Korekta

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Rock with Me

ROCK WITH ME by Kristen Proby.

Copyright © 2013 by Kristen Proby.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5444-9

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Ta książka jest dla czytelników.

Dziękuję Wam z całego serca.

Prolog

Wiecie – Meg nie zwraca się do nikogo konkretnego. – Nie musieliście wszyscy przyjeżdżać z pomocą. Nie mam dużo rzeczy. Leo i Will daliby sobie radę z cięższymi.

Zebraliśmy się w domu Willa Montgomery’ego, by pomóc mu w przeprowadzce do niego jego dziewczyny, Megan. Pokochałam tych ludzi. Wżenienie się mojego brata w rodzinę Montgomerych mogło być najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobił.

Cholerny Luke, jak zwykle trafił idealnie. Spoglądam na drugą stronę olbrzymiego salonu Willa, zastanawiając się, gdzie powinno się powiesić kolorowe obrazy Meg, i patrzę na mojego brata, który całuje swoją piękną żonę w policzek. Natalie jest świetna i tak się cieszę, że wybaczyła mi, że byłam wredną małpą, gdy się poznałyśmy. I wcale nie jest mi jakoś specjalnie przykro. Miałam swoje powody. Ale Nat jest wspaniała.

Jest moją najlepszą przyjaciółką.

– Wielkie dzięki za wyznaczenie mnie do pracy – prycha Leo, brat Meg. – Przypomnij mi, czemu nie wynajęliśmy firmy przeprowadzkowej?

Uśmiecham się do siebie i odwracam plecami, skupiając się na ścianie i obrazie, który trzymam w ręku. Jestem w tym samym pokoju, co Leo Nash. Ten Leo Nash. To jeden z największych rockmanów w kraju. I jest seksowny jak cholera.

I przez cały dzień mnie obserwował.

Will i Leo dalej marudzą, że muszą wszystko dźwigać, na co Meg obrzuca ich ponurym spojrzeniem. Boże, jaka ona jest zabawna.

I zapewniam, że żadna z nas nie będzie narzekać na widok Leo, Nate’a i braci Montgomery noszących ciężkie przedmioty. Ależ oni są seksowni.

– Hej, Sam. – Leo podchodzi do mnie. Czuję, jak za mną stoi, ledwie kilka stóp dalej, i czuję nawet jego męski pot i zapach mydła. – Planujesz się później czymś zająć?

Oddycham głęboko i zachowuję kamienną twarz. Już dawno temu nauczyłam się panować nad emocjami.

– Na pewno nie tobą – mruczę i wbijam gwóźdź w ścianę. Chociaż strasznie mi się podoba, a trudno się temu dziwić, to Leo jest poza zasięgiem. Jest bratem Meg.

Jest sławny.

I okropnie pewny siebie.

– Och, nie chciałem nic takiego proponować, słońce. – Odwracam się i widzę, jak uśmiecha się zadowolony z siebie. – Zastanawiałem się po prostu, czy nie chciałabyś, aby pomóc ci wyciągnąć ten kij od szczotki, który połknęłaś.

Dziewczynom zapiera dech, a Luke spogląda na niego z wściekłością.

No dobra, to bolało.

Odwal się od mojego kija, kretynie.

Zanim mój brat zdąży rozerwać Leo na strzępy, mimo że zwykle jest, jak do rany przyłóż, to wiem, że byłby do tego zdolny, zmuszam się do uśmiechu.

– Dzięki, ale lubię ten kij.

– Daj znać, jeśli zmienisz zdanie. – Leo uśmiecha się szeroko i wkłada ręce do kieszeni dżinsów.

– Ty dowiesz się pierwszy. – Odwracam się i wieszam obraz. – Ale dla twojej informacji – znów spoglądam na niego – nie umawiam się ze znanymi ludźmi.

– Ja też nie. – Puszcza do mnie oko i rusza do kuchni po piwo.

Mięśnie grają mu pod tymi niesamowitymi tatuażami, które pokrywają jego skórę, gdy unosi i opuszcza butelkę. Przełyka i uśmiecha się do mnie, a jego oczy błyszczą z zainteresowania i po raz pierwszy od pięciu lat żałuję, że narzuciłam sobie tę zasadę nieumawiania się z gwiazdami.

Cholerny facet.

Rozdział 1

Wszystko w porządku? – Luke szepce mi do ucha, gdy przytula mnie przed wyjściem od Willa.

– Oczywiście – uśmiecham się i patrzę wyzywająco w błękitne oczy Luke’a.

– Leo tak naprawdę nie jest palantem. – Krzywi się i spogląda na dom.

– Był zabawny, Luke. Umiem śmiać się z żartów. – Macham od niechcenia ręką i wsiadam do mojego białego małego mercedesa. – Zobaczymy się u rodziców w niedzielę?

– Tak, do zobaczenia. – Macha, dosiada się do Nat i odjeżdża. Wszyscy już pojechali poza Leo, który został dłużej, by pomóc Willowi z ostatnimi pudłami, a ja czuję ulgę, że się od niego uwolnię.

Za dobrze wygląda jak na moje dobre samopoczucie.

No dobrze, nie o to chodzi. Odjeżdżam i kieruję się do mojego mieszkania w śródmieściu.

W Leo jest coś, co mnie niepokoi. Nie w sensie, że jest straszny czy coś, tylko… jest taki męski. Pociąga mnie bardziej niż ktokolwiek przedtem. Nie chodzi o jego kapelę ani pieniądze, ale o te szare oczy i słodki uśmiech. Jest po przejściach i pewnie jest trochę rockmanowym kretynem. Nie mam czasu na arogancję.

