Korekta

Hanna Lachowska

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Night: Promised

Copyright © 2014 by Jodi Ellen Malpas.

This edition published by arrangement with Forever,

New York, New York, USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5327-5

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do formatu elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Nikt w pracy nie pyta, co u mnie słychać. Pewnie dlatego, że to oczywiste, że czuję się doskonale. A może są po prostu zaskoczeni moim radosnym nastrojem? Przesadzam? A co tam, nic mnie to nie obchodzi. Gregory poprawił mi humor. Powinnam była się z nim wcześniej spotkać.

– Obsługa! – krzyczy Paul, przypominając mi, żebym podeszła. – Coś ty taka zadowolona? – śmieje się, kładąc mi na tacy kanapkę z tuńczykiem.

Sylvie odstawia puste naczynia i podchodzi do nas.

– Nie pytaj, Paul. Po prostu się z tym pogódź.

– Jest piątek. – Wzruszam ramionami i odwracam się, żeby z uśmiechem na twarzy wyjść z kuchni.

Kiedy podchodzę do stolika, wita mnie promienny uśmiech Luke’a, czyli pana Zagapionego. Mam dobry humor, więc jestem dla niego uprzejma i nawet się do niego uśmiecham.

– Kanapka z tuńczykiem?

– Dla mnie – odzywa się słabym głosem, kiedy kładę jego zamówienie na stoliku. – Wyglądasz dziś wyjątkowo pięknie.

Wznoszę oczy, ale nadal się uśmiecham.

– Dziękuję. Podać coś do picia?

– Nie, dziękuję. – Opiera się o krzesło i spogląda na mnie przyjacielsko brązowymi oczami. – Nadal liczę na spotkanie z tobą.

– Ach tak? – Czuję, że zaczynam się rumienić, i żeby to ukryć, biorę się za sprzątanie sąsiedniego stolika.

– Mogę cię zaprosić na randkę?

Gorączkowo wycieram blat. Moje ręce pracują tak szybko jak umysł.

– Tak. – Dopiero gdy słyszę, co powiedziałam, uświadamiam sobie znaczenie swojej odpowiedzi.

– Naprawdę?! – Jest tak samo zdziwiony, jak ja.

Stolik jest idealnie czysty, lecz to mnie nie powstrzymuje przed dalszym polerowaniem drewna. Naprawdę zgodziłam się na randkę?!

– Pewnie – mówię, coraz bardziej zaskakując siebie.

– Doskonale!

Usiłuję opanować płonące policzki, zanim spojrzę na twarz Luke’a. Uśmiecha się i skrobie na chusteczce swój numer telefonu. To przywołuje niechciane wspomnienie, które szybko przeganiam. Mogę iść na randkę z Lukiem. Właściwie potrzebuję randki z Lukiem.

– Kiedy chcesz się spotkać?

– Dziś wieczór? – Spogląda na mnie z nadzieją, podając chusteczkę.

Biorę ją, usiłując nie myśleć o wątpliwościach. Nie mogę się zachowywać, jakbym je miała, mimo że po spotkaniach z Millerem Hartem jestem ich pełna. Muszę zacząć żyć, zapomnieć o nim, o matce i zacząć żyć… rozsądnie.

– Dzisiaj – potwierdzam. – Gdzie i kiedy?

– Ósma przed Selfridges? To mały bar przy bocznej uliczce. Spodoba ci się.

– Super. Nie mogę się doczekać. – Zabieram tacę i zostawiam Luke’a przy stole; z uśmiechem bierze kęs swojej kanapki z tuńczykiem.

– Hej, nie wystawisz mnie, prawda?! – woła z jedzeniem w ustach. To głupie zachowanie przypomina mi o manierach i…

– Przyjdę – uspokajam go z uśmiechem. Fakt, że mówi do mnie z jedzeniem w ustach tylko mobilizuje mnie do spotkania. Może i nie jest w tej samej lidze co Miller Hart, ale ma urok osobisty, a jego beztroska i bezpośredniość każą mi przyjąć jego propozycję.

Kiedy przechodzę przez obrotowe drzwi, różowe usta Sylvie układają się w uśmiech.

– Jestem z ciebie dumna! – wyśpiewuje mi wprost w twarz.

– Och, daj spokój!

– Mówię serio. Jest słodki i normalny. – Pomaga mi zdjąć naczynia z tacy i zaraża uśmiechem. – Potraktuj to jak nowy początek.

Marszczę czoło. Zastanawiam się, co powinnam odpowiedzieć. Nie znam Sylvie długo, chociaż mam wrażenie, że od naszego pierwszego spotkania minęły lata.

– Sylvie, to tylko randka.

– Wiem, ale wiem też, że Olivia Taylor nie randkuje. Właśnie tego potrzebujesz.

– Potrzebuję, żebyś przestała robić z tego wielką sprawę – odpowiadam ze śmiechem. Mówiąc to, mam na myśli, że muszę dojść do siebie po rozstaniu z kimś, choć powoli zaczyna mi się wydawać, że tak naprawdę doszłam już do siebie – po rozstaniu z kimś, kto nie ma imienia. Kto nawet nie istnieje. O kim już od dawna nie pamiętam.

– Dobra, dobra. – Sylvie unosi ręce. Wciąż się szczerzy i jest podekscytowana. – W co się ubierzesz?

Blednę, zastanawiając się nad odpowiedzią.

– O Boże, w co mam się ubrać?! – Moja garderoba jest pełna różnokolorowych converse’ów i dżinsów. Mam też wiele zwiewnych i dziewczęcych sukienek, o których nie można powiedzieć, że są obcisłe i seksowne.

– Nie panikuj. – Chwyta mnie za ramię i poważnie spogląda. – Po pracy pójdziemy na zakupy. Co prawda mamy tylko godzinę, ale chyba coś wymyślimy.

Patrzę na Sylvie ubraną w superobcisłe czarne dżinsy i pantofle z ćwiekami i zastanawiam się, czy na pewno powinnam iść z nią na zakupy. Ale po chwili mnie olśniewa.

– Nie przejmuj się! – Uwalniam się z uścisku Sylvie i wyjmuję telefon z torby. – Gregory dziś nie pracuje. Pójdzie ze mną. – Nie przeszło mi nawet przez myśl, że mogłam urazić Sylvie, dopóki nie słyszę jej wściekłego oddechu.

– No wiesz, dzięki! – Opiera się o blat. – Poszłabym z tobą nawet do Topshopu, Livy, choć to byłoby dla mnie istne piekło. – Unosi brew. – Gregory? Facet?

