Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Joanna Złotnicka

Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

The Mystery Woman

Copyright © 2013 by Jayne Ann Krentz

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4755-7

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Dedykacja

Frankowi z miłością, na zawsze

1

1

Beatrice Lockwood pośliznęła się na krwi, która cienką strużką wypływała spod drzwi. W ostatniej chwili chwyciła klamkę, z trudem utrzymując równowagę.

Wiedziała, że widok, jaki zastanie po drugiej stronie, będzie ją prześladował do końca życia. I nie były do tego potrzebne zdolności parapsychiczne. Wbrew jej woli zmysły rozpaliła przerażająca wizja. Spojrzała na podłogę. Z odcisków stóp kipiały pozostałości energii towarzyszącej aktom przemocy. Mroczne mieniące się ślady widniały także na szklanej gałce. Strumienie paranormalnej energii wrzały niezdrowym światłem, które zmroziło jej krew w żyłach.

Chciała rzucić się z krzykiem do ucieczki i zniknąć w ciemności nocy, ale nie mogła zostawić bez pomocy człowieka, który okazał jej życzliwość, oferując dobrze płatną i porządną pracę.

Otworzyła drzwi gabinetu doktora Rolanda Fleminga, trzęsąc się ze strachu. W mdłym świetle lampy naftowej dostrzegła leżącego na podłodze zakrwawionego mężczyznę.

Roland zawsze szczycił się modnym wyglądem. Nosił szyte na miarę garnitury, elegancko wiązał szykowne krawaty i apaszki. Jego szpakowate kręcone włosy zawsze były ostrzyżone i uczesane według najnowszej mody, a bokobrody i wąsy starannie wystylizowane. Tytułował się doktorem, ale, jak kiedyś wyznał Beatrice, wcale nim nie był i nadawał się bardziej na artystę estradowego niż na naukowca. Dzięki charyzmatycznej osobowości i imponującej prezencji przyciągał na swoje wykłady o zjawiskach nadnaturalnych rzesze entuzjastów.

Gdy Beatrice weszła do gabinetu, zobaczyła, że jego nieskazitelnie biała koszula i ciemnoniebieski wełniany płaszcz są nasiąknięte krwią, a okulary w złotej oprawie leżą na podłodze. Podbiegła do Rolanda, przyklękła przy nim i drżącymi rękami rozpięła mu koszulę.

Na piersi mężczyzny widniała głęboka rana, z której tryskała krew. Beatrice wiedziała, że Fleming nie ma szans, ale mimo to przycisnęła dłonie do rany, próbując zatamować krwawienie.

— Rolandzie — wyszeptała. — Wielkie nieba, co tu się stało?

Fleming jęknął. Otworzył szare oczy, które powlekał już całun śmierci, i usiłował skupić wzrok na jej twarzy, ale spojrzenie uciekało na boki. Gdy ją w końcu rozpoznał, przez jego twarz przemknął wyraz paniki, która na chwilę przywróciła go życiu. Zacisnął zakrwawioną dłoń na jej nadgarstku.

— Beatrice — wychrypiał z wysiłkiem. — On szukał ciebie. Powiedziałem, że cię tu nie ma. Nie uwierzył mi.

— Ale kto to jest?

— Nie znam go. To jakiś szaleniec. Zwariował na twoim punkcie. Nadal jest w budynku. Szuka jakiegoś śladu, żeby cię znaleźć. Uciekaj, na miłość boską.

— Nie mogę cię zostawić — odparła.

— Musisz. Dla mnie nie ma już ratunku. On chce ciebie.

— Ale dlaczego?

— Nie wiem, nie znam przyczyny. Na pewno chodzi o coś strasznego. Nie obarczaj mnie dodatkową winą. Już dość mam na sumieniu. Uciekaj. No już, błagam cię.

Oboje wiedzieli, że nie może mu pomóc, lecz mimo to nadal się wahała.

— Wiesz, że potrafię się o siebie zatroszczyć — powiedziała. Zadarła spódnicę i sięgnęła po niewielki pistolet, który trzymała w kaburze zamocowanej na udzie. — Sam mnie nauczyłeś, jak się z tym obchodzić.

— Pistolet ci się nie przyda. On porusza się z ogromną prędkością i jest bezlitosny. Uciekaj.

Wiedziała, że Roland ma rację. Wprawdzie sam nauczył ją obsługiwać pistolet, który zawsze ze sobą nosiła, ale zawsze podkreślał, że jest celny tylko na krótki dystans, w innych sytuacjach się nie sprawdza. Można z niego oddać śmiercionośny strzał do drugiego gracza przy karcianym stoliku albo do współpasażera we wnętrzu powozu. I nic poza tym.

— Rolandzie...

Mocniej ścisnął jej nadgarstek.

