Tytuł oryginału: WATERFIRE SAGA. SEA SPELL

Przekład: PATRYK DOBROWOLSKI

Redaktor prowadząca: SYLWIA KUREK

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: MARZENA KWIETNIEWSKA-TALARCZYK

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

Copyright © 2015 Disney Enterprises, Inc.
Copyright © for Polish translations by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Warszawa 2016
All rights reserved.

Żaden fragment tej książki nie może być bez zgody wydawcy powielany i przekazywany w żadnej formie, elektronicznej czy fizycznej, w tym kopiowany, nagrywany ani zapisywany w jakimkolwiek systemie przechowywania danych.

Wydanie I

ISBN 978-83-8073-250-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla L.A.M

Dla moich czytelników, którzy są źródłem prawdziwej magii

.

Lekarstwem na wszystko jest słona woda: pot i łzy morza.

– Alexander McQueen

Prolog

Manon Laveau, siedząca dostojnie na swoim tronie ze splecionych korzeni cyprysa, spojrzała na stojącego przed sobą syrena. Powiodła wzrokiem po jego czarnym mundurze, krótko przyciętych włosach i twarzy o okrutnych rysach. On i sześciu jego żołnierzy wtargnęli do jej jaskini, leżącej głęboko pod wodami rzeki Missisipi, gdy królowa układała karty tarota na pokrytej mchem skorupie gigantycznego żółwia.

– Mówisz, że jesteś kapitanem Traho? – Głos Manon, podobnie jak jej spojrzenie, nie zdradzał żadnych emocji. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Poszukuję syreny zwanej Avą Corajoso – odparł szorstko Traho. – Ciemna skóra, czarne warkocze, niewidoma. Podróżuje w towarzystwie piranii. Widziałaś ją?

– Nie widziałam – odrzekła Manon. – A teraz, jeśli pan pozwoli, kapitanie, karty potrzebują mojej uwagi. Au revoir.

Służący Manon poruszył się, by odprowadzić Traho do wyjścia, ale ten go odepchnął.

– Widziano, jak Ava wpłynęła do tej jaskini – rzekł. – Oprócz tego dowiedziałem się, że posiadasz kamień wiedzy, za pomocą którego ją śledzisz. Oddaj mi go, a odejdę.

Manon tylko prychnęła.

– C’est sa cooyon – szepnęła z odrazą. – Głupiec.

To mówiąc, pstryknęła palcami i spod grubej warstwy mułu pokrywającej podłogę jaskini wyskoczyło nagle dwadzieścia aligatorów, każdy ważący jakieś pół tony. Machając potężnymi ogonami, bestie otoczyły Traho i jego żołnierzy.

– Mam lepszy pomysł – rzekła Manon z błyskiem w zielonych oczach. – Może wolisz zostać pożarty żywcem przez moich wygłodniałych przyjaciół?

Traho powoli uniósł ręce, nie spuszczając wzroku z aligatorów. Jego żołnierze zrobili to samo.

Manon pokiwała głową.

– Tak lepiej – westchnęła. – W tej okolicy to ja pociągam za sznurki, chłopcze.

Królowa rozłożyła przed sobą karty i wstała, unosząc wysoko owiniętą turbanem głowę. Trudno było ocenić jej wiek. Jasnobrązowa skóra była gładka, ale oczy miały w sobie mądrość tysiącleci. Manon miała wysoko osadzone kości policzkowe i masywny nos. Ubrana była w białą tunikę i czerwoną spódnicę z tataraku zakrywającą jej srebrny ogon. Wokół talii miała przewiązany pas nabijany rzecznymi perłami i muszlami. Pas ten był przekazywany z pokolenia na pokolenie, a pochodził z czasów pierwszej królowej bagien – Indianki, która przybyła do Atlantydy jako człowiek. Przeżyła zniszczenie Atlantydy, zamieniła się w syrenę, po czym wróciła do delty Missisipi.

