Korekta

Renata Kuk

Magdalena Stachowicz

Zdjęcie i projekt graficzny okładki

© Wydawnictwo Amber

Tytuł oryginału

Complete Me

Copyright © 2013 Julie Kenner

This translation published by arrangement with Bantam Books,

an imprint of Random House Publishing Group,

a division of Random House, Inc.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4930-8

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Rozdział 1

Strach wyrywa mnie z głębokiego snu. Siadam na łóżku, rozglądając się po ciemnym pokoju. Zielone cyfry zegarka wskazują kilka minut po północy. Oddycham nierówno i usiłuję cokolwiek dojrzeć. Ostatnie wspomnienia koszmaru powoli odchodzą – napełniają mnie przerażeniem, które niemal w tej samej chwili mija.

Nie wiem, czego się boję. Wiem tylko, że jestem sama i że się boję.

Sama?

Odwracam się, żeby sprawdzić drugą część łóżka, lecz zanim dotknę zimnej, drogiej pościeli, wiem, że go nie ma.

Mimo że zasnęłam w objęciach Damiena, po raz kolejny budzę się sama.

Przynajmniej teraz wiem, co było źródłem koszmaru. Od tygodnia dniami i nocami obawiam się tego samego. Ukrywam strach pod sztucznym uśmiechem, gdy prawnicy szczegółowo opracowują linię obrony. Kiedy wyjaśniają zawiłości niemieckich przepisów prawnych. Kiedy niemal błagają Damiena, aby wyjawił tajemnice trudnego dzieciństwa, ponieważ wiedzą, że tylko to może mu pomóc. Lecz Damien uparcie milczy, a ja żyję w ciągłym strachu, że go stracę. Że mi go zabiorą.

Strach to nie wszystko. Próbuję żyć z okropną, przytłaczającą i przerażającą wiedzą, że nie mogę nic zrobić, żeby mu pomóc. Nic poza czekaniem i nadzieją.

Nie lubię czekać i nigdy nie zdaję się na nadzieję. Nadzieja, podobnie jak jej kuzyn los, jest zbyt niepewna. Biorę sprawy w swoje ręce, ale teraz tylko Damien może cokolwiek zrobić, choć uparcie odmawia współpracy.

Według mnie to jest najgorsze. Rozumiem, dlaczego milczy, lecz nie mogę powstrzymać samolubnej fali złości, która mnie zalewa. W końcu Damien poświęca nie tylko siebie, ale również mnie. Do diabła, poświęca nas.

Pozostało nam niewiele czasu. Proces zaczyna się za kilka godzin i jeśli nie zmieni zdania co do linii obrony, najpewniej go stracę.

Zamykam oczy, powstrzymując łzy. Potrafię poradzić sobie ze strachem, ale nie umiem kontrolować złości i obawiam się, że nie uda mi się jej powstrzymać.

W zasadzie sądzę, że próba zapanowania nad nią będzie miała jeszcze gorsze skutki.

Kiedy wpłynął akt oskarżenia, Damien próbował odsunąć mnie od siebie, sądząc, że w ten sposób mnie ochroni. Lecz mylił się – przyleciałam do Niemiec, żeby mu to powiedzieć. Jestem tu od trzech tygodni i ani razu nie żałowałam przyjazdu. Nie miałam także wątpliwości, że nie kłamał, gdy wyznał mi miłość, kiedy zjawiłam się u jego drzwi.

Mimo to nadal mam złe przeczucia. Strach wzmaga się nocą, kiedy budzę się sama i wiem, że wybrał samotność i whisky, mimo że chcę się do niego przytulić. Kocha mnie, ale obawiam się, że znów odsuwa mnie od siebie. Nie robi tego od razu, lecz stopniowo.

Chrzanić to.

Wstaję z ciepłego łóżka. Jestem naga i schylam się po biały luksusowy szlafrok Hotelu Kempinski. Damien zdjął go ze mnie po wczorajszym prysznicu i od tamtej chwili ubranie leżało w tym samym miejscu.

Z wstążką sprawa wygląda inaczej – muszę jej poszukać między pogniecioną pościelą. Damien podczas seksu zawsze jest namiętny, ale odkąd zawisło nad nim widmo procesu, stał się jeszcze bardziej dziki, jakby kontrolując mnie, chciał uzyskać kontrolę nad wyrokiem.

Nieświadomie masuję nadgarstki. Po wstążce nie ma śladów, ponieważ Damien był delikatny. Nie mogę tego samego powiedzieć o pośladkach, które nadal pamiętają dotyk jego dłoni. Podoba mi się to uczucie i fakt, że Damien potrzebuje mojej uległości, tak samo jak ja potrzebuję mu się oddać.

Znajduję wstążkę na podłodze obok nogi łóżka. Wczoraj krępowała moje nadgarstki. Teraz wiążę ją mocno wokół pasa, delektując się spokojem po burzliwym przebudzeniu. Pokój również wpływa na mnie relaksująco. Lśniące drewno i piękne dodatki tworzą doskonałą całość. Jednak pozostaję obojętna na piękno pokoju. Jedyne, czego teraz chcę, to znaleźć Damiena.

Sypialnia łączy się z przestronną garderobą i olśniewającą łazienką. Sprawdzam oba pomieszczenia, chociaż nie łudzę się, że go tam znajdę. Następnie przechodzę do dużego i równie gustownego salonu. Na okrągłym stole zalega stos papierów i teczek. Dokumenty dotyczą interesów, jakie mimo obecnych problemów prowadzi Damien, oraz różnych zagadnień, z którymi Charles Maynard, prawnik Damiena, kazał mu się zapoznać.

Zrzucam szlafrok i wkładam przepiękną ołówkową sukienkę, którą Damien nonszalancko rzucił na krzesło, gdy mnie wczoraj rozbierał. Na kilka godzin oderwaliśmy się od rzeczywistości, robiąc zakupy na słynnej monachijskiej Maximilianstrasse – kupiłam tyle butów i sukienek, że mogłabym otworzyć butik.

Przeczesuję włosy palcami i podchodzę do telefonu, który stoi przy barze. Zmuszam się, żeby nie pójść do łazienki i nie poprawić makijażu. To trudniejsze niż by się wydawało, biorąc pod uwagę, że od dziecka słyszałam, że dama nie pokazuje się, dopóki nie wygląda idealnie. Lecz odkąd mam Damiena, nie przestrzegam nauk z młodości; bardziej niż poprawienie szminki interesuje mnie, gdzie on jest.

Podnoszę słuchawkę i wybieram zero. Niemal natychmiast słyszę osobę, która mówi z silnym akcentem:

– Dobry wieczór, pani Fairchild.

– Jest w barze? – Nie muszę wyjaśniać, o kogo pytam.

