Korekta

Agnieszka Deja

Magdalena Stachowicz

Zdjęcie na okładce

© amelaxa/Shutterstock

Tytuł oryginału

Precious Gifts

Copyright © 2015 by Danielle Steel

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5848-5

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Moim cudownym, kochającym dzieciom:Beatie, Trevorowi, Toddowi, Nickowi,Samowi, Victorii, Vanessie, Maxxowi i Zarze.

Jesteście najjaśniejszymi gwiazdami na moim niebie,jesteście moją nadzieją, moimi marzeniami,moimi najcenniejszymi wspomnieniami.

Dzięki wam kocham, dzięki wam się śmieję.

Jesteście moją radością – moim życiem.

Z wielką, z głębi serca płynącą miłością,

mama D.S.

I Johnowi – za nasze cudowne dzieci, za szczęśliwe lata,najlepsze lata w moim życiu, za wspomnienia, które będę przechowywać w pamięci na zawsze,i za tyle, tyle darów.

Z wielką miłością,

Olive

Rozdział 1

Timmie Parker siedziała z podwiniętą nogą przy biurku. Gdy narastał poranny stres, niecierpliwie ściągnęła długie blond włosy gumką, a do południa w kitkę wetknięte były już cztery ołówki i długopis. Miała na sobie czystą, choć wymiętą koszulę w szkocką kratę z podwiniętymi rękawami, pod nią podkoszulek na ramiączkach, a do tego podarte dżinsy, trampki Converse i zero makijażu. Po ojcu odziedziczyła wysoką, smukłą sylwetkę. Mierzyła metr osiemdziesiąt na bosaka, liczyła sobie dwadzieścia dziewięć lat i miała ukończone studia magisterskie w zakresie opieki społecznej na Uniwersytecie Columbia. Obecnie pracowała w fundacji, której misją było wyszukiwanie tanich, dostępnych mieszkań dla spełniających odpowiednie warunki przedstawicieli nowojorskiej populacji bezdomnych, i od szóstej rano siedziała przy biurku, usiłując nadrobić zaległości. Na blacie piętrzył się stos teczek. Timmie najchętniej dałaby dach nad głową każdemu potrzebującemu, ale wiedziała, że jeśli będzie miała szczęście, to nieustępliwie kołacząc do agencji rządowych i innych źródeł, z których korzystali, znajdzie go dla jednej-dwu osób, które „spełniały warunki”. To określenie – spełniający warunki – to było słowo-wytrych, służące do odfiltrowywania tych, którzy potrzebowali domu najbardziej.

Był skwarny lipcowy dzień, a klimatyzacja w biurze jak zwykle nie działała. Już wiedziała, że będzie to jeden z tych dni, kiedy nic nie idzie tak, jak by człowiek chciał, i że jej najbardziej zdesperowani podopieczni dostaną złe wiadomości. Gorzkie zawody to był jej chleb powszedni. Żyła w stanie nieustannej urazy i wściekłości na niesprawiedliwy system, który nie był w stanie skutecznie pomagać potrzebującym. Pomoc bezdomnym była jej pasją, odkąd skończyła kilkanaście lat. Była wrażliwa i pełna troski, choć często wpadała w gniew. Jako nastolatka nierzadko wygłaszała podczas obiadu całe tyrady na temat problemów społecznych i odtąd cały swój czas poświęciła temu, by coś zrobić w tej sprawie. Przede wszystkim nigdy się nie poddawała – niezmordowanie pracowała na rzecz tych, którym postanowiła służyć. Kiedy znalazła ludziom dom, nie opuszczała ich, była przy nich nadal. Pozostawieni sami sobie w mikroskopijnym rządowym mieszkanku, bez systemu wsparcia, na którym przywykli polegać podczas życia na ulicy, nierzadko wpadali w depresję i rozpacz i na serio można było obawiać się samobójstwa.

Timmie miała dziesiątki pomysłów, jak sprawić, żeby sprawy szły lepiej, ale nigdy nie było na to dość pieniędzy ani ludzi do pracy. W dobie kryzysu gospodarczego cięto programy walki z ubóstwem, szczuplały też zasoby prywatnych fundacji, a w rządzie nikogo to nie obchodziło. Patrząc, jak jej klienci balansują na krawędzi, gdy czekali rok czy jeszcze dłużej na bezpłatny detoks albo zakwalifikowanie się do przydziału jakiegoś dachu nad głową, Timmie miała wrażenie, że usiłuje wyczerpać ocean naparstkiem. Kobiety na ulicy radziły sobie gorzej niż mężczyźni, a w schroniskach często stawały się ofiarami brutalnych przestępstw. Timmie codziennie wydeptywała ścieżki w urzędach i wykonywała mnóstwo papierkowej roboty, pomagając ludziom wypełnić formularze podania o zasiłek z tytułu inwalidztwa czy wydanie dowodu osobistego. Najbardziej przejmowała się młodzieżą, ale dla młodych łatwiej było znaleźć jakiś program pomocy, byli też bardziej zaradni, jeśli chodzi o przetrwanie na ulicy. Dziś do południa widziała się już z sześciorgiem klientów, a po południu miała się spotkać z tuzinem kolejnych. Rzadko wychodziła z biura wcześniej niż o ósmej czy dziewiątej wieczorem, czasem zostawała do północy, a rano przychodziła na długo przed rozpoczęciem pracy. Praca to było jej życie i w tej chwili nie pragnęła niczego więcej.

Pod koniec studiów mieszkała przez jakiś czas z mężczyzną, który zdradził ją z jej najlepszą przyjaciółką. Później była w związku z innym i ten też ją zdradził, choć przynajmniej nie ze znajomą. Zerwała z nim i odtąd całą pasję i energię przelała na pracę; od dwóch lat nie spotykała się z nikim. Często mówiła, że kobiety w jej rodzinie nie mają szczęścia. Młodsza siostra Juliette miała nieustającą skłonność do słabeuszy. Czerpali z niej jak długo się dało, wykorzystywali jej życzliwość i dobroć, po czym, kiedy już dostali wszystko, co mogli, rzucali ją dla innej. Przy czym jedyną zaskoczoną była wówczas Juliette. Płakała całymi miesiącami, po czym znajdowała innego, który traktował ją dokładnie tak samo.

Matka, Véronique, przez dwadzieścia lat, jakie minęły od rozwodu, wciąż była w życzliwych stosunkach ze swoim przystojnym, pełnym czaru eksmałżonkiem, który tak samo ją zdradzał. W jakiejś chwili zorientowała się, że przez cały czas trwania ich małżeństwa miewał inne kobiety, aż wreszcie wylądował u boku dwudziestotrzyletniej supermodelki i na tym zakończyło się ich małżeństwo. Od tego czasu wciąż widywano go z ładnymi dziewczynami, a Véronique go usprawiedliwiała, mówiąc: „Wiecie, jaki jest ojciec”. Timmie bardzo dobrze wiedziała, jaki ojciec jest, i koniec końców doszła do wniosku, że wszyscy mężczyźni są tacy sami. Czarusie, często przystojni, rzadko uczciwi, okłamują kobiety, zdradzają je i wykorzystują. Właśnie dlatego nigdy nie była blisko z ojcem i była przerażona, gdy odkryła, że jej mężczyzna jest taki sam, choć ani tak przystojny, ani tak pełen wdzięku jak ojciec, który był mistrzem uwodzenia. Mało która potrafiła mu się oprzeć. Uwodził skutecznie niemal wszystko, co się rusza, i koniec końców Timmie zaczęła nienawidzić tej cechy. Nie cierpiała czarusiów, a matka i siostra oskarżały ją, że nie cierpi mężczyzn w ogóle. Nie, upierała się, wyłącznie tych, co kłamią i zdradzają, a także tych, którym zdawała się podobać. Natychmiast zakładała, że z facetem jest coś nie tak, skoro chce z nią być.

Tylko najmłodsza siostra, Joy, uniknęła tego losu. Zawsze była ulubienicą ojca, bo była śliczna i szalenie podobna do matki, która mając pięćdziesiąt dwa lata, wciąż uchodziła za piękność. Obie, i Véronique, i Joy, miały bujne ciemne włosy, porcelanowobiałą cerę i lawendowe oczy, choć Joy była wyższa od matki i podczas studiów dorabiała jako modelka. Odkąd tylko nauczyła się mówić, zawsze potrafiła owinąć sobie ojca wokół paluszka i dostać od niego wszystko, co chciała, z innymi była jednak na dystans. Najbardziej z nich trzech niezależna, również mężczyzn traktowała z dystansem. Nietrudno było zauważyć, że boi się zranienia. Zawsze zadawała się z takimi, którzy mieszkali na przeciwległym wybrzeżu albo byli, jak ona, skupieni na pracy, łatwo więc było trzymać ich na odległość ramienia. Wydawało się, że każdy ją uwielbia, ale nigdy żadnego nie było w pobliżu.