— Byłaś dla mnie jak córka, Beatrice. Moim ostatnim życzeniem jest ocalenie ci życia. Uczyń mi ten zaszczyt i pozwól je spełnić. Uciekaj stąd. Wyjdź przez kryjówkę. Zabierz plecak i latarnię. Odejdź stąd i nie waż się wracać. On będzie cię szukał. Jeśli chcesz przeżyć, musisz przypomnieć sobie wszystko, czego cię nauczyłem o sztuce aktorskiej. Najważniejsza jest zasada numer jeden.

— Udawaj kogoś innego. Tak, pamiętam.

— To dobrze — wycharczał Roland. — A teraz uciekaj. Postaraj zgubić się w tłumie i pozostań w ukryciu. To twoja jedyna nadzieja. Ten potwór tak łatwo się nie podda.

— Będę za tobą tęskniła, Rolandzie. Kocham cię.

— Wniosłaś promień światła w moje samotne, zmarnowane życie, moja droga. Ja też cię kocham. Idź już.

Zakasłał. Z kącików jego ust popłynęła krew. Beatrice poczuła, że pierś Fleminga znieruchomiała, a serce przestało bić. Krew sączyła się z rany już tylko wąską strużką.

Beatrice przez długą chwilę wpatrywała się w niego w milczeniu, zbyt przerażona, by płakać. Ciszę przerwał odgłos ciężkich kroków na schodach. Z pistoletem w dłoni, wstała z kolan i podbiegła do szafy na drugim końcu gabinetu.

W ciągu minionych lat akademia Fleminga mieściła się w rozmaitych lokalach, ale w każdej z tych siedzib urządzał kryjówkę. Uważał, że ten środek bezpieczeństwa jest konieczny z dwóch powodów. Po pierwsze, dla ochrony przed rabusiami. Gdy interesy dobrze szły, sporo zarabiali, a pieniądze zawsze przyciągają złoczyńców różnej maści.

Jednakże dla Rolanda ważniejsza była druga przyczyna. Charakter ich pracy sprawiał, że poznawali tajemnice innych ludzi, co niekiedy stwarzało poważne zagrożenie. Klienci chętnie zwierzali się osobom o zdolnościach parapsychicznych, zwłaszcza podczas kosztownych prywatnych konsultacji, na których chcieli uzyskać poradę, a sekrety bywają niebezpieczne.

Beatrice obawiała się, że otwieraniu drzwi do szafy będzie towarzyszyło skrzypienie, ale na szczęście nic takiego nie nastąpiło. Najwyraźniej Roland zadbał o to, by zawiasy były dobrze naoliwione, pomyślała z ulgą.

Chwyciła skraj poplamionej krwią spódnicy, weszła do szafy i zamknąwszy za sobą drzwi, po omacku próbowała znaleźć dźwignię, która otwierała ukrytą płytę.

Po chwili jej się to udało i wewnętrzne drzwi otworzyły się z delikatnym, przytłumionym dźwiękiem. Poczuła powiew zatęchłego wilgotnego powietrza ze starego kamiennego przejścia. Przez szczelinę w zewnętrznych drzwiach szafy wpadała wąska smuga światła, w którym dostrzegła niedużą osłoniętą latarnię, pudełko zapałek i dwa płócienne plecaki leżące na podłodze. Schowała pistolet do kabury, sięgnęła po latarnię i wzięła zapałki.

Przerzuciła swój plecak przez ramię i zerknęła na plecak Rolanda. Nie mogła go zabrać, gdyż nie dałaby rady dźwigać obu naraz, ale wiedziała, że są w nim pieniądze, które bardzo jej się przydadzą. Musi z czegoś żyć, zanim zdoła zorganizować coś nowego.

Otworzyła plecak Rolanda i zaczęła przeszukiwać zawartość. Wyczuła pod palcami jakieś ubrania, twardą okładkę notesu oraz kopertę. Otworzyła ją, sądząc, że są w niej pieniądze przygotowane na nagły wypadek, ale znalazła tylko fotografie. Wsunęła je z powrotem do koperty i szukała dalej. Tym razem odkryła paczkę przewiązanych sznurkiem listów.

Odłożyła je i sięgnęła głębiej. Wreszcie namacała miękki skórzany woreczek wypełniony banknotami. Wyjęła go i wrzuciła do swojego plecaka.

Już miała zapalić latarnię i ruszyć w głąb ciemnego tunelu, gdy usłyszała, że morderca wrócił do gabinetu. Nie mogąc oprzeć się pokusie, zerknęła przez szczelinę.

Mężczyzna stał nad ciałem Fleminga, ale widziała tylko czubki jego ciężkich skórzanych butów i skraj długiego czarnego płaszcza.

