Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

One Night: Unveiled

Copyright © 2015 by Jodi Ellen Malpas.

This edition published by arrangement with Forever,

New York, New York, USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5461-6

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. (22) 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Huk roztrzaskującej się szklanki, która wysunęła się z mojej bezwładnej ręki, nie odrywa naszych spojrzeń od siebie.

Szafirowe oczy kontra szafirowe oczy.

Smutek kontra zaskoczenie.

Matka kontra córka.

– Nie – łkam, zsuwając się z barowego stołka, i zaczynam się cofać na drżących nogach. – Nie! – Odwracam się gwałtownie, żeby uciec. Cała się trzęsę i z trudem oddycham. Ale wpadam na potężny tors. Czuję, jak silne ręce chwytają mnie za ramiona, a gdy podnoszę wzrok, widzę, że Carl patrzy z niepokojem na moją zrozpaczoną twarz. To tylko potwierdza, że to, co przed chwilą zobaczyłam, nie było wytworem mojej wyobraźni. Ten niebezpieczny mężczyzna sprawia wrażenie, jakby się o mnie martwił, a to do niego w ogóle nie pasuje.

Wybucham płaczem, gdy mnie przytrzymuje. Czuję jego niepokój, który przenika w głąb mnie.

– Jasna cholera – warczy. – Gracie, w co, do diabła, pogrywasz?

Imię mojej matki ożywia moje otępiałe ciało.

– Puszczaj! – krzyczę, wierzgając w uścisku Carla. Jestem zrozpaczona i przerażona. – Proszę, puść mnie.

– Olivio? – Jej słowa docierają do mojego umysłu, wyzwalając lawinę zapomnianych wspomnień. – Olivio, proszę. – Słyszę jej głos z czasów mojego dzieciństwa. Słyszę, jak śpiewa mi kołysanki. Czuję, jak jej delikatne palce głaszczą mój policzek. Widzę jej plecy, kiedy po raz ostatni wychodzi z kuchni babci. Jej obecność wywołuje mętlik w mojej głowie.

– Proszę – błagam, spoglądając załzawionymi oczami na Carla. Mój głos drży i z trudem oddycham. – Proszę.

Carl zaciska usta. Na jego twarzy pojawiają się kolejno, jakby w zwolnionym tempie, żal, smutek, poczucie winy i złość.

– Cholera – klnie i nieoczekiwanie ciągnie mnie za bar. Uderza pięścią w przycisk ukryty za półką z alkoholami i nagle w całym budynku rozlega się ogłuszający dźwięk alarmu, podrywając ludzi z krzeseł. Natychmiast robi się szum, choć mnie ten nieznośny alarm dziwnie uspokaja. W ten sposób Carl przyciąga uwagę wszystkich, ale wiem, że chce, żeby przyszedł tu jeden mężczyzna.

– Olivio, kochanie.

Kiedy matka dotyka moich ramion, mam wrażenie, że przechodzą przeze mnie iskry. Moje drobne ciało znów zaczyna wyrywać się z uścisku Carla i tym razem udaje mi się wyswobodzić.

– Gracie, zostaw ją! – wrzeszczy Carl, kiedy wybiegam zza baru. Biegnę tak szybko, że aż tracę czucie w nogach. Myślę tylko o ucieczce. Wyrwać się stąd. Uciec jak najdalej. Pędzę w stronę drzwi i szybko skręcam za róg. Widzę, że matka biegnie za mną. Na szczęście William pojawia się znikąd i blokuje jej drogę.

– Gracie! – W głosie Williama rozbrzmiewa groźba, gdy stara się ją przytrzymać. – Ty głupia kobieto!

– Nie pozwól jej odejść! – krzyczy Gracie. – Proszę, nie pozwól jej odejść.

W jej głosie słyszę cierpienie, a na pięknej twarzy, która znika za rogiem, pojawia sie przerażenie. Widzę je, ale go nie czuję. Czuję jedynie ból, złość, dezorientację i nie potrafię sobie poradzić z żadnym z tych uczuć. Spoglądam tylko przed siebie i pędzę do drzwi, które zaprowadzą mnie daleko od tego piekła. Nagle czuję, że nie mogę iść dalej. Moje nogi wciąż się poruszają, ale drzwi się nie przybliżają; po dłuższej chwili dochodzi to do mojego cierpiącego umysłu.

– Olivio, jestem przy tobie. – Miller szepcze uspokajające słowa do mojego ucha. Mimo że mówi cicho, doskonale go słyszę pośród alarmu i rozgorączkowanego tłumu wokół mnie. – Cii.

Łkam i się odwracam, zarzucając mu ręce na szyję. Trzymam się go z całej siły.

– Pomóż mi! – szlocham w jego ramię. – Zabierz mnie stąd, proszę. – Czuję, jak się unoszę, gdy przyciska mnie do swojej piersi.

– Cii. – Obejmuje moją głową, przytula ją do swojej cudownej szyi i zaczyna iść. Jego szybkie kroki są pełne zdecydowania. Czuję, że pod wpływem jego uścisku panika zaczyna ustępować.

– Wychodzimy, Olivio. Zabieram cię stąd.

Moje mięśnie wracają do życia dzięki jego silnemu objęciu i uspokajających słowom. Ściskam go mocniej, aby wyrazić swoją wdzięczność. Jak przez sen słyszę, że alarm cichnie, ale jestem całkowicie świadoma głośnych kroków za nami.

Dwie pary stóp. I żadne z nich nie należą do Millera.

– Nie odbieraj mi jej!

Z trudem przełykam ślinę i mocniej wtulam twarz w szyję Millera, który ignoruje żądanie mojej matki i idzie dalej.

– Gracie! – Krzyk Williama na chwilę zwalnia nasze kroki, ale gdy kręcę głową, Miller szybko przyśpiesza. – Gracie, do cholery! Zostaw ją!

