Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Halina Lisińska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Lady Maggie’s Secret Scandal

Copyright © 2012 by Grace Burrowes.

First published in the United States in 2012 by Sourcebooks Casablanca.

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4715-1

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Dedykuję tę książkę wszystkim starszym siostrom,

a w szczególności mojej najstarszej siostrze

Gail Cecelii, osobie obdarzonej niezwykle czułym sercem,

determinacją, dobrocią, zmysłem praktycznym,

inteligencją i urokiem, która podejmuje się

niemożliwych zadań i zawsze potrafi

doprowadzić je do szczęśliwego zakończenia.

Gaily! Jesteś najcenniejszym darem

dla nas wszystkich.

1

Ten wstrętny, przeklęty, paskudny, złośliwy drobiazg z piekła rodem musiał się tu gdzieś zapodziać. — Maggie Windham opuściła skraj narzuty przykrywającej jej łóżko i rzuciła gniewne spojrzenie w stronę szafy. — Evie, poszukaj tam, a ja zajmę się pokojem garderobianym.

— Przecież byłyśmy już w garderobie — odpowiedziała Evie Windham. — Jeśli za chwilę nie wyjdziemy, to spóźnimy się na cotygodniową herbatkę u mamy. Jej Wysokość nie toleruje takiego zachowania, wiesz przecież.

— Chyba że to jest Jego Wysokość — mruknęła Maggie i usiadła na łóżku. — Będzie chciała wiedzieć, czemu się spóźniłyśmy, i rzuci mi jedno z tych swoich spojrzeń w stylu „och, Maggie...”

— Możesz mi wierzyć, że nie są gorsze niż spojrzenia w stylu „och, Evie”, „och, Jenny” albo „och, Louise”.

— Właśnie że są, słowo ci daję. — Maggie westchnęła ciężko. — Jestem przecież najstarsza i powinnam być mądrzejsza, powinnam najpierw pomyśleć, a potem działać, powinnam być przykładem dla innych. I tak dalej, bez końca.

— Dla mnie jesteś. — Evie uśmiechnęła się do niej. — Robisz to, co ci się podoba, przychodzisz i odchodzisz, kiedy chcesz, masz swój dom i własne pieniądze. Sama zarządzasz swoim życiem.

Maggie odpowiedziała krzywym uśmieszkiem.

— Jestem nieudacznikiem, ale w sumie całkiem mi z tym dobrze. Chodźmy już. Mogę przewrócić dom do góry nogami, kiedy wrócę.

Evie ujęła ją pod ramię. Wychodząc z sypialni, minęły stojące lustro.

Studium kontrastów, pomyślała Maggie. Oto dwie skrajności: najstarsza i najmłodsza córka Windhama. Nikt przy zdrowych zmysłach nie powiedziałby, że to córki jednego ojca. Maggie — wysoka, o ognistorudych włosach i krzepkiej figurze odziedziczonej po celtyckich, wiejskich przodkach matki, i Evie — drobna, jasnowłosa i krucha. Czysty przypadek zrządził, że obie miały takie same zielone oczy jak wszyscy młodzi Windhamowie i jak Esther, księżna Moreland.

— Czy czeka nas paradna musztra? — spytała Maggie, gdy sadowiły się w jej miejskim powoziku.

— Nie, tylko damska herbatka. Siostrom skończyły się wymówki: migreny, skręcone kostki, bóle brzucha i miesięczne słabości, więc mamusia zamierza zaciągnąć nas wszystkie do klubu Almacka, otwartego dla dam. Tylko Sophie ma szczęście, bo zaszyła się na wsi ze swoim baronem.

— Nie zazdroszczę wam tego Almacka.

Za to zazdrościła Sophie szczęścia małżeńskiego, które od niedawna stało się udziałem siostry.

Szczerze, gorąco i bez słów.

— Ty też się wytańczyłaś na balach, choć nie mam pojęcia, jakim cudem udało ci się uniknąć świętych małżeńskich więzów. Przecież Ich Wysokości, oboje, nie ustawali w przedstawianiu ci odpowiednich kawalerów.

— Czysta determinacja. Wystarczy odrzucać kolejne oświadczyny, jedne po drugich. Szczerze mówiąc, Evie, papa wcale się nie spieszy do wydawania nas za mąż, w odróżnieniu od Jej Wysokości. Nikt nie jest dość dobry dla jego ukochanych dziewczynek.

— Więc wziął się do chłopaków i teraz wszyscy są żonaci i spodziewają się potomstwa.

— Właśnie. Szkoda, że Sophie musiała wszystko popsuć, wychodząc za swojego barona.

Popatrzyły na siebie i wybuchły śmiechem. Jednak Maggie dostrzegła cień niepokoju w ślicznych zielonych oczach Evie i poczuła wdzięczność dla losu, że na dobre odstawiono ją na półkę. Przez długie lata musiała wywijać się z objęć wszystkich krostowatych wyrostków i owdowiałych hrabiów z całego królestwa, aż w końcu osiągnęła wymarzoną trzydziestkę.

Dopiero wtedy papcio ogłosił rozejm — bo bynajmniej nie poddał się całkowicie i od czasu do czasu przedstawiał jej kogoś nowego. Maggie pozwolono prowadzić własne życie i w końcu zaznała spokoju ducha, przynajmniej do pewnego stopnia.