Timmie lubiła podkreślać, że żadna z nich nigdy nie była w porządnym związku, co, jak twierdziła, wynika z „rodzinnej klątwy”. Według niej ojciec skazał je na zgubny pociąg do niewłaściwych mężczyzn. Tej cząstki siebie nie potrafiła jak dotąd zmienić i więcej nie próbowała. Za dużo miała innych spraw, a załatwianie mieszkań dla bezdomnych było o wiele ważniejsze niż to, żeby spotkać właściwego chłopaka. W tej chwili naprawdę jej na tym nie zależało.

Zadzwonił telefon na biurku. Śpieszyła się, ludzie na nią czekali, i miała ochotę nie odebrać – niech dzwoniący zostawi wiadomość na poczcie głosowej. Ale może to jakiś zrozpaczony bezdomny albo odezwała się któraś z agencji mieszkaniowych, do których rano dzwoniła i mailowała? Niecierpliwie podniosła słuchawkę.

– Timmie Parker – powiedziała szorstko, oficjalnie. Nie była słodką kobietką, choć miała dobre serce, o czym świadczyła jej praca.

– Cześć, Timmie. Mówi Arnold – przedstawił się dzwoniący, a Timmie przebiegł dreszcz po plecach. Z miejsca poznała ten głos. To był Arnold Sands, prawnik ojca i jego najbliższy przyjaciel, znany jej od dziecka. Rok temu ojciec przeszedł udar i od tego czasu, niesprawny, przebywał w domu opieki. Kiedy widziała się z nim dwa tygodnie temu, przez cały czas to odpływał w nieświadomość, to powracał, a ona siedziała przy nim w milczeniu, trzymając go za rękę. Lewa strona ciała była sparaliżowana i przykro było widzieć go tak zmalałym i słabym. Zawsze był szalenie witalny i nie wyglądał na swoje osiemdziesiąt lat, ale w ciągu roku, jaki nastąpił od udaru, stopniowo zaczął odchodzić. A choć Timmie przez całe życie krytykowała jego styl życia, świadomość, że wciąż jeszcze ma ojca, mimo wszystko była jakąś pociechą. I pomimo całej dezaprobaty dla jego sposobu życia, nadal miała w sobie tajemną, niewypowiedzianą, magiczną wiarę, że któregoś dnia wszystko się zmieni i ojciec stanie się innym człowiekiem, że będzie mogła go podziwiać i liczyć na niego, że wreszcie będą mieli ze sobą prawdziwą relację. Wiedziała, że to nigdy nie nastąpi, ale dopóki żył, trzymała się tej nadziei. Nigdy się o nie nie troszczył, ani o nią, ani o matkę, ani o siostry. Matka mu to wybaczyła. Timmie – nigdy.

– Wybacz, że dzwonię w czasie pracy – rzekł Arnold poważnym tonem i Timmie z miejsca poczuła, co chce jej przekazać.

– Tato?

– Umarł spokojnie dziś w nocy.

Wszystkie wiedziały, że to nieuniknione. I tak trwało to dłużej, niż się spodziewały. Juliette chodziła do niego parę razy na tydzień, Joy nie była od dwóch miesięcy – mieszkała w Los Angeles, była zajęta, a poza tym najwyraźniej ciężko jej było, najciężej z nich wszystkich, oglądać go w tym stanie. Robiła, co mogła, żeby tego uniknąć. Timmie odwiedzała go co dwa–trzy tygodnie, choć również tego nie cierpiała. A matka była u niego przed miesiącem, w czerwcu, przed wyjazdem na lato na południe Francji. Wynajęła na dwa miesiące dom w pobliżu Saint-Tropez. Przed wyjazdem spędziła z Paulem cały dzień, po czym zwierzyła się Timmie, iż obawia się, że widzi go po raz ostatni, ale że powiedzieli sobie wszystko, co mieli do powiedzenia. Nie zdradziła tego córce, ale Paul przeprosił ją za to, że tyle razy zawiódł jako mąż, a nawet jako przyjaciel, i odjeżdżała ze spokojnym sercem. Pogodziła się z tym wszystkim już wiele lat temu. Dwadzieścia lat, jakie upłynęły od czasu, gdy byli małżeństwem, to kawał czasu, a Véronique potrafiła wybaczać. Nie było w niej goryczy ani z powodu krachu małżeństwa, ani z powodu jego przyczyn, ani nawet w związku ze znaczną kwotą, jaką dała mu przy rozwodzie tytułem ugody, którą dawno roztrwonił na inne kobiety i różne luksusowe wyskoki. Te pieniądze nie stanowiły finansowego uszczerbku ani dla niej, ani dla dziewczynek. Gdy były młodsze, to ona je utrzymywała, nigdy on.

– Mówiłeś już matce? – spytała cicho. Prędzej czy później spodziewała się tej wiadomości, choć niekoniecznie akurat dziś. Trudno było przewidzieć, kiedy to się stanie.

– Najpierw chciałem powiadomić ciebie. Nie wiedziałem, czy zechcesz, żeby mówić matce i dziewczynom. Przypuszczam, że będzie chciała zająć się pogrzebem – zauważył trafnie. Véronique pozostała bliska byłemu mężowi również po rozwodzie, a on od tego czasu nie związał się na poważnie z żadną kobietą. Była tylko niekończąca się parada dziewczyn, ostatnio wręcz młodszych od jego córek, kiedy jednak zachorował, wszystkie prędko się ulotniły. Nie spotykał się z kobietami, które trwałyby przy nim w ciężkich czasach, no i nie był już w stanie wypisywać im czeków. Nawet w wieku osiemdziesięciu lat wciąż miał bujne życie erotyczne i nadal olśniewał kobiety, tak jak olśnił dwudziestojednoletnią Véronique, gdy sam miał czterdzieści dziewięć. Jego prezencji, elegancji i czarowi praktycznie nie sposób było się oprzeć. Nawet pielęgniarki w domu opieki zachwycały się: jakiż to przystojny mężczyzna. Timmie odziedziczyła po nim wygląd, ale poza tym w ogóle go nie przypominała. Była rzetelna, niezawodna, pracowita i godna zaufania.

– Zadzwonię do mamy za parę godzin – rzekła praktycznie. – Muszę się przedtem zobaczyć z dwojgiem podopiecznych. Czy możesz zadzwonić do dziewczyn? Spodziewały się tego, więc nie będzie to dla nich niespodzianka.

Nawet jednak ona musiała przyznać, że jest jej smutno. Koniec końców stało się, po herbacie. Ojciec, który nigdy nie był dla nich ojcem, odszedł… a ona odkryła, że ma w związku z tym mieszane uczucia, że czuje ciężar tej straty, i pewna była, że siostry też go odczują. A już dla matki na pewno będzie to trudne. Był figurantem, ale tak czy owak Véronique go jakoś tam od trzydziestu jeden lat kochała, jako męża, brata czy przyjaciela… W ostatnich latach stał się dla niej niemal ojcem i z pewnością był w odpowiednim do tego wieku. A ona mu matkowała, zwłaszcza odkąd zachorował. Timmie nigdy do końca nie rozumiała tej relacji. Wydawała jej się do bólu niewłaściwa, zwłaszcza od strony matki, ale wyglądało na to, że tak im pasuje.

Był między nimi zły okres, kiedy jawny romans ze słynną modelką spowodował krach ich małżeństwa, i drugi, jeszcze gorszy, gdy Véronique odkryła, że to tylko kolejny z licznych wcześniejszych romansów męża. A jednak po rozwodzie potrafiła jakoś wybaczyć mu na tyle, że zostali przyjaciółmi. Ta przyjacielska więź trwała przez dwadzieścia lat i okazała się trwalsza niż małżeństwo. Véronique twierdziła, że robi to dla dzieci, Timmie jednak zawsze czuła, że oni robią to dla siebie, że się nawzajem potrzebują.

– Powiem dziewczynom, żeby nie dzwoniły do matki, dopóki im nie powiesz – rzekł Arnold z westchnieniem. Wiedział, że będzie mu brakowało starego przyjaciela… Brakowało mu go już od roku, odkąd powalił go udar i nagle zaczął wyglądać jak starzec, co było tak niepodobne do człowieka, którego znał od tylu lat.