Manon mówiła w bagiennym narzeczu. Stanowiło ono połączenie mowy słodkowodnych syren z naleciałościami z grupy afrykańskiej, a także języków angielskiego, francuskiego i hiszpańskiego, których pojedynczych słów nauczyła się od duchów terragogów zamieszkujących rzekę. Niektóre z nich dotrzymywały jej towarzystwa, między innymi zbiegła niewolnica Sally Wilkes, kreolska hrabina Esme oraz pirat Jean Lafitte.

Manon nie czuła lęku przed duchami ani bandytami w mundurach. W ogóle niewielu rzeczy się bała. Teraz okrążyła Traho przy akompaniamencie ryczących aligatorów.

– Ta syrena, Ava, jest boocoo dzielna. Przybyła na bagna całkiem sama. A ty? – rzuciła drwiąco. – Potrzebujesz dwustu żołnierzy, żeby trzymali cię za delikatną rączkę.

Manon nie widziała z wnętrza jaskini reszty oddziału Traho, ale nie musiała. O ich nadejściu poinformował ją kamień wiedzy.

Traho zignorował jej uwagę.

– Zabij mnie, a tych dwustu żołnierzy zabije ciebie – syknął. – Muszę się dowiedzieć, gdzie jest Ava Corajoso. Nie odpłynę stąd, zanim nie otrzymam odpowiedzi.

Oczy Manon zapłonęły gniewem.

– Jeśli chcesz informacji, musisz za nie zapłacić. Tak jak każdy inny – syknęła. – A może jesteś nie tylko tchórzem, ale i złodziejem?

– Dziesięć dublonów – zaproponował Traho.

– Dwadzieścia – odparła Manon.

Jeździec śmierci pokiwał głową. Manon ponownie pstryknęła palcami, na co jej aligatory z powrotem zakopały się w błocie. Jeden z żołnierzy Traho nosił na ramieniu sakiewkę. Na polecenie dowódcy otworzył ją, po czym odliczył monety i położył je na stole.

Kiedy skończył, Manon rzekła:

– Syrena zatrzymała się tu przed dwoma dniami. Zmierzała w kierunku Czarnowody i potrzebowała gris-gris do ochrony przed Okwa Naholo. Wykonałam dla niej talizman. Użyłam pazurów sowy, zębów białego aligatora oraz zewu kojota. Wszystko połączyłam językiem mokasyna błotnego. Ale na nic jej się to nie przyda. Była wycieńczona. Do tego chora. Teraz zostały z niej pewnie same kości leżące na dnie Czarnowody.

Traho wysłuchał informacji królowej, po czym odezwał się:

– Kamień wiedzy. Gdzie on jest?

Manon zachichotała.

– Nie ma czegoś takiego – odparła. – Kamień to tylko legenda, której istnienie jest mi na rękę. Syreny w tych wodach są boocoo szalone. Zachowują się znacznie lepiej, myśląc, że są obserwowane.

Traho rozejrzał się dookoła. Wymruczał przekleństwo, że musiał opuścić Słodkowodę, po czym wyszedł z jaskini.

Manon unosiła się nieruchomo w wodzie, odprowadzając go wzrokiem i nasłuchując okrzyków żołnierzy oraz rżenia koników morskich. Dołączyli do niej Sally i Lafitte, na twarzach których malowała się troska. Kiedy żołnierze się oddalili, Manon odetchnęła głęboko.

Podeszła do niej Esme, jej jedwabna spódniczka falowała wokół talii. Syrena pociągnęła królową za jeden z kolczyków.

– Kłamiesz, Manon Laveau! Syrena wcale nie przebywa w Czarnowodzie. Po co miałaby tam płynąć? Nie ma tam przecież Okwa. Udała się prosto do Pajęczej Jamy i doskonale o tym wiesz!

Manon wzruszyła ramionami, po czym zwróciła się do Sally:

– Nadal go masz? Jest cały i bezpieczny?

Sally pokiwała głową, po czym sięgnęła między poły sukni i wyciągnęła wypolerowany granat. Był wielkości głowy węża i tak ciemny, że aż prawie czarny.

Manon wzięła kamień do ręki i rzuciła zaklęcie occula. Po kilku sekundach w głębi kamienia pojawił się obraz syreny w srebrnych okularach i sukni w kolorze fuksji. Manon zgadywała, że syrena się boi, choć nie chce tego pokazać. Była to Ava, która zdążyła już dotrzeć do Pajęczej Jamy. Królowa nie wiedziała, czy ma płakać, czy się śmiać.

