Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Quavondo

Tytuł oryginału

One Night with a Hero

Copyright © 2013 by Laura Kaye.

This translation Publisher by arrangement

with Entangled Publishing, LLC.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4820-2

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Wszystkim bohaterom dnia codziennego,
z podziękowaniem za wszystko, co robicie.

Za to, że działacie pomimo strachu.
Że służycie, nie oczekując nagrody.
Że pomagacie, bo tak trzeba.
I że jesteście inspiracją dla nas wszystkich.

Rozdział 1

Brady Scott biegł szlakiem w dół Mount Vernon. Świeciło późnopopołudniowe słońce i nawet wiejący znad Potomacu wiatr nie przynosił ulgi. Szum krwi w uszach, głuchy, rytmiczny odgłos wyciszonych nieśmiertelników uderzających o pierś, nieprzerwany ryk samolotów lądujących na lotnisku Reagana – nic nie pomagało. Nie mógł przestać myśleć o ostatnim poleceniu terapeuty.

Zamknij sprawę swojego ojca.

Odesłano go na trzy miesiące do kraju z rozkazem poukładania sobie w głowie, jeśli ma zamiar ubiegać się o awans! A wszystko to sprowadzało się do problemów z tatusiem.

Tym sukinsynem.

Jakby nie wystarczyło, że zmuszono go do pójścia na terapię. Nie było sposobu, żeby pogodzić się z tym, co robił Joseph Scott. Każdy ślad, jaki miała na skórze jego młodsza siostra Alyssa, każda łza strachu, każde spojrzenie szeroko otwartych oczu, które błagały go o pomoc, tak głęboko zapadły mu w serce, że stały się jego częścią. On był wystarczająco duży, by się postawić i obronić przed ojcem, ale Alyssa nie miała szans.

Ścisnęło go żołądku na samo wspomnienie. Jeśli miłość prowadzi do takiego gówna, to on nie chce mieć w tym udziału, wielkie dzięki.

Szlak doprowadził go do Old Town Alexandria. Było tu przyjemniej, bo drzewa i budynki rzucały cień na Union Street, ale za to chodnikami ciągnęły tłumy ludzi, a ulicami sznury samochodów. Kierowcy zupełnie nie zwracali uwagi na pieszych. Brady zmełł w ustach przekleństwo, uskakując przed minivanem, który skręcał na parking. Przeszedł na drugą stronę ulicy, a potem ruszył chodnikiem wzdłuż Founders Park, długiego pasa zieleni graniczącego z nadbrzeżem. Park był pełen ludzi, którzy porozkładali się na trawnikach ze swoimi kocami, leżakami i przenośnymi lodówkami.

Brady zwolnił do truchtu, a potem do normalnego kroku i podszedł do rodziny z dziecięcym wózkiem spacerowym.

– Coś tu się będzie działo wieczorem?

Ojciec rzucił okiem na nieśmiertelniki i uśmiechnął się do Brady’ego.

– O zachodzie słońca będą puszczać sztuczne ognie z okazji Święta Pracy.

– Ach, tak? – Przebiegł właśnie połowę szesnastokilometrowej trasy, którą miał zamiar dzisiaj zrobić. Może wróci tu później, kiedy weźmie już szybki prysznic. Zakładając, że uda mu się odszukać ręczniki. I zasłonkę do prysznica. Poprzedniej nocy wprowadził się do nowego domu i jeszcze się nie rozpakował. No ale to było prawie o świcie, kiedy wrócił po imprezie. Świętował z kumplami swoje nowe znalezisko.

Już miał znowu przyspieszyć, kiedy nagle ją zobaczył.

Siedziała na kocu, z dala od reszty ludzi. Obejmowała kolana ramionami, opierając na jednym z nich podbródek. Obok leżała zapomniana książka.

Cała zdawała się składać z długich linii i opalonej skóry, i Brady nie był w stanie oderwać od niej oczu. Falujące ciemne włosy zebrała na czubku głowy. Biała koszula z szerokim dekoltem odsłaniała szyję i sporą część ramienia. Spod długiej spódnicy wystawał fragment nóg, skrzyżowanych w kostkach, opalonych i silnych.

Miłość? Z nią nie życzył sobie żadnej znajomości. Za to żądza była mile widzianą, starą kumpelką.

Oparł ręce na biodrach i zaczął się zastanawiać, jak podejść do nieznajomej.

Kobieta obejrzała się za siebie i Brady wstrzymał oddech. Pomyślałby, że nigdy dotąd nie widział tak pięknych zielonych oczu, gdyby nie błyszczały od łez. Zamrugała i odwróciła wzrok.

Brady nagle zmienił zamiary i ruszył do dziewczyny, zanim zdążył zdecydować, że naprawdę chce to zrobić. W jednej chwili ogarnął go niepokój o nią i gniew na tego, kto ją skrzywdził, kimkolwiek był. Ani jedno, ani drugie nie bardzo miało sens, ale zawsze był wrażliwy na kobiece łzy. Do diabła, ten uraz miał swoje korzenie w odległej przeszłości.

– Cześć… wszystko w porządku?

Spojrzała na niego z ukosa.

