Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Africa Studio/Shutterstock

Tytuł oryginału

Listen to Me

Copyright © 2016 by Kristen Proby

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6144-7

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Książkę tę dedykuję Jay Crownover.

Dziękuję Ci za Twoją przyjaźń, za to, że byłaś inspiracją dla jednej ze scen w tej powieści i za to, że jesteś sobą. Kocham Cię, Przyjaciółko!

Rozdział 1

Addison

Krótko mówiąc – Cami, jedna z moich najlepszych przyjaciółek i partnerka w interesach, czyta na głos recenzję w „Portland Tribune” – Pokusa to restauracja zupełnie inna od wszystkich, w jakich dotychczas miałem okazję być. Jedzenie jest wyśmienite, karta win imponująca, a atmosfera tak uwodzicielska, że nie będziecie mogli się jej oprzeć. Na następną randkę radzę się Wam umówić właśnie tam.

– Wyślę temu dziennikarzowi kwiaty. – Mia szeroko się uśmiecha. – Kto by pomyślał, że zaledwie sześć miesięcy po otwarciu już będziemy miały taką recenzję?

– Chyba cię nie dziwi, że jedzenie go zachwyciło? – odpowiadam, sięgając po gazetę, żeby po raz piętnasty przeczytać tę recenzję. – Jesteś kuchennym geniuszem, Mia. Wiemy to już od czasów liceum.

– Ale ciągle się stresuję, zwłaszcza teraz, bo nigdy nie wiadomo, kto przyjdzie do restauracji. Nikt nam nie dał znać, że ten facet się do nas wybiera. – Mia obgryza skórkę przy kciuku i marszczy czoło. – Może powinnam coś dodać do menu.

– Menu jest idealne. – Cami potrząsa swoją blond główką. – Przecież facet aż pieje z zachwytu!

Uśmiechamy się do siebie, a ja na siedząco odtańczam mały taniec radości. Restauracja nie jest dziś jeszcze otwarta. Kat i Riley, dwie pozostałe partnerki z naszej wspaniałej piątki, jeszcze nie dotarły. Za to Mia, Cami i ja w kółko czytamy ten artykuł, uśmiechamy się i tańczymy.

Cieszymy się!

Ponieważ, do cholery, odkąd sześć miesięcy temu otworzyłyśmy tę knajpę, dzień i noc uwijamy się jak pszczółki. Ta restauracja to nasze być albo nie być. Musi nam się udać!

Uda się.

Słyszymy, jak drzwi frontowe otwierają się i zamykają. Jestem pewna, że to Riley albo Kat, ale do sali restauracyjnej wtacza się Jeremy, zaspany i rozczochrany, jakby dopiero co zwlókł się z łóżka. Jasne włosy sterczą we wszystkie strony, ciągle w nieładzie po naszych nocnych igraszkach.

Jezu, ten facet sprawia, że moje hormony szaleją!

Jeremy uśmiecha się od ucha do ucha, całuje mnie w czubek głowy, po czym bierze moją kawę i ciężko opada na krzesło obok mnie.

– Co tu robisz? – pyta go Cami, groźnie marszcząc brwi. – Jestem w zbyt dobrym humorze, żeby się zmuszać do udawania, że cię lubię.

Rzucam przyjaciółce gniewne spojrzenie, ale ona tylko wzrusza ramionami.

– Moja dziewczyna tutaj jest – przypomina Jeremy, upijając łyk mojej kawy. – Stęskniłem się za nią.

– Proooszę cię… – szepce Mia, wywracając oczami. Na początku naszego związku przyjaciółki nawet lubiły Jeremy’ego, ale teraz nie kryją swojej niechęci. Ale to tylko ich nadopiekuńczość. Boją się, że mnie zrani. Fakt, jest muzykiem. Nie jakimś szczególnie utalentowanym, ale dobrze sobie radzi. Regularnie koncertuje ze swoim zespołem o wdzięcznej nazwie Różyczki z Piekła Rodem.

Poza tym – słodki Boże! – to, co ten facet potrafi w łóżku, powinno być zabronione! Potrafi mnie rozbawić, a na dodatek – choć wszyscy go mają za aroganckiego dupka – czasem gdy jesteśmy sami, jest naprawdę słodki i wrażliwy.

Czy jest tym jedynym? Prawdopodobnie nie, ale jestem prawie pewna, że ten jedyny to wymysł autorek romansów i Walta Disneya.

– Zachowuj się! – przywołuję Mię do porządku, po czym wracam do czytania artykułu. – Zafundowali nam zarąbiście dobrą recenzję w „Portland Tribune” – z uśmiechem informuję Jeremy’ego.

– Jakżeby inaczej – odpowiada i całuje mnie w policzek. – Są tu też recenzje muzyczne? – Odbiera mi gazetę i przegląda strona po stronie, po czym zagłębia się w artykuły o muzyce i scenie klubowej Portland. – Co? Ani jednej pieprzonej wzmianki o nas?

Cami spogląda na mnie znacząco i robi zeza, żeby pokazać, jak bardzo ją to wkurza. Wzruszam ramionami. Jeremy nie ma nic wspólnego z naszą branżą. Dlatego nie rozumie, ile ta recenzja dla nas znaczy.

– Tak sobie myślę… – zaczynam, opierając łokcie na stole. – Skoro knajpka tak fajnie się rozkręca, mogłybyśmy dodać muzykę na żywo w weekendy.

– Niestety, pączusiu – wzdycha Jeremy. – Mamy inne zlecenia.

I dzięki Bogu! Zespół Jeremy’ego nie pasowałby do klimatu naszej restauracji. Jednak zamiast ranić jego rozbujałe ego, po prostu wyrozumiale się uśmiecham i całuję go w ramię.

– Wiem, kotku. Ale i tak chciałabym kogoś zatrudnić. Wystarczyłaby jedna osoba, mikrofon i wysoki stołek. Co wy na to?

– Możemy sobie na to pozwolić – odpowiada Cami, w zamyśleniu marszcząc czoło. Cami jest naszym dyrektorem finansowym. Ogarnia wszystkie sprawy związane z pieniędzmi, a poza tym potrafi wszystko obliczyć w pamięci, prawdziwe czary! – Kogo masz na myśli?

– Nie wiem. – Sięgam po kubek z kawą i krzywię się, kiedy odkrywam, że Jeremy wypił wszystko do ostatniej kropelki. – Kochanie, będziesz tak miły i podskoczysz do Starbucksa po więcej kawy?

– Zapomniałem portfela – odpowiada z niezadowoloną miną. Sięgam do torebki i podaję mu dwadzieścia dolców. – Już lecę!

– Dzięki.