– Dziękuję, Arnold – powiedziała cicho Timmie. – Będziemy w kontakcie. – Podziękowała mu jeszcze raz i odłożyła słuchawkę. Przez chwilę siedziała bez ruchu, patrząc przez okno na ponurą ulicę dolnego Harlemu, gdzie mieściło się biuro. Kilkoro dzieci bawiło się koło strażackiego hydrantu. Na chwilę wróciła myślą do czasów dzieciństwa. Jakim bohaterem wydawał jej się wówczas ojciec! Aż do rozwodu, po którym niemal całkowicie zniknął z ich życia.

Kiedy rodzice się rozwiedli, miała dziewięć lat. Od tego czasu zdarzały się miłe chwile z ojcem, w wakacje, na urodziny czy w święta, kiedy pojawiał się na krótko, olśniewający niczym filmowy gwiazdor. Był jak piękny ptak w locie, o wspaniałym, barwnym upierzeniu. Nie sposób go było dogonić, można było go jedynie podziwiać, gdy z powrotem znikał w błękitnych przestworzach, i nigdy nie wiedziała, kiedy się znów pojawi – wiadomo było tylko, że wtedy, kiedy będzie to jemu odpowiadało. Był chodzącą definicją narcyzmu. Nie był człowiekiem złym, tylko po prostu całkowicie skoncentrowanym na sobie, no i fatalnym ojcem. Jego córki płaciły za to aż do dnia jego śmierci – ona głębokim brakiem zaufania do mężczyzn w jego typie, a wszystkie – nieświadomym pociągiem do facetów takich jak on. I Juliette – kolekcjonerka przegranych typów, którzy ją wykorzystywali, i Joy – z jej lękiem przed porzuceniem i zawodem, przez co nie potrafiła przywiązać się na dobre do żadnego mężczyzny. Była jednak młoda, mogła to jeszcze naprawić. Ale co do siebie i Juliette Timmie była przekonana, że to niemożliwe. Kości zostały rzucone, ich przekonania i wzory zachowań mocno się zakorzeniły. Trudno to zmienić.

Podniosła się i wyszła zza biurka, żeby otworzyć drzwi. W poczekalni czekało na kontakt z nią dwoje ludzi. Uśmiechnęła się do nich, poprosiła mężczyznę, żeby zaczekał parę minut, a kobietę zaprosiła do środka. Była młodsza od Timmie, o matowych włosach i bez zębów. Na ulicy żyła od trzech lat, jej troje dzieci było w domu dziecka, a ona miała za sobą długi okres brania narkotyków. Cały swój dobytek miała przy sobie: brudny śpiwór i dwie foliowe torby z rzeczami. Czekała na detoks. Timmie miała dla niej złe wiadomości: ośrodek detoksykacyjny zamykano i musiała próbować jeszcze raz gdzieś indziej, startując z samego dołu listy. Mogło to potrwać jeszcze dwa lata. Sytuacja wydawała się beznadziejna.

Timmie usiadła po drugiej stronie biurka, żeby przekazać te wiadomości klientce. Rozmawiając z nią, myślała zarazem o ojcu. Jakie śmieszne, skoncentrowane wyłącznie na sobie samym, daremne było jego życie w porównaniu z jej podopiecznymi! Nigdy nie zrobił nic dla nikogo, wyłącznie dla siebie samego i – przelotnie – dla kobiet, z którymi się spotykał. Jego życie to było nieustające dogadzanie sobie i częściowo właśnie dlatego Timmie pracowała tak ciężko. Dorastając, zawsze jedno wiedziała na pewno: że za nic w świecie nie chce być taka jak on. I nie była… a teraz on umarł. Wróciła myślą do klientki. Trzeba postarać się zapomnieć o ojcu, chociaż na godzinę czy dwie, dopóki nie będzie musiała zadzwonić do matki z wiadomością o jego śmierci. Z trzech córek Véronique ona była najstarsza, na nią więc zawsze spadały trudne zadania. Juliette nigdy do nich nie dorosła, a Joy uciekła w odrębne życie w Los Angeles i abdykowała.

Kiedy Arnold zadzwonił do Juliette, była właśnie pora lunchu i w jej maleńkim sklepie z kanapkami i wypiekami na Park Slope w Brooklynie trwał codzienny szczyt. Juliette uwijała się, ledwie nadążając z obsługą gości – otworzyła swoją Kuchnię Juliette trzy lata temu i niemal z miejsca lokal stał się hitem. Pod naciskiem matki poszła na historię sztuki i uzyskała magisterium na Sorbonie, ale jedynie po to, by – kiedy po skończeniu studiów poszła „dla hecy” na warsztaty do Le Cordon Bleu – odkryć, że jej pasją jest pieczenie. Codziennie wypiekała wyśmienite, świeże croissanty, które stanowiły bazę jej kanapek; w ofercie miała także rozmaite ciasta i ciasteczka, przyrządzane na bazie przepisów przywiezionych z Francji. Po Le Cordon Bleu jej plany, że zostanie kuratorką w jakimś muzeum albo zajmie się nauczaniem, poszły w kąt. Nigdy nie była tak szczęśliwa jak teraz, gdy zaglądała w kuchni do pieca, podawała starszemu klientowi kubek dymiącej kawy lub nalewała do filiżanki gorącą czekoladę dla jakiegoś dziecka i ozdabiała ją czapeczką bitej śmietany. Zaspokajało to jej potrzebę karmienia ludzi, a jej lokalik robił to dobrze i skutecznie. Po długich debatach i gruntownym namyśle matka pożyczyła jej pieniądze na jego otworzenie, choć była bardzo rozczarowana, że Juliette zrezygnowała z zajmowania się sztuką. Miała nadzieję, że ta namiętność do pieczenia kiedyś jej przejdzie. Juliette była jeszcze młoda, miała dopiero dwadzieścia osiem lat. Véronique pragnęłaby dla niej ciekawszego, bardziej intelektualnego zajęcia, niż wypiekanie i sprzedawanie ciast. Jak miło było pomyśleć, że córka odziedziczyła po niej i po jej ojcu pasję do sztuki… Mieli to we krwi! Ale Juliette zrezygnowała ze sztuki na rzecz rogalików… Koniec końców, matka mimo wszystko jej pomogła i pożyczyła pieniądze.

Juliette była mniejszą i łagodniejszą wersją swojej starszej siostry Timmie. Dzielił je zaledwie rok i w dzieciństwie były jak bliźniaczki. Ale charaktery miały krańcowo różne, tak jak różne są dzień i noc. Obie odziedziczyły po ojcu zielone oczy, a Juliette miała lekką nadwagę, ale i tak była bardzo ładna. Timmie była wyższa i szczuplejsza, Juliette niższa i bardziej krągła, o kobiecej sylwetce, która z czasem tylko bardziej się zaokrągliła, jako że musiała próbować własnych wypieków, by sprawdzić przepisy. Miała też pokaźną pupę, z której Timmie zawsze się podśmiewała. Podobnie jak siostra miała długie blond włosy, z tym że jej były kręcone, a w dzieciństwie wręcz kędzierzawe. Pięknie jej było w rozpuszczonych, ale w pracy oczywiście nie mogła się tak nosić; z reguły zaplatała je w warkocz, z okalającą twarz mgiełką drobnych loczków, zawsze wymykających się z fryzury. Wszystko w niej tchnęło ciepłem i życzliwością i nawet jako młodziutka dziewczyna miała w sobie coś macierzyńskiego. Wszystkimi chciała się opiekować. Timmie mawiała o niej, że przygarnia pod skrzydła wszelkie kulawe kaczątka tego świata, zwłaszcza jeśli są płci męskiej.

Wszystkie romanse Juliette zaczynały się właśnie tak: pojawiał się mężczyzna, który nie miał mieszkania, pieniędzy albo pracy. Z początku spał na jej kanapie, potem wślizgiwał się do sypialni, a w końcu znajdował drogę do jej konta bankowego, gdzie z pomocą Juliette używał sobie przez jakiś czas, po czym, gdy go do reszty rozpuściła, rzucał ją dla innej. Jak twierdziła Timmie, zbyt często się to jak dotąd zdarzało, by było przypadkowe – to był wzorzec i zły nawyk. Juliette zawsze doskonale szło wyszukiwanie mężczyzn przystojnych jak ojciec, którzy ją wykorzystywali. Nie znalazł się jak dotąd wśród nich ani jeden porządny. Zwykle byli z nią około pół roku, po czym ruszali dalej. Juliette przez jakiś płakała, szukała pociechy w pracy, wymyślała parę nowych przepisów i zyskiwała parę funtów wagi. A potem pojawiał się następny ze złamanym skrzydełkiem… Była śliczną, pociągającą dziewczyną i nigdy nie pozostawała zbyt długo sama – w przeciwieństwie do Timmie, która od dwóch lat była sama z wyboru, wściekła na popełnione pomyłki. Juliette zawsze była gotowa wszystkim wybaczyć, sobie samej również, i wyglądało, że nigdy nie uczy się na błędach. Ale jeśli kogoś raniła, to wyłącznie siebie. Najsilniejszą cechą jej osobowości była życzliwość dla wszystkich – konsumentów, rodziny i swoich mężczyzn.

