zamordować damę, która nie wyrządziła mu żadnej szkody.

Anthony tak gwałtownie pochylił się do przodu, że Louisa aż pisnęła ze zdumienia. Chwycił ją za nadgarstki i spojrzał jej prosto w oczy.

– Jeśli się nie mylę w swoich wnioskach co do Elwina Hastingsa, to już dwukrotnie popełnił morderstwo.

Ogarnęło ją przerażenie.

– Wielkie nieba! Jest pan tego pewien?

– Tak, jestem pewien. Choć nie mam jeszcze dowodów.

– Powinnam panu wierzyć na słowo – odparła powoli. – Niewątpliwie pan ma lepsze rozeznanie w tej kwestii niż ja.

– Czyżbym wyczuwał nutkę zazdrości?

– Cóż, muszę przyznać, że informacje na temat świata przestępczego bardzo by mi się przydały.

– Dlaczego? – spytał łagodnie.

Przeszedł ją dreszcz. Czuła silny uścisk palców Anthony’ego. Nie sprawiał jej bólu, ale niezaprzeczalnie więził jej ręce. Musiała włożyć dużo wysiłku w to, by jej głos zabrzmiał spokojnie i chłodno.

– Nie jestem dla pana konkurencją – zapewniła. – Nie interesują mnie kosztowności.

– Więc czego, do diabła, szukała pani w jego pokoju?

Wahała się jeszcze chwilę, a potem podjęła decyzję. Wiedział, że była w tamtym pokoju i nie zdradził jej przed strażnikiem. To jasne, że nie jest sprzymierzeńcem Elwina Hastingsa. A choć zachowywał się jak dżentelmen, był złodziejem, więc obce mu były jakiekolwiek skrupuły. Louisa nie miała zresztą większego wyboru. Anthony Stalbridge to niezwykły mężczyzna, niepodobny do innych. Może nawet zdecyduje się jej pomóc, jeśli tylko wyzwanie wyda mu się dostatecznie intrygujące.

– Miałam nadzieję znaleźć dowody na to, że Hastings zainwestował w dom schadzek – wyznała. – Przybytek o nazwie Dom Feniksa.

Zapadła cisza.

Anthony najwyraźniej zaniemówił. Przyglądał się jej uważnie przez dłuższą chwilę. Uwolnił jej nadgarstki, ale nadal pochylał się nad nią. Splótł dłonie i tylko patrzył, jakby była wyjątkowo dziwnym okazem w menażerii.

– Szuka pani dowodów, że Hastings zainwestował pieniądze w dom schadzek? – spytał, jakby chciał zyskać w tej kwestii absolutną pewność.

Zacisnęła ręce na mufce.

– Tak – odparła.

– Czy wolno spytać, w jakim celu?

– To nie pańska sprawa – ucięła.

Pokiwał głową.

– Tak, chyba nie moja. Skąd pomysł, że dowody na to mogą się znajdować w sypialni?

– Udało mi się wcześniej wśliznąć do biblioteki i przeszukać szuflady biurka. Nawet nie były zamknięte. Nie znalazłam niczego interesującego. Poza sypialnią żadne inne miejsce nie przyszło mi do głowy.

– Przetrząsnęła pani biurko Hastingsa w poszukiwaniu dokumentów, dotyczących jego interesów. – Anthony niczemu się już nie dziwił. Pokręcił głową. – To najgłupsza, najbardziej lekkomyślna i ryzykowna rzecz…

– Nie pytałam pana o zdanie – odparła sztywno Louisa. – Zresztą nie taka znów ryzykowna. W pobliżu nie było nikogo. Dzisiejszego wieczoru służba miała mnóstwo zajęć.

– To cud, że nie została pani schwytana przez któregoś ze strażników.

– Cóż, nie zdawałam sobie sprawy z ich obecności – wyznała Louisa, skruszona.

– To poważne zaniedbanie.

– Rzeczywiście – przyznała i się wyprostowała. – Jak powiedziałam, poza sypialnią żadne inne miejsce nie przyszło mi do głowy.

– Rozumiem, że nie udało się pani niczego znaleźć?

– Niestety nie – westchnęła. – Przejrzałam wszystkie szuflady w szafie, szukałam też pod łóżkiem. Pod oknem stał mały sekretarzyk. Szuflada była otwarta, ale pusta. Nie znalazłam żadnego innego schowka ani sejfu.

– To dlatego, że jest ukryty w podłodze – rzucił Anthony.

Louisa szeroko otworzyła oczy.

– Wie pan to z całą pewnością?

– Tak. To patentowany sejf Apollo. Najlepszy, najpewniejszy sejf, jaki jest dostępny na rynku – odparł.

– Jestem pod wrażeniem. Pan musi być naprawdę bardzo dobry w swoim fachu. Widzę, że gromadzi pan użyteczne informacje o swoich, hm, celach. Nie przyszło mi nawet do głowy, by szukać sejfu w podłodze.

– Całe szczęście. Gdyby została pani w tamtym pokoju chwilę dłużej, strażnik na pewno przyłapałby panią w niezręcznej sytuacji.

– Nawet gdybym znalazła sejf, nic by mi z tego nie przyszło. Z żalem stwierdzam, że choć dam sobie radę z prostym zamkiem za pomocą szpilki do włosów, nie mam doświadczenia w otwieraniu sejfów.