– A, jeśli chodzi o kogoś, kto mógłby u was występować, to jest jedno miejsce, gdzie mogłybyście zajrzeć – mówi, wstając od stołu. – W tę sobotę w Crush jest Wieczór Talentów, każdy może popróbować swoich sił przy mikrofonie. Zwykle trafiają się jakieś perełki. Na pewno znajdziecie kogoś odpowiedniego.

Uśmiecham się do mojego seksownego chłopaka i posyłam mu buziaka:

– Dzięki!

Puszcza do mnie oko i leniwym krokiem wychodzi z restauracji. Kiedy drzwi się za nim zamykają, Mia potrząsa głową i rzuca mi sceptyczne spojrzenie:

– Mówisz serio?

– Wieczór Talentów to świetny pomysł – odpowiadam chłodno.

– Przecież ona nie mówi o tym – wtrąca się Cami. – Jeremy to dupek.

– Wcale nie. – Wywracam oczami i siadam z powrotem na swoim krześle. Choć w sumie chwilami naprawdę zachowuje się jak dupek. – Jest słodki. I seksowny.

– I naciąga cię, jak może! Jego portfel wystawał z tylnej kieszeni spodni. – Mia nie daje za wygraną. – Idę o zakład, że pewnie też u ciebie mieszka.

– Jego współlokator się wyprowadził i nie było go stać na płacenie za pokój.

– Addie. – Camie bierze mnie za rękę. – Nie jesteś jakimś popychadłem.

– Nie traktuje mnie jak popychadło!

– Owszem, traktuje. – Mia wzdycha i bierze mnie za drugą rękę. – Zasługujesz na kogoś o wiele lepszego.

– Kocham was obie – zaczynam, czując nieprzyjemny ścisk w żołądku – i wiem, że próbujecie mnie chronić. Ale Jeremy to porządny facet. Lubię go.

– W porządku. – Cami upija łyk kawy i wzrusza szczupłymi ramionami. – Po prostu pamiętaj, że możesz na nas liczyć, kiedy złamie ci serce.

– Porozmawiajmy o tym Wieczorze Talentów. Kto się ze mną wybierze?

Mia i Cami wymieniają spojrzenia.

– Ja będę w restauracji – mówi Mia. – Przygotowałam kilka nowych potraw na sobotni wieczór i chcę sprawdzić, czy zasmakują gościom.

– A mnie się nie chce – uczciwie przyznaje Cami. – Wiem, że sama świetnie sobie dasz radę i znajdziesz dokładnie takiego wykonawcę, jakiego potrzebujemy.

– W takim razie pójdę z Kat. – Przygryzam wargę, a po głowie już śmigają mi pomysły. – Ona mi dobrze doradzi.

– Świetny pomysł!

Drzwi znowu się otwierają.

– O, jak fajnie! Pan Wspaniały jest już z powrotem – mruczy pod nosem Cami.

– Jak ty to robisz? – pyta Riley. Przycupnęła na moim stołeczku do makijażu i prosto z kartonu zajada lody bananowe z kawałeczkami krówek i orzechami włoskimi, a ja w tym czasie kręcę włosy, tak żeby powstały grube loki. Dziś wieczór zrobiłam sobie fioletowe pasemka.

– To nic trudnego. Potrzeba trochę wprawy, ale kiedy już załapiesz, o co chodzi, idzie naprawdę szybko.

– Podoba mi się ten fiolet – mówi z szerokim uśmiechem. – I te powycierane dżinsy też. Masz świetny tyłek!

Uśmiecham się i obracam bokiem, żeby się przyjrzeć, jak wygląda mój tyłek w tych dżinsach. Riley ma rację. Nie jest zły. Mogłoby mnie być trochę mniej w biodrach, ale cóż zrobić?

– Powinnam założyć jeszcze żakiet? – Mam na sobie krótką, zwiewną, czarną bluzeczkę, która pięknie eksponuje dekolt, ale nie zakrywa wałeczków na biodrach.

– Nie. Wyglądasz seksownie. Znajdziesz albo gorącego piosenkarza do restauracji, albo chłopaka.

– Mam już chłopaka – przypominam, wznosząc oczy do nieba. – Boże, dodaj mi sił!

– Jeremy to nie twój chłopak – mówi Riley, wyskrobując z pudełka resztki lodów. – Tylko się pieprzycie.

– Riley!

– Taka jest prawda. – Wzrusza ramionami. – I nie ma w tym nic złego, pod warunkiem że nie zaczniesz wyobrażać sobie nie wiadomo czego.

– Hm, seks z nim nie jest zły…

Rozlega się energiczne pukanie do drzwi i do mojej sypialni wkracza Kat – wysoka, oszałamiająco piękna i piekielnie ostra. Jej rude włosy są upięte. Ma na sobie top bez rękawów odsłaniający jej obłędny tatuaż oraz zabójcze różowe szpilki.

– Czy to legalne wyglądać tak seksownie? – wzdycha Riley. – Obie wyglądacie bosko!

– Dlaczego się z nami nie wybierzesz? – pyta Kat.

– Ponieważ mam do opracowania nowy plan marketingowy w związku z tą muzyką na żywo.

– Marna wymówka – kwituje Kat, przyglądając się, jak nakładam makijaż. – A skoro mowa o byciu seksownym, to witaj, seksbombo!

Uśmiecham się do niej w lustrze:

– Dawno nie miałam okazji spędzić wieczoru z kimś tak gorącym, jak ty.

– I nawzajem. – Kat puszcza do mnie oko. – Dobra, to za czym się dziś wieczorem rozglądamy? Addie, to twój pomysł, ja będę tylko ciałem doradczym.

– Pomysł mój, ale knajpa jest nasza – prostuję.

– Umilanie czasu gościom to twoja działka i świetnie sobie z tym radzisz. – Riley nakłada na swoje pełne wargi moją szminkę, przegląda się, po czym energicznie ściera kolor z ust. – Nie pasuje mi szminka!

– Chcę znaleźć jedną albo dwie osoby, które mogłyby u nas występować. – Poprawiam włosy, aż układają się dokładnie tak, jak chcę. – Ktoś z seksownym głosem. Ktoś w typie Gavina DeGrawa.

– Jest gorący – zgadza się ze mną Kat. – Jaki mamy budżet?

– Dobrze by było wydać nie więcej niż pięć stów za wieczór – odpowiada Riley. – Cami powiedziała, że taka suma spokojnie wchodzi w grę.

– Nie jest źle. Miejmy nadzieję, że kogoś znajdziemy. Powiesiłam też ogłoszenie w naszym oknie. Może ktoś się zgłosi.

– W porządku. Do dzieła! – Wychodzimy za Kat z sypialni.

