Korekta

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Never Judge a Lady by Her Cover

Copyright © 2014 by Sarah Trabucchi.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5445-6

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Carrie Ryan, Sabrinie Darby i Sophie Jordan,

które dotrzymały sekretów Chase’a.

Baxterowi, który zachowuje w tajemnicy

wszystkie moje sekrety.

I lady V., która gdy dorośnie,

będzie mieć własne wspaniałe sekrety.

Chase

Marzec 1823.

Zamek Leighton Basildon, Essex

„Kocham cię”.

Te dwa krótkie słowa miały w sobie niewiarygodną moc.

Ale lady Georgiana Pearson – córka jednego księcia i siostra drugiego, panna o wyglądzie nieskalanej dziewicy, doskonale urodzona przedstawicielka socjety, nauczona, co to honor i obowiązek – nigdy w życiu ich nie słyszała.

Arystokraci nie mieli zwyczaju kochać.

A jeśli nawet kochali, to nie posuwali się do czegoś tak pospolitego jak wyznawanie uczuć.

Kiedy więc te słowa tak łatwo popłynęły z jej ust, sama była zdumiona. Przez szesnaście lat życia nie doświadczyła niczego, w co wierzyłaby równie mocno. Nigdy dotąd nie czuła tak przemożnej ochoty, by pozbyć się brzemienia oczekiwań, jakie dźwigała na swoich barkach z powodu nazwiska, przeszłości i pozycji rodziny.

Tak. Miłość ją wyzwoliła.

Bo przecież nic nie dawało się porównać z tą piękną chwilą – w ramionach mężczyzny, którego kochała i z którym spędzi resztę życia. Mężczyzny, z którym zbuduje przyszłość, nie przejmując się nazwiskiem, rodziną i reputacją.

Jonathan ją ochroni.

Sam to mówił, kiedy osłaniając ją przed marcowym zimnem, przyprowadził tutaj, do stajni w jej rodzinnym majątku.

Jonathan będzie ją kochał.

Szeptał jej czułe słówka, a jego dłonie gorączkowo uwijały się przy tasiemkach i haftkach sukni. Obiecywał, że da jej wszystko, gdy jego palce były zajęte pieszczotami.

Odwzajemniła się szeptanymi czule wyznaniami, oddając mu całą siebie.

Jonathan.

Przywarła mocniej do jego szczupłego, muskularnego ciała. Leżeli na kłującej słomie, pod przykryciem z ciepłej końskiej derki, szorstkiej i drapiącej, która teraz wydawała jej się miękka i przyjemna.

Miłość. Opiewana w niezliczonych sonetach i madrygałach, w baśniach i powieściach.

Miłość. Nieuchwytne uczucie, które sprawiało, że mężczyźni płonęli pożądaniem i namiętnością.

Miłość. Odmieniająca życie siła, która spowija dni i noce cudownym blaskiem. Uczucie rozpaczliwie poszukiwane przez wszystkich ludzi na świecie.

Tymczasem ona je odnalazła. Podczas zimowego chłodu, w ramionach tego wspaniałego chłopca. Nie, mężczyzny. Był przecież mężczyzną, a ona kobietą – stała się nią dzisiaj, gdy przytulał ją mocno do siebie.

Jonathan poruszył się pod nią. Wtuliła się w niego, naciągając koc na ich splecione ciała.

– Jeszcze nie.

– Muszę. Jestem im potrzebny.

– Mnie też jesteś potrzebny – powiedziała figlarnie.

Ciepła, szorstka dłoń na gładkim ramieniu przyprawiała ją o rozkoszny dreszcz. Tak rzadko ktoś jej dotykał – była przecież córką, a także siostrą księcia. Dziewiczą. Nieskalaną. Nietkniętą.

Aż do dziś.

Uśmiechnęła się szeroko. Matka wpadnie w złość, kiedy się dowie, że debiut córki jest już zbędny i nie na miejscu. A brat – Książę Pogardy, najbardziej nieznośny z utytułowanych arystokratów, jakich widział Londyn – cóż, nie wyrazi aprobaty.

Georgiana nie dbała o to. Chciała zostać panią Jonathanową Tavish. Co z tego, że nie zachowa tytułu lady, którego miała prawo używać? Nie zależało jej na nim. Pragnęła tylko Jonathana.

Wiedziała, że brat zrobi wszystko, co w jego mocy, aby nie doszło do tego małżeństwa, ale to już nie miało znaczenia. Nic jej nie powstrzyma.

Mleko się rozlało i już do dzbanka nie wróci.

A Georgiana leżała w stodole i była z tego zadowolona.

Poruszył się pod nią, wyślizgując się z ciepłego kokonu. Pod derkę wpłynęło nagle chłodne zimowe powietrze, przyprawiając ją o gęsią skórkę.

– Powinnaś się ubrać – stwierdził, wciągając spodnie. – Jeśli ktoś nas przyłapie…

Nie musiał kończyć zdania. Powtarzał to od dwóch tygodni, od ich pierwszego pocałunku, w każdej ukradzionej chwili. Gdyby ktoś ich przyłapał, czekałaby go chłosta albo coś znacznie gorszego.

A jej reputacja byłaby zrujnowana.

