Korekta

Magdalena Stachowicz

Anna Suligowska-Pawełek

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Night: Denied

Copyright © 2014 by Jodi Ellen Malpas.

This edition published by arrangement with Forever,

New York, New York, USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5382-4

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

W lśniących lustrach, które zdobią hol apartamentowca Millera, widzę swoje odbicie… Twarz mam mokrą od łez i czuję się beznadziejnie. Dozorca uchyla kapelusza, zmuszam się do uśmiechu. Dziś postanawiam pojechać do Millera windą, a nie wchodzić setkami schodów, do których się niemal przyzwyczaiłam. Wpatruję się przed siebie, a kiedy drzwi windy się zamykają, muszę się skonfrontować ze swoim odbiciem w lustrach. Spoglądam niewidzącym wzrokiem, żeby uniknąć nieprzyjemnego widoku załamanej kobiety.

Po kilkunastu sekundach, które ciągną się jak wieczność, winda się otwiera, więc zmuszam nogi, żeby zaprowadziły mnie do lśniących czarnych drzwi. Zebranie się, żeby do nich zapukać, wymaga ode mnie jeszcze większej siły.

Gdyby nie ciężka atmosfera, którą wyczuwam, zastanawiałabym się, czy jest w mieszkaniu. Ale złość Millera niemal unosi się w powietrzu, otacza mnie, dusi. Czuję, jak rozprzestrzenia się po mojej skórze i przenika w głąb ciała.

Niemal podskakuję, gdy Miller ostrym szarpnięciem otwiera drzwi. Nie wygląda ani trochę lepiej niż prawie godzinę temu. Nie próbował doprowadzić się do ładu. Jego włosy są nadal potargane, koszula i kamizelka pogniecione, a w oczach wciąż lśni wściekłość. W ręku trzyma szklaneczkę whisky, a z dłoni nie zmył krwi Gregory’ego. Białe opuszki palców wskazują, że z całej siły ściska szklaneczkę, którą unosi do ust i wypija jej zawartość, nie odrywając ode mnie oczu. Zaczynam się wiercić i spuszczam wzrok, ale po chwili spoglądam na jego twarz, gdy zauważam, że lekko przesuwa stopy. A może się chwieje? Jest pijany. Koncentruję się na jego oczach, które zawsze mnie fascynowały, i zauważam coś jeszcze. Coś nieznanego. Coś, co powoduje nagły niepokój. Nigdy jeszcze nie odczuwałam czegoś takiego w obecności Millera. Zdarzało się, że czułam się bezbronna, beznadziejna i bezsilna, ale nigdy nie byłam tak przerażona, jak teraz. Nawet wtedy gdy zachowywał się jak opętany. Dzisiejszy strach jest inny. Wspina się po moim kręgosłupie i zaciska wokół szyi, uniemożliwiając wypowiedzenie słowa i utrudniając oddychanie. Mój koszmar się ziścił. Ten, w którym Miller mnie zostawia.

– Idź do domu, Livy. – Ma ciężki język i mówi wolno jak zwykle, choć tym razem słowa brzmią nieco niewyraźne.

Z hukiem zatrzaskuje mi drzwi przed nosem. Jestem zaskoczona jego gwałtownym zachowaniem. Z całej siły walę pięścią w lśniące drewno, zanim się zastanowię, czy to mądre posunięcie. Jedyne, co czuję, to strach.

– Miller, otwieraj! – krzyczę, nie przestając uderzać w czarne drzwi. Nie zważam na zwracam uwagi na to, że moja pięść prawie całkiem zdrętwiała. – Natychmiast otwieraj!

Bum, bum, bum!

Nigdzie się stąd nie ruszę. Jeśli mnie nie wpuści, będę waliła w te drzwi przez całą noc. Nie wyrzuci mnie ze swojego mieszkania… ani życia.

Bum, bum, bum!

– Miller!

Nagle uderzam w powietrze, co sprawia, że robię kilka chwiejnych kroków naprzód. Gdy próbuję zachować równowagę, wpadam na Millera.

– Powiedziałem, żebyś poszła do domu. – Dolał sobie tyle ciemnego alkoholu, że szklaneczka się przelewa.

– Nie. – Unoszę brodę w akcie sprzeciwu.

– Nie chcę, żebyś widziała mnie w takim stanie. – Napiera na mnie z wrogim spojrzeniem, abym się cofnęła, lecz stoję nieruchomo, nie dając się zastraszyć. Przez moją nieustępliwość stoimy twarzą w twarz i czuję na sobie jego przesycony alkoholem oddech. – Nie będę się powtarzał.

Czuję, że tracę siły, jednak determinacja nie pozwala mi tego okazać.

– Nie – odpowiadam zdecydowanie. Wiem, że chce odepchnąć mnie od siebie. – Dlaczego to robisz?

Z wyraźną niepewnością pociera szklaneczkę z ciemnym alkoholem. Na jego twarzy maluje się lekki grymas, a z jego ust wydobywają się opary alkoholu. Krzywię się z obrzydzenia, zarówno na ten widok, jak i zapach whisky.

– Nie będę się powtarzała – cedzę przez zaciśnięte zęby, podejmując grę.

Mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów, mrucząc pod nosem niezrozumiałe słowa. Po chwili niespiesznie przesuwa wzrokiem po moim ciele. Alkohol nie ułatwia mu zadania, ponieważ zaczyna się chwiać.

– Jestem popieprzony.

– Wiem. – Nie protestuję, ponieważ zdaję sobie sprawę, że mówi nieprzyjemną prawdę.

– Jestem niebezpieczny.

– Wiem.

– Ale nigdy w stosunku do ciebie.

Moje serce znów wykazuje oznaki życia. Wiedziałam o tym. W głębi serca byłam o tym przekonana.

– Wiem.

Jego głowa wykonuje coś pomiędzy zadowolonym skinieniem a niekontrolowanym kiwnięciem.

– Dobrze. – Odwraca się i idzie chwiejnym krokiem przez mieszkanie, zostawiając mnie przy otwartych drzwiach, które zamykam. Domyślam się, dokąd zmierza, ale po chwili się zatrzymuje i zmienia kierunek. Podchodzi do barku. Według mnie jest wystarczająco pijany, ale on ma inne zdanie na ten temat.

Uderza butelką o szklaneczkę i rozlewa alkohol.

– Cholera! – przeklina, odkładając pustą butelkę pomiędzy inne, powodując głośny stukot szkła. – Pieprzony syf!

Wzdycham z rozdrażnieniem i podchodzę do niego. Zaczynam układać butelki i sprzątać bałagan, który zrobił. Mam nadzieję, że przywrócenie porządku w jego królestwie choć trochę go uspokoi.

– Dziękuję – mruczy tak cicho, że ledwo go słyszę.

– Nie ma za co. – Czuję, że Miller wpatruje się we mnie intensywnie, gdy przestawiam butelki, nie spiesząc się, a może kupując sobie trochę czasu.

Bum!

Natychmiast podskakuję na ten dźwięk.

Bum, bum, bum!

Moje serce, które zaczynało się uspokajać, znów zaczyna szybciej bić. Spoglądam na Millera, który również wpatruje się w drzwi. Jednak nie śpieszy się, żeby do nich podejść i sprawdzić, co jest powodem hałasu, więc obchodzę stół i idę w kierunku wejścia, kiedy rozlega się kolejne uderzenie w drzwi do mieszkania Millera.