– Bawcie się dobrze! – mówi Riley i macha do nas, idąc w kierunku swojego samochodu.

– O to się nie martw! – mówi Kat i daje mi porozumiewawczego kuksańca w bok, po czym wskakujemy do jej auta.

– Może jeszcze jeden kieliszek chardonnay? – pyta kelnerka, ale Kat przecząco kręci głową:

– Poproszę tylko colę light.

– Dla mnie to samo.

Kelnerka kiwa głową i odchodzi.

– Niedobre wino? – z szerokim uśmiechem pytam Kat.

– Zwykły sikacz – odpowiada. – Całkowicie rozumiem, że nie chcą się wykosztować na wino, ale na rynku są dobre wina w przyzwoitych cenach. Podawanie gościom takiego sikacza jest niewybaczalne.

Uśmiecham się jeszcze szerzej:

– Wygląda na to, że czeka mnie mały wykład na temat win.

– Tym się zajmuję.

– I jesteś w tym świetna.

Bo naprawdę jest! Kat do najlepsza sommelierka na północno-zachodnim wybrzeżu. O winie wie wszystko.

– Masz już jakieś typy?

Siedzimy przy stoliku barowym położonym niedaleko sceny, na samym środku sali, więc możemy się dobrze przyjrzeć każdemu wykonawcy. Akurat teraz jakaś młoda kobieta niemiłosiernie fałszuje, śpiewając piosenkę Trishy Yearwood.

– Jak na razie nic interesującego.

Kat potakuje głową na znak, że się zgadza, po czym rzuca gniewne spojrzenie na faceta, który przechodząc obok, łapie ją za tyłek:

– Trzymaj rączki przy sobie, koleś!

Facet wzrusza ramionami i uśmiecha się bez cienia skruchy, po czym idzie w swoją stronę.

– Mężczyźni to świnie – mruczy pod nosem Kat.

A żebyś wiedziała, że tak!

Zawodząca dziewczyna wreszcie kończy, więc uprzejmie klaskamy. Następny wykonawca wygląda, jakby czas zatrzymał się w 1967 roku. Tyle że jest młody, może mieć jakieś dwadzieścia dwa lata. Dredy spływają mu do połowy pleców, ma brodę i brudne ciuchy.

Prawdopodobnie to bezdomny, uliczny grajek.

Jednak kiedy zaczyna śpiewać… o mój Boże! Ma głos anioła, a swoim wykonaniem Hallelujah przenosi nas prosto do nieba. Cała sala jak zaczarowana słucha jego śpiewu i gry na gitarze.

Jest niesamowity!

Kiedy kończy, ściany aż się trzęsą od oklasków.

– Wow! – Kat spogląda na mnie szeroko otwartymi, błękitnymi oczami. – Słyszałaś to?

Kiwam głową:

– Wezmę od niego namiary. Jeśliby się trochę oporządził, byłby idealny.

– Jeśli zechciałby się trochę oporządzić – poprawia Kat. – Taki chyba ma styl.

Wysłuchujemy kilku zupełnie nieciekawych występów, po czym na scenie pojawia się duet. Mężczyzna i kobieta, którzy patrzą na siebie roziskrzonymi oczami i śpiewają balladę o miłości. Ich głosy idealnie ze sobą współgrają, tworząc harmonijne i przyjemne dla ucha brzmienie.

– Podobają mi się. – Kat pochyla się w moją stronę. – Dobrze wyglądają. I są w sobie zakochani, a to będzie pasować do seksownej atmosfery naszej restauracji.

– Też tak sądzę.

Chcę ich. Mówię serio, chcę ich. Są po prostu idealni!

– Pójdę z nimi porozmawiać – mówię. Kat kiwa głową i skupia uwagę na kolejnym wykonawcy, który już zaczął śpiewać.

I który nawet się nie umywa do duetu, który właśnie zszedł ze sceny.

– Przepraszam. – Odwracają się w moją stronę, a ja ich obdarzam najbardziej promiennym z uśmiechów. – Jestem Addison, współwłaścicielka Pokusy, nowej restauracji w centrum. Chciałam z wami porozmawiam o ewentualnej współpracy. Szukam kogoś, kto występowałby u nas w weekendy.

Wymieniają spojrzenia i szeroko się uśmiechają:

– Bardzo nam miło. Jestem Rebecca. – Drobna blondynka podaje mi rękę. – A to mój mąż, Paul.

– Jestem pod wrażeniem waszego talentu.

– To ona jest utalentowana – odpowiada Paul, obdarzając żonę pełnym miłości spojrzeniem.

– Potrzebuję kogoś, kto występowałby u nas w piątek i w sobotę. Mogę zaoferować pięćset dolarów za wieczór.

– Pięćset dolarów dla każdego z nas? – pyta szybko Rebecca, a w jej oczach widzę przebiegły błysk.

– Nie. – Potrząsam głową. – Za występ.

Znowu wymieniają spojrzenia, po czym Paul kręci głową:

– Przykro mi. Jesteśmy warci więcej.

– Ile zwykle bierzecie za występ?

– Och, jeszcze nigdzie nie występowaliśmy. Dopiero się rozkręcamy.

Podnoszę brew:

– Jesteście warci tyle, ile ktoś chce wam zapłacić. Miło było was poznać.

Nie oglądając się, wracam do stolika.

– Gwiazdorzą – mówię po prostu i wzruszam ramionami.

– Czyli nic z tego.

– Bywa.

Na scenę wchodzi jakiś facet, siada na stołku i zaczyna brzdąkać na gitarze. Prowadzący nie wymienia jego nazwiska.

Piosenkarz ma na sobie czarny podkoszulek i dżinsy. Jest boso. Ma głęboko na czoło nasunięty kapelusz, a jego twarz jest ukryta w cieniu.

Jednak te tatuaże rozpoznałabym wszędzie.

– O mój Boże, to chyba Jake Knox! – z niedowierzaniem szepcę do Kat.

– Te tatuaże! – wzdycha, a ja wywracam oczami. – Boże, byłam w nim zakochana! Kiedy byłam w liceum, cały pokój miałam w jego plakatach!

– Nie tylko ty – odpowiadam i przyglądam się, jak jego palce od niechcenia bawią strunami. Całkiem jakby właśnie miały do czynienia z kobietą. – Boże, ten to potrafi grać!

– Co taka gwiazda robi na Wieczorze Talentów? – Kat patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami. – On tu gdzieś mieszka?

Przytakuję:

– Taaa, gdzieś słyszałam, że mieszka w pobliżu. Może potrzebuje podbudować swoje ego?