Mam własne problemy.

Nagle, kilka kilometrów od domu Willa i Meg mój samochód szarpie i ściąga.

Cholera. Złapałam gumę.

Zjeżdżam na pobocze i wyskakuję z samochodu. Zaczęło padać tym gęstym, zimnym, przeszywającym deszczem, z którego Seattle słynie zimą. Dzięki Bogu jestem ubrana na przeprowadzkę, w dżinsy, adidasy i bluzę z kapturem.

Zwykle noszę się inaczej.

Stoję w deszczu, z czerwonym kapturem na głowie i gapię się na oponę. To idealny koniec upiornego tygodnia. Wzdycham i rozglądam się po ulicy, a potem kopię w oponę, aż boli mnie palec.

Kurczę! Zaczynam skakać w kółko na jednej nodze, rzucając ponure spojrzenia oponie.

Cholerny flak.

No dobra, mogłabym zadzwonić po pomoc drogową, ale to tylko guma i równie dobrze mogę ją zmienić, zanim zdążą przyjechać.

Otwieram malutki bagażnik i wyciągam nieduży zapas, podnośnik i coś tam do odkręcania śrub. Nie wiem, jak to się nazywa, ale na szczęście tata nauczył mnie, jak z tego korzystać.

Kiedy opieram zapas o samochód i szykuję podnośnik, zatrzymuje się za mną znajomy samochód. Wzdycham ciężko.

Leo.

Psia krew.

Wysiada ze swojej czarnej bryki i podchodzi do mnie. Czarne tenisówki zgrzytają na żwirze. Zdaje się nie zwracać uwagi na deszcz. Ma na sobie skórzaną, rozpiętą kurtkę, białą koszulkę i luźne dżinsy. A na głowie czarną czapkę robioną na drutach.

– Jakiś problem? – Uśmiecha się półgębkiem, a mój wzrok przykuwa kolczyk w wardze.

Dlaczego podoba mi się coś takiego?

Nie wiem, ale tak jest.

– To tylko guma. Zaraz zmienię. Nie musisz tu stać. – Zabieram się do odkręcania śrub. Leo ani drgnie.

– Nie musisz tu stać – powtarzam bardziej stanowczym głosem i spoglądam na jego przystojną twarz.

– Naprawdę sądzisz, że zostawię cię tutaj, przy drodze, żebyś sama zmieniała oponę? – Jego oczy robią się chłodniejsze, a ja tylko wzruszam ramionami.

– Daję sobie radę.

Zamiast wrócić do samochodu i odjechać, opiera się o moje auto, krzyżuje ramiona na piersi i obserwuje mnie, a jego oczy mają kolor nieba nad nami.

– Jak chcesz. – Wzruszam ramionami i wracam do pracy. Boże, ten deszcz jest lodowaty. Wiatr się wzmógł, aż ręce mi cierpną i żałuję, że nie mam rękawiczek, ale nie zamierzam okazać słabości przy Leo. Śruby puszczają bez problemu, aż dochodzę do ostatniej, która jest za mocno dokręcona. Walczę z nią, aż padam na tyłek.

Ani drgnęła.

– Cholera. – Spoglądam ponuro na oponę.

Silne dłonie łapią mnie za przedramiona i stawiają na nogi.

– Boże, jakaś ty malutka – mruczy Leo i przesuwa mnie na bok. Kuca przy oponie i z łatwością odkręca oporną śrubę.

– Poluzowałam ją wcześniej – mówię z uporem.

– Oczywiście. – Śmieje się i zdejmuje przebitą oponę. – Zawsze jesteś taka uparta?

Krzyżuję ręce na piersi, wsuwając dłonie pod pachy, by je ogrzać.

– Zazwyczaj.

Leo śmieje się, kręci głową, a jego wytatuowane palce nakładają nowe koło i zakładają śruby. Nie mogę oderwać oczu od jego dłoni i kolorów na skórze. Jego tatuaże są przepiękne.

Zastanawiam się, co ma pod ubraniem? Zwykle na występach jest bez koszuli, więc wiem, że ma wytatuowane ramiona, pierś i gwiazdki na biodrach, ale chciałabym zobaczyć, co ma pod spodniami.

Oddycham głęboko, zamykam oczy i zmuszam się, by zapomnieć o jego klacie. Leo odkłada narzędzia i dziurawą oponę do bagażnika.

– Nie musiałeś tego robić. – Uśmiecham się blado, a potem wybucham śmiechem, gdy spogląda na mnie spode łba.

– Sam, nie mogłem cię zostawić samej, żebyś zmieniała w deszczu oponę. Twój brat by mnie zabił.

No jasne. Jest dla mnie miły tylko ze względu na Luke’a. Jak wszyscy.

Opanowuję twarz, prostuję się i znów stawiam mury.

Ludzie nie mogą mnie skrzywdzić, jeśli im na to nie pozwolę.

– Pewnie masz rację. – Cofam się i podchodzę do drzwi kierowcy. – Na pewno powiem mu, jak bardzo pomogłeś. Dziękuję.

– Co się, do cholery, stało? – Marszczy brwi. Wsunął ręce do kieszeni.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Nieprawda. Już trochę wyluzowałaś, a potem nagle znów zamieniłaś się w Królową Śniegu.

Nie jestem Królową Śniegu! Jestem cholernym człowiekiem, ale nie pozwolę już nigdy więcej tobie ani ludziom tobie podobnym zobaczyć mnie bezradnej.

– Miłego dnia, Leo.

– Hej. – Staje mi na drodze i bierze mnie za brodę, żebym spojrzała mu w oczy. – Co takiego powiedziałem?