– Ta syrena to same kłopoty – ostrzegł ją Lafitte, zaciskając pięści. – Mówiłem ci, że ściągnie na nas takich jak ten Traho. Tym razem nieźle go spławiłaś, ale co będzie, jeśli tu powróci?

Manon nie odpowiedziała.

Ava Corajoso zastukała do jej drzwi pięć dni wcześniej. Prowadziła ją rozwścieczona pirania. Syrena była wychudzona i miała gorączkę, ale nie prosiła o jedzenie ani o leki. Zamiast tego zaoferowała swoje ostatnie pieniądze jako zapłatę za talizman mający ją ochronić przed Okwa Naholo.

– Okwa? – powtórzyła wtedy Manon, lustrując syrenę od ogona do głowy. – Te okropne stwory nie powinny cię interesować! Zabierz te pieniądze i kup sobie coś do jedzenia!

To mówiąc, zaczęła zamykać drzwi, ale Ava powstrzymała ją ruchem ręki.

– Proszę – rzekła. – Wszyscy na bagnach mówią, że twoje talizmany są najpotężniejsze.

– I mają rację. Ale nie istnieją talizmany chroniące przed Okwa. Sam ich widok sprawia, że serce przestaje bić.

– Nie w moim przypadku. Ja ich nie zobaczę. Jestem niewidoma – wyjaśniła Ava, opuszczając okulary.

– Może i tak, cher, może i tak – odparła Manon nieco łagodniejszym tonem, jednocześnie patrząc bystrym wzrokiem w niewidzące oczy Avy. – Powiedz mi, dlaczego chcesz zadzierać z Okwa?

– Wcale nie chcę – odparła Ava. – Ale one mają coś, co jest mi koniecznie potrzebne do pokonania potwora dziesięciokrotnie groźniejszego od Okwa.

– To jeszcze nie oznacza, że to dostaniesz. Okwa i tak mogą cię zabić. Szczerze mówiąc, chętnie bym się o to założyła.

– Mogą. Ale z przyjemnością oddam swoje życie w zamian za uratowanie znacznie większej liczby istnień.

„Ta syrena jest bardziej szalona niż bagienny szczur” – pomyślała Manon. Już miała na dobre wygonić Avę, gdy nagle coś ją powstrzymało. Coś w oczach Avy. Te oczy nie były zdrowe, ale jakimś cudem... ona widziała. Przeszywała spojrzeniem na wskroś, a było ono głębokie i szczere. Ava dostrzegała też dobro, niezależnie jak bardzo ktoś próbował je w sobie ukryć.

– Zatrzymaj monety – rzekła niespodziewanie Manon. Następnie zaprosiła Avę do środka, podsunęła jej krzesło i podała filiżankę gęstej, słodkiej kawy z bazi. Usiadła naprzeciw niej i spytała, czego nieznajoma poszukuje na bagnach.

– Powiedz wprost – poprosiła. – Bez kłamstw, cher – ostrzegła. – Porządny gris-gris wymaga wielu składników. Jednym z nich jest prawda.

Ava wzięła głęboki oddech, po czym wyjaśniła:

– Pod lodem Morza Południowego czyha potwór, który przez wieki leżał uśpiony, ale teraz budzi się do życia. Został stworzony przez jednego z magów Atlantydy.

Prastare oczy Manon zwęziły się. Bagienne syreny przywykły do wysłuchiwania legend. Po dziesięcioleciach obcowania z podobnymi historiami królowa była dość sceptyczna.

– Potwór? – powtórzyła. – Po co magowie mieliby tworzyć potwora?

Ava opowiedziała Manon o Orfeo, talizmanach, Abbadonie oraz o tym, w jaki sposób ona i pozostała piątka syren zostały wytypowane do pokonania potwora. Opowiedziała jej także o Vallerio i jego porwaniach syren, by te poszukiwały dla niego talizmanów. Zanim zdążyła skończyć opowieść, Manon była tak wstrząśnięta, że musiała poprosić o sole trzeźwiące.

