Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Night: Promised

Copyright © 2014 by Jodi Ellen Malpas.

This edition published by arrangement with Forever,

New York, New York, USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5294-0

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Mojej asystentce, Siobhan.

Wam znanej jako

Strażniczka Wszystkich Ważnych Spraw.

A mnie jako młodsza siostra.

Prolog

Wezwał ją. Wiedziała, że się dowie – wszędzie miał swoje oczy i uszy, a mimo to nie była mu posłuszna. Tak jak zaplanowała, po to, by dostać to, czego pragnęła.

Potykając się w prowadzącym do jego biura ciemnym korytarzu podziemnego londyńskiego klubu, ledwie zdawała sobie sprawę ze swojej głupoty. Przeszkadzały jej determinacja i wypity alkohol. W domu czekała na nią kochająca rodzina, ludzie, którym na niej zależało, którzy ją cenili. W głębi serca wiedziała, że nie ma żadnego powodu, by oddawać swoje ciało i umysł temu wstrętnemu, brudnemu światowi. A mimo to dziś znów to zrobiła. I jutro zrobi tak samo.

Poczuła skurcz żołądka, gdy podeszła do drzwi jego biura. Jej otumaniony alkoholem mózg ledwie zdołał zmusić rękę, by nacisnęła klamkę. Czknęła i zatoczyła się do wnętrza biura Williama.

Był przystojnym mężczyzną pod czterdziestkę, gęsta czupryna zaczynała mu siwieć na skroniach, nadając mu ten dystyngowany wygląd, który doskonale pasował do jego eleganckich garniturów. Miał mocną szczękę, stanowczą minę, ale jego uśmiech, chociaż pojawiał się rzadko, był ciepły.

Klienci płci męskiej nigdy nie widzieli tego uśmiechu. Wobec nich pozostawał zimny i stanowczy, tak że aż się trzęśli w jego obecności. Za to gdy patrzył na swoje dziewczęta, oczy mu błyszczały, a minę miał ciepłą i dodającą otuchy. Nie rozumiała tego i nawet nie próbowała się nad tym zastanawiać. Wiedziała tylko, że go potrzebuje. I wiedziała, że William ma do niej słabość, a ona to wykorzystywała. Twarde serce biznesmena miękło przy jego dziewczynach, ale dla niej było niczym budyń.

William spojrzał na drzwi, gdy wtoczyła się do środka. Uniósł dłoń, powstrzymując przemowę wysokiego ponuraka, który stał przy jego biurku. Zawsze wymagał, aby pukano przed wejściem do jego biura. Ona nigdy tego nie robiła, a on nigdy jej za to nie skarcił.

– Dokończymy później – powiedział i odprawił współpracownika, który wyszedł bez słowa.

William wstał, poprawiając marynarkę. Mimo upojenia alkoholowego doskonale widziała na jego twarzy niepokój. I irytację. Podszedł do niej ostrożnie, zupełnie jakby się bał, że ucieknie, a potem delikatnie ujął pod ramię. Posadził ją na jednym ze skórzanych foteli naprzeciwko swojego biurka, nalał sobie szkockiej, a jej podał szklankę lodowatej wody.

Nie bała się tego potężnego człowieka, nawet będąc w takim stanie. Dziwne, zawsze czuła się bezpiecznie. Wiedziała, że zrobiłby wszystko dla swoich dziewczyn, włącznie z wykastrowaniem faceta, który przekroczyłby granicę. Miał jasne zasady, a żaden normalny facet nie śmiał ich łamać. Groziło to strasznymi konsekwencjami, a ona widziała już jakimi.

– Mówiłem ci już, żebyś więcej tego nie robiła – odezwał się William. Próbował mówić stanowczo, ale w jego głosie słychać było współczucie.

– Jeśli mi ich nie umówisz, to sama ich znajdę – wybełkotała. Rzuciła na biurko torebkę, ale William zignorował ten brak szacunku i z powrotem ją przysunął.

– Potrzebujesz pieniędzy? Dam ci pieniądze. Nie chcę, żebyś dalej tkwiła w tym świecie.

– Ta decyzja nie należy do ciebie – odparła stanowczo, doskonale wiedząc, co robi.

Jego zaciśnięte usta i ciemniejące oczy mówiły, że jej metoda działa. Zmuszała go do działania.

– Masz siedemnaście lat. Przed tobą całe życie. – Wstał i usiadł na brzegu biurka. – Skłamałaś, gdy pytałem cię o wiek. Złamałaś mnóstwo zasad, a teraz jeszcze nie pozwalasz na to, bym uporządkował twoje życie.

Ujął w dłoń jej podbródek i zmusił, by na niego spojrzała.

– Okazałaś brak szacunku mnie, a co gorsza, samej sobie.

Nie umiała mu na to odpowiedzieć. Zwodziła go, oszukiwała, byle tylko się do niego zbliżyć.

