Wszystkie prawa zastrzeżone. Zarówno cała książka, jak i jej części nie mogą być przedrukowywane ani w żaden inny sposób reprodukowane lub odczytywane w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Wydawnictwa Szara Godzina s.c.

Projekt okładki i stron tytułowych

Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Redakcja

Justyna Nosal-Bartniczuk

Zdjęcia na okładce

© teamjackson | Fotolia.pl

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Barbara Kaszubowska

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest zupełnie przypadkowe.

Wydanie I, Katowice 2016

Wydawnictwo Szara Godzina s.c.

biuro@szaragodzina.pl

www.szaragodzina.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa

tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Copyright by Wydawnictwo Szara Godzina, 2016

ISBN 978-83-65684-04-2

W jakiś czas potem znaleziono trzecie zwłoki. Wszyscy na posterunku zdali sobie sprawę, że to nie będzie wcale to, o czym marzyli i w co dotąd usiłowali wierzyć. A usiłowali wierzyć we wszystko: w przypadek, w nieszczęśliwy wypadek, a nawet w dziwaczny zbieg okoliczności. Starali się bardzo, bo jakim cudem w takim miasteczku, w takim grajdołku, w bogobojnym, cholernym Zawiszynie tyle trupów naraz!

Owszem, w każdym miasteczku od czasu do czasu ktoś znajduje zwłoki. To nic nowego i nic nadzwyczajnego. Tak po prostu już jest. Szczególnie zimą można je znaleźć na działkach albo na poboczu drogi, bo w każdej mieścinie ludzie zamarzają, wpadają pod samochody albo wdają się w pijackie bójki. Toteż początkowo wszyscy liczyli właśnie na taki obrót wydarzeń. To by tłumaczyło wszystko i załatwiało sprawę. Byłoby to proste, z pewnością nieprzyjemne, ale łatwe do zaakceptowania i do wyjaśnienia. Ot, stało się, bo ktoś był nieostrożny, upił się, wpadł pod coś, zasnął, zamarzł, cokolwiek. Tylko dlaczego aż trzy trupy naraz? Problem tkwił jednak nie tylko w liczbie.

Zwłoki nie były zamarznięte. Był koniec naprawdę ciepłego września. Niestety nie były to też ofiary wypadków drogowych ani libacji alkoholowych. Nie miały ani pół promila we krwi i – co tu dużo mówić – raczej nie należały do osób takimi rozrywkami zainteresowanych.

Chociaż pozory czasami mylą, wydawało się, że te tragicznie zmarłe osoby nie należały do żadnej grupy ryzyka. Nic z tych rzeczy. Na posterunku wszyscy zachodzili w głowę, jak ugryźć temat. Nikt nie miał sensownego pomysłu.

– Co jest, do cholery?! Jakiś seryjny nam się objawił czy ktoś sobie polowanie urządza? – zapytała posterunkowa Konewko, wypowiadając nagle to, o czym bali się nawet pomyśleć jej współpracownicy. – Tutaj to spokojnie nigdy nie było – rzuciła i powiodła wzrokiem dookoła.

Byli na tak zwanych działkach. Każde miasteczko ma takie tereny. Latem zadbane i kwitnące, jesienią i zimą brudne i niebezpieczne. Rosły tam częściowo bezlistne już krzewy, stały koślawe altanki typu slums zrobione z czego popadło, stare szopy na narzędzia, zardzewiałe pompy, kopce kompostu, a może tylko zwykłe śmietniska, były też drzewka owocowe, odrobinę przywiędłe kwiatowe rabatki i stosy kolorowych liści opadłych z górujących nad wszystkim drzew. Tutaj, czyli na działkach, rzeczywiście nigdy nie było spokojnie i często znajdowano tu zwłoki, jednak trochę inne – zwykle jeszcze całkiem żywe.