— Okłamałeś mnie — powiedział z silnym rosyjskim akcentem. — Umarłeś, ale ze mną i tak nie wygrasz, nieszczęsny stary głupcze. Znalazłem peruki. Znalazłem stroje, które nosi na scenie. Dopadnę ją. Musi tu być coś, co mi podpowie, gdzie jej szukać. Kościsty nigdy nie przegrywa.

Poszedł w drugi koniec pokoju i znalazł się poza zasięgiem wzroku Beatrice. Słyszała tylko, że gwałtownie otwiera szuflady, i zdała sobie sprawę, że w każdej chwili może otworzyć drzwi szafy. Ledwie o tym pomyślała, znów rozległ się jego głos. Tym razem dobiegał od drzwi gabinetu.

— Ach tak, rozumiem — syknął morderca. — Jesteś tu gdzieś, dziwko? Wdepnęłaś w jego krew, głupia kobieto. Widzę ślady stóp. Wyjdź z szafy, to nie zrobię ci krzywdy. Nie opieraj się, bo drogo za to zapłacisz.

Ślady stóp. Jak mogła o tym zapomnieć?

Z trudem łapała oddech. Drżała tak mocno, że musiała zebrać całą energię, by zamknąć ciężką drewnianą płytę w tylnej ścianie szafy. Kiedy Roland instalował ten mechanizm, zapewniał ją, że zarówno zamek, jak i płyta są solidne. Prędzej czy później Kościsty sforsuje wewnętrzne przejście, ale przy odrobinie szczęścia do tego czasu ona zdąży uciec.

Ciężka pięść spadła na tylną ścianę szafy.

— Nie ukryjesz się przede mną! Ja nigdy nie przegrywam!

Beatrice zapaliła latarnię. Jaskrawe światło napełniło kamienny tunel diabelskimi cieniami.

Poprawiła plecak na ramieniu i pobiegła w ciemność. Była pewna jednego: nigdy nie zapomni przerażającej energii, która kipiała ze śladów pozostawionych przez Kościstego.

2

2

Kilka miesięcy później

Strasznie tu gorąco, nie uważasz? — zauważyła Maud Ashton, wachlując się energicznie jedną ręką, a drugą podnosząc do ust szklankę z lemoniadą. — Aż dziw bierze, że damy nie mdleją w tańcu.

— Tak, rzeczywiście ciepło — przyznała Beatrice. — Ale drzwi sali balowej są szeroko otwarte i do środka wpada chłodne powietrze z ogrodu. Ci, którzy tańczą, mogą korzystać z tego dobrodziejstwa i zapewne dlatego nie mdleją z gorąca.

Siedziała z Maud, inną damą do towarzystwa, na ławce w cichej wnęce poza salą. Przebywały tu niemal od początku balu, pogrążone w rozmowie. A właściwie był to monolog Maud Ashton, która z nieskrywaną goryczą opowiadała Beatrice smutne dzieje swego życia. Jej historia była istotnie niewesoła, acz niezbyt oryginalna. Podobne mogłoby opowiedzieć wiele kobiet zmuszonych do zarabiania na życie jako damy do towarzystwa.

Jednakowoż Maud uważała, iż spotkał ją los gorszy niż śmierć — dramatyczna utrata pozycji społecznej z powodu bankructwa męża. Pan Ashton, ogłosiwszy niewypłacalność, popłynął do Ameryki szukać szczęścia na Dzikim Zachodzie i wszelki słuch o nim zaginął, a Maud, pozbawiona zamożnych krewnych kobieta w średnim wieku, została obciążona długami małżonka. W tej sytuacji przyjęcie posady damy do towarzystwa wydawało się jedynym rozwiązaniem.

Przywykła obracać się w zupełnie innym świecie. Gdy wyszła za bogatego dżentelmena z wyższych sfer, uzyskała wstęp na modne salony, które teraz mogła tylko obserwować z oddali. W minionych latach nosiła eleganckie suknie, piła szampana i do świtu tańczyła walce w świetle kandelabrów. Teraz musiała się zadowolić pozycją na obrzeżach socjety. Płatne damy do towarzystwa asystowały swoim pracodawczyniom, zazwyczaj wdowom lub starym pannom, gdy te wybierały się na wieczorki taneczne, wiejskie przyjęcia, wykłady czy przedstawienia teatralne. Ale podobnie jak guwernantki stapiały się z otoczeniem.

Świat był okrutny dla niezamożnych kobiet pozbawionych męskiej opieki. Miały doprawdy niewielki wybór zajęć, które mogły podjąć bez uszczerbku dla reputacji. Nic dziwnego, że Maud nienawidzi swego losu, pomyślała Beatrice. Ale z drugiej strony, nie musiała się obawiać bezwzględnego mordercy, który z sobie tylko wiadomych powodów przysiągł, że ją dopadnie. Nikt nie zabił niewinnego człowieka niemal na jej oczach.