Naturalnie, musiała płacić podatek od wolności. Oczekiwano jej pojawienia się na cotygodniowych herbatkach wydawanych przez księżną. Nie zawsze, nie co tydzień i nie co dwa, ale jednak. Towarzyszyła braciom, gdy zaszczycali swoją obecnością sale balowe, ale, dzięki Bogu, ostatnio zdarzało się to nieczęsto. Od czasu do czasu gościła wraz z siostrami w wiejskiej siedzibie księstwa Moreland w Kent.

Ale na ogół kryła się przed światem.

Niebawem zajechały przed książęcy pałac, imponujący budynek, przed którym rozciągał się pięknie utrzymany skwer. Rodzinna siedziba stanowiła też centrum parlamentarnych kampanii księcia Moreland. Jego Wysokość kochał politykę.

Prawie tak samo, jak swoją księżną.

Właśnie kończyło się jakieś spotkanie polityków, bo spieszące na herbatkę damy znalazły się wśród tłumu uwijających się służących i dżentelmenów, którzy zbierali się do wyjścia. Lokaje podawali panom rękawiczki, kapelusze i laski, odbierając od dam czepeczki i narzutki.

Maggie przemknęła się pod ścianą do lustra i odpięła od włosów koronkową mantylkę. Uniosła ją nieco i chciała zsunąć z ramion, ale koronki się o coś zaczepiły. Pociągnęła lekko mantylkę, ale bez skutku, jeśli nie liczyć stłumionego przekleństwa, które dobiegło ją z tyłu. Niech to szlag? Będąc damą z towarzystwa, Maggie uznała, że ten ktoś powiedział „niech to licho”, i spojrzała w lustro, by zorientować się w sytuacji.

Och, tylko nie to.

Tylu jest mężczyzn w całym Mayfair, bogatej dzielnicy Londynu, z tyloma pałacami, dlaczego musiała trafić akurat na niego?

— Jeśli pani będzie stać spokojnie, to może uda mi się nas rozplątać — powiedział.

Jej piękny, koronkowy zielony szal zaczepił o kwiat w jego butonierce — damasceńską różyczkę o intensywnej barwie i ostrych kolcach, które na pewno zniszczą mantylkę. Maggie zrobiła pół obrotu i z przerażeniem poczuła, że jedna ze szpilek wysuwa jej się z włosów.

Po chwili szpilka zadyndała w polu jej widzenia, zwieszając się na pasemku rudych, gęstych włosów.

— Na litość boską... — Sięgnęła po szpilkę i zaplątała dłoń w szal, rozciągnięty między jej włosami a butonierką. Kolejne szarpnięcie i kolejny lok opadł na jej ramiona.

— Pani pozwoli.

To nie była prośba. Dłonie mężczyzny, nieokryte rękawiczkami, zatańczyły wokół jej włosów, wysuwając następne szpilki. Burza ognistych loków zsunęła się na lewo, a potem opadła w nieładzie na ramiona.

Ciemne brwi na jego czole na moment podjechały do góry, a Maggie miała rzadką satysfakcję, widząc, że pan Benjamin Hazlit stracił rezon. Ale już po sekundzie podawał jej szpilki do włosów i zwiewną mantylkę, w której wciąż były zaplątane najdłuższe pasma jej włosów. Maggie ujęła delikatną tkaninę, a wtedy Hazlit podał jej ten przeklęty kwiat takim gestem, jakby przed chwilą zerwał go z różanego krzewu, żeby sprawić jej przyjemność.

— Przepraszam, milady. To wyłącznie moja wina.

I zaśmiał się jej w twarz. Ten wstrętny bydlak wyraźnie świetnie się ubawił, wystawiając rozczochraną Maggie Windham, nieślubną córkę księcia Moreland, na widok służby, sióstr i połowy kolegów jej ojca z Izby Lordów.

Miała ochotę go uderzyć.

Zamiast tego podeszła do niego bliżej, przyjęła pachnący kwiatek i wyciągnęła z łodyżki zdobną klejnotami szpilkę.

— Proszę się nie ruszać, panie Hazlit, zaraz wszystko naprawię.

Był tak wysoki, że musiała unieść głowę, by spojrzeć mu w oczy — kolejny niewybaczalny błąd, bo Maggie lubiła patrzeć na mężczyzn z góry. Wyszczerzyła zęby w uśmiechu, przebiła szpilką kilka warstw tkaniny i zadrasnęła ostrzem jego arogancką, męską skórę.

— Bardzo przepraszam — powiedziała i poklepała fular. — To wyłącznie moja wina.

Radość w jego oczach przygasła, zastąpiona uczuciami, które nie miały nic wspólnego z wesołością. Humor Maggie wyraźnie się poprawił.

— Rękawiczki, sir? — Lokaj stanął za nimi z niepewną miną, bardzo starając się nie zauważać zbuntowanych włosów Maggie, które spływały aż do jej bioder. Maggie wzięła od niego rękawiczki i podała je Hazlitowi.

— Poradzi pan sobie, czy mam panu pomóc? — Rozchyliła mankiet jednej z rękawiczek, jakby był trzylatkiem, który nie potrafi sam się odziać.