Kiedy zaczyna śpiewać znajomą piosenkę Lifehouse, serce mi się ściska. Uwielbiam ten kawałek! Uwielbiam też jego głos. Jest surowy i głęboki, a do tego trochę chrapliwy. Sam seks!

– Jest absolutnie idealny… – szepcze Kat. Chyba nie zamierzała powiedzieć tego na głos.

– Raczej nie będziemy mogły sobie na niego pozwolić. Pewnie zarabia kokosy na ślubach celebrytów.

Jake podnosi wzrok, po raz pierwszy pokazując swoją twarz i te swoje niesamowite, zielone oczy, których spojrzenie kieruje prosto na mnie. Śpiewa co najmniej pięć wersów, intensywnie się we mnie wpatrując, po czym puszcza do mnie oko i z powrotem spuszcza wzrok.

Co on sobie właściwie wyobraża?!?

– Skoro już mowa o rozbuchanym ego – mruczę pod nosem – to taki facet może oznaczać tylko jedno. Kłopoty.

– Ale cholernie seksowne kłopoty! – zauważa Kat. – Boże, popatrz tylko, jak pracują jego mięśnie, kiedy gra!

Nie musisz mi tego mówić, kochana! Musiałabym być ślepa albo mieć iloraz inteligencji minus 20, żeby nie zauważyć, w jaki sposób Jake się rusza. Na ten widok wszystko we mnie budzi się do życia. Zresztą nic dziwnego, na pewno porządnie go w tej materii wytrenowali. W końcu musi sprzedawać swoją muzykę.

Jake kończy utwór i schodzi ze sceny. Na widowni powstało małe poruszenie. Najwyraźniej nie tylko my go rozpoznałyśmy. Zresztą trudno, żeby nie. Jake Knox jest jedną z największych gwiazd rocka.

A przynajmniej był. Nie przypominam sobie, żeby wydał coś nowego w ciągu ostatnich kilku lat.

Ciekawe dlaczego?

– Chyba nikogo tu nie znajdziemy – przyznaje Kat z westchnieniem. – W ciągu dwóch godzin obejrzałyśmy co najmniej dwadzieścia różnych występów. Zainteresowali nas tylko: jakiś bezdomny, para z przerostem ego oraz gwiazda rocka.

– Masz rację. Możemy się zbierać. – Zabieramy torebki i wychodzimy w chłodny, wiosenny wieczór. Przed nami, w pewnej odległości od klubu idzie facet z futerałem na gitarę. Wszędzie bym rozpoznała tę sylwetkę, ten krok.

Jake Knox.

Co jest ze mną nie tak, że tak mnie kręcą niegrzeczni chłopcy z gitarami? Zawsze tak było. Jeśli w promieniu pięćdziesięciu kilometrów ode mnie znajduje się niegrzeczny rockowy facet, moje części intymne natychmiast są w stanie najwyższej gotowości. Za. Każdym. Razem. Odkąd w jedenastej klasie straciłam dziewictwo z Toddem Perkinsem. Todd był wokalistą w garażowym zespole i tak jakoś wyszło, że uwiódł mnie właśnie w tym garażu, tuż za perkusją.

A następnego dnia mnie rzucił.

– On nawet chodzi w seksowny sposób – szepce mi do ucha Kat.

– Mm… – odpowiadam.

– Twoja udawana nonszalancja nie robi na mnie wrażenia. – Kat daje mi kuksańca. – On kręci nawet mnie, a to ty zawsze leciałaś na niegrzecznych chłopców! Tak jest, odkąd się poznałyśmy na pierwszym roku studiów.

Wzruszam ramionami. Kat ma całkowitą rację.

– Chodźmy do restauracji. Chcę zobaczyć, jak Jamie sobie radzi za barem – proponuje wreszcie Kat, kiedy dociera do niej, że nie zamierzam rozmawiać o mojej skłonności do rockmanów.

– Sprawdzę, jak sobie radzą kelnerki i kelnerzy, a potem powiemy Mii, że przejmujemy interes i może iść do domu.

– Mia jest w pracy? – Kat marszczy brwi.

– Oczywiście, że Mia jest w pracy. Ona chyba nie sypia.

– Trzeba coś z tym zrobić.

– Poproszę kieliszek tego samego – mówi Mia, dołączając do mnie i Kat przy barze po zamknięciu restauracji. Kat i ja zajęłyśmy się swoim personelem przez resztę wieczoru, zapobiegłyśmy kilku wpadkom, a potem wysłałyśmy wszystkich do domu i zdecydowałyśmy, że dobrze nam zrobi kieliszek wina przed pójściem do domu.

– Nie wierzę, że ciągle tu jesteś! – zwracam się do Mii. – Siedzisz tu od rana.

– Tak samo jak ty – odpowiada z westchnieniem, siadając na stołku barowym koło mnie i poruszając głową do przodu i w tył, żeby rozprostować kark. – To był dobry dzień.

– Jutro robisz sobie wolne – mówię, sącząc wino i nie patrząc jej w oczy.

– Nie jesteś moim szefem.

– Owszem, jesteśmy nawzajem swoimi szefami – mówi Kat, przesuwając w naszą stronę dwa kieliszki z winem. – Pracujesz najwięcej z nas wszystkich. Świat się nie zawali, jeśli przez jeden dzień kuchnia będzie funkcjonować bez ciebie.

– A co się robi, kiedy się ma wolne? – Mia wydaje się zainteresowana.

– Myje się łazienkę. Idzie się nad wodę i spaceruje po plaży. Wyrywa się jakiegoś faceta. Wszystko, oprócz przychodzenia do pracy.

– Zastanowię się. – Mia wzrusza ramionami. – Znalazłyście kogoś dla nas?

– Nie. – Potrząsam głową i upijam kolejny łyk przyjemnie cierpkiego, wytrawnego wina.

– Obie wyglądacie tak seksownie. Naprawdę nikt nie próbował was poderwać?

– Kat kilka razy ktoś złapał za tyłek.

– Też bym miała na to ochotę – przyznaje Mia. – Odkąd ją poznałyśmy na studiach, zawsze miałyśmy ochotę złapać ją za tyłek!

– I łapałyście – odpowiada Kat, salutując, po czym wypija shota tequili.

– A tobie się to podobało – przypomina Mia. – Opowiadajcie, jak było dzisiaj?

– Nie za bardzo jest o czym opowiadać. Spodobała nam się jedna para, dobrze by tu pasowali, ale zażyczyli sobie kupę pieniędzy.

– Spodobał nam się również… Jake Knox! – uzupełnia Kat z dumnym uśmiechem.

– Co? – wydaje z siebie piskliwy okrzyk Mia. – Niemożliwe!

– Owszem. Wystąpił z jednym kawałkiem.