— Ten bal ciągnie się bez końca — narzekała Maud. Sprawdziła godzinę na zegarku, zamocowanym przy pasku wraz z buteleczką soli trzeźwiących. — Mój Boże, dopiero północ. Będziemy tu siedzieć co najmniej do trzeciej. A potem następny bal. Nic, tylko skoczyć z mostu. Muszę dolać jeszcze kropelkę dżinu do tej okropnej lemoniady.

Sięgnęła do torebki i wyjęła z niej niewielką buteleczkę. Gdy nalewała dżin do lemoniady, szklanka wyśliznęła jej się z ręki. Wzmocniona alkoholem lemoniada chlusnęła na skromną szarą spódnicę Beatrice.

— O rety! — zmartwiła się Maud. — Bardzo przepraszam.

Beatrice szybko wstała i strzepnęła ciężkie fałdy sukni.

— Nic się nie stało — uspokoiła swoją towarzyszkę. — To stara suknia.

Miała w szafie kilka innych, bardziej szykownych i modnych, ale gdy pracowała dla agencji Flint & Marsh, celowo wkładała te, które nie rzucały się w oczy.

— Ależ ze mnie niezdara. — Maud sięgnęła po chusteczkę i próbowała zetrzeć mokre ślady z sukni, robiąc przy tym mnóstwo zamieszania.

Beatrice poczuła, że nadciąga katastrofa. Przebiegł ją dreszcz niepokoju i zdała sobie sprawę, że coś idzie nie tak, jak powinno.

Odwróciła się i omiotła wzrokiem parkiet sali balowej. Daphne Pennington gdzieś zniknęła.

W normalnych okolicznościach nie byłoby to alarmujące, ot, lekkomyślna młoda dama wymknęła się do ogrodu z którymś z dżentelmenów, aby pozwolić mu skraść kilka pocałunków. Nie pierwszy raz i bez wątpienia nie ostatni.

Ale dzisiejsza sytuacja zdecydowanie odbiegała od normy, gdyż wraz z podopieczną Beatrice zniknął podpierający się laską mężczyzna z blizną na twarzy.

Zauważyła go kilka minut wcześniej, a właściwie wyczuła, że ktoś jej się przygląda. Natychmiast przeszukała wzrokiem tłum wypełniający salę, aby zlokalizować źródło swojego niepokoju. Wszak nikt nigdy nie zwracał uwagi na damy do towarzystwa.

Kiedy napotkała spojrzenie mężczyzny z blizną, który wspierał się na metalowej lasce z rękojeścią z kości słoniowej, ogarnęło ją nerwowe podniecenie. Miała wrażenie, że już gdzieś widziała tego człowieka, a zarazem całkowitą pewność, że nie spotkała go nigdy w życiu.

Gdyby było inaczej, na pewno zapadłby jej głęboko w pamięć. Jego twarz o ostrych rysach szpeciła blizna na lewym policzku, będąca śladem po ostrym cięciu, i podpierał się laską. Nie to jednak było najważniejsze. Nieznajomy mężczyzna przyciągał uwagę Beatrice z powodu siły, jaka z niego promieniowała. Bez wątpienia odznaczał się niezłomnym charakterem, a w jego oczach malowały się nieugiętość i stanowczość. Bardziej pasowałby do niego miecz niż laska.

Przez sekundę czy dwie wpatrywał się w nią tak intensywnie, aż zabrakło jej tchu. Potem, jakby usatysfakcjonowany tym, co zobaczył, całkiem stracił zainteresowanie. Odwrócił się i ruszył w głąb pustego korytarza. Okazało się, że laseczka nie jest tylko modnym rekwizytem, ale niezbędną pomocą w chodzeniu. Mężczyzna nie zginał w kolanie lewej nogi i wyraźnie utykał.

Beatrice po chwili odzyskała oddech, ale jej zmysły pozostały w stanie nerwowego pobudzenia. Była pewna, że jeszcze spotka mężczyznę z laseczką. To przekonanie wprawiało ją w niepokój, podobnie jak świadomość, że w głębi duszy pragnie go znowu zobaczyć. Wmawiała sobie, że po prostu chce się dowiedzieć, dlaczego przyciągnęła jego wzrok, mimo iż z taką starannością zadbała o swój kamuflaż.

Na razie jednak musiała się skupić na swoim zadaniu. Daphne i mężczyzna z blizną nie byli jedynymi osobami, których brakowało w sali balowej. Zniknął też dżentelmen, z którym Daphne tańczyła, przystojny młodzieniec przedstawiony dziewczynie przez przyjaciela rodziny Penningtonów.

Sytuacja wymagała szybkiej interwencji.