– Pani Bryce, ze zdumieniem się dowiaduję, że pani pomysłowość ma jakieś granice.

Zacisnęła ręce w pięści.

– Niech pan sobie daruje sarkazm – parsknęła.

– Czy poprawi pani humor, jeśli powiem, że nikomu jeszcze nie udało się otworzyć zamka w sejfie Apollo? Włamywacze posuwają się nawet do użycia środków wybuchowych. Jak na razie to jedyny skuteczny sposób, aby dostać się do środka.

– W takim razie, jak zamierzał pan otworzyć sejf Hastingsa? Bo przecież to właśnie zamierzał pan zrobić, prawda?

– Proszę wybaczyć. Powinienem był powiedzieć, że prawie nikomu nie udało się jeszcze otworzyć zamka. Jest jeden wyjątek.

Poczuła przypływ nadziei.

– Pan? – spytała.

– Tak.

Zebrała się na odwagę.

– W takim razie, biorąc pod uwagę, że zaszliśmy już tak daleko, mam dla pana propozycję.

– Wolnego. – Uciszył ją gestem. – Ani słowa więcej.

– Ja tylko się zastanawiałam, czy pańskie umiejętności są do wynajęcia – wtrąciła szybko.

Nie drgnęła mu nawet powieka.

– Chce mnie pani wynająć, żebym włamał się do sejfu Hastingsa?

– Właśnie. Moja misja dzisiejszego wieczoru się nie powiodła. Ale pan jest w tych sprawach ekspertem. Najwyraźniej w ciągu ostatnich paru lat odniósł pan wiele sukcesów. – Wskazała dłonią jego elegancki strój wieczorowy i wygodny, szykowny powóz, którym jechali. – Zdaję sobie sprawę, że nie musi pan przyjmować dodatkowych zleceń. Ale skoro pan i tak zamierza otworzyć sejf Hastingsa, byłabym bardzo wdzięczna, gdyby przy okazji przejrzał pan jego zawartość. Jestem zainteresowana wszelkimi dokumentami dotyczącymi domu schadzek. Wynagrodzę panu tę fatygę.

– Pani Bryce, nie przyjmuję tego typu zleceń.

– Rozumiem. – Uśmiechnęła się do niego promiennie i bardzo zachęcająco. – Jednak człowiek interesu, taki jak pan, z pewnością nie odrzuci dowodów wdzięczności od wielce zobowiązanej mu osoby.

Milczał przez dłuższy czas.

– I cóż? – ponagliła.

– Jest pani nadzwyczajną kobietą.

– Pan sam nie jest zwyczajnym człowiekiem. Nie wydaje mi się, by wielu złodziei klejnotów obracało się w wykwintnym towarzystwie.

Ta uwaga najwyraźniej go rozbawiła.

– Chyba bardzo by się pani zdumiała, gdyby zbadała sprawę bliżej. Można spokojnie stwierdzić, że ci, którzy obracają się w wyższych sferach, wcale nie są uczciwsi od ludzi, pochodzących z innych warstw społecznych.

– Och, zgadzam się z panem – powiedziała. – Jest jednak pewna różnica między osobami z tych dwóch sfer. Otóż w porównaniu z ludźmi z nizin, arystokraci o wiele rzadziej odpowiadają za swoje przestępstwa.

Uniósł brew.

– Pani Bryce, pani jest cyniczna – rzucił.

– Nie mam złudzeń co do bogatych i wpływowych ludzi. Wiem aż za dobrze, ile krzywdy mogą wyrządzić i jak łatwo potrafią uniknąć sprawiedliwości. Ale to chyba nie najlepsza pora, by dyskutować o tych sprawach.

– To prawda – odparł. – Zdaje się, że mamy przed sobą pilniejsze kwestie.

– Niewątpliwie zamierza pan wrócić do rezydencji Hastingsa, by zrealizować swoje zamiary. Proszę tylko, by po otwarciu sejfu rozejrzał się pan za dokumentami powiązanymi z Domem Feniksa. Z radością wynagrodzę panu wszelkie wysiłki.

– Zakładając, że nie zastrzeli mnie strażnik.

– Jestem pewna, że ma pan dużo wprawy. W końcu, jak dotąd nic się panu nie stało.

– Doceniam pani wiarę.

Poczuła przypływ nadziei.

– Przyjmie pan zlecenie?

– Dlaczego nie? – powiedział z rezygnacją. – Zresztą dzisiejszego wieczoru nie mam nic ciekawszego do zrobienia.

– Doskonale. – Uśmiechnęła się do niego promiennie. – Poczekam na pana w powozie.

– O, nie. Najpierw odwiozę panią do domu. O wynikach moich działań porozmawiamy jutro.

– Chyba zapomina pan o najważniejszym. To ja płacę za wykonanie pracy. I chcę zostać w pobliżu, dopóki pan nie skończy zadania.

– Innymi słowy, nie ma pani do mnie zaufania.

– Proszę wybaczyć. Nie chciałam pana urazić. To dlatego, że nigdy dotąd nie miałam okazji wynajmować złodzieja. Wolałabym podejść do tej sprawy jak do interesu. – Zawahała się. – A jeśli chodzi o finanse…

Spojrzał na nią groźnie spod lekko przymrużonych powiek.

– Zapewniam panią solennie, że dobrze się nad tą kwestią zastanowię.

Koniec wersji demonstracyjnej.