Ale po dzisiejszych wydarzeniach ta reputacja i tak była zrujnowana. A ona wcale się nie przejmowała. To nie miało znaczenia.

Skoro i tak się pobiorą i zaczną nowe życie…

Przecież się kochali.

Nie było czego zazdrościć arystokracji. Można jej było tylko współczuć. Co to za życie bez miłości?

Westchnęła i przyglądała się Jonathanowi, nie kryjąc zachwytu, gdy z wdziękiem wkładał koszulę i wsuwał ją w spodnie, a następnie wciągał buty. Oszczędnymi i płynnymi ruchami zawiązał fular, włożył marynarkę i zimowy płaszcz.

Gdy skończył, odwrócił się w stronę drabiny biegnącej na dół i przystanął – muskularny, szczupły i silny.

Bez niego nagle zrobiło jej się zimno, więc otuliła się szczelniej kocem.

– Jonathanie! – zawołała cicho, bojąc się, że ktoś może usłyszeć.

Spojrzał na nią. Dostrzegła w jego oczach coś, czego nie potrafiła jeszcze nazwać.

– O co chodzi?

Uśmiechnęła się, nagle onieśmielona. Było to dziwne, zważywszy, co przed chwilą zrobili.

– Kocham cię – wyznała znowu, zachwycona, że słowa tak łatwo wypłynęły z jej ust, otulając ją obłokiem prawdy i piękna.

Zawahał się na szczycie drabiny, bez wysiłku odchylił się w tył i zawisł, jakby unosił się w powietrzu. Przez chwilę nic nie mówił. Trwało to na tyle długo, że poczuła, jak marcowy chłód przenika ją do szpiku kości. Nagle poczuła pierwsze, nieśmiałe ukłucie niepokoju.

A on posłał jej ten zuchwały i bezczelny uśmiech, którym podbił jej serce. Uwodził ją tym uśmiechem od dwóch tygodni, aż w końcu mu uległa. Przyprowadził ją do stodoły, przełamał pocałunkami jej wahanie, obsypał słodkimi obietnicami i wziął wszystko, co mogła mu dać.

Nie, to nie tak. Wcale tego nie wziął. Sama mu dała. Dobrowolnie.

Przecież go kochała. I on też ją kochał.

Nie wyraził tego słowami, ale pieszczotami, prawda?

Ogarnęło ją zwątpienie – zupełnie nowe uczucie, którego lady Georgiana, córka jednego księcia i siostra drugiego, nigdy wcześniej nie doświadczyła.

Powiedz to, błagała w duchu. Powiedz mi to.

Po nieskończenie długiej chwili rzucił:

– Jesteś słodką dziewczyną.

I zniknął jej z oczu.

1

Dziesięć lat później

Worthington House

Londyn

Patrząc wstecz na dwudziesty siódmy rok swojego życia, Georgiana Pearson wskazałaby na pewien satyryczny rysunek. Od niego wszystko się zaczęło.

Ta przeklęta karykatura.

Gdyby zamieszczono ją w „Skandalach” rok albo pięć lat wcześniej, albo nawet kilka lat później, nic a nic by jej to nie obeszło. Ale pojawiła się właśnie piętnastego marca w najbardziej plotkarskim brukowcu, jaki wychodził w Londynie.

Strzeż się Id Marcowych…[1], też coś.

Oczywiście, rysunek ukazał się w związku z zupełnie inną datą, przypadającą dwa miesiące wcześniej – z piętnastym stycznia. Tamtego dnia Georgiana, niezamężna matka o całkowicie zrujnowanej reputacji, naznaczona skandalem siostra księcia Leighton, postanowiła wziąć sprawy we własne ręce i powrócić do towarzystwa.

I dlatego tu teraz stała, w kącie sali balowej Worthington House, zbierając siły do powtórnego przekroczenia granicy świata wyższych sfer. Czuła na sobie wzrok całego Londynu.

Te spojrzenia ją osądzały.

To nie był pierwszy bal od chwili, gdy jej reputacja legła w gruzach – ale z pewnością pierwszy, na którym jej twarzy nie zasłaniała ani maska, ani makijaż. Dopiero teraz występowała jako Georgiana Pearson, diament pierwszej wody, niestety ze skazą.

Pierwszy bal, na którym wystawiła się jawnie na publiczne potępienie.

Georgiana wcale nie martwiła się statusem, jaki miała w towarzystwie. W istocie była nawet zadowolona, i to z wielu powodów, spośród których za najważniejszy uważała jeden: dama o zszarganej reputacji nie musiała już przejmować się etykietą.

Lady Georgiana Pearson – która nie rościła sobie pretensji do używania tego tytułu i nie zasługiwała na to, by nazywać ją damą – była zachwycona swoją zrujnowaną reputacją. Bo właśnie dzięki niej stała się bogatą i wpływową właścicielką Upadłego Anioła, najbardziej skandalicznej i najpopularniejszej w Londynie jaskini hazardu, a także tajemniczym „dżentelmenem” znanym jako Chase, który siał postrach w Królestwie.

I nie miało żadnego znaczenia, że jest on kobietą.

Tak, Georgiana wierzyła, że dziesięć lat temu, gdy jej los ważył się na szali, niebiosa okazały się dla niej łaskawe.

