Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Night: Unveiled

Copyright © 2015 by Jodi Ellen Malpas.

This edition published by arrangement with Forever,

New York, New York, USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5437-1

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. (22) 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Mojej wspólniczce. 

Niektórzy ludzie stają się częścią naszego życia. 

Ona zawsze będzie częścią mojego. 

Katie Fanny Cooke, 

dziękuję Ci za twoją obecność każdego dnia. 

Dziękuję, że pozwalasz mi być sobą 

i kochasz mnie za to, kim jestem. 

Dziękuję, że wiesz, kiedy potrzebuję być sama, 

a kiedy potrzebuję wyrzucić wszystko z siebie. 

Dziękuję, że czytasz we mnie jak w otwartej księdze. 

Dziękuję Ci… za wszystko.

Prolog

William Anderson już ponad godzinę siedział w swoim lexusie na rogu znajomej uliczki. Całą cholerną godzinę i wciąż nie znalazł w sobie dość siły, żeby wysiąść z samochodu. Przez wszystkie te bolesne sekundy wpatrywał się w stary wiktoriański dom stojący w szeregu na tej ulicy. Unikał tej części miasta od ponad dwudziestu lat z jednym wyjątkiem. Żeby odwieźć ją do domu.

Ale teraz musiał stawić czoło swojej przeszłości. Musiał wysiąść z samochodu. Musiał zapukać do drzwi. I czuł lęk.

Nie miał innego wyjścia, choć rozpaczliwie próbował je znaleźć. Nic nie przychodziło mu do głowy.

– Czas wypić piwo, którego nawarzyłeś, Will – szepnął sam do siebie, wysiadając z samochodu. Zamknął cicho drzwi i ruszył w stronę domu, zły, że nie potrafi zapanować nad przyspieszonym biciem serca. Tłukło mu się w piersi tak mocno, że czuł pulsowanie w uszach. Z każdym kolejnym krokiem jej twarz stawała się coraz wyraźniejsza, aż w końcu zacisnął z bólu powieki.

– Bądź przeklęta, kobieto – mruknął, wzdrygając się.

Znalazł się przed frontowymi drzwiami znacznie szybciej, niżby chciał. Zbyt wiele przykrych wspomnień atakowało jego biedny umysł. Czuł się słaby. Nie było to uczucie, którego William Anderson często doświadczał, ponieważ sam tego pilnował. Po niej cholernie tego pilnował.

Odrzucił głowę do tyłu i zamknął na chwilę oczy, biorąc najgłębszy oddech w swoim życiu. A potem uniósł drżącą dłoń i zapukał do drzwi. Puls przyspieszył mu na dźwięk kroków, prawie przestał oddychać, gdy drzwi otworzyły się na oścież.

Nic się nie zmieniła, ale teraz musiała mieć… ile? Osiemdziesiąt lat? Minęło już tyle czasu? Nie wyglądała wcale na zaskoczoną, a on nie był pewien, czy to dobrze, czy źle. Oceni to, gdy już stąd wyjdzie. Mieli wiele spraw do omówienia.

Uniosła spokojnie siwe już brwi, a gdy zaczęła kręcić głową, William uśmiechnął się blado. Był to nerwowy uśmiech. Trząsł się ze strachu.

– Patrzcie no, kogo tu przyniosło – westchnęła.

Rozdział 1

Tu jest idealnie. Ale byłoby jeszcze lepiej, gdyby mojego umysłu nie zatruwały niepokój, lęk i dezorientacja.

Przewracam się na plecy w podwójnym łóżku i spoglądam w okna dachowe wbudowane w sklepiony sufit naszego hotelowego apartamentu, w których widzę miękkie, puchate obłoki na jasnobłękitnym niebie. Widzę też sięgające nieba wieżowce. Wstrzymuję oddech i wsłuchuję się w znajome dźwięki nowojorskiego poranka – pisk klaksonów, gwizdy i cały ten miejski zgiełk słychać aż na dwunastym piętrze. Otaczają nas przeszklone drapacze chmur, przez co nasz budynek sprawia wrażenie zagubionego w dżungli ze szkła i betonu. Nasze otoczenie jest niewiarygodne, ale to nie ono sprawia, że jest tu prawie idealnie. To mężczyzna leżący obok mnie na ogromnym sprężystym łóżku. Jestem pewna, że łóżka w Ameryce są większe. W Ameryce wszystko wydaje się większe – budynki, samochody, osobowości… moja miłość do Millera Harta.