Do uszu królowej docierały wprawdzie plotki niesione nurtem rzeki. Plotki mówiące o potężnych przedmiotach i o obozach pracy. Plotki o żołnierzach w czarnych mundurach przemierzających bagna i o tajemniczym mężczyźnie o czarnych oczach bez dna. Uważała je co najwyżej za kolejne niedorzeczne historie. Dopiero odwiedziny Avy, a następnie Traho przekonały ją, że nie miała racji.

– Musisz odnaleźć ten talizman, moje dziecko. Nie ma innej rady – skwitowała Manon, gdy tylko poczuła się lepiej. – Zrobię co w mojej mocy, aby ci pomóc.

Poczęstowała Avę pikantnym i pożywnym gulaszem z raków, salamander i rzecznych papryczek, a także dała jej lek na zbicie gorączki. Następnie wykonała dla niej gris-gris, prawdopodobnie najmocniejszy jaki kiedykolwiek zrobiła. Za to wszystko nie wzięła nawet złamanej muszelki. Lafitte, Esme i Sally patrzyli na królową, jakby ta postradała zmysły.

Gdy Manon zawiesiła na szyi Avy talizman, powiedziała, że Okwa zamieszkują bagno zwane Pajęczą Jamą, i poinstruowała, jak się tam dostać. Próbowała też nakłonić syrenę, by spędziła noc w jej jaskini i odpoczęła przy podwodnym ogniu, lecz ta uprzejmie odrzuciła propozycję.

– Żołnierze depczą mi po ogonie – wyjaśniła, po czym podziękowała Manon i opuściła jej dom.

– Pilnujcie tej syrenki, słyszycie? – wyszeptała Manon do duchów, odprowadzając Avę wzrokiem. Naprawdę przejęła się losem nieznajomej, choć wcale tego nie chciała. Troska to na bagnach niebezpieczne uczucie. Pajęcza Jama była oddalona od jaskini Manon o cztery dni drogi, a nazwa bagna pochodziła od wielkich i groźnych pajęczaków, które polowały na jego obrzeżach. Manon bardziej obawiała się jednak innych stworzeń zamieszkujących te ciemne wody, z których większość była obdarzona zbyt dużą inteligencją, by dać się zwieść occuli. Kamień wiedzy pokazał ich ślady w postaci kości i czaszek zakopanych w tamtejszym błocie.

Manon ponownie wzięła do ręki karty tarota, wycięte z muszli gigantycznych małży i wypolerowane na płasko, a na koniec ozdobione symbolami. Wyciągnęła jedną kartę z talii i ułożyła przed sobą. Kiedy ujrzała umieszczony na niej wizerunek: wysoką wieżę, z której okien wydobywał się podwodny ogień, z wrażenia wstrzymała oddech.

– Wieża wróży niebezpieczeństwo. Niedobrze – rzekł Lafitte, mlaskając językiem. – Bardzo niedobrze.

Manon ponownie spojrzała na kamień wiedzy. Wewnątrz niego obraz Avy zaczął zanikać. Syrena wpłynęła głębiej w Pajęczą Jamę, tak głęboko, że kamień nie pozwalał na jej śledzenie. Jej miejsce zajął inny obraz – okrutnego kapitana Traho jadącego w towarzystwie swoich żołnierzy.

Zmierzali w złym kierunku, a to już dużo. Nawet gdyby się dowiedzieli, że Okwa nie znajdują się w Czarnowodzie, lecz w Pajęczej Jamie, Ava uzyskała już nad nimi znaczącą przewagę. Z drugiej strony, oni jechali na konikach morskich, ona mogła liczyć tylko na siłę własnych płetw. Oni byli silni, a ona słaba. Ich było dwustu, a ona jedna.

Strach zacisnął zimne palce na sercu Manon Laveau – uczucie, do którego nie była przyzwyczajona.

– Proszę, cher – wyszeptała. – Pospiesz się.

Rozdział 1

SERAFINA WPŁYNĘŁA w otwór jaskini leżącej na samotnej, wyżłobionej przez prądy morskie skarpie, po czym spojrzała w ciemną otchłań.

