Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Cross

1

Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Renata Kuk

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Good Earl Deserves a Lover

Copyright © 2013 by Sarah Trabucchi

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4732-8

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Dziewczynom, które noszą okulary

Cross

Wczesna wiosna 1824,

Londyn

Status drugiego syna wiązał się z pewnymi korzyściami.

W istocie, jeśli jakaś prawda obowiązywała socjetę, to była ona następująca: nicpoń, drań czy hulaka — dziedzic miał obowiązek nawrócić się na dobrą drogę. Jako młodzieniec mógł się wyszaleć, szokować skandalicznym trybem życia, ale jego przyszłość była wykuta w kamieniu niczym dzieło najzręczniejszego rzeźbiarza: w końcu odnajdował swoje miejsce przykuty do tytułu, ziemi, majątku — więzień urodzenia wśród sobie podobnych w Izbie Lordów.

Nie, wolność nie była udziałem dziedziców, była dla tych pozostałych. A Jasper Arlesey, drugi syn hrabiego Harlow, wiedział o tym. Pojmował także, z przenikliwością szubrawca cudem zbiegłego spod szubienicy, że bez praw do tytułu, ziemi i majątku był mimo to najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi, ponieważ urodził się równo siedemnaście miesięcy po Owenie Elwoodzie Arthurze Arleseyu, najstarszym dziecku, pierworodnym synu, wicehrabim Baine i dziedzicu hrabstwa.

Na Bainie spoczywał przymus nienaganności i ciężar odpowiedzialności związany z dziedziczeniem. Baine’a dotyczyły nadzieje i marzenia pradawnego rodu lordów Harlow. To Baine musiał sprostać oczekiwaniom wszystkich wokół — rodziców... parów... służby... wszystkich.

I nieskazitelny, przyzwoity, nudny Baine spełniał wszystkie te oczekiwania do ostatniego.

Na szczęście.

Właśnie dlatego owego wieczoru to Baine towarzyszył ich młodszej siostrze podczas jej pierwszej wizyty w londyńskim klubie Almacka, w którym spotykały się damy z wyższych sfer. Owszem, Jasper początkowo podjął się tego zadania, zapewniając Lavinię, że nie ośmieliłby się opuścić tak ważnego wydarzenia w jej młodym życiu. Ale jego zapewnienia i obietnice były jak szum wiatru — wszyscy o tym wiedzieli — tak więc to Baine odgrywał rolę przyzwoitki. Spełniając oczekiwania, jak zwykle.

Za to Jasper zajął się wygrywaniem fortuny w jednym z najbardziej osławionych londyńskich kasyn gry... a potem świętował zwycięstwo w sposób zwyczajowy dla młodszych synów. W łóżku pięknej kobiety.

Baine nie był jedynym, który spełniał oczekiwania.

Jasper uniósł kącik ust w uśmiechu na wspomnienie przyjemności, jaką dał mu szalony wieczór; uśmiech zbladł po chwili pod wpływem ukłucia żalu, jaki odczuł, wygrzebując się z ciepłej pościeli i wyplątując z chętnych ramion.

Otworzył bez trudu tylne drzwi od kuchni rezydencji Arleseyów i zakradł się do środka. Pomieszczenie okazało się ciemne i ciche w szarawej poświacie dojmująco zimnego marcowego poranka, na tyle ciemne, żeby ukryć jego wymięte ubranie, źle zawiązaną krawatkę i ślad ukąszenia na szyi, dowód miłosnych uniesień, pod rozchylonym kołnierzykiem.

Kiedy drzwi się za nim zamknęły, przestraszona służąca, na pół ukryta w piecu, przy którym kucała, rozniecając ogień przed przyjściem kucharki, podniosła głowę. Stanęła, przyciskając dłoń do pięknych, dojrzałych piersi.

— Panie! Ale się przestraszyłam!

Jasper posłał jej szelmowski uśmiech, po czym wykonał ukłon godny dworzanina.

— Wybacz, kochana — powiedział przeciągle, zachwycając się rumieńcem, który wykwitł na jej policzkach.

Pochylił się, sięgając poza nią — na tyle blisko, żeby usłyszeć, jak wciąga gwałtownie powietrze, zobaczyć, jak krew pulsuje w jej szyi oszalałym rytmem — biorąc twardego herbatnika z talerza, który przygotowała dla reszty służby kuchennej, trwając w tej pozycji odrobinę dłużej, niż potrzeba, i ciesząc się tym, że dziewczyna drży z podniecenia.

Nie tknąłby jej, rzecz jasna; dawno temu nauczył się, że służba jest nietykalna.

Ale to mu nie przeszkadzało trochę się w niej zakochać.

Nie przeszkadzało kochać wszystkich kobiet — wszelkich kształtów, rozmiarów, o różnym pochodzeniu. Ich miękkiej skóry i miększych jeszcze zaokrągleń, sposobu, w jaki wciągały powietrze zaskoczone, chichotały i wzdychały, sekretnych gier prowadzonych przez zamożne panny, tego, jak patrzyły na niego te mniej obdarowane przez los — z gwiazdami w oczach, spragnione jego uwagi.

Kobiety były, bez wątpienia, najdoskonalszym dziełem niebios. A on, w wieku lat dwudziestu trzech, zamierzał czcić je przez całe życie.

Odgryzł kęs słodkiego herbatnika i puścił oko do dziewczyny.

— Nie powiesz nikomu, że mnie widziałaś, prawda?

Otworzyła szeroko oczy, kręcąc szybko głową.

— N...nie, panie. Jaśnie panie, nie.

Tak, pozycja drugiego syna dawała zdecydowane korzyści.

Ponownie mrugnąwszy, z kolejnym skradzionym herbatnikiem w ręku, Jasper wymknął się z kuchni do tylnego holu, skąd wiodły schody dla służby.

— Gdzie byłeś?

Spowity w czerń Stine, prawa ręka ojca, wychynął z cienia; na jego pociągłej, bladej twarzy widniał wyraz oskarżenia i czegoś znacznie gorszego. Jasper, zaskoczony, poczuł, że serce bije mu szybciej, chociaż prędzej dałby się zabić, niżby się do tego przyznał. Nie odpowiedział Stine’owi. Wystarczało, że musiał odpowiadać jego pracodawcy.

Swojemu ojcu.