– I skąd durne pismaki wzięły całą tę makabrę? – zapytał Paweł, choć mógł się domyślić, kto i jakim cudem napisał te wyssane z palca opowieści o potokach krwi i porąbanych kończynach.

– Skąd wzięły? Wymyśliły. Przecież wiesz, jak to działa. Nie udawaj naiwnego. Pewnie Paulina znów popisała się wyobraźnią. Tym razem nie daj się w to wciągnąć – poradziła koledze, wiedząc, że ten i tak nie posłucha jej rady.

Paweł Lisiecki się skrzywił, ale nic nie odpowiedział. Nie dać się w to wciągnąć? Jasne. Tylko jak? Paulina i jej łóżko stanowiły jedną, choć nie jedyną z jego słabości. To, że dziewczyna była dziennikarką – no, może to zbyt dużo powiedziane, ale jednak pracowała w lokalnej gazecie – wcale mu nie przeszkadzało.

Zresztą wszyscy pisali o kolejnym trupie. Nie tylko Paulina. Wszyscy też o tym gadali. Właściwie tylko o tym. Dziennikarze, w odróżnieniu od policji, zamiast liczyć na cud albo jakieś rozsądne wyjaśnienie sprawy roztaczali przed ludnością miasteczka najstraszniejsze z możliwych opcji. W prasie pojawił się wampir z Zawiszyna, a po kilku dniach nazwano go szaleńcem z instytutu, by po następnych kilku ogłosić, że w miasteczku grasuje krwawy psychopata.

Takie tytuły się sprzedają. Po raz pierwszy od lat schodziły całe nakłady lokalnej prasy, a ludzie powtarzali sobie przedstawione tam rewelacje przyciszonymi głosami i z wypiekami na twarzach. Wierzyli w nie. Nie tylko dlatego, że chcieli wierzyć. Natura ludzka jest podatna na bezkrytyczny odbiór newsów. Jeśli ktoś tak napisał, a wydawca wydrukował, to musi to być prawda.

Od dnia znalezienia zwłok przy ulicy Wiatracznej codziennie ukazywały się artykuły na temat tej zbrodni. Bo przecież musiała to być zbrodnia. Makabryczna, straszna i podniecająca, o której każdy chciał się dowiedzieć jak najwięcej. Tylko komendant posterunku z uporem maniaka powtarzał, że to mógł być wypadek, nieszczęśliwy zbieg okoliczności lub napad rabunkowy. W każdym razie łudził się, że chodzi o coś o wiele mniej zbrodniczego, niż sugerowały plotki. Spore grono ludzi chciało mu wierzyć. Z jednej strony dreszczyk emocji wywołany morderstwem jest jak najbardziej pożądany, z drugiej zaś wszyscy woleliby, żeby ta zbrodnia nie wydarzyła się aż tak blisko.

Owszem, analizowali wszelkie fakty z życia ofiary, przypominali sobie jej wady, zapominając o zaletach – w końcu za zalety się nie zabija – i starali się podejść racjonalnie do zaistniałego faktu. Skoro ktoś ją zabił, to pewnie miał za co. Jakżeby inaczej! A poza tym coś się nie zgadzało. Ten ktoś musiał być przyjezdny, obcy. Bo skąd by się wziął morderca w Zawiszynie? Tu, gdzie wszyscy się znali od lat… Od dziecka. Od złej i od dobrej strony. Tutaj? W miasteczku? Niemożliwe. Zresztą skoro on był nietutejszy, a ona nie grzeszyła świętością, to wszystko w porządku. Prawda?

Każde wydarzenie można jakoś zrozumieć i poukładać w odpowiednie równania, z których niezbicie wyniknie, że porządek nie został zachwiany. Mnie to nie dotyczy, myśli większość.

Niestety ta wiara została wkrótce zachwiana. Wyciekły pewne informacje. Wieści były niepokojące. Potem, kiedy znaleziono kolejne zwłoki, tłumaczenie nie przychodziło już tak łatwo. Mordercę nadal uważano za obcego, ofiary nadal nie były święte i było ich trochę zbyt dużo.