Jesteśmy tu już od dwóch tygodni i straszliwie tęsknię za babcią, chociaż rozmawiamy ze sobą codziennie. Daliśmy się pochłonąć temu miastu i nie mieliśmy innego wyjścia, jak tylko zanurzyć się w sobie nawzajem.

Mój doskonale niedoskonały mężczyzna rozluźnił się tutaj. Wciąż zdarzają mu się skrajne zachowania, ale to jestem w stanie przeżyć. To dziwne, ale wiele jego natręctw nabrało w moich oczach uroku. Teraz mogę to powiedzieć. I mogę to powiedzieć jemu, nawet jeśli wciąż nie chce uznać faktu, że obsesje wciąż ograniczają większość obszarów jego życia. Łącznie ze mną.

W Nowym Jorku przynajmniej nikt nie zakłóca naszego spokoju, nikt nie próbuje odebrać mu jego najcenniejszego skarbu. Ja jestem jego najcenniejszym skarbem. I noszę ten tytuł z radością. To także brzemię, które jestem gotowa dźwigać. Ponieważ wiem, że azyl, jaki tu sobie stworzyliśmy, jest tymczasowy. Na horyzoncie naszej niemal idealnej egzystencji majaczy starcie ze światem mroku. I jestem na siebie zła, że wątpię, by starczyło mi sił do tej walki – sił, o których istnieniu Miller jest przekonany.

Lekkie poruszenie tuż obok ściąga mnie z powrotem do luksusowego apartamentu, który jest naszym domem od przyjazdu do Nowego Jorku. Uśmiecham się, gdy Miller z uroczym pomrukiem wtula nos w poduszkę. Czarne fale na jego cudownej głowie są zmierzwione, na szczęce widać cień szorstkiego zarostu. Wzdycha i na wpół śpiąc, maca ręką dookoła, aż jego dłoń odnajduje moją głowę, a palce moje rozwichrzone loki. Leżę nieruchomo z szerokim uśmiechem, wpatrując się w jego twarz, gdy przeczesuje mi palcami włosy. To kolejny nawyk mojego doskonałego dżentelmena na niepełny etat. Bawi się moimi włosami całymi godzinami, nawet przez sen. Kilka razy obudziłam się z kołtunami we włosach, czasem z wplecionymi w nie palcami Millera, ale nigdy się nie skarżę. Potrzebuję kontaktu – jakiegokolwiek kontaktu z nim.

Powoli opuszczam powieki, ukojona jego dotykiem. Lecz mój spokój zakłócają wnet nieproszone wizje – łącznie z prześladującym mnie widokiem Gracie Taylor. Otwieram gwałtownie oczy i siadam na łóżku, krzywiąc się, gdy czuję szarpnięcie za włosy.

– Cholera – syczę, podejmując skomplikowaną próbę wyplątania z nich palców Millera. Stęka kilka razy, ale nie budzi się, więc odkładam mu dłoń na poduszkę, a potem przesuwam się delikatnie na skraj łóżka. Zerkam przez nagie ramię i widzę, że jest pogrążony w głębokim śnie. Mam nadzieję, że jego sny są spokojne i błogie. W odróżnieniu od moich.

Opuszczam stopy na pluszowy dywan, wstaję i przeciągam się z westchnieniem. Stoję obok łóżka i wyglądam niewidzącym wzrokiem przez wielkie okno. Czy to możliwe, że widziałam moją matkę po raz pierwszy od osiemnastu lat? Czy była to wyłącznie halucynacja wywołana stresem?

– Powiedz mi, co trapi ten twój piękny umysł. – Jego chrapliwy, zaspany głos wyrywa mnie z zadumy, a gdy się odwracam, leży na boku, z dłońmi złożonymi jak do modlitwy pod policzkiem. Zmuszam się do nieszczerego uśmiechu i pozwalam, żeby Miller w całej swojej doskonałości pomógł mi zapomnieć o moich rozterkach.