– Przepraszam – wyszeptała, wyrywając się z jego uścisku. Upiła łyk wody. Nie wiedziała, co jeszcze powiedzieć, a nawet gdyby coś jej przyszło do głowy, to nie byłoby dość dobre. Wiedziała, że współczucie, jakie okazywał jej William, mogło zniszczyć jego reputację w tym światku, a odmawianie mu możliwości naprawienia jej sytuacji, za którą czuł się odpowiedzialny, tylko bardziej go narażało.

Ukląkł przed nią i położył dłonie na jej nagich nogach.

– Który z moich klientów złamał tym razem zasady?

Wzruszyła ramionami. Nie chciała podawać nazwiska człowieka, którego zaciągnęła do łóżka. Wiedziała, że William ostrzegał wszystkich, by trzymali się od niej z daleka. Zdołała go zbałamucić tak samo jak Williama.

– Nieważne. – Chciała, aby William się na nią zdenerwował, ale on wciąż był spokojny.

– Nie znajdziesz tego, czego szukasz. – Czuł się podle, mówiąc te ostre słowa. Wiedział, czego ona szuka. – Nie mogę się tobą opiekować – powiedział cicho, poprawiając jej krótką sukieneczkę.

– Wiem – wyszeptała.

William westchnął znużony. Wiedział, że ona nie należy do tego świata. Nie był już nawet pewien, czy on jeszcze tu należy. Nigdy wcześniej współczucie nie przeszkadzało mu prowadzić biznesu, nigdy nie stawiał się w sytuacji, która mogła zniszczyć jego ciężko uzyskane stanowisko, a ta młoda dziewczyna bez trudu zniszczyła jego spokój. To te szafirowe oczy. Nigdy nie pozwalał, aby uczucie przeszkadzało mu w pracy, nie mógł sobie na to pozwolić, ale tym razem się nie udało.

Pogłaskał ją po miękkim delikatnym policzku, a desperacja w jej oczach ugodziła go do żywego.

– Pozwól mi zrobić to, co należy. Twoje miejsce jest gdzie indziej – powiedział.

Skinęła głową, a William odetchnął z ulgą. Ta dziewczyna była zbyt piękna i zbyt lekkomyślna – niebezpieczna kombinacja. Wpakuje się w kłopoty, a on był wściekły, że do tego dopuścił, chociaż przecież to ona go oszukała.

Dbał o swoje dziewczyny, szanował je, pilnował, aby szanowali je ich klienci i zawsze uważał na wszystko, co mogło im zaszkodzić, psychicznie czy fizycznie. Wiedział, co zrobią, zanim jeszcze to zrobiły. A ta jedna mu się wymknęła. Ta jedna go oszukała. Nie mógł jej jednak winić. Winił siebie. Był zbyt skupiony na jej urodzie, urodzie, która już na zawsze pozostanie w jego sercu.

Postanowił ją znów odesłać i tym razem dopilnować, aby tak zostało. Zbyt mu na niej zależało, by ją zostawić. A to bardzo bolało jego ciemną duszę.

Rozdział 1

Zrobienie idealnej kawy to sztuka. A jeszcze większą sztuką jest zrobienie idealnej kawy z tak kosmicznego ekspresu jak ten, na który właśnie patrzę. Spędziłam już ładnych kilka dni, obserwując, jak moja koleżanka, kelnerka Sylvie, bez trudu robi kawę, równocześnie rozmawiając z kimś i zapisując zamówienie. A jak ja się do tego zabieram, to za każdym razem efekt jest opłakany, zarówno jeśli chodzi o kawę, jak i o otoczenie.

Popycham zablokowane ustrojstwo z filtrem, klnąc pod nosem, a ono się zsuwa i rozsypuje wszędzie wokół kawę.

– Nie, nie, nie! – jęczę pod nosem i wyciągam z kieszeni fartucha ścierkę. Jest już mokra i całkiem brązowa od ciągłego sprzątania po moich potknięciach.

– Chcesz, żebym się tym zajęła? – Zza moich pleców dobiega wesoły głos Sylvie. Ręce mi opadają. To nie ma sensu. Bez względu na to, jak bardzo się staram, za każdym razem kończy się to tak samo. Ten kosmiczny sprzęt i ja nie jesteśmy kompatybilni.

Wzdycham rozdzierająco i oddaję Sylvie dowodzenie nad potworem.

– Przepraszam, ale ta maszyna mnie nienawidzi.

Uśmiecha się do mnie szeroko i potrząsa głową tak, że czarne, ostrzyżone na pazia włosy aż podskakują. Ma niesamowitą cierpliwość.

– Z czasem się nauczysz. A teraz może zajmiesz się stolikiem numer siedem?

Szybko łapię tacę i ruszam do opuszczonego przed chwilą stolika, licząc, że jakoś się wykażę.