– Nie ma ich – rzekła.

– Ależ są – zaprotestował Desiderio. – Prawdopodobnie wybrali poboczny nurt, aby zmylić potencjalnych tropicieli. Nakki są w takim samym niebezpieczeństwie jak my.

Sera pokiwała głową, choć nie była przekonana. Gdy próbowała wychwycić w wodzie jakiś ruch, reszta czekała przy podwodnym ogniu, starając się ogrzać. Ogień, który przywołała Sera, był niewielki i słaby. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz pragnęła, był rozgłos.

Sera, Desiderio, Yazeed i Ling znajdowali się w niesyrenich wodach, tuż za granicą królestwa goblinów z plemienia Meerteufel. Woleli, aby do spotkania doszło w ich kwaterze w Kargjordzie, ale Guldemar, wódz Meerteufli, nie znosił Nakki, plemienia trudniącego się handlem bronią, i zakazał im wstępu na własne terytorium. Zgodnie z jego dekretem każdy Nakki widziany w jego wodach powinien zostać zabity bez pytania.

Sera również nie przepadała za Nakkimi i nie miała ochoty się z nimi zadawać, ale nie było innej możliwości. Jeźdźcy śmierci właśnie przechwycili dwie dostawy broni. Na mocy porozumienia, które Serafina zawarła z Guldemarem, Meerteuflowie mieli zaopatrywać Czarne Płetwy w broń. Dwie skradzione dostawy były ostatnimi z pakietu obiecanego przez Guldemara i wódz nie zgodził się na przesłanie kolejnej. Uznał, że jeźdźcy śmierci to nie jego problem, a on sam wypełnił swoje zobowiązanie.

Zdesperowana Sera wyznaczyła spotkanie z Nakki właśnie tutaj, w opustoszałych wodach na granicy Morza Północnego. Ale czy mogła liczyć na ich przybycie?

Strata cennej broni była bolesna, ale Serafinę znacznie bardziej trapiło to, że jeźdźcy śmierci dokładnie wiedzieli, dokąd oraz jakim szlakiem miała iść dostawa. Było to potwierdzeniem tego, czego się domyślała – ruch oporu Czarnych Płetw miał w swoich szeregach szpiega. Zdrajca zdążył już poważnie zaszkodzić rebeliantom, a wyglądało na to, że może zaszkodzić jeszcze bardziej. Sera zdradziła swój plan spotkania z Nakkimi jedynie wąskiemu gronu, w nadziei że uda jej się utrzymać go w tajemnicy przed szpiegiem.

– Graj całą planszą, nie pionkiem – radziła niegdyś jej matka, regina Isabella, porównując sztukę rządzenia do partii szachów. Od kiedy Sera dowiedziała się, że to jej wuj Vallerio stoi za atakiem na Ceruleę oraz zabójstwem matki, z całych sił próbowała uchronić siebie oraz resztę Czarnych Płetw od mata.

„Gdzie są Nakki? – zastanawiała się teraz, wpatrując się w ciemną wodę. – Czyżby coś ich wystraszyło?”.

– Jeszcze pięć minut i się zmywamy – oznajmiła po powrocie do grupy.

W tej samej chwili temperatura w jaskini nagle spadła, a podwodny ogień przygasł. Sera usłyszała za plecami jakiś hałas. Odwróciła się, chwytając rękojeść sztyletu przy biodrze. Jej oddział stanął za nią.

Do jaskini wpłynęły trzy postaci, których twarze były schowane w pokrytych mułem kapturach. Miały długie, potężne ogony i przypominały syreny, ale Sera wiedziała, że ma do czynienia z innymi stworzeniami.

– Nakki – rzekła cicho, wypuszczając z dłoni sztylet. Zmiennokształtni. Ci ostrożni, sprytni wojownicy potrafili w kilka sekund wtopić się w tłum syren, ławicę ryb czy skałę.

Unosił się od nich słodki, mdły zapach wywołujący u Sery skurcze żołądka. Był to zapach śmierci, który przypomniał jej napad na Ceruleę i smród gnijących w ruinach ciał.