Skazana na wygnanie z towarzystwa, nie mogła się spodziewać zaproszeń na bale, herbatki, pikniki i inne towarzyskie imprezy. Pozbawiło ją to wątpliwej przyjemności korzystania z opieki batalionów przyzwoitek, prowadzenia pustych konwersacji przy chłodnej lemoniadzie i udawania, że interesują ją trzy nieśmiertelne tematy rozmów młodych arystokratek: bezmyślne plotki, nowinki mody oraz dżentelmeni do wzięcia.

Nie obchodziły jej plotki, bo rzadko miały coś wspólnego z prawdą, a jeśli nawet, to nie ujawniały jej całej. Wolała sekrety zdradzane przez wpływowych mężczyzn, którzy sprzedawali jej informacje o skandalach.

Nie obchodziła jej też moda. Suknie bywały zbyt często znakiem niewieściej słabości, sprowadzając rolę damy do wygładzania fałd spódnicy, a co bardziej zuchwałych kobiet – do ich podnoszenia. Kręcąc się po salonach swojego piekła, stapiała się z tłem, wkładając jedwabne suknie w jaskrawych kolorach, takie same, w jakie stroiły się londyńskie prostytutki, ale w innych miejscach wolała korzystać ze swobody, którą zapewniały spodnie.

Nie obchodzili jej również dżentelmeni. Nie dbała o to, czy są przystojni, inteligentni czy utytułowani. Wystarczyło, że mieli pieniądze do przegrania. Od lat naśmiewała się z kawalerów, których londyńskie damy uznały za nadających się do małżeństwa – ich nazwiska widniały w księdze zakładów w Upadłym Aniele. Zgadywano, kim będą ich przyszłe żony, przewidywano daty ślubu i wieszczono przyszłe potomstwo. Z wysokości apartamentu właścicieli w swoim kasynie obserwowała, jak każdy z nich – co jeden to bogatszy, przystojniejszy i lepiej urodzony – w końcu wpadał w sidła i dawał się zakuć w małżeńskie kajdany.

I dziękowała swojemu stwórcy za to, że nie musiała brać udziału w tej niemądrej zabawie, że nie musiała o nikogo zabiegać i wychodzić za mąż.

Nie, lady Georgiana Person, która straciła reputację w wieku szesnastu lat – i od dekady była ostrzeżeniem dla wszystkich dam z socjety, które chciałyby pójść w jej ślady – wcześnie odebrała lekcję na temat mężczyzn i na szczęście nie dała nikomu zaciągnąć się przed ołtarz.

Aż do teraz.

Falujące wachlarze ukrywały przytłumione szepty, znaczące uśmieszki i chichoty. Muskały ją spojrzenia, które starannie udawały, że jej nie widzą, przeklinając ją za grzeszną przeszłość. I za teraźniejszość. I bez wątpienia za jej tupet. Za kalanie skandalem ich nieskazitelnego świata.

Chryste. Co za męka.

Udręka zaczynała się od sukni. Ciasny gorset powoli ją zabijał. Niezliczone warstwy halek ograniczały ruchy. Gdyby była zmuszona uciekać, od razu upadłaby na twarz, a ta rozjazgotana horda arystokratycznych dam pożarłaby ją żywcem.

Wyobraźnia podsunęła jej stosowny obrazek i niewiele brakowało, by się uśmiechnęła. Naprawdę niewiele. Samo wyobrażenie, że może ją spotkać taki koniec, zgasiło jednak uśmiech w zarodku.

Nigdy w życiu nie miała tak przemożnej ochoty, by się wiercić, ale stała spokojnie, bo nie chciała, by widzieli w niej bezbronną ofiarę. Nie da im tej przyjemności. Usiłowała się skupić na zadaniu, które przed sobą postawiła.

Na zdobyciu męża.

Jej celem był lord Fitzwilliam Langley, przyzwoity, utytułowany dżentelmen, który rozpaczliwie potrzebował pieniędzy, a także ochrony. Miał tylko jeden jedyny sekret – za to taki, którego ujawnienie nie tylko zrujnowałoby mu reputację, lecz także wtrąciłoby go do więzienia.

Idealny mąż dla damy, która potrzebowała wyłącznie przywilejów małżeństwa, a nie jego zasad.

Niech tylko ten przeklęty człowiek wreszcie się pojawi.

– Pewna mądra kobieta powiedziała mi kiedyś, że po kątach kryją się tylko tchórze.

Powstrzymała jęk, ale nie odwróciła się w stronę znajomego głosu księcia Lamont.

– Myślałem, że nie obchodzi cię życie towarzyskie.

– Nonsens. Nawet je lubię, ale i tak nie przepuściłbym takiej okazji jak pierwszy bal lady Georgiany. – Spojrzała na niego wilkiem. – Uważaj, bo cały Londyn obiegnie plotka, że źle potraktowałaś księcia.

Książę ów, ogólnie znany jako Temple, był jej wspólnikiem w interesach, współwłaścicielem Upadłego Anioła, a kiedy chciał, potrafił być niezmiernie irytującym typem. Odwróciła się do niego z promiennym uśmiechem.

– Przyszedłeś napawać się moim widokiem?