– Czekaj – warczy, chwytając mnie za ramię. – Zostań tu.

Gdy mnie mija, zauważam, że alkohol utrudnia mu poruszanie się. Stoję nieruchomo, ale w mojej głowie szaleją myśli, gdy patrzę, jak wygląda przez judasza. Widzę, że się zjeżył, więc postanawiam do niego podejść. Idę ostrożnie, ale jestem zbyt ciekawa, żeby się powstrzymać. Miller uchyla drzwi i próbuje wyjść na korytarz, ale jego plan, aby ukryć przede mną gościa, spala na panewce, kiedy ten popycha drzwi i gwałtownie wpada do mieszkania. Co bez wątpienia udaje mu się z powodu nie najlepszej formy Millera.

Kiedy widzę, kto wszedł, też ogarnia mnie wściekłość, a szczęka się automatycznie zaciska. To William. Emanuje od niego poczucie władzy. Przez kilka chwil przygląda mi się uważnie, a następnie przenosi swoje szare oczy na pijanego Millera. Nie wróży to dobrze. Miller sprawia wrażenie zaskoczonego, a William z pewnością będzie chciał wiedzieć dlaczego.

– Co z tobą? – pyta William. Jego głos jest spokojny i opanowany, jakby ten widok go nie zdziwił. Może wie, co się stało?

– Nie twoja sprawa – warczy Miller, trzaskając drzwiami. – Nie jesteś tu mile widziany.

Czuję, że muszę pomóc Millerowi, ale ogarnia mnie coraz większa ciekawość, choć wiem, że muszę zachować ostrożność. Trzymam buzię na kłódkę, widząc, że obaj mężczyźni patrzą na siebie z niechęcią.

– A ty nie jesteś mile widziany w życiu Olivii – odpowiada William, odwracając się do mnie. na pewno zauważył niedowierzanie na mojej twarzy, choć nie sądzę, aby zrobiło to na nim jakiekolwiek wrażenie. – Idziesz ze mną.

Nie wierzę! Zauważam, że Miller lekko drgnął, ale nie aż tak, żebym była pewna, że zainterweniuje. Proszę, tylko nie mówcie mi, że zgodzi się z Williamem!

– Nigdzie się nie wybieram – odpowiadam pewnie, prostując ramiona. Jestem zaskoczona brakiem reakcji Millera, zwłaszcza że jeszcze godzinę temu ostro porachował się z Gregorym.

– Olivio – wzdycha William – moja cierpliwość powoli się kończy.

Przygotowuję się na kolejny komentarz dotyczący mojej matki. Niepokoi mnie fakt, że coś zaczyna się we mnie gotować na samą myśl o tym, że William może coś o niej powiedzieć. A jeśli wymówi na głos to, o czym wiem, że myśli, wpadnę w szał niczym Miller.

– Moja też się kończy! – krzyczę.

William doskonale ukrywa swoje zaskoczenie, ale wiem, że nie chce pokazać ani odrobiny współczucia w obecności Millera. Ma zamiar zachować swoją reputację… co oznacza, że sprawy mogą szybko przybrać niepożądany kierunek.

– Mówiłem ci, że nie pasujesz do tego świata i do niego.

Wstrzymuję oddech, gdy przypominam sobie chwilę, kiedy William powiedział mi coś w tym rodzaju… miałam wtedy siedemnaście lat i siedziałam pijana w jego biurze. Nie pasowałam do Williama. Nie pasuję do Millera.

– W takim razie gdzie pasuję? – pytam. Moje słowa powodują, że William spogląda na mnie uważnie. – Zdaje się, że nigdzie. Więc powiedz mi, gdzie do cholery jest moje miejsce?

– Oliv… – wcina się Miller, robiąc krok do przodu, ale natychmiast mu przerywam. Nie pozwolę, aby zgodził się z Williamem.

– Nie! – krzyczę. – Wszyscy sądzą, że wiedzą, co jest dla mnie najlepsze. A co ze mną? Czy wiecie, co ja myślę?

– Uspokój się. – Miller podchodzi do mnie chwiejnym krokiem; starając się przynieść mi ulgę, chwyta mnie za kark i go masuje. To nie pomoże. Nie w takiej chwili.

– Wiem, że powinnam być właśnie tu! – krzyczę, dygocząc z narastającej frustracji. – Odkąd odesłałeś mnie, moje życie nie było łatwe. – Wbijam oskarżycielski palec w Williama, na co ten się odrobinę cofa. – Teraz mam jego. – Obejmuję Millera w pasie i przyklejam się do niego mocno. – Jeśli chcesz nas rozdzielić, będziesz musiał mnie zabić!

William milczy, Miller stoi przy mnie nieruchomo, a ja trzęsę się ze złości i biorę kilka głębokich wdechów, żeby odnaleźć spokój, którego potrzebuję. Czuję się tak, jakbym miała atak paniki.

– Ciii… – Miller przyciąga mnie bliżej i całuje w czubek głowy. Co prawda nie jest to prawdziwe przytulenie, ale trochę mi pomaga. Odwracam się do niego i wtulam się w jego ciało. Miller przysuwa się jeszcze bliżej, mrucząc i całując mnie.

Na dłuższą chwilę zapada milczenie.

– Co do niej czujesz? – pyta William. W jego głosie rozbrzmiewa niechęć i ostrożność.

Stoję nieruchomo, obawiając się tego, co odpowie Miller. Fascynacja nie wystarczy.

Czuję i niemal słyszę jego walące serce.

– Jest krwią w moich żyłach – mówi cicho i wyraźnie. – Powietrzem w moich płucach. – Teraz krótka chwila przerwy; słyszę, jak zaskoczony William bierze oddech. – Jest światłem nadziei w ciemności, która mnie otacza. Ostrzegam cię, Anderson. Nie próbuj mi jej odebrać.

Zaczynam mrugać, żeby przegonić łzy, i jeszcze mocniej zanurzam się w uścisku Millera, wdzięczna za poparcie. Znów zapada milczenie. Niezręczna cisza. Po chwili słyszę głęboki wdech.

– Nie interesuje mnie, co się z tobą dzieje – odpowiada William. – Ale gdy tylko usłyszę, że Olivia jest w niebezpieczeństwie, porachuję się z tobą, Hart.

Po tych słowach trzaska drzwiami i zostawia nas samych. Uścisk Millera łagodnieje, a drżenie jego ciała słabnie. Puszcza mnie, choć w tej chwili pragnę, żeby przytulił mnie mocniej. Chwiejnym krokiem podchodzi do barku i niezdarnie nalewa sobie whisky, którą szybko wypija. Stoję nieruchomo i cicho, aż Miller wreszcie wzdycha.

– Dlaczego wciąż jesteś w moim życiu, słodka dziewczyno?

– Ponieważ walczyłeś, żebym w nim pozostała – przypominam mu bez wahania, starając się zachować zdecydowany ton. – Groziłeś wyrwaniem kręgosłupa każdemu, kto stanie między nami. Żałujesz tego?

Przygotowuję się na niechcianą odpowiedź, kiedy Miller odwraca się do mnie. Ku mojemu zaskoczeniu spuszcza wzrok.