Człowiekowi, którego oczekiwania wobec młodszego syna były mniejsze niż jakiekolwiek inne.

Jasper zakołysał się na piętach, uśmiechając z wystudiowaną afektacją.

— Stern — wycedził, obserwując z zadowoleniem, jak starszy mężczyzna sztywnieje na dźwięk przekręconego nazwiska. — Raczej wcześnie na straszenie, co?

— Dla ciebie nie za wcześnie.

Jasper uśmiechnął się — kot wobec kanarka.

— Masz słuszność. Raczej późno. Miałem burzliwą noc i nie chciałbym zepsuć sobie... jej wspomnienia. — Klepnął Stine’a po ramieniu i minął go.

— Ojciec cię szuka.

Nie odwrócił głowy.

— Z pewnością. Jestem także pewien, że to może poczekać.

— Nie sądzę, lordzie Baine.

Trwało chwilę, zanim dotarły do niego te słowa. Zanim usłyszał tytuł. I zrozumiał ich znaczenie. Odwrócił się, przerażony i zdezorientowany. Kiedy się odezwał, wydobył z siebie chrapliwy szept:

— Jak mnie nazwałeś?

Stine zmrużył lekko oczy. Na moment. Później właśnie ten prawie niedostrzegalny ruch powiek nad zimnymi czarnymi oczami Jasper będzie pamiętał.

Rozwścieczony, podniósł głos.

— Zadałem ci pytanie.

— Nazwał cię Baine’em.

Jasper zakręcił się na pięcie, żeby stanąć twarzą w twarz z ojcem, hrabią Harlow, wysokim, silnym, który nawet teraz się nie garbił. Nawet w tej chwili. Nawet kiedy jego dziedzictwo rozsypało się w gruzy, a on spoglądał na największy zawód swojego życia.

Na obecnego dziedzica.

Jasper z trudem chwytał powietrze, usiłując wydobyć z siebie słowa.

Ojciec odezwał się pierwszy.

— To powinieneś być ty.

1

Możliwości badań są mocno ograniczone, podobnie jak czas.

W celu uzyskania satysfakcjonujących wyników wprowadziłam zmiany w planie badań.

Tajne Poważne zmiany.

Dziennik naukowy lady Philippy Marbury

21 marca 1831; piętnaście dni przed jej ślubem

Siedem lat później

Ta dama jest szalona.

Uświadomiłby to sobie pięć minut wcześniej, gdyby nie był na wpół śpiący i nieludzko zaszokowany widokiem młodej, jasnowłosej panny w okularach siedzącej przy jego biurku i czytającej jego księgę rachunkową.

Może doszedłby do tego wniosku przed trzema minutami, gdyby nie oznajmiła, z wielką pewnością siebie, że popełnił błąd w kolumnie F, przez co przekonanie o jej obłędzie uległo u niego chwilowemu zachwianiu, ponieważ zaskoczyła go odwagą i wzbudziła podziw dla zdolności matematycznych. A może na odwrót.

A już z całą pewnością zdałby sobie sprawę sześćdziesiąt sekund wcześniej, iż kobieta owa zupełnie postradała rozum, gdyby nie podejmował raczej rozpaczliwych wysiłków, żeby się jakoś przyodziać. Przez długą chwilę zdawało mu się, że jego koszula ma pozaszywane brzegi, co wytrąciło go lekko z równowagi.

Teraz jednak otrząsnął się w pełni ze snu, zamknął (prawidłowo wypełnioną) księgę i ubrał całkowicie (jeśli nawet niezupełnie odpowiednio). Świat wrócił na właściwe tory, on sam odzyskał zdolność racjonalnego myślenia, mniej więcej w momencie, kiedy wyjaśniła, o co jej chodzi.

Wówczas, w ciszy, która nastąpiła po jej oświadczeniu, Cross w pełni pojął prawdę.

Nie było co do tego wątpliwości: lady Philippa Marbury, córka markiza Needham-Dolby, szwagierka markiza Bourne, dama z najlepszego towarzystwa, plotła od rzeczy.

— Proszę wybaczyć — powiedział, poruszony własną uprzejmością w obliczu takiego szaleństwa. — Musiałem panią źle usłyszeć.

— Och, jestem pewna, że nie — odparła zwyczajnie, jakby mówiła o pogodzie. Jej wielkie niebieskie oczy za grubymi szkłami wprawiały go w niepokój. — Mogłam pana zaszokować, ale przypuszczam, że słuch ma pan dobry.

Ruszyła w jego stronę, przebijając się między stosami książek a popiersiem Meduzy, które dawno już zamierzał przestawić. Krawędź jej bladoniebieskiej spódnicy otarła się o ciało długiego węża z brązu. Szelest materiału przyprawił Crossa o dreszcz.

Niedobrze.

Nie budziła w nim żadnych uczuć. Nie wzbudziłaby.

W tym przeklętym pokoju było za ciemno. Ruszył ku lampie, stojącej daleko, przy drzwiach, żeby ją zapalić. Uczyniwszy to, odwrócił się i stwierdził, że dama zmieniła kierunek.

Podeszła bliżej, spychając go w stronę ciężkiego mebla z mahoniu. Przez chwilę zastanawiał się, czyby nie otworzyć drzwi. Może wtedy ona przez nie wypadnie i zostawi go w biurze samego, uwolnionego od jej obecności.

Od tego, co reprezentowała. A wtedy będzie mógł szczelnie zamknąć za nią drzwi, udawać, że to spotkanie nigdy się nie zdarzyło, i zacząć dzień na nowo.

Zahaczył o wielkie liczydła i łoskot, jaki wydało hebanowe drewno, oderwał go od tych myśli.

Zatrzymał się.

Ona szła dalej.

Był jednym z najpotężniejszych ludzi w Brytanii, współwłaścicielem najbardziej osławionego londyńskiego kasyna gry, miał nad nią przewagę co najmniej dziesięciu cali wzrostu i potrafił wzbudzać strach, kiedy chciał.

Ona zaś nie była jedną z tych kobiet, na które zwykł zwracać uwagę, ani taką, która by się spodziewała uwagi z jego strony. A już na pewno nie taką, która odbierałaby mu panowanie nad sobą.

Weź się w garść, człowieku.

— Stój.

