Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Ilustracja i projekt graficzny okładki

Joel Tippie

Zdjęcie symbolu:

© 2012 by Rhythm & Hues Designs

Zdjęcie autorki:

© Nelson Fitch

Tytuł oryginału

Insurgent

Copyright © 2012 by Veronica Roth

Published by arrangement with HarperCollins Children’s Books,

a division of HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5419-7

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Nelsonowi,

który był wart każdego ryzyka

Prawda, jak dzikie zwierzę, jest zbyt silna,
by pozostać w zamknięciu.

fragment manifestu Prawości

Rozdział 1

Budzę się z jego imieniem na ustach.

Will.

Zanim otworzę oczy, widzę, jak znów wpada na chodnik. Martwy.

Przeze mnie.

Tobias kuca przede mną, kładzie mi rękę na lewym ramieniu. Wagon podskakuje na szynach, a Marcus, Peter i Caleb stoją przy drzwiach. Biorę głęboki wdech i zatrzymuję powietrze w płucach, by choć trochę pozbyć się ucisku, który narasta mi w piersi.

Jeszcze godzinę temu wszystko, co się wydarzyło, wydawało mi się nierealne. Teraz jest realne.

Wypuszczam powietrze, ale ten ucisk się nie zmniejsza.

– Tris, chodź – mówi Tobias, jego oczy szukają moich.

– Musimy skakać.

Jest za ciemno, żeby zobaczyć, gdzie jesteśmy, ale skoro wyskakujemy, to pewnie gdzieś przy płocie. Tobias pomaga mi wstać i prowadzi mnie do wyjścia.

Inni wyskakują po kolei: Peter pierwszy, potem Marcus, potem Caleb. Biorę Tobiasa za rękę. Gdy stajemy w otwartych drzwiach wagonu, wzmaga się wiatr, jest jak ręka, która pcha mnie do tyłu, ku bezpieczeństwu.

Mimo to rzucamy się w ciemność i lądujemy twardo na ziemi. Od siły uderzenia boli mnie rana postrzałowa na ramieniu. Zagryzam wargi, żeby nie krzyczeć z bólu, i rozglądam się za bratem.

– W porządku? – pytam, gdy widzę go na trawie kilka metrów dalej, jak siedzi i rozciera sobie kolano.

Potakuje. Słyszę, że pociąga nosem, jakby walczył ze łzami. Muszę się odwrócić.

Wylądowaliśmy na trawie przy płocie, kilka metrów od wyjeżdżonej ścieżki, którą ciężarówki Serdecznych dostarczają do miasta żywność, niedaleko bramy wyjazdowej – teraz brama zamknięta jest na głucho, więzi nas w środku. Płot wznosi się nad nami, zbyt wysoki i giętki, by przez niego przejść, zbyt masywny, by go sforsować.

– Powinni tu być strażnicy Nieustraszonych – mówi Marcus. – Gdzie oni są?

– Pewnie byli pod wpływem symulacji – odpowiada Tobias. – A są… – Urywa. – Kto wie gdzie. I kto wie, co robią.

Przerwaliśmy symulację – przypomina mi o tym ciężar twardego dysku w mojej tylnej kieszeni – ale nie czekaliśmy, żeby zobaczyć, co z tego wyniknie. Co się stało z naszymi przyjaciółmi, kolegami, przywódcami, frakcjami? Nie ma jak się dowiedzieć.

Tobias podchodzi do małej metalowej skrzynki po prawej stronie bramy i otwiera ją – w środku widać klawiaturę.

– Miejmy nadzieję, że Erudytom nie przyszło do głowy, aby zmienić kod – mówi, po czym wklepuje kilka cyfr. Po ósmej przestaje stukać brama i otwiera się z kliknięciem.

– Skąd to wiedziałeś? – pyta Caleb. Głos ma schrypnięty z emocji do tego stopnia, że dziwię się, że w ogóle mu przechodzi przez gardło.

– Pracowałem w pokoju kontrolnym u Nieustraszonych, monitorowałem system zabezpieczeń. Zmienialiśmy kody tylko dwa razy w roku – wyjaśnia Tobias.

– Co za szczęście. – Caleb zerka na niego nieufnie.

– Szczęście nie ma tu nic do rzeczy – stwierdza Tobias. – Pracowałem tam tylko dlatego, że chciałem mieć pewność, że zdołam się wydostać.

Wstrząsa mną dreszcz. Mówi o wydostaniu się – jakby uważał, że jesteśmy w pułapce. Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam, choć teraz wydaje mi się to głupie.

Idziemy małą grupką. Peter przyciska zakrwawioną rękę do piersi – rękę, w którą ja go postrzeliłam – a Marcus podtrzymuje go za ramię. Caleb co kilka sekund ociera sobie policzki, wiem, że płacze, ale nie wiem, jak go pocieszyć, ani dlaczego sama nie płaczę.

Zamiast tego obejmuję prowadzenie. Tobias idzie w milczeniu obok i chociaż mnie nie dotyka, to on mnie też podtrzymuje.

Punkciki światła są pierwszą oznaką, że zbliżamy się do siedziby Serdecznych. Potem kwadraty światła, które zamieniają się w rozświetlone okna. Kompleks budynków z drewna i szkła.

Zanim do nich dotrzemy, musimy przejść przez sad. Stopy zapadają mi się w ziemię, a nade mną gałęzie splatają się, tworząc coś w rodzaju tunelu. Ciemne owoce wiszą między liśćmi, już gotowe, żeby spaść. Ostry, słodki zapach gnijących jabłek miesza się w moim nosie z wonią mokrej ziemi.

Gdy jesteśmy blisko, Marcus zostawia Petera i wychodzi naprzód.