– Nie!

Nagłe szarpnięcie zatrzymuje nas. Wściekły Miller odwraca się i staje twarzą w twarz z moją matką.

– Puszczaj moje ramię – syczy. Jego głos jest pełen nienawiści, jak zawsze gdy komuś grozi. Fakt, że kobieta jest moją matką, nie ma dla niego znaczenia. – Nie będę się powtarzał.

Stoi nieruchomo i czeka, aż go puści. Nie ma zamiaru wyszarpywać się z uścisku.

– Nie pozwolę ci, żebyś ją zabrał. – Stanowczy głos Gracie napełnia mnie strachem. Nie jestem w stanie stawić jej czoła. Nie chcę tego. – Muszę z nią porozmawiać. Wyjaśnić tyle rzeczy.

Miller zaczyna drżeć i właśnie w tej chwili w pełni uświadamiam sobie swoją sytuację. Miller patrzy na moją matkę. Patrzy na kobietę, która mnie porzuciła.

– Porozmawia z tobą, kiedy będzie gotowa – mówi cicho, ale doskonale słyszę groźbę w jego słowach. – Jeśli będzie gotowa.

Czuję, jak jego twarz przyciska się do mojej, a usta do moich włosów. Słyszę jego głęboki oddech. Chce mnie uspokoić. Mówi mi, że nie muszę robić niczego, na co nie mam ochoty. Kocham go za to.

– Ale naprawdę muszę z nią teraz porozmawiać. – W głosie Gracie rozbrzmiewa zdecydowanie. – Musi wiedzieć…

Miller w mgnieniu oka traci panowanie nad sobą.

– Czy wygląda na gotową, żeby z tobą rozmawiać?! – krzyczy, przez co podskakuję w jego ramionach. – Porzuciłaś ją!

– Nie miałam wyboru. – Słowa mojej matki są ciche, ale jej emocje doskonale widoczne. Jednak nie współczuję jej i zaczynam się zastanawiać, czy przez to jestem nieludzka. Bez serca. Nie, mam serce i teraz wali z całej siły w mojej klatce piersiowej, przypominając mi o jej okrutnym zachowaniu przez te wszystkie lata. W moim sercu nie ma miejsca dla Gracie Taylor. Jest zbyt pochłonięte Millerem Hartem.

– Wszyscy podejmujemy decyzje – odpowiada Miller – a ja podjąłem swoją. W przeciwieństwie do ciebie zszedłem do otchłani piekielnych dla tej dziewczyny. Dzięki temu jestem wart jej miłości. Dzięki temu zasługuję na nią.

Jego wyznanie powoduje, że zaczynam głośno łkać. Świadomość, że mnie kocha, wypełnia mnie czystą, potężną wdzięcznością. A słysząc, jak potwierdza, że jest wart mojej miłości, czuję, że zalewa mnie szczęście.

– Jesteś zadufany w sobie – syczy Gracie, pokazując swoje pazurki Taylorówny.

– Gracie, kochanie – wcina się William.

– Nie, Will! Wyjechałam, żeby chronić ją od zepsutego świata, w którym żyłam. Przez osiemnaście lat tułałam się z jednego kraju do drugiego, cierpiąc, że nie mogę być z nią. Że nie mogę być matką! Nie pozwolę, żeby wkroczył w jej życie, a każda bolesna chwila, którą wycierpiałam przez te wszystkie lata, poszła na marne!

Mój wymęczony umysł rejestruje jej głośne i wyraźne stwierdzenie. Jej ból? Jej cholerny ból? Chęć, żeby zeskoczyć z objęć Millera i ją spoliczkować, natychmiast sprawia, że zaczynam się trząść ze złości. Ale Miller bierze głęboki oddech i zaciska ramię wokół mojego pasa, co niweczy mój plan.

Miller wie. Doskonale zdaje sobie sprawę, jaką szkodę wyrządziły jej słowa. Przesuwa dłoń na tylną część mojej nogi i przyciąga ją do siebie, wskazując mi, co mam zrobić, więc obejmuję go udami w pasie, co pewnie ratuje skórę mojej matki. Nie potrzebuję niczego więcej. Miller nie zrezygnuje ze mnie, a ja go nie opuszczę. Nawet dla matki.

– Jest moja – spokojnie i zdecydowanie oświadcza Miller. – Nigdy mi jej nie odbierzesz. – Jego niemal niedorzeczna obietnica napełnia mnie nadzieją. – Spróbuj ze mną, Gracie. No spróbuj. – Odwraca się i wychodzi szybkim krokiem z Society ze mną owiniętą niczym szal… mocno owinięty szal, którego nie można rozplątać.

– Musisz mnie teraz puścić – mruczy Miller przy moich włosach, kiedy dochodzi do samochodu. Ale w odpowiedzi jedynie ściskam go mocniej i łkam przy jego szyi. – Olivio, już spokojnie.

Pociągam nosem, zapanowując nad resztkami łez, i odsuwam twarz od jego szyi. Wpatruję się w mokry kołnierz jego sztywnej białej koszuli, który jest umazany moim makijażem. Na drogim materiale widzę tusz do rzęs zmieszany z różem.

– Zniszczyłam ci ubranie – wzdycham. Nie muszę na niego patrzeć, żeby wiedzieć, że na jego przystojnej twarzy pojawiło się niezadowolenie.

– Nic się nie stało – odpowiada zmieszany, co potwierdza moje obawy. – Zeskakuj.

Ustępuję i z pomocą Millera opuszczam jego ramiona. Staję przed nim ze spuszczonymi oczami, nie chcąc konfrontacji z jego konsternacją. Będzie żądał wyjaśnień mojego nonszalanckiego zachowania. Nie chcę nic tłumaczyć bez względu na to, jak mocno będzie na mnie naciskał. Po prostu łatwiej jest unikać jego badawczego spojrzenia.