— Przepraszam — powiedziała Beatrice do swej towarzyszki — ale wydaje mi się, że panna Pennington udała się do swojego pokoju. Może rozdarła suknię albo uszkodziła balowy pantofelek. Muszę sprawdzić, czy nie trzeba jej pomóc.

— Ale pani suknia jest poplamiona! — wykrzyknęła Maud. — Jeśli teraz nic z tym nie zrobimy, będzie do niczego!

Beatrice zignorowała towarzyszkę. Wzięła torebkę i szybko ruszyła korytarzem.

Zniszczona suknia oznaczałaby katastrofę dla większości dam do towarzystwa, których dochody były tak mizerne, że ograniczały wydatki na garderobę, ale Beatrice miała teraz inne zmartwienie. Musiała udowodnić, że zasługuje na pokaźną pensję, którą płaciła jej agencja Flint & Marsh. Modliła się, aby nie było za późno.

Daphne i Euston tańczyli w pobliżu drzwi do ogrodu, kiedy widziała ich po raz ostatni. Prawdopodobnie tamtędy się wymknęli.

Babka Daphne, lady Pennington, gawędziła na drugim końcu sali z trzema innymi damami. Beatrice postanowiła, że nie będzie jej informować o rozwoju sytuacji, gdyż przedzieranie się przez tłum zajęłoby zbyt wiele cennego czasu.

Godzinę wcześniej, gdy przybyła tu z lady Pennington i Daphne, zbadała wszystkie wyjścia z sali balowej. Doszła wówczas do wniosku, że gdyby ktoś chciał narazić na szwank dobre imię panny, czego obawiała się jej babka, zwabiłby ofiarę do pogrążonego w ciemności ogrodu.

Beatrice podeszła do drzwi w głębi słabo oświetlonego korytarza, które znalazła podczas wcześniejszego rekonesansu, otworzyła je i wyszła na dwór. Owionęło ją ciepłe letnie powietrze. Przystanęła na chwilę, aby się rozejrzeć.

Rozległy ogród był otoczony wysokim murem. Teren wokół tarasu oświetlały kolorowe latarnie, ale Beatrice znajdowała się w ciemnej części koło szopy ogrodnika. Było stąd niedaleko do bramy, która wychodziła na wąską alejkę za ogrodem. Gdyby ktoś chciał uprowadzić młodą pannę, bez wątpienia zostawiłby tam powóz. Taras sali balowej znajdował się w pewnej odległości od miejsca, w którym stała. Jeżeli szybko dotrze do bramy, to powinna znaleźć się tam wcześniej niż Daphne i jej porywacz.

Jeśli szybko tam dotrze i jeśli jej rozumowanie jest poprawne. Za dużo tych „jeśli”. Całkiem prawdopodobne, że myli się w swoich rachubach. Być może Daphne oddaje się w tej chwili niewinnemu flirtowi z bardzo atrakcyjnym panem Eustonem, który wcale nie zamierza wyrządzić jej krzywdy.

To jednak nie tłumaczyło zniknięcia nieznajomego z blizną. Intuicja podpowiadała jej, że nie było ono przypadkowe.

Postawiła torebkę obok schodka, zadarła spódnicę i wyjąwszy mały pistolet z kabury na udzie, pobiegła w stronę bramy ścieżką wiodącą między dwoma rzędami wysokiego żywopłotu. Dzięki szarej sukni nie wyróżniała się z otoczenia.

Gdy zbliżała się do bramy, usłyszała stłumiony stukot końskich kopyt w alejce po drugiej stronie muru.

Dotarła do końca żywopłotów i przystanęła. W świetle księżyca dostrzegła, że brama jest uchylona. Zgodnie z jej przewidywaniami czekał tam mały, szybki powóz. Oznaczało to, że musi w nim siedzieć drugi mężczyzna.

W tym momencie do jej uszu dobiegł odgłos stóp. Zbliżał się w jej kierunku. Ktokolwiek porwał Daphne, zjawi się za kilka sekund. Nie mogła walczyć jednocześnie z dwoma złoczyńcami. Musiała zamknąć bramę, aby mężczyzna z powozu nie mógł pospieszyć na pomoc swojemu wspólnikowi.

Podbiegła do bramy, zatrzasnęła ją i odwróciła się na pięcie, by zmierzyć się z Richardem Eustonem wyłaniającym się z ciemnego ogrodu.

W pierwszej chwili jej nie zauważył, gdyż był zajęty przytrzymywaniem Daphne, która próbowała się wyrwać, mimo iż miała skrępowane z przodu ręce, w ustach knebel ze zwiniętej chustki.

Beatrice wycelowała w Eustona z pistoletu.

— Puść pannę Pennington, bo strzelę. Z tej odległości nie spudłuję.