— Dzięki. — Odebrał rękawiczkę, naciągnął ją, a potem wziął drugą.

Tyle że jego dłoń musnęła przy tym rękę Maggie. Prawdopodobnie nie miał takiego zamiaru, bo wyraz jego twarzy nagle się zmienił. Dotknął kapelusza i chyba zamierzał skłonić się na pożegnanie, ale go znowu ubiegła.

Dygnęła, wyprostowała się, aż włosy zsunęły się na jej piersi, mruknęła „do widzenia” i odwróciła do niego plecami. Przypadkowy obserwator nie dostrzegłby w tym nic obcesowego.

Maggie miała jednak nadzieję, że Hazlit dostrzeże ten zamierzony despekt i weźmie go sobie do serca.

— Och Mags! — Evie podbiegła do niej. — Chodźmy na górę, zanim mama to zobaczy. — Ujęła w palce długie pasmo włosów. — Puść tę mantylkę, zanim ją kompletnie pognieciesz. Co ty tu wyprawiałaś, że tak wyglądasz?

— Nie powinno się gapić na córkę gospodarza spotkania, i to w jego własnym domu.

Lucas Denning, markiz Deene, odezwał się przyciszonym głosem, ale Benjamin Hazlit i tak go dosłyszał.

— Sam się też gapiłeś — odpowiedział, odbierając laskę od lokaja.

— Ale dyskretnie — odparł Deene i rozejrzał się dookoła. — Nie tak, jakbym zamierzał rzucić się na nią i rozebrać do golasa. Co ty jej, do licha, zrobiłeś? W życiu nie widziałem takich cudownych włosów, no może poza pewnym burdelem w Kairze.

Hazlit z trudem pohamował pragnienie, by wymierzyć temu przystojniakowi solidny cios prosto w twarz.

— I kto tu jest chamem?

— My obaj — odparł Deene z psotnym uśmiechem, który nadał jego surowej nordyckiej twarzy chłopięcy wyraz. — Tylko że ja musiałbym się bardzo postarać, żeby lady Magdalene Windham obdarzyła mnie choć przelotnym spojrzeniem, więc szkoda zachodu. Wybierasz się może do klubu na befsztyk?

— Wracam do domu. Mamy taką piękną pogodę, że pójdę piechotą.

— Mogę cię podwieźć. Mój foryś właśnie podprowadza zaprzęg.

— Dzięki, ale chcę odetchnąć świeżym powietrzem po dwóch godzinach siedzenia i przysłuchiwania się, jak mądrzejsi ode mnie omawiają sprawy królestwa.

Rozstali się. Hazlit podążył za gośćmi, którzy nie zauważyli nieszczęsnego incydentu z rudowłosą Amazonką.

Szczerze mówiąc, ów incydent zaczął się niewinnie i tak się powinien zakończyć. Lady Maggie nie spodobał się jego głupi żart z kwiatem, więc ukłuła go jego własną szpilką.

Wyświadczyła mu właściwie przysługę, bo o mało nie stracił głowy na widok tych jedwabistych, płomiennych, cudownych włosów okalających jej ramiona. Owionął go jej zapach — czysta, świeża nuta cynamonu — i zaplątał palce w długie, miękkie sploty. Gdy poczuł ich dotyk, na moment opuścił go rozsądek, co ona niewątpliwie dostrzegła.

Rzadko narażał się kobietom, ale ta nieślubna latorośl Morelanda miała w sobie coś, co zbijało go z pantałyku i pozbawiało galanterii należnej damom. Spotkali się zaledwie kilka razy, bo Hazlit zwykle unikał balów, wieczorków tańcujących i proszonych śniadań na świeżym powietrzu. Jego przyrodni brat ostatnio wżenił się w rodzinę Windhamów, co oznaczało, że Ben powinien się tym bardziej trzymać z dala od pozostałych panien.

Musiał bywać w Londynie ze względów towarzyskich, a zwłaszcza z powodu interesów, ale nikt się nie cieszył z jego obecności na spotkaniach socjety i wszyscy oddychali z ulgą, widząc go przy wyjściu.

W parlamencie sprawy przedstawiały się niewiele lepiej. Pojawiał się na zebraniach, takich jak u Morelanda, w zastępstwie hrabiego Hazeltona, dla którego rzekomo pracował. Moreland i kilka innych osobistości znali prawdę, ale trzymali języki za zębami.

W przeciwieństwie do panny Windham. Jednak i ona zaniemówiła, dostrzegłszy gorący wzrok Hazlita. Nie powinien do tego dopuścić. Była damą, mimo nieprawego pochodzenia, a on był dżentelmenem.

A przynajmniej za takiego go miano.

Dotarł do swojego londyńskiego domu w niecałe pół godziny. Spacer trwał zbyt krótko, by rozwiać mentalny zaduch, jaki pozostawiło w nim spotkanie u księcia. Moreland był zdeklarowanym torysem, choć miał poparcie drobnych właścicieli ziemskich i niezmiernie skutecznie zdobywał głosy osób o umiarkowanych poglądach po obu stronach Izby.

Niestety, spotkania u księcia ciągnęły się w nieskończoność i aż nazbyt często przeradzały w narzekanie i wzajemne docinki.