– Pojedźmy po babcię – praktycznie śpiewam, odwracając się, żeby wsiąść do samochodu. Zostawiam zaskoczonego Millera samego. Nie myślę o tym. Jeśli o mnie chodzi, to, co się przed chwilą wydarzyło, nigdy nie miało miejsca. Wsuwam się na miejsce pasażera i zamykam drzwi, a następnie szybko zapinam pasy. Chcę jak najszybciej pojechać do babci, zabrać ją do domu i zacząć pomagać jej w powrocie do zdrowia. Ignoruję płonący wzrok Millera, którym mnie obrzuca, kiedy siada obok mnie, i włączam sprzęt grający. Uśmiecham się, gdy z głośników płynie Midnight City M83.

Doskonale.

Gdy mija kilka dobrych sekund, a Miller nie odpala samochodu, zbieram się na odwagę i spoglądam na niego. Uśmiecham się promiennie.

– Szybciutko.

Miller z trudem powstrzymuje drgnięcie ciała.

– Livy, co…

Przysuwam palce do jego ust, na co natychmiast milknie.

– Nie mówmy o nich, Miller – zaczynam, przesuwając palcami po jego gardle, aż mam pewność, że nie będzie mi przerywał. Jego jabłko Adama przesuwa się pod moim dotykiem, kiedy przełyka ślinę. – Tylko my. – Uśmiecham się i patrzę, jak niepewnie mruży oczy i powoli przechyla głowę na bok. Po chwili odwzajemnia mój uśmiech i podnosi moją rękę do ust, żeby ją czule pocałować.

– My – powtarza, uśmiechając się szerzej. Kiwam z wdzięcznością i zabieram dłoń od ciała Millera. Rozsiadam się na siedzeniu, odchylam głowę i wbijam wzrok w sufit. Udaje mi się skoncentrować myśli tylko na jednej rzeczy. Babci. Patrzeć na jej kochaną twarz, słuchać jej ciętych komentarzy, obejmować ją i spędzać z nią czas, kiedy będzie dochodziła do zdrowia. To moje zadanie. Tylko moje. Nikt nie będzie czerpał przyjemności z pomagania jej. Tylko ja. Babcia jest moja.

– Tym razem spełnię twoją prośbę – mówi z zadumą Miller, włączając silnik. Gdy spoglądam na niego kątem oka, widzę, że też zerka na mnie. Natychmiast zaczynam patrzeć przed siebie, nie reagując na jego słowa ani spojrzenie, które mi mówią, że spokój nie będzie trwał długo. Wiem to, ale w tej chwili zanurzam się w myślach o babci.

W szpitalu jest niezwykle gorąco i duszno, ale w dziwny sposób przebywanie w tym miejscu mnie uspokaja. Idę pełna determinacji, jakby moje ciało znało mój cel i pomagało mi jak najszybciej go osiągnąć. Miller nie odezwał się słowem, odkąd ruszyliśmy spod Society. Zostawił mnie z moimi myślami; blokują wszystko, co mogłoby zmniejszyć euforię, którą odczuwam, kiedy patrzę na babcię. Dłoń Millera otacza mój kark, kiedy idzie obok mnie, a jego palce delikatnie masują moją szyję. Uwielbiam, że wie, czego potrzebuję, a właśnie tego teraz pragnę. Jego. I babci. Niczego innego.

Gdy wchodzimy na Cedrowy Oddział, natychmiast słyszę w oddali śmiech babci. Radość, której potrzebuję, natychmiast się zwiększa. Przyśpieszam kroku, chcąc ją jak najszybciej zobaczyć. A kiedy wchodzę do jej sali, czuję, że moje życie wraca do normy. Babcia siedzi na krześle, ubrana w najlepszy niedzielny strój, z dużą torbą podróżną na kolanach. Zaśmiewa się, oglądając telewizję. Rozluźniam się i obserwuję ją przez dłuższą chwilę, aż przestaje się wpatrywać granatowymi oczami w ekran i zauważa mnie. Oczy są mokre od śmiechu, więc podnosi rękę, żeby otrzeć łzy z policzków. Po chwili uśmiech znika z jej twarzy, na której pojawia się grymas niezadowolenia. Po mojej radości natychmiast nie ma śladu, a serce zaczyna szybciej bić z niepokoju. Czy babcia coś wie? Czy mam to wypisane na twarzy?

– Najwyższy czas! – krzyczy, unosząc pilota w kierunku ekranu, żeby wyłączyć telewizor.

Jej ostra uwaga natychmiast przywraca mi poczucie szczęścia. Moje obawy, że zauważy, że coś nie gra, były płonne. Babcia nigdy nie może się dowiedzieć. Nie mam zamiaru bardziej ryzykować jej zdrowia.

– Jestem pół godziny wcześniej – mówię, unosząc nadgarstek Millera, żeby spojrzeć na zegarek. – Mówili, że mam być o czwartej.

– Nie wiem, ale od godziny siedzę na tyłku i czekam. – Marszczy czoło. – Obcięłaś włosy.

– Tylko końcówki. – Przygładzam fryzurę.

Gdy babcia zbiera się, żeby wstać, Miller natychmiast do niej podchodzi, bierze jej torbę i podaje rękę. Babcia przez chwilę się waha, po czym wznosi wzrok, a psotny uśmiech zastępuje irytację.

– Dżentelmen z ciebie – stwierdza, kładąc pomarszczoną dłoń na ręce Millera. – Dziękuję.

– Nie ma za co – odpowiada i szarmancko się kłania, pomagając babci. – Jak się pani czuje, pani Taylor?

– Doskonale – mówi pewnym głosem i wstaje. Lecz widzę, że wcale nie czuje się tak doskonale; chwieje się odrobinę, a rzut oka na twarz Millera mówi mi, że też to zauważył. – Zawieź mnie do domu, Miller. Przygotuję ci wołowinę w cieście.