– Tak. Czy chce pani, żebym zaniósł telefon do stolika?

– Nie, dziękuję. Zejdę na dół.

– Sehr gut. Czy mogę jeszcze w czymś pomóc?

– Nie, dziękuję. – Chcę odłożyć słuchawkę, ale coś mi się przypomina. – Proszę poczekać! – Udało mi się; jeszcze się nie rozłączył. Po chwili mówię mu, czego potrzebuję. Mam zamiar oderwać Damiena od jego problemów. Mimo wieku i eleganckiego wystroju hotel emanuje nowoczesnością. Czuję się w nim jak w domu. Niespokojnie czekam na windę, a gdy nią jadę, jestem jeszcze bardziej zniecierpliwiona. Krótka podróż wydaje się trwać wieczność. Kiedy drzwi się wreszcie rozsuwają, przechodzę przez eleganckie lobby i kieruję się wprost do baru, urządzonego w staroangielskim stylu.

Mimo że jest późny niedzielny wieczór, Jahreszeiten Bar tętni życiem. Przy fortepianie stoi kobieta, która śpiewa w kierunku zebranego tłumu. Nie zwracam na nią uwagi. Nie sądzę, aby Damien był wśród słuchaczy.

Poruszam się wśród wnętrza całego w drewnie i czerwonej skórze. Odrzucam pomoc kelnera, który chce mnie usadzić. Zatrzymuję się na chwilę; bezmyślnie stoję obok blondynki mniej więcej w moim wieku, która sączy szampana i śmieje się do mężczyzny, który mógłby być jej ojcem, chociaż założę się, że nim nie jest.

Powoli rozglądam się dookoła. Damien nie słucha koncertu przy fortepianie ani nie siedzi przy barze. Nie widzę go także na obitych czerwoną skórą krzesłach, które otaczają stoliki.

Zaczynam się bać, że mógł wyjść, zanim przyszłam. Robię krok w lewo i to, co początkowo wzięłam za ścianę, okazuje się jedynie kolumną. Teraz widzę resztę pomieszczenia, w tym tańczące płomienie w kominku na przeciwległej ścianie. Dostrzegam małą kanapę, dwa krzesła przy kominku i… Damiena.

Natychmiast głęboko oddycham; poczucie ulgi jest tak mocne, że niemal tracę równowagę. Damien siedzi na jednym z krzeseł. Jest odwrócony plecami do pomieszczenia i wpatruje się w płomienie. Jego szerokie, wyprostowane ramiona są w stanie udźwignąć ciężar problemów, z którymi walczy. Jednak wolałabym, żeby nie musiały tego robić.

Idę w jego kierunku. Gruby dywan i szum rozmów zagłuszają moje kroki. Zatrzymuję się kilka metrów od niego. Czuję znajome mrowienie, które pojawia się zawsze, gdy jestem w pobliżu Damiena. Piosenkarka śpiewa cicho Since I Fell for You.

Boję się, że przez jej przepełniony smutkiem głos wybuchnę płaczem. Stres ostatnich tygodni daje o sobie znać.

Nie. Przyszłam, żeby uspokoić Damiena, a nie na odwrót. Z tym postanowieniem idę w jego kierunku. Podchodzę, kładę dłoń na jego ramieniu i nachylam się do jego ucha.

– Można się dołączyć?

Słyszę, jak się uśmiecha.

– Zależy, kto pyta. – Nie odwraca twarzy do mnie, ale podnosi dłoń w milczącym geście zaproszenia. Ściskam rękę Damiena. Delikatnie prowadzi mnie dookoła krzesła, aż staję naprzeciwko niego. Doskonale znam jego twarz. Każdą linię, każde zagłębienie. Znam jego usta, jego mimikę. Mogę zamknąć oczy i nadal widzieć jego namiętny wzrok. Wystarczy jedno spojrzenie na jego włosy, żebym wyobraziła sobie miękkie i gęste loki pomiędzy swoimi palcami. Mimo że doskonale go znam, każde spojrzenie zwala mnie z nóg.

Wygląda bosko, ale nie chodzi jedynie o wygląd. Damien ma wszystko. Władzę, pewność siebie i zmysłowość, których nie pozbędzie się, nawet gdyby chciał.

– Damien – szepczę, ponieważ nie mogę się powstrzymać, żeby nie poczuć jego imienia na swoich ustach.

Uśmiecha się bosko. Przyciąga mnie do siebie i sadza na kolanie. Ma silne i umięśnione uda. Chętnie na nich siadam, ale nie przytulam się do niego. Pragnę widzieć jego twarz.

– Chcesz o tym porozmawiać? – Znam jego odpowiedź, lecz mimo to mam nadzieję, że się mylę.

– Nie – odpowiada. – Chcę tylko, żebyś była blisko mnie.

Uśmiecham się, słysząc romantyczne słowa, a jednocześnie nie pozwalam, aby zobaczył, że mnie smucą. Oczywiście, że potrzebuję jego dotyku. Ale bardziej potrzebuję jego.

Głaszczę go po policzku. Od wczoraj się nie golił; pod palcami czuję szorstki zarost. Bliskość jego ciała powoduje, że zaczynam nierównomiernie oddychać. Czy kiedykolwiek będę mogła być w jego pobliżu i nie czuć tęsknoty? Czy przestanę pragnąć jego dotyku?

Nie chodzi mi nawet o seksualną tęsknotę, a przynajmniej nie tylko o nią. Pragnę go. Jakby moje przetrwanie zależało od niego. Jakbyśmy byli dwiema połówkami, które nie mogą żyć bez siebie. Z nikim nie byłam tak szczęśliwa. Jednocześnie przepełnia mnie smutek, bo doskonale rozumiem, czym jest strach.

Zmuszam się do uśmiechu, bo nie mam zamiaru pozwolić, aby Damien zobaczył, jak przeraża mnie perspektywa, że mogę go stracić. Nieważne, Damien zbyt dobrze mnie zna.

– Jesteś przerażona – mówi. Smutek w jego głosie powoduje kłucie w moim sercu. – Jesteś jedyną osobą na świecie, której nie chcę zranić, ale jednocześnie jestem powodem twojego strachu.

– Nie – odpowiadam. – Nie boję się.

– Kłamiesz – mówi cicho.

– Damienie Starku, nie zapominaj, że widziałam cię w akcji. Jesteś niezniszczalny. Nie pokonają cię. Może jeszcze tego nie wiedzą, ale ja znam prawdę. Uda ci się. Będziesz wolny i wrócisz do domu. To jedyne możliwe zakończenie.

Mówię to, ponieważ chcę w to wierzyć. Ale Damien ma rację. Jestem przerażona.

Oczywiście przejrzał mnie. Delikatnie gładzi moje włosy.