– Po co? Przecież jest sławny. Nie musi brać udziału w Wieczorze Talentów.

– Jakoś nie miałam głowy do zastanawiania się nad jego motywami. – Kat po raz kolejny napełnia nasze kieliszki. – Po prostu dziękowałam Bogu, że jestem jakieś trzy metry od niego!

– Umieram z zazdrości! Miałam pokój obklejony plakatami z Hard Knox!

Kat wyciąga w jej stronę pięść, żeby zrobić żółwika:

– Ja też!

– Hard Knox był świetnym zespołem. – Sączę wino. – Wiecie, że zakończyli działalność?

– Szkoda. – Mia potrząsa głową. – Super, że zobaczyłyście Jake’a Knoxa.

– Ale nie znalazłyśmy nikogo, kto mógłby występować u nas. – Czuję, że poniosłam porażkę. Chciałam to załatwić dziś wieczór.

– Znajdziemy kogoś – mówi Kat. – Niech Jeremy popyta znajomych.

– Hm, szczerze mówiąc, to on nie gra takiej muzyki, jaką chciałabym tu słyszeć.

– Masz na myśli, że nie gra dobrej muzyki? – zauważa sarkastycznie Mia.

– Racja, nie jest tak dobry jak Daughtry. Ale nie jest też całkiem beznadziejny.

Kat i Mia zgodnie podnoszą do góry brwi i patrzą na mnie, uśmiechając się znacząco.

– No dobra, jest beznadziejny.

Wszystkie cicho się śmiejemy, po czym zapada cisza, która żadnej z nas specjalnie nie przeszkadza. Wreszcie Mia wydaje z siebie cichy jęk i kładzie głowę na barze:

– Ale jestem zmęczona…!

– Mia, jutro robisz sobie wolne. Mówię serio. – Masuję jej plecy, zataczając ręką duże koła. – Powinnaś się dobrze wyspać.

– No dobrze. Ale jakby coś się działo, cokolwiek, dzwońcie po mnie.

– Zadzwonimy – obiecuje Kat. Wymieniamy spojrzenia, a ja nadal masuję plecy Mii. Rozumiemy się bez słów, dobrze wiemy, co ta druga w tej chwili myśli.

Obie wiemy, że knajpka musiałaby stanąć w płomieniach, żebyśmy zadzwoniły po Mię.

Rozdział 2

Jake

Jesteś dziś jakiś milczący.

Jej głos wyrywa mnie z jakiegoś cholernego rozmarzenia, w którym się kompletnie zatraciłem. Podrywam gwałtownie głowę i marszczę czoło:

– Przepraszam, to nic takiego.

– Co ci chodzi po głowie?

Odgryzam kawałek apetycznie zrumienionego bekonu i przyglądam się mojej najlepszej przyjaciółce. Przyjaźnimy się od piętnastu lat. Teraz siedzi naprzeciwko mnie w knajpce serwującej najlepsze śniadania w Portland. Christina była ze mną w czasach sławy i wielkich pieniędzy, nie opuściła mnie też w najbardziej gównianych momentach mojego życia. Trwała przy moim boku, kiedy sięgnąłem czarnego dna, odbiłem się i z mozołem zacząłem się piąć z powrotem w górę, ku jasności.

Jest jedyną osobą na świecie, której mogę bezgranicznie ufać.

– Jak zawsze muzyka – odpowiadam i upijam łyk kawy. Wywraca swoimi pięknymi, brązowymi oczami i przerzuca brązowe włosy przez jedno ramię, co zawsze robi, kiedy jest zirytowana.

– Zaprosili cię na…

– Nie jestem zainteresowany – odpowiadam krótko. – Ten etap mam już dawno za sobą.

– Brakuje ci tego. W zeszły weekend wystąpiłeś na tym Wieczorze Talentów i poszło ci świetnie.

Wzruszam ramionami, ale nie zaprzeczam. Christina ma stuprocentową rację. Brakuje mi tego.

Kiedy nie występuję, czuję niemalże fizyczny ból. Jakbym nie miał nogi. A jednak decyzja o wystąpieniu w weekend była błędem. Bo teraz ból jest sto razy większy.

Tyle że nie zasługuję na to, żeby znów występować.

Ponieważ Christina naprawdę nie ma nogi.

Przeze mnie.

– Bardzo mi się podoba ta piosenka, którą napisałeś dla Nasha. Ta, którą grają w radiu od zeszłego tygodnia.

Zmuszam się do uśmiechu:

– Dzięki.

– Dlaczego to zrobiłeś? – Pytanie Christiny spada na mnie całkowicie znienacka.

– Co?

– Wziąłeś udział w Wieczorze Talentów.

Przecieram wierzchem dłoni usta i wzdycham:

– Ja po prostu… Cholera, po prostu brakuje mi tego, C.

Jej spojrzenie mięknie:

– Wiem.

– No więc zaśpiewałem i mam to z głowy. Sprawa zamknięta – to kłamstwo, ale nigdy się do tego nie przyznam.

– Pracujesz dziś po południu? – chce wiedzieć Christina.

– Taaa. Max i ja wchodzimy dziś do studia, żeby skończyć kilka piosenek dla Daughtry.

Christina w zamyśleniu kiwa głową:

– Nie zazdroszczę ci. Masz własną wytwórnię płytową, profesjonalne studio w domu, sławni ludzie z całego świata przylatują, żeby z tobą pracować i w ogóle…

– Tak, nie ma czego zazdrościć – przytakuję ironicznie.

– Tworzysz i produkujesz muzykę, ciągle masz duży wpływ na muzyczny świat, ale nie występujesz. – Przechyla głowę i zakończonym różowym paznokciem palcem w zamyśleniu przesuwa po dolnej wardze.

– To już wiesz.

– Przepraszam?

Oboje podnosimy wzrok i widzimy stojącą obok stolika ładniutką blondynkę, nerwowo przebierającą palcami.

– Tak? – odpowiadam z uśmiechem.

– Jesteś Jake Knox, prawda? – pyta, a ja automatycznie przełączam się na inny tryb. Nonszalancko odchylam się na krześle, a na usta wypływa mi bezczelny uśmieszek. Wcielam się w rolę.

– Jasne, że tak. Jak masz na imię, słoneczko?

– Michelle – odpowiada z lekkim zająknięciem, a jej policzki oblewają się rumieńcem. Zniknąłem ze sceny muzycznej ponad pięć lat temu, a i tak co najmniej raz w tygodniu ktoś w ten sposób mnie zaczepia. – Słyszałam plotki, że mieszkasz teraz w Portland.

Podnoszę brew i zerkam na Christinę, która ukrywa uśmiech za kubkiem z kawą.