Kiedy zadzwonił Arnold, Juliette właśnie skończyła obsługę jednego ze swoich stałych gości. Wiedział, że w przeciwieństwie do Timmie, która była nienagannie rzeczowa i zdawała się wszystko przyjmować ze spokojem, Juliette bardzo to przeżyje i nie miał ochoty przekazywać jej tej wiadomości. I jak było do przewidzenia, zaledwie powiedział, że ojciec umarł tej nocy, Juliette wybuchnęła płaczem. Południowy szczyt właśnie się skończył, ostatni klient wyszedł, była więc przez parę minut sama i mogła utonąć we łzach.

Uważała się za najbliższą ojcu i była gotowa na wszystko, co w jej mocy, byle zasłużyć na jego miłość. Według niej nie mógł zrobić nic złego. Zanim zachorował, dzwoniła do niego codziennie, by mu powiedzieć, co robi, i spytać go o samopoczucie. Ojciec odwiedził jej knajpkę tylko raz, ona jednak udawała, że przychodzi stale. Nigdy jej nawet nie zaświtało, że podtrzymywanie z nim kontaktu telefonicznego spoczywa wyłącznie na niej. Nigdy nie zadzwonił do żadnej z córek i nie interesował się nimi całe tygodnie, a nawet miesiące, dopóki to one się nie odezwały. Każda jego relacja była jednostronna, wysiłek jej podtrzymywania zawsze spoczywał na drugiej stronie. Timmie i Joy nie wkładały w to zbyt wiele energii, ale Juliette owszem. Podrzucała mu nawet swoje najlepsze wypieki, by mógł spróbować jej wynalazków. Rozpaczliwie pragnęła jego aprobaty.

Paul był dumny ze swoich pięknych córek i nie krytykował żadnego z ich wyborów. Po prostu nie chciał pełnić roli ojca ze wszystkim, co ona obejmuje, a kiedy córki podrosły, wolał być dla nich przyjacielem. W przypadku matki nie było mowy o takim pomieszaniu ról; zawsze podkreślała, że jest ich matką, a nie koleżanką, choć lubiła spędzać z nimi czas. To ona odpowiadała w całości za ich wychowanie, mimo to Juliette uparcie uważała się za bliską ojcu. Tak jak spodziewał się Arnold, wiadomość o śmierci ojca była dla niej ciosem, jakby wcześniej nie zdawała sobie sprawy, że on wkrótce umrze. Dla pozostałych nie była to niespodzianka. Dla Juliette tak.

– Myślałam, że z tego wyjdzie – powiedziała, ocierając oczy fartuchem. Arnold westchnął. Już od paru miesięcy nie było nadziei, Paul wyraźnie odchodził. Ale nawet w ostatnich tygodniach, kiedy rzadko był przytomny, Juliette mówiła do niego podczas odwiedzin, przekonana, że ją słyszy i że jeszcze wróci do zdrowia. Nie powrócił i zdaniem Arnolda błogosławieństwem było dla niego, że umarł. Paul, którego znał i z którym przyjaźnił się od trzydziestu lat, nie chciałby takiej egzystencji. Było w nim do niedawna tyle życia, że Arnoldowi przykro było oglądać go w tym stanie. Lepiej dla niego, że stało się, jak się stało, a z wielu rozmów w ciągu ostatniego roku Arnold wiedział, że przyjaciel był gotów na śmierć i nie żałował życia. Ale Juliette najwyraźniej nie była gotowa na rozstanie z ojcem i ze złudzeniami na jego temat. Po dwudziestu minutach, kiedy spróbował zakończyć rozmowę, wciąż jeszcze płakała.

– Timmie powiedziała, że za parę godzin zadzwoni do matki, więc ty na razie nie dzwoń – uprzedził ją.

– Dobrze, nie będę – zgodziła się posłusznie Juliette, a gdy się rozłączyli, podeszła do drzwi i odwróciła tabliczkę z napisem „Otwarte” na stronę „Zamknięte”. Potem przykleiła do drzwi kartkę z napisem: „Zamknięte z powodu śmierci w rodzinie” i poszła do domu, do swojego niewielkiego, odległego o parę przecznic mieszkania. Nigdy nie przykładała się specjalnie do jego urządzenia – spała tu tylko, a cały pozostały czas spędzała w pracy. Przychodziła do knajpki o czwartej rano, żeby upiec rogaliki dla pierwszych gości, którzy pojawiali się o szóstej, i wracała do domu nie wcześniej niż o siódmej wieczorem. Wyczerpana po całym dniu, z reguły zasypiała przed telewizorem. Jej życie, podobnie jak Timmie, koncentrowało się wyłącznie na pracy.

W porze gdy Juliette wróciła do domu, Arnold dzwonił do najmłodszej z sióstr, Joy. Tak jak się spodziewał, trudniej było ją złapać, jej życie było zupełnie inne. Joy mieszkała w Los Angeles, gdzie usiłowała zrobić karierę aktorki. Miała autentyczny talent muzyczny i matka chciała, żeby rozwijała go w konserwatorium Juiliarda. Joy tymczasem przy pierwszej okazji rzuciła studia i wyjechała do LA. Opłaciła sobie lekcje emisji głosu, na które zarabiała jako kelnerka, i po pół roku śpiewania z różnymi zespołami, które prowadziło donikąd, przerzuciła się na lekcje aktorstwa i odtąd uparcie walczyła o sukces. Wystąpiła w paru pomniejszych reklamach i zagrała kilka epizodów w telewizji. Miała nadzieję, że dostanie rolę w jakimś serialu, miała smykałkę do ról komediowych. Obecnie, w wieku dwudziestu sześciu lat, od pięciu mieszkała w LA i nadal pracowała jako kelnerka. Jej wielka szansa jeszcze nie nadeszła, ale Joy nadal wierzyła, że nadejdzie. Ojciec także w to wierzył i zawsze dodawał jej otuchy.

Była wyjątkowo piękną dziewczyną, o długich ciemnych włosach, wielkich fiołkowych oczach, nienagannej sylwetce i wspaniałym głosie, choć rzadko go używała. Brała każdą propozycję roli, jaka jej się zdarzała. Chodziła na każde przesłuchanie i miała zamiar wytrzymać wszelkie trudności związane ze startem w zawodzie aktorki. Wciąż była przekonana, że kiedyś odniesie sukces. Siostrom powiedziała, że jeśli do trzydziestki nie przydarzy się jej w LA nic ważnego, spróbuje w Nowym Jorku na Off-Broadwayu. Na razie jednak wciąż jeszcze nie chciała zrezygnować z szansy na rolę w jakimś serialowym hicie w LA. Była zdecydowana odnieść sukces w Hollywood. Wystąpiła już w paru telenowelach, ale zawsze w epizodach. Véronique oglądała je w telewizji i narzekała, że dają jej takie maleńkie rólki.

Joy miała chłopaka, który także był aktorem. Występował w drugorzędnym teatrze objazdowym i rzadko był w domu, w LA. Prawie się nie widywali, co było typowe, jeśli chodzi o mężczyzn w jej życiu. Wyglądało na to, że zawsze wybiera kogoś, kto jest niedosiężny emocjonalnie albo nieobecny fizycznie. Przez ostatnie pięć lat, zajęta swoją karierą w LA, oddaliła się też od rodziny. Ich życie było tak odmienne od jej życia! Coraz mniej miała z siostrami wspólnego i nawet nie była do nich podobna. Czasem miała wrażenie, że podmieniono ją przy urodzeniu i w ogóle nie jest z nimi spokrewniona. A choć ojciec zawsze robił wokół niej dużo szumu, głównie z powodu jej urody, którą wyróżniała się już jako dziecko, z nim miała jeszcze mniej wspólnego. Jej prezencja mile łechtała jego narcyzm, ale zawsze czuła, że tak naprawdę jej nie zna i nawet nie stara się poznać.

A z matką miała problemy od lat. Véronique wciąż miała jej za złe porzucenie studiów i życie, jakie obecnie prowadziła: pracowała głównie jako kelnerka, z rzadka tylko otrzymując jakieś podrzędne rólki. Nie takiego życia chciałaby dla niej matka… Stać ją było na więcej, o wiele więcej, a to, co robiła, wyglądało w oczach matki na ślepą uliczkę. Miała nadzieję, że córka z tym skończy i wróci do Nowego Jorku. W tej sprawie rodzice nigdy się nie zgadzali i zawsze spierali się na ten temat. „Pozwól jej na trochę przyjemności” – brzmiała zawsze beztroska konkluzja ojca, ale matka się o nią martwiła. Siostry nie brały jej poważnie. Sukces aktorski w Hollywood wydawał się im równie mało prawdopodobny jak wygrana na loterii; traktowały jej pasję raczej jak hobby niż poważny zawód.