Znieruchomiała. To słowo zawisło między nimi, szorstkie i rozpaczliwe. Nie spodobało mu się to. Nie podobało mu się, co ten stłumiony dźwięk, który wyrwał się z jego ust, zdradzał o wpływie, jaki ta dziwna istota na niego wywarła.

Ale, dzięki Bogu, ona niczego nie spostrzegła. Przechyliła tylko głowę jak szczeniaczek, zaciekawiony i chętny do zabawy, a on oparł się pokusie, żeby jej się przyjrzeć.

Nie należało na nią patrzeć.

On z pewnością nie powinien na nią patrzeć.

— Czy mam powtórzyć? — zapytała, ponieważ milczał.

Nie odpowiedział. Powtarzanie było zbędne. Żądanie lady Marbury wbiło mu się wyraźnie w pamięć.

A jednak podniosła rękę, wsunęła okulary głębiej na nos i zaczerpnęła głęboko powietrza.

— Domagam się zrujnowania reputacji. Deprawacji. — Słowa padły prosto i pewnie, pozbawione emocji, tak samo jak za pierwszym razem.

Deprawacja. Patrzył, jak jej wargi wyginają się wokół sylab, pieszczą spółgłoski, zatrzymują dłużej na samogłoskach, powodując, że słuchanie tego słowa zamieniało się w coś niepokojąco zbliżonego do jego znaczenia.

W biurze zrobiło się nagle gorąco.

— Jest pani szalona.

Najwyraźniej ją to zdumiało. Dobrze. Pora, żeby kogoś poza nim zdziwiły wydarzenia tego dnia. W końcu pokręciła głową.

— Nie sądzę.

— Powinna pani poważnie zastanowić się nad tą możliwością — powiedział, omijając ją i zwiększając odległość między nimi, co stanowiło prawdziwy wyczyn w zagraconym biurze — jako że nie ma innego racjonalnego wyjaśnienia, dlaczego jest pani bez przyzwoitki w cieszącym się najgorszą sławą londyńskim kasynie i domaga się zrujnowania pani reputacji.

— Przyzwoitka nie miałaby nic wspólnego z racjonalnością — zauważyła. — W gruncie rzeczy uniemożliwiłaby cały ten scenariusz.

— W rzeczy samej — przyznał, przestawiając nogę nad stosem gazet oraz ignorując zapach świeżego płótna i zapach słońca, jaki ją otaczał. Jaki otaczał jego.

— Zabranie przyzwoitki do „cieszącego się najgorszą sławą londyńskiego kasyna” byłoby jeszcze bardziej szalone, nieprawdaż? — Wyciągnęła rękę i przesunęła palcem po wielkich liczydłach. — Są piękne. Często ich pan używa?

Dekocentrowały go jej długie, białe palce przesuwające się po czarnych kulach, a także koniuszek jej wskazującego palca, wykrzywiony nieznacznie w prawo. Niedoskonałość.

Dlaczego nie nosiła rękawiczek? Czy w tej kobiecie nie było nic normalnego?

— Nie.

Spojrzała na niego zaciekawionymi, niebieskimi oczyma.

— Nie? Nie używa pan liczydeł? Och, nie, nie uważa pan, że przyjście z przyzwoitką byłoby szaleństwem?

— Jedno i drugie. Liczydła są nieporęczne...

Przesunęła kulkę z jednej strony ramy na drugą.

— Liczy pan szybciej bez nich?

— Właśnie.

— To samo można powiedzieć o przyzwoitkach — oznajmiła z powagą. — Działam dużo skuteczniej bez nich.

— Bez nich wydaje mi się pani dużo bardziej niebezpieczna.

— Uważa pan, że panu zagrażam, panie Cross?

— Cross. Darujmy sobie tego „pana”. Owszem, tak. Sądzę, że stanowi pani zagrożenie.

Nie wyglądała na urażoną.

— Dla pana? — W jej głosie brzmiało zadowolenie.

— Głównie dla siebie samej, ale jeśli szwagier by panią tutaj znalazł, sądzę, że dla mnie także okazałoby się to niebezpieczne. — Stary przyjaciel, wspólnik, Bourne zażądałby głowy Crossa na talerzu, gdyby odkryto obecność lady Philippy w biurze.

Wydawało się, że przyjęła owo wyjaśnienie.

— Cóż, zatem postaram się szybko to załatwić.

— Wolałbym, żeby pani szybko stąd wyszła.

Pokręciła głową, podnosząc głos na tyle, żeby sobie to uświadomił. Żeby odczuł jej obecność.

— O, nie. Obawiam się, że nic z tego. Widzi pan, mam konkretny plan i potrzebuję pańskiej pomocy.

Dzięki Bogu, dotarł do biurka. Opadł na skrzypiące krzesło, otworzył księgę i udawał, że patrzy na kolumny cyfr, nie zwracając uwagi na to, że przy lady Philippie cyfry zlewały się w szare linie.

— Obawiam się, lady Philippo, że pani plan nie stanowi części moich planów. Fatygowała się pani na próżno. — Podniósł głowę. — A tak przy okazji, jak się pani tutaj dostała?

Jej niezmącone spojrzenie zmąciło się lekko.

— W zwykły sposób, jak mniemam.

— Już ustaliliśmy, że zwykły sposób obejmuje przyzwoitkę. I nie obejmuje kasyna.

— Przyszłam.

Chwila ciszy.

— Przyszła pani?

— Tak.

— Sama.

— W pełnym świetle dnia. — W jej głosie odezwała się obronna nuta.

— Szła pani przez Londyn...

— Niezbyt daleko. Nasz dom jest...

— Pół mili w górę Tamizy.

— Nie musi pan mówić tego tak, jakby znajdował się w Szkocji.

— Przeszła pani przez Londyn w pełnym świetle dnia aż do drzwi Upadłego Anioła, gdzie, jak się domyślam, zapukała pani, czekając na wejście.

Odęła wargi. Zmusił się, żeby nie reagować.

— Tak.

— Na ulicy.

— W Mayfair.

Nie przejął się naciskiem, z jakim wymówiła nazwę dzielnicy.

— Na ulicy, przy której mieszczą się najbardziej ekskluzywne męskie kluby w Londynie. — Zamilkł na chwilę. — Czy ktoś panią widział?

— Nie mam pojęcia.

Wariatka.

— Przypuszczam, że wie pani, że damy tak nie postępują?