Kręcę głową i się cofam. Potrzebuję przestrzeni. Boże, on jest jak jakiś cholerny magnes.

Przygląda mi się uważnie, a potem wzrusza ramionami.

– No dobra. Jedź ostrożnie. I jutro oddaj to do naprawy. – Wraca do swojego samochodu i z wdziękiem siada za kółkiem, a potem czeka, aż ruszę.

Kto by pomyślał, że taka słynna gwiazda rocka może być takim dżentelmenem?

Dziwne.

Macham do niego i odjeżdżam, oddychając pełną piersią po raz pierwszy od pół godziny. To niesamowicie upajający facet. Nic dziwnego, że jest taki sławny.

A ja nigdy więcej nie zejdę już na tę ścieżkę.

Olivia jest chyba najwspanialszym dzieckiem, jakie się kiedykolwiek urodziło, a urok, inteligencję i urodę odziedziczyła po cioci Sammie.

I nikt inny nigdy w życiu nie nazwał mnie Sammie.

Zwykle nie lubię się zajmować dziećmi, ale och, uwielbiam tę dziewczynkę. Zebraliśmy się wszyscy w domu moich rodziców, a gdy mówię wszyscy, mam na myśli całą ekipę. Są tu wszyscy Montgomery z dziećmi, Luke, Nat i Livie, mój najmłodszy brat, Mark. Nawet Brynna ze swoimi dziewczynkami.

Will wziął na kolana Meg i śmieją się z jakiegoś własnego żartu. Spogląda na mnie i puszcza do mnie oko, a ja czuję ciepło w żołądku. I pomyśleć, że jeszcze dwa lata temu na rodzinnych obiadach była nas tylko piątka. Jakie nudy! A teraz mamy tę cudowną wielką rodzinę. Nic bym tu nie zmieniła, chociaż przez to straciłam w zeszłym tygodniu pracę.

– Livie, jesteś najpiękniejszą dziewczynką w tym pokoju. Tak. – Słodka dziewięciomiesięczna istotka chichocze, gdy całuję ją w szyję, i zaciska piąstki na moich włosach. – Och, kochanie, puść moje włosy.

Znów się śmieje i pakuje moje włosy do buzi.

– Fuj. Wiesz, ile odżywki jest na tych włosach? Na pewno nie nadają się do jedzenia.

– Ostatnio wszystko pakuje do buzi – mówi Nat, siadając obok mnie na podłodze. – I niesamowicie się ślini, chyba rosną jej kolejne ząbki.

Jakby na te słowa, Livie uśmiecha się do nas szeroko, pokazując cztery ząbki, a my wybuchamy śmiechem.

– Jest taka słodka. – Całuję ją w policzek.

– Oj tak. – Zielone oczy Nat lśnią, gdy patrzy na mnie. – Mam nadzieję, że następne też takie będzie – szepcze.

Co? Prawie upuszczam dziecko.

– Nie jesteś…? – mamroczę w odpowiedzi, a ona uśmiecha się i kiwa głową, a potem uśmiecha się ciepło do Luke’a, który nas obserwuje.

– Kiedy to ogłosisz? – pytam. Kolejne dziecko!

– Chyba po obiedzie – odpowiada, gdy Luke siada po mojej drugiej stronie i bierze ode mnie córeczkę.

– Hej, skarbie. – Całuje ją w czoło, a Livie się rozpromienia na widok tatusia.

– To co, powiedziała ci? – pyta cicho.

– Tak. Luke, tak się cieszę.

Patrzy na mnie, a ja czytam mu w myślach. Tyle czasu czekał na takie szczęście. Zasługuje na każdy uśmiech i każdą szczęśliwą chwilę z rodziną.

– Dziękuję – szepcze i całuje znów główkę Liv. – Nie mogę już dłużej czekać, kochanie.

Natalie chichocze.

– No to już.

– Słuchajcie wszyscy, chciałbym coś ogłosić. – Luke wstaje, z dzieckiem na ręku. Wszyscy natychmiast milkną i skupiają się na nim.

Zauważam po drugiej stronie pokoju Leo. Meg po raz pierwszy zdołała go przekonać, by przyszedł na rodzinne spotkanie. Zastanawiam się, jak sobie radzi.

Puszcza do mnie oko, ale widzę, że jest spięty.

W grupie jesteśmy dość przytłaczający, nawet jeśli jest się przyzwyczajonym do dużych, głośnych rodzin, a wiem, że on nie jest.

Mama już zaczęła płakać, domyślając się, o czym mowa. Jak zwykle ma rację.

– Natalie i ja – Luke bierze Nat za rękę i przyciąga do siebie – spodziewamy się dziecka.

– Kurczę! – Pierwszy odzywa się Caleb, a po chwili w całym pokoju słychać głosy radości i okrzyki.

– Rany, co ty jesteś, fabryka dzieci? – pyta Jules ze łzami w oczach, tuląc Nat. – Tak się dzieje, gdy robi się te wszystkie paskudne rzeczy.

– No wiesz, chcemy dużo dzieci – oznajmia Natalie z szerokim uśmiechem. Luke śmieje się i całuje Nat.

– Fuj. – Jules się krzywi.

Wszyscy cieszą się z dobrej nowiny, a ja postanawiam wycofać się i zaczerpnąć świeżego powietrza.

Kocham ich wszystkich, ale naprawdę bywają przytłaczający, a ja dziewięćdziesiąt procent czasu spędzam samotnie i ten hałas zaczyna mnie męczyć.