Niemal prycham, a kiedy po chwili spoglądam w prawo, widzę pielęgniarkę z papierową torebką.

– Lekarstwa pani babci. – Podaje je z uśmiechem. – Babcia zna dawki i częstotliwość przyjmowania, ale na wszelki wypadek wytłumaczyłam to również jej synowi.

Pielęgniarka oblewa się rumieńcem.

– Jej synowi?! – wyrzucam z siebie zaskoczona.

– Tak, temu uroczemu panu, który przychodził tu dwa razy dziennie.

Odwracam głowę i widzę, że Miller jest równie zdezorientowany co ja, natomiast babcia uśmiecha się od ucha do ucha. Zaczyna głośno chichotać i lekko się pochyla, gdy Miller trzyma ją za ramię.

– Och, kochanie, to nie jest mój syn.

– Aha… – zaczyna pielęgniarka, której udziela się nasze zdziwienie. – Założyłam… no cóż, po prostu założyłam, że to syn.

Babcia zaczyna odzyskiwać spokój i się prostuje. Wznosi oczy i wsuwa rękę pod ramię Millera.

– William jest przyjacielem rodziny, kochanie.

Mam ochotę prychnąć, ale badawcze spojrzenie babci skutecznie mnie powstrzymuje. Przyjaciel rodziny? Serio? W mojej głowie pojawiają się tysiące myśli, lecz mimo to udaje mi się dokonać rzeczy nieprawdopodobnej i trzymam buzię na kłódkę. Nie chcę pytać, a tym bardziej poznać odpowiedzi. Właśnie zostawiłam przyjaciela rodziny w Society w towarzystwie mojej mat…

– Jesteś gotowa? – pytam, chcąc zapomnieć o tym małym nieporozumieniu.

– Tak, Livy. Jestem gotowa od godziny – przypomina z przekąsem i spogląda na pielęgniarkę. – To chłopak mojej wnuczki – oświadcza głośniej niż to potrzebne, jakby chciała pokazać przysłowiowe trofeum całemu oddziałowi. – Przystojniak z niego, prawda?

– Babciu! – wykrzykuję, czerwieniąc się zamiast Millera. – Przestań.

Pielęgniarka uśmiecha się i powoli wychodzi.

– Do końca tygodnia proszę odpoczywać w łóżku, pani Taylor.

– Tak, tak – zbywa pielęgniarkę i kiwa na Millera. – Ma niezłe bułeczki.

Niemal się krztuszę, Miller chichocze, a pielęgniarka robi się czerwona, gdy stara się powstrzymać wzrok przed powędrowaniem w kierunku „bułeczek” Millera. Na szczęście dzwoniący telefon ratuje mnie od niezręcznej sytuacji. Ze złością zaczynam przetrząsać torebkę, a kiedy wreszcie wyciągam komórkę, nieruchomieję na widok imienia William na ekranie.

Odrzucam połączenie.

Wrzucam telefon do torebki i posyłam radosnemu Millerowi zatrwożone spojrzenie, kiedy jego komórka zaczyna dzwonić. Natychmiast mina mu rzednie, gdy zauważa mój niepokój i słyszy swoją komórkę. Lekko kręcę głową, mając nadzieję, że babcia nie zauważy sygnałów, które wysyłam Millerowi. Ogarnia mnie wściekłość, kiedy mój mężczyzna kładzie torbę babci na podłodze i powoli sięga po telefon. W milczeniu krzyczę do niego, żeby nie odbierał… rzucam mu ostrzegawcze spojrzenia, ale ignoruje mnie na całej linii i zamierza odebrać.

– Mogłabyś? – prosi, wskazując, żebym przejęła od niego babcię.

Ze wszystkich sił staram się zachować spokojną twarz, kiedy wolno podchodzę do nich i biorę babcię pod rękę, ponieważ wiem, że jej czujne oko nas obserwuje.

– Ważny telefon? – pyta podejrzliwe babcia. Powinnam była wiedzieć, że nic nie umknie jej uwagi.

– Można tak powiedzieć. – Miller składa krótki pocałunek na moim czule, chcąc mnie udobruchać, a babcia wzdycha z rozmarzeniem, kiedy patrzy na zgrabny tyłeczek Millera. – Słucham – odbiera telefon, znikając za rogiem. Nie mogę zapanować nad swoją nadąsaną miną. Mam mu za złe, że nie był w stanie zrozumieć moich sygnałów.

Zanurz głowę w piasek. Zignoruj to. Zachowuj się, jakby nic się nie stało.

– Układa ci się z Millerem? – Zachrypnięty głos babci wyrywa mnie z zamyślenia i przywołuje do rzeczywistości.

– Tak, jest idealnie – kłamię, siląc się na uśmiech. – Gotowa? – pytam i podnoszę jej torbę z podłogi.

– Tak! – odpowiada zirytowana. Po chwili uśmiech znów się pojawia na jej niemłodej twarzy, a babcia odwraca się, ciągnąc mnie ze sobą. – Cześć, Enid! – krzyczy do starszej kobiety, która wygląda, jakby była pogrążona w głębokim śnie. – Enid!

– Babciu, przecież ona śpi!

– Znowu ta cholerna drzemka. Enid!

Kobieta powoli otwiera oczy i lekko oszołomiona zaczyna się rozglądać dookoła.

– Tutaj! – krzyczy babcia, podnosząc rękę i machając jej ponad swoją głową. – Uuu!

– Na miłość boską – wzdycham z irytacją. Chcę wyjść z pomieszczenia, ale babcia idzie w przeciwnym kierunku.

– Nie używaj imienia Pana nadaremno, Olivio – ostrzega mnie, ciągnąc za sobą. – Enid, kochana, wracam do domu.

Enid uśmiecha się, ukazując brak zębów. Trochę jej współczuję; jest bardzo słaba i najwyraźniej w nie najlepszym stanie.