Jakiekolwiek były jednak ich argumenty, Joy robiła co chciała, obywając się bez niczyjej pomocy, i udawało jej się przeżyć z tego, co zarobiła na niewielkich rólkach i jako kelnerka. Chciała znaleźć porządnego menedżera i lepszego agenta, ale jak dotąd jej się nie udało. Wszystko to wymagało czasu. Kochała to, co robi, i mijające lata nie wydawały jej się stracone. Miała mieszkanie w Zachodnim Hollywood, które bardzo lubiła i stać ją było na nie. Kiedy zadzwonił Arnold, była właśnie na castingu do jakiejś reklamy. Wiedziała, że ojciec jest bardzo chory i że wkrótce nadejdzie koniec, ale po prostu nie spodziewała się tego akurat teraz. W oczekiwaniu na swoją kolej wyszła do holu, by z nim porozmawiać.

– Ach, tak – powiedziała, gdy usłyszała wiadomość Arnolda, po czym zaległa cisza. Nie wiedziała, co by jeszcze powiedzieć. Podobnie jak siostry, miała za sobą długą historię rozczarowań co do ojca, choć się z nim nie kłóciła. Zawsze dziwnie się czuła, kiedy mówił otwarcie, przy siostrach, że jest jego pupilką, bo nigdy z nim nie rozmawiała naprawdę. Ojciec z nikim naprawdę nie rozmawiał. Nigdy więc nie czuła, że istotnie jest jego ulubienicą, było to dla niej po prostu coś, co mówił, i tyle. Ale i tak przykro jej było usłyszeć od Arnolda wiadomość o jego śmierci. Mimo wszystko był jej ojcem, jedynym, jakiego miała, nawet jeśli nie spisywał się w tej roli..

– Dobrze się czujesz? – spytał Arnold, gdy wciąż milczała.

– Tak… tylko chyba po prostu jestem zaskoczona. Nie myślałam, że to będzie tak prędko. – Ostatni raz widziała go dwa miesiące temu; nie miała okazji, jak siostry, obserwować, jak szybko mu się pogarsza. – Wiesz, kiedy będzie pogrzeb?

– Timmie się tym zajmuje. Niedługo ma zadzwonić do waszej matki. Na pewno się z tobą skontaktują – powiedział po prostu. – Przykro mi, Joy. Wszyscy wiemy, że szalał na twoim punkcie. Zawsze byłaś jego ukochaną córeczką, aż do końca.

Pokiwała głową ze łzami w oczach.

– Wiem – powiedziała zdławionym głosem. Nagle to do niej dotarło: ojciec nie żyje… On przynajmniej zawsze popierał jej marzenia o karierze aktorskiej i zostaniu gwiazdą. Cała reszta rodziny traktowała to jak przelotny kaprys, który jej kiedyś przejdzie. On był jej największym fanem. Wysyłała mu DVD z nagraniami wszystkich swoich występów i prawda to czy nie, mówił, że wszystkie oglądał i bardzo mu się podoba to, co robi. Tylko on chwalił jej pracę, nikt inny.

– Do zobaczenia na pogrzebie – powiedział współczująco Arnold i po zakończeniu rozmowy Joy wróciła na casting. Roli nie dostała i wróciła do domu otępiała, myśląc o ojcu. Nieoczekiwanie jego śmierć zaczęła jej się wydawać wielką stratą. Nie sądziła, że tak to przeżyje.

Po południu Joy esemesowała do obu sióstr i spytała Timmie, czy będzie mogła się u niej zatrzymać. Postanowiła, że poleci do Nowego Jorku jeszcze tej nocy. Chciała się znaleźć w domu. Timmie natychmiast odpowiedziała, że jak najbardziej. Mieszkała w West Village, w starej, modnej obecnie, zrewitalizowanej poprzemysłowej dzielnicy Meatpacking, co nie było wygodne ze względu na pracę, ale podobała jej się okolica. Wynajmowała mieszkanie o regulowanym przez miasto czynszu, na trzecim piętrze bez windy, ale było słoneczne i miało klimat. Joy zawsze wolała zatrzymywać się u Timmie, lepiej się tu czuła niż w mikroskopijnym mieszkanku Juliette w Brooklynie, no i lubiła centrum miasta. Mogła również pójść do matki, ale u Timmie było swobodniej. Nikt nie komentował tu jej życia, tak jak robiła to matka, a zresztą rozczarowanie w jej spojrzeniu było gorsze niż słowa. Véronique nie lubiła kelnerowania Joy jeszcze bardziej niż aktorstwa i ten temat zawsze wypływał. Najmłodsza w rodzinie, Joy miała wrażenie, że traktują ją, jakby wciąż miała czternaście lat, a nie dwadzieścia sześć. Teraz będzie musiała stanąć z nimi twarzą w twarz i dziwnie było pomyśleć, że nie będzie już ojca, który nazywał ją „córcią” i wychwalał pod niebiosa. Nagle poczuła, że nie potrafi wyobrazić sobie świata bez ojca. Gdy dzwoniła do linii lotniczych i zamawiała bilet, po policzkach spływały jej łzy.

Timmie zadzwoniła do matki dopiero po obsłużeniu wszystkich oczekujących. Była już czwarta po południu, ale chciała mieć spokojną głowę i nie musieć się śpieszyć podczas rozmowy, wiedząc, że czeka ktoś, czyje problemy są większe niż jej. Spojrzała na zegarek: we Francji jest już dziesiąta wieczorem… Nie cierpiała przekazywania złych wiadomości o tej porze; są tym bardziej dołujące, gdy człowiek ma przed sobą noc i potem leży i w kółko je przetrawia, nie mogąc zasnąć. Nie miała jednak wyjścia – wiedziała, że nie może czekać z powiadomieniem matki do następnego dnia, zwłaszcza że Véronique dzwoniła od czasu do czasu do domu opieki, żeby sprawdzić stan Paula i Timmie nie chciała, aby matka dowiedziała się od kogoś obcego. Zadzwoniła więc do jej wynajętej willi pod Saint-Tropez. Véronique, widząc, że telefon jest od Timmie, oddzwoniła ze swojej francuskiej komórki już po drugim dzwonku. Nie rozmawiały ze sobą od paru dni i nie była zaskoczona, że dzwoni.

– Cześć, kochanie – powiedziała głosem, który brzmiał niemal jak głos młodej dziewczyny. Rodzice zawsze sprawiali wrażenie młodszych, niż byli, i Timmie miała nadzieję, że odziedziczyła po nich tę cechę. Obecnie czuła się jak najbardziej w swoim wieku, a czasem nawet starzej, tak jakby dźwigała na barkach cały ciężar świata. Zwłaszcza w tej chwili, kiedy musiała przekazać matce złe wiadomości.

Pomimo że rodzice byli rozwiedzeni, wiedziała, że dla matki będzie to cios. Oprócz Paula i dzieci Véronique nie miała żadnej rodziny. Matka umarła, kiedy miała piętnaście lat, ojciec – gdy miała dwadzieścia jeden, i właśnie dlatego wyszła za Paula tak młodo. Było to w rok po śmierci ojca, czuła się sama na świecie, wystraszona i bezbronna, pomimo że po obojgu rodzicach odziedziczyła ogromny majątek. To on, niczym boja świetlna, pociągnął ku niej Paula, kiedy się poznali. No a poza tym była bardzo ładną, niewinną młodą dziewczyną.

– Cześć, mamo – powiedziała Timmie bez uśmiechu w głosie. – Nie mam dobrych wiadomości. – Chciała ją jakoś uprzedzić o tym, co za chwilę nastąpi.

– Ojciec? – spytała Véronique, wstrzymując dech, choć spodziewała się tego. Kiedy widziała się z Paulem w czerwcu, miała uczucie, że to po raz ostatni, i on tak samo. Tego dnia byli dla siebie wyjątkowo czuli.

– Dzwonił do mnie Arnold. Ojciec umarł tej nocy. Arnold powiedział, że odszedł spokojnie, we śnie.

Po drugiej stronie zapadła cisza, po chwili zaś Timmie usłyszała, że matka płacze. Śmierć Paula nie była niespodzianką, ale i tak była to dla niej ogromna strata. Nigdy tak naprawdę nie odszedł z jej życia – po prostu wszedł w inną rolę: starszego brata, ojca, przyjaciela.