Łapię sweter i wychodzę na tylny ganek, biorę głęboki oddech i opieram się o balustradę, wyglądając na rozciągający się za domem las.

– Też potrzebowałaś przerwy?

Leo

– O kurczę! – Dziewczyna podskakuje i odwraca się do mnie gwałtownie, przykładając dłoń do piersi. Patrzy z przerażeniem, a ja muszę mocno się złapać balustrady, by nie podejść do niej i nie wycałować.

– Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć. – Uśmiecham się i obserwuję, jak przemykają jej przez tę seksowną głowę kolejne myśli. Powinna się uśmiechnąć? Skrzywić? Wyprostować? Chciałbym sprawić, żeby przestała być taka sztywna.

– Potrzebuję tylko odrobiny ciszy. – Przełyka ślinę i odwraca się w stronę lasu. – Dobrze się bawisz?

Uśmiecham się krzywo i splatam ramiona na piersi.

– Masz wspaniałą rodzinę, ale jak dla mnie to strasznie dużo się dzieje.

– Leo, jesteś przyzwyczajony do pięćdziesięciu tysięcy rozwrzeszczanych fanów w jednej sali. Niemożliwe, żeby to było dla ciebie za dużo.

– To co innego. To moja praca. – To moje życie.

– No owszem, trudno ich ogarnąć. Zwłaszcza na raz. – Uśmiecha się do mnie ciepło, a potem, jakby przypomniała sobie, że musi trzymać fason, się odwraca.

Ciekawe.

– Meg chciała, żebym przyszedł, więc jestem. – Taka jest prawda. I znów to zrobię. Meg należy teraz do tej rodziny, więc zrobię co w mojej mocy, by się dostosować i sprawić, by była szczęśliwa.

Poza zespołem Meg jest moją jedyną rodziną.

– To miło z twojej strony. – Krzywi się przy słowie „miło”, a ja nie mogę się powstrzymać i wybucham śmiechem.

– Wierz mi lub nie, dziewczyno, ale umiem być miły.

Wzrusza ramionami i patrzy na moje dłonie. Wtedy też na nie patrzyła, a ja się zastanawiam, czy tatuaże ją podniecają czy zniechęcają.

Zwykle nie ma reakcji pośredniej, a ja o to nie dbam.

Bierze głęboki oddech i spogląda na mnie. Oczy jej błyszczą, a różowe usta ma lekko rozchylone. Na pewno jest podniecona.

Z tym mogę pracować.

Unoszę dłoń do jej policzka, ale cofa się gwałtownie, i czuję, jak ogarnia ją gniew. Kto ją tak nastroił?

– Spokojnie. – Wyciągam z jej włosów jakiś kłaczek i pokazuję jej, po czym rzucam go na ziemię.

– Przepraszam – szepcze.

– Więc co robisz dla przyjemności? – pytam.

– A co? – Marszczy brwi.

– Bo nie znam cię za dobrze, a skoro siedzimy na ganku, to moglibyśmy po prostu porozmawiać. – Boże, jaka jest zimna.

Co by ją rozgrzało?

– Biegam. – Wzrusza ramionami.

– Biegasz? – dopytuję.

– Tak, no wiesz, wkłada się adidasy i stawia szybko nogę za nogą?

Jest cholernie słodka, gdy jest sarkastyczna. Ma cudowny, chrapliwy głos, dość niski jak na kobietę. Nie jest piskliwa. Nie sądzę, by kiedykolwiek krzyczała „Cooo!”, gdy jest pijana.

Ma cudowny głos.

– Rozumiem zasadę, ale jaki rodzaj biegania masz na myśli?

– Maratony.

Spoglądam na jej małe, kształtne ciało. Jest szczuplejsza, niż lubię, ale dobrze zbudowana. Pamiętam, jakie ma szczupłe ręce i jaka jest lekka.

Kocha biegać.

Ja też.

Może jednak mamy coś wspólnego. Zastanawiam się, czego słucha.

– Od jak dawna biegasz w maratonach? – Proponuję, by usiadła obok mnie na schodach.

– Od szkoły średniej. Biegałam na torze, a w Seattle w ciągu roku organizują świetne maratony.

– Wiem, w kilku z nich biegałem. – Kiwam głową i odchylam się na łokciach.

– Też biegasz? – Spogląda na mnie radośnie i widzę, że część murów znika.

– Kiedy mam czas, to tak. Wolę biegać w plenerze, ale kiedy jesteśmy w trasie, muszę korzystać z hotelowych siłowni.

– Też biegam w plenerze. Bieżnia to nie to samo. – Kiwa głową i uśmiecha się delikatnie, a mnie zapiera dech. Samantha Williams jest piękna, z tymi jasnoblond włosami i wielkimi niebieskimi oczami, ale gdy się uśmiecha, mogłaby zwalić z nóg bogów. Może napiszę piosenkę o jej uśmiechu.

– Zwykle biegam rano, zanim miasto się obudzi – dodaje, a ja spoglądam na nią.

– Gdzie mieszkasz? – pytam.

– W śródmieściu – odpowiada mętnie.

– Jakiego miasta? – pytam z rosnącą niecierpliwością.

– Seattle. – Spogląda na mnie podejrzliwie. – A co?

Muszę odetchnąć głęboko, żeby się na nią nie wydrzeć.

– Chcesz powiedzieć, że biegasz wczesnym rankiem po śródmieściu Seattle? W towarzystwie?

– Tak, biegam codziennie rano. Sama.

Kręcę głową i przecieram ręką twarz, próbując opanować nagłą potrzebę ochrony tej małej złośnicy.

– To niebezpieczne – prycham.