– Tak, mój najlepszy przyjaciel. Ma doskonały gust.

Sylvie patrzy na mnie podejrzliwie.

– Jest gejem, prawda?

– Tylko w osiemdziesięciu procentach. – Wybiegam przez drzwi kuchenne w boczną uliczkę i wybieram numer Gregory’ego.

– Skarbie!

– Mam dzisiaj randkę! – wyrzucam z siebie bez namysłu. – Nie mam w co się ubrać. Musisz mi pomóc!

– Z nim? – syczy Gregory. – Jedyne co mogę zrobić to cię powstrzymać. Nie spotkasz się z tym dupkiem!

– Nie, nie, nie! Chodzi o pana Zagapionego!

– O kogo?

– Luke’a. Tego kolesia, który od kilku tygodni chce się ze mną umówić. Pomyślałam: czemu nie. – Wzruszam ramionami i niemal czuję podekscytowanie po drugiej stronie, choć Gregory nie odezwał się jeszcze słowem. Gdy wreszcie odzyskuje głos, okazuje się, że miałam rację.

– O mój Boże! – piszczy. – O mój Boże, o mój Boże, o mój Boże! O której kończysz pracę?

– O piątej, a o ósmej spotykam się z Lukiem.

– W trzy godziny kupić ubranie i cię wyszykować? – Wstrzymuje oddech. – Jasna cholera, niezłe wyzwanie, ale damy radę. Spotkamy się o piątej pod twoją pracą.

– Dobrze. – Rozłączam się i natychmiast wracam do kuchni, zanim Del zauważy moją nieobecność. Nie mam dużo czasu, ale wierzę w Gregory’ego. Ma znakomity gust.

Jak tylko Del kończy pracę w kafejce, chwytam swoją torbę i dżinsową kurtkę. Całuję Sylvie w policzek i macham w kierunku Paula, zostawiając ich roześmianych w kuchni.

– Powodzenia! – woła Sylvie.

– Dzięki! – Wybiegam na świeże powietrze i widzę, że Gregory czeka na mnie po drugiej stronie ulicy.

Gorączkowo macha w moim kierunku, pokazując mi, żebym się pośpieszyła.

– Mamy trzy godziny, żeby cię ubrać, wyszykować i dostarczyć na miejsce. To moja misja, którą mam zamiar zakończyć sukcesem – uśmiecha się i obejmuje mnie ramieniem, prowadząc szybko w kierunku Oxford Street. – Wyglądasz na zadowoloną.

– Bo jestem – przyznaję. Sama się dziwię, że czekam z niecierpliwością na spotkanie. – Fajna fryzura.

– Dzięki. – Przesuwa ręką po głowie i uśmiecha się, wywołując uśmiech na mojej twarzy.

– To smutne, że tak naprawdę nigdy nie byłam na randce.

– Tak, prawdziwa tragedia.

Trącam go łokciem.

– Za to ty wyrobiłeś normę za nas dwoje.

– Tak, to też tragedia. Ale może wkrótce się ustatkuję.

– Myślałam, że już to nastąpiło? – pytam, mając nadzieję, że wszystko u niego w porządku. Jest nieprzyzwoicie przystojny i nie powinien mieć problemów ze związkami, ale jest zbyt miły i nie raz płacił za to. Kiedy jest sam, lubi się zabawić, ale gdy jest z kimś, angażuje się w stu procentach.

– Trzeba być otwartym na propozycje, Livy. – Brzmi pewien siebie, ale w jego spojrzeniu widzę ból.

Kiedy wracam do domu, padam ze zmęczenia. Wydałam prawie wszystkie pieniądze, które zarobiłam, pracując u Dela. Kupiłam trzy ciuchy, kuse i nie w moim stylu, oraz dwie pary butów, którym daleko do converse’ów. Strata pieniędzy. Pewnie włożę jedne z nich dzisiaj, a co do sukienek… no cóż, sama nie wiem, co właściwie myślałam.

Stoję w ręczniku przed swoją garderobą i przebiegam wzrokiem po każdym z dzisiejszych nabytków.

– Koniecznie włóż tę czarną. – Gregory z westchnieniem przesuwa ręką po krótkiej, obcisłej sukience. – Ją i te czarne szpilki z czubkiem w szpic.

Sukienka i buty mnie onieśmielają. Od bardzo dawna nie miałam na sobie obcasów.

– Boję się – cicho szepczę.

– Nie gadaj głupot! – prycha i spogląda w kierunku łóżka, podnosząc z niego seksowną bieliznę, do której kupienia mnie zmusił. Zmarnowaliśmy co najmniej dwadzieścia minut w La Senzie, nie mogąc dojść do porozumienia, który koronkowy zestaw wybrać. Jednak muszę przyznać, że ma rację. Do takiej sukienki nie mogę włożyć bawełnianej bielizny. – Wiesz, może i w osiemdziesięciu procentach jestem gejem, ale kobiety w seksownej bieliźnie mają w sobie to coś. – Rzuca koronki we mnie. – Włóż ją.

Nie odzywam się ze strachu przed komentarzem, który może nastąpić, i wciskam się w majtki, upewniając się, że ręcznik jest na swoim miejscu. Ze stanikiem sprawa nie jest tak łatwa; odwracam się od Gregory’ego, który nie jest ani trochę skrępowany tym, że może zobaczyć moje intymne miejsca.

Wybucha śmiechem, kiedy obserwuje, jak walczę ze stanikiem. Mruczę do siebie, nie podzielając rozbawienia przyjaciela, i próbuję wcisnąć niezbyt obfity biust do miseczek. Spoglądam na dół i z zaskoczeniem widzę niewielki rowek między piersiami.

– Nie mówiłem – oświadcza Gregory, chwytając i zrywając ze mnie ręcznik. – Push-upy to najlepszy wynalazek na świecie.

– Gregory! – Krzyżuję ręce na piersiach. Czuję się onieśmielona i obnażona, kiedy podchodzi do mnie.

Ma nieco wybałuszone oczy, kiedy przesuwa wzrokiem po moim ciele.

– Jasna cholera, Livy!

– Przestań! – Bezskutecznie próbuję odzyskać ręcznik, ale nie oddaje mi go. – Dawaj!

– Niezła z ciebie laska. – Ma otwarte usta i rozszerzone oczy.

– Podobno jesteś gejem!