– Bardzo ci współczuję – powiedziała matka. Pamiętała, jak to jest stracić ojca… Śmierć jej matki, na białaczkę, była dla niego ciosem, z którego nigdy się nie podźwignął. Był ważnym finansistą z Wall Street, Amerykaninem, a matka młodszą od niego o trzydzieści pięć lat Francuzką. Nigdy by się nie spodziewał, że to on ją straci, była miłością jego życia i umarła tak młodo! Stało się to bardzo szybko, po zaledwie trzech miesiącach choroby. Marie-Laure de Bovay, poślubiając Phillipa Whitmana, była mniej więcej w tym samym wieku, co jej córka, gdy wychodziła za mąż za Paula Parkera.

Véronique mieszkała z rodzicami w różnych miastach – w Hong Kongu, Londynie, Paryżu. Jako dziecko nauczyła się mówić po chińsku, biegle znała też francuski, jako że matka była Francuzką i często bywali w jej ojczystym kraju. Swoje francuskie korzenie zaczęła silnie odczuwać zwłaszcza w ostatnich latach. Coraz więcej czasu spędzała w Paryżu, a latem w wynajętym domu na południu Francji, licząc, że i córki zajrzą tam na dwa-trzy tygodnie. W tym roku jednak były zbyt zajęte, żeby wpaść. Parę lat temu kupiła też mieszkanie na Wyspie św. Ludwika, przy Quai de Bethune, z oknami wychodzącymi na Sekwanę. Wciąż należał do niej dom rodziców w siódmej dzielnicy, przy Rue de Varenne, ale od lat stał nieużywany, opłacony był tylko dozorca, która utrzymywał go we właściwym stanie. Był to śliczny osiemnastowieczny hôtel particulier, wolno stojący piętrowy dom z ogrodem. Nie chciała się z nim całkiem rozstać, ale mieszkanie w tym miejscu byłoby dla niej zanadto przygnębiające. Zbyt wiele wspomnień się z nim wiązało… W pierwszym okresie małżeństwa często bywali tam z Paulem, ale od dwudziestu lat, od rozwodu, nie spała tam ani razu. Nie musiała go sprzedawać, więc po prostu trzymała go dla dziewcząt.

Dziadek Véronique ze strony matki był niezwykle cenionym handlarzem dzieł sztuki w Paryżu, a ojciec, Phillip Whitman, kupił od niego większość płócien impresjonistów, po czym ożenił się z jego córką. Ze względu na ogromną różnicę wieku ich małżeństwo było nietypowe, ale się nawzajem uwielbiali, a Véronique miała bez liku wspomnień kochających się rodziców, których głęboki związek uczuciowy obejmował także i ją.

Kiedy ojciec umarł, Véronique odziedziczyła należącą do matki pokaźną kolekcję wartościowych dzieł sztuki, obejmującą parę wybitnych płócien, i kolosalny majątek ojca, który, umiejętnie zainwestowany, urósł z upływem czasu. W wieku dwudziestu jeden lat, młoda i samotna, mieszkała jedną nogą w ich nowojorskim mieszkaniu, a drugą – w paryskim domu, który Marie-Laure odziedziczyła po ojcu i nigdy się go nie pozbyła.

Véronique poznała Paula Parkera parę miesięcy po śmierci ojca, na jakimś weselu. Był to błyskawiczny romans i rok później, gdy miała dwadzieścia dwa lata, pobrali się. Poślubiając mężczyznę znacznie starszego, poszła w ślady swojej matki, ale wydawało się to zrozumiałe w tych okolicznościach. Potrzebowała ojca jeszcze bardziej niż męża… A ożenek z nią zmienił na zawsze życie Paula Parkera. Zrodzony z rodziców arystokratów, dalekich kuzynów Astorów, ale bez pieniędzy, szybko przystosował się do jej stylu życia, choć Véronique była o wiele prostsza i bardziej dyskretna niż on. Paul był szalenie towarzyski i kontaktowy, elegancki i pełen czaru. Żył na wysokiej stopie z jej środków; porzucił mało ważną pracę, której nie lubił, i stał się mężem-rentierem. Byli szczęśliwi, zwłaszcza kiedy przyszły na świat dzieci, ale wszystko skończyło się wraz z jego romansem oraz jej odkryciem, że takich podbojów było multum. Nigdy nie potrafił oprzeć się ładnej kobiecie… Po dziesięciu latach małżeństwo zostało zakończone, choć Véronique w chwili rozwodu nadal go kochała. A Timmie zawsze podejrzewała, że nigdy nie przestała kochać, nawet jeśli twierdziła, że są tylko przyjaciółmi. Wiele by dała, żeby to nie ona była tą, która musi matce powiedzieć o jego śmierci.

– Załatwiałaś już coś w sprawie pogrzebu? – spytała matka, a Timmie przyznała, że nie miała dotąd czasu. Jego ciało nadal pozostawało w domu opieki.

– Chciałam najpierw porozmawiać z tobą – dodała. Wiedziała, że matka sama będzie chciała zająć się pogrzebem, jako że Paul nie miał innej rodziny oprócz niej i dzieci. Oboje byli jedynakami, nie było więc żadnych kuzynów czy dalszych krewnych, z którymi trzeba byłoby coś uzgadniać w tej sprawie.

– Zajmę się tym – powiedziała cicho Véronique. – Jutro wracam do domu. Jeszcze stąd zadzwonię do Franka Campbella. – Był to zakład pogrzebowy przy górnej Madison Avenue, z którego usług korzystali wszyscy znajomi. Véronique wspomniała, że rano, przed wylotem, może nawet zadzwonić do kwiaciarni. Musiały też ułożyć nekrolog do „New York Timesa”. Timmie miała wrażenie, że niewiele da się o ojcu powiedzieć poza tym, że miał fantastyczne życie, w dużym stopniu dzięki matce, która go obficie sponsorowała. Dzięki niej miał nieustające wakacje, które trwały trzydzieści lat.

– Przykro mi, mamo – powiedziała Timmie szczerze. Jakiekolwiek były jej uczucia wobec ojca, wiedziała, jak kochała go matka.

– Cóż, kochanie, stało się, co się musiało stać. Na pewno nie chciałby żyć w takim stanie. Przyszedł jego czas.

Porozmawiały jeszcze parę minut, a po zakończeniu rozmowy Véronique zadzwoniła do pozostałych córek. Juliette odebrała telefon z płaczem.

– Przylatuję jutro – powiadomiła ją matka. We Francji była już prawie północ, mimo to długo rozmawiały. Juliette była niepocieszona, wciąż mówiła, jakim wspaniałym ojcem był Paul. Véronique się nie sprzeciwiała – wiedziała, że Juliette pielęgnuje tę fantazję od lat. To Timmie zawsze usiłowała otworzyć jej oczy, nigdy matka. Véronique znała niedostatki Paula jako ojca i męża, ale nigdy nie krytykowała go wobec dzieci.

Joy zastała przy pakowaniu się do podróży. Dziewczyna była jakby roztargniona i odrętwiała.

– Przylatuję nocnym – powiedziała. Wciąż usiłowała oswoić się z faktem, że nie ma już ojca. Wiadomość była dla niej szokiem. Aż do tej chwili nie przyjmowała tego do wiadomości.

Na zakończenie Veronique zadzwoniła jeszcze raz do Timmie. Córka wciąż jeszcze była w biurze – wypełniała dwanaście rozmaitych formularzy potrzebnych do ubiegania się o pomoc finansową dla niepełnosprawnych.

– Zapomniałam cię zapytać, czy ktoś dzwonił do Bertiego – powiedziała, wyraźnie strapiona. Bertie był synem Paula z pierwszego małżeństwa. Kiedy Paul i Véronique się pobrali, miał osiem lat. Jego matka utonęła, kiedy miał cztery. Véronique od początku traktowała go jak własnego syna, ale zawsze był trudnym dzieckiem. Był szalenie podobny do ojca, ale bez jego wdzięku, nawet kiedy był mały.

Z czasem przestało być tajemnicą, że Paul poślubił Véronique dla pieniędzy, choć trzeba było lat, by ta prawda do niej dotarła, ale był też dla niej czuły i oddany. Bertie, nawet jako dziecko, interesował się wyłącznie pieniędzmi. We wszystkim, co robił Paul, była gracja, elegancja i styl. We wszystkim, co robił Bertie, była przebiegłość. Wyrzucono go z paru najlepszych szkół za złe zachowanie i kradzież. Z Uniwersytetu Darmouth – za oszustwo. Później wplątywał się w dziesiątki projektów typu „jak błyskawicznie zostać bogatym”; wszystkie były nieco podejrzane i żaden nie wypalił. Obecnie, w wieku trzydziestu ośmiu lat, był zawsze bez grosza przy duszy, „o krok od morderstwa”, jak sam mówił, korzystał z cudzych biur i sypiał na cudzych kanapach. Stracił co do centa wszystko, co kiedykolwiek pożyczyła mu na jego pomysły Véronique. Nawet Paul dawał mu jakieś pieniądze, żeby stanął na własnych nogach, ale Bertie zawsze potrafił je przepuścić i lądował przed sądem – albo na bruku, wyrzucony z pracy. Żył z dnia na dzień, ledwie utrzymując się na powierzchni.