– Mieszkam w okolicy – odpowiadam. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Och! Przepraszam. Czy mogłabym zrobić sobie z tobą selfie? – Wyciąga z kieszeni telefon i uśmiecha się nieśmiało.

– Jasne. – Wstaję, obejmuję ją, biorę do ręki jej telefon i podnoszę wysoko. Do ust przyklejam swój firmowy uśmieszek i robię zdjęcie.

– Wow, dzięki! Uwielbiam twoją muzykę. Masz zamiar nagrać niedługo nowy album?

Christina marszczy brwi i wbija wzrok w pusty talerz.

– Dzięki. Nie, zespół się rozpadł. Teraz działam bardziej za kulisami.

– Uuu, szkoda – mówi Michelle ze zmartwioną miną. – Ale dzięki za fotkę!

– Cała przyjemność po mojej stronie.

Michelle odchodzi, radośnie wpatrując się w ekran telefonu, a ja z powrotem opadam na swoje miejsce.

– Zabolało tylko trochę – mówię, biorąc do ust kolejny kęs bekonu.

– Ale to naprawdę szkoda – zauważa Chris.

– Nie zaczynaj, C. – Rzucam resztę bekonu na talerz, który następnie gwałtownie od siebie odsuwam.

– Chciałam tylko powiedzieć…

– To samo, co powtarzasz od lat. A ja nie chcę już być osobą publiczną. Przez to wszystko się pieprzy.

– Nie trzeba być osobą publiczną, żeby grać muzykę. – Potrząsa głową. Chcę coś powiedzieć, ale ona jest szybsza. – Posłuchaj mnie. Kilka dni temu Kevin zabrał mnie do nowej restauracji. Jest po prostu niesamowita. – Pochyla się w moją stronę, a jej oczy błyszczą. – Jest… seksowna!

– Restauracja jest seksowna?

– Tak, i to jest niezwykłe. Kilka przyjaciółek otwarło knajpkę w samym centrum Portland i nazwało ją Pokusa. Wiesz, afrodyzjaki w menu, zmysłowa muzyka w tle i kameralna atmosfera, świetny wybór win. Wiedziałeś, że szparagi są afrodyzjakiem?

– Nie miałem pojęcia.

– Ja też nie! Dopóki tam nie poszliśmy. Świetne miejsce dla par i wygląda na to, że wkrótce będzie o nim głośno.

– A co to wszystko, do cholery, ma wspólnego ze mną? – pytam grzecznie, upijając łyk kawy.

– W oknie powiesili ogłoszenie, że szukają kogoś, kto by u nich grał w weekendy.

Gapię się na nią, mrugając.

– No i?

– Powinieneś się zgłosić!

Uderza dłonią o stół i odchyla się z uśmiechem satysfakcji, najwyraźniej dumna z siebie.

– Nie ma, kurwa, mowy.

– Dlaczego nie?

– Jake Knox już nie występuje.

– Ale Jake Keller mógłby.

Przechylam głowę, nagle zaintrygowany.

– Wiesz, nie musisz tam występować jako gwiazda rocka. Możesz po prostu wyjść z gitarą i grać muzykę. Nie musisz grać starych kawałków Hard Knox, chyba że chcesz sprawdzić, jak by brzmiały w wersji akustycznej. Możesz grać same covery, jeśli to ci pasuje. Albo swoje nowe utwory.

Nagle przepełniająca mnie tęsknota staje się tak intensywna, że prawie tracę oddech. Uwielbiam realizowanie i tworzenie muzyki. Poprzedniej jesieni wspólnie z Leo Nashem, moim starym przyjacielem, spędziłem miesiąc w Seattle, pisząc i nagrywając muzykę na nowy album jego zespołu. To mi daje cholerną satysfakcję.

Ale, ja pierdolę, tak mi brakuje występowania! I naprawdę nie chodzi o wrzeszczące kobiety, światła, cholernie głośną muzykę.

Chodzi tylko o muzykę. Występowanie i obserwowanie, jak tłum śpiewa razem ze mną.

To doświadczenie nieporównywalne z niczym innym. W zeszły weekend, kiedy byłem na scenie i śpiewałem, czułem się, jakbym odwiedził starego przyjaciela.

Jednak rzuciłem to wszystko pewnej deszczowej nocy pięć lat temu, kiedy Christina straciła nogę i prawie straciła życie. Wszystko przeze mnie.

Potrząsam głową i zaciskam szczęki:

– Nie.

– Boooże, jesteś taki cholernie uparty! – mruczy pod nosem i zaciska swoje drobne piąstki. – Przecież nie oczekuję, że już nigdy nie pojawisz się na scenie z powodu jakiejś głupoty, która miała miejsce kilka lat temu.

– Nie o to chodzi.

– Przestań pieprzyć. – Pochyla się w moją stronę, a jej oczy niebezpiecznie się zwężają. – To nie twoja wina, że miałam ten wypadek, J. Nie wiem, ile razy mam ci to powtarzać, zanim mi uwierzysz.

– Jeślibyśmy się wtedy nie kłócili…

– Zaraz ci przyleję, i to mocno!

– Taaa, chciałbym zobaczyć, jak próbujesz kogoś pobić, mając tylko jedną nogę. – Uśmiecham się półgębkiem, ale moje serce ściska się z bólu. – Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił, C.

– W takim razie zrób mi przysługę i zgłoś się do tej restauracji. Chcę znowu zobaczyć, jak występujesz. Brakuje mi tego. Tamta jedna piosenka na Wieczorze Talentów to zdecydowanie za mało. Wiem, że tak jest.

– Dziś wieczór mogę przynieść ze sobą gitarę.

Lekceważąco się uśmiecha i potrząsa głową.

– Po prostu zajrzyj do tej restauracji. Może cię nie zatrudnią. Może jesteś teraz do niczego.

Parskam krótkim śmiechem:

– Kochanie, nigdy nie jestem do niczego, jeśli o muzykę chodzi.

– Pora to udowodnić.

– Boże, jak ty się do czegoś przyczepisz…

Christina wybucha dźwięcznym śmiechem:

– Wiem. Muszę się zbierać, idę do lekarza. – Marszczy nos i wzdycha. – Przysięgam, całe Portland widziało już moją pipcię.

– Twoją co? – Podnoszę pytająco brew. – Masz osiem lat, czy jak?

Rzuca we mnie kawałkiem pomarańczy:

– Chciałabym, żeby się wreszcie udało z tą ciążą. Leżenie z rozłożonymi nogami nie jest ani seksowne, ani zabawne.

– To dzisiaj się dowiesz, czy tym razem się udało?