– Nie przeszkadza mi to doceniać piękna kobiecego ciała, a ty, skarbie, jesteś niezła. – Rzuca ręcznik na łóżko. – Jeśli nie jesteś w stanie pokazać mi się w bieliźnie, to przed innymi też nie będziesz.

– To tylko randka, nic więcej. – Odwracam się, żeby nie widzieć zachwytu na twarzy Gregory’ego, i biorę suszarkę do włosów. – Przestaniesz się wreszcie na mnie gapić?

– Przepraszam. – Zdaje się, że wrócił do rzeczywistości, po czym wyciąga coś do stylizacji włosów, chyba prostownice. – Co masz zamiar pić?

Pytanie mnie zaskakuje. Nie pomyślałam o tym. Moją głowę dotychczas zaprzątał fakt, że zgodziłam się na randkę, przygotowanie się do niej i przygotowanie siebie na nią.

Nie zdążyłam się zastanowić, co będę piła i o czym będę rozmawiała.

– Wodę! – krzyczę, susząc włosy.

Na jego twarzy pojawia się grymas niezadowolenia.

– Nie możesz iść na randkę i pić wodę!

Odwracam się do niego zdenerwowana, ale nie robi to na nim żadnego wrażenia.

– Nie potrzebuję alkoholu.

Jego ramiona zauważalnie opadają, a pośladki osuwają się na łóżko.

– Livy, zamów kieliszek wina.

– Słuchaj, wystarczy, że idę na randkę z facetem, więc nie naciskaj na picie. – Pochylam głowę, pozwalając opaść blond włosom. – Krok po kroku – dodaję, myśląc, że muszę zachować zdrowy rozsądek, a alkohol na pewno mi w tym nie pomoże. Chociaż nie potrzebowałam alkoholu, żeby stracić głowę w obecności Millera Ha…

Podnoszę głowę i odrzucam ją do tyłu w nadziei, że przy okazji wyrzucę tę myśl z umysłu. Zadziałało, ale nie ma to nic wspólnego z gwałtownym ruchem głowy, lecz z gapiącym się na mnie Gregorym.

– Przepraszam! – mówi natychmiast, zajmując się rozpakowaniem moich butów. Odkładam suszarkę i podejrzliwie przyglądam się parującym prostownicom, które leżą na macie grzewczej na dywanie. Wyglądają groźnie.

– Chyba nie będę nic robiła z włosami.

– O, nie – mówi, wydymając usta. – Zawsze chciałem zobaczyć cię w prostych i gładkich włosach.

– Nie pozna mnie – narzekam. – Wciskasz mnie w tę sukienkę i obcasy, a teraz chcesz jeszcze wyprostować mi włosy. – Zaczynam wklepywać E45 w twarz. – Zaprosił na randkę mnie, a nie lalunię, którą chcesz ze mnie zrobić.

– Nie będziesz lalunią – protestuje. Będziesz sobą… jedynie w ulepszonej wersji. Uważam, że powinnaś zdać się we wszystkim na mnie.

Wstaje i zdejmuje sukienkę z wieszaka.

– Skąd wiesz, czego faceci chcą od kobiet?

– Spotykałem się z kobietami.

– Ponad dwa lata temu – zauważam, przypominając sobie, że zawsze działo się to po rozstaniu z facetem.

Nonszalancko wzrusza ramionami i unosi sukienkę.

– Dziś chyba nie mówimy o mnie? – pyta. – Zamknij się i wciśnij swoje ciałko w tę cudowną sukienkę. – Bezczelnie porusza brwiami w moim kierunku, na co niechętnie zwlekam się i pozwalam mu przeciągnąć sukienkę przez moją głowę. – No i gotowe. – Odsuwa się i mierzy mnie wzrokiem, kiedy wkładam nieziemsko wysokie buty.

Patrzę na dół, widząc, że czarna sukienka przylega do krągłości, których nie mam, a stopy mam ustawione pod dziwnie wysokim kątem. Czuję się niepewnie.

– Sama nie wiem. – Czuję się jak przebieraniec. Kiedy Gregory nie odpowiada na moje wątpliwości, unoszę wzrok i widzę jego zaskoczoną twarz. – Wyglądam aż tak głupio?

Wygląda, jakby go zatkało.

– Yyy… nie… ja… – Zaczyna się śmiać. – Cholera, czuję, że mi stanął.

Natychmiast robię się czerwona.

– Gregory! – krzyczę z oburzeniem.

– Przepraszam! – Zaczyna poprawiać okolice krocza, a ja od razu się odwracam, żeby na to nie patrzeć. W rezultacie zaczynam się chwiać na tych głupich obcasach. Słyszę, jak Gregory wstrzymuje oddech. – Livy!

– Cholera! – Kostka mi się wykręca, gubię but i zaczynam skakać jak obłąkany kangur. – Cholera, to boli!

– O Boże! – Gregory najwyraźniej traci głowę. Cholerny drań.– Wszystko w porządku?

– Nie! – wrzeszczę, zrzucając drugi but. – Nie mam zamiaru ich wkładać!

– Och, nie bądź taka. Będę się kontrolował.

– Jesteś pieprzonym gejem! – krzyczę, podnosząc but i machając nim nad głową. – Nie dam rady w tym chodzić.

– Nawet nie próbowałaś!

– Włóż je i wtedy pogadamy, jak łatwo w nich chodzić. – Ciskam w niego butem, ale go chwyta ze śmiechem.

– Livy, wtedy byłbym drag queen.

– W takim razie bądź nią!

Gregory opada na łóżko w ataku śmiechu.

– Przez ciebie się rozpłakałem!

– Świnia – odpowiadam, starając się ściągnąć z siebie sukienkę. – Gdzie moje converse’y?

– Nie powiem. – Podnosi się i natychmiast zauważa, że pozbyłam się sukienki i butów. – O nie, wyglądałaś cudownie.

Przebiega wzrokiem po moim półnagim ciele.

– Zgadza się, ale nie mogłam chodzić – marudzę, wchodząc do garderoby.

Irytacja, którą odczuwam, jest wystarczającym powodem, żeby pozostać przy swoim typowym, nudnym życiu. Ostatnio muszę stawiać czoło nowym sytuacjom, które powodują głównie złość, zdenerwowanie lub poczucie bezużyteczności. Dlaczego do diabła to sobie robię?