Ludzie zaczęli po swojemu analizować sytuację. Nic dobrego z tych analiz nie wynikało. Niektórzy zaczęli się bać.

Miasteczko było małe i jak wszystkie miasteczka na zachodzie Polski – dwoiste w swojej naturze. Było z tych i z tamtych czasów. Trochę polskie i mocno niemieckie. Zbudowane wokół rynku, pełne starych kamienic i kamieniczek, ładnych i pięknie zaprojektowanych, ale i pełne gierkowskich kloców, byle jak zbudowanych bloków, źle wytyczonych ulic i dróg. Było też dwoiste po ludzku, bo każdy był tu trochę stąd i trochę stamtąd, czyli z miejsca, gdzie urodzili się jego dziadkowie, rodzice lub on sam.

Ludzie kochali to ciemne, bo zbudowane z poczerniałych piaskowców i starej cegły miasto. Goście mówili, że są tu piękne dachy, całkiem ładne okna wykuszowe, godne uwagi delikatne witrażowe balkony oraz ozdobione iglicami wieżyczki. Miejscowi nie zawsze dostrzegali te atuty.

Było to jedno z tych miast, w którym zieleni parków i krzewów nie trzeba szukać. Sporo tu było starych dębów, młodych brzóz i lip.

Zajmowaliśmy ją po kolei, według zupełnie nieznanych nam zasad. To było tak, jakbyśmy po prostu zostali wywołani przez coś lub kogoś. Nigdy zresztą nie zastanawialiśmy się, dlaczego jest tak, a nie inaczej. Po prostu tak właśnie było. Była Anna, była ta druga dziewczynka, która czesała się w głupie warkoczyki i wciąż recytowała modlitwy, stara kobieta z zakrzywionym nosem i długimi pazurami (przynajmniej tak o sobie mówiła), cała czarna i pomarszczona, prawdziwa czarownica. Był też chłopiec o czterech twarzach, który nigdy nie zdradził nam prawdziwego imienia. I był diabeł.

Z diabłem to była zupełnie niezwykła sprawa. Urodziła go krowa za stodołą, jak powiedziała sąsiadka babki, więc musiał mieć rogi, a jeżeli miał rogi, to był diabłem. Z nim nigdy jednak nie mieliśmy kontaktu. Wiedzieliśmy tylko, że jest i ma niewidzialny ogon, a jak coś nim przykryje, to również przemienia w niewidzialne.

Tak było zawsze, kiedy w domu ginęło coś bez uprzedzenia.

– Diabeł ogonem nakrył – mówiła wtedy babka i patrzyła na nas takim wzrokiem, jakby chciała, abyśmy zmusili diabła, by to oddał. Nie wiedziała, że my z naszym diabłem nie rozmawiamy. Z naszym diabłem? Też coś… Nie był ani nasz, ani nawet chłopca o czterech twarzach, ani starej czarownicy, co się wciąż wymądrzała. On nie był z nami. Był obok nas.

Czasami się zastanawialiśmy, czy w ogóle istnieje, ale wtedy babka mówiła do któregoś z nas:

– Co ci jest?! Diabeł w ciebie wstąpił czy jak?

Oczywiście nie wiedziała, do kogo mówi, ale my w środku zaśmiewaliśmy się do rozpuku.

Bo to było tak, jakby babka była ślepa.

– Jak wam nie wstyd! – krzyczała wtedy czarownica.

Krzyczała? Nie, myślała, tak jak my wszyscy, myślała wtedy bardzo głośno, tak, że jej myśli można było przyrównać do krzyku. Podejrzewaliśmy, że myśli należały do ciała, dlatego swobodnie mogliśmy się nimi dzielić.

– Jak wam nie wstyd?