– Gdzie idziesz? – pyta chrapliwym głosem, usiłując usiąść, ale po chwili poddaje się i wzdycha wyczerpana.

– Do domu, kochana. – Babcia podchodzi do łóżka Enid i wysuwa dłoń z mojego uścisku, żeby wziąć ją za rękę. – To moja wnuczka, Olivia. Pamiętasz ją? Spotykałyście się wcześniej.

– Tak? – Spogląda na mnie uważnie, a po chwili babcia do niej w tym dołącza, posyłając mi uśmiech. – Och, tak. Pamiętam.

Uśmiecham się do obu kobiet, wpatrujących się we mnie niemłodymi, mądrymi oczami. Czuję się odrobinę nieswojo pod ich badawczym wzrokiem.

– Miło było cię poznać, Enid.

– Dbaj o siebie, złotko. – Z trudem wysuwa rękę z uścisku babci i unosi ją w powietrzu przede mną, zachęcając mnie, żebym dała jej to, czego chce. Kładę dłoń na jej rękach. – Będzie idealny – mówi, na co przekrzywiam pytająco głowę. – Będzie dla ciebie idealny.

– Kto? – pytam, nerwowo się śmiejąc, i spoglądam na poważną babcię. Wzrusza ramionami i odwraca się do Enid, która z trudem bierze wdech, gotowa, żeby nas oświecić, ale nie mówi nic więcej. Opuszcza rękę i zapada w sen. Przygryzam wargę, żeby nie powiedzieć Enid, że Miller jest już idealny, bez względu na to, jak zaskakująco może to zabrzmieć.

– Hm. – Zamyślone mruczenie babci przykuwa moją uwagę. Obserwuje śpiącą Enid z czułym uśmiechem.

– Nie ma rodziny – odzywa się babcia, natychmiast wzbudzając we mnie smutek. – Leży tu ponad miesiąc i nikt jej nie odwiedził. Wyobrażasz sobie taką samotność?

– Nie – przyznaję, zastanawiając się na jej pytaniem. Mimo że w przeszłości odcięłam się od świata, nigdy nie byłam samotna. Nigdy nie byłam sama. Lecz Miller był.

– Otaczaj się ludźmi, którzy cię kochają – mówi do siebie babcia, lecz chce, żebym ją usłyszała, chociaż nie wiem dlaczego. – Zawieź mnie do domu, kochanie.

Nie tracę czasu; biorę babcię pod rękę i powoli kieruję się do drzwi.

– Jak się czujesz? – pytam, kiedy Miller wychodzi zza rogu. Na jego ponętnych ustach rysuje się uśmiech. Jednak nie uda mu się mnie zmylić. Widziałam zaniepokojenie w jego oczach, zanim nas dostrzegł.

– Oto i on! – radośnie odzywa się babcia. – Jak zwykle elegancki.

Miller bierze ode mnie torbę babci i podaje jej ramię, które z dużym uśmiechem chwyta.

– Niczym róża między dwoma cierniami – chichocze babcia i z zaskakującą siłą przyciąga nas mocniej do siebie. – Do widzenia! – krzyczy, gdy mijamy stanowisko pielęgniarek. – Żegnajcie!

– Do widzenia, pani Taylor! – Pielęgniarki śmieją się do nas, kiedy odprowadzamy babcię do wyjścia z oddziału, a ja posyłam personelowi medycznemu przepraszający uśmiech za jej oryginalne zachowanie. Chociaż naprawdę aż tak bardzo im nie współczuję; wreszcie to nie ja ciągle byłam pod ostrzałem jej ostrego języka.

Po kilku dłuższych chwilach wreszcie wychodzimy ze szpitala. Oboje z Millerem z zadowoleniem idziemy spacerowym krokiem, podczas gdy babcię trzeba nieustannie powstrzymywać, żeby nie wybiegła z miejsca, które traktowała przez cały czas jak więzienie.

Od dwudziestu minut, które zajęło nam dotarcie do samochodu, nie spojrzałam na Millera, choć czułam na sobie jego wzrok. Pewnie chciał ocenić mój nastrój. Jeśli babci nie byłoby między nami, powiedziałabym mu, co czuję, i zaoszczędziłabym mu problemu. Odpowiedź jest prosta. Nie interesuje mnie to i nie chcę nic wiedzieć. O czymkolwiek rozmawiał z Williamem, jakiekolwiek powzięli plany – nie chcę tego wiedzieć. Fakt, że Miller jest we wszystko wprowadzony, nie wzbudza we mnie najmniejszej chęci poznania tych informacji. Jednak dochodzę do wniosku, że William wiedział, że Gracie Taylor jest w Londynie, i postanowił nie uprzedzać mnie o tym. Nie wiem, czy powinnam być na niego zła, czy odczuwać wdzięczność.

– Popatrzcie na pana Szarmanckiego! – komentuje ze śmiechem babcia, kiedy Miller otwiera dla niej tylne drzwi swojego mercedesa i jak prawdziwy dżentelmen zachęca ją gestem ręki do zajęcia miejsca. Miller wczuwa się w swoją rolę. Jeśli to wywołuje u babci szczery uśmiech, nie mam nic przeciwko. Spoglądam na niego spod zmrużonych powiek, usiłując powstrzymać rozbawienie, gdy pomaga babci. – Wiem, co mówię! – oświadcza, rozsiadając się wygodnie na tylnym siedzeniu. – Czuję się jak królowa!

– Jest nią pani, pani Taylor – odpowiada Miller, zamykając drzwi, za którymi chowa lekko zaczerwienione policzki. Gdy zostajemy sami, Miller przybiera zamyślony wyraz twarzy, który naprawdę mi się nie podoba. Gdzie podziała się jego obojętność? Uwielbiam i jednocześnie nienawidzę emocji na jego twarzy. – William chciałby z tobą porozmawiać – szepcze, co jest dobrym pomysłem, biorąc pod uwagę, że babcia znajduje się metr od nas. Nawet jeśli oddzielają ją zamknięte drzwi.