– Żałuję, że wciągnąłem cię do swojego świata.

– Niepotrzebnie – odpowiadam. Nie podoba mi się, że stracił waleczność po wyjściu Williama. – Trafiłam do niego z własnej woli i z własnej woli w nim zostanę. – Postanawiam zignorować ten tekst o jego świecie. Niedobrze mi się robi, gdy tylko słyszę coś na ten temat.

Miller wlewa w siebie kolejną porcję whisky.

– Mówiłem serio. – Usiłuje spojrzeć mi w oczy, ale poddaje się. Odwraca się i zaczyna chodzić po salonie.

– O czym?

– O groźbie. – Siada na niskiej ławie i, mimo że jest pijany, odstawia szklaneczkę dokładnie na skraj blatu. Nawet ją poprawia, zanim puści na dobre. Na jego czoło opada niesforny lok, który najwyraźniej zaczyna go łaskotać, ponieważ szybko go odsuwa, a następnie chowa głowę w rękach, kładąc łokcie na kolanach. – Łatwość, z jaką wpadam we wściekłość, Olivio, zawsze mi ciążyła, ale zaczyna mnie przerażać, kiedy łączy się z nadmierną chęcią chronienia ciebie.

– To zaborczość.

Unosi głowę i marszczy czoło.

– Słucham?

Lekko się uśmiecham, kiedy mimo nietrzeźwego stanu wypowiada się nienagannie. Podchodzę do niego i klękam przy jego stopach. Obserwuje, jak spycham jego łokcie z kolan i chwytam go za dłonie.

– To zaborczość – powtarzam.

– Chcę cię chronić.

– Przed czym?

– Przed tymi, co się wtrącają. – Zamyśla się, patrząc gdzieś w dal. Dopiero po chwili spogląda na mnie. – Skończy się na tym, że kogoś zabiję. – Jego wyznanie mnie szokuje, choć fakt, że przyznał się do wpadania w szał, dziwnie mnie uspokaja. Chcę mu zasugerować, żeby nauczył się kontrolować swój gniew, ale coś mnie powstrzymuje.

– William się wtrąca – wyrzucam z siebie.

– Z Williamem się rozumiemy – mówi niewyraźnie Miller. – Chociaż nigdy wcześniej o tobie nie rozmawialiśmy, facet wie, że stąpa po cienkim lodzie. – Wstręt w jego pijanym głosie jest łatwo wyczuwalny.

– Rozumiecie się?! – Nie podoba mi się to ani trochę. Obaj łatwo tracą panowanie nad sobą. Domyślam się, że doskonale zdają sobie sprawę, jak bardzo mogą sobie zaszkodzić.

Kręci głową, przeklinając pod nosem.

– On też chce cię chronić. Pewnie jesteś najbezpieczniejszą kobietą w Londynie.

Wytrzeszczam oczy ze zdziwienia, słysząc tę odpowiedź, i puszczam jego ręce. Nie mogę się z nim zgodzić. Czuję, że jestem najmniej bezpieczną kobietą w Londynie, lecz nie mówię mu tego. Zwalczam też chęć rozmowy o relacjach na linii William–Miller. William nienawidzi Millera, który odwzajemnia to uczucie. Wiem, dlaczego tak jest, więc pewnie powinnam się do tego przyzwyczaić.

– Chcesz najpierw usłyszeć dobrą wiadomość czy złą? – pytam, wstaję i podaję mu rękę. Mój niepokój lekko słabnie, kiedy zauważam błysk w oczach Millera. Potrzebuję go.

– Złą. – Kładzie swoją dłoń na mojej i przypatruje się naszym rękom. Ściskam go odrobinę mocniej i zachęcam, żeby wstał, co robi z widocznym wysiłkiem.

– Zła wiadomość jest taka, że będziesz miał ogromnego kaca. – Odwzajemniam jego lekki uśmiech i zaczynam prowadzić go do sypialni. – Dobra zaś jest taka, że zostanę tu i się tobą zaopiekuję.

– Pozwolisz mi się wielbić? Dzięki temu poczuję się lepiej.

Unoszę wątpiąco brew, kiedy wchodzimy do sypialni.

– Będziesz w stanie? – Lekko szturcham go w ramię.

Miller siada na łóżku.

– Nie kwestionuj mojej zdolności do zaspokojenia cię, słodka dziewczyno.

Kładzie ręce na moim tyłku i lekko go ściska, przyciągając mnie pomiędzy swoje rozstawione uda. Wpatruje się we mnie namiętnie, co może prowadzić tylko do jednej rzeczy.

Kręcę głową.

– Nie będę z tobą spała, kiedy jesteś pijany.

– Pozwól, że się z tym nie zgodzę – odpowiada, wsuwając dłonie pod moją bluzkę. Jego wzrok prowokuje mnie, żebym go powstrzymała. Mimo że ogarnia mnie żądza, ani drgnę. Wykorzystuję całą swoją siłę, żeby nie poddać się urokowi Millera. Nie chcę, żeby wielbił mnie, kiedy jest pijany. Zdejmuję z siebie jego ręce i ponownie kręcę głową.

– Nie odrzucaj mnie – dyszy, sadzając mnie sobie na kolanach i owijając moje nogi wokół siebie. Nie mam innego wyboru niż zarzucić mu rękę na ramię, przez co jestem bliżej jego twarzy. Opary alkoholu jedynie upewniają mnie w moim zamierzeniu.

– Przestań – ostrzegam, nie zamierzając paść ofiarą jego taktyki. – Dziś nie dasz rady, a jeśli zaczniesz mnie całować, pewnie się upiję.

– Nic mi nie jest i znajduję się w doskonałej kondycji. – Przysuwa biodra do moich pośladków. – Potrzebuję odstresowania.

Ale ma tupet! Z nas dwojga to ja bardziej potrzebuję odstresowania, ale jeśli mam być szczera, wizja seksu z pijanym Millerem niepokoi mnie. Wiem, że podczas naszych zbliżeń walczy ze sobą, żeby się kontrolować, a żołądek pełen whisky w niczym mu nie pomoże.

– O co chodzi? – pyta, spoglądając na mnie podejrzliwie. Widzi, że mam mętlik w głowie. – Powiedz mi.

– Nic, nic. – Nie odpowiadam na jego pytanie i bezskutecznie usiłuję zejść z jego kolana.

– Olivio?

– Pozwól, że dam ci to, co lubisz.

– Nie. Powiedz mi, co niepokoi twoją śliczną główkę – nalega i ściska mnie mocniej. – Nie zapytam drugi raz.

– Jesteś pijany – odpowiadam cicho. Wstydzę się, że wątpię w troskę, z jaką się mną zajmuje. – Alkohol sprawia, że ludzie tracą rozum i kontrolę nad tym, co robią.

Wzdrygam się. Miller nie potrzebuje whisky, żeby stracić panowanie nad sobą, a scysje z Gregorym doskonale to potwierdzają. I jeszcze nasze spotkanie w hotelu… Siedzę na jego kolanach i nerwowo bawię się pierścionkiem. Daję mu czas, żeby przetworzył w głowie moje słowa. Chciałabym cofnąć to, co powiedziałam. Miller sztywnieje; mam wrażenie, że każdy naprężony mięsień rani moje ciało. Wreszcie ujmuje moją twarz i lekko ściska policzki, chcąc, żebym go pocieszyła. Jego spojrzenie jest pełne skruchy, co tylko wzmaga moje poczucie winy i wstydu.