Wstyd było tylko tej dziewczynce z warkoczykami. Miała na imię Giena, głupie imię, ale sama sobie takie wybrała. To było zamiast Maria, bo ona chciała mieć na imię Maria, ale czarownica powiedziała, że to nie wypada, żeby ktoś taki jak jedno z nas nosił imię Matki Boskiej.

– To dziecko jest jakieś pokręcone – mówili sąsiedzi, kiedy w ogóle coś o nas mówili. To znaczy, kiedy mówili o nas przy nas.

Na zewnątrz mówiono do nas Katarzyna Kunetz. Albo Kaśka, albo odbiło ci, ty kretynko.

W środku nikt z nas nie nazywał się Katarzyna Kunetz. Jedna nazywała się Anna, druga Giena, czarownica miała imię, ale nie powiedziała jakie, więc była czarownicą, a chłopiec o czterech twarzach był chłopcem o czterech twarzach, no a diabeł… Diabeł miał chyba na imię Diabeł i żadne z nas nigdy o nim nie myślało. Potem wydało się, że ta grzeczna Giena mdleje specjalnie po to, żeby dać mu ciało na własność na kilka minut, a czasami na dłużej. On wtedy trząsł nim i rzucał, ale o tym dowiedzieliśmy się później, bo żadne z nas tego nie pamiętało.

Całą resztę pamiętaliśmy wszyscy albo tak nam się tylko wydawało. Próbowaliśmy nawet rozmawiać o nas z innymi, lecz te rozmowy zupełnie jakoś się nie udawały.

Czasami zadawaliśmy pytanie:

– Kim dzisiaj jesteś?

Ci, którym zadawaliśmy to pytanie, patrzyli na nas jakoś dziwnie.

– Eee – odpowiadali bez związku. Bo co znaczy eee? Możliwe, że nie wiedzieli albo że nie chcieli się przyznać.

– Kim dzisiaj jesteś? – zapytał kiedyś chłopiec babkę, a ona popatrzyła na nas, jakby nic nie rozumiała.

– Jestem sobą – odpowiedziała. – A ty lepiej umyj ręce, bo nie dostaniesz zupy!

To, że każdy jest sobą, kiedy jest sobą, wiedzieliśmy dokładnie wszyscy, nawet czarownica. Gorzej było z myciem rąk i z zupą. Czarownica nigdy nie myła rąk, a chłopiec nie jadał zup. Giena była grzeczna, więc poszła umyć ręce, a zupę zjadła Anna. Anna zawsze lubiła jeść i obżerała się do nieprzytomności.

– Ale żarte to dziecko! Żeby jeszcze do roboty była taka chętna! – mówiła babka w czwartek. Zawsze właśnie w ten dzień tygodnia.

Kiedy mówili o nas „dziecko”, wtedy było w porządku. Tylko czarownica obrażała się, bo ona miała ze sto lat i wcale nie wyglądała na dziecko. Gorzej, kiedy mówili o nas „dziewucha”, bo wtedy chłopiec wpadał w szał. Czwartą twarzą, tą z prawej strony, przegryzał na pół białe glisty i wrzucał je do zupy babki. Zupa zaczynała się ruszać od tych przegryzionych robaków, a babka jadła ją, nie widząc, że z jej łyżki spadają raz po raz obrzydliwe, poskręcane z bólu robale.

To właśnie tę drugą ofiarę znaleziono obok jednego z domków na działkach. Niby takie uczęszczane miejsce, niby spokojne, a jednak. Ostatnie wrześniowe prace były w toku: ktoś grabił liście, ktoś zabezpieczał rododendrony, jeszcze ktoś inny kosił resztki trawnika. Ludzie palili liście, podcinali bukszpany i ostrokrzew, zbierali suche gałęzie. Dzieci biegały z wrzaskiem, psy szczekały, rozkopując pachnącą ziemię, a pośród tego leżała ta kobieta.