– To normalne, że się boisz. Na takie sprawy oskarżyciele czekają z niecierpliwością.

– Miałeś tylko czternaście lat – mówię.

– I dlatego nie sądzą mnie jak dorosłego.

Niepokoję się. Mimo że miał wtedy czternaście lat, grozi mu dziesięć lat więzienia.

– Przecież nie zabiłeś Merlego Richtera. To się liczy.

Twarz Damiena poważnieje.

– Prawda jest subiektywna, a kiedy wejdę do sali sądowej, prawdą będzie to, co powie sąd.

– W takim razie musisz upewnić się, że sędziowie poznają rzeczywiste wydarzenia. Cholera, Damien, przecież go nie zabiłeś. A nawet gdybyś to zrobił, istnieją okoliczności łagodzące. – Dopiero niedawno Damien opowiedział mi, co się faktycznie wydarzyło. Pokłócił się z Richterem, a kiedy ten upadł, Damien nie pomógł trenerowi, który wykorzystywał go przez wiele lat.

– Nikki… – Przyciąga mnie bliżej i obejmuje w pasie. – Wiesz, że nie mogę zrobić tego, o co prosisz.

– O nic nie proszę – odpowiadam, chociaż wiem, jak niedorzecznie brzmią moje słowa, ponieważ w rzeczywistości go proszę. Do diabła, błagam. Damien doskonale o tym wie, a mimo to odmawia.

Złość narasta we mnie, ale zanim wybuchnę, jego usta dotykają moich. Namiętny pocałunek wzmaga pożądanie. Nie wymazuje złości ani strachu, ale je łagodzi. Przysuwam się bliżej, marząc, że nigdy nie będę musiała opuścić jego bezpiecznych ramion.

Ciało Damiena się napręża. Czuję, że ma erekcję. Przysuwam się bliżej i pogłębiam pocałunek. Żałuję, że jesteśmy w barze, a nie w naszym apartamencie.

Po chwili odsuwam się, ciężko oddychając.

– Kocham cię – wzdycham.

– Wiem – odpowiada. Czekam, aż mi wyzna miłość, ale nie robi tego.

Czuję bolesne ukłucie w sercu, lecz zmuszam się do uśmiechu. Uśmiechu niczym na wyborach miss świata. Uśmiechu, który przeznaczam dla obcych, ale nie dla Damiena. Wmawiam sobie, że jest zmęczony, lecz w to nie wierzę. Damien Stark nie robi niczego bez powodu. Mimo że nie można do końca być pewnym, co siedzi w jego głowie, znam go wystarczająco dobrze, żeby domyślić się powodów jego zachowania. Mam ochotę wstać i zrobić mu awanturę. Chcę błagać go, żeby mnie nie odsuwał. Chcę wykrzyczeć, że rozumiem, że chce mnie chronić, ponieważ nie jest pewien, czy wygra w sądzie. Wie, że mogę go stracić. Ale, na miłość boską, czy nie domyśla się, że rani mnie swoim zachowaniem?

Z całego serca wierzę, że Damien mnie kocha. Jednak obawiam się, że miłość nie wystarczy. Nie teraz, kiedy jest zdecydowany odepchnąć mnie od siebie, żeby mnie chronić.

A więc zachowuję spokój. Nie wygram tej walki, ale mogę zagrać we własną grę.

Z tym postanowieniem uśmiecham się, ześlizguję z jego kolan i wyciągam rękę w zaproszeniu.

– Panie Stark, musi być pan jutro o dziesiątej w sądzie. Powinien pan pójść ze mną.

Wstaje zdziwiony.

– Wmawiasz mi, że powinienem pójść spać?

– Nie.

Spogląda uważnie na moje ciało. Drżę, jakby rzeczywiście mnie dotknął.

– Dobrze – mówi i tym jednym prostym słowem nie tylko otwiera przede mną świat obietnic, lecz także zabiera strach, który mnie wypełniał.

Usmiecham się kącikiem warg.

– To też nie. W każdym razie nie teraz.

Uśmiecham się, widząc zdezorientowanie na jego twarzy. Damien nie ma czasu zadać żadnego pytania, ponieważ podchodzi do nas recepcjonista.

– Pani Fairchild, wszystko jest gotowe.

Uśmiecham się szerzej.

– Dziękuję. Doskonałe wyczucie czasu.

Chwytam rękę zdziwionego mężczyzny, którego kocham, i prowadzę go przez lobby. Idziemy za recepcjonistą do wyjścia z hotelu. Na ulicy czeka na nas wiśniowe lamborghini.

Damien spogląda na mnie.

– Co to?

– Wypożyczyłam. Pomyślałam, że przyda się nam trochę zabawy, a w pobliżu jest A9. Szybki samochód. Niemiecka autostrada. Można się wyluzować, co?

– Zabawka dla chłopców?

Zniżam głos, żeby recepcjonista mnie nie usłyszał.

– Ponieważ mamy kilka interesujących zabawek w pokoju, pomyślałam sobie, że i ta ci się spodoba. – Prowadzę go w kierunku samochodu. – Zakładam, że spodoba ci się też kontrola nad samochodem.

Obrzuca mnie namiętnym wzrokiem.

– Dokładnie to, co lubię. Uległość. Zdecydowanie. Kontrola.

– Wiem – mówię i zajmuję miejsce dla pasażera, odsłaniając udo.

Po chwili Damien siada za kierownicą i odpala potężny silnik.

– Szybka jazda przypomina seks – droczę się. – A przynajmniej jest doskonałą grą wstępną – dodaję, nie mogąc się powstrzymać.

– W takim razie, pani Fairchild – mówi z chłopięcym uśmiechem – proszę zapiąć pasy.

Rozdział 2

Dochodzi północ. Mimo późnej godziny wąskie ulice Monachium są pełne samochodów. Stłumiony i niespokojny silnik lamborghini mruczy, jakby samochód był sfrustrowany niemożnością oderwania się od jezdni, podobnie jak ja jestem zawiedziona swoją niemocą.

Siedzę na czerwonej skórze, lekko obrócona w lewą stronę, żeby móc patrzeć na Damiena. Wolna jazda mnie irytuje, ale Damien jest spokojny i opanowany. Jego prawa ręka swobodnie spoczywa na dźwigni zmiany biegów. Powoli biorę wdech, wyobrażając sobie jego dotyk na moim kolanie. Odkąd spotkałam Damiena, często fantazjuję. Szczerze mówiąc, wcale mi to nie przeszkadza.

Lewą ręką trzyma kierownicę, a mimo trudnej sytuacji, w której się znalazł, sprawia wrażenie rozluźnionego i pewnego siebie. Patrzę na jego profil – wyraźną linię szczęki, głęboko osadzone oczy i zmysłowe usta, na których pojawił się delikatny uśmiech.