– Zwolni mnie – mówię, ładując tacę. Pracuję tu dopiero cztery dni, ale gdy Del mnie zatrudniał, powiedział, że wystarczy kilka godzin nauki pierwszego dnia, bym opanowała maszynę, która zajmuje większą część tylnego blatu w kafejce. To był okropny dzień i podejrzewam, że Del też tak myśli.

– Nieprawda. – Sylvie uruchamia maszynę i po chwili słychać syk pary z rurki do spieniania mleka. – On cię lubi! – woła głośniej, łapiąc kubek, a potem kolejno tacę, łyżeczkę, serwetkę i czekoladową posypkę, wciąż kręcąc od niechcenia metalowym dzbankiem z mlekiem.

Uśmiecham się, wycierając stolik, po czym biorę tacę i wracam do kuchni. Del zna mnie dopiero od tygodnia, ale już stwierdził, że nie ma we mnie ani krztyny zła. Moja babcia mówi to samo, ale dodaje, że powinnam szybko jakąś znaleźć, bo na tym świecie nie wszyscy są tacy dobrzy jak ja.

Odstawiam z boku tacę i zabieram się do pakowania zmywarki.

– Wszystko w porządku, Livy?

Odwracam się w stronę Paula, kucharza.

– Tak, a u ciebie?

– Doskonale. – Myje garnki, podśpiewując pod nosem.

Pakując talerze do zmywarki, myślę, że powinnam sobie poradzić, o ile tylko nie będę musiała walczyć z tą okropną maszyną.

– Mam zrobić coś jeszcze przed wyjściem? – pytam Sylvie, która wchodzi właśnie do kuchni. Zazdroszczę jej, z jaką łatwością i szybkością wszystko robi, począwszy od parzenia kawy w tym strasznym ekspresie, a skończywszy na ustawianiu kubków jeden na drugim, nawet na nie nie patrząc.

– Nie. – Odwraca się i wyciera ręce w fartuszek. – Zmykaj. Do zobaczenia jutro.

– Dziękuję. – Zdejmuję fartuszek i go odwieszam. – Do zobaczenia, Paul.

– Miłego wieczoru, Livy – odpowiada, machając chochlą nad głową.

Wychodzę na wąską boczną uliczkę i natychmiast atakuje mnie deszcz.

– Cudownie – uśmiecham się, zasłaniając głowę dżinsową kurtką i ruszam biegiem.

Przeskakuję kałuże, moje conversy nie chronią mnie ani trochę od wody, chlupocąc bardziej z każdym krokiem.

Wchodzę do naszego domu, zamykam drzwi i opieram się o nie plecami, z trudem łapiąc oddech.

– Livy? – Cichy glos babci natychmiast poprawia mi nastrój. – Livy, to ty?

– To ja! – Odwieszam mokrą kurtkę i zdejmuję przemoczone tenisówki, po czym ruszam długim korytarzem do kuchni. Babcia nachyla się nad kuchenką, mieszając coś w dużym garnku. Na pewno zupę.

– Jesteś! – Odkłada drewnianą łyżkę i podchodzi do mnie powoli. Jak na osiemdziesięciojednolatkę trzyma się naprawdę doskonale. – Jesteś przemoczona!

– Nie jest tak źle – zapewniam ją, przeczesując palcami włosy, podczas gdy babcia mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów i skupia się na moim płaskim brzuchu, który wystaje spod koszulki.

– Trzeba cię podtuczyć.

Przewracam oczami, ale żeby nie robić jej przykrości mówię:

– Umieram z głodu.

Uśmiech na jej pomarszczonej twarzy sprawia, że odpowiadam tym samym, gdy przytula mnie i głaszcze po plecach.

– Co dziś robiłaś? – pytam.

Wypuszcza mnie z objęć i wskazuje stół.

– Siadaj.

Natychmiast zajmuję miejsce i sięgam po łyżkę.

– No to?

Odwraca się do mnie i marszczy brwi.

– No to co?

– Dziś. Co robiłaś?

– Och! – macha ścierką. – Nic specjalnego. Zrobiłam zakupy i upiekłam twoje ulubione ciasto marchewkowe.

Wskazuje na blat, na którym studzi się ciasto. Na pewno nie jest marchewkowe.

– Zrobiłaś dla mnie ciasto marchewkowe? – Pytam, patrząc, jak podchodzi z dwoma talerzami zupy.

– Tak jak mówiłam, Livy. Twoje ulubione.

– Ale ja najbardziej lubię cytrynowe ciasto, babciu. Wiesz o tym.

– Tak, wiem. Dlatego zrobiłam ci cytrynowe – mówi bez mrugnięcia i stawia przede mną talerz.

Znów rzucam okiem na blat, żeby się upewnić.

– Babciu, to wygląda jak ciasto ananasowe.

Babcia siada i patrzy na mnie, jakbym to ja traciła rozum.

– Dlatego, że to jest ciasto ananasowe. – Siorbie trochę zupy z kolendry i sięga po kromkę świeżego chleba. – Zrobiłam twoje ulubione.