– Super, dzięki.

Co to miało znaczyć? Wytrącony z równowagi sarkazmem w jej głosie przeczesał palcami czuprynę. Zauważył, że nieznajoma ma włosy w kolorze ciemnego brązu rozjaśnione różowymi pasemkami.

– Uch…

– Słuchaj. – Dziewczyna mocniej objęła rękami kolana. – Doceniam zagranie na miłosiernego samarytanina i tak dalej, ale akurat dzisiaj nie szukam bohatera. Capisce?

Jej twardy głos brzmiał stanowczo i wyzywająco. To by było tyle, jeśli chodzi o podryw na miłego faceta.

– Capisce? Poważnie? Znaleźliśmy się na planie Ojca chrzestnego, a ja to przeoczyłem?

Podniosła się jednym płynnym ruchem i otrzepała cienką kolorową spódnicę; przy każdym machnięciu dłonią bransoletki na nadgarstku brzęczały cicho. Dziewczyna miała w uchu kilka kolczyków, a za nim przy linii włosów wytatuowane gwiazdy.

– A co jest nie tak z Ojcem chrzestnym? To jeden z dziesięciu najlepszych filmów wszech czasów.

Chłonął wszystkie szczegóły jej wyglądu, oceniając ich znaczenie i wagę, jakby miał w niej kolejnego przeciwnika, którego postanowił rozpracować. Była mniej więcej w tym samym wieku co on.

– Lubisz Ojca chrzestnego?

Stojąc na brzegu koca, obrzuciła go od stóp do głów spojrzeniem, od którego naga skóra zaczęło go palić.

– Taaa… I co z tego, marynarzyku?

Zmrużył oczy, czując, jak temperatura podnosi mu się o kilka stopni.

– Nie mam nic do Ojca chrzestnego. I nie jestem marynarzem.

Do diabła! Sam nie wiedział, czy się kłócą, czy flirtują, ale czuł, że za chwilę jego sportowe spodenki zdradzą, iż zdaniem jego ciała jednak to drugie.

Dziewczyna pokręciła głową i spojrzała na niego. Ślady łez już dawno zniknęły z jej oczu, ale ich wyrazista zieleń nie przestawała go zdumiewać. Boso weszła na trawę i dwoma krokami pokonała dzielącą ich przestrzeń. Brady nie wiedział, czy patrzeć na ruchy jej krągłego ciała, czy spróbować odczytać tatuaż zdobiący bok jej stopy. Wygrały krągłości; jego uwagę przyciągnęła cienka bawełniana koszula opinająca pełne piersi. Dziewczyna zatrzymała się przed nim i całe jego ciało weszło w stan gotowości – napięte mięśnie, sztywne barki – przyczyną nie był strach, tylko oczekiwanie. Tatuaże, kolczyki, chłodne, ostrożne spojrzenie i wyzywająco wysunięta broda nadawały jej urodzie twardości, ale – mój Boże – i tak było już po nim.

Musnęła palcami nieśmiertelniki i uniosła jedną brew.

– To widzę.

Tylko wojska lądowe nie miały na nieśmiertelnikach swojego akronimu. W jakiś sposób poznała wojskowe niuanse. Stała się przez to jeszcze bardziej interesująca – i zarazem bardziej irytująca.

– I właśnie dlatego to powiedziałaś.

Oblizała wargi.

– Teraz masz już pełny obraz.

Jezu, język też miała przekłuty. Nie mogła już chyba być bardziej seksowna. Miał ochotę przyciągnąć ją do siebie i sprawdzić, czy jej usta są rzeczywiście tak słodkie, jak wyglądają. Przy okazji powstrzymałoby to wylewający się z nich strumień sarkazmu.

Wsadził ręce do kieszeni i zaśmiał się niewesoło.

– Dlaczego mi tak docinasz?

Zacisnęła czerwone wargi i uśmiech, który – mógłby przysiąc – już była skłonna mu rzucić, zmienił się w złośliwy uśmieszek.

– Bo jesteś łatwym celem.

– Ja jestem łatwym celem? Chyba mnie z kimś pomyliłaś. – Pięć lat w wojsku, w Siłach Specjalnych, bez żadnych obrażeń. Różne rzeczy można o nim powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest łatwym celem. Nie wszyscy jednak mieli tyle szczęścia. Na przykład jego najlepszy kumpel, Marco. Świetny, porządny chłopak został ranny tak poważnie, że zwolniono go z wojska ze względu na stan zdrowia. Ciągle jeszcze dochodził do siebie. Podczas gdy ktoś taki jak Brady nie miał nawet zadrapania. I to ma się nazywać sprawiedliwość, do cholery? Jego dłonie zwinęły się w pięści z gniewu, który obudziła w nim ta myśl.

– Nie. Mówię o tobie. – Nie oglądając się za siebie, wróciła na koc. Ruch spódnicy sugerował, że pod spodem znajduje się bardzo zgrabny tyłeczek.

Brady poruszył się, żeby ukryć erekcję. Był pewny, że dziewczyna znowu na niego popatrzy, ale nie zrobiła tego. Wyciągnęła się na brzuchu, uniosła nogi i skrzyżowała je w powietrzu – ukazując przy tym łydki, bo spódnica opadła jej do kolan – i wzięła książkę.