Zdecydowanym ruchem ściągam z wieszaka kremową, warstwową sukienkę i wrzucam ją na siebie. Szybko uświadamiam sobie, że mam na sobie czarną bieliznę, która prześwituje przez tę cholerną sukienką, więc znów muszę zdjąć bieliznę. Mówię Gregory’emu, żeby przycisnął twarz do poduszki, dzięki czemu przebiorę się szybko i w komfortowych warunkach. Kiedy wkładam białą, bawełnianą bieliznę, kremową sukienkę, dżinsową kurtkę i granatowe conversy, od razu czuję się znacznie lepiej.

– Gotowe – oświadczam, nakładając odrobinę różu na policzki i malując usta różowym błyszczykiem.

– No i zakupy na nic – mruczy Gregory. Wstaje z łóżka i podchodzi do mnie – Wyglądałaś cudownie.

– A teraz jest źle?

– Nie, zawsze wyglądasz dobrze, ale w małej czarnej wyglądałaś bardziej spektakularnie. Dodałaby ci siły i pewności.

– Jestem zadowolona z tego, jak wyglądam – odpowiadam, zastanawiając się, czy ma rację. Nie wiem. Ostatnio nie jestem sobą. W mojej głowie pojawiają się myśli, które nigdy wcześniej w niej nie zagościły, a moje ciało robi rzeczy, o których nigdy nie myślałam.

– Po prostu chcę, żebyś bardziej siebie wyrażała tak, jak robiłaś to wcześniej – uśmiecha się, poprawiając moje włosy.

– Chcesz mnie wkurzyć? – pytam, ponieważ tak właśnie się czuję. Markotna. Rozdrażniona. Spięta.

– Nie, po prostu chcę, żebyś pokazała trochę pazura. Wiem, że go masz.

– Pazur jest niebezpieczny. – Spławiam go i przekładam swoje rzeczy do bardziej odpowiedniej torebki przewieszanej przez ramię. – Chodźmy, zanim zmienię zdanie – mruczę, ignorując jego pomruki niezadowolenia, i wychodzę z pokoju.

Kiedy bez problemu schodzę po schodach, dziękuję Bogu za stabilne, płaskie converse’y, lecz gdy zauważam nerwowo chodzącą w tę i z powrotem babcię, uśmiech znika z mojej twarzy. George usuwa się jej z drogi, ale ostatecznie i tak przyciska się do ściany korytarza, żeby zapobiec zderzeniu.

– Oto i ona! – mówi George, wyraźnie zadowolony, że nie musi już robić uników. – Czyż nie wygląda cudownie?

Zatrzymuję się na ostatnim stopniu i obserwuję, jak babcia przygląda się mojemu strojowi i po chwili przenosi wzrok ponad moje ramiona, wprost na Gregory’ego.

– Mówiłeś o obcasach. – Jej głos jest pełen niedowierzania. – Mówiłeś o cudownej czarnej sukience i pasujących do niej szpilkach.

– Próbowałem – odpowiada cicho. Natychmiast odwracam się i wbijam w niego oskarżycielskie spojrzenie. Patrzy się na mnie równie intensywnie. – No co, spróbuj przerwać przesłuchanie babci.

Wzdycham z frustracji i schodzę z ostatniego stopnia, mijając babcię. Mam ochotę jak najszybciej wyjść z domu.

– Cześć.

– Baw się dobrze! – woła babcia. – Naprawdę jest lepszy od tego Millera? – Słyszę, jak cicho pyta.

– Znacznie lepszy! – zapewnia ją Gregory. Komentarz sprawia, że przyśpieszam kroku. Skąd do diabła wie? Przecież nie zna żadnego z nich.

– A nie mówiłem? – George zaczyna się śmiać. – A teraz, gdzie jest moja tarta z ananasem?

Idę zdecydowanym krokiem, wdzięczna za płaskie buty i nie mogąc się doczekać randki, ponieważ dzięki niej wychodzę z domu i będę z dala od babci. Wiem, że nie jest to miłe, ale Panie, daj mi siły! Spokojne życie było stosunkowo łatwe, poza sporadycznym narzekaniem babci na temat mojej samotności. Teraz jestem zasypywana pytaniami. Boże, jakie to męczące.

– Livy! – Gregory dobiega do mnie, kiedy jestem już na końcu ulicy. – Wyglądasz olśniewająco.

– Nie musisz poprawiać mi humoru. Czuję się dobrze, i to nie twoja zasługa.

– Jesteś dziś zrzędliwa.

– Nie twoja zasługa – piszczę cienko, kiedy podnosi mnie do góry. – Daj mi spokój!

– Kobieta z pazurem – mówi jakby nigdy nic. – Musisz być ostra, żeby mieć w sobie to coś.

– Puszczaj mnie.

Stawia mnie na chodniku.

– Idę w innym kierunku, więc kocham cię i do zobaczenia. – Pochyla się i cmoka mój policzek. – Bądź grzeczna.

– Do mnie mówisz takie rzeczy? – Uderzam go lekko w ramię, żeby wrócić do naszej typowej relacji.

– Normalnie bym tego nie mówił, ale moja najlepsza przyjaciółka ostatnio odkryła w sobie niegrzeczną stronę charakteru. – Trąca mnie w ramię. Ma rację, ale znów ją zgubiłam, więc nie musi się o nic martwić… ja też nie muszę.

– To przyjacielska randka, to wszystko.

– Skromny pocałunek nie zaszkodzi, ale żadnych figli, dopóki go nie poznam. Muszę sprawdzić, co to za jeden. – Chwyta moje ramiona i mnie obraca. – A teraz w drogę.

– Zadzwonię do ciebie – mówię, odchodząc.

– Tylko jeśli nie będziesz zbyt zajęta – odpowiada, na co wznoszę oczy, czego nie widzi.

O siódmej pięćdziesiąt docieram do Selfridges. Nawet o tej godzinie Oxford Street tętni życiem, więc staję przy wejściu do sklepu i obserwuję przechodniów. Staram się ze wszystkich sił wyglądać zwyczajnie i spokojnie. Lecz wiem, że moje próby są bezskuteczne.

Po pięciu minutach czekania postanawiam, że z telefonem w ręku będę wyglądała na bardziej wyluzowaną, więc przetrząsam torebkę i zaczynam pisać SMS do Gregory’ego, żeby zabić czas.

„Jak długo powinnam czekać?”

Klikam: wyślij. Telefon niemal natychmiast zaczyna dzwonić, a na ekranie wyświetla się imię Gregory’ego.

– Cześć – odpowiadam, wdzięczna, że zadzwonił, bo prawdziwa rozmowa to doskonały sposób, żeby wyglądać na zrelaksowaną.