– Nienawiść do samego siebie jest codzienną udręką mojej duszy. – Wydaje mi się, że otrzeźwiał. Może tak działa na niego moja niechęć? Jego oczy robią wrażenie jeszcze bardziej niebieskich niż zwykle, a z ust wychodzą jasne, wyraźne słowa. – Nigdy się mnie nie bój, błagam cię. Nie skrzywdzę cię, Olivio. – To smutne stwierdzenie odrobinę łagodzi moją niechęć. Miller nie rozumie, ile szkody może wyrządzić, raniąc moje uczucia. Tego boję się najbardziej: utraty Millera. Rany fizyczne z czasem się zagoją, gdybym nawet przypadkiem załapała się na jeden z jego wybuchów wściekłości, lecz nic nie uleczy urazów psychicznych, które on może wywołać. I to mnie najbardziej przeraża.

– W takich chwilach mam wrażenie, jakby ci rozum odjęło – zaczynam ostrożnie, bardzo starannie dobierając słowa.

– Wiem – mruczy, a po chwili zachęca mnie skinieniem głowy, abym mówiła dalej.

– Nie boję się o siebie, lecz o twoją ofiarę i o ciebie.

– Moją ofiarę? – Chrząka zaskoczony. Nie jest zadowolony ze słowa, które użyłam. – Livy, nie dręczę niewinnych osób. I, proszę, nie martw się o mnie.

– Martwię się jednak, Miller. Jeśli ktoś wniesie oskarżenie, wylądujesz w więzieniu, a ja nie lubię patrzeć, jak cierpisz. – Przesuwam dłonią po ledwo widocznej ranie na jego policzku.

– Nic takiego się nie stanie – wzdycha, przyciągając mnie do siebie, aby dotykiem przekazać mi część swojego spokoju. Jestem zaskoczona, że to działa, i wtulam się w jego rozluźnione ciało. Sprawia wrażenie pewnego siebie. Zbyt pewnego. – Boska dziewczyno, już ci to mówiłem i dzisiaj mogę powtórzyć. – Kładzie się na plecach i pociąga mnie ze sobą, układając moje ciało tak, że leżę przy nim i może patrzeć na moją twarz. Obsypuje mnie delikatnymi pocałunkami – od jednego policzka do drugiego. – Jedyna osoba na świecie, która może mnie zranić, właśnie leży w moich ramionach. – Unosi mój podbródek tak, aby usta znalazły się na tej samej wysokości, co jego wargi. Natychmiast czuję odór whisky, lecz z łatwością go ignoruję. Miller wpatruje się we mnie, jakbym była jedyną osobą w jego świecie. To spojrzenie łagodzi niepokój, który nagromadził się we mnie przez cały dzień. Przysuwa do mnie usta, a ja kładę dłoń na jego cudownym torsie, żeby poczuć jego ciało. – Mogę? – szepcze, zatrzymując się milimetr od moich ust.

– Pytasz?

– Zdaję sobie sprawę, że śmierdzę jak gorzelnia – mruczy, przyprawiając mnie o uśmiech. – Jestem pewien, że równie okropnie smakuję.

– Pozwól, że się z tym nie zgodzę. – Moja niechęć, żeby wziął mnie w takich okolicznościach, znika pod wpływem jego czułości. Przyciskam usta do jego warg z większą siłą niż zamierzałam. Lecz nie przejmuję się tym. Nagła potrzeba odnalezienia spokoju i swobodne zachowanie Millera przeganiają moją niechęć. Czuję whisky, ale smak Millera dominuje nad alkoholem, topiąc zdrowy rozsądek w czystym pożądaniu. Zaczyna mi się kręcić w głowie. Mój przepełniony żądzą umysł podpowiada mi jedynie, żebym pozwoliła Millerowi wielbić swoje ciało. Dzięki temu znikną moje smutki. Dzięki temu znów wszystko będzie tak, jak powinno być. Dzięki temu znów się uspokoi. Gdy łączy nas namiętność, nic innego nie ma znaczenia. Takie chwile są piękne, lecz nie trwają wiecznie.

Miller przewraca się na plecy, nie rozłączając naszych ust. Kładzie jedną rękę na moim karku, a drugą wsuwa pod pośladki, ściskając mnie mocno.

– Jesteś wspaniała – mruczy przy moich wargach. Jego słowa sprawiają, że mogę opanować pożerające mnie pragnienie i dostosować się do wolnego tempa, które lubi. Mój strach był nieuzasadniony. To ja muszę się opanować. Miller, mimo wypicia nieprzyzwoitej ilości alkoholu, zachował pełną kontrolę nad sobą i przytomność umysłu. – Lepiej – mówi, pieszcząc mój kark. – Znacznie lepiej.

– Hm. – Nie jestem przygotowana, żeby odsunąć jego usta i powiedzieć, że się zgadzam, więc zamiast tego mruczę. Jednak gdy czuję, że się uśmiecha, natychmiast się odsuwam. Kątem oka zauważam jeden z nieczęstych uśmiechów Millera, co przepełnia mnie bezgranicznym szczęściem. Szybko siadam i odsuwam włosy z oczu, a kiedy nic nie przesłania mi widoku, patrzę na niego. Tym razem jest inny: na jego twarzy widnieje pełen energii uśmiech, który przyprawia mnie o zawrót głowy. Miller zawsze wygląda olśniewająco, nawet jeśli jest przygnębiony, lecz w tej chwili przeszedł samego siebie. Jest zmęczony i zaniedbany, lecz nieziemsko przystojny, a kiedy odwzajemnia mój uśmiech, zaczynam płakać. Nagromadzone przez cały dzień problemy zdają się wypływać z moich oczu w akompaniamencie niekontrolowanego łkania. Czuję się głupio, wyczerpana nerwowo i słaba, a żeby to ukryć, chowam twarz w dłoniach i odsuwam się od niego.

Jedynie ciche łkanie przerywa ciszę, która zaległa. Miller przysuwa się i wreszcie znajduje moje drżące ciało. Pewnie alkohol spowolnił jego zwinne ruchy. Ale wreszcie jest przy mnie i obejmuje mnie, wzdychając ciężko przy mojej szyi i delikatnie masując mi plecy, aby mnie uspokoić.

– Nie płacz – szepcze. Jego głos jest chropowaty niczym papier ścierny. – Będziemy razem. Proszę, nie płacz. – Ta czułość i zrozumienie jedynie potęgują moje uczucia. Przywieram do jego ciała z całą siłą.

– Dlaczego ludzie nas nie zostawią w spokoju? – pytam, łkając.

– Nie wiem – przyznaje. – Chodź tu. – Zdejmuje moje ramiona z szyi i przytrzymuje je pomiędzy naszymi ciałami. Nieświadomie bawi się moim pierścionkiem, obserwując, jak walczę z napływającymi do oczu łzami.

– Chciałbym być idealny dla ciebie.

To wyznanie osłabia mnie.

– Jesteś idealny – zapewniam go, choć w głębi serca wiem, że to nieprawda. W Millerze Harcie nic nie jest idealne. No, może poza wyglądem i bezustanną obsesją, aby wszystko w jego otoczeniu było… idealne. – Dla mnie na pewno wiele mu brakuje.