Hazlit oddał lokajowi kapelusz, laskę i rękawiczki, spojrzał na stojący w holu zegar i ruszył do biblioteki, która służyła mu za biuro. Przez tych kilka godzin, jakie dzieliły go od wieczornych zajęć, zdąży jeszcze przejrzeć korespondencję i raporty.

Ale zanim zasiadł za biurkiem, poszukał na półce tomiku poezji Wordswortha. Odpiął różyczkę z klapy surduta i ostrożnie wsunął ją między kartki. Potem zmusił się do pracy.

— Valentine! — Maggie przefrunęła przez sypialnię do saloniku i objęła ramionami wysokiego, ciemnowłosego mężczyznę, który bez zapowiedzi zjawił się w jej apartamentach. — Strasznie się za tobą stęskniłam. Ty łobuzie! Kiedy zjechałeś do miasta? Zabrałeś ze sobą Ellen?

Uścisnął ją mocno, uściskiem, na jaki stać tylko brata, który od Bożego Narodzenia tkwi na wsi ze swoją niedawno poślubioną młodą żoną, a potem podprowadził do siedziska pod oknem, wciąż obejmując ją ramieniem.

— Prosiłem Ellen, żeby zrezygnowała z podróży, i w końcu mnie posłuchała — odpowiedział. — Dała mi list do ciebie.

Wręczył siostrze złożoną kartkę papieru.

— Dobrze się czuje? — spytała Maggie. Jej radość nieco przygasła, kiedy zamiast Ellen zobaczyła tylko eleganckie pismo bratowej. Ellen i Val pobrali się całkiem niedawno i już oczekiwali radosnego wydarzenia. Była szczęśliwa z tego powodu, naprawdę. I szczerze im zazdrościła.

— Ellen nic nie dolega, za to ja się bardzo denerwuję jej stanem. Co tu się dzieje, Mags? — zapytał, rozglądając się po salonie, w którym panował kompletny rozgardiasz. — Czy przyjechałem do miasta po to, by się dowiedzieć, że moja siostra miewa napady szału?

Jeśli Maggie Windham darzyła uczuciem jakichkolwiek mężczyzn, byli to wyłącznie mężczyźni z jej rodziny: ojciec i bracia, wuj Tony i kuzynowie. W ich obecności czuła się doskonale, tylko niepotrzebnie trzęśli się nad nią, jej siostrami i księżną.

— Zgubiłam jeden z moich ulubionych drobiazgów. Trochę przesadziłam z poszukiwaniami.

— Kupię ci nowy. Przyjechałem do Londynu na próby z filharmonikami, ale podejrzewam, że już wyśledzili mnie szpiedzy Jej Wysokości. Chodźmy na zakupy, zanim zostanę poddany matczynemu śledztwu.

— Wiesz przecież, że możesz tu zostać. Nie musisz się zatrzymywać w pałacu. Możesz też nocować u Gayle’a, przecież mają z Anną dość miejsca.

— Powiedział mi to samo. — Val wstał i zaczął przechadzać się po pokoju, układając rzeczy na miejscu. Był nieprzyzwoicie przystojny. Szmaragdowozielone oczy, kruczoczarne włosy, nieco odrobinę za długie, i palce, które potrafiły wyczarować najsłodszą muzykę na dowolnym klawiszowym instrumencie.

Ale miał też wspólną wszystkim Windhamom skłonność do roztkliwiania się nad rodziną, która prawdopodobnie nasiliła się w przededniu zostania ojcem.

— Nie jesteś moją pokojówką, Val. — Maggie wstała i zaczęła wygładzać poduszki, które porozrzucała podczas poszukiwań.

— Jestem twoim ukochanym braciszkiem — odrzekł, podnosząc balowy pantofelek haftowany w róże. — Śliczny, ale mało używany. Nadal udajesz pustelniczkę, Mags?

— Czasami — odpowiedziała, poprawiając afgańską narzutę na kozetce. — Jej Wysokość nie pozwala mi stronić od ludzi, choć wie, że tego właśnie pragnę.

— Ja też bym ci nie pozwolił. — Val podniósł drugi pantofelek. — Wybieram się dziś wieczór na bal do Winterthura. Obiecaj, że ze mną pójdziesz i będziesz mnie bronić. Gdybym wiedział, jak bardzo tutejsze wesołe wdówki ostrzą sobie zęby na żonkosiów, na pewno odrzuciłbym zaproszenie.

— Lepiej zajrzyj do swojej matki, zanim pokażesz się w towarzystwie — poradziła mu Maggie. — Z taką niecierpliwością czeka na to, żeby zapytać cię osobiście o zdrowie twojej żony, że dzisiaj z trudem przełykała popołudniową herbatę.

— Jest też twoją matką. — Val zaczął układać jedwabne pończochy na otwartym wieku cedrowej skrzyni.

— Nie jest moją matką. Valentine, to moje niewymowne.

Wzruszył ramionami.

— Lubię niewymowne. Lubię śliczne rzeczy i śliczne kobiety. Chodź ze mną na tańce wieczorem, Mags. Nie mam ochoty iść tam bez ciebie.

— Dobrze, wpadnij po mnie, kiedy się już pokłonisz w pałacu.