Między jej brwiami pojawiła się maleńka zmarszczka.

— To niemądre, nie sądzi pan? Płeć żeńska uprawia lokomocję dwunożną od czasów... cóż... Ewy.

Cross poznał w życiu wiele, bardzo wiele kobiet. Cieszył się ich towarzystwem, rozmową z nimi, ich ciekawością. Ale nigdy nie spotkał kobiety tak dziwnej jak ta.

— Jednakże mamy teraz rok 1831. W obecnych czasach kobiety takie jak pani używają powozów. I nie bywają w kasynach gry.

Uśmiechnęła się.

— Cóż, niezupełnie takie jak ja, ponieważ ja przyszłam na piechotę i oto jestem. W kasynie gry.

— Kto panią wpuścił?

— Jakiś mężczyzna. Zrobił to chętnie, kiedy oznajmiłam, kim jestem.

— Bez wątpienia. Bourne zniszczyłby go z przyjemnością, gdyby pani reputacja ucierpiała.

Zastanowiła się.

— Nie pomyślałam o tym. Nigdy nie miałam opiekuna.

On mógłby zapewnić jej opiekę.

Skąd taka myśl? Nieważne.

— Lady Philippo, wydaje się, że potrzebuje pani armii opiekunów. — Zajął się ponownie księgą. — Na nieszczęście nie mam ani czasu, ani chęci, żeby się zaciągnąć. Wierzę, że znajdzie pani drogę do wyjścia.

Podeszła bliżej, nie przejmując się jego słowami. Podniósł głowę, zaskoczony. Ludzie nie zwykli go ignorować.

— Och, doprawdy, nie ma potrzeby zwracania się do mnie per „lady Philippa”. Zwłaszcza biorąc pod uwagę powód, który mnie tu sprowadza. Proszę nazywać mnie Pippą.

Pippa. Pasowało do niej. Bardziej niż pełniejsza, bardziej ekstrawagancka forma imienia. Ale nie miał cienia zamiaru tak się do niej zwracać.

— Lady Philippo — celowo pozwolił, żeby to słowo zawisło przez chwilę w powietrzu między nimi — pora, żeby pani wyszła.

Zrobiła krok w jego stronę, jedną rękę kładąc na dużym globusie z boku biurka. Zerknął ukradkiem na miejsce, gdzie płaską dłonią przygniatała Brytanię, i oparł się pokusie, żeby z gestu wyciągać daleko idące wnioski.

— Obawiam się, że nie mogę wyjść, panie Cross. Domagam się...

Nie sądził, że zniósłby ponowne wymówienie przez nią tych słów.

— Zrujnowania reputacji. Deprawacji. Tak. Przedstawiła pani swój cel jasno. Tak samo, jak ja jasno odmówiłem.

— Ale... pan nie może odmówić.

Ponownie zagłębił się w księdze.

— Niestety, tak właśnie uczyniłem.

Nie odpowiedziała, ale kątem oka widział, jak jej palce — dziwne, niezwykłe palce — suną brzegiem hebanowego biurka. Czekał, aż się zatrzymają. Znieruchomieją. Znikną.

Gdy podniósł wzrok, przyglądała mu się z góry niebieskimi, ogromnymi za okrągłymi szkłami okularów, oczami, tak jakby miała zamiar czekać całe życie, żeby w nie spojrzał.

— Wybrałam pana, panie Cross. Bardzo starannie. Mam bardzo szczególny, bardzo określony, niecierpiący zwłoki plan. Plan, którego realizacja wymaga udziału naukowego współuczestnika. Naukowego asystenta. To pan ma nim być.

Naukowy współuczestnik?

Nie obchodziło go to. Nie obchodziło.

— Naukowego współuczestnika w czym?

A niech to.

Złożyła ręce, zaciskając dłonie.

— Jest pan człowiekiem legendą.

Poczuł zimny dreszcz na plecach.

— Wszyscy o panu mówią. Powiadają, że jest pan ekspertem, jeśli chodzi o kluczowe aspekty deprawacji.

Zacisnął zęby, głęboko niezadowolony, starając się udawać obojętność.

— Czyżby?

Uszczęśliwiona, pokiwała głową, szybko odliczając na palcach:

— Istotnie. Hazard, alkohol, walka na pięści i... — przerwała. — I...

Jej policzki pokryły się rumieńcem, a on chciał, żeby dopowiedziała resztę. Żeby usłyszała absurdalność swoich słów. Żeby położyła kres temu szaleństwu.

— I...?

Wyprostowała się. Mógłby postawić wszystko, co miał, że tego nie powie.

Przegrałby.

— I stosunki płciowe. — Słowa zabrzmiało cicho, padły na wydechu, tak jakby wreszcie powiedziała to, co miała do powiedzenia. Co nie było możliwe. Z pewnością źle usłyszał. Z pewnością jego ciało reagowało niewłaściwie.

Zanim zdążył poprosić, żeby powtórzyła, wciągnęła powietrze i odezwała się znowu.

— W tym ostatnim jest pan podobno najlepszy. I, prawdę mówiąc, tego się właśnie domagam.

Tylko lata gry w karty z najzręczniejszymi graczami Europy pozwoliły Crossowi ukryć szok. Przyglądał jej się długo i uważnie.

Nie wyglądała na obłąkaną.

W gruncie rzeczy wydawała się raczej zwyczajna — włosy zwykłego jasnego koloru, zwyczajnie niebieskie oczy, wzrost nieco wyższy niż przeciętny, ale nie na tyle, żeby zwracać uwagę, zwykła sukienka odsłaniająca miejscami doskonale zwyczajną, gładką skórę.

Nie, zupełnie nic nie wskazywało, że lady Philippa Marbury, córka jednego z najpotężniejszych parów w Brytanii, jest kimś innym niż doskonale zwyczajną młodą kobietą.

Nic, póki nie otworzyła ust, wypowiadając rzeczy w rodzaju „lokomocja dwunożna”.

I stosunek płciowy.

Westchnęła.

— Bardzo mi to pan utrudnia, rozumie pan?

Nie bardzo wiedząc, co powiedzieć, spróbował:

— Przepraszam.

Zmrużyła lekko oczy za okularami.

— Nie jestem pewna, czy wierzę w pańską skruchę, panie Cross. Jeśli wierzyć plotkom w damskich salonach Londynu, a zapewniam, że mówi się o tym dużo, jest pan prawdziwym nicponiem.