— Co jest, do cholery? — Euston stanął jak wryty, a jego zdumienie szybko zmieniło się w gniew. — Jesteś tylko damą do towarzystwa, a nie ochroną.

— Nie żartuję — ostrzegła Beatrice.

Odwiodła kurek i skierowała broń w pierś Eustona, który, zamiast puścić Daphne, zasłonił się nią jak tarczą.

W tym momencie z mroku za nim wyłonił się jakiś cień, a dłoń w ciemnej rękawiczce chwyciła go za gardło i mocno ścisnęła.

Teraz Euston puścił Daphne i usiłował walczyć z napastnikiem. Nieskutecznie. W kilka sekund było po wszystkim — osunął się nieprzytomny na ziemię.

Za wysokim murem rozległ się świst bata, a po chwili stukot końskich kopyt i kół powozu toczących się po ulicy. Powóz odjeżdżał w wielkim pośpiechu. Najwyraźniej woźnica uświadomił sobie, że plan porwania panny się nie powiódł.

Daphne podbiegła do Beatrice. Obie patrzyły na mężczyznę z laską, który powoli wkraczał w krąg księżycowego światła. Beatrice wycelowała w niego pistolet.

— Czy damy do towarzystwa zawsze są uzbrojone? — zapytał niskim i zdumiewająco spokojnym głosem, patrząc na Beatrice takim wzrokiem, jakby była interesującym dziwolągiem.

— Kim pan jest? — zapytała. — Jeśli ma pan zamiar dokończyć to, co zaczął Euston, radzę się dobrze zastanowić.

— Zapewniam panią, że nie zamierzam porywać panny Pennington. To z panią chciałbym porozmawiać.

— Ze mną?

Wpatrywała się w niego zaszokowana, nie mogąc wykrztusić słowa. Czuła, że jest bliska paniki.

— Pozwoli pani, że się przedstawię — mówił dalej tym samym spokojnym, opanowanym tonem. — Joshua Gage, do usług. Mamy wspólnych przyjaciół na Lantern Street.

Przypływ ulgi niemal zbił ją z nóg. Nie robił aluzji do jej przeszłości w Akademii Okultyzmu. Miał na myśli Lantern Street. Zmusiła umysł do koncentracji, próbując sobie przypomnieć, czy podczas pracy dla agencji Flint & Marsh spotkała mężczyznę o tym nazwisku. Nikt nie przychodził jej do głowy.

— A kogo pan zna na Lantern Street? — zapytała ostrożnie.

— Pani pracodawczynie, pani Flint i pani Marsh, na pewno za mnie poręczą.

— Niestety, żadnej z nich tu nie ma, aby nas przedstawić — zauważyła.

— Może to wystarczy. — Sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął wizytówkę. — Zdaję sobie sprawę, że nie da się tego odczytać przy świetle księżyca, ale może to pani zrobić po powrocie do sali balowej. Proszę zabrać wizytówkę rano na Lantern Street. Pani Flint i pani Marsh na pewno rozpoznają pieczęć. Proszę im powiedzieć, że Posłaniec pana Smitha przesyła im ukłony.

— Kim jest pan Smith?

— Moim byłym pracodawcą.

Beatrice ogarnęło dziwne przeczucie, że jeśli weźmie wizytówkę, jej życie zmieni się w sposób, którego nawet nie jest w stanie sobie wyobrazić. Nie będzie odwrotu. Nie bądź śmieszna, zganiła się w myślach.

Zrobiła kilka ostrożnych kroków po wilgotnym trawniku i sięgnęła po wizytówkę. Przez moment oboje trzymali sztywną białą tekturkę. Beatrice przeszył lekki dreszcz, niczym iskra elektryczna. Nie była w stanie pozbyć się wrażenia, że jej świat został właśnie wywrócony do góry nogami. Powinna się martwić, powinna być przerażona. Ale nic z tych rzeczy. Czuła tylko niewytłumaczalne podekscytowanie.

Podekscytowana idiotka, skarciła się w myślach. Przecież nie miała cienia wątpliwości, że Posłaniec pana Smitha jest bardzo niebezpiecznym człowiekiem.

Spojrzała na wizytówkę. Było na niej jakieś nazwisko — zapewne tajemniczego pana Smitha — ale nie dało się go odczytać w świetle księżyca. Wyraźnie jednak czuła pod palcami wypukły wzór pieczęci. Po chwili wahania wsunęła wizytówkę do kieszeni sukni.

— Jeszcze daleko do rana, a pewne decyzje trzeba podjąć od razu — powiedziała, siląc się na stanowczy ton.

Między nią a panem Gage’em panowała bardzo krucha równowaga sił. Wydarzenia tego wieczoru nie ułożyły się po jej myśli. Jeden fałszywy krok, a pan Gage przejmie kontrolę na sytuacją, o ile już tego nie zrobił. Tymczasem to była jej sprawa i to ona ponosiła odpowiedzialność za bezpieczeństwo Daphne.