Jest zagubiona… ja też. Po ostatniej wymianie zdań sama nie mam już pojęcia, co to za ciasto i nic mnie to nie obchodzi. Obserwuję, jak moja kochana babcia się posila. Wygląda dobrze, wcale nie wydaje się zagubiona. Czyżby już się zaczynało? Nachylam się do niej.

– Babciu, dobrze się czujesz? – pytam z niepokojem.

Babcia wybucha śmiechem.

– Nabijam się z ciebie, Livy!

– Babciu! – prycham, ale od razu czuję się lepiej. – Nie powinnaś tak robić.

– Jeszcze nie straciłam rozumu. – Wskazuje łyżką moją miskę. – Jedz kolację i powiedz, jak minął ci dzień.

Garbię się i zaczynam mieszać zupę.

– Nie mogę sobie poradzić z tym ekspresem do kawy, co stanowi pewien problem, bo dziewięćdziesiąt procent klientów zamawia jakąś kawę.

– Opanujesz to – odpowiada z przekonaniem, zupełnie jakby była specjalistką od takich spraw.

– Nie jestem tego taka pewna. Del nie będzie mnie trzymał tylko do sprzątania stolików.

– A pomijając ekspres do kawy, to podoba ci się ta praca?

Uśmiecham się.

– Owszem.

– To dobrze. Nie możesz się mną wiecznie opiekować. Taka młoda istotka jak ty powinna się cieszyć życiem, a nie zajmować babcią. – Patrzy na mnie uważnie. – A poza tym mną się nie trzeba opiekować.

– Lubię się tobą zajmować – odpowiadam cicho, szykując się na standardowy wykład.

Możemy się o to kłócić bez końca, a i tak nie dojdziemy do żadnych wniosków. Babcia jest delikatna, nie fizycznie, ale psychicznie, bez względu na to, co mówi. Nabiera głęboko powietrza. Boję się najgorszego.

– Livy, nie zamierzam przenieść się na łono Abrahama, dopóki nie zobaczę, że wszystko sobie poukładasz. A to się nie zdarzy, jeśli cały czas będziesz spędzać tutaj, troszcząc się o mnie jak kwoka. Czas mi się kończy, więc wreszcie rusz tę swoją chudą pupę.

Krzywię się.

– Mówiłam ci, że jestem szczęśliwa.

– Szczęśliwa kryjąc się przed światem, który ma tyle do zaoferowania? – pyta poważnie. – Zacznij żyć, Olivio. Wierz mi, czas szybko płynie. Nim się obejrzysz, będziesz sobie organizować sztuczną szczękę i nie będziesz miała odwagi kichnąć ani kaszlnąć z obawy, że się posikasz.

– Babciu! – krztuszę się chlebem, ale ona jest śmiertelnie poważna, jak zawsze, gdy prowadzi ze mną takie rozmowy.

– To prawda – wzdycha. – Wyjdź do ludzi. Otwórz się na świat. Nie jesteś swoją matką, Oliv…

– Babciu! – ostrzegam ją.

Kurczy się na krześle. Wiem, że ją irytuję, ale ja jestem całkiem zadowolona. Mam dwadzieścia cztery lata, mieszkam z babcią od urodzenia i gdy tylko skończyłam studia, wróciłam tutaj, by się nią opiekować. I chociaż ja chętnie się nią zajmuję, to jej się to wcale nie podoba.

– Olivio, ja przeszłam nad tym do porządku dziennego. Ty też powinnaś. Nie powinnam była cię w ogóle zatrzymywać.

Uśmiecham się, nie wiedząc, co na to odpowiedzieć. Ona nie zdaje sobie z tego sprawy, ale ja potrzebuję tego przytrzymywania. W końcu jestem nieodrodną córką mojej matki.

– Livy, zrób przyjemność babci. Włóż szpilki i idź korzystać z życia.

Tym razem to mnie ręce opadają. Ona naprawdę nie może się pohamować.

– Babciu, musiałabyś mnie związać, żeby nałożyć mi szpilki – na samą myśl bolą mnie stopy.

– Ile masz par tych nieszczęsnych tenisówek? – pyta, smarując dla mnie kolejną kromkę.

– Dwanaście – odpowiadam bezwstydnie. – Każda w innym kolorze.

A w sobotę planuję kupić żółte. Wgryzam się w chleb, uśmiechając się, a babcia aż prycha z niezadowolenia.

– No to chociaż wyjdź z domu i się pobaw. Gregory zawsze cię zaprasza. Czemu z tego nie skorzystasz?

– Nie piję – chciałabym, aby już przestała. – A Gregory będzie mnie tylko ciągał po barach dla gejów – mówię, unosząc brwi.

Mój najlepszy przyjaciel sypia z tyloma mężczyznami, że wyrabia normę za nas oboje.