– Czy nie zapomniałaś zakończyć swojej kwestii grzecznościowym „Wasza Książęca Mość”? – zripostował bez wahania.

– Na pewno nie.

– Jeśli chcesz złapać arystokratycznego męża, to lepiej podciągnij się z tytulatury.

– Wolę się podciągnąć w innych dziedzinach. – Policzki zaczynały ją boleć od przylepionego uśmiechu.

– Na przykład w jakich?

– W wymierzaniu zemsty zarozumiałym arystokratom, którzy napawają się moim bólem.

– To raczej nie jest kobieca umiejętność.

– Zapomniałam już, co nią jest.

– Nie wierzę. – Błysnął w uśmiechu zębami, których biel podkreślała oliwkową cerę. Miała ochotę zedrzeć mu z twarzy ten uśmiech, ale spojrzała tylko spode łba, mrucząc pod nosem inwektywy. Zachichotał. – To też nie jest zbyt kobiece.

– Kiedy wrócimy do klubu…

– Twoja przemiana jest niesamowita – przerwał jej. – Z trudem cię rozpoznałem.

– I o to chodziło.

– Jak to zrobiłaś?

– Mniej szminki i różu. – Georgiana najczęściej występowała publicznie jako Anna, kurtyzana z Upadłego Anioła. Anna miała mocny makijaż, nosiła ekstrawaganckie peruki i uwydatniała biust. – Mężczyźni widzą to, co chcą widzieć.

– Akurat – powiedział, wyraźnie niezadowolony z jej słów. – Co ty masz na sobie, do diabła?

Palce aż ją zaświerzbiły z nagłej ochoty, by wygładzić spódnicę.

– Suknię.

Kreacja miała kolor dziewiczej bieli i pasowałaby komuś znacznie bardziej niewinnemu niż ona. Kogoś, kto nie wywoływał skandali. Dla osoby, którą była, zanim to, co uczyniła z własnym życiem, stało się sprawą publiczną.

– Widziałem cię już w sukni. Ale to… – Temple zamilkł, ogarniając wzrokiem jej strój. Zamaskował śmiech kasłaniem. – Nie przypomina żadnej kreacji, w jakich cię dotąd widywałem. – Znowu zamilkł, przyglądając jej się uważniej. – Te piórka sterczą ci z włosów na wszystkie strony.

– Podobno to ostatni krzyk mody.

– Wyglądasz śmiesznie.

Tak jakby sama tego nie wiedziała.

– Twój wdzięk nie zna granic.

– Muszę pilnować, żeby nie przewróciło ci się w głowie.

To jej zupełnie nie groziło. Nie tu, w otoczeniu wroga.

– Nie powinieneś raczej zająć się żoną?

Popatrzył w głąb sali balowej i zatrzymał spojrzenie na błyszczących kasztanowych włosach kobiety, która tańczyła na środku parkietu.

– Twój brat z nią tańczy. Użycza jej cząstki swojej reputacji, więc pomyślałem, że mógłbym uczynić to samo dla jego siostry.

Spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Masz wysokie mniemanie o własnej reputacji.

Zaledwie kilka miesięcy temu Temple zyskał przydomek Książę Zabójca, sądzono bowiem, że zamordował swoją przyszłą macochę w przeddzień jej ślubu. Socjeta przyjęła go z powrotem na swoje łono dopiero wtedy, kiedy udowodniono, że oskarżenie było fałszywe. Poślubił wówczas kobietę, którą rzekomo miał zabić. Ale księcia i tak otaczała aura niegasnącego skandalu – zwłaszcza że kilka lat spędził najpierw na ulicach, a potem na ringu Upadłego Anioła, staczając walki gołymi pięściami.

Temple nosił wprawdzie tytuł księcia, ale jego reputacja była porządnie zszargana – w przeciwieństwie do reputacji jej brata. Simon był doskonałym przedstawicielem świata, w którym się urodził. Tańcząc z żoną Temple’a, utrwalał jej dobre imię, nie mówiąc już o arystokratycznym tytule jej męża.

– Twoja reputacja mogłaby mi przynieść więcej szkody niż pożytku.

– Nonsens. Książęta są powszechnie kochani. Jest nas niewielu, więc nie ma co kręcić nosem. – Z drwiącym grymasem podał jej rękę. – Zechce pani ze mną zatańczyć, lady Georgiano?

– Żartujesz sobie.

W miejsce drwiącego grymasu pojawił się szeroki uśmiech, a w ciemnych oczach Temple’a zabłysły iskierki humoru.

– Nie śmiałbym żartować z twojego odkupienia.

Spojrzała na niego zwężonymi oczami.

– Potrafię ci odpłacić, wiesz?

– Kobiety takie jak ty, Anno, nie odmawiają książętom.

– Nie nazywaj mnie tak.

– Kobietą?

Wsunęła rękę w jego dłoń, doprowadzona do cichej furii.

– Szkoda, że cię nie zabili na ringu.

Przez kilka lat jego walki były conocną atrakcją Upadłego Anioła. Ci, którzy zaciągnęli w klubie długi, mogli odzyskać utracone fortuny, pokonując niezwyciężonego Temple’a na ringu. Dopiero kontuzje i żona skłoniły go do rezygnacji z boksu.