– Doceniam twoją niesłabnącą wiarę, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jestem pijany i zachowałem się niegodnie przed twoją babcią.

Kręci głową i lekko wzdycha sfrustrowany, chwytając się za głowę. Przytrzymuje ją przez chwilę, jakby zrozumiał konsekwencje swojego zachowania, a może to tylko kac.

– Wkurzyła się – odpowiadam, nie widząc powodu, żeby go pocieszać. W końcu będzie musiał stawić czoło jej gniewowi.

– Domyśliłem się tego po jej zachowaniu.

– Zasłużyłeś na to.

– Masz rację – potulnie się zgadza. – Zadzwonię do niej. Nie, odwiedzę ją.

Zaciska usta i wygląda tak, jakby intensywnie o czymś myślał, zanim znów skupi się na mnie.

– Myślisz, że przekonam ją do siebie, jeśli zaoferuję swoje bułeczki?

Zaciskam usta, gdy Miller unosi brwi, czekając na szczerą odpowiedź. Po chwili przegrywa walkę, aby zachować poważny wyraz twarzy, i jego warga zaczyna lekko drżeć.

Śmieję się, zaskoczona poczuciem humoru Millera. Mój smutek natychmiast znika. Tracę kontrolę nad sobą. Odchylam głowę do tyłu, a ciałem opadam na Millera. Ramiona zaczynają mi drżeć ze śmiechu, brzuch boli, a z oczu płyną łzy rozbawienia, przeganiając niedawny smutek.

– Znacznie lepiej – słyszę komentarz Millera, który bierze mnie w ramiona i zanosi do łazienki. Nie wiem, czy porusza się chwiejnym krokiem na skutek wypitego alkoholu, czy z powodu mojego wiercenia się w jego ramionach. Delikatnie sadza mnie na umywalce i daje mi czas na opanowanie histerii, a sam rozpina kamizelkę i spogląda w moją stronę z lekkim rozbawieniem na swojej przystojnej twarzy.

– Przepraszam. – Chichoczę, koncentrując się na głębokich oddechach, aby opanować niespokojne ciało.

– Nie przepraszaj. Nic nie daje mi tyle przyjemności, co widok szczęścia na twojej twarzy. – Zdejmuje kamizelkę, dokładnie ją składa i zręcznym ruchem wkłada do kosza na pranie, co mnie w dziwny sposób zachwyca. – No, może jeszcze coś daje mi taką przyjemność, ale twoje szczęście jest zaraz na drugim miejscu. – Przechodzi do koszuli i zaczyna rozpinać guziki, odsłaniając muskularne ciało.

Natychmiast poważnieję.

– Powinieneś się częściej śmiać. To…

– Sprawia, że czujesz się pewniej – kończy za mnie. – Tak, mówiłaś mi. Ale sądzę, że…

– Doskonale to ująłeś. – Wyciągam rękę i pomagam mu z małymi guzikami, a następnie ściągam z jego ramion białą bawełnianą koszulę.

– Idealnie – wzdycham, odsuwając się, żeby nacieszyć oczy olśniewającym widokiem. Patrzę na mięśnie, tworzące perfekcyjny tors, które napinają się, gdy Miller składa koszulę. Wrzuca ją do kosza na pranie i po chwili staje przede mną. Jego ramiona zwisają swobodnie wzdłuż ciała, podbródek ma opuszczony, a powieki ciężkie. Napawam się tym, że udało mi się całkowicie nim zawładnąć, i unoszę ręce, aby poczuć kłujący zarost na jego twarzy. Daje mi czas, żebym nacieszyła się tym. Moje palce wędrują po jego szczęce, przechodzą do kącików oczu i łagodnie gładzą powieki, a on zamyka oczy. Rozkoszuję się widokiem każdego skrawka tego wspaniałego ciała i przesuwam palce wzdłuż jego rąk.

– Pozwól, że się tym zajmę – mówię, odwracając jego dłoń; widzę zaczerwienione knykcie i lekkie otarcia. Otwiera oczy i jego wzrok pada na nasze splecione palce. Rozprostowuje dłoń, lecz nie krzywi się ani nie syczy z bólu.

– Pod prysznic. – Odsuwa mnie i chwyta skraj mojej koszulki. Zaczyna ją ciągnąć w górę, zmuszając mnie, żebym podniosła ramiona, aby mógł zdjąć ze mnie ubranie. Po chwili niespiesznie ściąga stanik, eksponując moje niewielkie piersi, które zaczynają nabrzmiewać pod jego pełnym zachwytu, lecz nieco pijanym spojrzeniem. Moje sutki twardnieją i zaczynają przypominać kamyki. Czuję cudowne mrowienie, gdy Miller delikatnie przesuwa po nich kciukiem.

– Idealnie – mówi, pochylając się i składając delikatny pocałunek na moich rozchylonych wargach. – Zeskakuj.

Spełniam jego prośbę i schodzę z umywalki, zrzucając converse’y. Gdy zabieram się za jego spodnie, Miller ściąga buty. Nie śpieszymy się. Każde z nas rozkoszuje się rozbieraniem drugiego, aż oboje jesteśmy nadzy. Obserwuję, jak bierze foliowe opakowanie z szafki i niezdarnie wyjmuje prezerwatywę, więc podchodzę do niego, żeby pomóc. Ze spokojem nakładam gumkę, czując na sobie jego płonący wzrok. A kiedy kończę, szybkim ruchem podnosi mnie nad siebie. Moje nogi reagują instynktownie i oplatają się wokół niego.

Skóra przy skórze, serce przy sercu, pragnienie przy pragnieniu.

Stoimy obok prysznica, dopóki woda się nie ociepli, a kiedy Miller uznaje, że temperatura jest zadowalająca, wciąga mnie pod strumień. Stoimy spleceni, a spływająca woda zmywa brud, napięcie, wątpliwości i ból.

– Wygodnie ci? – pyta.

– Idealnie. – Tylko to jedno słowo przychodzi mi na myśl. Uśmiecham się przy jego barku i odsuwam lekko, dzięki czemu mam doskonały widok na mokrą i olśniewająco piękną twarz. – Mogę tu zostać na noc?

– Oczywiście.

– Dziękuję. – Okazuję moją wdzięczność, przygryzając jego szorstki podbródek.

– To i tak nie podlegało dyskusji – informuje mnie, przysuwając do ściany i zachęcając, żebym oparła się o nią. – Zimno?

Biorę wdech, gdy chłód z kafelków rozchodzi się po moich plecach.

– Odrobinę. – Chce się odsunąć, ale naprężam ciało, powstrzymując go. – Okej, już się przyzwyczaiłam.

Patrzy na mnie powątpiewająco, ale nie podważa mojego małego kłamstewka.

– Jesteś cała śliska i mokra – mówi z rozmarzeniem, rozstawiając nogi i przesuwając dłonie na tylną część moich ud. Jego zamiary są jasne i wytęsknione. Mój urywany oddech potwierdza to. – Chcę zanurzyć się w tobie i skąpać się w zaspokojeniu, którym mnie nagrodzisz. – Oddycham ciężko, nie mogąc się doczekać tego, co nastąpi.