Natychmiast robię się czujna.

– Nie teraz – syczę, wiedząc, że najpewniej oznacza to nigdy. – Teraz co innego jest moim priorytetem.

– Zgadzam się – rzuca natychmiast Miller, zaskakując mnie. Podchodzi do mnie i się schyla, dzięki czemu nasze twarze znajdują się na tym samym poziomie. Jego niebieskie oczy wypełniają mnie poczuciem bezpieczeństwa i spokojem, powodując drganie rąk. – Dlatego powiedziałem mu, że nie jesteś gotowa.

Przestaję walczyć, aby utrzymać ręce przy ciele, i z wdzięcznością zarzucam je wokół jego szyi.

– Kocham cię.

– Już to ustaliliśmy, słodka dziewczyno – szepcze i odsuwa się, żeby spojrzeć na moją twarz. – Pozwól się skosztować.

Nasze usta się stykają, a moje stopy unoszą nad ziemię. Nasze języki zaczynają się pieścić w cudownie delikatnym tempie. Nieustannie przygryzamy swoje wargi, gdy się odsuwamy od siebie. Jestem całkowicie pochłonięta Millerem, zatracona w nim i nieświadoma otoczenia… aż głośne stukanie przywołuje mnie do rzeczywistości. Odsuwamy się od siebie. Miller cicho wzdycha z niedowierzaniem, kiedy odwracamy się w kierunku auta. Nie widzę twarzy babci, ponieważ zasłania ją przyciemniona szyba, ale jeśli mogłabym ją dojrzeć, z pewnością zobaczyłabym, że jest przyklejona do szyby z szerokim uśmiechem.

– Prawdziwy z niej skarb – mruczy Miller, puszczając mnie, i zaczyna poprawiać swoje ubranie. Minęło trochę czasu, odkąd nie zajmował się swoim garniturem, co teraz chętnie nadrabia. Przez dobrą minutę wygładza strój, na co patrzę z uśmiechem. Jego obsesyjne zachowanie uspokaja mnie. Miller strzepuje pyłek, który przeoczył, i odwzajemnia mój uśmiech. Wreszcie kładzie dłoń na moim karku, przysuwa mnie do siebie i składa pocałunek na czole.

Stuk, stuk, stuk!

– Daj mi siłę – szepcze przy mojej skórze. Następnie puszcza mnie i odwraca się w kierunku szyby. – Piękne rzeczy należy celebrować, pani Taylor.

Babcia w odpowiedzi stuka w szybę, na co Miller podchodzi do samochodu i się schyla, marszcząc brwi. Moje rozbawienie natychmiast wzrasta, kiedy Miller również stuka w szybę. Mimo zamkniętych drzwi słyszę zaskoczony oddech babci. Na moim dżentelmenie na niepełny etat nie robi to jednak najmniejszego wrażenia. Ponownie stuka w szybę.

– Miller, zachowuj się – zaczynam się śmiać. Uwielbiam irytację, którą wzbudza w nim nieznośne zachowanie mojej babci.

– Naprawdę jest królową. – Prostuje się i wsuwa dłonie do kieszeni. – Królową…

– Królową ciętego języka? – kończę za niego, kiedy na chwilę milknie, a na jego twarzy pojawiają się lekkie wyrzuty sumienia.

– Czasami – zgadza się, rozśmieszając mnie. – Zawieźmy Jej Królewską Mość do domu. – Wskazuje głową na drugą stronę samochodu. W mig rozumiem jego instrukcję, podchodzę od strony pasażera i wsiadam na tylne siedzenie obok babci.

Po zapięciu pasa spoglądam na babcię, która mocuje się ze swoim zapięciem, więc przechylam się w jej stronę, żeby pomóc.

– Gotowe – mówię, siadając wygodnie, i zaczynam obserwować, jak babcia rozgląda się po bogatym wyposażeniu eleganckiego samochodu Millera. Włącza światło, a po chwili je gasi. Bawi się przyciskami od klimatyzacji, mrucząc z uznaniem, i wciska guzik, który otwiera i zamyka szyby. Następnie dostrzega znajdujący się pomiędzy nami podłokietnik i go opuszcza, powodując tym samym wysunięcie się podstawek na kubki. Jej niemłode, granatowe oczy natychmiast spoglądają na mnie, a jasne usta otwierają się szeroko w zdziwieniu.

– Założę się, że nawet królowa nie ma tak luksusowego auta. – Jej komentarz powinien wywołać uśmiech na mojej twarzy, ale jestem zbyt zajęta rzucaniem nerwowych spojrzeń w kierunku Millera, starając się ocenić reakcję Millera na babcine mieszanie w jego idealnym świecie. Wpatruje się we mnie z zaciśniętą szczęką, a ja nieśmiało uśmiecham się i milcząco wypowiadam słowo „przepraszam”. Miller tylko kręci swoją cudowną głową, niszcząc idealną fryzurę, i z piskiem opon wyjeżdża z parkingu. Niemal natychmiast dochodzę to wniosku, że chce, żeby ta podróż jak najszybciej dobiegła końca, i pragnie do minimum ograniczyć czas, kiedy babcia burzy jego idealnie uporządkowany świat. Aż strach pomyśleć, co by się stało, gdyby mogła dosięgnąć umieszczonych z przodu kontrolek temperatury. W myślach zaczynam się śmiać. A on chciał, żeby babcia wprowadziła się do jego mieszkania? Przecież po pięciu minutach dostałby ataku serca!