– Nie myślisz tak. – Temple wyciągnął ją z kąta. – Uśmiechaj się.

Zrobiła, co kazał, ale czuła się jak skończona idiotka.

– Właśnie że myślę.

– Wcale nie, ale nie będę drążył tego tematu, bo jesteś teraz zbyt przerażona wielkim światem i tym, co masz zamiar zrobić.

Zesztywniała w jego ramionach.

– Nie jestem przerażona.

Rzucił jej kose spojrzenie.

– Oczywiście, że jesteś. Myślisz, że tego nie rozumiem? Albo Bourne? I Cross? – dodał, wymieniając nazwiska pozostałych właścicieli Upadłego Anioła. – Wszyscy musieliśmy wygrzebać się z błota i wyjść z powrotem na światło dzienne, a potem energicznie zabiegać o akceptację tego świata.

– Z mężczyznami jest inaczej. – Słowa popłynęły z jej ust, nim zdążyła pomyśleć. Przez jego twarz przemknęło zdziwienie. Uświadomiła sobie, że zaakceptowała w ten sposób jego punkt widzenia. – Do diabła!

– Musisz powściągnąć swój niewyparzony język – poradził przyciszonym głosem – jeśli chcesz, żeby uwierzyli, że twój tragiczny przypadek nie zasługuje na miano skandalu.

– Doskonale sobie radziłam, zanim się zjawiłeś.

– Schowałaś się do kąta.

– Wcale się nie schowałam.

– To co robiłaś?

– Czekałam.

– Aż zgromadzeni tu ludzie skierują do ciebie oficjalne przeprosiny?

– Miałam raczej nadzieję, że pochłonie ich zaraza – mruknęła.

Zachichotał.

– Gdyby życzenia miały taką moc… – Zawirował z nią na parkiecie. Światła świec zamieniły się przed jej wzrokiem w długie pasma. – Przyjechał Langley.

Wicehrabia wszedł na salę przed niespełna pięcioma minutami. Natychmiast go zauważyła.

– Widziałam.

– Nie spodziewasz się chyba, że to będzie normalne małżeństwo – rzucił Temple.

– Nie.

– To dlaczego nie zrobisz tego, co potrafisz najlepiej?

Jej wzrok powędrował ku przystojnemu mężczyźnie na drugim końcu sali. Temu, którego wybrała na męża.

– Sądzisz, że szantaż jest najlepszym sposobem na zdobycie męża?

– Ja byłem szantażowany, zanim znalazłem żonę – odparł z uśmiechem.

– Tak, ale z tego, co wiem, mężczyźni przeważnie nie są masochistami, Temple. Od ponad roku powtarzasz, że powinnam wyjść za mąż. Ty i Bourne, i Cross – dodała, wymieniając współwłaścicieli Upadłego Anioła. – Nie mówiąc już o moim bracie.

– A tak, słyszałem, że książę Leighton wyznaczył nagrodę za twoją głowę w postaci sowitego posagu. Aż dziw bierze, że jeszcze tu stoisz. Ale co z miłością?

– Miłość? – Nie potrafiła wymówić tego słowa bez pogardy.

– Na pewno o niej słyszałaś. Opisują ją w sonetach i wierszach. No wiesz… i żyli długo i szczęśliwie.

– Owszem, słyszałam – powiedziała. – Ale ponieważ rozmawiamy o małżeństwie w najlepszym razie z rozsądku, a w najgorszym z konieczności spłacenia długów, nie sądzę, aby brak miłości był tu jakimś problemem. A poza tym to wymysł głupców.

– No to jesteś otoczona przez głupców.

– I to z każdej strony. Zadurzonych do nieprzytomności. Przypomnij sobie, jakie to miało konsekwencje.

– Co masz na myśli? Małżeństwo? Dzieci? Szczęście?

Westchnęła. Rozmawiali na ten temat setki razy. Tysiące. Jej brat przeżywał małżeńską idyllę, więc nieustannie zachwalał to rozwiązanie każdemu, kogo miał pod ręką. Nie wiedział tylko, że Georgiana nie jest stworzona do takiej idylli. Odsunęła tę myśl.

– Jestem szczęśliwa – skłamała.

– Nie. Jesteś bogata. I wpływowa. Ale nie jesteś szczęśliwa.

– Szczęście bywa przeceniane – stwierdziła, wzruszając ramionami, gdy przemykali w tańcu na drugą stronę sali. – Jest nic niewarte.

– Jest warte każdej ceny. – Tańczyli w milczeniu przez długą chwilę. – I dobrze to rozumiesz, bo po co byś to robiła, jeśli nie dla szczęścia?

– Nie jest mi potrzebne.

– Nie mówię o twoim szczęściu.

Nie miała zamiaru udawać, że nie rozumie.

– Wiem, że masz na myśli Caroline.

Jej córka była coraz starsza. Skończyła dziewięć lat, niedługo będzie miała dziesięć, wkrótce dwanaście, potem dwadzieścia. Właśnie z tego powodu Georgiana zjawiła się na balu. Podniosła wzrok na swojego wysokiego partnera. Uratował ją tyle razy, podobnie jak ona jego. Powiedziała mu prawdę.