– Zaspokojenie dzięki wielbieniu.

– Dzięki akceptacji – poprawia mnie, cofając się, i bierze do ręki penisa. – Dajesz mi największą przyjemność, dzięki temu, że akceptujesz mnie w pełni, a nie tylko moje ciało.

Znów jestem bliska płaczu; jego poważne słowa paraliżują mnie.

– To dla mnie całkiem naturalne.

– Ty boska, słodka dziewczyno. – Muska moje usta i wsuwa się głęboko w moje ciało.

Gdy czuję, jak jego naprężony penis zanurza się głęboko we mnie, prostuję plecy i zaczynam jęczeć, starając się dopasować do stałego rytmu jego języka.

Miller bawi się moimi wargami, nie wychodząc ze mnie. Drży i jęczy.

– Boli cię?

– Nie. – Jestem niewzruszona, chociaż odczuwam lekki dyskomfort.

– Masz jeszcze miejsce na mnie?

– Zawsze. – Uśmiecham się i odsuwam, opierając głowę o ścianę, żeby zatracić się w Millerze i jego cudownych oczach, zamiast rozkoszować się jego uzależniającymi ustami.

Miller lekko kiwa głową i powoli się wycofuje; moje powieki trzepoczą, a podbrzusze drży. Zalewa mnie zbyt wiele cudownych doznań jednocześnie: jego dotyk, widok, zapach, czułość i mój ulubiony, niesforny loczek na jego czole. Wszystko to daje mi wspaniałą, bezgraniczną przyjemność. Przygotowuję się na jego wejście, a kiedy nastaje, lekki okrzyk satysfakcji wydobywa się z moich ust. Dyszę, nie chcąc zamknąć oczu i przegapić chwili, gdy jego twarz wykrzywi się pożądaniem. Wtedy wyostrzą się jego rysy. Ten widok zapiera mi dech w piersiach.

– Jak ci jest? – wyrzuca z siebie i ponownie się cofa, wysuwając się ze mnie niemal całkowicie, po czym unosi biodra i zanurza się mocniej z drżącym oddechem.

– Dobrze. – Chwytam jego ramiona i zaciskam zęby, rozkoszując się każdym cudownym ruchem Millera. Odnalazł swoje tempo i nieustannie pracuje biodrami. Każdy kolejny ruch jest dokładnie taki sam jak poprzedni.

– Tylko dobrze?

– Niesamowicie! – krzyczę, bo tarcie mojej łechtaczki przynosi mi dzikie podniecenie. – Cholera!

– To dopiero początek – mówi do siebie, powtarzając ruch, który przed chwilą doprowadził mnie do szaleństwa.

– O Boże! O cholera! Miller!

– Jeszcze raz? – droczy się, nie czekając na odpowiedź. Wie, że się zgodzę, i natychmiast działa.

Tracę rozum. Jego precyzyjne ruchy obezwładniają mnie, ale Miller, opanowany jak zawsze, obserwuje, jak się roztapiam.

– Muszę dojść – dyszę, czując wzbierające rozgorączkowanie. Muszę wyrzucić z siebie nagromadzony przez cały dzień stres i zapomnieć o traumie, jęcząc z przyjemności, a może nawet krzycząc.

Osuwam się na niego, kiedy zaczyna poruszać się wolnym i miarowym tempem, i chwytam jego wilgotne włosy. Chcę go mocniej poczuć w sobie. Początkowo napięcie zdaje się być nie do wytrzymania, ale gdy Miller zanurza się we mnie, odczuwam cudowną ulgę. On też zbliża się do orgazmu.

– Olivio, jesteś cudowna. – Zamyka oczy i porusza biodrami, wchodząc we mnie odrobinę głębiej.

Jestem blisko. Dół mojego ciała zaczyna drżeć, a reszta zaraz dołączy. Chwila dzieli mnie od wybuchu przyjemności.

– Proszę – błagam, jak zawsze w takich momentach. – Proszę, proszę, proszę.

– Cholera! – Jego przekleństwo sygnalizuje, że dochodzi. Cofa się, bierze długi, głęboki oddech i przypatruje się mi ciemniejącymi oczami. Teraz naciera na mnie z gromkim okrzykiem: – Jezu, Olivio!

Zamykam oczy i poddaję się orgazmowi. Moja głowa opada bezwładnie, a ciało się napina, kiedy usiłuję poradzić sobie z rozkoszą pulsującą wewnątrz mnie. Jestem przyparta do ściany. Nasze ściśnięte ciała wibrują i ocierają się o siebie, gdy oddychamy nierówno. Miller przygryza i ssie moje gardło. Dyszę i wpatruję się w sufit. Ręce odmawiają mi posłuszeństwa, więc opuszczam je i kładę dłonie na ścianie.

Jedynie ciało Millera utrzymuje mnie w pionie. Mój świat wrócił na miejsce i miarowo kręci się wokół swojej osi, a odurzający zapach potu, innych wydzielin i alkoholu przypomina mi, że Miller jest nadal pijany.

– Dobrze? – Oddycham ze świstem. Pozwalam opaść głowie, zanurzając nos w jego wilgotnych włosach. To jedyny ruch, na jaki starcza mi sił. Moje ręce zwisają bezwładnie wzdłuż ciała.

Miller przesuwa się i odrobinę prostuje, dzięki czemu czuję, jak delikatnie i cudownie muska moje wnętrze.

– Jak mogłoby być inaczej – odpowiada i odsuwa twarz od mojej szyi. Chwyta mnie za ręce i przyciska je mocno do ust, nie przestając przytrzymywać mnie przy ścianie. – Jak mógłbym czuć się inaczej, kiedy trzymam cię w ramionach?

Mój radosny uśmiech nie wywołuje uśmiechu na twarzy Millera. Ale wiem, że też jest zadowolony i nie muszę tego usłyszeć. Widzę to.

– Uwielbiam twoje pijane ciało, Millerze Harcie.

– A moje pijane ciało jest całkowicie zafascynowane tobą, Olivio Taylor. – Na kilka cudownych chwil zanurza się w moich ustach, a następnie delikatnie odsuwa mnie od ściany. – Nie bolało, prawda? – W jego ukochanych oczach maluje się prawdziwy niepokój, gdy wędruje wzrokiem po mojej mokrej twarzy.

– Byłeś dżentelmenem w każdym calu – szybko go zapewniam. Natychmiast się uśmiecha. – Co jest?

– Właśnie myślałem o tym, jak cudownie wyglądasz pod moim prysznicem.

– Sądzę, że wszędzie wyglądam cudownie.

– Najlepiej w moim łóżku. Możesz stanąć?

Kiwam głową i zsuwam z niego nogi, lecz moje myśli zaczynają wędrować w innym kierunku. Dotykam jego umięśnionego torsu i osuwam się wzdłuż jego ciała. Miller nie spuszcza ze mnie wzroku. Pragnę go skosztować, lecz on krzyżuje moje plany, łapiąc mnie za ramiona i podciągając do swoich ust.

– Tak jest blisko – mruczy cicho, obsypując mnie pocałunkami. Nie mogę zebrać myśli. – Nieziemsko smakujesz. – Gdy ściana już nas nie podtrzymuje, Miller chwyta mnie za kark. Jestem niemal pewna, że używa mojego ciała, żeby nie stracić równowagi. Następnie delikatnie kieruje mnie ku wyjściu z prysznica, jednocześnie zsuwając prezerwatywę.