Lekki zarost i przeczesane jakby od niechcenia włosy w blasku świateł samochodu sprawiają, że wygląda niczym buntownik. Prawda, Damien jest buntownikiem. Żyje według własnych zasad. To właśnie w nim przede wszystkich kocham, chociaż doskonale wiem, że gdyby w sądzie zrobił z siebie ofiarę, proces mógłby się dobrze zakończyć.

Stoimy na skrzyżowaniu ulic. Światła zmieniają się na zielone. Przyśpiesza i tak szybko zmienia pasy, że muszę złapać klamkę, aby zachować pion. Spogląda na mnie. W jego oczach widzę czystą przyjemność. Uśmiecham się. Dziś nic nas nie zrani. Czeka nas wolność i zabawa. Szkoda, że nie będzie trwała wiecznie. Chciałabym, żebyśmy mogli jechać bez końca; tylko my dwoje, pędzący w kierunku wieczności.

Może i zagubiłam się w fantazjach, lecz Damien naprawdę istnieje. Widzę jego napięte mięśnie; siła i zdecydowanie, z jakim prowadzi samochód, pozwalają mu osiągnąć maksymalną prędkość na szerokiej drodze.

Przełykam ślinę i odwracam się lekko. Byłam przekonana, że żartuję, kiedy przyrównałam jazdę do seksu. Najwidoczniej myliłam się.

– Uśmiechasz się – zauważa, nie patrząc na mnie.

– Zgadza się – przyznaję. – Ponieważ jesteś szczęśliwy.

– Jestem z tobą – odpowiada. – Dlaczego nie miałbym być szczęśliwy?

– Mów dalej – proszę. – Pochlebstwami możesz dużo zdziałać.

– Mam nadzieję – mówi szeptem, ale to wystarczy, żeby krew się we mnie zagotowała. Na gorącej skórze pojawiają się kropelki potu.

Moje piersi robią się ciężkie, jakby potrzebowały rąk Damiena, które je przytrzymają, a twarde sutki kusząco odznaczają się na jedwabnej sukience.

Jego odpowiedź jest jasna i prosta, ale kryje cały świat obietnic. W końcu oboje wiemy, że Damien nie zrobi mi nic, na co nie będę miała ochoty.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmia Damien. Lekko podskakuję na te słowa, nie do końca pasujące do moich myśli. Szybko uświadamiam sobie, że mówi o A9. Siła przyśpieszenia podczas wjazdu na autostradę wbija mnie w siedzenie. Biorę oddech, pobudzona szybkością i mężczyzną, który siedzi u mojego boku. – Masz jakiś plan? – pyta, zmieniając biegi.

Spoglądam na prędkościomierz, który wskazuje niemal sto siedemdziesiąt pięć kilometrów na godzinę.

– Plan?

Unosi brew w rozbawieniu.

– To był twój pomysł, pamiętasz? Sądziłem, że coś zaplanowałaś.

– Zero planów – przyznaję, zdejmując buty i kładąc stopy na siedzeniu. – Jedynie zaszaleć z tobą.

– Brzmi ciekawie – odpowiada. – Do tego samego zmierzam. – Zerka na mnie z przesadzonym błyskiem w oczach. Nie mogę powstrzymać śmiechu.

– Zboczeniec – mówię.

– Tylko z tobą – odpowiada. Gdy obejmuję kolana, jego palec wędruje ku mojej kostce i zaczyna muskać platynowo--szmaragdową bransoletkę. Biżuteria, którą mi podarował, przypomina mi, że jestem jego. Chociaż i tak nie mogłabym o tym zapomnieć.

Ręka Damiena przesuwa się od bransoletki do uda. Dotyk jest delikatny i zmysłowy. Moje ciało intensywnie reaguje na tę zwykłą pieszczotę. Fale ciepła zbierają się między moimi nogami i płyną ku sutkom. Z łatwością poddaję się dotykowi i przyjemności. Ogarnia mnie pożądanie. Czuję się, jakbym nieustannie odczuwała głód, a Damien był najsłodszą ambrozją.

Jednak po chwili, zbyt szybko, dotyk ustaje. Damien kładzie rękę na przycisku radia i zmienia stacje, dopóki nie znajduje muzyki techno, która wypełnia samochód. Ponownie zmienia bieg. Silnik warczy, gdy Damien pędzi pomiędzy sporadycznie pojawiającymi się samochodami. Rozluźniam się, poddaję muzyce i patrzę na mężczyznę, który mnie kocha. Mężczyznę, którego kocham. Który należy w całości do mnie.

Mimowolnie zaczynam myśleć, że nie jest to całą prawdą. Gdyby był moją własnością – mój i tylko mój – mogłabym go stąd zabrać. Mogłabym go uratować. Mogłabym odsunąć od niego problemy z prawem.

Lecz nie mogę. Ta nieprzyjemna prawda sprawia, że zamiast radości czuję niepokój.

Odwracam się i przez szybę spoglądam na mijane drzewa, których cienie tańczą w świetle reflektorów. Zaczynam drżeć, zaniepokojona złowieszczym widokiem. Mam wrażenie, jakbyśmy jechali w kierunku piekła, choć i to nie uratuje nas przed rzeczywistością.

Nie chcę się zatrzymywać, chcę jechać dalej na wschód, gdzie za pięć godzin na horyzoncie pojawi się słońce. Chcę wcisnąć gaz do dechy i nigdy się nie zatrzymać. Jesteśmy w bańce, bezpieczni od skradających się cieni. Lecz gdy się zatrzymamy… powrócimy do rzeczywistości.

Nie. Biorę głęboki oddech. Muszę być silna. Nie dla siebie, lecz dla Damiena.

– Powinniśmy zawrócić – mówię, lecz mój głos jest tak cichy, że nie jestem pewna, czy Damien mnie usłyszał wśród muzyki wypełniającej samochód. Wyłączam radio i w samochodzie zalega cisza.

Gdy Damien spogląda na mnie, widzę, jak radość na jego twarzy zmienia się w niepokój.

– Co się dzieje?

– Powinniśmy zawrócić. – Próbuję mówić głośniej, ale mój głos jest nienaturalnie cichy, jakby moja wola walczyła ze mną i namawiała mnie do ucieczki z Damienem. – Musisz odpocząć. – Z trudem wyrzucam z siebie słowa, starając się brzmieć naturalnie. – Jutrzejszy dzień będzie dla nas obojga męczący.

– I dlatego powinniśmy jechać dalej.

Z trudem powstrzymuję łzy.

– Damien…

Spodziewam się, że mnie uspokoi. Zapewni, że wszystko będzie dobrze. Zamiast tego głaszcze mnie po policzku. Ponownie czuję napływające łzy. Zaciskam pięści, opanowując płacz. Nie teraz. Do diabła, nigdy. Jeśli stracę Damiena, wtedy będę płakała. A dopóki nie wiem, czy tak się stanie, mam zamiar rozkoszować się każdą chwilę u jego boku.