– Bujałam w obłokach – mówię cicho, ignorując jego pełne powątpiewania spojrzenie. Zadręczam się, odkąd wsiedliśmy na pokład samolotu, raz po raz odgrywając w myślach tamtą chwilę, i Miller zauważył mój melancholijny nastrój. Nie próbował nakłonić mnie do zwierzeń, więc byłam pewna, że uznał, iż rozpamiętuję traumę, która zmusiła nas do ucieczki do Nowego Jorku. Miałby częściowo rację. Wiele spraw, sensacyjnych wieści i obrazów zaprzątało mój umysł, odkąd tu przybyliśmy, przez co wbrew sobie nie byłam w stanie docenić w pełni poświęcenia, z jakim Miller oddawał się wielbieniu mnie.

– Chodź tutaj – szepcze władczym tonem. Leży nieruchomo, nie zachęcając mnie żadnym gestem.

– Chciałam zrobić kawę. – Byłam niemądra, jeśli wydawało mi się, że uda mi się dłużej unikać jego pytań i troski.

– Nie będę prosił dwa razy. – Unosi się na łokciu i przekrzywia głowę w bok. Zaciska usta w wąską kreskę i świdruje mnie spojrzeniem przejrzystych błękitnych oczu. – Nie każ mi się powtarzać.

Z westchnieniem kręcę lekko głową i wślizguję się z powrotem do łóżka. Przyciskam się do jego torsu i próbuję znaleźć wygodną pozycję. Gdy leżę już wygodnie, obejmuje mnie ramionami i zanurza nos w moich włosach.

– Lepiej?

Kiwam głową i wbijam wzrok w jego muskulaturę, podczas gdy on błądzi rękami po całym moim ciele, oddychając głęboko. Wiem, że rozpaczliwie pragnie podnieść mnie na duchu. Ale nic z tego. Pozwolił mi na chwilę samotności, a ja wiem, że było to dla niego niewiarygodnie trudne. Za dużo myślę, wiem o tym, i Miller też to wie.

Wysuwa nos z moich ciepłych włosów i przez chwilę je układa. A potem wbija we mnie zatroskane niebieskie spojrzenie.

– Nigdy nie przestawaj mnie kochać, Olivio Taylor.

– Nigdy – obiecuję z poczuciem winy. Chcę go zapewnić, że nie powinien mieć żadnych wątpliwości co do tego, że go kocham. Absolutnie żadnych. – Nie myśl tyle. – Unoszę rękę i przesuwam kciukiem po jego pełnej dolnej wardze, patrząc, jak mruga leniwie, po czym łapie moją dłoń przy swoich ustach. Całuje mnie w jej środek.

– To działa w obie strony, moja cudowna dziewczyno. Nie mogę patrzeć, jak się smucisz.

– Mam ciebie. Nie mogę się smucić.

Uśmiecha się lekko i nachyla do przodu, żeby cmoknąć mnie w koniuszek nosa.

– Pozwolisz, że się nie zgodzę.

– Może pozwolę, a może nie, Millerze Hart.

Łapie mnie i wciąga na siebie, rozsuwając nogi, tak że leżę między nimi. Przyciska mi dłonie do policzków i wysuwa usta do przodu, tak że od moich warg dzielą je zaledwie milimetry, czuję na skórze jego gorący oddech. Nie potrafię zapanować nad reakcją mojego ciała. I nie chcę.

– Pozwól mi się skosztować – mruczy, zaglądając mi głęboko w oczy.

Wysuwam głowę, zderzając się z nim ustami, wdrapuję się na niego i siadam mu okrakiem na biodrach, tak że czuję pod pupą jego twardą, gorącą męskość. Mruczę mu w usta, wdzięczna za tę próbę odwrócenia mojej uwagi.

– Chyba jestem od ciebie uzależniona – mruczę, obejmując od tyłu jego głowę i ciągnę niecierpliwie, dopóki nie usiądzie. Oplatam go nogami w pasie, a on łapie mnie za pupę i przyciąga jeszcze bliżej. Nasze języki splatają się w niespiesznym, namiętnym tańcu.