Babcia nieustannie gwiżdże z podziwu i radości, podczas gdy Miller lawiruje po londyńskich ulicach pełnych samochodów. Jej zachwyt natychmiast znika, kiedy zauważa moją lewą rękę, którą kładę na siedzeniu przed sobą. Od razu wiem, co przyciąga jej uwagę. Chwyta moją dłoń i przyciąga ją do oczu, żeby w milczeniu się jej przyjrzeć. Nie mogę zrobić nic poza przygotowaniem się na jej reakcję. Spoglądam błagającym wzrokiem we wstecznie lusterko i widzę, że Miller patrzy to na nas, to na drogę.

– Hm – mruczy babcia, pocierając pierścionek opuszkiem kciuka. – Miller, kiedy bierzesz ślub z moją piękną wnuczką? – Unosi siwe brwi i spogląda na mnie, choć pytanie skierowała do Millera. Mam ochotę zapaść się pod ziemię. Niech lepiej szybko wymyśli jakąś dobrą odpowiedź, bo nie mam zielonego pojęcia, co powiedzieć babci. Muszę coś zrobić, żeby przestała się we mnie tak wpatrywać. Moje policzki płoną, a gardło się ściska, uniemożliwiając mi mowę. – No słucham? – ponagla go do odpowiedzi.

– Nigdy. – Krótka, ostra odpowiedź Millera sprawia, że wstrzymuję oddech. Rozumiem go i fakt, że bez problemu potrafi to powiedzieć mojej energicznej babci. Ale nie jestem pewna, czy ona go zrozumie. W tych sprawach jest tradycjonalistką.

– Dlaczego nie? – brzmi urażona, niemal zła, na co zaczynam się zastanawiać, czy może go dosięgnąć i zdzielić po głowie. Pewnie gdyby chciała, mogłaby. – Co z nią nie tak?

Gdybym była w stanie, wybuchnęłabym śmiechem. Co jest ze mną nie tak? Wszystko!

– Pierścionek jest symbolem mojej miłości, pani Taylor. Wiecznej miłości.

– Wszystko pięknie i ślicznie, ale w takim razie co robi na palcu przeznaczonym na obrączkę?

– Ponieważ niezwykły pierścionek od pani zajmuje miejsce na drugiej dłoni Olivii, a nie chciałbym być nieuprzejmy i prosić ją, żeby zdjęła coś, co jest w jej życiu dłużej niż ja.

Przepełnia mnie dumą, ale babcia jest kompletnie zaskoczona.

– Nie można ich po prostu zamienić?

– Chcesz mnie wydać za mąż? – pytam wreszcie, odzyskując mowę.

– A co? – prycha, gdy trochę ucieram jej nosa. Nawet rozsądne wytłumaczenie Millera nie zmniejszyło jej zniesmaczenia. – Chcesz wiecznie żyć w grzechu?

Jej niefortunny dobór słów nie daje mi spokoju. Ja i Miller wpatrujemy się w siebie; moje oczy są szeroko otwarte, a jego czujne.

Grzech.

Babcia nie wie o wielu grzesznych sprawach, z którymi mój biedny umysł musi się uporać. Nie chciałam jej o tym mówić, bez względu na to, jak bywa energiczna, i z pewnością nie powiem jej tego teraz. Nie teraz, kiedy jest osłabiona po ataku sercu, choć po wizycie w szpitalu wydaje się bardziej pyskata i wygadana. Miller odwraca się i wpatruje w jezdnię, a ja nadal siedzę spięta na swoim miejscu. Natomiast babcia nie odrywa oczu od mojego cierpiącego na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne mężczyznę, byłej męskiej prostytutki i słynnego mężczyzny do towarzystwa.

Wzdycham głęboko. Nawet nie mam siły, żeby zrobić w myślach listę grzesznych uczynków Millera.

– Planuję wielbić pani wnuczkę do końca swoich dni, pani Taylor – mówi cicho Miller, ale zamyślone mruknięcie babci wskazuje, że doskonale usłyszała jego odpowiedź.

Mimo że ciągle powtarzam sobie, że nic poza jego zapewnieniami się nie liczy, błogosławieństwo babci jest dla mnie bardzo ważne. Sądzę, że je mam. Muszę po prosto sobie powtarzać, że niepełna wiedza babci nie niesie ze sobą konsekwencji. I że nie zmieniłaby opinii, gdyby poznała wszystkie niepokojące detale z życia Millera.

– Zajechaliśmy do domu, moja pani. – Miller przerywa moje myśli, kiedy zatrzymujemy się przed domem babci.

Na chodniku zauważam George’a i Gregory’ego. Obaj siedzą na niskim ogrodzeniu ogrodu i wyglądają na zaniepokojonych.

Nie mam zamiaru tracić czasu ani siły na martwienie się bliskim spotkaniem Millera z Gregorym. Niech się lepiej normalnie zachowują.

– Co oni tu robią? – gdera babcia. Nie ma zamiaru wychodzić z samochodu, lecz czeka, żeby Miller otworzył drzwi. Nie zwiedzie mnie. Uwielbia, jak się wokół niej skacze. Choć w normalnych okolicznościach i tak ją wyjątkowo traktujemy. – Nie jestem inwalidką.

– Pozwoli pani, że się z tym nie zgodzę – odpowiada zdecydowanie Miller, podając jej dłoń, którą chwyta z lekkim grymasem. – I proszę schować pazurki, pani Taylor.

Chichoczę do siebie, kiedy wysiadam z samochodu, słysząc, jak babcia prycha na Millera.

– Co za tupet!

– Widzę, że Olivia miała dobrą nauczycielkę – mruczy, puszczając babcię, gdy podchodzi do niej zatroskany George.

– Jak się czujesz, Josephine? – pyta George, chwytając babcię pod ramię.

– Doskonale! – Przyjmuje oferowaną pomoc, co oznacza, że jej potrzebuje, i daje się prowadzić ścieżką w ogrodzie. – Co u ciebie, Gregory? – chce wiedzieć, gdy go mija. – A u Bena?