– Wiem, jak iść – mówi.

Mija pierwszy budynek i prowadzi nas do drugiego, po lewej. Wszystkie, za wyjątkiem szklarni, są zrobione z tego samego ciemnego drewna, niemalowanego, surowego. Słyszę śmiech dochodzący z otwartego okna. Kontrast między śmiechem a kamienną ciszą uderza we mnie: jest porażający.

Marcus otwiera jakieś drzwi. Zdziwiłby mnie brak strażników, gdyby nie to, że znajdujemy się w siedzibie Serdecznych. Oni często balansują na granicy między ufnością a głupotą.

W tym budynku jedynym dźwiękiem jest skrzypienie naszych butów. Już nie słyszę szlochania Caleba, ale chyba przestał płakać wcześniej.

Marcus zatrzymuje się przed otwartym pokojem, w którym siedzi Johanna Reyes, przedstawicielka Serdecznych, i gapi się przez okno. Poznaję ją, bo trudno zapomnieć twarz Johanny, bez względu na to, czy widziało się ją raz, czy tysiąc razy. Blizna – gruba linia, która zaczyna się tuż nad prawą brwią i ciągnie się aż do ust – sprawia, że Johanna jest ślepa na jedno oko, a kiedy mówi, sepleni. Słyszałam ją tylko raz, ale pamiętam. Gdyby nie ta szrama, byłaby piękną kobietą.

– Och, dzięki Bogu – odzywa się na widok Marcusa. Podchodzi do niego z otwartymi ramionami. Ale zamiast go objąć, tylko dotyka jego ramion, jakby pamiętała, że Altruiści nie lubią zwykłego kontaktu fizycznego.

– Reszta z waszej grupy dotarła tu kilka godzin temu, ale nie wiedzieli, czy wam się udało – mówi.

Chodzi jej o Altruistów, którzy byli z moim ojcem i Marcusem w kryjówce. Do głowy mi nawet nie przyszło, żeby się o nich martwić.

Johanna patrzy nad ramieniem Marcusa, najpierw na Tobiasa i Caleba, potem na mnie i na Petera.

– O rany. – Długo wpatruje się w zakrwawioną koszulę Petera. – Poślę po lekarza. Mogę wam wszystkim pozwolić zostać na noc, ale jutro musi zadecydować nasza cała wspólnota. A… – zerka na Tobiasa i na mnie – …raczej nie będą zachwyceni obecnością Nieustraszonych w naszej siedzibie. Oczywiście proszę was, żebyście oddali wszelką broń, jaką macie.

Nagle zaczyna mnie zastanawiać, skąd wie, że jestem Nieustraszona. Ciągle mam na sobie szarą koszulę. Mojego ojca.

W tej samej chwili jego zapach, wyrównana mieszanka mydła i potu, unosi się i wypełnia mi nos, wypełnia mi całą głowę. Zaciskam dłonie w pięści tak mocno, że paznokcie wpijają mi się w skórę. Nie tu. Nie teraz.

Tobias przekazuje swój pistolet, ale kiedy ja sięgam do tyłu, by wyciągnąć schowaną broń, łapie mnie za rękę i przesuwa ją znów na przód. Potem splata palce z moimi, żeby zatuszować to, co właśnie zrobił.

Wiem, mądrzej, żeby jedno z nas zatrzymało pistolet. Ale ulżyłoby mi, gdybym go oddała.

– Nazywam się Johanna Reyes – mówi kobieta i podaje rękę najpierw mnie, potem Tobiasowi. Powitanie Nieustraszonych. Jestem pod wrażeniem jej znajomości zwyczajów innych frakcji. Zawsze zapominam, że Serdeczni są tacy taktowni, póki nie przekonam się o tym osobiście.

– To jest T… – zaczyna Marcus, ale Tobias mu przerywa.

– Jestem Cztery – mówi. – A to Tris, Caleb i Peter.

Kilka dni temu tylko ja wśród Nieustraszonych znałam imię „Tobias”. W ten sposób dał mi kawałek samego siebie. Pamiętam, czemu poza siedzibą Nieustraszonych ukrywa to imię przed światem. Bo łączy go z Marcusem.

– Witajcie na terenie Serdecznych. – Johanna zatrzymuje wzrok na mojej twarzy i uśmiecha się krzywo. – Pozwólcie, że się wami zajmiemy.

Pozwalamy im. Pielęgniarka Serdecznych daje mi balsam – udoskonalony przez Erudytów, by przyspieszać gojenie ran – żebym posmarowała sobie ramię, po czym prowadzi Petera na oddział szpitalny, aby opatrzyć mu rękę. Johanna zabiera nas do stołówki, gdzie spotykamy kilku Altruistów, którzy wcześniej byli w kryjówce z Calebem i moim ojcem. Jest tam Susan i paru dawnych sąsiadów; rzędy drewnianych stołów ciągną się przez całą salę. Wszyscy nas witają – zwłaszcza Marcusa. Powstrzymują łzy i uśmiechają się.

Kurczowo trzymam się ramienia Tobiasa. Przytłacza mnie widok członków frakcji moich rodziców – ich życie i łzy mi ciążą.

Jeden z Altruistów podsuwa mi pod nos parujący kubek.

– Wypij to – mówi. – Pomoże ci spać, tak jak wielu innym pomogło. Bez snów.

Płyn jest różowoczerwony jak truskawki. Łapię kubek i szybko wypijam. Gorący napój na kilka sekund sprawia, że znów czuję, jakbym była pełna czegoś. Kiedy wypijam ostatnią kroplę, czuję, że się rozluźniam. Ktoś prowadzi mnie korytarzem do pokoju z łóżkiem. To wszystko.