– Każdy bar jest lepszy niż żaden. Może ci się spodoba. – Wyciąga rękę, strąca kilka okruszków z moich ust i głaszcze mnie delikatnie po policzku. Wiem, co zaraz powie. – Jesteście tak do siebie podobne, że to aż przerażające.

– Wiem. – Kładę dłoń na jej dłoni, a ona zastanawia się w ciszy. Nie pamiętam za dobrze mojej matki, ale widziałam dowody – jestem jej wierną kopią. Nawet moje blond włosy układają się w podobne fale, spływające po ramionach, sprawiając wrażenie, jakbym miała za dużo włosów jak na tak malutkie ciało. Są strasznie ciężkie i układają się tylko wtedy, gdy osuszę je lekko i zostawię samym sobie. A moje duże, ciemnoniebieskie oczy, są takie same jak u babci i mamy. Niczym szafiry, zwykli mawiać ludzie. Ja tego nie widzę. Makijaż to dla mnie przyjemność, nie obowiązek, ale zwykle nakładam go niewiele na moją jasną skórę. Po chwili zadumy ujmuję dłoń babci i kładę przy jej talerzu. – Jedz, babciu – mówię cicho i zabieram się do swojej zupy.

Babcia bierze się znów do kolacji, ale widzę, że jest zasmucona. Nigdy nie pogodziła się z szalonym stylem życia mojej matki, który sprawił, że w końcu ją straciła.

Minęło osiemnaście lat, a ona nadal strasznie tęskni za mamą. Ja nie. Jak można tęsknić za kimś, kogo się prawie nie znało? Ale patrzenie na to, jak babcia od czasu do czasu popada w te ponure rozmyślania, sprawia, że mnie także robi się przykro.

Tak, zdecydowanie zrobienie idealnej kawy to sztuka. Znów patrzę na ekspres, ale tym razem się uśmiecham. Zrobiłam to – odpowiednia ilość piany i odrobina posypki czekoladowej usypana w idealne serduszko. Szkoda tylko, że kawa jest dla mnie, a nie dla jakiegoś klienta, który by ją docenił.

– Dobra? – pyta Sylvie, wpatrując się we mnie z przejęciem.

Pomrukuję z aprobatą i odstawiam filiżankę.

– Ekspres i ja zostaliśmy przyjaciółmi.

– Super! – piszczy Sylvie i zarzuca mi ręce na szyję. Też się śmieję i widzę, że otwierają się drzwi do kafejki.

– Wygląda na to, że zaczęła się przerwa na lunch – stwierdzam, wyswobadzając się z jej uścisku. – Zajmę się tym.

– Och, cóż za pewność siebie – śmieje się Sylvie i robi mi miejsce przy kontuarze. Uśmiecha się ciepło, gdy kieruję się w stronę nowego klienta.

– Co mogę panu podać? – pytam, szykując się, by zapisać zamówienie. Klient nie odpowiada, więc podnoszę wzrok. Przygląda mi się uważnie. Zaczynam się nerwowo kręcić. Nie podoba mi się ten nadmiar uwagi. W końcu przerywam milczenie. – Proszę pana?

Otwiera trochę szerzej oczy.

– Em… poproszę cappuccino, na wynos.

– Jasne – zabieram się do pracy, podczas gdy pan Zagapiony stara się zebrać w sobie. Podchodzę do mojego nowego przyjaciela, napełniam urządzenie z rączką i odpowiednio zakładam – na razie idzie dobrze.

– I dlatego właśnie Del cię nie zwolni – szepce mi przez ramię Sylvie, aż podskakuję zaskoczona.

– Przestań – mówię, sięgając po kubek na wynos. Stawiam go pod filtrem i naciskam odpowiedni guzik.

– On się na ciebie gapi.

– Sylvie, przestań!

– Daj mu swój numer.

– Nie! – mówię trochę zbyt głośno i szybko sprawdzam, czy mnie nie usłyszał.

Wciąż na mnie patrzy.

– Nie jestem zainteresowana.

– Jest słodki – stwierdza Sylvie, a ja nie mogę jej nie przyznać racji. Jest bardzo słodki, a ja jestem bardzo niezainteresowana.

– Nie mam czasu na związki. – To nie jest do końca prawda.

To moja pierwsza praca, a wcześniej większość dorosłego życia spędziłam, opiekując się babcią. Nie jestem pewna, czy ona dalej potrzebuje mojej pomocy, czy to tylko moja wymówka.

Sylvie wzrusza ramionami i zostawia mnie sam na sam z ekspresem. Kończę kawę, uśmiechając się, gdy nalewam do kubka mleko, posypuję piankę czekoladą i zamykam pokrywkę. Jestem zdecydowanie zbyt dumna z siebie, co widać, gdy podaję kawę panu Zagapionemu.

– Dwa funty osiemdziesiąt proszę. – Chcę postawić kubek, ale on jest szybszy i łapie go tak, że dotyka mojej dłoni.

– Dziękuję – mówi, a ja patrzę mu w oczy.