– Jeszcze nie przyszedł?

– Nie, ale jeszcze nie ma ósmej.

– Nieważne! – wykrzykuje. – Cholera, to ty powinnaś się spóźnić. To pierwsza zasada randkowania.

– Jaka zasada? – pytam, zmieniając pozycję. Zamiast plecami, opieram się ramieniem.

– Kobieta musi się spóźnić. Wszyscy to wiedzą. – Nie brzmi jak zadowolony. Uśmiecham się do mijającego mnie tłumu nieznajomych.

– A co w sytuacji, kiedy na randkę umawia się dwóch facetów? Kto powinien się spóźnić?

– Bardzo zabawne, skarbie. Naprawdę.

– To całkowicie uzasadnione pytanie.

– Przestań zmieniać temat rozmowy na mnie. Przyszedł już?

Odwracam się i rozglądam, ale nigdzie nie widzę Luke’a.

– Nie. Ile powinnam czekać?

– Już go nie lubię – mruczy Gregory. – Dwa dupki w jednym tygodniu. No nieźle!

Śmieję się w myślach, przyznając rację rozdrażnionemu przyjacielowi, chociaż nie mówię mu tego.

– Dzięki. – Znów przesuwam się na plecy i wzdycham. – Nadal nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Ile powinnam… – W ustach mi zasycha, gdy tylko dostrzegam samochód jadący Oxford Street. W Londynie musi jeździć tysiące czarnych mercedesów, więc dlaczego zwróciłam uwagę na tego jednego? Przyciemniane szyby? Tabliczka AMG na klapie bagażnika?

– Livy? – Głos Gregory’ego wyrywa mnie z zamyślenia. – Livy, jesteś tam?

– Tak – odpowiadam, obserwując, jak mercedes zwalnia, nielegalnie zawraca na trzy i jedzie w moim kierunku.

– Przyszedł? – pyta Gregory.

– Tak! – mówię piskliwym głosem. – Muszę lecieć.

– Lepiej później niż wcale – mruczy. – Baw się dobrze.

– Taki mam zamiar. – Słowa z trudem przechodzą mi przez ściśnięte gardło i szybko się rozłączam. Odwracam głowę w drugą stronę, żeby wyglądało, jakbym go nie zauważyła. Czy powinnam odejść? A co jeśli Luke przyjdzie, a mnie nie będzie? Nie można parkować na Oxford Street, więc nie zatrzyma się. Jeśli to on. Może to ktoś inny. Cholera, wiem, że to on. Odsuwam się od szklanej witryny i szybko rozważam możliwe opcje, ale zanim mój umysł podejmie przemyślaną decyzję, moje stopy zaczynają nieść mnie z dala od niebezpieczeństwa. Idę pełna determinacji. Oddycham głęboko i koncentruję się na zachowaniu równego tempa.

Zamykam oczy, kiedy widzę mijający mnie wolno samochód, i otwieram, gdy niecierpliwy biznesmen wpada na mnie i zaczyna się czepiać, że nie patrzę, gdzie idę. Nie mam nawet siły go przeprosić, jedynie idę dalej. Lecz wtedy zauważam, że samochód się zatrzymał. Ja też staję w miejscu. Patrzę, jak drzwi od strony kierowcy się otwierają. Jego ciało płynnie wysuwa się z samochodu. Prostuje się, zamyka drzwi i zapina marynarkę od szarego garnituru. Jego czarna koszula i krawat doskonale podkreślają ciemne fale na głowie, a lekki zarost uwydatnia szczękę. Wygląda olśniewająco. Czuję, że mnie zdobył, choć nawet się do mnie nie zbliżył. Czego chce? Dlaczego się zatrzymał?

Przeganiam myśli i zaczynam działać. Odwracam się od niego i ruszam szybkim krokiem.

– Livy! – Słyszę zbliżające się do mnie kroki. Stukot drogich butów roznosi się wyraźnie po cementowym podłożu mimo głośnego londyńskiego hałasu. – Livy, zaczekaj!

Zaskoczenie, które wprawiło w ruch moje nogi, zmieniło się w rozdrażnienie, kiedy słyszę, jak krzyczy moje imię, jakbym była zobowiązana zamienić z nim kilka słów. Zatrzymuję się, żeby stawić mu czoło. Kiedy wreszcie patrzę mu w oczy, czuję zdecydowanie zamiast irytacji.

Natychmiast zatrzymuje się i poprawia swoją elegancką marynarkę. Stoi przede mną bez słowa.

Nic nie mówię, bo nie mam nic do powiedzenia, i w zasadzie mam nadzieję, że on też nic nie powie, i nie będę musiała patrzeć na wolno poruszające się usta i słuchać jego ciepłego głosu. Jestem bezpieczna, kiedy milczy i nie porusza się… a przynajmniej odrobinę bezpieczniejsza niż w chwilach, kiedy mnie dotyka lub ze mną rozmawia.

W ogóle nie jestem bezpieczna.

Podchodzi do mnie, jakby wiedział, o czym myślę.

– Czekałaś na kogoś. Kogo? – Nie odpowiadam, jedynie wpatruję się w jego oczy. – Zadałem ci pytanie, Livy. – Robi kolejny krok do przodu. Choć wiem, że mniejszy dystans między nami oznacza większe niebezpieczeństwo i że powinnam się odsunąć, stoję bez ruchu. – Wiesz, że nie lubię się powtarzać. Proszę odpowiedz.

– Mam randkę. – Silę się na opanowany głos, ale nie jestem pewna, czy mi się udało. Jestem zbyt wkurzona.

– Z mężczyzną? – pyta. Niemal widzę, jak się cały zjeżył.

– Tak, z mężczyzną. – Jego zwykle beznamiętną twarz zalewają emocje. Jest wyraźnie niezadowolony, co dodaje mi pewności siebie. Nie podoba mi się, że czuję lekkie uczucie nadziei w brzuchu, ale nie mogę udawać, że ono nie istnieje. – Czy to wszystko? – pytam bardziej zdecydowanie.

– Więc teraz randkujesz?

– Tak – zwyczajnie odpowiadam, ponieważ to prawda. Po chwili, niczym omen, słyszę swoje imię.

– Livy? – Luke staje obok mnie.

– Cześć. – Przechylam się i całuję jego policzek. – Jesteś gotowy?

Spogląda na Millera, który w milczeniu obserwuje, jak się witam z Lukiem.