Véronique zawsze go tłumaczyła: stracił matkę jako małe dziecko i to dlatego. Kiedy był młodszy, robiła, co się da, żeby mu pomóc, i traktowała go jak własnego syna, nawet po rozwodzie. Ale w końcu i ona parę lat temu przestała mu dawać pieniądze. To był worek bez dna… Nie widziała się z nim już dwa lata, choć źle się z tym czuła. Sam rzadko dzwonił, no, chyba że czegoś chciał.

Bertie był strasznie zazdrosny o siostry i to już od chwili ich narodzin. W dzieciństwie zabierał im kieszonkowe i wyrósł na chciwego, głęboko nieuczciwego człowieka. Jeśli tylko mógł, zawsze wybierał drogę występku. No, ale miły czy niemiły, był synem Paula i należało go powiadomić o śmierci ojca. Nie ożenił się, nie miał dzieci, o których by wiedział, i zawsze miał u boku jakąś podejrzaną kobietę. A Timmie nienawidził jeszcze bardziej niż pozostałych sióstr, nie miała więc ochoty do niego dzwonić. Parę razy próbował bez powodzenia wyłudzić od niej pieniądze, twierdząc, że to tylko parotygodniowa pożyczka, ale Timmie znała go na wylot i nie dostał od niej ani centa.

Nigdy nie dawał wiary, że siostry żyją wyłącznie z własnych zarobków i nie mają żadnych zapasowych funduszy. To matka pragnęła dla nich tej lekcji. Znacznie hojniejsza była wobec Bertiego, bo chciała, by stanął na własnych nogach, do czego nigdy nie doszło. Co do dziewcząt jednak, to bez względu na to, co miały po niej odziedziczyć w przyszłości, nie chciała, żeby były leniwe czy zachowywały się jak księżniczki. Po jej śmierci będą bardzo bogate, ale na razie żyły z własnej pensji i z rzadka tylko korzystały z jej pomocy, jak w przypadku pożyczki na knajpkę Juliette. Véronique była dla nich o wiele surowsza niż dla marnotrawnego pasierba, ale w końcu dała sobie spokój i z nim. Jako dorosły mężczyzna stał się człowiekiem wyjątkowo niemiłym, którego lepiej było unikać. W tej chwili jednak uniknąć z nim kontaktu ani chciała, ani mogła. Choć dawno nie widział się z Paulem twarzą w twarz, to jednak i on stracił teraz ojca. A Véronique zawsze mu współczuła, bardziej nawet niż Paul, który dawno już stracił do niego cierpliwość. Bertie wyciągnął mnóstwo kasy i od niego.

Po zakończeniu rozmowy z Timmie Véronique zadzwoniła na komórkę Bertiego. Nie rozmawiała z nim już blisko rok, od czasu, gdy jego ojciec dostał udaru. Podczas choroby Bertie prawie go nie odwiedzał. Zawsze miał jakąś wymówkę i twierdził, że jest zbyt zajęty.

Bertie odebrał natychmiast. Zdziwił się, słysząc głos macochy. Powiedziała łagodnie, że jego ojciec nie żyje i że przykro jej, że musi mu przekazać tak smutną wiadomość.

– Nie jestem zaskoczony – odparł chłodno. – Wracasz na pogrzeb?

Zaskoczyło ją to pytanie.

– No, oczywiście. – Słusznie przyjął, że skoro jest lato, to macocha na pewno jest we Francji.

– Jestem teraz w Chicago, ale jutro wieczorem mogę być z powrotem – oznajmił.

– Zadzwonię do ciebie, jak tylko wszystko będzie załatwione – obiecała. – I oczywiście zapraszamy cię z nami na pogrzeb.

– Dzięki, ale mam własny samochód. – Byłoby z nim ciasno w aucie, ale mimo wszystko czuła się zobowiązana go zaprosić. Była jedyną matką, jaką miał, gdy dorastał, nawet jeśli nie był milutkim dzieckiem. Kłamał przy każdej okazji i był przykry dla sióstr. Zawsze doprowadzał którąś do płaczu. Nie było teraz pomiędzy nimi śladu miłości, wszystkie trzy go skreśliły. Tylko Véronique wciąż była dla niego miła, choć nie dawała mu już pieniędzy, a tylko na tym mu zależało.

Wiedząc, jak martwił się synem Paul, nie mogła się oprzeć ciekawości, czy pozostawił mu coś w testamencie. Nie rozmawiał z nią o tym. Z pewnością niewiele po nim zostało, sam z reguły bywał spłukany, niemniej wciąż miał coś, co dostał od niej w ramach ugody, choć z biegiem lat zasoby szybko topniały. Zawsze żył ponad stan, miał szeroki gest i za dużo wydawał na kobiety. Nigdy się nie zmienił… No i nadal był właścicielem zamku we Francji, który kupiła dla nich w czasie trwania małżeństwa i podarowała mu przy rozwodzie. Bardzo mu zależało, żeby dostać go w ramach ugody, potem jednak szybko przestał się nim interesować, tak jak to było ze wszystkim. Teraz zamek stał zabity deskami; wiedziała, że Paul nie był tam od dwunastu lat. Przypuszczała, że pozostawił go w spadku swoim czworgu dzieciom, i teraz dziewczyny będą musiały dzielić się nim z Bertiem albo, co bardziej prawdopodobne, wspólnie nim zadysponować. Żadnemu z nich nie był potrzebny kłopot w postaci popadającego w ruinę zamku we Francji i wszyscy bardziej skorzystają na jego sprzedaży, zwłaszcza Bertie. Myśl, że Bertie otrzyma jedną czwartą ojcowskiego majątku, była zupełnie rozsądna, nawet jeśli wszystko, co posiadał Paul, pochodziło od niej. Bertie nadal był jego synem, czy był porządnym człowiekiem, czy nie, a pieniądze, jakie podarowała Paulowi Véronique, były jego i mógł nimi zadysponować, jak chciał.

Zakończyła rozmowę z Bertiem i położyła się do łóżka. Leżała i myślała o wszystkim, co ma do zrobienia, o pogrzebie, który musi zorganizować. Timmie obiecała, że jej pomoże. Jakie to dziwne, że Paula już nie ma… Wiedziała, że będzie go jej brakować. Dobrze było z nim porozmawiać, pobyć z nim od czasu do czasu, nawet po rozwodzie. Nie była już w nim zakochana, i to od lat, i była to dla niej ulga. Kochała go jednak jako ważną osobę w swoim życiu. Ciężko będzie to teraz utracić… Zasypiając, myślała o tamtych dziesięciu latach małżeństwa, które były najszczęśliwszym okresem w jej życiu. Nikt nigdy nie był tak olśniewający, jak Paul Parker… I nigdy nie będzie nikogo takiego jak on. I pomimo jego wad, o tym samym myślały tej nocy również jej córki. Paul był jedyny i niepowtarzalny.

Rozdział 2

Joy dotarła do Timmie po nocnym locie z Los Angeles, zanim siostra wyszła do pracy. Miała się stawić o siódmej, Timmie zgodziła się więc poczekać. Zaraz po wylądowaniu Joy wysłała siostrze SMS-a, aby potwierdzić, że będzie na czas. Była równie zorganizowana i solidna jak Timmie, podczas gdy Juliette zawsze była bardziej roztargniona i kapryśna, no i też najbardziej z nich wszystkich emocjonalna. Timmie rozmawiała wieczorem z Juliette, która wciąż rozpaczała po ojcu. Z herosa stał się dla niej świętym… Irytowało to Timmie, choć starała się nie mówić tego na głos.

Poprzedniego wieczoru, po powrocie do domu, sporządziła szkic nekrologu. Niewiele dało się powiedzieć o ojcu, a ona nigdy nie była wobec niego miłosierna. „Skuteczny łowca posagu zmarł w Nowym Jorku po roku choroby będącej następstwem udaru” – to nie wydawało się właściwe. Nie napisała tak, ale tak czuła, pisząc, że skończył Princeton, był dwukrotnie żonaty, ma czworo żyjących dzieci, które wymieniła z imion. Jego kariera zawodowa była krótka i nieznacząca, obejmowała jakieś mało ważne zajęcia na obrzeżach bankowości i nieruchomości, dopóki nie poznał matki, która była dla niego niczym manna z nieba. Véronique nigdy nie robiła z tego problemu, ale nie było to tajemnicą dla dzieci. Jedyny majątek, jaki miał w życiu, to ten, który zyskał dzięki małżeństwu z matką. Timmie była wściekła, że oszukał matkę i zniszczył jej złudzenia co do niego, tak samo jak złudzenia ich, dzieci.