— Umowa stoi. — Uśmiechnął się do niej i owinął szyję pończochą, jakby to była szubieniczna pętla. — Jeśli powiem Jej Wysokości, że wybierasz się ze mną w gości, nie da mi dopić herbaty.

— Przestań bawić się bielizną starszej siostry. — Zdjęła pończochę z szyi tego głuptasa. — Powiedz szczerze, jak się czujesz? Wyglądasz mizernie.

— Pracuję nad nowym utworem i zajmuje mi to cały czas. Ellen jest wyrozumiała, może nawet aż za bardzo — mówiąc to, wziął z toaletki niedużą pozytywkę.

— To od ciebie — przypomniała mu, gdy pięknymi palcami unosił wieczko. — Zagrasz dla mnie, zanim wyjdziesz, prawda?

— Nie ma chyba nikogo na świecie, kto częściej od ciebie wysłuchiwałby mojej muzyki. Zanuć sobie parę taktów Beethovena, jesteśmy nie do odróżnienia.

— Na litość boską, nikt nie nuci sobie Beethovena. — Przechyliła głowę i przyjrzała mu się uważnie. Jej braciszek dziwnie wydoroślał, odkąd się ożenił. — Ellen naprawdę dobrze się czuje?

— Potwierdza to w liście. — Val odłożył pozytywkę, obdarzając siostrę swoim nieporównywalnym uśmiechem. — Dostałem list od Deva przed moim wyjazdem z Bel Canto. — Podał Maggie kartkę zapisaną śmiałym pismem ich najstarszego brata. — Wygląda na to, że świetnie się dogaduje ze swoimi kobietami.

— Szczęściarz z naszego Devlina.

— Tęsknisz za nim, co?

— Pewnie, że tęsknię. — Maggie ciężko usiadła na łóżku. Domyślność Vala sprawiała jej przyjemność i zarazem irytowała. — Jesteśmy prawie w tym samym wieku i łączy nas...

— Nieprawe pochodzenie — Val podszedł i usiadł obok niej, ujmując jej lewą dłoń w swoją prawicę. — Oboje zostaliście uznani przez ojca, wszyscy w towarzystwie was przyjmują, a jednak wciąż was to gnębi.

— Z kobietami jest inaczej, Val. Ja nie mogę kupić sobie pułku i wyrobić pozycji w świecie, szarżując na Francuzów, by ich stłuc na kwaśne jabłko. Devlin to hrabia bohater.

— A jednocześnie nasz brat. — Val wsunął Maggie kosmyk włosów za ucho. — I polecił mi, żebym się tobą zajął i wyciągnął twój nos z tych szatańskich ksiąg. Idzie wiosna, Mags, czas wybrać się na tańce.

Niby to ją beztrosko zapraszał, a tak naprawdę robił jej wyrzuty.

Wielki Boże.

— Zmykaj stąd. — Wstała energicznie. — Musisz odwiedzić swoją mamusię, już ona będzie cię miała na oku.

— Wrócę tu o ósmej, ale weźmiemy twój powóz — oznajmił i również wstał. — Przeczytaj list od Deva. Na pewno czeka na odpowiedź.

— Przeczytam i będę gotowa do wyjścia na tańce, ale nie zamierzam siedzieć tam do późna, Val.

— Ja też nie.

Poszedł, przyprawiając Maggie o dziwne uczucie przygnębienia, które odczuwała za każdym razem, kiedy wychodził od niej ktoś z jej książęcej rodziny i zostawiał ją samą... choć walczyła o tę samotność od wielu długich lat.

— Dobry wieczór, panie Hazlit.

Lokaj Winterthura przywitał go uprzejmie, choć może nie tak donośnym głosem jak innych gości, tych utytułowanych. Tak samo witano Hazlita w kręgach socjety. Niechęć, wahanie, a w końcu uprzejma tolerancja ludzi, którzy nie wiedzieli, jak mają go traktować.

Odpowiadało mu to, bo dobrze służyło jego interesom. Nie zatrzymał się u szczytu schodów, gdy lokaj półgębkiem zapowiedział jego wejście, tylko dyskretnie wmieszał się w tłum kłębiący się pod olbrzymimi kandelabrami.

— Hazlit. — Lucas Denning skinął głową i ponuro się doń uśmiechnął. — Mam nadzieję, że zaraz zaczną się tańce.

— Orkiestra już stroi instrumenty, ale pierwsze pary zawsze zbierają się powoli. Jakiż to towarzyski kataklizm wyrwał cię z klubu?

Deene przejechał palcem po wykrochmalonym kołnierzyku i popatrzył na wystrojone damy.

— Matka poczęstowała mnie kolejnym wykładem.

— Na temat obowiązków spadkobiercy? Jeśli masz ich powyżej uszu, ruszaj na wyprawę w amerykańską dzicz.

— Spędziłem rok w koloniach i bardzo dziękuję za takie propozycje. Nie mów nikomu, ale z Amerykanami dużo lepiej się handluje niż z jakąkolwiek europejską nacją. Nie muszą się podnosić z ekonomicznej zapaści po tych wszystkich korsykańskich awanturach i potrzebują towarów już teraz.