Christina i jej mąż, Kevin, od trzech lat starają się o dziecko. Pragną tego bardziej, niż czegokolwiek innego na świecie. To jeszcze jedna rzecz, której pozbawił Christinę wypadek.

Jeszcze jedna rzecz, której ja ją pozbawiłem.

– Tak – odpowiada z uśmiechem. – Trzymaj kciuki!

– Będę. U rąk i u nóg!

– W czym mogę pomóc? – zwraca się do mnie młoda kobieta, kiedy wchodzę do Pokusy, restauracji ulokowanej w samym sercu Pearl District, jednej z najmodniejszych dzielnic Portland.

Knajpka z zewnątrz wygląda jak stary magazyn. Jednak wewnątrz – to sam seks. Ale nie ten rodzaj brudnego, oślizgłego seksu, który można znaleźć w pierwszym lepszym klubie ze striptizem, których nie brakuje w mieście. Pokusa to sam seks – ale seks z klasą.

– Chciałbym porozmawiać z menedżerem.

– Czyli z Addison – odpowiada, obdarzając mnie promiennym uśmiechem. – Powinna być przy barze. – Wskazuje na drugi koniec sali restauracyjnej. Kiwam głową i idę w tamtą stronę, mijając po drodze mnóstwo czarnych stołów przykrytych obrusami w morskim odcieniu oraz pluszowych krzeseł o wygodnych, szerokich oparciach. Z tyłu znajdują się zachęcające loże, w których prywatność zapewniają piękne, szare zasłony wiszące z boku każdej z nich.

Punktem centralnym sali jest mała scena, w tym momencie pusta. Jest dopiero pora lunchu, więc zamiast muzyki na żywo, z głośników sączy się głos Adele śpiewającej o drogach prowadzących donikąd. Nucąc pod nosem znajomą piosenkę, podchodzę do baru. Jest urządzony w podobnej kolorystyce, ale w bardziej nowoczesnym stylu.

Za barem aż po sufit wznoszą się stojaki na wino, wewnątrz których poukładane są butelki wina. Tysiące butelek wina! Pod barem znajduje się największa chłodziarka na wino, jaką w życiu widziałem, również wypełniona po brzegi butelkami.

Najwyraźniej wino to ich konik.

– Kieliszek wina to nie jest prawdziwy lunch – kategorycznym tonem stwierdza kobieta za barem. Ma włosy w głębokim, prawie burgundowym odcieniu czerwieni, szeroko otwarte, niebieskie oczy, a na sobie dżinsy, które są wprost stworzone dla jej apetycznego tyłeczka oraz skąpy, biały top odsłaniający imponujący tatuaż. Na twarzy ma makijaż w stylu pin-up, a jej czerwone usta leciutko wyginają się w uśmiechu. Siedząca tyłem do mnie blondynka upija łyk swojego wina.

– Wino robi się z winogron, a winogrona to owoce. Czyli na lunch jem sałatkę owocową – mówi, sącząc kolejny łyk. – Boże, jakie to dobre!

– A pewnie, że dobre! – odpowiada Ruda z nonszalanckim uśmieszkiem, po czym podnosi wzrok i zauważa mnie. Opieram się o zwieńczone łukiem przejście oddzielające salę restauracyjną od baru. – W czym możemy panu pomóc?

– Szukam menedżerki. Powiedziano mi, że znajdę ją tutaj.

– I znalazł pan – mówi Blondi, obracając się zgrabnie na stołku barowym i w ten sposób nagle znajdując się ze mną twarzą w twarz.

Nagle brak mi powietrza w płucach. To właśnie ta kobieta, którą widziałem tamtej nocy w klubie! Ta, od której nie mogłem oderwać oczu. Ta, która sprawiła, że reszta sali po prostu się rozmyła.

Jedyne słowo, jakie przychodzi mi do głowy, to oszałamiająca, a jeszcze nigdy w życiu nie spotkałem kobiety, którą mógłbym tak opisać.

Zgrabnie ześlizguje się z wysokiego stołka barowego, całkiem jakby nie miała na sobie niebotycznie wysokich szpilek i podchodzi do mnie szybkim, pewnym siebie krokiem. Ma na sobie czarną, ołówkową spódnicę o podwyższonej talii oraz białą koszulową bluzkę. Rękawy ma podwinięte, a kilka górnych guzików jest odpiętych, dzięki czemu mogę ukradkiem zerknąć na rowek między najwspanialszymi piersiami, jakie kiedykolwiek widziałem.

Jej jasne włosy są zakręcone w swobodne loki i upięte na czubku głowy. Makijaż jest klasyczny i nieskazitelny.

Na nosie ma okulary w czarnych oprawkach.

Ja pierdolę.

Z trudem przełykam ślinę i wyciągam w jej stronę dłoń, ale ona gwałtownie przystaje o jakiś metr za daleko, aby jej dosięgnąć.

– Pan jest…

– Jake Keller – przerywam jej i robię krok do przodu, żebyśmy mogli się przywitać. Dłoń kobiety jest ciepła i szczupła, ale uścisk – mocny. Jej oczy się zwężają.

– Jake Knox – poprawia mnie. – Moje przyjaciółki miały ściany wytapetowane plakatami z pańską podobizną.

– A pani nie? – pytam z bezczelnym uśmieszkiem. Zaczynam się dobrze bawić całą tą sytuacją.

– Nie, na mnie pana urok nie działał. – Ku mojemu rozczarowaniu zdejmuje okulary i zakłada je na czubek głowy.

Boże, zawsze miałem słabość do pięknych kobiet w okularach!

– Szkoda – kwituję i nadal się do niej uśmiecham.

– W czym mogę panu pomóc?

– Przyszedłem w sprawie pracy.

Marszczy brwi:

– Chce pan być pomocnikiem kelnera? Czasy są aż tak ciężkie, panie Knox?

– Keller – poprawiam. – A właściwie proszę mówić do mnie Jake. Miałem raczej na myśli muzykę na żywo w weekendy. Choć jeśli będzie trzeba, mogę też sprzątnąć ze stołów.

Przechyla głowę, zakłada za ucho niesforny blond loczek i uśmiecha się do mnie, a moje serce przestaje bić. Do jasnej cholery, skąd się wzięła ta kobieta?

I skąd się, do diabła, biorą te wszystkie kłębiące się w mojej głowie myśli?

– Jestem pewna, że nie stać mnie na pana, panie Keller. – Odwraca się, żeby odejść, ale łapię ją za ramię, odwracając ją z powrotem w moją stronę.

– Nie chodzi o pieniądze – mówię szybko. – Po prostu chciałbym występować.

– Z całym zespołem? – dopytuje ze zmarszczonym czołem.