– Myślałam, że mogę ją ocalić – odezwała się cichym głosem. – Trzymałam się z dala od niej.

Przez zbyt wiele lat. Ze szkodą dla nich obu.

– Wiem – odpowiedział równie cicho. Cieszyła się, że w tańcu nie musi zbyt często patrzeć mu w oczy. Nie wiedziała, czy by to zniosła.

– Chciałam ją przed tym ochronić – powtórzyła. – Ale to nie wystarczyło. Potrzebuje czegoś więcej.

Georgiana zrobiła, co mogła. Odesłała Caroline na wychowanie do domu swojego brata. Starała się, by dziewczynka nie odczuwała piętna związanego z okolicznościami swoich narodzin.

I to się udawało, aż do teraz. Aż do ubiegłego miesiąca.

– Chyba nie mówisz o tym rysunku – ciągnął Temple.

– Oczywiście, że mówię o rysunku.

– Co kogo obchodzą brukowce?

– Obchodzą. I wiesz to lepiej niż inni.

Krążyły niezliczone plotki – podobno brat powiedział, że nie może jej wprowadzić do towarzystwa, że go o to błagała. Że nalegał, aby jako niezamężna matka trzymała się w ukryciu. Podobno sąsiedzi słyszeli krzyki. Szlochy. Wyzwiska. Powiadano, że książę skazał ją na wygnanie, a ona powróciła bez jego zgody.

Plotkarskie rubryki prześcigały się w rewelacjach, zamieszczając sążniste artykuły o powrocie Georgiany Pearson, Królowej Skandalu.

Uznała, że to nawet zgrabne przezwisko – skandal wydawał się idealnym partnerem dla pogardy, której księciem nazywano przed długi czas jej brata.

Najpopularniejszy ze szmatławców, „Skandale”, zamieścił słynny rysunek, zarazem skandalizujący i bluźnierczy. Georgiana siedziała nago na końskim grzbiecie, osłonięta tylko włosami, trzymając opatulone niemowlę – niczym połączenie lady Godivy i Maryi Dziewicy – a książę Leighton przyglądał jej się z boku z przerażeniem.

Zignorowała tę karykaturę, bo cóż innego mogła zrobić, i pewnie by o niej zapomniała, gdyby nie fakt, że tydzień temu, w niezwykle ciepły dzień wybrała się z córką na spacer do Hyde Parku, podobnie jak połowa Londynu. Caroline błagała, by zabrała ją na przejażdżkę, więc Georgiana niechętnie zostawiła pracę i spełniła prośbę dziewczynki. Pojawiały się już razem w miejscach publicznych, ale nie były jeszcze nigdzie od dnia, gdy opublikowano rysunek. Caroline zauważyła, że wszyscy im się przyglądają.

Zsiadły z koni na wzniesieniu, skąd prowadziła droga do jeziora Serpentine, pokryta szarym błotem typowym dla późnej zimy. Poprowadziły wierzchowce w stronę jeziora, nad którym stała grupa dziewcząt nieco starszych od Caroline – przekomarzały się i szeptały, jak to dziewczynki w tym wieku. Georgiana wiedziała, że podobne zbiorowisko może oznaczać tylko i wyłącznie kłopoty.

Ale młoda twarzyczka Caroline pojaśniała z nagłej nadziei, a Georgiana nie miała serca odciągać jej od dziewczynek. Chociaż w tym momencie niczego bardziej nie pragnęła.

Caroline przesuwała się w stronę rozchichotanej grupki, udając, że robi to zupełnie przypadkowo. Jak to się działo, że wszystkie dziewczęta wiedziały, jak to zrobić? Że umiały skradać się chyłkiem pod wpływem nadziei przemieszanej z lękiem, wyrażając w ten sposób cichą prośbę o zainteresowanie?

Taka cudowna odwaga płynęła z szaleństwa młodości.

Dziewczynki najpierw dostrzegły Georgianę i ją rozpoznały, bez wątpienia za sprawą ciekawskich oczu i długich języków własnych matek, a potem w ciągu kilku sekund rozgryzły tożsamość Caroline. Uniosły głowy i wyciągnęły szyje, szepcząc coraz intensywniej. Georgiana przystanęła, powstrzymując się przed wkroczeniem między niedźwiedzie a ich ofiarę. Może się myliła. Może powitają ją uprzejmie i zaakceptują.

I wtedy spoczął na niej wzrok przywódczyni tej grupy.

Nieczęsto się zdarzało, by rozpoznawano w niej matkę Caroline. Była na tyle młoda, że brano je raczej za siostry, a Georgiana rzadko brała udział w towarzyskich imprezach.

Kiedy więc jasnowłosa dziewczynka otworzyła szeroko oczy z nagłym zrozumieniem – niech diabli wezmą rozplotkowane matki – Georgiana już wiedziała, że Caroline nie ma szans. Rozpaczliwie chciała ją powstrzymać.

Zrobiła krok w ich kierunku, ale było już za późno.

– Ten park nie jest już taki jak dawniej – odezwała się dziewczynka pogardliwym tonem, zupełnie nieprzystającym do jej wieku. – Każdemu pozwalają się tu wałęsać. Bez względu na urodzenie.