– Cześć. – Luke podaje rękę Millerowi. Jestem zaskoczona, że ją ściska. Chociaż z drugiej strony Miller nigdy nie zapomina o dobrych manierach.

– Witam. Miller Hart. – Kiwa głową z zaciśniętymi szczękami. Widzę, że Luke krzywi się przez chwilę, zanim Miller puści jego dłoń i poprawia swoją idealną marynarkę. Zdecydowanie nie wymyśliłam sobie lekkiego unoszenia i opadania jego szerokiej klatki piersiowej oraz ciemniejących ze złości oczu.

Niemal słyszę, że coś w nim tyka, niczym bomba, która zaraz wybuchnie. Jest wściekły, a morderczy wzrok, który wbija w Luke’a, zaczyna mnie niepokoić.

– Luke Mason – odpowiada Luke, ściskając jego dłoń. – Miło cię poznać. Jesteś kolegą Livy?

– Nie, tylko znajomym – natychmiast odpowiadam, chcąc zabrać Luke’a daleko od namacalnej wściekłości, która emanuje z Millera. – Chodźmy.

– Oczywiście. – Luke podaje mi ramię, pod które wsuwam swoje, i zostawiamy za sobą tę okropnie niezręczną sytuację. – Pomyślałem, że wpadniemy do The Lion za rogiem. Zmienili wnętrze – mówi Luke, odwracając się przez ramię.

– Doskonale – odpowiadam, nie mogąc powstrzymać się, żeby także spojrzeć przez ramię, czego natychmiast żałuję. Miller z beznamiętną twarzą i spiętym ciałem obserwuje, jak odchodzę z innym mężczyzną.

Po chwili skręcamy za róg, a kiedy czuję, że Luke wpatruje się we mnie, zaczyna we mnie kiełkować poczucie winy. Nie wiem dlaczego. To tylko randka. Czuję się winna ze względu na nieświadomego niczego Luke’a, a może wyraźnie dotkniętego Millera?

– To było trochę dziwne – mówi w zamyśleniu. Przytakuję, co przyciąga jego wzrok do mnie. – Pięknie wyglądasz. Przepraszam, że się chwilę spóźniłem. Zamiast taksówki mogłem przyjechać metrem.

– Nie przejmuj się. Ważne, że dojechałeś.

Uśmiecha się miło uśmiechem, który jeszcze bardziej ociepla jego przyjacielską twarz.

– To tutaj, spójrz. – Wskazuje na drugą stronę ulicy. – Słyszałem o nim dużo dobrego.

– Nowy? – pytam.

– Nie, ale odnowiony. Teraz to bar z winem, a nie typowy londyński pub. – Gdy upewnia się, że samochody nie jadą po jezdni, szybko prowadzi mnie na drugą stronę. – Chociaż lubię dobre, tradycyjne puby.

Uśmiecham się, bez trudu wyobrażając sobie Luke’a w typowym angielskim pubie, popijającego piwo i śmiejącego się z kumplami.

To normalny facet, właśnie takim gościem powinnam się interesować. I to robię: inwestuję swój czas w mężczyzn.

Luke otwiera przede mną drzwi i prowadzi do stolika, znajdującego się na tyłach baru, na półpiętrze.

– Czego się napijesz? – pyta, wskazując, żebym usiadła.

To właśnie to pytanie, na które odpowiedziałam „wody”, gdy rozmawiałam z Gregorym. Teraz czuję się, jak młoda i naiwna laska.

– Wina – odpowiadam szybko, żebym przypadkiem nie zdążyła stwierdzić, że to nie najlepszy wybór. Poza tym czuję, że mam ochotę na drinka. Cholerny Miller Hart.

– Czerwone, białe, różowe?

– Poproszę białe. – Usiłuję zachować spokój w nowym otoczeniu, ale widok Millera sprawił, że czuję się niepewnie i niestabilnie. Słabo mi, gdy pomyślę o jego twarzy, kiedy zobaczył Luke’a.

– Białe. Już się robi. – Luke uśmiecha się i idzie w kierunku baru, zostawiając mnie samą przy stole. Czuję się nieswojo. Bar tętni życiem; klienci to przeważnie mężczyźni w garniturach, którzy z pewnością przyszli tu prosto z pracy. Ich głośne rozmowy i śmiech, a także poluzowane krawaty i zdjęte marynarki, świadczą, że są tu od dłuższego czasu.

Podoba mi się wystrój tego miejsca, ale nie hałas. Czy pierwsza randka nie powinna odbywać się w cichym miejscu, gdzie można porozmawiać i lepiej się poznać?

– Proszę. – Stawia kieliszek przede mną, na co instynktownie opieram się o krzesło, zamiast wziąć wino i podziękować mu za nie. Luke siada naprzeciwko mnie z kuflem w ręku i bierze pierwszy łyk. Zanim odstawi piwo, robię głęboki wydech. – Cieszę się, że zgodziłaś się wyjść ze mną – mówi. – Miałem zamiar się poddać.

– Cieszę się, że przyszłam.

Uśmiecha się.

– Opowiedz mi o sobie.

Zmuszam swoje ręce, żeby leżały spokojnie na stole, a nie bawiły się pierścionkiem, a w myślach wymierzam sobie kopniaka w tyłek.

To oczywiste, że będzie zadawał pytania. To właśnie robią normalni ludzie na randkach: rozmawiają, a nie składają niedorzecznie propozycje. Więc biorę głęboki wdech, chwytam byka za rogi i otwieram się na coś nowego, coś, czego nigdy nie robiłam, i nawet nie sądziłam, że będę kiedykolwiek robiła.

– Od niedawna pracuję w kafejce. Wcześniej opiekowałam się babcią. – Niewiele, ale zawsze coś na początek.

– Och, czy zmarła? – pyta skrępowany.

– O nie – śmieję się. – Zaufaj mi, żyje i jest pełna energii.

Luke również zaczyna się śmiać.

– To dobrze. Przez chwilę myślałem, że niechcący powiedziałem coś nie tak. Dlaczego się nią opiekowałaś?

Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa, a prawda jest zbyt skomplikowana.

– Przez jakiś czas źle się czuła, to wszystko. – Wstydzę się siebie, ale przynajmniej się odrobinę otworzyłam.

– Przykro mi.

– Niepotrzebnie. Już się dobrze czuje – mówię, myśląc, że babci spodobałaby się moja odpowiedź.

– A co robisz w wolnym czasie?