Syrena instynktownie dotknęła pierścienia na prawej dłoni, wykonanego przez Mahdiego w dowód miłości. Na samą myśl o ukochanym poczuła przypływ odwagi.

– Witajcie – rzekła, kiwając głową przybyszom.

Nakki zdjęli kaptury, ukazując twarze syrenów, młodych i przystojnych. Ich ciemnoskóry dowódca o bursztynowych oczach i rozpuszczonych czarnych włosach wyciągnął do niej dłoń. Sera podała mu rękę – uścisk syrena był bardzo mocny. Jego towarzysze również mieli bursztynowe oczy. Ich skóra była blada, a po plecach spływały im długie blond warkocze.

– Jestem Serafina, regina di Miromara. Cieszę się, że przybyliście. Zdaję sobie sprawę, że odbyliście niebezpieczną podróż.

– Kova – odparł dowódca Nakkich, po czym skinął na swoich towarzyszy. – Julma, Petos.

Kiedy mówił, Sera zauważyła, że jego język jest czarny i rozszczepiony na końcu jak u węża. Była trochę onieśmielona, ale udało jej się tego nie okazywać.

– Usiądźcie z nami – rzekła, wskazując gestem wodny ogień.

Coś ciemnego błysnęło pod spodem jej dłoni. Spojrzała na nią i zagryzła zęby. Na palcach miała krew. Pewnie musiała się przez przypadek skaleczyć, tylko jak? Czyżby rękojeścią sztyletu? Syrena pospiesznie wytarła krew w marynarkę, w nadziei że nikt nie tego nie zauważy, po czym dołączyła do zebranych przy ogniu Nakkich i Czarnych Płetw.

Kova usiadł wygodnie, a po jego bokach zasiedli Julma i Petos. Ling podała im paczkę pąkli oraz kosz pełen pierścienic. Gdy Nakki zabrali się do jedzenia, Kova zapytał oschle:

– Czego chcecie?

– Kusz i harpunów – odparł Des.

– Ile?

– Po pięć tysięcy. Do tego amunicja.

– Na kiedy?

– Na wczoraj – odparł Yazeed.

Kova pokiwał głową z grymasem na twarzy.

– To nie będzie łatwe, ale dam radę. Dajcie mi tydzień.

– Najwyższa jakość. Żadnej tandety – dodał Des.

– Kusze produkują gobliny, a harpuny pochodzą od ludzkiego handlarza. To najlepszy towar na świecie – zapewnił Kova. – Jeżeli jest coś, co gogowie robią dobrze, to zabijanie.

– A co z amunicją? – spytał Yazeed.

– Harpuny są ze stali nierdzewnej. Ludzkiej produkcji. Strzały wytwarzają Koboldzi ze stali, a ich groty są kolczaste. Jeden strzał i przeciwnik się już nie podniesie.

– Jaka cena? – spytała Sera.

– Siedemdziesiąt tysięcy muszli.

Syrena pokręciła głową.

– Nie mamy syreniej waluty, jedynie dublony.

Kova zachichotał.

– Skradzione ze skarbca Valleria, jeśli dobrze słyszałem.

– Nie skradzione, lecz odebrane – poprawiła Sera. – Z mojego skarbca.

Jedynym towarem na wymianę, jaki posiadali wojownicy Czarnych Płetw, był skarb, który zabrali z ukrytej głęboko pod pałacem w Cerulei komnaty. Były to ludzkie dublony, klejnoty, srebrne puchary, złota biżuteria.

– Zatem pięćdziesiąt tysięcy dublonów – odparł Kova.

– Trzydzieści.

Kova nie odpowiedział. Zaczął wydłubywać paznokciem resztki jedzenia spomiędzy zębów.

– Czterdzieści pięć – odparł po namyśle. – To moje ostatnie słowo.

Początkowo Sera uznała cenę za wygórowaną. Jej majątek topniał w zastraszającym tempie. Zdobywanie żywności i broni dla armii, a także kolczastych winorośli z Diabelskiego Ogona oraz innych materiałów służących do wzmocnienia kosztowało krocie, podobnie jak kule z lawą, które trzeba było kupować, gdyż okazało się, że pod Kargjordem nie przechodzą żadne kanały. A to był dopiero początek. Zarówno bitwa z Valleriem o odzyskanie Cerulei, jak i potyczka z Abbadonem miały dopiero nastąpić.