Caroline zamarła, zapominając o końskich wodzach, które luźno zwisły w jej ręce. Udawała, że nie słyszy. A raczej próbowała nie słyszeć.

– I pochodzenie – dodała inna dziewczynka z okrutną radością.

W powietrzu zawisło niewypowiedziane słowo.

Bękart.

Georgiana miała ochotę każdej wymierzyć policzek.

Rozbrzmiały chichoty, a dłonie w rękawiczkach uniosły się do ust. Caroline obróciła się w stronę matki, a zielone oczy córki zrobiły się szkliste.

Nie płacz, błagała w duchu Georgiana. Nie daj im poznać, że cię to dotknęło.

Nie wiedziała, czy kieruje te słowa do siebie, czy do córki.

Caroline nie płakała, ale jej policzki się zaróżowiły. A więc wstydziła się swojego urodzenia. I swojej matki.

Podeszła do Georgiany spacerowym krokiem, poklepując wierzchowca po szyi – jak gdyby chciała im dowieść, że to nie ich słowa ją przepędziły.

Gdy córka stanęła przy jej boku, Georgiana była z niej taka dumna, że ucisk w gardle nie pozwalał jej wykrztusić słowa. Caroline odezwała się pierwsza na tyle głośno, by ją usłyszały:

– I brak dobrych manier.

Georgiana roześmiała się z ulgą, a mała wsiadła na konia i spojrzała na nią z góry.

– Będziemy się ścigać do Grosvenor Gate.

I tak się stało, a Caroline wygrała. Dwa razy tego samego ranka.

Ale ile razy jeszcze przegra?

To pytanie przywróciło ją do rzeczywistości. Znowu znalazła się na parkiecie sali balowej, w ramionach księcia Lamont, otoczona przedstawicielami arystokracji.

– Ona nie ma przyszłości – powiedziała cicho Georgiana. – Sama ją zniszczyłam.

Temple westchnął.

– Myślałam, że mogę pieniędzmi utorować jej drogę na wszystkie salony – mówiła dalej. – Powtarzałam sobie, że Chase otworzy jej drzwi do każdego miejsca, do którego zapragnie wejść. – Nikt nie mógłby podsłuchać jej cichych słów podczas tańca. – Ale ludzie nie przestaną pytać, dlaczego właściciel jaskini hazardu tak się troszczy o nieślubną córkę pewnej damy.

Zacisnęła mocno zęby. Złożyła w życiu wiele obietnic: że da ludziom z wyższych sfer nauczkę, na jaką zasłużyli; że nigdy nie będzie się im kłaniać.

Przysięgła sobie, że nie pozwoli im zranić swojej córki.

Ale niektórych przyrzeczeń nie da się dotrzymać.

– Mam nad nimi wielką władzę, ale to nie wystarcza, żeby ocalić jedną małą dziewczynkę. – Zamilkła. – Jeśli tego nie zrobię, to jaki czeka ją los?

– Zadbam o jej bezpieczeństwo – przyrzekł książę. – I ty też. Podobnie jak inni. – Hrabia. Markiz. Jej wspólnicy w interesach, z których każdy był bogaty i wpływowy. – Jest jeszcze twój brat.

A jednak…

– A kiedy już nas nie będzie? Co wtedy? Odziedziczy w spadku grzechy i występek. Będzie żyła w mroku.

Caroline zasługiwała na wszystko, co najlepsze.

– Zasługuje na to, by żyć w świetle dnia – powiedziała bardziej do siebie niż do Temple’a.

I Georgiana jej to zapewni.

Kiedyś córka zechce ułożyć sobie życie. Mieć dzieci. Zapragnie rzeczy, których Georgiana nie może jej dać.

Chyba że sama wyjdzie za mąż. Ta myśl sprowadziła ją z powrotem na salę balową. Popatrzyła na mężczyznę, którego wybrała na przyszłego męża.

– Tytuł wicehrabiego będzie pomocny – mruknęła.

– Wymagasz tylko tytułu?

– Tak – odpowiedziała. – Tytułu, który będzie wart Caroline. Takiego, który zapewni jej życie, jakiego będzie chciała. Być może nigdy nie będzie otoczona szacunkiem, ale tytuł zabezpieczy jej przyszłość.

– Są na to inne sposoby – zauważył.

– Na przykład jakie? – zapytała. – Pomyśl o mojej bratowej. Pomyśl o swojej żonie. Nie mając własnego tytułu, z cieniem skandalu, są tu ledwie akceptowane. – Zmrużył oczy na te słowa, ale nie dawała za wygraną. – Tytuł męża je chroni. Do diabła, przecież nawet gdy posądzano cię o zamordowanie kobiety, nie zostałeś całkowicie wykluczony z towarzystwa, bo widziano w tobie przede wszystkim księcia, a dopiero potem mordercę. Tytuł daje władzę.

Zawsze będą kobiety pragnące tytułu i mężczyźni uganiający się za posagiem. Bóg świadkiem, że posag Caroline będzie tak duży, jak trzeba, ale to nie wystarczy. Zawsze pozostanie moją córką, nosząc piętno urodzenia. A w tej sytuacji nawet gdyby znalazła miłość, żaden porządny człowiek nie będzie mógł się z nią ożenić. Jeśli jednak wyjdę za mąż za Langleya… otworzy się przed nią przyszłość nieprzytłoczona moim grzechem.