Nikt początkowo nie zwrócił na nią uwagi, tak jakby to, że leżała w krzakach, dało się logicznie wytłumaczyć, albo jakby była niewidzialna.

Najgorzej było z biciem. Tego nie lubiło żadne z nas. No i ta piwnica… Kiedy babka zamykała nas w piwnicy, w której śmierdziało zepsutymi ziemniakami i moczem, wtedy każde chciało uciekać. Tylko jak uciec? Żadne z nas nie chciało wtedy ani myśleć, ani rozglądać się przez dziurki oczu. Wołaliśmy diabła, ale on nigdy nie przyłączał się do nas w piwnicy, więc denerwowaliśmy Gienę.

Gdy tylko porządnie się zdenerwowała, to mdlała.

To jej mdlenie było takie słodkie! Jednak nie aż tak słodkie, jak różowa kokarda w jej włosach.

– Obrzydlistwo!

Było słodkie jak słodko-słony cukierek pod językiem i zaczynało się w ślinie. Potem robiło nam się drżąco, a potem nie pamiętaliśmy nic. Fajnie było mieć taką Gienę. Wydawało się, że kiedy ona uczyni swoje i zemdleje, w nasze ciało wchodzi diabeł. My znikaliśmy. Ogarniała nas ciemna ciemność. Kiedy zaś diabeł opuszczał nasze ciało, wcale nie było przyjemnie. Wszędzie było pełno siniaków, a głowa bolała jak cholera.

– Nie wolno się tak wyrażać w waszym wieku!

Jak zwykle czarownica!

– W jakim wieku!?

Ogródki działkowe i domki na tych działkach tworzyły jakby odrębne miasteczko z uliczkami, placykami, cudownymi rabatkami i altankami wyposażonymi we wszystko, od łazienek po kuchnie, ale jak każde miasteczko, tak i działki miały swoje slumsy. Były to byle jak sklecone z dykty, pokryte blachą falistą szopy, walące się rudery z desek i starych płyt gipsowych, brudne, zaniedbane i na wpół spalone składziki latem zamieszkałe przez szczury, a zimą przez bezdomnych.

Drugą ofiarę znaleziono właśnie w tej gorszej, zaniedbanej części terenu, obok jakiejś szopy, która nie rozpadła się chyba tylko dlatego, że jedna z jej ścian wspierała się o drzewo. Kobieta leżała na wznak z rozrzuconymi nogami, zwrócona w niebo tym czymś, co kiedyś musiało być twarzą. Wokoło niej było morze zaschłej krwi, a nad nią kłębiły się roje zielonkawych, obrzydliwie bzyczących much.

Policjanci przyjechali na działki natychmiast po anonimowym telefonie. Pachniało jesiennymi liśćmi, świeciło słońce, a oni musieli krzątać się jak jakieś mrówki, usiłując odgrodzić teren, zebrać jakiekolwiek dowody i choćby pobieżnie zorientować się w sytuacji.

– Niech to szlag! – jęknął Paweł Lisiecki. – Co za masakra! Zrobił miazgę z jej twarzy. Nie chciał, żebyśmy ją zidentyfikowali? – wysnuł może dość pochopny, ale za to logiczny wniosek, bo po co ktoś miałby zadawać sobie niewątpliwy trud zrobienia czegoś takiego?

– Chyba nie o to chodzi – włączyła się posterunkowa Konewko. – Na krzaku wisi jakaś torebka. To pewnie jej. Wygląda na nietkniętą.

Posterunkowa zdjęła ją i dokładnie obejrzała trzymany przedmiot, a potem zajrzała do środka, zachowując wszelkie zasady ostrożności. Następnie schowała ją do wielkiej foliowej torby.

– Może nie zauważył? – Paweł wzruszył ramionami.

– Musiałby być ślepy! – odparowała Konewko. – Torebka była na widoku. Prawdopodobnie sam ją tam odrzucił. Może ofiara się broniła i chciała go nią uderzyć?