— Święta prawda, ale szczegółowe wyjaśnienia zajęłyby dużo czasu, a nie mamy go w nadmiarze — odparł Joshua. — Musi pani wrócić do sali balowej z panną Pennington, żeby nie narażać jej na plotki.

Miał rację. Dobro Daphne było w tej chwili najważniejsze. Tajemnica pana Gage’a będzie musiała poczekać. Trzeba podjąć decyzję, i to natychmiast.

— Sądzę, że pańska znajomość z właścicielkami agencji Flint & Marsh musi mi na razie wystarczyć za referencje — rzekła.

— Dziękuję pani — odpowiedział Joshua z wyraźnym rozbawieniem.

Opuściła pistolet i odwróciła się, aby dyskretnie podnieść halki. Wsunęła broń z powrotem do kabury i opuściła spódnicę.

Gdy się wyprostowała, dostrzegła, że Daphne wpatruje się w nią z nieskrywaną fascynacją. Joshua również ją obserwował, opierając obie dłonie na uchwycie laski. Z wyrazu jego twarzy nie dawało się niczego odczytać, ale odniosła dziwne wrażenie, że Gage’owi spodobało się, iż jest uzbrojona.

Większość mężczyzn byłaby tym zaszokowana, pomyślała. Może nawet przerażona.

Usunęła knebel z ust Daphne i rozwiązała jej ręce.

— Panno Lockwood — powiedziała dziewczyna, odetchnąwszy głęboko kilka razy. — Nie wiem, jak mam pani dziękować. — Zwróciła się do Gage’a i dodała: — Panu również, sir. Nigdy w życiu się tak nie bałam. I pomyśleć, że moja babcia miała rację. Ktoś rzeczywiście chciał mnie uprowadzić. Nie przyszłoby mi do głowy, że to może być pan Euston. Wydawał się prawdziwym dżentelmenem.

— Na szczęście już po wszystkim — uspokoiła ją Beatrice. — Nie jest ci słabo?

— Nie mam zamiaru mdleć — zapewniła Daphne i uśmiechnęła się dzielnie, choć usta jej drżały. — Nie pozwoliłabym sobie na taką słabość po tym, jak obroniła mnie pani pistoletem. Jest pani dla mnie wzorem, panno Lockwood.

— Dziękuję, ale obawiam się, że pan Gage ma rację — stwierdziła Beatrice. — Musimy natychmiast wracać do sali balowej. Doprawdy niewiele trzeba, żeby zrujnować reputację młodej damy.

— Suknia jest w dobrym stanie, ale pantofelki mam całkiem przemoczone — oznajmiła Daphne. — I w dodatku poplamione trawą. Każdy pozna, że spędziłam dużo czasu w ogrodzie.

— Właśnie dlatego damy do towarzystwa, które asystują młodym pannom na balach, zawsze zabierają ze sobą zapasową parę pantofelków — odparła Beatrice. — Mam je w torebce. Chodźmy, trzeba się spieszyć.

Daphne ruszyła przed siebie, ale przystanęła przy leżącym na ziemi Richardzie Eustonie.

— A co z nim? — zapytała.

Odpowiedział jej Joshua.

— Proszę się tym nie martwić, panno Pennington. Zajmę się nim.

Daphne zesztywniała ze strachu.

— Nie można dopuścić, by został aresztowany — rzekła z niepokojem. — Jeżeli trafi w ręce policji, wybuchnie wielki skandal. Mama i papa wywiozą mnie na wieś i będę musiała wyjść za mąż za grubego starego wdowca, który mógłby być moim dziadkiem. To byłoby gorsze niż śmierć.

— Euston nie będzie miał okazji zeznawać na policji — uspokoił ją Joshua. — Po prostu zniknie.

— Ale jakim cudem? — dopytywała się Daphne. — Przecież jest z wyższych sfer.

Joshua spojrzał na Beatrice.

— Lepiej będzie, jeśli zaprowadzi pani pannę Pennington do sali balowej.

Euston nic a nic nie obchodził Beatrice. Nie miałaby nic przeciwko temu, aby zniknął na zawsze. Zdenerwowała ją natomiast pewność Gage’a, że zależy to od niego. Stwierdziła jednak, że nie ma sensu okazywać irytacji. W tym momencie najważniejsze było ocalenie reputacji panny Daphne Pennington.

— Ma pan całkowitą słuszność, panie Gage — odparła. — Chodźmy, Daphne.

Wskazała podopiecznej drogę do bocznego wejścia do domu.

— Do zobaczenia, panno Lockwood — powiedział cicho Joshua Gage niskim, głębokim głosem.