— To się daje zauważyć — odparł Hazlit, usuwając się w cień pod górującą nad salą balową galerię dla muzykantów.

— Można by się spytać, jaki kataklizm przywabił tu ciebie — mruknął Deene. — Panie domu nigdy nie wiedzą, czy mają się cieszyć z twojego przybycia, czy raczej załamywać ręce.

Hazlit otaksował go spojrzeniem.

— Nie każdy ma szczęście być takim złotym kawalerem jak ty. Zważywszy na twój tytuł, to cud, że się jeszcze nie ożeniłeś.

— Nie wymawiaj tego słowa. — Deene zadygotał. Jego niesmak wcale nie był udawany. — Jestem za młody na małżeńskie okowy.

— To debiutantki są za młode. Wychodzą za nas, choć jeszcze bawią się lalkami.

— Myśl tak dalej, a niedługo sam staniesz przed ołtarzem.

Zamilkli, widząc służącego, który zbliżał się, balansując tacą z kieliszkami szampana.

Deene wychylił podany mu trunek, a potem ruszył w stronę pokoju do gry w karty, wyraźnie chcąc wymknąć się swatkom.

Hazlita kusiło, by pójść w jego ślady, ale wieczór dopiero się zaczął. Nikt się jeszcze nie upił, więc za wcześnie, by usłyszeć jakieś niedyskrecje, na co Hazlit liczył, przychodząc tu. Skierował się ku bufetowi z napojami orzeźwiającymi i po drodze wziął drugi kieliszek szampana, ale nawet nie umoczył w nim ust.

Panienki podpierające ściany i ich przyzwoitki często bywały źródłem wartościowych, choć niedocenianych informacji, więc Hazlit zaczął się przyglądać damom siedzącym wśród donic z paprociami i wypełniać w myśli swój karnet. Zacznie od przyzwoitki Abigail Norcross. Potem zatańczy z przyzwoitką damy, którą dyskretnie interesował się lord Norcross. Może z owdowiałą siostrą Norcrossa...

Na tym zejdzie mu czas aż do walca, a ponieważ nie sposób było odgadnąć, kto pojawi się później, postanowił nie snuć dalszych planów.

— Helene, cieszę się, że cię widzę — Maggie uścisnęła dłoń przyjaciółki. — Posuń się, usiądę z tobą w tych paprotkach.

— Widziałam, jak tańczysz z lordem Valem. — Helene chętnie zrobiła jej miejsce. — Odważny z niego człowiek, że pojawił się tu bez żony.

— Rzeczywiście jest odważny. — Maggie rozłożyła fałdy sukni, zajmując połowę wyściełanej ławki obok Helene Norcross Anders. — Dorastał jako najmłodszy z pięciu braci, więc jest sprytniejszy i bardziej zdecydowany od reszty. A teraz opowiadaj, kto się już zdążył zbłaźnić i którzy kawalerowie wyszli na łowy?

— Maggie, nie jesteś wdową, więc nie powinnaś mieć takiego podejścia do wieczorków tanecznych.

— Nie tańczę — Maggie wysunęła stopę w pantofelku i poruszyła palcami. — A ty nie plotkujesz. Zmiłuj się, Helene, muszę tu tkwić do kolacji i dłużej. Co ci szkodzi opowiedzieć mi o tym i owym?

— Wszystkie debiutantki trzęsą się z wrażenia, bo pojawił się Deene i podobno szuka żony.

— Lubię go — stwierdziła Maggie. — Nie gada głupot i nie częstuje nikogo fałszywymi uśmiechami.

— Podobno przyjaźni się z damami wątpliwej konduity — szepnęła Helene. — Mimo wszystko wolałabym jego niż całą tę hałastrę. Oho, nadchodzi. Ta panienka u jego boku wygląda jak kłusownik, który wybrał się na zające i nagle wypadł na niego dzik.

— Okropna jesteś, Helene. — Maggie skryła uśmiech, udając, że szuka czegoś w torebce.

— Takie jest życie.

Przegadały cały pierwszy zestaw tańców. Helene była ładną, bogatą wdówką i kilku co bardziej zdeterminowanych łowców majątku próbowało ją zaprosić na parkiet. Maggie obserwowała, jak przyjaciółka zręcznie stosuje uprzejme wymówki. Do innej taktyki uciekła się dopiero wtedy, gdy pojawił się przy nich Benjamin Hazlit.

Och, czyż nie wyglądał wspaniale w tym wieczorowym stroju? Delikatne płótno koszuli skontrastowane z ciemną cerą i włosami lśniło w blasku świec, a złota szpilka wpięta do fularu, guziki koszuli i spinki do mankietów błyszczały na tle czerni surduta. Był równie elegancki jak wszyscy ci utytułowani dżentelmeni, a dodatkowo górował nad nimi wzrostem. Doprawdy miał wspaniałą sylwetkę.

Róży tym razem nie było. W jego klapie tkwił jasnoczerwony goździk. Maggie pochwyciła smugę kwiatowego aromatu, gdy Hazlit pochylił się nad jej dłonią.

I przytrzymał ją odrobinę za długo. Co za dureń.

— Miałem nadzieję, że lady Anders uczyni mi zaszczyt i podaruje walca przed kolacją — powiedział. Jego oszałamiający uśmiech skierowany do wdowy nie ocieplił jednak oczu.