– A co, chcesz zostać moim ochroniarzem, panie słynny rockmanie? – pyta sarkastycznie, ale nie potrafię opanować śmiechu. Jest zabawna i inteligentna.

– Właściwie to tak, zamierzam. – No, to starło jej uśmiech z twarzy. Zaniemówiła na chwilę, niepewna co odpowiedzieć, aż w końcu bierze się w garść i przygląda mi uważnie.

– Dobra. Jak chcesz ze mną biegać, nie ma sprawy. Ale nie zamierzam dla ciebie zwalniać, żebyś wiedział. Będziesz musiał dotrzymywać mi kroku.

– Świetnie. – Uśmiecham się ciepło i przysuwam odrobinę.

– Zwykle biegam o szóstej rano, ale… – Traci wątek i skupia wzrok na moich ustach, na kolczyku. O tak, lubi tatuaże i kolczyki.

A ja lubię ją. I to bardzo.

– Ale? – zachęcam.

– Co? – Podnosi wzrok, a potem odchrząkuje, a ja nie mogę powstrzymać szerokiego uśmiechu, gdy widzę, jak się rumieni. – Ale ponieważ nie muszę już chodzić do pracy, to uznałam, że będę biegać o siódmej. To nie za wcześnie? Pewnie o tej porze chadzasz spać.

– Nie, jestem rannym ptaszkiem. – Przesuwam palcem po jej policzku, zadowolony, że tym razem przysuwa się do mnie, a nie ucieka. – Będę u ciebie o siódmej. Wyślij mi SMS-em adres.

– Nie mam twojego numeru – szepcze.

– Ja mam twój – odpowiadam. – Wyślę ci SMS, żebyś go miała.

– Kto dał ci mój numer? – Znów patrzy na moje usta, nasze oddechy przyspieszają.

– Poprosiłem o niego Meg. Chciałem zadzwonić i upewnić się, że z samochodem jest wszystko w porządku.

– Och.

Oblizuje wargi, a ja już nie mogę wytrzymać. Ujmuję jej smukłą szyję, kładę kciuk na brodzie i całuję brzeg ust, przesuwam usta po jędrnych, różowych wargach i całuję z drugiej strony, zastanawiając się, czy wargi jej cipki są równie różowe.

Wzdycha cicho, gdy pogłębiam pocałunek, wsuwając język między jej wargi. Jest jak seksowne słońce, a ja napawam się nim, czerpiąc radość z każdego oddechu i delikatnego ruchu jej języka o mój.

Łapie mnie za biodra i opiera o mnie, a ja kładę jej drugą rękę na plecach i mocno przyciągam do siebie.

Czuję przez koszulę jej sutki i uśmiecham się, coraz wolniej ją całując, a potem ocierając się nosem o jej nos. Całuję ją w czoło.

– Co to było? – szepcze.

– Jeśli musisz pytać, to znaczy, że nie zrobiłem tego dobrze.

Śmieje się i opiera czoło o mój mostek, a potem odchyla się i patrzy na mnie. Jest taka malutka.

– Wiesz, o co mi chodzi.

Wzruszam ramionami, nagle zmieszany. Wszyscy mężczyźni w tym domu stłukliby mnie, gdyby zobaczyli, że ją trzymam i całuję, i nie mógłbym mieć o to pretensji. Ale jakoś nie mogę się powstrzymać.

– Jesteś całuśna.

– Tu jesteście!

Odskakujemy od siebie z poczuciem winy, gdy od drzwi dobiega nas głos Meg. Uśmiecha się wesoło. Wcale nie jest zła, że znalazła mnie w kompromitującej pozycji ze swoją przyjaciółką, a ja oddycham z ulgą.

– Obiad gotowy – mówi Meg.

– Świetnie, umieram z głodu. – Puszczam oko do Sam i bawi mnie jej rumieniec. – Do jutra o siódmej.

– O siódmej – mruczy, gdy wchodzę do środka.

Rozdział 2

Smantha

Wkładam na uszy słuchawki, ustawiam w iPhonie playlistę zatytułowaną Pot, wsuwam telefon do stanika, razem z kluczem do mieszkania, żeby nie wypadł mi w czasie biegu, i zatrzaskuję drzwi wejściowe. Jestem w czarnych spodniach do jogi, różowej koszulce i jasnoróżowej bluzie z kapturem, by ochronić się od chłodu zimowego dnia w Seattle. Już zrobiłam ćwiczenia rozciągające, więc nadeszła pora na bieganie i oczyszczenie głowy.

Zbiegając po schodach, chociaż mogłam wziąć windę, nie mogę się powstrzymać i myślę o Leo. Wiedziałam, że nie pojawi się rano. Kogo on próbował oszukiwać wczoraj wieczorem? I co mu przyszło do głowy, żeby mnie tak całować?

Najlepiej będzie o tym zapomnieć i skupić się na poszukiwaniu pracy.

Przebiegam przez foyer i macham Frankowi, portierowi, a potem skręcam w lewo i ruszam chodnikiem, słuchając, jak Adam Levine prosi, bym dała mu jeszcze jedną noc.

Żaden problem, Adam.

Nagle zauważam na prawo jakiś ruch, podskakuję, serce podchodzi mi do gardła i potykam się z krzykiem. Silne dłonie łapią mnie za przedramiona, pomagając zachować równowagę, a ja spoglądam w rozbawione szare oczy.

– Co do cholery? – jąkam, wyciągając z uszu słuchawki.

– Mówiłem przecież, że zobaczymy się rano.

– Nie sądziłam, że się pojawisz – odpowiadam i znów ruszam biegiem, wsuwając słuchawki do stanika.