Boże, zbaw go od dam i ich jęzorów.

— Nie powinna pani wierzyć we wszystko, co usłyszy w damskich salonach.

— Zwykle nie wierzę, ale kiedy słyszy się tyle o jednym dżentelmenie, ile ja o panu... zaczyna się wierzyć, że jest w plotkach ziarnko prawdy. Nie ma dymu bez ognia i tak dalej.

— Nie mogę sobie wyobrazić, co pani słyszała.

Kłamał. Naturalnie, że wiedział.

Machnęła ręką.

— Cóż, część z tego to kompletna bzdura. Mówią, na przykład, że potrafi pan pozbawić damę stroju, nie używając rąk.

— Tak?

Uśmiechnęła się.

— Głupie, wiem. W to zdecydowanie nie wierzę.

— Dlaczego nie?

— Jeśli nie działa siła fizyczna, obiekt w spoczynku pozostaje w spoczynku — wyjaśniła.

Nie mógł się powstrzymać.

— Damskie ubranie jest obiektem w spoczynku w tym szczególnym wypadku?

— Tak. A siłę fizyczną, konieczną, żeby poruszyć wspomniany obiekt, dawałyby pana ręce.

Czy miała pojęcie, jaki kuszący obraz odmalowała swoim chłodnym, naukowym opisem? Nie sądził.

— Mówiono mi, że moje ręce są wyjątkowo utalentowane.

Zatrzepotała powiekami.

— Jak już ustaliliśmy, słyszałam to samo. Ale zapewniam pana, że nie są w stanie łamać praw fizyki.

Och, jakże chciał jej udowodnić, że się myli.

Ale ona już mówiła dalej.

— Tak czy inaczej. Siostra służącej jednej damy, kuzynka przyjaciółki innej czy też kuzynka służącej... kobiety mówią, panie Cross. I musi pan mieć świadomość, że nie wstydzą się zdradzać szczegółów. O panu.

Uniósł brew.

— Jakiego rodzaju szczegółów?

Zawahała się, rumieniec znowu zabarwił jej policzki. Stłumił przyjemność, jaką sprawił mu widok jej ślicznie zaróżowionej buzi. Czy jest coś bardziej kuszącego niż kobieta zarumieniona pod wpływem nieprzyzwoitych myśli?

— Słyszałam, że jest pan dżentelmenem, który posiadł głęboką wiedzę na temat... mechanizmów... aktu, o którym mowa. — Wypowiadała się w sposób rzeczowy. Jakby rozmawiali o pogodzie.

Nie miała pojęcia, co robi. Jaką bestię usiłuje obudzić. Czego jej jednak nie brakowało, to odwagi. Takiej, która znakomite, szlachetne damy wpędzała niezawodnie w tarapaty.

A on miał dość rozumu, żeby się w to nie mieszać.

Położył obie ręce na biurku, stanął i po raz pierwszy tego dnia powiedział prawdę:

— Obawiam się, że wprowadzono panią w błąd, lady Philippo. I już pora, żeby pani wyszła. Oddam pani przysługę i ukryję przed pani szwagrem, że pani tu była. Po prostu zapomnę, że panią tu w ogóle widziałem.

Znieruchomiała, a on uświadomił sobie, że ten bezruch do niej nie pasuje. Ta kobieta była cały czas w ruchu, odkąd obudził go szmer jej palców przesuwających się po kartach księgi rachunkowej. To, że teraz trwała nieruchomo, wytrącało go z równowagi. Zbierał siły na to, co miało nastąpić, na jakąś logiczną ripostę, jakieś niezwykłe sformułowanie, które skusiłoby go bardziej, niż chciałby przyznać.

— Przypuszczam, że łatwo panu przyjdzie mnie zapomnieć.

Nic w jej tonie nie wskazywało, że doprasza się komplementów albo zaprzeczenia. Nic, czego mógłby się spodziewać u innych kobiet. Chociaż zaczynał sobie zdawać sprawę, że lady Philippa Marbury w żaden sposób nie przypomina innych kobiet.

I chciałby jej zagwarantować, że nie sposób o niej zapomnieć.

— Boję się jednak, że nie mogę na to pozwolić — ciągnęła, wyraźnie zawiedziona. Miał wrażenie, że mówi raczej do siebie, nie do niego. — Mam mnóstwo pytań i nikogo, kto by na nie odpowiedział. I zostało mi tylko czternaście dni, żeby się tego dowiedzieć.

— Co stanie się za czternaście dni?

Do diabła. Nic mu do tego. Niepotrzebnie zapytał.

Pytanie ją zaskoczyło, miał wrażenie, że o nim zapomniała. Przechyliła głowę, marszcząc brwi, jakby zapytał o coś oczywistego. I tak, w istocie, było.

— Wychodzę za mąż.

Tyle wiedział. Od dwóch sezonów do lady Philippy zalecał się lord Castleton, młody dandys z mózgiem wielkości orzeszka ziemnego. Ale Cross zapomniał o jej przyszłym mężu w momencie, kiedy się przedstawiła, śmiała, bystra i cokolwiek dziwaczna.

Ta kobieta nie zapowiadała się na stosowną, choćby w części, hrabinę Castleton.

Nie twoja sprawa.

Odchrząknął.

— Moje najszczersze gratulacje.

— Pan nawet nie wie, kim jest mój przyszły mąż.

— Szczerze mówiąc, wiem.

Uniosła brwi.

— Naprawdę? Skąd?

— Pomijając fakt, że pani szwagier jest moim wspólnikiem w interesach i że podwójny ślub ostatnich niezamężnych sióstr Marbury jest na ustach całego towarzystwa, musi pani wiedzieć, że mało jest rzeczy, niezależnie od środowiska, o których bym nie wiedział — przerwał. — Lord Castleton może się uważać za szczęśliwca.

— To bardzo łaskawe z pana strony.

Pokręcił głową.

— Nie łaskawe. Prawdziwe.

Jeden kącik jej ust lekko zadrgał.

— A ja?

Skrzyżował ręce na piersi. Znudzi się Castletonem w ciągu dwudziestu czterech godzin po ślubie. A potem będzie nieszczęśliwa.

Nie twoja sprawa.

— Castleton jest dżentelmenem.