Torebka jednak była lekka i nie nadawała się na broń.

– A jeżeli zabił ją w nocy? Tu nie ma światła. Mógł nie zauważyć. – Paweł bronił swojej tezy bardziej dla zasady niż z przekonania.

– I sądzisz, że ta kobieta spacerowała tu nocą? Tu? Na działkach? W tym cholernym kościółkowym ubraniu? Nielogiczne. Zresztą… W jej wieku?

Rzeczywiście, mimo że ofiara nie miała twarzy, to jednak dało się w jakiś sposób określić jej wiek po niemodnych butach na płaskim obcasie, po ubraniu i po torebce. Ogólnie było widać, że do najmłodszych nie należała.

– Nie, to nie mogło być nocą. Może wieczorem, ale z pewnością nie nocą. O, patrz, hieny – skwitowała pojawienie się ekipy dziennikarzy, na której czele prawie biegła miasteczkowa celebrytka Paulina Orczak. – Ciekawe, kto ją zawiadomił – mruknęła z przekąsem.

Wiedziała, że ktoś musiał to zrobić. Nie wierzyła w nadprzyrodzone zdolności nawet u dziennikarzy. Popatrzyła na kolegę, który lekko się zarumienił. Sprawa z przeciekiem dotyczącym pierwszego zabójstwa właściwie nie została wyjaśniona i wszyscy podejrzewali właśnie Pawła, bo miał słabość do tej pięknej ciemnowłosej dziennikarki.

– Nie pozwól im robić zdjęć! – zarządziła.

Nie miało to jednak większego sensu. Nie w odniesieniu do Pauliny, która za wszelką cenę chciała się wyrwać z „Głosu Zawiszyna” do jakiejkolwiek innej, byleby ogólnopolskiej gazety, i robiła, co mogła, żeby zaistnieć. To oczywiste, że musiała wykazać się całkowitym brakiem kultury, sumienia i empatii, co czyniła z wielką ochotą i znajomością rzeczy.

– No i co my tu mamy? – zaszczebiotała jak nastolatka. Wcale nie była zniesmaczona makabrycznym widokiem. Wyraźnie zawód dziennikarza stępił w niej ludzkie odruchy, bo nie było widać na jej twarzy ani przerażenia, ani litości, ani nawet odrazy. Na jej obliczu rysował się zachwyt.

Konewko zagryzła zęby, żeby nie warknąć.

– Nic nie mamy, pani Paulino – powiedziała w miarę spokojnie. – Niech pani stąd idzie i zabiera tę hałastrę. Tu nie wolno filmować. To jest miejsce zbrodni. Proszę się stąd natychmiast oddalić!

– Mam pozwolenie od komendanta – odparła dziewczyna bezczelnie, wcale nie licząc na cud. Żadnego pozwolenia nie miała, ale zawsze warto było spróbować.

– Jasne. Już pani wierzę – mruknęła Konewko. – Proszę stąd odejść!

– Pani Lidio… – Paulina zaczęła z innej beczki. – Nie będę przeszkadzać. Popatrzę sobie tylko, jak nasza dzielna policja…

– Dzielna policja?! – Konewko aż się zagotowała. Takie teksty działały na nią jak czerwona płachta na byka. Nasza dzielna policja? Nie zamierzała dać się na to złapać. – Niech pani odpieprzy się od dzielnej policji i da nam pracować! – odwarknęła posterunkowa, zastawiając miejsce odnalezienia zwłok naprędce zorganizowanym parawanem.

Nie lubiła tej dziennikarki tak zwyczajnie, po kobiecemu, jak brzydkie kobiety nienawidzą ładnych, stare młodych, a tępe zdolnych. Była w tym zazdrość, zawiść i żal do losu o to, że poskąpił policjantce figury i urody modelki, że postanowił, iż utknie na tym nudnym, byle jakim posterunku z byle jaką pensją i przez całe życie będzie użerać się z pijakami, damskimi bokserami albo nieletnimi idiotami na dopalaczach.