– Ciekawy system przechowywania. – Leo uśmiecha się szeroko, ostentacyjnie gapiąc się na moje piersi, a ja nie mogę się powstrzymać i też wybucham śmiechem.

– Nie mogę biegać z torebką. – Wzruszam ramionami i spoglądam na niego kątem oka. Naprawdę? Czy on musi tak doskonale wyglądać o siódmej rano?

Jest znacznie wyższy od moich stu pięćdziesięciu siedmiu centymetrów, co najmniej o trzydzieści centymetrów. Ma sportowe szorty, adidasy i czarną bluzkę z długim rękawem pod czerwoną z krótkim. Trochę żałuję, że nie widać większości jego tatuaży.

Chciałabym wodzić po nich palcami… i językiem.

Dość tego!

W ciszy biegniemy przez jakieś cztery przecznice.

– Chcesz wiedzieć, jak daleko biegam? – pytam, zadowolona, że prawie się nie zadyszałam.

– To nieistotne. – On też prawie się nie zadyszał.

Cholera.

– Czemu? – dopytuję.

– Bo pobiegnę tak daleko, jak chcesz.

– Dobra. – Uśmiecham się i przyspieszam kroku, ponieważ moje ciało już się rozgrzało i może działać. Z łatwością dotrzymuje mi kroku. Nie przyznam mu się, ale dobrze jest biegać z kimś. Nikt nigdy wcześniej nie chciał ze mną biegać. Czuję się bezpieczniej, chociaż nie rozmawiamy, a tylko biegniemy obok siebie.

– Jak chcesz, to możesz włożyć z powrotem słuchawki. – Uśmiecha się do mnie.

– Nie muszę. – Macham ręką i biegnę dalej. Podoba mi się wsłuchiwanie w jego oddech.

– Czego słuchałaś?

– Piosenki Maroon5 – uśmiecham się. Co w tym faceci sprawia, że czuję się przy nim tak rozluźniona?

– Jesteś fanką Maroon5? – pyta.

– Tak.

– A jaka jest twoja ulubiona kapela? – dopytuje z ciekawością.

Nash.

Ale tego mu nie powiem. Wzruszam tylko ramionami i próbuję przypomnieć sobie jakąś inną. Cholera, trudno wymyślić coś innego, gdy on jest tak blisko i czuję jego zapach.

A pachnie cudownie.

– Lubię wszelkie rodzaje muzyki. Nie mam ulubionej kapeli.

– Ja też. – Słyszę w jego głosie uśmiech. – Masz rację, bieganie o tej porze jest wspaniałe.

– Prawda? Jest stosunkowo cicho i nie przeszkadza mi nawet deszcz. Gotowy, żeby znów przyspieszyć?

– Jasne, prowadź.

Znów przyspieszam. Oddycham na tyle szybko, że ciężko byłoby nam rozmawiać, i słyszę, że on tak samo, więc po prostu cieszymy się przebieżką, nieustannymi uderzeniami stóp o chodnik w idealnej synchronizacji. Nie przeszkadza mi drobny deszczyk ani to, że mam zmarznięte policzki i czubek nosa. Ocieram nos rękawem i biegnę dalej.

Poprzedniej nocy, już w łóżku, gdy myślałam o tym seksownym rockmanie i jego cudownych pocałunkach, postanowiłam, że dziś w czasie biegu mu pokażę, ale tak naprawdę świetnie się bawię.

Po pięciu kilometrach zaczynam zwalniać. Czuję, że zaczynają mnie boleć uda.

– Wszystko w porządku? – Patrzy na mnie z niepokojem.

Czemu jest taki miły?

– Nic mi nie jest, ale pomyślałam, że mogłeś się zmęczyć – kłamię. Szybciej umrę, niż powiem mu, że mięśnie mnie bolą.

– Mnie nic nie jest. – Marszczy brwi.

– Okej. – Wzruszam ramionami, jakby ze mną było wszystko w porządku, i znów przyspieszam kroku. Moje uda i łydki okropnie bolą, ale zachowuję kamienną twarz i skupiam się na oddychaniu i krokach.

W końcu oddycham z ulgą i zwalniam. Mam nogi jak z gumy. Biegam prawie codziennie, ale od dawna nie ćwiczyłam do maratonu z powodu pracy.

Byłej pracy.

Ciało nie jest przyzwyczajone do takiego wysiłku.

Leo też zwalnia, prowadzi mnie do parku ze stolikami piknikowymi i do najbliższego stolika.

– Usiądź na blacie – mówi stanowczym tonem.

Robię, co mi każe, i patrzę na niego krzywo.

– Dlaczego?

– Czemu to zrobiłaś? – Prostuje moją prawą nogę i zaczyna masować mięśnie mojego uda, a ja ledwie powstrzymuję się, by nie jęknąć z rozkoszy. Boże, on ma cudowne ręce.

– Co takiego?

– Wyraźnie pobiegłaś dalej niż zwykle. Nogi ci się trzęsą.

– Nic mi nie jest. – Zaciskam zęby i próbuję wysunąć się z jego uścisku, ale on nachyla się i opiera na ręku tuż przy moim biodrze, przysuwając wykrzywioną gniewem twarz do mojej.

– Nigdy mi nie kłam, słońce. Nie życzę sobie, abyś biegała tak, żeby nogi się pod tobą uginały. Twoje nogi mają prawo się trząść, tylko jeśli ja będę w tobie.

Szczęka mi opada i wybałuszam oczy. On spogląda na mnie gniewnie jeszcze przez moment, a potem znów zabiera się do masowania moich nóg.

Już nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś się mną zajął.