— Jakże dyplomatycznie — powiedziała, wprawiając globus w ruch i pozwalając, aby jej palce muskały jego wypukłe części w trakcie obrotów. — Tak jest rzeczywiście. Jest także hrabią. I lubi psy.

— Takich zalet szukają u mężów kobiety w obecnych czasach?

Czy nie miała już wyjść? Dlaczego więc wciąż z nią rozmawiał?

— Są lepsze niż niektóre inne, które występują niekiedy u mężów — stwierdziła. Wydawało mu się, że słyszy w jej głosie obronną nutkę.

— Na przykład?

— Niewierność. Skłonność do trunków. Zainteresowanie polowaniem na byki.

— Polowaniem na byki?

Skinęła głową.

— Okrutny sport. Dla byka i dla psów.

— Żaden sport, jak sądzę. Ale, co ważniejsze, czy zna pani wielu mężczyzn, którzy oddają się temu zajęciu?

Podsunęła okulary wysoko na nosie.

— Sporo czytam. Była na ten temat bardzo poważna dyskusja w „Wiadomościach Londyńskich” w zeszłym tygodniu. Więcej mężczyzn, niż mogłoby się panu wydawać, uprawia to barbarzyństwo. Na szczęście, nie lord Castleton.

— Prawdziwy książę wśród mężczyzn — powiedział Cross, nie zwracając uwagi na to, że zmrużyła oczy pod wpływem sarkazmu w jego głosie. — Proszę sobie zatem wyobrazić moje zdumienie, kiedy zastałem tego właśnie poranka jego hrabinę przy moim łóżku, żądającą, aby ją zdeprawować.

— Nie wiedziałam, że pan tu śpi — odparła. — Ani też się nie spodziewałam, że będzie pan spać o pierwszej po południu.

Uniósł brew.

— Pracuję do późna.

Skinęła głową.

— Wyobrażam sobie. Powinien pan jednak kupić łóżko. — Machnęła ręką w stronę prowizorycznego posłania. — To nie może być wygodne.

Odciągała ich od tematu rozmowy. A on chciał się jej pozbyć z biura. Natychmiast.

— Nie jestem zainteresowany i pani też nie powinna, w tym, żeby pani pomóc w publicznej kompromitacji.

Spojrzała mu w oczy, wyraźnie zaskoczona.

— Nie domagam się publicznej kompromitacji.

Cross zwykł się uważać za rozumnego, inteligentnego mężczyznę. Fascynowała go wiedza i powszechnie uchodził za matematycznego geniusza. Nie potrafił wysiedzieć w grze vingt et un, nie licząc kart, i dyskutował o prawie i polityce z chłodną, logiczną precyzją.

Dlaczego więc przy tej kobiecie czuł się jak dureń?

— Czyż nie zażądała pani, dwukrotnie w ciągu ostatnich dwudziestu minut, abym zrujnował pani reputację i zdeprawował?

— W istocie, trzy razy. — Przechyliła głowę na bok. — Cóż, ostatnim razem to pan wypowiedział słowa „zrujnowanie reputacji”, ale myślę, że można to uznać za część mojej prośby.

Jak kompletny dureń.

— A zatem trzy razy.

Kiwnęła głową.

— Tak. Ale nie chodzi o publiczne zrujnowanie reputacji. To zupełnie co innego.

Pokręcił głową.

— Wracam do mojej pierwotnej diagnozy, lady Philippo.

Zamrugała.

— Obłęd?

— Dokładnie tak.

Milczała przez długą chwilę, widział, jak usiłuje znaleźć odpowiednie słowa, żeby nakłonić go do zgody na spełnienie jej żądania. Spojrzała na jego biurko, zatrzymując wzrok na parze ciężkich srebrnych wahadeł stojących obok siebie. Sięgnęła po nie i wprawiła w delikatny ruch. Patrzyli dłuższą chwilę, jak ciężarki poruszają się w doskonałej harmonii.

— Po co to panu? — zapytała.

— Lubię ruch. — Przewidywalność. To, co poruszało się w jedną stronę, musiało w końcu poruszyć się w przeciwną. Żadnych pytań. Żadnych niespodzianek.

— Tak jak Newton — powiedziała cicho, zwyczajnie, bardziej do siebie niż do niego. — Za czternaście dni poślubię człowieka, z którym mam mało wspólnego. Zrobię to, ponieważ tego się ode mnie oczekuje, jako damy. Ponieważ cały Londyn na to czeka. Ponieważ nie wierzę, żebym miała kiedykolwiek okazję wyjść za kogoś, z kim więcej mnie łączy. I, co ważniejsze, zrobię to, ponieważ się zgodziłam, a nie uznaję nieuczciwości.

Patrzył na nią, żałując, że nie widzi jej oczu bez zasłony grubych szkieł. Przełknęła ślinę, wzdłuż jej szyi przebiegła lekka fala.

— Dlaczego sądzi pani, że nie spotka nikogo, z kim miałaby więcej wspólnego?

Podniosła głowę, mówiąc zwyczajnie:

— Jestem dziwna.

Uniósł brwi, ale milczał. Nie był pewien, jak należało odpowiedzieć na takie oświadczenie.

Uśmiechnęła się, widząc jego wahanie.

— Nie musi pan być dżentelmenem, jeśli o to chodzi. Nie jestem głupia. Całe życie byłam dziwna. Powinnam być wdzięczna losowi, że w ogóle ktoś chce się ze mną ożenić, i dziękować Bogu, że to hrabia chce mnie poślubić. Że się do mnie zalecał. I, szczerze mówiąc, jestem całkiem zadowolona z tego, jaka przyszłość się przede mną rysuje. Przeniosę się do Sussex i nikt nie będzie się domagał, żebym się pojawiała na Bond Street czy w salach balowych. Lord Castleton zaoferował mi miejsce pod budowę szklarni, gdzie będę przeprowadzać moje eksperymenty, a nawet poprosił, żebym mu pomogła zarządzać majątkiem. Myślę, że będzie szczęśliwy, mając pomoc.

Zważywszy, że Castleton był niezwykle miłym, doskonale nieinteligentnym człowiekiem, Cross mógł sobie wyobrazić zachwyt hrabiego, że mądra narzeczona pragnie zarządzać jego majątkiem i oszczędzić mu komplikacji.

— To brzmi cudownie. Czy obdaruje panią również sforą psów?