– To dobrze. – Przerywa pocałunek i odsuwa mnie lekko do tyłu, a potem sięga na szafkę i bierze prezerwatywę. – Niedługo powinnaś dostać okres – zauważa, a ja kiwam głową, zabieram mu paczuszkę i rozdzieram opakowanie. Też nie mogę się już doczekać, aż zacznie mnie wielbić. – Świetnie. Wtedy będziemy mogli się ich pozbyć. – Znów mnie obejmuje, zakłada kondom, unosi mnie, a potem zaciska powieki i zanurza nabrzmiały członek w mojej wilgotnej szparce. Zsuwam się w dół, biorąc go aż po nasadę.

Wydaję z siebie niski, urywany jęk satysfakcji. Nasze zjednoczenie odsuwa wszelkie problemy na dalszy plan, zostawiając miejsce wyłącznie dla niesłabnącej rozkoszy i dozgonnej miłości. Miller siedzi zupełnie nieruchomo, tkwiąc głęboko we mnie, a ja odrzucam głowę w tył i wczepiam się paznokciami w jego potężne barki.

– Porusz się – błagam głosem rwącym się z pożądania, napierając na jego biodra.

Odnajduje ustami moje ramię i lekko zaciska na nim zęby, zaczynając poruszać się pieczołowicie.

– Przyjemnie?

– Przyjemniej, niż jestem w stanie sobie wyobrazić.

– Zgadzam się. – Unosi biodra w górę, jednocześnie ściągając mnie w dół, dając rozkosz obu naszym falującym ciałom. – Olivio Taylor, jestem tobą cholernie zafascynowany.

Miarowy rytm jego ruchów jest więcej niż doskonały, nasze podniecenie narasta niespiesznie, każda rotacja przybliża nas do eksplozji. Jęczę i dyszę, gdy przy końcu każdego okrążenia moja łechtaczka ociera się o jego krocze, potem moje ciało znów zatacza krąg, osłabiając na chwilę ten cudowny nacisk, by za chwilę znowu wspiąć się na szczyt rozkoszy. Widzę w jego oczach, że robi to celowo, a jego powolne mruganie i widok lekko rozchylonych warg tylko pogłębia mój rozpaczliwy stan.

– Miller – sapię, chowając twarz w jego szyi, bo nie jestem w stanie wytrzymać dłużej wyprostowana.

– Nie pozbawiaj mnie widoku swojej twarzy, Olivio – ostrzega. – Pokaż mi się.

Dysząc, liżę i kąsam go w szyję, jego zarost drapie moją spoconą twarz.

– Nie mogę. – Wprawa, z jaką mnie wielbi, zawsze działa na mnie obezwładniająco.

– Dla mnie możesz. Spójrz na mnie. – Wypowiada te słowa surowym tonem, wyrzucając biodra w górę. Krzyczę, gdy wbija się głęboko, i prostuję plecy.

– Jak?! – wołam, sfrustrowana i zachwycona jednocześnie. Sprawia, że trwam w zawieszeniu pomiędzy udręką a nieziemską rozkoszą.

– Tak jak ja. – Przewraca mnie na plecy i znów we mnie wchodzi z okrzykiem satysfakcji. Tempo i siła jego ruchów wzrastają. W ostatnich tygodniach kochamy się coraz gwałtowniej. Zupełnie jak gdyby Millerowi zaświeciła się w głowie lampka i uświadomił sobie, że biorąc mnie nieco bardziej agresywnie, nie pozbawia naszych zbliżeń elementu uwielbienia. Nadal się ze mną kocha. Mogę go dotykać i całować, a on odpowiada tym samym, przemawiając do mnie czule, jak gdyby chciał zapewnić siebie i mnie, że ma pełną kontrolę nad sytuacją. To nie jest konieczne. Ufnie oddaję mu swoje ciało, a teraz także moją miłość.

Łapie mnie za nadgarstki i przytrzymuje mi ręce nad głową. Opiera się na muskularnych przedramionach, oślepiając mnie kilometrami wyraźnie zarysowanych mięśni torsu. Zaciska zęby, ale dostrzegam na jego twarzy cień zwycięskiego uśmiechu. Jest szczęśliwy. Jest wyraźnie zachwycony tym, jak rozpaczliwie go pragnę. Ale on pragnie mnie równie desperacko. Unoszę biodra, wychodząc na spotkanie jego stanowczym pchnięciom, nasze ciała zderzają się, gdy wbija się we mnie raz za razem.