Moje wahanie jest widoczne. W rzeczywistości nic nie robię. Nie mam armii przyjaciółek, nie udzielam się towarzysko, nie mam żadnego hobby, a ponieważ nigdy nie byłam w sytuacji, w której ktoś chciałby zadać mi takie pytanie, nie zastanawiałam się, jak bardzo w rzeczywistości jestem odcięta i wyizolowana. Zawsze to wiedziałam – na Boga, dążyłam do tego – ale teraz, kiedy chcę sprawić wrażenie interesującej osoby, nie mam nic do powiedzenia. Nie mam nic do zaoferowania jako koleżanka czy dziewczyna. Zaczynam panikować.

– Chodzę na siłownię, spotykam się ze znajomymi.

– O, ja ćwiczę przynajmniej trzy razy tygodniowo. Do której siłowni chodzisz?

Robi się coraz gorzej. Moje kłamstwa prowadzą do kolejnych pytań, co oznacza dalsze kłamstwa. Nie najlepszy sposób na początek znajomości.

Podnoszę kieliszek do ust, desperacko chcąc kupić sobie trochę czasu. W myślach staram się przypomnieć nazwę jakieś miejscowej siłowni. Nic mi nie przychodzi na myśl.

– Do tej w Mayfair.

– Virgin?

Czuję wyraźną ulgę, gdy słyszę odpowiedź Luke’a.

– Tak, Virgin.

– Też tam chodzę. Nigdy cię nie widziałem.

Odczuwam niemal fizyczny ból.

– Ćwiczę rano. – Muszę szybko zmienić temat, zanim kolejny raz skłamię. – A ty? Czym się zajmujesz?

Z chęcią odpowiada na zadane pytanie i składa szczegółowy raport ze swojego życia. Przez następne pół godziny dowiaduję się wiele o Luke’u. Ma wiele do powiedzenia. Nie wątpię, że mówi prawdę i jest tak interesujący, na jakiego wygląda… w przeciwieństwie do mnie i mojej kiepskiej próby opowiedzenia o sobie i swoim życiu.

Jest maklerem giełdowym i po zerwaniu z dziewczyną, z którą był cztery lata, zamieszkał z kumplem, Charliem, ale zamierza kupić coś swojego. Ma dwadzieścia pięć lat, czyli prawie tyle co ja. Jest naprawdę miłym, zrównoważonym i rozsądnym gościem. Lubię go.

– Nie powinienem się martwić żadnym twoim byłym? – pyta, dopijając piwo.

Z przyjemnością go słucham. Jestem zafascynowana tym, co mówi. Od czasu do czasu wtrącam swoją opinię, ale głównie Luke mówi, co mi bardzo odpowiada.

Aż do teraz.

– Nie. – Kręcę głową i biorę mały łyk wina.

– Musi ktoś być – śmieje się. – Dziewczyna, która tak wygląda.

– Opiekowałam się babcią. Nie miałam czasu na randkowanie.

Opiera się o krzesło.

– Łał! Jestem zaskoczony.

Po moim zrelaksowanym nastroju nie ma śladu. Znów czuję się skrępowana, że rozmowa wróciła na mnie.

– Niepotrzebnie – odpowiadam cicho, bawiąc się kieliszkiem.

Spojrzenie na jego twarzy mówi mi, że jest zainteresowany, ale nie naciska dalej.

– Okej – uśmiecha się. – Pójdę po kolejne piwo. Dla ciebie to samo co wcześniej?

– Tak, dzięki.

Kiwa życzliwie głową, pewnie zastanawiając się, po co do diabła marnuje czas na skrytą i tajemniczą kelnerkę, i zaczyna się przeciskać przez tłum, aby dojść do baru. Jestem zdenerwowana. Z kieliszkiem w ręku opieram się o krzesło, ganiąc się w myślach za… wszystko. Muszę poważnie przemyśleć swoje podejście do życia i jego kierunek. Ale nie mam pojęcia, od czego zacząć.

Niemal podskakuję na krześle, kiedy czuję przy uchu gorący oddech, a na karku mocny uścisk.

– Chodź ze mną.

Sztywnieję, czując jego dotyk; mój wzrok natychmiast wędruje w kierunku baru, żeby zobaczyć, gdzie jest Luke. Nie widzę go, ale to nie oznacza, że on mnie nie widzi.

– Wstawaj, Livy.

– Co robisz? – pytam, ignorując żar, który przenika w głąb mojego ciała.

Ściska moje ramię drugą ręką, podnosi mnie i zaczyna prowadzić na tył baru.

– Nie mam cholernego pojęcia, co robię, ale nie mogę się powstrzymać.

– Miller, proszę.

– O co prosisz?

– Proszę, żebyś przestał to robić – błagam go cicho, mimo że powinnam mu się postawić i spoliczkować. – Jestem na randce.

– Nie mów tak – mówi przez zaciśnięte zęby.

Jestem pewna, że jeśli mogłabym zobaczyć jego twarz, zobaczyłabym na niej wściekłość. Ale nie widzę jej, ponieważ stoi za mną, a uścisk na karku uniemożliwia mi odwrócenie się. Prowadzi mnie do przodu, nie zostawiając żadnego wyboru: muszę iść szybko, żeby dotrzymać tempa jego długim, zdecydowanym krokom.

Otwiera i zamyka kopnięciem drzwi przeciwpożarowe, a następnie obraca mnie dookoła i delikatnie przysuwa do ściany, przytrzymując mnie w miejscu swoim umięśnionym ciałem.

– Masz zamiar pójść z nim do łóżka? – Jego wargi są zaciśnięte, a wzrok przeszywający. Nadal jest wściekły.

Oczywiście, że nie mam zamiaru, ale jemu nic do tego.

– Nie twoja sprawa. – Unoszę podbródek w akcie nieposłuszeństwa. Jestem w pełni świadoma, że go prowokuję. Mogłabym powiedzieć nie, ale jestem zbyt ciekawa, co zrobi. Nie mam zamiaru padać na kolana i zadowolić go, mówiąc mu to, co chce usłyszeć.

Chociaż z drugiej strony chcę tego.

Chcę przysiąc, że nigdy więcej nie spojrzę na innego mężczyznę, tak długo jak Miller będzie mnie wielbił. Jego postawne ciało przysuwa się do mojego, jasne oczy płoną, a z rozszerzonych ust wylatują delikatne strugi powietrza. Natychmiast zalewają mnie znajome uczucia. Zaczynam drżeć przy jego ciele. Pragnę go.