— Obiecałam go bratu — odpowiedziała Helene z równie udawanym żalem. — Ale może zamiast mnie zatańczyłby pan z panną Windham? Siedzi tu od wieków, z dobrego serca dotrzymując towarzystwa wdowie w całym tym rozgardiaszu.

Maggie rzuciła jej szybkie spojrzenie, ale w oczach Helene lśniła tylko czysta przekora.

— Lady Magdalene? — Hazlit wyciągnął ku niej dłoń w rękawiczce. — Czy zechce pani darować mi ten taniec?

Uśmiech na jego przystojnej twarzy pociemniał. Patrzył jej w oczy. Chcąc uniknąć tego badawczego spojrzenia, przyjęła podaną dłoń i wstała.

— Będę zaszczycona.

— Dzięki, lady Helene — powiedział, gdy palce Maggie dotknęły jego ręki.

Czeka ją jednak ten przeklęty walc.

— Nie wygląda pani na zaszczyconą — zauważył, prowadząc ją na parkiet. — Mam wrażenie, że planuje pani rychły koniec znajomości z lady Anders.

— Helene ma specyficzne poczucie humoru i wie, że wcześniej czy później się na niej odegram. Zmuszę ją do tańca z Jego Wysokością albo z Deene’em.

— Języki poszłyby wtedy w ruch. — Wyciągnął prawą rękę, czekając, aż Maggie położy na niej swoją lewą dłoń. Zawahała się, więc umieścił jej prawą rękę na swoim ramieniu i ujął lewą. — Lady Magdalene, czy ja naprawdę jestem taki okropny? Pani rodzice przyjmują mnie u siebie, a pani siostra z radością poślubiła mojego przyrodniego brata.

Dłoń na jej talii była ciepła, czuła ją nawet przez suknię i gorset.

— Bawi pana stawianie ludzi w trudnych sytuacjach — odpowiedziała, gdy orkiestra zaczęła przygrywkę. — To nie jest stosowne dla dorosłego mężczyzny. Obraziłabym się, ale podejrzewam, że pan wszystkich traktuje w podobny sposób.

— Potrafię być czarujący.

— Kiedy ma pan w tym swój cel — skomentowała, gdy zaczął się taniec. — To nie jest czar, panie Hazlit, tylko podstęp.

W odpowiedzi zatoczył z nią krąg po sali balowej, przyciskając ją nieco mocniej i nieco bliżej, niż nakazywał obyczaj.

Spodobało jej się to.

Była kobietą postawną i mało który partner okazywał się wystarczająco wysoki i stanowczy, by poprowadzić ją w tańcu. Ona sama nigdy nie prowadziła, choć kusiło ją to, gdy trafił jej się niezdecydowany tancerz, ale musiała uważać, żeby nie obracać się zbyt energicznie, nie pochylać za mocno, nie wyrywać za daleko. Niepewni siebie tancerze mogliby wypuścić ją z objęć, potknąć się albo splątać własne stopy z jej stopami.

Ale nie Hazlit. Tańczył dobrze, może nawet lepiej niż Val, który do tej pory był jej ulubionym partnerem.

Do tej pory. Do chwili gdy ten nieznośny człowiek nie uniósł jej do walca, tuląc w mocnych ramionach, wirując w płynnym, zestrojonym z nią rytmie. Ani razu nie spojrzała w dół. Poczuła się... zaniepokojona, że ktoś prowadzi ją tak pewnie i że jej się to tak spodobało.

— Teraz już wiem, jak poskromić pani ostry język. — Szepnął to wprost do ucha Maggie, niemal dotykając policzkiem jej skroni. Gdyby przysunął się odrobinę bliżej, zaczęto by na ich temat plotkować. — Wystarczy z panią zatańczyć i pani przycicha.

— Zwykle nie tańczę.

— Wiem, ale nie mam pojęcia dlaczego. Porusza się pani zwiewnie jak sylfida.

— Czy pan sobie ze mnie żartuje?

— Skądże znowu. — Odsunął się, by spojrzeć na nią w blasku świec płonących w kandelabrach. — Tańczyłem z wieloma kobietami i powtarzam, że jest pani znakomitą tancerką.

Nieco się odprężyła, słysząc te słowa. Może i był łajdakiem, ale zawsze mówił prawdę. Gdyby sobie z niej żartował, przyznałby to wprost.

— Niech mi pan coś obieca — powiedziała. Obrócił ją w piruecie i ponownie ujął w talii. Może jej się tylko tak wydawało, ale znowu przytulił ją mocniej.

— Nie rzucam obietnic na wiatr, milady — stwierdził, poważniejąc. — To, że raz zatańczyliśmy, nie oznacza, że może pani wykorzystać moje dobre serce.

— Nie wiedziałam, że ma pan dobre serce. Proszę mi obiecać, że nie będzie pan już szpiegował nikogo z mojej rodziny.

Przez moment zapanowała cisza, choć muzyka grała dalej, a jej partner ani razu nie pomylił kroku.

A więc o to chodziło.