– Zaciskasz się wokół mnie, słodka dziewczyno – dyszy, a niesforny kosmyk podskakuje mu na czole przy każdym zderzeniu naszych ciał. Każda końcówka nerwowa, jaką posiadam, zaczyna drgać pod naporem ciśnienia narastającego w moim wnętrzu. Rozpaczliwie usiłuję nad tym zapanować, byle tylko przedłużyć ten oszałamiający widok jego spływającej potem sylwetki i twarzy, na której maluje się rozkosz tak intensywna, że można by ją pomylić z bólem.

– Miller! – krzyczę w amoku. Głowa zaczyna mi się trząść, ale wciąż wpatruję mu się w oczy. – Proszę!

– O co? Chcesz dojść?

– Tak! – dyszę, a potem wciągam gwałtownie powietrze, bo wyrzuca biodra naprzód, przesuwając mnie w górę łóżka. – Nie! – Sama nie wiem, czego chcę. Potrzebuję spełnienia, ale chcę też pozostać w tym stanie całkowitej utraty samokontroli.

Miller stęka, zwiesza podbródek na pierś i wypuszcza moje nadgarstki, więc natychmiast łapię go za ramiona. Wpijam w nie krótkie paznokcie. Mocno.

– Kurwa! – ryczy Miller, zwiększając tempo. Jeszcze nigdy nie brał mnie tak mocno, ale pośród tej wszechogarniającej rozkoszy nie ma miejsca na przejmowanie się drobiazgami. Nie robi mi krzywdy, choć podejrzewam, że ja sprawiam mu ból. Od razu zaczynają mnie boleć palce.

Przeklinam pod nosem, przyjmując każde pchnięcie, dopóki Miller nagle nie znieruchomieje. Czuję, jak nabrzmiewa we mnie, a potem wycofuje się powoli i z jękiem wchodzi we mnie ostatni raz. Oboje osuwamy się w otchłań niewymownie cudownych doznań.

Intensywność orgazmu obezwładnia mnie, Millera również, sądząc po tym, że opada na mnie całym ciężarem, zupełnie nie przejmując się tym, że mnie przygniata. Oboje dyszymy, oboje wciąż pulsujemy, kompletnie wyczerpani. To było gwałtowny, dziki seks, który chyba przeszedł w rżnięcie, a gdy czuję, że zaczyna mnie głaskać, a jego usta wędrują w górę mojego policzka, szukając moich ust, wiem już, że do niego też to dotarło.

– Powiedz, że nie zrobiłem ci krzywdy. – Przez chwilę wielbi moje usta, całując je delikatnie i skubiąc wargi za każdym razem, gdy się odsuwa. Jego ręce są wszędzie, dotykają, głaszczą, muskają.

Zamykam oczy z zadowolonym westchnieniem i chłonę jego leniwe pieszczoty. Uśmiecham się i zbieram w sobie resztki sił, żeby go przytulić i dodać mu otuchy.

– Nie zrobiłeś mi krzywdy.

Jest ciężki, gdy tak na mnie leży, ale wcale nie chcę, żeby się podniósł. Jesteśmy złączeni… wszędzie. Biorę głęboki oddech.

– Kocham cię, Millerze Hart.

Unosi się powoli i spogląda na mnie roziskrzonym wzrokiem, a jego piękne usta rozciągają się w uśmiechu.

– Przyjmuję twoją miłość.

Na próżno usiłuję zmrużyć groźnie oczy, ale w końcu też się uśmiecham. Nie sposób mu się oprzeć, gdy rozdaje uśmiechy tak chętnie i często jak w ostatnich dniach.

– Spryciarz z ciebie.

– A ty, Olivio Taylor, jesteś boskim błogosławieństwem.

– Albo twoją własnością.

– To to samo – szepcze. – W każdym razie w moim świecie. – Składa na obu moich powiekach słodkie pocałunki, a potem unosi biodra, wysuwa się ze mnie i przysiada na piętach. Zadowolenie tętni mi we krwi, a umysł ogarnia spokój, gdy sadza mnie sobie na kolanach i oplata się moimi nogami w pasie. Wokół nas leży skłębiona pościel, ale on wcale się tym nie przejmuje.