„Jeśli ja będę w tobie”.

Cholera.

Chociaż brzmi to bardzo pociągająco, to po prostu nie może się wydarzyć.

Rozciera moją drugą nogę, a gdy czuję się lepiej, odsuwam się i wstaję.

– Dzięki, już dobrze. – Nie patrzę mu w oczy. Zbyt łatwo polubić tego człowieka, chcieć oddać się jego dotykowi i dobroci.

On należy do rodziny.

Jest gwiazdą.

Nie będę się w to pakować.

Idziemy z powrotem w stronę mojego mieszkania. Biegaliśmy w kółko, więc jest niedaleko. Kiedy mijamy moją ulubioną kafejkę, Leo łapie mnie za łokieć i zatrzymuje, a ja wzdrygam się mimowolnie i odsuwam.

Spogląda na mnie z zaskoczeniem. Odchrząkuję. Przygląda mi się, jakby chciał coś powiedzieć, ale tylko wzdycha.

– Zjedzmy śniadanie. – Wskazuje kafejkę.

Nie powinnam spędzać z nim więcej czasu, ale myśl o tym, by iść do domu, kiedy nie mam ani pracy, ani żadnych planów na dzień, mnie nie kręci.

– Dobra.

Prowadzi mnie do stolika i siada naprzeciwko mnie.

– Kawy? – Kelnerka podchodzi do nas.

– Pewnie – odpowiada Leo.

– Nie, dziękuję – szepczę i biorę menu. – Tylko sok pomarańczowy.

– Bez kawy? – pyta Leo, gdy kelnerka odchodzi.

– Bez. – Krzywię się z niesmakiem i przeglądam menu, jakbym jeszcze nie wiedziała, co chcę zjeść. – Nie cierpię kawy.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że mieszkasz w Seattle, prawda? – Śmieje się i pociąga łyk czarnej kawy. – Wydaje mi się, że lubienie kawy jest prawnie nakazane.

– To nie dzwoń po kawową policję. Nigdy mi nie smakowała. Kocham to miejsce. – Zamykam menu i rozsiadam się wygodniej. Nie mogę już unikać jego widoku.

Żołądek mi podskakuje na jego widok. Wyglądanie jak on powinno być nielegalne. Ma mokre włosy, ale i tak zwykle nosi je nastroszone, więc wygląda dobrze. W sportowym stroju, gdy obejmuje wytatuowanymi dłońmi kubek, wcale nie wygląda na gwiazdę.

Jest po prostu facetem.

Kelnerka przynosi sok, przyjmuje zamówienia i odchodzi.

– A więc. – Odchyla się do tyłu. – Czemu dziś nie pracujesz?

– Skąd wiesz, że nie? – pytam.

– Wczoraj wieczorem powiedziałaś, że już nie pracujesz. Dlaczego? – Marszczy brwi i przygląda mi się uważnie.

Nie kłamać.

– Zwolnili mnie – odpowiadam i pociągam łyk soku, próbując pozbyć się przykrego smaku po tym słowie.

Zwolnili.

Leo unosi zaskoczony brwi.

– Czemu?

Wzruszam ramionami i opuszczam wzrok. Nie chcę mu o tym mówić.

Nachyla się do mnie, ujmuje moją dłoń, a ja znów podskakuję na jego dotyk.

Co się ze mną dzieje?

– Dlaczego podskakujesz za każdym razem, gdy cię dotykam? – dziwi się cicho.

– Nie wiem – szepczę.

– Spójrz na mnie – mówi stanowczo, więc spoglądam w jego szare gniewne oczy. – Powiedz.

Wzruszam ramionami i kręcę głową.

– To głupie. Nie jestem ofiarą, Leo. Nie znasz mnie za dobrze, ale sądzę, że na tyle, by wiedzieć, że nie dam sobie w kaszę dmuchać.

– No dobra, mów dalej. – Wciąż trzyma mnie za rękę i masuje kciukiem wierzch mojej dłoni. Boże, jakie to przyjemne.

– Nie chcę o tym rozmawiać. – I taka jest prawda.

– Dobrze. Zostawimy to na później. – Uśmiecha się krzepiąco, ale wciąż trzyma moją dłoń.

Gdzie nasze jedzenie?

Nie chodzi o to, że jestem głodna, ale chciałabym odzyskać rękę. Znów przesuwa kciukiem po moich knykciach, sprawiając, że przechodzi mnie dreszcz. Zabieram rękę i łapię szklankę z sokiem. Moja dłoń jest zimna, nie tylko dlatego, że szklanka jest chłodna, ale też z powodu braku dotyku.

Uśmiecha się delikatnie, a ja odpowiadam tym samym.

– Jesteś piękna, gdy się uśmiechasz, Sam.

– Em… dziękuję.

– Opowiedz o twojej pracy – żąda. Przynoszą nam jedzenie.

– Przez osiem lat byłam redaktorem w „Seattle Magazine” – Posypuję pieprzem omlet i biorę kęs.

– To długo.

– Tak. Lubiłam to. Byłam w tym dobra.

– Więc co się stało?

– Jakiś rok temu szef chciał, żebym napisała artykuł o Luke’u. Uznał, że skoro to mój brat, to powinnam uzyskać wywiad na wyłączność z nim i jego nową żoną i zrobić tekst na rozkładówkę.

– Ale przecież nie jesteś reporterką. – Leo się krzywi.

– Nie, ale chciał, żebym zrobiła wyjątek, bo wiedział, że nie pozwolę, aby ten materiał zrobił ktokolwiek inny. – Opuszczam widelec na talerz i pociągam łyk soku. – Powiedziałam mu, że nie ma mowy.