– Nie, tylko ja. Gitarę będę miał swoją, więc z waszej strony będę potrzebował tylko mikrofonu i stołka. A jeśli nie macie mikrofonu, to jestem w stanie jakiś załatwić.

Patrzy na mnie z niedowierzaniem, jakbym się do niej zwracał w jakimś obcym języku. Wreszcie mówi:

– Okej, to gdzie jest ukryta kamera? – Rozgląda się po sali, po czym oskarżycielsko wymierza palec w stronę Rudej za barem. – To wasza sprawka? Mówię serio, niezłe z was zołzy, że wykręciłyście mi taki numer.

Ruda wybucha śmiechem i potrząsa głową:

– To nie jest żart, Addie. Ale… możesz go tu do mnie przysłać, kiedy już z nim skończysz.

Addie odwraca się z powrotem w moją stronę i mierzy mnie sceptycznym spojrzeniem:

– To właśnie jedna z tych przyjaciółek, które miały pana plakat nad łóżkiem w sypialni.

– I wcale się nie wstydzę do tego przyznać – mówi głośno Ruda, dolewając sobie więcej wina.

– To co z tą robotą? – Krzyżuję ręce na piersi i widzę, jak źrenice oczu Addie rozszerzają się, kiedy jej wzrok pada na pokrywający całą moją prawą rękę tatuaż.

Jednak nie jest taka zupełnie obojętna na mój urok…

– Naprawdę chciałby pan tu śpiewać za psie pieniądze?

– Ogólnie mówiąc, wolę koty, ale może być.

Uśmiecham się, a ona przygryza dolną wargę i krzyżuje na piersi ramiona, dokładnie odwzorowując mój gest. W tej pozycji jej piersi są jeszcze bardziej ściśnięte, dzięki czemu mam świetny widok na najlepsze ciało, jakie widziałem od… jakie w ogóle w życiu widziałem.

Jej krągłości są cudowne, a ona doskonale nad nimi panuje, pakując je zgrabnie w strój, który określić można tylko jednym słowem: klasa. W tym momencie pragnę tylko wziąć ją w ramiona i cieszyć się jej bliskością.

Ale wszystko w swoim czasie.

– Szukamy kogoś na piątkowe i sobotnie wieczory. Od dwudziestej drugiej do zamknięcia.

– O której zamykacie?

– O północy.

– Pasuje mi.

Kiwa głową, po czym odchyla głowę do tyłu i wybucha serdecznym śmiechem. Jej śmiech jest nieco chrapliwy i równie seksowny, jak cała reszta jej osoby.

– Czyżbym właśnie zatrudniła Jake’a Knoxa?

– Nie, proszę pani. Właśnie zatrudniła pani Jake’a Kellera – wzdycham i przesuwam dłonią po ustach, co mi przypomina, że nie goliłem się mniej więcej od tygodnia. Muszę wyglądać naprawdę profesjonalnie w nie pierwszej świeżości dżinsach i czarnym podkoszulku, nieogolony i z włosami w cholernym nieładzie, ponieważ – z tego co pamiętam – rano, przed wyjściem z domu, przeczesałem je tylko palcami.

Jednak Addie tylko ponownie przygryza dolną wargę, po czym kiwa głową:

– W porządku. Może pan zagrać w ten piątek. A potem zobaczymy, co dalej.

– Będziecie mnie sprawdzać? – Uszom nie wierzę.

– Każdy musi udowodnić, co jest wart, panie Keller – odpowiada, po czym kładzie ręce na biodrach. – Ale piątkowy test będzie obustronny. Ja zobaczę, czy pan pasuje do nas, a pan zobaczy, czy my pasujemy do pana.

Och, jestem pewny, że świetnie do siebie pasujemy, laleczko…

– Umowa stoi. W takim razie będę tu o wpół do dziesiątej w piątek, żeby się przygotować do występu.

– Wspaniale. Może pan przyjść tutaj, do baru. Podejdę i wszystko panu pokażę.

Kiwam głową, po czym wkładam ręce do kieszeni. Nagle czuję się zdenerwowany, co mi się nie zdarzało od czasów, kiedy byłem dzieciakiem. Jednocześnie irytuje mnie to i bawi.

– Skoro sprawy służbowe mamy już omówione – mówię, nie spuszczając wzroku z jej pięknych, błękitnych oczu – to może w piątek po zamknięciu restauracji wybierzesz się ze mną na drinka?

Przez moment stoi bez ruchu, mrugając tylko. Następnie potrząsa głową i wybucha śmiechem. Spogląda w dół na swoje buty, a potem znowu na mnie.

– Wyjaśnijmy sobie coś raz na zawsze – zaczyna, wyraźnie akcentując każde słowo. – Nie jestem częścią tej oferty. Nigdy nie będę. Jestem twoją szefową i to by było tyle. A poza tym jestem w związku.

– Idiotka – mruczy pod nosem Ruda za barem, ale Addie ją ignoruje.

– Zrozumiano – odpowiadam z szacunkiem, jednak nic nie poradzę na to, że przez moment ogarnia mnie poczucie wielkiego rozczarowania.

Addison jest bardzo piękną kobietą.

Mam przeczucie, że to zaledwie jedna z jej zalet, ale to nieważne, skoro i tak należy do kogoś innego.

Zresztą dlaczego, do cholery, miałoby to być dla mnie ważne? Jezu, czy naprawdę minęło tyle czasu, odkąd kogoś wyrwałem?

– Do zobaczenia w piątek wieczór.

– Będę czekać – odpowiada i natychmiast się odwraca i idzie z powrotem do baru w tych niesamowitych, zabójczych szpilkach, a jej tyłek przez całą drogę seksownie się kołysze.

Nie mogę się doczekać chwili, kiedy w piątkowy wieczór znowu ją zobaczę.

Macham na pożegnanie do Rudej, po czym oddalam się tą samą drogą, którą przyszedłem. Restauracja powoli zapełnia się stałymi klientami, którzy przychodzą tu na lunch. Kiedy jestem już na zewnątrz, od razu dzwonię do Christiny.

– Już się za mną stęskniłeś? – Po jej głosie poznaję, że się uśmiecha.

– Rozpaczliwie. A poza tym wygląda na to, że właśnie dostałem pracę.

– Poszedłeś tam? – piszczy i natychmiast przekazuje tę informację mężowi, Kevinowi. Następnie wraca do rozmowy ze mną. – I dostałeś tę pracę?

– Oczywiście, że tak.

– Czy menedżerka cię rozpoznała?

– Tak, ale coś mi mówi, że tę robotę dostałem pomimo mojego statusu gwiazdy rocka, nie dzięki niemu.

– Interesujące. Już ją lubię.

– Ja też.

Koniec wersji demonstracyjnej.