Paulina też nie lubiła posterunkowej Konewko. Zresztą nie należała do osób, które lubią innych ludzi. Nie miała zbyt wielu znajomych i przyjaciół. Niestety, jeżeli w temacie morderstwa Paulina chciała coś osiągnąć, musiała znosić fochy policjantki. Na dodatek czuła, że posterunkowa po prostu jakby się na nią uwzięła. Kiedy tylko mogła, przeszkadzała jej w pracy i utrudniała życie. Bo cóż to za problem pozwolić jej zrobić kilka zdjęć zwłok? Co jej szkodziło? Mogła spojrzeć w drugą stronę, udać, że nie widzi dziennikarki, tymczasem Konewko zachowywała się, jakby była ich właścicielką.

Pieprzona suka!

Ta obopólna niechęć utrudniała pracę po obu stronach. Paulina święcie wierzyła, że to przez upór Konewko jeszcze nie wyrwała się z tej zapadłej dziury, posterunkowa zaś była pewna, że przez tę dziennikarkę wciąż jest zaledwie posterunkową. I mogła mieć rację, bo lokalni celebryci to taki gatunek ludzi, którzy niczego sami nie osiągnęli, ale mają się kim podeprzeć. Nie było tajemnicą, że rodzice dziennikarki to miejscowa elita z najwyższej półki. Państwo doktorostwo. Jeżeli chcieli zrobić komuś koło pióra, robili to – po cichu i bardzo skutecznie. Wystarczyło, że szepnęli słowo temu czy tamtemu, a obiecany awans znikał w oddali wraz z marzeniami o lepszej pensji czy o przeniesieniu. Konewko doskonale znała miejscowe układy i pewnie mogłaby je jakoś ominąć albo wykorzystać, gdyby trochę spuściła z tonu. Problem w tym, że nie chciała się poddawać, sprzedawać, szmacić… Miała zasady. Jeszcze je miała. Chciała być twarda, więc musiała się liczyć z konsekwencjami.

Redakcja mieściła się przy ulicy Wieszczów na pierwszym piętrze burego budynku z lat osiemdziesiątych, długiego i wąskiego, zaprojektowanego tak, by parter zajmowały lokale usługowe, a wyższe piętra – mieszkania. Znajdowała się w prywatnym mieszkaniu nad sklepem ogrodniczym.

Paulina wróciła do redakcji wściekła i właściwie bez materiału, bo ileż razy można zamieszczać wciąż te same informacje! Chciała mieć zdjęcia. Makabryczne. Krwawe. Z pewnością nie te ujęcia rozrzuconych nóg i paskudnego parawanu. Co na ich podstawie miałaby napisać? „Makabryczna zbrodnia”? To poszło we wczorajszym wydaniu. „Krwawa masakra”? Czy masakra mogła nie być krwawa? „Morderca uderza ponownie”? To też wydało się jej miałkie i byle jakie. Ten tytuł wykorzystano już tysiące, a nawet setki tysięcy razy, a ona chciała czegoś nowego, od czego serca zaczynają drżeć, a policzki płonąć. Chciała tytułu, który da jej ogólnopolską sławę. W zasadzie cały artykuł miał być porażający. Miał wzbudzać emocje. Miał powalać.

Paulina się bała. Panicznie bała się, że przegapi szansę, że spóźni się na szczęśliwy pociąg. Albo teraz, albo nigdy, pomyślała. Po prostu teraz! Nie mogła czekać na następną okazję. Musiała spróbować natychmiast. Taki morderca nie pojawi się po raz drugi. Nie tutaj.