– Muszę umyć włosy.

Przesuwa mnie dalej, niewzruszony moimi słowami.

– Zrobimy to rano.

– Ale wyglądam, jakbym włożyła palec w gniazdko elektryczne. – Mimo stosowania odżywki trudno je ujarzmić, co mi przypomina o jednej rzeczy. – Ty też powinieneś coś zrobić z tymi niesfornymi kosmykami.

– Więc oboje będziemy niesforni. – Wyrzuca prezerwatywę i chwyta ręcznik, którym powoli wyciera mnie, a następnie siebie.

– Jak twoja głowa? – pytam.

– W porządku – mruczy, delikatnie popychając mnie do sypialni. Zaczynam się śmiać, ale Miller marszczy czoło, kiedy dochodzimy do łóżka. – Powiedz mi, co cię tak śmieszy.

– Ty! Cóż innego mogłoby mnie śmieszyć?

– Dlaczego ja?

– Powiedziałeś, że czujesz się dobrze, ale najwyraźniej tak nie jest. Głowa boli?

– Zaczyna – przyznaje się z niezadowoleniem. Puszcza mnie, żeby złapać się za głowę.

Uśmiecham się i zaczynam zdejmować z jego łóżka ozdobne poduszki, które ostrożnie układam w specjalnym schowku. Następnie odsuwam pościel.

– Wskakuj. – Przesuwam pożądliwym wzrokiem po jego idealnej twarzy, szczupłej sylwetce, aż dochodzę do stóp, które zaczynają iść w moim kierunku, co sprawia, że podnoszę wzrok i wpatruję się w jego niebieskie oczy. – Proszę – szepczę.

– O co prosisz?

Zapomniałam, o co go chciałam prosić. Szukam w pustej głowie odpowiedzi, czując na sobie jego namiętny wzrok, lecz żadnej nie znajduję.

– Nie pamiętam – przyznaję.

Jego lśniąco białe zęby aż oślepiają.

– Moja słodka dziewczyna chyba zarządziła, żebym się położył.

Zaciskam usta.

– Nie zarządziłam.

– Pozwól, że się z tym nie zgodzę. – Śmieje się cicho. – Nawet mi się to podoba. Ty pierwsza – obejmuje mnie i delikatnie kieruje w stronę łóżka.

– Powinnam zadzwonić do babci.

Natychmiast przestaje się uśmiechać. Nienawidzę tego, jak szybko uśmiech znika z jego twarzy. Jakby nigdy go nie było i mógł nigdy nie powrócić. Zastanawia się przez dłuższą chwilę, starając się wytrzymać mój wzrok. Czuje się chyba zawstydzony.

– Czy mogłabyś się dowiedzieć, czy jutro rano będzie w domu?

Kiwam głową.

– Wskakuj. Wrócę, jak tylko ją uspokoję.

Miller wsuwa się pod pościel, odwracając się plecami do mnie. Nie powinnam mu współczuć, ale jego wyrzuty sumienia są tak widoczne, że chciałabym, aby babcia przyjęła jego szczere przeprosiny.

Wciągam bluzkę i wyruszam na poszukiwania torebki. Wyjmuję z niej telefon, na którym widzę liczne nieodebrane połączenia. Poczucie winy daje o sobie znać, więc dłużej nie zwlekam i natychmiast oddzwaniam do babci.

– Olivia! Dziecko!

– Babciu – mówię, ciężko oddychając. Siadam gołym tyłkiem na krześle. Zamykam oczy i przygotowuję się na kazanie.

– Nic ci nie jest? – pyta cicho.

Zaskoczona otwieram oczy.

– Nie – powoli odpowiadam. Czuję, że ogarnia mnie niepewność. Babcia na pewno na tym nie skończy.

– Co z Millerem?

To pytanie jeszcze bardziej mnie zaskakuje. Moje nagie pośladki zaczynają się nerwowo wiercić na krześle.

– W porządku.

– Cieszę się.

– Ja też. – To jedyne, co mogę wymyślić.

Żadnego kazania? Zero wścibskich pytań? Żadnych żądań, żebym go zostawiła? Słyszę, jak w zamyśleniu oddycha po drugiej stronie telefonu. Niewypowiedziane słowa wiszą w powietrzu.

– Olivio?

– Słucham?

– Kochanie, jeśli chodzi o to, co powiedziałaś Gregory’emu…

Z trudem przełykam ślinę. Wiem, że mnie słyszała, choć łudziłam się, że było inaczej. Moja babcia, mimo wieku, ma doskonały słuch. Mruczę coś, żeby wiedziała, że ją usłyszałam, i opieram się o krzesło. Przykładam dłoń do czoła, gotowa, żeby złagodzić ból głowy, który na pewno się pojawi. Na samą myśl o wyjaśnieniu tego, co powiedziała, czuję lekkie kołatanie serca.

– Tak?

– Masz rację.

Opuszczam rękę i patrzę przed siebie niewidzącym wzrokiem. Dezorientacja zajmuje miejsce bólu.

– Mam rację?

– Tak – wzdycha. – Mówiłam ci wcześniej, że nie wybieramy, w kim się zakochujemy. Zakochiwanie się jest czymś niezwykłym. Trwanie w miłości, mimo przeciwności losu, to coś jeszcze bardziej wyjątkowego. Mam nadzieję, że Miller zdaje sobie sprawę, jakie szczęście go spotkało, że jesteś z nim, kochanie.

Czuję, że usta zaczynają mi drżeć, a ściśnięte gardło uniemożliwia odpowiedź… podziękowanie babci. Podziękowanie za wspieranie mnie… za wspieranie nas w chwili, kiedy czuję się tak, jakby cały Londyn był przeciwko nam.

Podziękowanie za zaakceptowanie Millera. Za zrozumienie, nawet jeśli nie wie wszystkiego. Gregory zdaje sobie sprawę, jak prawda mogłaby na nią wpłynąć.

– Kocham cię, babciu – mówię ze ściśniętym gardłem, a nagromadzone w oczach łzy zaczynają spływać mi po policzkach.

– Też cię kocham, słońce. – Jej głos jest opanowany i silny, lecz jednocześnie pełen emocji. – Zostajesz dziś z Millerem?

Kiwam głową i pociągam nosem.

– Tak.

– Dobrze. Dobranoc.

Uśmiecham się przez łzy. Jej kochany głos i słowa dodają mi sił i pozwalają mówić dalej.

– Pchły na noc.

Zaczyna się śmiać, słysząc ulubioną rymowankę dziadka.

– Karaluchy pod poduchy – dopowiada.

– U Millera nie ma karaluchów.

– Och, nieważne. – Na chwilę milknie. – Jesteś zmęczona?

– Wykończona – potwierdzam ze śmiechem. – Idę spać.

– Dobrze. Kolorowych snów.