Zbliża swoje usta do moich.

– Zadałem ci pytanie.

– A ja postanowiłam nie odpowiadać – dyszę, odsuwając się od niego. – Nie raz musiałam znosić widok ciebie na randce.

– Wyjaśniłem ci to setki razy. Wiesz, jak bardzo nienawidzę się powtarzać.

– W takim razie może powinieneś lepiej wytłumaczyć swoje zachowanie – ripostuję.

– Dlaczego na twoim stoliku jest kieliszek wina?

– Nie twoja sprawa.

– Już moja. – Podchodzi bliżej, powodując, że z moich ust wydobywa się lekko chrapliwy jęk. – Planujesz się z nim przespać, a ja nie mam zamiaru na to pozwolić.

Odwracam od niego głowę; tracę pożądanie, zyskując w zamian rozdrażnienie.

– Nie powstrzymasz mnie. – Nie wiem, co mówię.

– Nadal jesteś mi winna kilka godzin, Livy.

Zaskoczona odwracam głowę w jego kierunku.

– Oczekujesz, że poświęcę ci kolejne cztery godziny, żebyś potem znów potraktował mnie ozięble i bezlitośnie? Zaufałam ci. Dzięki tobie czułam się naprawdę bezpieczna.

Jego usta zaciskają się i zaczyna mocniej oddychać, jakby starał się opanować.

– Jesteś ze mną bezpieczna – warczy. – I tak, masz rację, oczekuję, że dasz mi więcej. Chcę resztę czasu, który jesteś mi winna.

– Nie dostaniesz go – oświadczam zdecydowanym głosem, oburzona jego absurdalnym żądaniem. – Naprawdę sądzisz, że jestem ci cokolwiek winna?

– Jedziesz ze mną do domu.

– Nie. – Walczę ze sobą, żeby nie wykrzyczeć „tak”. – I nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

– Postanowiłem nie odpowiadać. – Pochyla się tak, żeby jego usta były na tym samym poziomie co moje. – Pozwól się znów posmakować.

Pożądanie daje o sobie znać.

– Nie.

– Pozwól zabrać się do łóżka.

Rozpaczliwie kręcę głową i zaciskam oczy. Chcę mu pozwolić, ale wiem, że popełniłabym olbrzymi błąd.

– Nie dam się znów wykorzystać. – Czuję zbliżające się ciepło jego ust, ale nie odwracam głowy.

Czekam.

Pozwalam, żeby to się stało.

A kiedy jego wilgotne, miękkie usta łączą się z moimi, rozluźniam się i otwieram się na niego z cichym jękiem. Chwytam silne ramiona i przechylam głowę, żeby dać mu pełny dostęp. Przestaję myśleć. Mój mózg znów został zablokowany.

– Iskrzy – szepcze. – Iskrzy z całej siły i my jesteśmy źródłem tych iskier. – Cmoka mnie w usta. – Nie pozbawiaj nas tego. – Całuje moją szyję i przygryza ucho. – Proszę.

– Tylko cztery godziny? – szepczę.

– Za dużo myślisz.

– Nieprawda. Z trudem mogę myśleć, kiedy jesteś w pobliżu.

– Podoba mi się to. – Obejmuje moją szyję dłońmi i unosi moją twarz. Jego olśniewająca twarz obezwładnia mnie. – Poddaj się temu.

– Już to zrobiłam, nie raz, a ty za każdym razem odpychałeś mnie. Teraz też tak będzie?

– Livy, nikt nie wie, co się stanie w przyszłości.

Nie mogę oderwać wzroku od jego cudownych ust.

– Kiepska odpowiedź – szepczę. – A ty możesz mi powiedzieć, co się stanie, ponieważ panujesz nad tym. – Jak na złość odkryłam swoje karty; dałam jasno do zrozumienia, że chcę więcej, niż ma ochotę mi dać.

– Naprawdę nie mogę. – Przysuwa się, żeby mnie pocałować, ale zmuszam się do odwrócenia twarzy i zostawiam go unoszącego się nad moim policzkiem. – Livy, daj się pocałować.

Muszę się mu oprzeć, a jego niejasna odpowiedź na moje pytanie daje mi siłę, której potrzebuję.

– Dostałeś już za dużo.

Jeśli teraz upadnę, już się nie podniosę. Akceptując jego prośbę, pozwoliłabym mu na odejście. A ja nigdy nie mogłabym mieć mu tego za złe, ponieważ mu na to pozwoliłam… po raz kolejny.

– A ty? – pyta. – Czy dostałaś wystarczająco, Livy?

– Za dużo. – Odpycham go. – Zdecydowanie za dużo, Miller.

Przeklina i przebiega ręką po włosach.

– Nie pozwolę ci pójść do domu z tym facetem.

– Jak mnie powstrzymasz? – pytam cicho. Nie chce mnie, ale nie chce, żeby ktokolwiek inny miał mnie. Nie rozumiem go i nie mam zamiaru po raz kolejny popełnić tego samego błędu.

– Z nim nie będziesz się czuła, jak ze mną.

– Wykorzystana?! – odpowiadam. – Sprawiasz, że czuję się wykorzystana. Nigdy wcześniej nie przywiązałam się emocjonalnie do mężczyzny. Wielu rzeczy żałuję w swoim życiu, a spotkania ciebie najbardziej, Miller.

– Nie mów rzeczy, których nie myślisz. – Unosi rękę i przebiega knykciami po moim policzku. – Jak możesz żałować czegoś, co było tak piękne?

– Z łatwością. – Chwytam jego dłoń i odsuwam ją łagodnie. – Z łatwością mogę tego żałować, kiedy wiem, że nigdy więcej nie będę tego miała. – Przechodzę obok niego, upewniając się, że go nie dotknę, i zaczynam iść do domu.

– Możesz znów to mieć! – woła. – Znów możemy to mieć, Olivio.

– Nie chcę tylko na cztery godziny – odpowiadam, zamykając oczy. – W takim razie wolałabym w ogóle tego nie mieć.

Moje stopy szybko mnie niosą, choć w ogóle ich nie czuję. Jak przez mgłę pamiętam, że w barze mam randkę, a Luke z pewnością zastanawia się, gdzie poszłam. Ale nie jestem w stanie wrócić tam i udawać dobrego nastroju… nie wtedy gdy czuję się kompletnie rozbita.

Więc wysyłam SMS z marną wymówką, że babcia źle się poczuła, i wlekę się do domu.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1