Kręcę głową, przypominając sobie wściekłość szefa, gdy mu odmówiłam.

– Dlaczego to zrobiłaś? – pyta Leo.

– Luke bardzo dba o swoją prywatność. Nie ma mowy, żebym go umieściła w moim piśmie. Poza tym to uwłaczające, żeby prosić mnie o tekst na temat mojej rodziny, a potem wkurzać się, gdy odmawiam. – Krzywię się, znów wściekła.

– No dobra, a jaki to ma związek z tym, że cię wylali? – dopytuje Leo i zabiera się do naleśników.

– Jak możesz jeść naleśniki i nie tyć? – rzucam bez zastanowienia.

Uśmiecha się z wyższością, a mój wzrok przykuwa jego kolczyk.

– To wrodzone.

– Szczęściarz – prycham, a on wybucha śmiechem. Aż zamieram. Boże, on jest cudowny, gdy się śmieje.

– W każdym razie – wracam do rzeczywistości – w zeszłym tygodniu ten sam szef przyszedł i zrobił mi awanturę, że nie powiedziałam mu, że przez rodzinę jestem spowinowacona z Willem Montgomerym.

– Kurczę – szepcze Leo.

– Chciał, żebym pociągnęła za sznurki i zdobyła na wyłączność sesję zdjęciową dla magazynu, a ja znów odmówiłam. – Kiwam głową i odsuwam talerz, jestem zbyt zdenerwowana, by jeść. – Leo, to jest moja rodzina. Nie zamierzam ich wykorzystywać jako kolejnych szczebli w karierze.

– Co ci zrobił? – pyta mnie cicho. Zaciska mocno palce na kubku z kawą, wściekły ze względu na mnie.

– Nawrzeszczał, nazwał mnie tchórzem. – Uśmiecham się krzywo, gdy Leo znów bierze mnie za rękę. – Powiedziałam „Nie, Bob, tchórz to takie zwierzątko, ale rozumiem, że możesz o tym nie wiedzieć”.

– I dobrze. – Leo się śmieje. – Na pewno mu się to nie spodobało.

– No nie, nie był zachwycony. – Wzdycham i odruchowo przesuwam palcem po literach wytatuowanych na palcach Leo. – Powiedział, że nie potrafię współpracować, nie chcę dać z siebie wszystkiego dla dobra pisma i może nie powinnam więcej tam pracować.

Przygryzam wargę, przesuwając palcem po jego przedramieniu.

– Może ma rację – szepczę. – Uwielbiałam tę głupią robotę.

– A co na to twoja rodzina?

Podrywam głowę, a żołądek skręca mi się okropnie.

– Nie wiedzą. Proszę, nie mów im o tym.

– Dlaczego nie wiedzą? – Krzywi się.

– Bo nie muszą się o mnie martwić, a ja nie chcę, żeby czuli się w obowiązku mi pomóc. Dam sobie radę. Dostałam oferty pracy z innych miast, ale nie chcę się przenosić z dala od rodziny. To głupie, co?

Łapie mnie mocno za rękę.

– To wcale nie jest głupie. To twój dom. Ja też za nim tęskniłem.

– Czemu przyjechałeś do domu? – pytam, zadowolona z rozmowy. Tak łatwo się z nim gada. Może za łatwo. Pewnie nie powinnam tyle mówić, ale nie mogę o tym rozmawiać z rodziną. Zwariowaliby.

– Tęskniłem za Meg. Miałem już dość jeżdżenia. Potrzebowałem przerwy.

– Od jak dawna jeździliście? – dopytuję, popijając sok.

Śmieje się ponuro.

– Przez ostatnie pięć lat prawie ciągle jeździliśmy. Ostatnie trzy trasy koncertowe były jedna po drugiej, przez trzy lata.

– Trzy lata w drodze?

– No.

– To nie dziwię się, że jesteś zmęczony.

Kiwa głową i uśmiecha się, ale w jego oczach dostrzegam olbrzymie zmęczenie.

– Gotowa? – chce wiedzieć.

Nie bardzo.

– Jasne. – Pomaga mi wstać, płaci rachunek i prowadzi mnie w stronę domu.

– Jak twoje nogi? – rzuca od niechcenia, gdy idziemy zatłoczonym chodnikiem. Miasto budzi się do życia.

– Dobrze, dzięki.

– Mówię serio, nigdy więcej tego nie rób.

– Będę robić, co mi się podoba – oznajmiam.

– Uparta kobieta – prycha i spogląda na mnie ponuro. Wybucham śmiechem.

– Rany, nigdy wcześniej tego nie słyszałam, jestem taka łatwa w obejściu. – Macham rzęsami.

– Mądrala.

Podchodzimy do drzwi mojego mieszkania.

Może być dziwnie.

Przytula mnie mocno do piersi, a potem przez moment kołysze. Czuję, jak całuje mnie w głowę, i się krzywię.

O co chodzi?

– Do zobaczenia jutro rano – mruczy i odsuwa się z uśmiechem. – Jesteś pewna, że nie masz ulubionej kapeli? – pyta z nadzieją, odwracając się do swojego samochodu.

Śmieję się i kręcę głową.

– Tak… Matchbox Twenty jest niezła.

– Ranisz moje serce. – Łapie się za klatkę.

– Wracaj do domu – odpowiadam z uśmiechem i otwieram drzwi, a potem wchodzę do ciepłego foyer i patrzę, jak wsiada do samochodu. Puszcza do mnie oko, macha i odjeżdża.

Mam problem, i to poważny.

Koniec wersji demonstracyjnej.