Zmuszam się do uśmiechu i odwracam w stronę Damiena.

– Jeszcze chwila. – Przyśpiesza.

– Dokąd jedziemy?

– Chcę ci pokazać jedno miejsce.

Muszę wyglądać na mocno zdezorientowaną, ponieważ wybucha śmiechem.

– Nie martw się. Nie uciekniemy.

Krzywię się. Wolałabym, żebyśmy uciekli.

Lewą rękę trzyma na kierownicy, ale prawą kładzie na moim kolanie. Dotyk jest bardziej władczy niż erotyczny, jakby musiał się upewnić, że siedzę obok. Przechylam głowę, rozdarta między chęcią delektowania się dotykiem jego palców na mojej skórze a koniecznością przekonania Damiena do moich racji. Krzyczeć i wrzeszczeć. Błagać i prosić, żeby się bronił. Damien Stark nie jest mężczyzną, który składa broń i czeka na karę. Nie godzi się na przegraną. Nie rani kobiety, którą kocha. Jednak teraz to robi.

Targają mną gwałtowne emocje. Miejskie światła słabną, a wokół drogi roztacza się jedynie gęsty las. Silnik cicho pracuje, a ja czuję się coraz bardziej zmęczona. Wynika to raczej z ciężaru, który czuję na barkach, niż późnej godziny. Zamykam oczy i rozluźniam się. Gdy zdaję sobie sprawę, że samochód się zatrzymał, a silnik zgasł, natychmiast otwieram oczy.

– Co? – pytam na wpół przytomna. – Co się stało?

– Przysnęłaś – odpowiada Damien.

Przysnęłam?

Marszczę czoło.

– Jak długo?

– Prawie pół godziny.

Momentalnie czuję się rozbudzona i rozglądam się dookoła. Wygląda na to, że jesteśmy na parkingu przy starej restauracji. Widzę liczne siedzenia na świeżym powietrzu. Budynek jest zamknięty o tej porze, a puste stoły piknikowe przerażają zamiast zapraszać.

– Gdzie jesteśmy?

– Seehaus Kranzberger – wyjaśnia. Muszę wyglądać na zdezorientowaną, ponieważ się uśmiecha. – Kiedyś to było moje ulubione miejsce w okolicach Monachium. Ja, Alaine i Sofia przyjeżdżaliśmy tu, gdy Alaine zdał prawko. Potem przyjeżdżałem tu sam. Z tym miejscem wiąże się wiele wspomnień – dodaje z dziwną nutą w głosie.

– Ale jest zamknięte – stwierdzam naiwnie.

– Nie przyjechaliśmy jeść – tłumaczy. Wysiada, obchodzi samochód i otwiera przede mną drzwi.

Podaje mi rękę, którą chwytam i z gracją wstaję.

– Więc dlaczego tu przyjechaliśmy?

– Chodź ze mną.

Przyglądam się jego twarzy, lecz nic nie mogę odczytać. Chwyta moją dłoń i prowadzi wąską ścieżką wśród wysokich drzew. W świetle księżyca zielone liście nabierają szarej barwy.

Nie mam pojęcia, dokąd idziemy, lecz gdy skręcamy, widok zapiera mi dech w piersiach. Przed nami rozciąga się jezioro otoczone drzewami. Światło tańczy na powierzchni wody, a potężny księżyc odbija się w tafli. Mam wrażenie, że gdybym zanurkowała, mogłabym go złapać.

– Pięknie tu – wzdycham.

– Oto jezioro Kranzberger. Kiedyś spędzałem nad nim wiele czasu – opowiada, patrząc na jezioro. – Siadałem na brzegu, słuchając wody, ptaków i wiatru szumiącego wśród drzew. Zamykałem oczy i zatapiałem się w myślach. – Milknie na chwilę i odwraca się do mnie. – Chcę ci coś pokazać – mówi. W jego głosie słyszę: przepraszam.

Z trudem przełykam ślinę i potakuję. Czuję się przytłoczona.

– Dziękuję.

Unosi nasze złączone ręce i delikatnie całuje moją dłoń. Jego gest jest delikatny i romantyczny. Pragnę zostać tu na zawsze, skąpana w świetle księżyca, udając, że nic poza nami nie istnieje.

Moim ciałem wstrząsa dreszcz. Odwracam się w kierunku Damiena. Tak szybko się w nim zakochałam, a teraz jestem przerażona, że mogę go stracić. Obawiam się, że stracę wspaniałe chwile, które przeżyliśmy mimo trudnej przeszłości. Zaciskam usta, aby powstrzymać krzyk. Właśnie tego teraz pragnę: krzyczeć, wrzeszczeć i płakać, dopóki Damien nie zrobi czegoś, żeby rozwiązać sytuację, w której się znalazł.

Lecz nie robię tego. Stoję niewzruszona niczym skała, wiedząc, że najmniejszy ruch może spowodować wybuch emocji. Czuję się dzika, niebezpieczna i nieprzewidywalna, a awantura to ostatnia rzecz, jakiej potrzebujemy.

– Nikki – moje imię brzmi czule w jego ustach. Damien puszcza moją rękę i staje za mną. Kładzie dłonie na moich ramionach; dotyk jest ciepły i słodki. Delikatnie całuje mnie w czubek głowy i gładzi moje nagie ramiona. – Pamiętasz, jak cię wkurzyłem w Evelyn’s? Powinienem był nic nie robić. Powinienem był wyjść i nie oglądać się za siebie.

Czuję bolesne ukłucie w sercu. Nie chcę tego słuchać. Nie chcę myśleć, że jakaś drobna cząstka niego wolałaby, żebyśmy nie byli razem… nawet jeśli mówi tak, ponieważ chce mnie chronić.

– Nie – mówię. Nic więcej nie potrafię z siebie wydusić.

Delikatnie mnie obraca i przykłada dłoń do mojego policzka.

– Boli mnie, gdy widzę strach w twoich oczach.

Po jego cichych słowach czuję się, jakby uderzył mnie z całej siły w klatkę piersiową. Moja reakcja zaskakuje nas oboje: policzkuję go.

– Przestań! – krzyczę, nie mogąc opanować kłębiących się we mnie emocji. – Po prostu przestań pieprzyć! Sądzisz, że zastanawianie się, co by było, gdybyśmy nie byli razem, pomoże? Na miłość boską, Damien, kocham cię i martwię się o ciebie, ale chyba nie będziesz się ze mną cackał?

Nie chcę, żeby mnie uspokajał. Chcę, żeby coś zrobił. Uderzam go dłońmi w tors, ale Damien łapie mnie za nadgarstki i przytrzymuje nieruchomo. Czuję bolesny ucisk na skórze.