Powiedział jej?! Spoglądam na mojego przyjaciela podobnie jak Miller i George. Cztery pary oczu wpatrzone w Gregory’ego powodują, że mężczyzna zaczyna się niespokojnie wiercić.

Szoruje butami o beton i nerwowo na nas zerka, gdy wpatrujemy się w niego, czekając na odpowiedź.

– Hm, no tak, w porządku. U nas w porządku. A ty, babciu, jak się czujesz?

– Doskonale – rzuca natychmiast i szturcha George’a. – Napijmy się herbaty.

Wszyscy wracają do rzeczywistości i idą za babcią i George’em w kierunku domu. Szybko ich wyprzedzam, żeby otworzyć drzwi i przytrzymać je, kiedy przechodzą. Głęboki wdech, który babcia bierze, przechodząc przez próg, i sposób, w jaki patrzy na swój dom, napełniają mnie radością, która może równać się jedynie ze szczęśliwymi chwilami, gdy Miller poświęca mi całą uwagę.

Jej obecność w domu i słuchanie jej ciętego języka pozwalają mi zapomnieć o skomplikowanych kwestiach, z którymi nie mam ochoty się konfrontować.

Gdy Gregory wchodzi do domu, mruga do mnie zawadiacko, co zwiększa moją radość. Za nim idzie Miller, który chwyta drzwi i kiwa na mnie, że mogę je puścić.

– Jaki z ciebie dżentelmen – droczę się.

Odwracam się i widzę, że babcia prowadzi George’a do kuchni na tyłach domu, mimo że powinna usiąść na kanapie, a może nawet położyć się do łóżka. Zapowiada się trudne zadanie. Babcia jest niemożliwa!

Wznoszę oczy i ruszam za nią z postanowieniem ustalenia kilku zasad, ale ostry klaps natychmiast mnie zatrzymuje. Pośladek zaczyna mnie piec, więc rozmasowuję go, obracając się do Millera, który zamyka drzwi.

– Auć!

Auć? Czy naprawdę to powiedziałam? Miller Hart, mój mężczyzna, którego maniery mógłby zawstydzić rodzinę królewską, dał mi klapsa?! To nie było lekkie klepnięcie, ale klaps. I to całkiem mocny.

Powoli odwraca swoją idealnie poważną twarz i nabiera powietrza, gdy wygładza marynarkę. Dbałość i czas, które na to poświęca, są niedorzeczne, zwłaszcza gdy stoję przed nim kompletnie oniemiała i czekam na coś… cokolwiek.

– No zrób coś! – wyrzucam z siebie, rozmasowując tyłek. Kończy poprawiać swoją idealną marynarkę, a następnie odgarnia idealne włosy z cholernie idealnej twarzy. Jego oczy ciemnieją, na co instynktownie krzyżuję nogi.

– Jeszcze jednego? – pyta niewinnie z figlarnym błyskiem w oku. Biorę głęboki wdech i nie wypuszczam powietrza, przygryzając z całej siły dolną wargę. Co w niego wstąpiło? Czyżby udzieliło mu się swawolne zachowanie babci? – Mam ochotę zanurzyć zęby w twoim boskim tyłeczku.

Wypuszczam nagromadzone powietrze z płuc i czuję, jak pochłania mnie seksualne podniecenie. Drań! Nie ma zamiaru skończyć tego, co zaczął. Ale to nie ostudza mojej żądzy. Niech go szlag! Miller powoli, jakby polował, podchodzi do mnie. Nie spuszczam z niego oczu, aż staje przede mną, i czuję na sobie jego oddech.

– Kochana babcia nie jest w stanie wymachiwać ostrym nożem. – Porusza znacząco brwiami. To najbardziej nietypowe dla niego zachowanie, jakie widziałam w ciągu naszej znajomości. Nie potrafię opanować śmiechu, a Miller nie obraża się, jak bym się spodziewała. Również się śmieje. Podczas gdy moje desperackie pożądanie jego ciała słabnie, obezwładniająca radość zalewa moje ciało, co uważam za dobry kompromis.

– Nie bądź taki pewien. – Chichoczę, kiedy chwyta mnie w pasie i odwraca w ramionach, a następnie prowadzi mnie korytarzem, opierając brodę o mój bark. – Myślę, że lekarstwa wyostrzyły jej pazurki.

Miller przysuwa usta do mojego ucha, co powoduje, że zamykam oczy i rozkoszuję się jego dotykiem.

– Zgadzam się – szepcze, przygryzając płatek mojego ucha.

Nie muszę zwalczać płomieni pożądania szalejących w moim ciele, ponieważ w chwili gdy wpadam do kuchni i widzę, jak babcia nalewa wodę do czajnika, zmieniają się one w płomienie złości.

– Babciu!

– Mówiłem jej! – George wzdycha, unosząc ze zniecierpliwieniem ręce, i siada. – Nie da sobie nic powiedzieć!

– Też próbowałem – wtrąca się Gregory, żebym miała jasny obraz sytuacji, po czym siada przy kuchennym stole. Spogląda na mnie i kręci głową. – Nie mam ochoty wysłuchiwać komentarzy. I tak mi się już oberwało.

W ułamku sekundy zalewa mnie poczucie winy, gdy słyszę słowa mojego najlepszego przyjaciela. Dopiero brzdęk czajnika o umywalkę przypomina mi o złości.

– Na miłość boską! – krzyczę i pędzę przez kuchnię. Babcia zaczyna się lekko chwiać. Miller natychmiast robi się czujny. Słyszę też odsunięcie dwóch krzeseł, co wskazuje, że Gregory i George również są w gotowości. – Dlaczego po prostu nas nie posłuchasz?! – wrzeszczę. Czuję, że złość i niepokój mieszają się ze sobą, przyprawiając mnie o drżenie, gdy przytrzymuję babcię.

Koniec wersji demonstracyjnej.