– Nie ma za co – zabieram rękę i biorę od niego banknot dziesięciofuntowy. – Pójdę po resztę.

– Nie ma potrzeby. – Potrząsa delikatnie głową, lustrując moją twarz. – Za to chętnie wziąłbym pani numer telefonu.

Słyszę, jak Sylvie śmieje się gdzieś w głębi kafejki.

– Przepraszam, ale jestem w związku. – Wstukuję jego zamówienie na kasę, szybko biorę resztę i podaję mu, ignorując zniesmaczone prychnięcie Sylvie.

– Oczywiście – śmieje się cicho, zażenowany. – To było głupie z mojej strony.

Uśmiecham się do niego, próbując złagodzić jego skrępowanie.

– Nic się nie stało.

– Zwykle nie proszę kobiet o numery telefonów – wyjaśnia. – Nie jestem żadnym zboczeńcem.

– Naprawdę, nic nie szkodzi. – Teraz sama czuję się zażenowana i modlę się, aby sobie poszedł, zanim rzucę czymś w Sylvie. Czuję, jak dziewczyna patrzy na mnie zadziwiona. Zaczynam poprawiać serwetki, cokolwiek, byle wyjść jakoś z twarzą z tej sytuacji. Mogłabym ucałować faceta, który właśnie wszedł. Wygląda na to, że mu się spieszy.

– Lepiej się tym zajmę. – Wskazuję znękanego biznesmena.

– Oczywiście, przepraszam. – Pan Zagapiony wycofuje się, unosząc w podziękowaniu swój kubek. – Do zobaczenia.

– Do widzenia. – Podnoszę rękę, po czym zwracam się do następnego klienta. – Czego pan sobie życzy?

– Latte, bez cukru, byle szybko. – Ledwie rzuca na mnie okiem, po czym odbiera telefon i odchodzi do stolika.

Nie zwracam specjalnej uwagi na to, że pan Zagapiony wychodzi, ale od razu zauważam, jak zbliżają się do mnie ciężkie buty Sylvie.

– Nie wierzę, że mu odmówiłaś – szepce ostro. – Był uroczy.

Szybko robię trzecią idealną kawę, nie zwracając specjalnej uwagi na słowa koleżanki.

– Był niezły – odpowiadam nonszalancko.

– Niezły?

– Tak, był niezły.

Nie patrzę na nią, a mimo to wiem, że właśnie przewróciła oczami.

– Nie do uwierzenia… – szepce i odchodzi, a jej ponętne kształty kołyszą się w tym samym rytmie co włosy.

Uśmiecham się z dumą, podając trzecią idealną kawę tego dnia i nie tracę rezonu, kiedy biznesmen podaje mi bez słowa trzy funty, łapie kawę i wychodzi bez podziękowania.

Przez resztę dnia unosiłam się jak na skrzydłach. Fruwałam do kuchni i z niej, sprzątałam dziesiątki stolików i zrobiłam setki doskonałych kaw. W przerwach sprawdzałam, jak się czuje babcia i za każdym razem dostawałam burę za zawracanie jej głowy.

Zbliża się piąta, a ja opadam na jedną ze skórzanych kanap i otwieram puszkę coli, z nadzieją że kofeina i cukier przywrócą mi trochę życia. Jestem wykończona.

– Livy, wyniosę śmieci – woła Sylvie, wyciągając z kubła wielki wór. – Wszystko w porządku?

– Jasne. – Unoszę puszkę i opieram głowę, z trudem opanowując chęć zamknięcia oczu. Nie mogę się doczekać, kiedy pójdę spać. Stopy mnie bolą i marzę o prysznicu.

– Ktoś tu pracuje czy obowiązuje samoobsługa?

Podrywam się z kanapy na dźwięk niecierpliwego, ale melodyjnego głosu i ruszam do pracy.

– Przepraszam!

Podbiegam do lady, po drodze trafiając biodrem w kant blatu i z trudem hamuję przekleństwo.

– Co podać? – pytam, rozcierając biodro.

Unoszę wzrok i cofam się gwałtownie. Na pewno też jęknęłam. Wpatrują się we mnie przenikliwe błękitne oczy. Przesuwam wzrok i patrzę na jego rozpiętą marynarkę, kamizelkę, bladoniebieską koszulę i krawat, ciemną szczecinę na jego szczęce i to, jak ma lekko uchylone usta. A potem znów patrzę w te oczy. Nigdy nie widziałam tak wyrazistego błękitu. Wwiercają się we mnie. Przede mną stoi wcielenie męskiego ideału, a ja nie mogę oderwać od niego wzroku.

– Często tak uważnie przyglądasz się klientom? – Przechyla trochę głowę i unosi brew.

– Co podać? – mówię z trudem.