– Nikki. – Jego głos nie brzmi już uspokajająco. Jest surowy i groźny. Wiem, że przekroczyłam linię, ale nie dbam o to. Zrobię wszystko, żeby go złamać. Złamać jego cholerny upór i wytłumaczyć mu, że jedyny sposób na uratowanie go – uratowanie nas – to zacząć się bronić.

– Skończysz za kratkami – mówię drżącym głosem. – Jezu, Damien, nie przeraża cię to? Ja się tak boję, że z trudem wstaję z łóżka!

Wpatruje się we mnie, jakbym mówiła w obcym języku.

– Nie jestem przerażony? – mówi powoli, z wściekłością. Nie wiem, czy jest zły na mnie, czy na coś innego, ale jego ciałem wstrząsnął dreszcz. – Tak właśnie sądzisz?

Mimowolnie cofam się o krok, ale mnie zatrzymuje. Chwyta moje ramiona i zdecydowanie przytrzymuje w miejscu.

– Naprawdę tak uważasz? Na miłość boską, Nikki, jestem przerażony, że mogę cię stracić. Że nie będę mógł cię dotknąć. Pocałować. Usłyszeć twojego śmiechu. Spojrzeć na ciebie. Być z tobą.

Brak mi słów. Dopiero teraz zauważam, że stoję przyciśnięta do drzewa i przez cienki materiał sukienki czuję chropowatą korę. Jego ręce władczo przesuwają się po moich ramionach, aż ostatecznie obejmują moje piersi. Ogarnia mnie pożądanie. Z trudem łapię oddech.

Pochyla się nade mną, a jego usta muskają mój policzek.

– Zniosę wszystko poza myślą, że mogę cię stracić – szepcze mi do ucha. Jego ręka wędruje coraz niżej, a po chwili zmienia kierunek i przesuwa się w górę mojego uda, unosząc jednocześnie cienki materiał sukienki. – Nie boję się? – pyta cicho, gdy dotyka mojej waginy. Nie mam na sobie bielizny, więc z łatwością wsuwa palce. Przygryzam dolną wargę. Dzięki Bogu, Damien jest przy mnie i w każdej chwili może mnie przytrzymać, ponieważ czuję, że moje ciało robi się płynne niczym lawa. – Nigdy w życiu bardziej się nie bałem – mówi, wargami zamykając moje usta. Jego palce powoli i miarowo poruszają się w rytm namiętnego pocałunku. Przez cudowną chwilę zatracam się w jego ramionach.

Zapominam, gdzie jestem i w jakim celu. Istniejemy tylko ja i Damien. Zmysłowe i ciepłe ciało przyciska mnie do drzewa.

Nieoczekiwanie coś we mnie pęka, coś, co jest silniejsze niż pożądanie, które odczuwam. Kładę dłonie na jego torsie i odsuwam go od siebie.

– Jak śmiesz się bać? Na miłość boską, Damien, jak śmiesz mówić, że się boisz, że mnie stracisz? Przecież możesz się bronić. Możesz wygrać sprawę. Możesz zakończyć proces i pójść do domu jako wolny człowiek.

W jego oczach dostrzegam bezbrzeżny smutek.

– Kochanie… Gdybym mógł zabrać twój strach, zrobiłbym to.

– Gdybyś mógł?! – powtarzam. – Możesz i dobrze o tym wiesz. Nie masz pojęcia, jak mnie to wkurza, że nic nie robisz! – krzyczę na niego. Zachowuję się jak jędza, co mnie irytuje. Nienawidzę siebie, ale teraz nienawidzę także Damiena.

Potok łeż spływa po moich policzkach, a nogi się uginają pode mna. Osuwam się, lecz Damien mnie chwyta i delikatnie podtrzymuje. Co za ironia – Damien zawsze mnie uratuje. A przynajmniej tak dotychczas sądziłam. Teraz nie jestem tego pewna i po raz pierwszy czuję się samotna w jego ramionach.

– Myślałem o tym – mówi cichym i bardzo poważnym głosem.

Zamieram w bezruchu. Nigdy nie sądziłam, że nadzieja może być tak przerażająca.

– O czym myślałeś? – pytam ostrożnie.

Milczy tak długo, że zaczynam wątpić, czy w ogóle odpowie. Kiedy zaczyna mówić, starannie dobiera słowa.

– Przez długi czas cię pragnąłem – zaczyna. – A teraz, gdy cię zdobyłem, ryzykuję to, co mamy.

Tak, chcę krzyczeć. Tak! Uświadamiam sobie, że wbijam paznokcie w miękką, wilgotną ziemię. Staram się uspokoić, kiedy przeczuwam jego kolejne słowa. Kiedy próbuję nie stracić nadziei.

– W przeciwieństwie do ciebie, Maynarda i reszty, nie jestem przekonany, czy ujawnienie tego, co zrobił mi Richter, jest dobrym rozwiązaniem. Ale może powinienem spróbować. Jeśli dzięki temu zarzuty zostaną oddalone, może powinienem poświęcić swoją prywatność, którą przez całe życie starałem się chronić.

Słyszę żal w jego głosie. Chcę chwycić jego dłonie, jednak tego nie robię. Pozostaję bez ruchu.

– Bycie ofiarą to żaden wstyd, prawda? Więc dlaczego miałbym się przejmować rzeczami, które mi robił? Dlaczego miałbym się martwić, że gazety opiszą, co się działo nocami w mojej sypialni? Opiszą te upokarzające rzeczy, które kazał mi robić? Rzeczy, o których nawet tobie nie powiedziałem. Rzeczy, o których chciałbym zapomnieć.

Spogląda mi w oczy; jedyne, co widzę, to napięte mięśnie twarzy.

– Jeśli dzięki temu będę wolny, czy powinienem chcieć wykrzyczeć swoją historię całemu światu? Powinienem chcieć, żeby o niej mówiono w telewizji i pisano na pierwszych stronach gazet? Powinienem chcieć, żeby moje prywatne sprawy stały się pożywką dla całego cholernego świata?

Czuję coś zimnego na policzkach i uświadamiam sobie, że płaczę.

– Nie – szepczę, choć nienawidzę swoich słów. Ale taki właśnie jest Damien. Jest mężczyzną, który żyje według własnych zasad i właśnie to w nim kocham. – Nie, nawet dla mnie – mówię. – Nie, żeby uniknąć więzienia.

Zamykam oczy, a spod powiek spływają kolejne łzy.

Kciukiem głaszcze mnie po policzku.

– Rozumiesz?