Milczał przez długą chwilę, za co była mu wdzięczna. W końcu zapytał:

– Dlaczego nie wykorzystasz Chase’a? Ty potrzebujesz nazwiska, on potrzebuje żony. I tylko my w całym Londynie wiemy dlaczego. To porozumienie byłoby korzystne dla obu stron.

Podając się za Chase’a, Georgiana trzymała w garści dziesiątki, a może setki znanych arystokratów. Chase potrafił ludzi niszczyć i wynosić na szczyt. Chase ich swatał i rujnował im życie. Mogłaby bez trudu nakłonić wicehrabiego do małżeństwa, powołując się na Chase’a i informacje, które miał na jego temat.

Ale móc nie znaczy chcieć i być może fakt, że rozumiała tę subtelną różnicę, sprawiał, że się wahała. Wiedziała, że wicehrabia musi się ożenić, tak samo jak ona musi wyjść za mąż, ale to wcale nie znaczyło, iż oboje tego pragną.

– Mam nadzieję, że wicehrabia sam dojdzie do przekonania, iż umowa jest korzystna dla obu stron. I że włączenie w to Chase’a nie będzie konieczne.

Temple znowu pogrążył się w milczeniu.

– Ingerencja Chase’a przyspieszyłaby sprawę – rzucił w końcu.

To prawda, ale rokowałaby jak najgorzej dla tego małżeństwa. Jeśli uda jej się zdobyć Langleya bez uciekania się do szantażu, tym lepiej dla nich.

– Mam plan – stwierdziła.

– A co, jeśli się nie powiedzie?

Pomyślała o teczce Langleya. Była cienka, ale mocno obciążająca. Tylko lista nazwisk.

– Szantażowałam już lepszych do niego.

– Za każdym razem, kiedy uświadamiam sobie, że jesteś kobietą, mówisz coś takiego… i Chase powraca.

– Nie tak łatwo go ukryć – odparła z uśmiechem.

– Nawet wtedy, kiedy wyglądasz tak… – Popatrzył znacząco na jej naszpikowaną piórkami koafiurę. – Jak prawdziwa damulka? To chyba trafne określenie? – Spojrzała spode łba, a Temple się roześmiał. – Co to za pomysł?

– Wiedziałbyś, gdybyś w ogóle bywał w klubie. – Chciała mu dokuczyć, ale powiedziała to z żalem.

– Sama jesteś sobie winna.

Próbowała naprawić sytuację.

– Mówisz o fryzurze? Zapewniam cię, że nie. Moja pokojowa interesuje się modą, ale rzadko ma okazję ubrać mnie na bal.

– Nie to miałem na myśli. Sama jesteś sobie winna, że wolę przebywać w innym miejscu niż klub. Podobnie jak Bourne i Cross. Ciepłe łoże to duża pokusa.

Jej wspólnicy ożenili się w ostatnim czasie – po części dzięki niej – toteż nocami zrobiło się w klubie jakoś pusto.

I bardziej samotnie.

Odsunęła tę myśl. Była matką i właścicielką najbardziej ekskluzywnego w Londynie klubu dla dżentelmenów. Dni wypełniała jej Caroline, a nocami pracowała. Nie miała czasu na samotność.

– To znaczy, że przebaczyłeś mi moją ingerencję?

– Częściowo – zaczął Temple cieplejszym tonem, myśląc o swojej księżnej. – Ale nie myśl, że nie mogę spłacić tego długu.

Tyle tylko że spłata długu oznaczała miłość. A ona nie była taka głupia, by znowu w nią uwierzyć.

Orkiestra skończyła grać, co wybawiło ją od odpowiedzi. Odsunęła się i dygnęła tak, jak należało.

– Dziękuję, Wasza Książęca Mość – powiedziała, kładąc nacisk na tytuł. – Pójdę się przewietrzyć.

– Sama? – zapytał ostrzejszym tonem.

– Myślisz, że nie potrafię zatroszczyć się o siebie?

Była założycielką londyńskiej jaskini hazardu, okrytej największą niesławą. Nie umiałaby się doliczyć, jak wielu mężczyzn zrujnowała. Czy nikt dziś o tym nie pamięta?

– Myślę, że powinnaś zatroszczyć się o swoją reputację – powtórzył Temple.

– Zapewniam cię, że jeśli jakiś mężczyzna za dużo sobie pozwoli, to dostanie po łapach. – Uśmiechnęła się fałszywie i kokieteryjnie przechyliła głowę. – Wracaj do żony, Wasza Książęca Mość. I dziękuję za taniec.

Nie puszczał jej ręki, aż znowu spojrzała mu w oczy.

– Nie wygrasz z nimi – ostrzegł ją cichym głosem. – Wiesz o tym, prawda? Obojętnie jak bardzo byś się starała, socjeta i tak wygra.

Na te słowa ogarnęła ją nagła i niespodziewana furia. Stłumiła emocje i odparła:

– Mylisz się. I zamierzam to udowodnić.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Przypisy

[1] William Szekspir Juliusz Cezar (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Chase

1

Przypisy