– Poczwórne espresso, dwie łyżeczki cukru, dopełnione do połowy wodą. – Wypowiada te słowa, ale ja ich nie słyszę, ja je widzę. Odczytuję je z ruchu jego warg i spisuję, nie odrywając oczu od tych ust. Nim zdążyłam się zorientować, mój długopis zsunął się z bloczka papieru i zaczęłam pisać na palcach. Spoglądam na nie i się krzywię.

– Hop, hop? – Znów jest poirytowany. Spoglądam na niego.

Cofam się o krok i przyglądam jego twarzy. Jestem w szoku, ale nie dlatego, że on jest tak niesamowicie przystojny, lecz dlatego, że straciłam władzę nad całym ciałem z wyjątkiem oczu. Te działają doskonale i nie mogą się od niego oderwać. Nie reagują nawet, gdy on kładzie ręce na kontuarze i nachyla się do mnie, aż ciemne włosy spadają mu na czoło.

– Czy ja cię krępuję? – To też wyczytałam z jego warg.

– Co podać? – pytam znowu i macham w jego stronę bloczkiem na zamówienia.

Skinięciem głowy wskazuje mój długopis.

– Już mnie pytałaś. Zapisałaś zamówienie na ręku.

Patrzę na pomazaną dłoń, ale nie mogę nic odczytać, nawet gdy próbuję porównać zapiski z ręki z tymi z kartki.

Powoli podnoszę wzrok i patrzę mu w oczy. Patrzy znacząco. Jest zadowolony z siebie. Zupełnie mnie zbił z tropu. Próbuję sobie przypomnieć to, co przez ostatnie kilka minut zarejestrował mój mózg, ale nie ma tam nic o kawie, a tylko jego twarz.

– Cappuccino? – pytam z nadzieją.

– Espresso – odpowiada cicho. – Poczwórne, podwójny cukier i do połowy dopełnione wodą.

– Jasne. – Otrząsam się z tego żałosnego otępienia i podchodzę do ekspresu. Ręce mi się trzęsą, a serce wali jak oszalałe. Uderzam filtrem o drewnianą szufladę, by wytrząsnąć z niego fusy, z nadzieją że hałas mnie otrzeźwi. Nic z tego. Wciąż czuję się… dziwnie.

Napełniam filtr. Klient wciąż na mnie patrzy. Czuję, jak jego spojrzenie wbija się w moje plecy, podczas gdy ja kręcę się przy maszynie, którą pokochałam. Niestety ona mnie w tej chwili nie kocha. Nie robi tego, czego od niej oczekuję. Nie mogę założyć filtra, a trzęsące się ręce jeszcze mi wszystko utrudniają.

Nabieram głęboko powietrza, by się uspokoić i robię wszystko od początku. Mocuję prawidłowo filtr i ustawiam pod nim filiżankę. Naciskam guzik, wciąż nie odwracając się do klienta. Przez cały tydzień, jak tu pracuję, ekspres ani razu nie filtrował kawy tak wolno. W myślach błagam, aby się pospieszył.

Mija cała wieczność, w końcu biorę kubek, wrzucam dwie kostki cukru i zabieram się do dolania wrzątku.

– Poczwórne. – Niezręczną ciszę przerywa jego chrapliwy głos.

– Słucham? – Nie odwracam się do niego.

– Zamawiałem poczwórne espresso.

Spoglądam na kubek, w którym jest tylko jedno espresso, zamykam oczy i modlę się do jakichś bogów kawy, by mnie wsparli. Nie wiem, ile czasu mija, nim przefiltrują się kolejne trzy porcje espresso, ale kiedy wreszcie odwracam się, by podać mu kawę, on siedzi już na kanapie, wyciągnięty i zrelaksowany. Bębni palcami o podłokietnik. Na jego twarzy nie widać żadnych emocji, ale czuję, że nie jest szczęśliwy, a to z jakichś dziwnych przyczyn sprawia, że mnie robi się naprawdę smutno. Przez cały dzień doskonale sobie radziłam z tą cholerną maszyną, a teraz, kiedy naprawdę chciałabym zrobić dobre wrażenie, wychodzę na głupka. Czuję się jak kretynka, gdy unoszę kubek na wynos i stawiam go na blacie.

Mężczyzna spogląda na kubek, a potem na mnie.

– Zamierzam wypić na miejscu – mówi stanowczym tonem, a ja próbuję ustalić, czy mówi szczerze, czy po prostu chce mi uprzykrzyć czas. Nie pamiętam, aby prosił o kawę na wynos. Sama tak założyłam. Nie wygląda na kogoś, kto przesiaduje w kafejkach w bocznych uliczkach. Pasuje raczej do restauracji z szampanem, gdzie jadają ludzie z zasobnym portfelem.

Łapię filiżankę i spodeczek, i po prostu przelewam kawę z kubka. Kładę obok łyżeczkę i stanowczym krokiem idę do klienta. Mimo starań nie potrafię powstrzymać drżenia ręki. Stawiam przed nim filiżankę i szybko odchodzę. Wpadam przez wahadłowe drzwi do kuchni akurat w chwili, gdy Paul zakłada płaszcz.