– Nie – mówię, ale myślę inaczej. Kiedy otwieram oczy, wiem, że on mnie rozumie. Przysuwa się do mnie. Z trudem oddycham i czuję smak swoich łez, kiedy jego usta zbliżają się do moich. Pocałunek jest delikatny, łagodny i słodki. Po chwili jedną ręką chwyta mnie za tył głowy, a drugą pieści w talii i przysuwa do swoich kolan.

Damien wykorzystuje moje zaskoczenie; jego język splata się z moim, a pocałunek staje się bardziej namiętny. Bawię się jego jedwabistymi włosami i zatracam w zmysłowych ustach. W dzikości pocałunku. Nasze języki się spotykają, a zęby szczękają o zęby. Moje wargi rano będą posiniaczone, ale nie mogę powstrzymać pożądania.

Gdy Damien się odsuwa, z trudem oddycham. Moje wargi są spuchnięte, ale czuję się niesamowicie. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek wcześniej ktoś mnie prawdziwie całował. Po chwili chcę więcej.

Pochylam się ogarnięta pożądaniem, ale Damien chwyta mnie zdecydowanym ruchem pod brodę. Nieruchomieję w dziwnej pozycji i wpatruję się w jego oczy.

– Nikki, jesteś dla mnie całym światem. Chcę, żebyś to wiedziała. Chcę, żebyś mi uwierzyła.

– Wiem – szepczę. Dostrzegam, że jego ciało ogarnia dreszcz; mięśnie napinają się, gdy przysuwa mnie blisko siebie. Rozpływam się w jego ramionach. Miłość do tego mężczyzny jest tak wielka, że niemal bolesna.

– Jesteś dla mnie całym światem – powtarza. – Ale nie mogę być szczery z tobą, jeśli nie jestem szczery ze sobą.

– Wiem – mówię, przyciskając usta do jego bawełnianej koszuli. – Rozumiem. – Przechylam głowę i spoglądam mu w oczy. – To nie oznacza, że ból jest mniejszy.

– Pozwól mi go złagodzić. – Odsuwa mnie od siebie i schyla się, żeby pocałować mnie w kącik ust. – Tutaj boli?

Kręcę głową. Czuję zbierające się w oczach łzy, lecz na ustach pojawia się lekki uśmiech.

– Nie? To może tutaj? – Jego usta muskają moją linię szczęki. Głeboko oddycham pod wpływem jego słodkiego dotyku.

– Nie – mówię, a mój uśmiech już nie drży.

Tym razem jego wargi bawią się moją szyją. Odchylam głowę, żeby miał lepszy dostęp. Czuję, że puls bije szaleńczym tempem pod jego ustami.

– Tutaj też nie – szepczę.

– Trudne zadanie – wzdycha. – Jak mogę pocałować miejsce, którego nie mogę znaleźć?

– Szukaj dalej – proszę.

– Nigdy nie przestanę – obiecuje. Schodzi niżej, zatrzymując się przy moim sercu, które wali jak szalone. – Z pewnością nie tutaj – mówi i kontynuuje poszukiwania. Wybucham śmiechem, który przechodzi w namiętny krzyk, gdy jego usta nieoczekiwanie znajdują się na mojej piersi. – Damien!

Trzyma mnie w objęciach i ssie sutki przez cienki materiał niebotycznie drogiej sukienki. Gdy jego zęby bawią się wrażliwym na dotyk sutkiem, wyginam się i zatracam w przyjemności.

– Tutaj? – mruczy, nie ustając w pieszczotach.

– Tak – jęczę. – O Boże, tak.

– Nie jestem pewien – przekomarza się, odsuwając usta. – Poszukam dalej.

Delikatnie zsuwa mnie ze swoich kolan, kładzie na miękkiej trawie i siada na mnie okrakiem.

– Damien – szepczę. – Co robisz?

Ucisza mnie palcem, pochyla się i ponownie całuje moje piersi. Jęczę z rozkoszy.

– Mówiłem ci – odpowiada. – Mój pocałunek zabierze twój ból.

Tym razem całuje moją lewą pierś, a prawą obejmuje. Czuję się, jakby przez każdy zakątek mojego ciała przepływał prąd. Iskry namiętności przepływają z jego palców, a moje ciało niecierpliwie czeka na więcej pieszczot.

Po chwili jego usta wędrują niżej. Moją skórę od warg Damiena dzieli jedynie cienka warstwa jedwabiu.

Całuje mój brzuch, a zębami bawi się pępkiem. Wsuwa ręce po spódnicę. Delikatny materiał unosi się, a usta Damiena wędrują coraz niżej.

Jego pocałunki są łagodne niczym muśnięcie piórkiem. Wargi Damiena wędrują delikatnie wzdłuż bioder i kości łonowej. Wyginam się i z trudem łapię oddech, gdy jego język bawi się moją łechtaczką.

Ręce Damiena kierują się w ku moim udom; kciukiem gładzi moje blizny, aż dochodzi do miejsca, gdzie się kończą uda. Szeroko rozsuwa moje nogi. Chcę poprawić ułożenie bioder, wiercąc się pod wpływem jego namiętnego pocałunku, ale Damien natychmiast przytrzymuje mnie w takiej pozycji, w jakiej chce, żebym leżała. Unoszę rękę do ust, a gdy moje ciało ogarnia coraz większa rozkosz, przygryzam opuszek kciuka. Damien wprawnie pieści mnie językiem, a jego wargi powodują narastające pożądanie.

Po chwili eksploduję: wyginam ciało i otwieram usta, lecz Damien kładzie się na mnie, uciszając krzyk przyjemności. Jego usta zamykają moje; czuję smak własnego podniecenia. Całuję go pożądliwie, a gdy się odsuwa, protestuję. Kładzie rękę na miękkiej ziemi obok mnie i unosi ciało, żeby spojrzeć mi w oczy. Czuję jego żar, a zaraz potem wesołość.

– Lepiej? – pyta z radosnym błyskiem w oku.

– O, tak – mówię i opieram się na łokciu.

– Nie – odpowiada. – Leż.

Zdziwiona unoszę brew.

– Panie Stark, jest pan wymagający. Co mam zrobić?

– Chcę, żebyś była naga – mówi. Wesołość znika tak szybko, jak się pojawiła. Teraz jego słowa przepełnia potężne pożądanie i żar, które sprawiają, że znów jestem cała mokra.

– Och…

Nie protestuję, gdy nieśpiesznie unosi mi sukienkę. Przesuwam się tak, żeby ułatwić mu jej zdjęcie przez głowę. Odrzuca materiał na bok, a po chwili zdejmuje swoją białą koszulę i rozpina dżinsy.

– Zaraz cię zerżnę, Nikki. Tutaj, na ziemi, pod rozgwieżdżonym niebem. Pokażę całemu światu, że jesteś i zawsze będziesz moja, bez względu na to, co się wydarzy.