Benjamin Hazlit, zgodnie z ogólnie przyjętymi regułami, był dżentelmenem. Nie brudził rąk pracą, niczego nie produkował — beczek, zboża, piwa ani garnków — więc nie odmawiano mu statusu dżentelmena. Ale to, co robił, kiedy nikt go nie obserwował, budziło podejrzenia w kręgach socjety.

Sąsiedzi zaczęli się zbytnio nim interesować, do tego stopnia, że niedługo zapewne będzie musiał zrezygnować z dotychczasowych źródeł utrzymania.

— Odwagi pani nie brak — powiedział do swej partnerki, przyciskając ją nieco mocniej, gdy zawirowali w tanecznym obrocie. — To trzeba przyznać.

— Pan jest odważniejszy — odparła, obracając się z wdziękiem. — Zakrada się pan, węszy, wałęsa po cudzych ogrodach, pozbawiając innych prywatności.

— Zakradam się do ogrodów, żeby flirtować i kraść pocałunki, jak wszyscy młodzi ludzie.

Prychnęła z niedowierzaniem, więc Hazlit uznał, że lepiej będzie przedstawić jej swoje racje bez świadków. Gdy znaleźli się w pobliżu otwartych drzwi na taras, poprowadził ją w tańcu na kamienne patio.

— Panie Hazlit. — Odsunęła się, a przynajmniej próbowała. — Co pan, u licha, wyprawia?

— Poruszyła pani temat, na który wolałbym rozmawiać na osobności. Bez wątpienia uznała pani, że taneczny parkiet to miejsce, gdzie może mnie pani bezkarnie strofować. Niech się pani trochę zastanowi, lady Magdalene.

— Nie używam tego tytułu.

Wypowiedziała te słowa z godnością, ale Hazlit dosłyszał w jej tonie cień urazy.

— Książę i księżna zaadoptowali panią. Wiem o tym, bo pani ojciec uznał, że może mi zaufać.

Rzuciła mu ostre spojrzenie w panujących wokół ciemnościach.

— Owszem, jestem adoptowana, ale nie używam tytułu.

Pozostawało zagadką dlaczego, a Hazlit lubił zagadki, o wiele bardziej niż powinien. Ale nie wyszli na ten nocny chłód po to, by rozwikłać sekret Maggie Windham.

— Zatem, panno Windham. — Zmarszczył brwi, gdy potarła zziębnięte dłonie o swoje ramiona. — Porozmawiajmy o moich dochodzeniach.

— O wtykaniu nosa w nie swoje sprawy.

Narzucił swój wieczorowy surdut na jej ramiona i z zadowoleniem zauważył, że tym gestem zachwiał w niej pewność siebie. To niespotykane wydarzenie zasługiwało na notkę w „Timesie”.

— Pozwolę sobie przypomnieć, że to pani matka wynajęła mnie, abym zbadał pochodzenie gospodyni pani brata. Tej samej damy, którą całkiem niedawno poślubił.

— To nie jest moja matka, a pana szpiegowanie naraziło Gayle’a i Annę na większe niebezpieczeństwo. Nie życzę sobie tego, zrozumiano?

Ruszyła w głąb ogrodu, nie zdając sobie chyba sprawy, że prowadzi go w coraz większy cień.

Hazlit nie odstępował jej, przyzwyczajony do przebywania w pogrążonych w mroku zakątkach.

— Życzy sobie pani zatem, żebym zrezygnował ze źródła moich zarobków i pozbawił pani utytułowanych znajomych możliwości skorzystania z moich usług?

— Sprowadził pan Lucille Ramboullet do ojca, kiedy uciekła z domu. Jest teraz żoną Alfreda Huxtable, dwukrotnie od niej starszego.

Hazlit wziął ją pod ramię, jakby po prostu gawędzili, a nie wykłócali się ze sobą.

— Co oznacza, że ten straszny lord Huxtable ma około trzydziestu pięciu lat. Dziewczyna uciekła z łajdakiem, któremu zależało tylko na jej pieniądzach. Ona ma siedemnaście lat, panno Windham, i ani krztyny mózgu w ślicznej główce. Jak pani sądzi, czy należało się w tej sprawie kierować jej osądem?

— Miała swoje powody. Jej sytuacja dobitnie pokazuje, jakie problemy powstają przez pana tak zwane dochodzenia.

— Chyba nie dojdziemy do porozumienia — odpowiedział. Zatrzymał się i zmarszczył brwi. Magdalene Windham wyraźnie zrezygnowała z zamążpójścia i wybrała staropanieństwo — co za marnotrawstwo, choćby ze względu na te cudowne włosy — ale w jej karcących go słowach wyczuł autentyczne oburzenie. A nawet przerażenie.

A więc miała jakiś sekret. Uświadomił sobie to między jednym a drugim uderzeniem serca i poczuł przemożną chęć, by odkryć jej tajemnice. Czasem bawił się w śledztwa, za które nikt mu nie płacił. Dzięki temu nie popadał w gnuśność i ćwiczył zmysł obserwacji.

— Nie wałęsam się po cudzych ogrodach.

Odwróciła się i rozejrzała wokół.

— Właśnie się pan wałęsa.

Wzeszedł księżyc. Choć nie był w pełni, w miarę jak wznosił się nad horyzontem, stawało się coraz jaśniej.

Koniec wersji demonstracyjnej