Spławiony. Cholera!

Co, do diabła! Przeczesał palcami krótkie włosy i po chwili wahania ruszył z powrotem na chodnik. Kiedy ostatnio czuł się tak podniecony, wkurzony, rozbawiony i zakłopotany jednocześnie? Rozmowa z tą dziewczyną była jak przejażdżka rollercoasterem w całkowitej ciemności – człowiek nie wiedział, czy za chwilę czeka go podjazd, ostry zakręt, czy nagły spadek w dół.

– Hej, marynarzyku?

– Kur… – mruknął pod nosem, odwracając się wbrew własnej woli i spojrzał w jej rozbawione oczy. Wiedziała, że ma go w garści. – Tak?

Jej twarz zmieniła się, spoważniała.

– Cóż… dzięki, że spytałeś.

Serce podskoczyło mu w piersi. A więc ona też może być bezbronna. To dało mu nadzieję.

– Masz to u mnie, Różowowłosa.

Zmarszczyła nos.

– Serio?

Uśmiechnął się do siebie i odkrył, że znowu idzie w jej stronę. Połknęła przynętę, tak jak to sobie zaplanował.

– Nie podoba ci się ksywka? To powiedz, jak masz naprawdę na imię.

Udała, że nie jest zainteresowana i wróciła do otwartej książki, którą – no, no, no, co też my tu mamy! – trzymała odwróconą do góry nogami.

Kucnął przed nią i chwycił książkę.

– Może łatwiej… – zrobił z odwracania książki prawdziwy spektakl, a potem wsunął ją z powrotem w jej palce – …byłoby ci czytać w ten sposób.

Roześmiała się i opuściła twarz na otwarte strony. Jej ramiona drgały, a głos był głęboki i gardłowy. Z Brady’ego opadło całe napięcie. W końcu dziewczyna podniosła głowę, uśmiechnięta. Twardość znikła i teraz miał przed oczami egzotyczną piękność. Gdyby Brady nie połknął haczyka już wcześniej, pokonałby go teraz – śmiech i pełne czerwone usta całkowicie zawróciły mu w głowie. Była to w jego przypadku dziwna reakcja; ale właśnie dlatego nieznajoma tak skutecznie odwróciła jego uwagę od innych spraw. Od dawna nikt tak go nie zaskoczył.

Zastukał palcami w okładkę książki.

– Imię.

Przez dłuższą chwilę patrzyła na niego z szerokim uśmiechem, potem przewróciła oczami i opuściła wzrok na jego nagą pierś.

Brady uniósł brew.

– Imię – powtórzył.

Westchnęła ciężko, jakby miała zdradzić jakąś wielką tajemnicę.

– Joss.

– Joss. W porządku. Widzisz, nie było to takie trudne, prawda? Ja jestem Brady.

Joss usiadła, podwijając nogi pod różowo-zieloną, nierównomiernie zafarbowaną spódnicę. Tatuaż, który wcześniej zauważył na jej stopie, okazał się wypisanym elegancką czcionką słowem „odwaga”. Teraz Brady był nie tylko zachwycony; był zaintrygowany. Ta dziewczyna naciskała wszystkie jego guziki.

Rzuciła książkę na koc.

– Ktoś ci już kiedyś powiedział, Brady, że jesteś trochę jak wrzód na tyłku?

Zdobył się na żałosny uśmiech.

– Słyszę to codziennie.

– A dlaczego jesteś z tego taki dumny?

Rozłożył bezradnie ręce i wzruszył ramionami.

– Każdy powinien być w czymś naprawdę dobry.

Dziewczyna próbowała powstrzymać uśmiech. Nie udało jej się.

– W takim razie chyba powinnam ci pogratulować?

– Dzięki. – Obejrzał się przez ramię, w stronę trawnika, który powoli zapełniał się ludźmi czekającymi na wieczorny pokaz, a potem znowu spojrzał na dziewczynę. – Zostajesz na fajerwerki?

– Taki miałam plan.

– Dobrze. W takim razie, pizza, kanapki czy pieczony kurczak?

– Słucham?

– Co mam ci przynieść na kolację?

Znowu się roześmiała, bez skrępowania ukazując przekłuty język. Rany, naprawdę miał ochotę zapoznać się bliżej z tą małą srebrną kulką. Dziewczyna pokręciła głową.

– Jesteś niepoważny.

– Jestem poważny jak zawał serca.

– No cóż, dobrze. Na wypadek, gdybyś rzeczywiście tu wrócił, zrób mi niespodziankę.

Brady wstał i dwa razy uderzył się w pierś.

– Och, na to możesz liczyć. Daj mi godzinę, góra półtorej.

– W porządku, marynarzu.

Pokręcił głową.

– Zanim minie wieczór, wyleczymy cię z tego – obiecał. Wrócił na chodnik i ruszył przed siebie biegiem. Ponure myśli o ojcu, z których wcześniej nie potrafił się otrząsnąć? Od dawna nie było po nich śladu.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Epilog

Podziękowania