– Tak – odpowiadam, mimo że jego słowa były raczej stwierdzeniem niż pytaniem. – O, tak.

Czuję jego ręce na swoim ciele, a w oczach widzę uwielbienie. Zawsze wiedziałam, że jestem ładna, ale kiedy Damien na mnie patrzy, czuję się piękna. Czuję się wyjątkowa.

Wyciągam rękę i głaszczę jego policzek. Dostrzegam narastającą w oczach pasję. Palcami bawię się jego włosami, chwytam za tył głowy i przyciągam do moich ust. Pocałunek jest namiętny i dziki niczym drzewa i winorośl wokół nas. Przyciągam go bliżej; chcę więcej. Gładzi mnie, pieści ramiona i piersi, a po chwili wślizguje się między moje nogi. Jego jęk, kiedy upewnia się, że jestem mokra, przenika mnie.

Damien kończy pocałunek i opierając się na jednej ręce, przesuwa się nade mnie.

– Teraz. – Nie czeka na odpowiedź. Nie musi, ponieważ leżę z rozłożonymi nogami. Unoszę biodra, żeby wszedł we mnie. Krzyczę z przyjemności, a nie z bólu. Tak właśnie powinno być: ja i Damien, złączeni razem. Damien i ja przeciw całemu światu.

Poruszamy się w dzikim tempie, a kiedy nadchodzi orgazm, zdaję sobie sprawę, że po mojej twarzy spływają łzy.

– Kochanie – szepcze, przysuwając mnie do siebie.

– Nie przejmuj się – mówię. – Po prostu dużo się dzieje.

– Wiem – mówi i przytrzymuje mnie mocniej. – Wiem, kochanie.

Straciłam poczucie czasu, przytulając się do niego. Wiem jedynie, że chcę, by ta chwila trwała. Damien gładzi mnie po nagim ramieniu i całuje w koniuszek ucha.

– Jesteś gotowa na powrót?

Oczywiście, że nie jestem. Nigdy nie będę. Lecz wiem, że Damien potrzebuje mojej siły, tak samo jak ja potrzebuję jego. Więc kiwam głową, chwytam leżącą na ziemi sukienkę i wstaję. Wyciągam do niego rękę.

– Jestem gotowa – oznajmiam. – Chodźmy.

Rozdział 3

Prześladuje mnie sen, w którym przewracam się i spadam z budynku. Przerażony Damien próbuje mnie chwycić, lecz nie udaje mu się to. Jest uwięziony na górze, a ja nieubłaganie spadam w kierunku twardej, zimnej ziemi, na której roztrzaskam się zaraz na milion kawałków. Modlę się, żeby Damien przyszedł i mnie złożył, ale wiem, że tego nie zrobi. Że nie może. Ponieważ to on zepchnął mnie ze skraju budynku.

Budzę się z krzykiem. Wtulam się w Damiena i kurczowo się go trzymam. Miarowe bicie jego serca i słodkie słowa nie uspokajają mnie, ponieważ nie jestem w stanie rozróżnić, co jest jawą, a co snem.

Chcę, żeby to wszystko się skończyło, ale kiedy dwie godziny później wychodzimy z Hotelu Kempinski wśród błysków aparatów i reporterów wykrzykujących pytania o proces, zmieniam zdanie. Boję się, że marząc o końcu postępowania, zrobiłam błąd. Teraz chcę, żeby całe to zamieszanie przed procesem trwało dalej. Chcę schronić się w bezpiecznym hotelu i uniknąć rzeczywistości.

Od pierwszego spotkania z Damienem miałam wrażenie, że jesteśmy otoczeni magiczną bańką. Niestety, prawdziwy świat zaczął się do niej wkradać. Moja matka, która wpadła do Los Angeles i przewróciła mi do góry nogami życie, które wreszcie zaczęło się układać. Paparazzi prawie mnie zniszczyli, kiedy dowiedzieli się, że pozowałam nago za milion dolarów. A obecny proces zagraża wszystkiemu, co udało mi się zbudować z Damienem.

Nie mam zamiaru zostawić go i wierzę, że on też mnie nie zostawi. Lecz nie mogę pozbyć się strachu, że mimo to los ma inne plany. Damien jest najsilniejszym człowiekiem, jakiego znam, ale czy zdoła stawić czoło całemu światu?

Trasa jest krótka i wkrótce podjeżdżamy do monachijskiego sądu, w którym obędzie się proces Damiena. Nowoczesny, geometryczny budynek jest wykończony białym kamieniem i szkłem. Przypomina mi zarówno Sąd Federalny w Los Angeles, jak i Dorothy Chandler Pavilion. Biorąc pod uwagę farsę, która się tu odbędzie, moje skojarzenie jest uzasadnione.

W ciągu ostatnich dni wielokrotnie przychodziłam tu na spotkania prawników obu stron. Wtedy jednak tak nie drżałam. Dziś nie mogę zapanować nad ciałem. Trzęsę się, jakbym była przemarznięta. Jakbym nigdy więcej nie miała poczuć ciepła.

Biorę głęboki oddech i odwracam się w kierunku drzwi, które otworzył szofer. Jednak Damien zatrzymuje mnie, kładąc mi rękę na dłoni.

– Zaczekaj – mówi cicho. – Proszę. – Zdejmuje marynarkę i okrywa mnie nią.

Na chwilę zamykam oczy, co wystarcza, żebym wzięła się w garść. Cholera, Damien nie powinien przejmować się mną. To ja powinnam go wspierać. Przesuwam się w limuzynie, przyciągam Damiena bliżej i na moment przyciskam usta do jego warg.

– Kocham cię – szepczę w nadziei, że te proste słowa powiedzą wszystko, czego nie potrafię wypowiedzieć.

Wpatruje się we mnie.

– Wiem – mówi. – A teraz włóż marynarkę.

Skinęłam, pokazując, że rozumiem niewypowiedzianą myśl: bez względu na okoliczności on zawsze będzie się mną opiekował. Nie będę zaprzeczała, ponieważ uważam tak samo.

Wychodzę z samochodu i przystaję. Na twarzy mam przyklejony uśmiech, ponieważ otaczają nas reporterzy z całej Europy, Stanów, a nawet Azji. Wielokrotnie ćwiczyłam ukrywanie emocji, zatem jestem pewna, że sprawiam wrażenie spokojnej i opanowanej. Rzeczywistość jest inna. Jestem przerażona. Sposób, w jaki Damien trzyma mnie za rękę, mówi mi, że o tym wie. Chciałabym być silniejsza, lecz to niemożliwe i muszę się z tym pogodzić. Do końca procesu – bez względu na jego wynik – będę balansowała nad przepaścią. Mam tylko nadzieję, że wpadnę w ramiona Damiena, a nie w nicość.