Paul był przystojny i kiedy wchodził do jakiegoś pomieszczenia, robił wielkie wrażenie. Stanowił ozdobę każdego przyjęcia, ale niczego w życiu nie osiągnął, a jego skłonność do ładnych, ale nijakich młodych kobiet niewiele przydawała wartości jego życiu i zero wartości – jego CV. Żył wyłącznie chwilą, pragnął tylko rozrywki i nigdy nie myślał o przyszłości czy o skutkach tego, co robi. Tak było aż do samego końca. Jego ostatnia dziewczyna, śliczna młoda Rosjanka, zniknęła, gdy tylko zachorował. Przynajmniej nie musiały mieć z nią do czynienia, pomyślała Timmie. Wystarczy, że miały na głowie Bertiego, który będzie walczył do upadłego o każdy grosz. Timmie nie miała co do niego złudzeń, podobnie jak żadna z nich, i na ogół w ogóle o nim nie pamiętała. W ostatnich latach prawie go nie widywały, co dla wszystkich było błogosławieństwem. I on także ich unikał, bo kontakt z nimi nie przynosił mu żadnej korzyści. Wyglądało na to, że odziedziczył po ojcu wyłącznie jego najgorsze cechy, pomnożone przez tysiąc, i ani jednej dobrej, która by je łagodziła. Sam jego ojciec tak powiedział.

Joy była wyraźnie niewyspana, a mimo to, w króciutkiej białej spódniczce i T-shircie, piękniejsza niż kiedykolwiek przedtem. Nawet na płaskich obcasach miała niemal ten sam wzrost co siostra, choć styl i typ urody każdej z nich były krańcowo różne. Timmie, blondynka, miała arystokratyczne rysy i prezencję swego ojca. Joy była absolutnie olśniewająca ze swoimi ciemnymi włosami, fiołkowymi oczami i kremową cerą. Miała urodę matki i ojcowski wzrost. Timmie nie widziała jej już dość długo, choć od czasu do czasu ze sobą rozmawiały. Joy nigdy nie była dobra w podtrzymywaniu kontaktu. Z Juliette Timmie rozmawiała znacznie częściej, ale Joy była zbyt zajęta – ciągłe przesłuchania, pokazy, castingi, role… A w międzyczasie – kelnerstwo.

Objęły się na powitanie. Joy przytuliła się do siostry na długą chwilę, podczas której obie myślały o ojcu.

– Nie mogę uwierzyć, że go już nie ma – powiedziała ochrypłym głosem, wchodząc do mieszkania. – Chyba w pewnym sensie wydawało mi się, że będzie żyć wiecznie.

– Wszystkim nam się wydawało – zauważyła Timmie, nalewając jej w kuchni kubek kawy. Miała na sobie inną koszulę w kratę, czyste dżinsy i te same tenisówki Converse, które nosiła poprzedniego dnia. Ten szmaciarski styl, jednakowy dla obu płci, uprawiany był przez wszystkich w fundacji i mało się różnił od tego, jak ubierali się ich bezdomni podopieczni, podczas gdy Joy w swojej minispódniczce wyglądała seksownie, młodo i bardzo w stylu LA. Starsza siostra uśmiechnęła się na jej widok. Joy była bezsprzecznie rodzinną pięknością, jak zawsze twierdził ojciec. Wyglądała jak wyższa wersja matki, wzbogacona o ogromną dozę seksapilu. Matka miała skromniejszą, bardziej powściągliwą urodę, choć rysy i koloryt były te same.

– Mama przylatuje dziś po południu – powiadomiła ją Timmie. – Esemesowała do mnie trzy godziny temu, kiedy wsiadała do samolotu w Nicei. Powiedziałam jej, że zatrzymasz się u mnie. – Nie było to dla Véronique niespodzianką, jako że Joy niemal zawsze mieszkała u Timmie, ilekroć przyjeżdżała do Nowego Jorku, co zdarzało się bardzo rzadko. Obie siostry lubiły być razem w centrum miasta, dawało im to też szansę na nadrobienie zaległości w kontaktach. Timmie wydawała się starsza i dojrzalsza, choć dzieliły je tylko trzy lata, co stanowiło znacznie większą różnicę, gdy były dziećmi. – Pogrzeb będzie chyba za trzy dni. Mama ustali to na miejscu.

– Wraca potem do Saint-Tropez? – spytała Joy w poczuciu winy, że nie znalazła czasu, by pojechać tam tego lata, no ale Timmie też nie znalazła. I Juliette także nie mogła pojechać, bo nie miała nikogo, kto by ją zastąpił w sklepie z kanapkami. Była tylko dziewczyna, która pomagała jej w piekarni, ta jednak nie mówiła po angielsku i nie nadawała się do obsługi klientów. W ciągu trzech lat Juliette niemal nie miała wolnego dnia, dopiero wczoraj, kiedy umarł ojciec. A teraz chciała wziąć sobie wolne do końca lata, żeby opłakać i uczcić ojca i mieć trochę czasu dla siebie. Ta śmierć, choć oczekiwana, była dla niej szokiem.

– Nie wiem, nie mówiła – odparła Timmie. – Myślę, że wynajęła ten dom do końca miesiąca, ale chyba czuje się tam samotna. – Ale i w Nowym Jorku Véronique nie miała nic do roboty. To córki wypełniały przez lata jej życie i odkąd dorosły, nastała pustka.

Od czasu do czasu Véronique wspominała, że warto by wrócić do malowania, ale nic dotąd w tym kierunku nie zrobiła. Była kiedyś utalentowaną portrecistką i studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, ale kiedy pojawiły się dzieci, zarzuciła malarstwo, twierdząc, że nie ma na nie czasu. Teraz znowu go miała, ale tak dawno już się tym nie zajmowała… Nie wiedziała, czym wypełnić dni. Dużo czytała, jeździła do Paryża i z powrotem, trochę zajmowała się dobroczynnością, ale nie znalazła nic, co by ją naprawdę zafrapowało. Po rozwodzie spotykała się z paroma mężczyznami, ale od czasów Paula nie była z nikim na poważnie. Spędzała z nim wystarczająco dużo czasu, żeby zaspokoić głód towarzystwa i nie czuć zbyt dojmującej potrzeby znalezienia kogoś innego. Timmie zastanawiała się wczoraj wieczorem, czy odejście ojca coś tu zmieni. Może matka będzie teraz bardziej otwarta na innych mężczyzn? Ale Véronique zawsze mówiła, że w wieku pięćdziesięciu dwóch lat jest na to za stara, a Timmie się nie spierała, bo i ona czuła się za stara, mając raptem dwadzieścia dziewięć – czy raczej, w jej przypadku, zbyt zniechęcona. Timmie dość miała mężczyzn niewiernych, chora była na myśl o zdradzie, ale w Véronique nie było tej goryczy. Timmie nie miała ochoty próbować jeszcze raz, przynajmniej w tej chwili – w przeciwieństwie do Juliette, w której życiu zamontowane były na stałe obrotowe drzwi dla nieudaczników, i do Joy, która zawsze miała chłopaka, nawet jeśli zwykle nie było go w pobliżu.

– Postaram się wrócić wcześnie – powiedziała Timmie. – Obiecałam mamie, że pójdę z nią do Franka Campbella. Jak znam mamę, to wszystko będzie miała zapięte na ostatni guzik jeszcze przed wylądowaniem. – Uśmiechnęły się obie. Tak, to prawda… Matka była bezbłędnie zorganizowana i zawsze miała na wszystko oko. Była idealną matką i żoną i tym ciężej będzie jej teraz, gdy pozostanie jej do ogarniania tylko własne życie.

Timmie szybko cmoknęła Joy w policzek i wyszła. Będzie dziś w pracy później niż zwykle, o ósmej. Idąc od stacji metra w stronę biura fundacji, znowu myślała o ojcu. Prawie nie istniał w ich życiu, w sensie i dosłownym, i przenośnym, a mimo to stanowił dziwnie silną, łączącą je więź. Ciężko było uwierzyć, że odszedł…

W pracy miała akurat tyle czasu, by uporządkować leżące na biurku teczki, i o dziewiątej pod drzwiami czekały już na spotkanie z nią trzy osoby. Bardzo pożądane było to odwrócenie uwagi od jej własnych sprzecznych uczuć i myśli o zmarłym ojcu.

Koniec wersji demonstracyjnej.