Jeśli usłyszała sarkazm w jego głosie, nie okazała tego, a on pożałował użytego tonu.

— Spodziewam się. Raczej się z tego cieszę. Lubię psy. — Przerwała, odwracając podbródek i wpatrując się przez chwilę w sufit. — Ale martwi mnie reszta.

Nie powinien pytać. Przysiędze małżeńskiej nigdy nie poświęcił chwili zastanowienia. Z pewnością nie miał zamiaru robić tego teraz.

— Reszta?

Skinęła głową.

— Szczerze mówiąc, czuję się raczej nieprzygotowana. Nie mam pojęcia o czynnościach, jakie mają miejsce po ślubie... wieczorem... w łożu małżeńskim — dodała, tak jakby mógł nie zrozumieć.

Jakby nie miał bardzo klarownej wizji tej kobiety w łożu małżeńskim.

— I, prawdę mówiąc, przysięga małżeńska wydaje mi się dosyć pokrętna.

Uniósł brwi.

— Przysięga?

Przytaknęła.

— Cóż, fragment przed przysięgą, ściśle mówiąc.

— Widzę, że ścisłość ma dla pani ogromne znaczenie.

Uśmiechnęła się i w biurze zrobiło się cieplej.

— A nie mówiłam? Byłby pan doskonałym asystentem w badaniach naukowych. — Nie odpowiedział, a ona wypełniła ciszę, recytując z naciskiem: — Małżeństwem nie wolno się wiązać lekkomyślnie ani z lubieżności.

Zamrugał.

— To fragment tekstu z ceremonii zaślubin — wyjaśniła.

To z pewnością był jedyny raz, kiedy ktoś cytował Modlitewnik powszechny w jego biurze. Zapewne w całym budynku. Kiedykolwiek.

— Brzmi rozsądnie.

— Zgadzam się. Ale jest dalszy ciąg. Nie wolno się nim także wiązać, żeby zaspokajać męskie cielesne żądze i apetyty, niczym u dzikich, bezrozumnych zwierząt.

Nie mógł się powstrzymać.

— Tak się mówi podczas ceremonii?

— Dziwne, prawda? Gdybym wspomniała o żądzy cielesnej, przy, powiedzmy, herbacie, wyrzucono by mnie z towarzystwa, ale mówienie o tym wobec Boga i Londynu w kościele St. George jest w porządku. — Pokręciła głową. — Nieważne. Widzi pan, dlaczego jestem zaniepokojona.

— Za dużo pani o tym myśli, lady Philippo. Lord Castleton może nie być wyjątkowo błyskotliwy, ale jestem przekonany, że poradzi sobie w łożu małżeńskim.

Ściągnęła brwi.

— Ja mam wątpliwości.

— Nie powinna pani.

— Nie sądzę, żeby pan rozumiał — oznajmiła. — Jest niezwykle ważne, żebym wiedziała, czego się spodziewać. Żebym była przygotowana. Cóż. Nie rozumie pan? To wszystko dotyczy najważniejszego zadania, jakie stanie przede mną jako żoną.

— Czyli?

— Prokreacji.

To słowo — naukowe i pozbawione emocji — nie powinno go poruszyć do żywego. Nie powinno wywołać obrazu długich nóg, miękkiego ciała, ogromnych oczu za okularami. Ale tak się stało.

Drgnął niespokojnie, kiedy odezwała się ponownie.

— Lubię dzieci, więc z pewnością to akurat będzie w porządku. Ale widzi pan, chcę zrozumieć. A ponieważ pan uchodzi za eksperta w tej kwestii, nie mogłam sobie wyobrazić nikogo lepszego, kto mógłby mi pomóc w badaniach.

— W kwestii dzieci?

Westchnęła zniecierpliwiona.

— W kwestii rozmnażania się.

Miał ochotę nauczyć ją wszystkiego, co wiedział o rozmnażaniu.

— Panie Cross?

Odchrząknął.

— Nie zna mnie pani.

Zamrugała. Widocznie ta myśl nie przyszła jej do głowy.

— Cóż. Wiem sporo o panu. To wystarczy. Będzie pan doskonałym asystentem w badaniach.

— Nad czym?

— Wiele czytałam na ten temat, ale chciałabym lepiej zrozumieć. Tak, żebym mogła szczęśliwie wkroczyć w małżeństwo, nie martwiąc się niczym. Szczerze mówiąc, ten fragment o dzikich zwierzętach jest dość niepokojący.

— Wyobrażam sobie — stwierdził sucho.

Ciągnęła jednak, jakby go tam nie było.

— Rozumiem także, że dla kobiet, które... tego nie doznały... czasami akt, o którym mowa, nie jest całkiem... przyjemny. W tym konkretnym przypadku badanie by pomogło. W gruncie rzeczy przyjmuję hipotezę, że jeśli skorzystam z pana bogatego doświadczenia, Castleton i ja będziemy mieli z tego większą przyjemność. Będziemy musieli zrobić to wiele razy, zanim osiągniemy cel, jak przypuszczam, więc wszystko, co mogłoby rzucić światło...

Z jakiegoś powodu Crossowi słuchanie jej przychodziło z coraz większym trudem. Coraz trudniej było mu uchwycić własne myśli. Z pewnością nie powiedziała przed chwilą...

— To połączone wahadła.

Co?

W ślad za jej spojrzeniem skierował wzrok na kołyszące się, metalowe kule, poruszające się teraz w przeciwne strony. Niezależnie od tego, jak precyzyjnie wprawiano je w ruch, zawsze w końcu jedna z ciężkich kul zmieniała kierunek. Zawsze.

— Tak.

— Jedno wpływa na ruch drugiego — powiedziała po prostu.

— Taka jest teoria, owszem.

Skinęła głową, obserwując, jak srebrne kule biegną do siebie, a potem od siebie. Jeden raz. Drugi. Spojrzała na niego z głęboką powagą.

— Jeśli mam złożyć przysięgę, chcę wszystko z tego rozumieć. Żądza cielesna jest czymś, co bez wątpienia powinnam rozumieć. Czy wie pan, dlaczego małżeństwo może zamieniać mężczyzn w dzikie bestie?

Przed oczami mignął mu obraz zgiętych palców na ciele, niebieskich oczu za okularami, wpatrujących się w niego z rozkoszą.