– Dobranoc, babciu. – Rozłączam się i natychmiast zaczynam się zastanawiać, czy nie oddzwonić i nie zapytać o Gregory’ego, ale powstrzymuję się. Piłka jest po jego stronie. Wie, jak jest. Zrozumiał, że nigdzie się nie wybieram i że nie może tego zmienić, zwłaszcza teraz. Nic więcej nie mam mu do powiedzenia. Poza tym nie jestem pewna, czy mnie wysłucha. Sytuacja mnie dobija, ale nie zamierzam znów się wystawić na linię ognia. Jeśli będzie chciał porozmawiać, zadzwoni. Zadowolona z podjętej decyzji wychodzę z kuchni, ale zatrzymuję się w drzwiach. Moje myśli zaczynają wędrować w niedorzecznym kierunku… prosto do górnej szuflady, w której Miller trzyma kalendarz ze swoimi randkami. Z całych sił staram się pozbyć irytującego napadu ciekawości, ale moje stopy nie chcą słuchać umysłu i po chwili stoję przed szufladą, powtarzając sobie, że myszkowanie w cudzych rzeczach jest złe.

Nie chodzi o to, że mu nie wierzę, ponieważ ufam mu z całego serca, ale czuję się tak, jakbym poruszała się, niczego nieświadoma, w ciemności. Z jednej strony ma to swoje zalety, ale nie umiem zapanować nad swoim wścibstwem.

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Pieprzona ciekawość to pierwszy stopień do cholernego piekła.

Otwieram szufladę i jest tam: patrzy na mnie, droczy się ze mną… kusi mnie. Niczym magnes przyciąga moją dłoń i zanim się obejrzę, trzymam w rękach skórzany kalendarz, jakby był zakazaną księgą z zaklęciami.

Teraz w magiczny sposób powinien sam się otworzyć, lecz nadal jest zamknięty. I pewnie taki powinien pozostać: zamknięty na zawsze. Zamknięty rozdział w życiu Millera. Lecz gdzie byłby świat bez ludzkiej ciekawości…

Obracam kalendarz w rękach i powoli otwieram, ale mój wzrok nie ląduje na pierwszej stronie, tylko podąża ku podłodze za kawałkiem papieru, który wysunął się ze środka. Zamykam kalendarz i kucam, żeby podnieść kartkę. Natychmiast zauważam, że papier jest gruby i lśniący. To papier fotograficzny. Ciarki przechodzą mi po plecach. Nie widzę zdjęcia, ponieważ leży odwrotnie, lecz sama jego obecność mnie niepokoi. Spoglądam w kierunku drzwi, starając się coś wymyślić, i po chwili wracam zaciekawiona do tajemniczej fotografii. Miller mówił, że nie ma nikogo bliskiego. Bez względu na to, jakie pytania zadawałam, zawsze odpowiadał, że jest tylko on. Sam. Bez rodziny. Nikogo. Mimo że czułam zdziwienie i zainteresowanie, nigdy na niego nie naciskałam. Musiałam poradzić sobie z wieloma innymi informacjami o Millerze.

Biorę głęboki wdech i powoli odwracam zdjęcie. Wiem, że za chwilę dowiem się czegoś o życiu Millera. Nerwowo przygryzam wargę i mrużę oczy, przygotowując się na to, z czym przyjdzie mi się skonfrontować. Ale kiedy widzę zdjęcie, odczuwam ulgę. Odkładam kalendarz do szuflady, rozluźniam ramiona i przechylam głowę, żeby lepiej przyjrzeć się fotografii.

Chłopcy.

Wielu śmiejących się chłopców. Niektórzy mają na sobie kowbojskie kapelusze, a inni indiańskie pióropusze. Naliczyłam ich czternastu i myślę, że są w wieku od pięciu do piętnastu lat. Znajdują się w zarośniętym ogrodzie starego wiktoriańskiego domu. Dom jest zaniedbany, a zasłony w oknach przypominają szmaty. Rzut oka na ubrania chłopców mówi mi, że zdjęcie pochodzi z późnych lat 80. lub wczesnych 90. Uśmiecham się z zadowoleniem, gdy przypatruję się chłopcom na zdjęciu. Niemal czuję ich radość i słyszę krzyki radości, kiedy gonią się z pistoletami i łukami. Lecz mój uśmiech szybko gaśnie, kiedy dostrzegam samotnego chłopca, który stoi z boku, wpatrując się w bawiącą się grupę.

– Miller – szepczę. Przesuwam palcem po zdjęciu, jakbym chciała ożywić tego małego chłopca. Nie mam wątpliwości, że to on. Dostrzegam za dużo znajomych cech: falista czupryna, niesforny lok, beznamiętna twarz i przenikliwe niebieskie oczy. Są udręczone… martwe. Jednak dziecko jest bezsprzecznie ładne. Nie mogę od niego oderwać oczu. Musi mieć siedem lub osiem lat. Jego dżinsy są podarte, koszulka wyraźnie za mała, a buty zniszczone. Widok zaniedbanego, przygnębionego i zagubionego chłopca napełnia moje serce bezgranicznym smutkiem. Nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki łza nie rozpryskuje się na lśniącej powierzchni fotografii, zamazując bolesny widok młodego Millera. Chcę, żeby taki został: rozmazany i zamaskowany. Chcę udawać, że nigdy go nie widziałam.

Lecz to niemożliwe.

Moje serce pęka na myśl o zagubionym chłopcu. Gdybym mogła, przeniknęłabym do tego zdjęcia i go przytuliła, lecz nie mogę. Wpatruję się w kuchenne drzwi i zastanawiam, dlaczego nadal tu stoję, zamiast przytulić i pocieszyć mężczyznę, na którego wyrósł ten chłopiec. Szybkim ruchem ocieram łzy z twarzy i zdjęcia, wsuwam fotografię do kalendarza Millera i zamykam szufladę. Na zawsze. Potem niemal biegnę do sypialni, jednocześnie zdejmując koszulkę, i wsuwam się pod kołdrę. Przytulam się do jego pleców, najbliżej jak mogę, i wdycham jego zapach. Natychmiast odzyskuję spokój.

– Gdzie byłaś? – Zabiera moją rękę ze swojego brzucha i przysuwa ją do ust, całując słodko.

– Babcia. – Wiem, że to jedno słowo powstrzyma kolejne pytania. Lecz nie powstrzymuje go od obrócenia się, żeby spojrzeć mi w oczy.

– Dobrze się czuje? – pyta nieśmiało, przez co wzmaga ból w mojej piersi i ściskanie w gardle. Nie chcę, żeby widział mój smutek, więc mruczę coś w odpowiedzi, mając nadzieję, że przez przyciemnione oświetlenie nie zobaczy mojej twarzy. – W takim razie dlaczego jesteś taka smutna?

– Nic mi nie jest. – Silę się na uspokajający ton, lecz wychodzi mi nieprzekonujący szept. Nie spytam go o zdjęcie, ponieważ wiem, że cokolwiek powie, będzie bolesne.

Na twarzy Millera widzę niedowierzanie, lecz nie naciska. Ostatkiem sił przyciąga mnie do swojej piersi i otacza silnymi ramionami. Jestem w domu.

– Mam prośbę – mruczy przy moich włosach, ściskając mnie mocniej.

– Zrobię wszystko, o co poprosisz.

Przez chwilę leżymy w cudownie uspokajającej ciszy. Całuje moje włosy, zanim wyszepcze swoją prośbę:

– Nigdy nie przestawaj mnie kochać, Olivio Taylor.

Odpowiedź na te słowa nie wymaga namysłu.

– Nigdy.

Koniec wersji demonstracyjnej.