Beatrice nie była pewna, czy jego słowa oznaczają obietnicę czy groźbę.

Wkrótce później stała we wnęce z lady Pennington, drobną siwowłosą damą. Obserwowały Daphne, która tańczyła teraz z innym młodym dżentelmenem. Na stopach miała nowe pantofelki, a jej oczy błyszczały z podekscytowania. Wyglądała olśniewająco.

— Proszę na nią spojrzeć — powiedziała z dumą lady Pennington. — Nikt by nie pomyślał, że dwadzieścia minut temu ktoś próbował ją uprowadzić, aby narazić na szwank jej dobre imię. Niewiele brakowało, a jej życie byłoby zrujnowane.

— Pani wnuczka jest bardzo dzielną młodą kobietą — zgodziła się Beatrice. — Niewiele młodych dam zdołałoby wrócić na parkiet po takim dramatycznym wydarzeniu i zachowywać się, jak gdyby nic się nie stało.

— Daphne wdała się w moją rodzinę — oznajmiła lady Pennington z nieskrywanym zadowoleniem.

— Niewątpliwie — przyznała Beatrice z uśmiechem.

Lady Pennington zerknęła na nią przez monokl ze złotą rączką.

— Uratowała pani moją wnuczkę, panno Lockwood. Jestem pani dłużniczką. Pani pracodawczynie z Lantern Street zapewniły mnie, że dobrze płacą za pani usługi, mam jednak nadzieję, że zechce pani przyjąć w prezencie pewien osobisty drobiazg jako dowód mojej wdzięczności. Jutro go prześlę.

— Dziękuję, ale to nie jest konieczne.

— Nalegam. I koniec dyskusji na ten temat.

— To w dużej mierze pani zasługa — zauważyła Beatrice. — Gdyby nie była pani podejrzliwa i nie skontaktowała się z agencją Flint & Marsh, ta sprawa skończyłaby się zupełnie inaczej.

— Wszystko dlatego, że kilka dni temu miałam dziwne przeczucie — wyjaśniła lady Pennington. — To nie było oparte na racjonalnych przesłankach, rozumie pani.

— Takie przeczucia nazywa się kobiecą intuicją.

— Nieważne, jak je nazwiemy. Tak czy inaczej, ja po prostu wiedziałam, że Euston nie jest tym, na kogo wygląda, chociaż potrafił bardzo dobrze ukrywać swoją prawdziwą naturę, a także stan swoich finansów. Rodzice Daphne dali się całkowicie omamić. Moja wnuczka odziedziczy wielki majątek. Gdyby Euston naraził na szwank jej dobre imię, wybuchłby straszny skandal.

— Na szczęście to pani zarządza finansami w rodzinie — powiedziała Beatrice. — Zdążyłam panią poznać przez tych kilka dni i jestem przekonana, że nawet gdyby plan Richarda Eustona się powiódł, nie zmuszałaby pani Daphne do poślubienia go.

— Oczywiście, że nie. — Lady Pennington wzdrygnęła się. — Przecież chodziło mu tylko o pieniądze. Wyszłam za mąż z podobnych powodów i mogę panią zapewnić, że za nic w świecie nie naraziłabym wnuczki na takie potworne doświadczenia. Mój mąż kilka lat po ślubie zginął w wypadku na wyścigach konnych, ona jednak mogłaby nie mieć tyle szczęścia. Tak czy inaczej, reputacja Daphne byłaby zrujnowana, gdyby Eustonowi się udało. Przestano by ją przyjmować.

— Była przerażona perspektywą zamknięcia w wiejskiej rezydencji. Martwiła się, że będzie musiała poślubić, jak to określiła, otyłego wdowca tak starego, że mógłby być jej dziadkiem.

— Miała na myśli lorda Bradleya — roześmiała się lady Pennington. — Tak, to przeze mnie. Zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, aby ją przekonać, że w mieście trzeba zachować ostrożność. Jest pełną wigoru młodą damą.

— Najwyraźniej pod tym względem też wdała się w panią.

— Tak. — Uśmiech zniknął z twarzy lady Pennington, a usta zacisnęły się w wąską linię. — Ale nie pozwolę, aby ta cecha charakteru zrujnowała jej życie. Czy jesteś pewna, że nie będziemy mieć żadnych kłopotów ze strony Eustona?

Beatrice wyjęła z kieszeni wizytówkę i przyjrzała się jej. Na karcie widniały tylko słowa „Pan Smith” i wypukła pieczęć przedstawiająca herbowego lwa.

Przypomniała sobie, z jaką pewnością Joshua Gage oświadczył, że Euston zniknie na zawsze.

— Coś mi mówi, że Richard Euston nie przysporzy już kłopotów pani rodzinie — stwierdziła.

Koniec wersji demonstracyjnej