To była jej jedyna szansa na wydostanie się stąd, na ucieczkę od matki, od Kaśki, jej zasranych bachorów i od tego jej wciąż zalanego w trupa faceta, od ojca i jego kochanek, od wszystkiego. To miasteczko było jak wielka pijawka, która wysysa z niej krew i chęć do życia. Pragnęła uciec od tych ludzi, którzy wiedzieli o sobie wszystko. Uciec od instytutu i od wspomnień.

Pozbierała papiery do wielkiej skórzanej torby, zabrała aparat, dyktafon i wszystko, co zawierało jakieś informacje. Nie mogła tego zostawić w redakcji. Nie miała ochoty dzielić się swoimi zdobyczami. Ruszyła do domu, zastanawiając się, jaki będzie jej następny ruch.

Chłopiec miał czternaście lat i był już prawie dorosły. Giena miała siedem lat, ale uważała, że jak na grzeczną dziewczynkę to całkiem dobry wiek. Anna miała osiem albo czternaście lat. Rozrabiała.

Czarownica mimo swoich stu lat wcale nie była mądrzejsza od nas. Była tylko przemądrzała. Była zabawna, na przykład gdy zamiast Anny poszła do szkoły. Anna chodziła do drugiej klasy, więc gdy czarownica poszła zamiast niej, to dopiero było!

Przecież nie umiała ani liczyć, ani pisać.

Czarownica była analfabetką, o czym zresztą dowiedzieliśmy się później, bo wtedy to było trudne słowo i nawet chłopiec tego nie zapamiętał. No właśnie…

Czarownica usiadła w ławce, a nauczycielka powiedziała do niej:

– Kasiu, chodź do tablicy…

Jaka Kasiu? Jaka Kasiu? Ślepa czy co? Czarownica oburzyła się:

– Moja droga, jestem za stara, żeby wykonywać twoje polecenia – powiedziała, a my mało nie pękliśmy ze śmiechu. Ale tamta miała minę!

Po co było posyłać czarownicę do szkoły? Po co? Żeby zrobiła się cała ta awantura? Dyrektor i w ogóle… Posłaliśmy ją, bo były szczepienia, a ona udawała, że nie boi się zastrzyków. Kłamała. Tak wszystko załatwiła, że wyrzucili nas ze szkoły, a dyrektor powiedział:

– Bez matki nawet się tu nie pokazuj!

My nie mieliśmy matki. No, oprócz diabła, bo on miał przecież tę krowę, co go urodziła za stodołą. Tyle że nie mógł jej zabrać do szkoły. A może mógł, ale nie chciał współpracować? Zawsze był jakiś taki oddzielny.

Czarownica w ogóle nie miała matki. Czarownice nie mają matek, a na dodatek, kto by z nią wytrzymał przez sto lat!

Giena mówiła, że jej matka jest artystką, ale wszystko, co mówiła Giena, było kłamstwem. Ona chciała być najlepsza. Wymyśliła sobie tę matkę, żeby być lepsza od nas. Dobrze znaliśmy jej myśli i wiedzieliśmy, że nie ma żadnej matki. Ani pół! Nie miała nawet ojca, a co dopiero…

Anna podobno kiedyś miała matkę, ale zabiła się.

– Zapiła się na śmierć! Zapiła! Jako czarownica wiem, co mówię.

No a chłopiec? Chłopcy nie mają matek, bo ich matki uciekają na cztery wiatry, kiedy zobaczą cztery twarze.

– I kto ci takie głupoty opowiadał? Jego matka tylko się powiesiła. Na drzewie. O tam, za tym czerwonym murem.

– To ty ją znałaś?

– Nie, ale wiem. Ona była jakaś taka nie tego i się powiesiła. Była Niemką.

– Niemożliwe. On nie myśli po niemiecku.

– Oj, ty głupia. Po niemiecku nie da się myśleć. Po niemiecku można tylko mówić! Zresztą, zamknij się. Tak czy tak, żadne z nas nie ma matki. Nawet ta głupia Katarzyna Kunetz.