– Pościel jest w strasznym nieładzie – zauważam z zaczepnym uśmieszkiem, gdy układa mi włosy na ramionach, po czym zsuwa dłonie wzdłuż moich ramion i ściska dłonie.

– Przymus bycia razem z tobą w łóżku bierze górę nad przymusem utrzymania porządku.

Uśmiecham się od ucha od ucha.

– Panie Hart, czyżby przyznał się pan właśnie do obsesyjnego zamiłowania do porządku?

Przekrzywia głowę, a ja poruszam dłońmi, aż w końcu je wypuszcza, po czym niespiesznie odgarniam mu niesforny kosmyk z wilgotnego czoła.

– Może coś w tym jest – odpowiada spokojnym tonem, w którym nie ma śladu wesołości.

Moja dłoń zastyga w jego włosach, przyglądam mu się uważnie, szukając tego uroczego dołeczka. Nigdzie go nie widać, więc spoglądam na niego pytająco, próbując ocenić, czy wreszcie przyznał, że cierpi na ciężki przypadek nerwicy natręctw.

– Może – powtarza z pokerową twarzą.

Ze zduszonym okrzykiem dźgam go w ramię, a z jego ust wydobywa się słodki chichot. Widok rozbawionego Millera i odgłosy, jakie wtedy wydaje, nigdy nie przestaną mnie zachwycać. To bez wątpienia najpiękniejsza rzecz na świecie – nie tylko moim, ale całym świecie. Bez dwóch zdań.

– Powiedziałabym, że z całą pewnością – mówię, przerywając ten wybuch wesołości.

Kręci głową ze zdumieniem.

– Czy zdajesz sobie sprawę, jak trudno mi zaakceptować fakt, że tu jesteś?

Uśmiech na mojej twarzy ustępuje dezorientacji.

– W Nowym Jorku? – Pojechałabym do Mongolii Zewnętrznej, gdyby tylko tego zażądał. Wszędzie. Miller śmieje się beztrosko i odwraca wzrok, więc łapię go za brodę i odwracam jego idealną twarz w swoją stronę. – Doprecyzuj. – Unoszę władczo brwi, zaciskając wargi, choć mam przemożną ochotę dołączyć do jego wesołości.

– Po prostu tutaj – mówi, wzruszając lekko potężnymi ramionami. – To znaczy ze mną.

– W łóżku?

– W moim życiu, Olivio. Przemieniasz mój mrok w oślepiającą jasność. – Przysuwa twarz do mojej, nasze usta prawie się stykają. – Zastępujesz moje koszmary pięknymi snami. – Wpatrując mi się w oczy, milknie i czeka, aż dotrą do mnie te słowa płynące z głębi jego serca. Jak wiele innych rzeczy, które teraz mówi, w pełni go rozumiem.

– Mógłbyś po prostu powiedzieć, jak bardzo mnie kochasz. To by wystarczyło. – Wydymam usta, rozpaczliwie usiłując zachować spokój. To trudne, gdy właśnie podbił moje serce tak oszałamiającym wyznaniem. Mam ochotę przewrócić go na plecy i zademonstrować mu siłę swych uczuć zapierającym dech w piersi pocałunkiem, ale malutka część mnie chciałaby, żeby wyłapał moją wcale nie tak subtelną aluzję. Nigdy nie użył słowa miłość. Woli słowo „fascynacja”, a ja dokładnie wiem, co ma na myśli. Ale nie mogę zaprzeczyć, że pragnęłabym usłyszeć te dwa proste słowa.

Miller przewraca mnie na plecy i drapiąc zarostem, całuje każdy dostępny centymetr mojej skrzywionej twarzy.

– Jestem tobą głęboko zafascynowany, Olivio Taylor. – Ujmuje moją twarz w dłonie. – Nigdy się nie dowiesz jak bardzo.

Poddaję mu się i pozwalam, żeby całkowicie mną zawładnął.

– Choć miałbym ochotę spędzić z tobą w pościeli cały dzień, mamy w planach randkę. – Skubie zębami mój nos, a potem pomaga mi wstać z łóżka i poprawia mi włosy. – Weź prysznic.

– Tak jest! – Salutuję i nie przejmując się wcale tym, że przewrócił oczami, ruszam pod prysznic, kręcąc pupą.

Koniec wersji demonstracyjnej.