– Wszystko w porządku, Livy? – pyta, przyglądając mi się uważnie.

– Tak. – Podchodzę do dużego metalowego zlewu, by umyć spocone dłonie akurat w chwili, gdy dzwoni telefon. Paul odbiera telefon, uznawszy najprawdopodobniej, że postanowiłam szorować ręce aż do kości.

– To do ciebie, Livy. Ja wychodzę.

– Miłego weekendu, Paul – odpowiadam, wycieram ręce i biorę słuchawkę. – Słucham?

– Livy, skarbie, masz jakieś plany na wieczór? – pyta Del.

– Dziś wieczór?

– Tak, prowadzę catering na gali charytatywnej i ktoś mi odpadł. Byłabyś tak dobra i mi pomogła?

– Och, Del, chciałabym, ale… – Nie mam pojęcia czemu powiedziałam, że chciałabym, bo wcale nie mam na to ochoty, a do tego nie wiem, jak skończyć zdanie, bo nie przychodzi mi do głowy żadne ale… Nie mam dziś wieczór nic do roboty, poza siedzeniem z babcią i słuchaniem wymówek, że powinnam wyjść do ludzi.

– Och, Livy, dobrze ci zapłacę. Jestem pod ścianą!

– W jakich godzinach? – wzdycham, opierając się o ścianę.

– Jesteś cudowna! Od dziewiętnastej do północy. To nic trudnego, skarbie. Chodzi się tylko z tacami kanapek i kieliszkami szampana. Pestka!

Pestka? Trzeba chodzić, a mnie nogi już odpadają.

– Muszę wrócić do domu, sprawdzić, jak się czuje babcia i przebrać się. W co się ubrać?

– Na czarno. Bądź przy wejściu dla personelu w Hiltonie na Park Lane o siódmej, dobrze?

– Jasne.

Chwilę później przez drzwi wahadłowe wpada Sylvie z zaaferowaną miną.

– Widziałaś to?

Jej pytanie szybko przypomina mi o zabójczej istocie, która pije kawę przy stoliku. Ledwie powstrzymuję śmiech, gdy odwieszam słuchawkę.

– Tak, widziałam go.

– Rany, Livy! Tacy mężczyźni powinni chodzić z ostrzegawczą plakietką!

Rzuca okiem na salę i zaczyna się wachlować.

– O Boże, zdmuchuje pianę z kawy.

Nie muszę tego widzieć, wyobraźnia działa.

– Pracujesz dziś wieczorem? – Staram się skupić jej myśli.

– Tak! – Odwraca się do mnie. – Del cię pytał?

– Tak. – Zdejmuję z haczyka klucze i zamykam tylne drzwi.

– Chciał mnie namówić, żebym to ja cię spytała, ale wiem, że w związku z babcią nie przepadasz za pracą w nocy. I co?

– Zgodziłam się pomóc. – Rzucam jej zmęczone spojrzenie.

Dziewczyna uśmiecha się szeroko.

– Pora zamykać. Masz ochotę przekazać mu, że już pora wyjść?

Jak głupia znów zaczynam się trząść na myśl, że go zobaczę i karcę się za to.

– Tak, powiem mu – stwierdzam ze stanowczością, której wcale nie czuje. Prostuję się i stanowczym krokiem mijam Sylvie, po czym zatrzymuję się gwałtownie, bo jego już nie ma. Ogarnia mnie przedziwne uczucie, gdy widzę, że w kafejce jest pusto, mieszankę porzucenia z zawodem.

– Och, gdzie on się podział? – jęczy obok mnie Sylvie.

– Nie wiem – szepcę, powoli podchodząc do opuszczonej kanapy. Sięgam po na wpół wypitą kawę i trzy monety jednofuntowe. Odlepiam serwetkę, która przyczepiła się do spodeczka i już mam ją zgnieść, gdy dostrzegam jakiś napis. Szybko ją prostuję. Prycham. A potem ogarnia mnie złość.

To chyba najgorsza kawa, jaką kiedykolwiek znieważyłem moje usta.

M.

Krzywię się z niesmakiem, po czym zgniatam serwetkę i wrzucam ją do filiżanki. Cóż za arogancki dupek. Zwykle nic mnie nie wyprowadza z równowagi, co bardzo denerwuje babcię i Gregory’ego, ale tym razem naprawdę się wkurzam. I to z powodu drobiazgu. Nie jestem jednak pewna, czy to dlatego, że nie zdołałam zrobić dobrej kawy, chociaż tak dobrze już mi szło, czy też dlatego, że idealny mężczyzna jej nie docenił. I w ogóle co oznacza to M?

Po pozbyciu się filiżanki, spodeczka i obraźliwej serwetki, a potem zamknięciu z Sylvie kafejki dochodzę w końcu do wniosku, że chodzi jednak o to pierwsze i że M oznacza Matoła.

Koniec wersji demonstracyjnej.