Tak. Wiedział, oczywiście.

— Nie.

Skinęła krótko głową, biorąc go za słowo.

— Z pewnością ma to jakiś związek ze stosunkiem.

Dobry Boże.

Wyjaśniła:

— W Coldharbor, w majątku ojca, jest byk. Nie jestem taka zielona, jak pan myśli.

— Jeśli pani sądzi, że byk na pastwisku przypomina mężczyznę, to jest pani dokładnie taka zielona, jak myślę.

— Widzi pan? Właśnie dlatego potrzebuję pańskiej pomocy.

Do diabła. Wpadł prosto w jej pułapkę. Zmusił się, żeby się nie poruszyć. Żeby przeciwstawić się oczywistemu faktowi, że go niezmiernie pociągała.

— Rozumiem, że pan jest w tym bardzo dobry — ciągnęła, nieświadoma spustoszenia, jakie bezwiednie sieje. A może całkowicie świadoma. Nie potrafił tego stwierdzić. Nie mógł już sobie ufać. — Czy to prawda?

— Nie — odparł natychmiast. Może to skłoni ją do odejścia.

— Znam mężczyzn na tyle, żeby wiedzieć, że nie przyznają się do braku umiejętności w tej dziedzinie, panie Cross. Z pewnością nie spodziewa się pan, że uwierzę. — Roześmiała się; ten dźwięk, czysty i wesoły, wydawał się nie na miejscu w ciemnym pokoju. — Jako człowiek nauki, co oczywiste... sądziłabym raczej, że chętnie mi pan pomoże w moich dociekaniach.

— W dociekaniach na temat godowych obyczajów byków?

Uśmiechnęła się z rozbawieniem.

— W badaniu żądzy cielesnej i apetytów.

Pozostawało jedno wyjście. Przerazić ją tak, żeby wyszła. Obrazić, aby uciekła.

— Chce pani, żebym panią przeleciał?

Otworzyła szeroko oczy.

— Wie pan, nigdy nie słyszałam, żeby ktoś powiedział to głośno.

Po tym prostym, zwyczajnym stwierdzeniu poczuł się jak robak.

Otworzył usta, żeby przeprosić.

Ubiegła go, zwracając się jak do dziecka. Jakby rozmawiali o czymś zupełnie zwyczajnym.

— Widzę, że nie wyraziłam się jasno. Nie chcę, żeby pan dokonał aktu, że się tak wyrażę. Chciałabym po prostu, żeby pomógł mi pan lepiej go zrozumieć.

— Zrozumieć.

— Właśnie. Przysięga, dzieci i cała reszta. — Po chwili dodała: — Rodzaj wykładu. O obyczajach zwierząt. W pewnym sensie.

— Proszę znaleźć kogoś innego. Innego pokroju.

Zmrużyła oczy, słysząc kpinę.

— Nie ma nikogo innego.

— Szukała pani?

— Kto, pana zdaniem, mógłby mi wyjaśnić ten proces? Z pewnością nie moja matka.

— A siostry? Pytała ich pani?

— Po pierwsze, nie jestem pewna, czy Wiktoria lub Valerie są zainteresowane tym, jak duże mają doświadczenie w samym akcie. A Penelopa... Mówi głupstwa, kiedy pyta się ją o coś związanego z Bourne’em. Albo o miłość i tym podobne. — Przewróciła oczami. — W badaniach nie ma miejsca na miłość.

Uniósł brwi.

— Nie?

Wydawała się zbulwersowana.

— Z pewnością nie. Pan jednakże jest człowiekiem nauki z legendarnym doświadczeniem. Nie wątpię, że jest mnóstwo rzeczy, które potrafi pan wyjaśnić. Na przykład bardzo mnie interesuje męski członek.

Zakrztusił się. Potem zakasłał.

— Nie wątpię — powiedział, kiedy odzyskał zdolność mówienia.

— Oczywiście, widziałam rysunki, w książkach anatomicznych, ale może pomógłby mi pan wyjaśnić niektóre szczegóły. Na przykład...

— Nie. — Nie czekał, aż zada mu jedno ze swoich bezpośrednich, naukowych pytań.

— Będę szczęśliwa, płacąc panu — oznajmiła. — Za pańskie usługi.

W pokoju rozległ się dziwny, zdławiony dźwięk. Wydobył się z jego gardła.

— Płacąc mi.

Kiwnęła głową.

— Czy, powiedzmy, dwadzieścia pięć funtów wystarczy?

— Nie.

Ściągnęła brwi.

— Oczywiście, osoba o pańskiej... biegłości... jest warta więcej. Przepraszam za niestosowność. Pięćdziesiąt? Obawiam się, że nie mogę więcej. To dosyć dużo pieniędzy.

Myślała, że to wymieniona suma czyniła ofertę obraźliwą? Nie rozumiała, że niewiele mu było trzeba, żeby spełnić jej prośbę za darmo. Żeby to on chciał jej zapłacić za możliwość pokazania wszystkiego, o co prosiła.

W jego życiu, jak dotąd, nie było niczego, czego Cross pragnąłby bardziej, niż rzucić tę dziwną kobietę na biurko i dać jej dokładnie to, czego się domagała.

Pożądanie nie miało znaczenia. Albo może tylko ono się liczyło. Tak czy inaczej, nie mógł pomóc lady Philippie Marbury.

Nigdy nie spotkał równie niebezpiecznej kobiety.

Pokręcił głową i wypowiedział jedyne słowa, które zdołał z siebie wydobyć. Krótko. Rzeczowo.

— Obawiam się, że nie jestem w stanie zadośćuczynić pani prośbie, lady Philippo. Sugeruję, żeby pani zapytała kogoś innego. Może narzeczonego. — Nienawidził tej propozycji już w chwili, kiedy ją przedstawił. Powstrzymał się z trudem, żeby jej nie odwołać.

Milczała długą chwilę, mrugając za grubymi szkłami, przypominając mu, że jest nietykalna.

Oczekiwał, że podwoi wysiłki. Że zaatakuje go ponownie swoją otwartością i bezpośrednimi słowami.

Oczywiście, ta kobieta była całkowicie nieprzewidywalna.

— Chciałabym, żeby zwracał się pan do mnie „Pippa” — powiedziała, po czym odwróciła się i wyszła.

Koniec wersji demonstracyjnej