Ostatecznie syrena uznała, że jest gotowa wyłożyć czterdzieści pięć tysięcy dublonów, ponieważ była jeszcze jedna, wyższa cena za tę broń. Cena życia.

Przez chwilę Sery nie było w jaskini w towarzystwie Nakkich. Przeniosła się do Cerulei w dniu, w którym nastąpił atak. Ujrzała opadające w toni ciało ojca, a także strzałę przeszywającą szyję matki. Słyszała krzyki mordowanych niewinnych syren.

– Sera... – zawołał do niej Desiderio. Ledwie go słyszała.

Jej spojrzenie zatrzymało się na Kovie, którego dłoń opierała się na skale i wypływała spod niej czerwona strużka. Kiedy podniosła wzrok, ujrzała, że pudełko z pąklami, które podała gościom Ling, oraz kosz z pierścienicami również są umazane krwią.

„Wcale się nie skaleczyłam – zrozumiała. – To Nakki mają krew na dłoniach i zostawiają ją na wszystkim, czego dotkną”.

– Sera, potrzebujemy odpowiedzi – ponaglił ją Yazeed.

Syrena nie potrafiła jednak wydusić z siebie ani słowa. Była sparaliżowana strachem. Strachem o swoich żołnierzy, a także strachem przed cierpieniem i zniszczeniem, które miały nastąpić. Jak w ogóle władca może podjąć decyzję o wypowiedzeniu wojny? Nawet jeśli czyni to w dobrej sprawie? Jak można wysyłać tysiące osób na śmierć?

Wtedy usłyszała jeszcze jeden głos – Vrăi. Sera była przekonana, że rzeczna czarownica zginęła z rąk jeźdźców śmierci, ale w jej sercu Baba Vrăja nadal była żywa.

„Zamiast ignorować swój strach, powinnaś pozwolić mu przemówić – powiedziała jej kiedyś. – Możesz z niego skorzystać”.

Sera zamieniła się w słuch.

„Nakki handlują śmiercią – rzekł strach. – Ale musisz nauczyć się obcować ze śmiercią oraz z tymi, dla których jest towarem, jeżeli pragniesz pokonać wuja i zwyciężyć zło kryjące się w Morzu Południowym. Ilu jeszcze zginie, jeśli nie podejmiesz żadnych działań?”.

Sera podniosła wzrok na Kovę i oznajmiła drżącym ze strachu głosem:

– Umowa stoi.

Kova pokiwał głową.

– Żądam połowy z góry.

Płetwy Serafiny nastroszyły się. Syrena nie zwykła przyjmować rozkazów od podwodnych nieuczciwych handlarzy bronią.

– Za to ja proponuję brak opłat z góry – odparła. – Kiedy dostanę broń, ty otrzymasz złoto.

Kova posłał jej długie spojrzenie.

– W jaki sposób przetransportujecie towary do Karg? Dostaniecie je w skrzyniach przyciągniętych przez koniki morskie. Moje koniki morskie. One nie wchodzą w skład oferty.

– Właśnie tym się teraz martwię – odrzekła Sera.

Kova prychnął.

– I masz rację. A to jeszcze nie koniec twoich kłopotów – odparł, podnosząc się. Julma i Petos poszli za jego przykładem. – Daj mi pięć dni – rzekł, podając Serafinie rękę na znak ubicia targu.

Syrena również się podniosła i uścisnęła jego dłoń. Nie spuszczała z niego wzroku, a jej uścisk był silny. W końcu Kova puścił jej rękę, po czym trzej Nakki ponownie naciągnęli kaptury na głowy. Kilka sekund później już ich nie było.

Sera spojrzała w dół na swoją dłoń. Wiedziała, co tam ujrzy.

Poczuła na plecach czyjś dotyk. Była to Ling.

– Zmyje się – rzekła.

Serafina pokręciła głową.

– Nie, Ling – rzekła łagodnym tonem. – To się nigdy nie zmyje.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki