Korekta

Hanna Lachowska

Renata Kuk

Zdjęcie na okładce

© mokhovastudio/Shutterstock

Tytuł oryginału

No Flowers Required

Copyright © 2013 by Cari Quinn.

This translation published by arrangement with Entangled Publishing,

Llc through rights mix.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4907-0

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Mamie, która jest moją największą fanką,
mimo że nie pozwalam jej czytać moich książek.
I Taryn Elliot, która pozwala mi latać
(nawet gdy mam związane skrzydła).

Rozdział 1

Bez wątpienia był to najgorszy dzień w życiu Alexy Conroy.

– Czy mogę coś jeszcze dla pani zrobić? – spytał Harvey Walton, jej agent nieruchomości. Zadzwonił, żeby upewnić się, że jest zadowolona z przebiegu sprzedaży domu, ale była w stanie odpowiadać tylko półsłówkami.

Sprzedała dom swoich marzeń za bardzo dobrą cenę jak na pogrążony w kryzysie rynek, więc jak mogłaby narzekać? Fiołek z dyskontu, który przesłał jej Harvey, nie zachwycił jej, ale nie winiła go za ten gest. Nie, to rzucająca się w oczy czerwono-biała naklejka jej wroga, Value Hardware, u dołu doniczki doprowadzała ją do rozpaczy, nie Harvey.

Jedyną dobrą stroną jej nowego mieszkania było to, że nie musiała patrzeć na tego wroga, jeśli nie przycisnęła czoła do szyby. A ponieważ rzeczona szyba była tak brudna, że w zasadzie nic nie było przez nią widać, nie zamierzała dotykać jej niczym, a już na pewno nie twarzą.

– Nie, dziękuję – odparła, stawiając fiołek na parapecie. Sądząc po stopniu zwiędnięcia, nie pożyje dłużej niż kilka dni. – A tak z ciekawości, czemu wybrał pan kwiatek z Value Hardware? Zapewniam pana, że nikt u nich nie zna się na kwiatach tak jak ja.

Harvey milczał, a ona westchnęła. Niepotrzebnie wyładowywała frustrację na nim. To nie będzie jego wina, kiedy na widok jeszcze jednego uśmiechniętego balonika w logo Value zacznie rzucać mięsem. A może kwiatami? W końcu prowadziła kwiaciarnię.

– Przepraszam, Harveyu. – Przycisnęła palce do czoła. Boże, jak by jej się przydał masaż. Ale niestety, budżet nie przewidywał takich ekscesów. – Doceniam twoją pomoc, dzięki tobie cała transakcja odbyła się bezboleśnie. – A przynajmniej na tyle bezboleśnie, jak to możliwe, kiedy sprzedaje się dom, w którym chciało się mieszkać do końca życia. Ale zrobiła to z ważnych powodów i na tym polegała różnica. Nie było miejsca na fochy i żale. – Rozumiem, że w przyszłym tygodniu dostanę czek?

– Tak, na pewno do końca przyszłego tygodnia.

Przestała słuchać, kiedy zaczął wtajemniczać ją w administracyjne szczegóły, bo zauważyła wielkiego pająka, który tkał gobelin – bo nie można nazwać pajęczyną czegoś tak ogromnego, że zajęłoby całą ścianę w muzeum – w szafie, w której zamierzała trzymać ubrania.

Mimo kompletnego marazmu, który charakteryzował ją ostatnimi czasy, nie zamierzała wzbraniać się przed ukatrupieniem tego cudu natury tylko dlatego, że było jej go żal. Są granice, których się nie przekracza i jedną z nich jest próg do szafy, jakkolwiek żałosne byłyby jej rozmiary. Garderoba złożona z designerskich ciuchów była ostatnim ogniwem łączącym ją z beztroskim życiem imprezowej laski. Już nawet nie będzie uprawiała seksu, który z tego statusu wynikał, bo mimowolnie zaczęła traktować celibat jak styl życia.

– Alexo? – spytał Harvey. – Jest pani tam?

– Tak, przepraszam. Mam tu sytuację krytyczną. Ale dziękuję jeszcze raz, na pewno odezwę się następnym razem, kiedy będę miała na zbyciu nieruchomość… – urwała. Nie. Niestety nie. Jedyna nieruchomość, jaka jej jeszcze została, to sklep, a on był wynajęty. Nie planowała rozszerzenia działalności, więc Harvey już jej się nie przyda. Nigdy. – Wszystkiego dobrego – dodała z najszczerszym uśmiechem i rozłączyła się.

Czas na eksterminację robactwa.

Przeskoczyła przez rudą kotkę, Trixie, która koniecznie chciała, żeby Alexa się o nią potknęła i sięgnęła po wilgotną gąbkę oraz wiadro. Zanim się tu zadomowi, o ile to w ogóle możliwe, będzie musiała to mieszkanie porządnie wypucować. Nie czuła się tu jeszcze jak w domu. Telewizor z płaskim ekranem, długa skórzana kanapa, lampa podłogowa w stylu Tiffany’ego, dwa stoliki, podwójny dmuchany materac i odrapany kuchenny stół odziedziczony po poprzednich lokatorach wypełniały prawie całą przestrzeń.

No tak, jak mogła zapomnieć o swojej „sypialni”! Zerknęła na zasłonę z purpurowych paciorków, którą oddzieliła część pomieszczenia z dmuchanym łóżkiem. Jeszcze tylko lampa Lawa oraz czarna żarówka i znajdzie się w prywatnym koszmarze lat sześćdziesiątych.

Zmrużyła oczy i przyjrzała się pająkowi i jego patyczkowatym odnóżom. Czuła, że jej wściekłość słabnie. Spojrzała za okno. Może po prostu wyrzuci go na schody przeciwpożarowe?

Potem spojrzała na wielką gąbkę. Albo zetrze go z powierzchni ziemi i będzie żyła dalej.

Udawaj, że to Value Hardware. Tyle mogła zrobić.

Musiała tylko wyobrazić sobie sterylne białe ściany ich sklepu i irytująco wydajną ekipę pół kasjerów, pół robotów, którzy nie posiadając się ze szczęścia, pakowali naręcza kwiatów do bagażników minivanów. W końcu mieli całe mnóstwo naprędce przygotowanych kompozycji, po co więc przychodzić do Alexy, do Divine Flowers, skoro człowiek mógł się obejść bukietem za połowę niższą cenę?

Rzemiosło i najpiękniejsze kwiaty nie miały znaczenia w obliczu bezlitosnej ekonomii, już się o tym przekonała. Zresztą, jej własna ekonomia leżała i kwiczała, więc jak mogła się stawiać?

Trzeba się pozbyć małego wesołego pajączka, który w tym świetle nie wyglądał już wcale jak potwór i zabrać się do czyszczenia reszty nowych włości.

Woda. To będzie humanitarne morderstwo. O tak.

Podjęła decyzję, więc z determinacją ruszyła do łazienki, żeby odkręcić kran, namoczyć gąbkę i pozbyć się wreszcie pająka. Strumień wody trysnął jej na brzuch.

– Cholera jasna, serio?!

Gderając pod nosem, uklękła, żeby przyjrzeć się rurom, przekonana, że jakby co, poradzi sobie sama. Wyciągnie śrubokręt ze swojej różowej damskiej skrzynki z narzędziami i może coś dokręci. Albo odkręci. Albo zrobi coś innego i powstrzyma tę przeklętą wodę od zalewania podłogi.

Do niedawna miała dom, prowadziła firmę, wszystko sama, więc na pewno…

Na dźwięk wody bulgoczącej w rurach pisnęła i rzuciła się w tył, lądując na pupie. Wywróciła wiadro i runęła na gąbki, które upuściła, kiedy woda po raz pierwszy ją opryskała. Mocno uderzyła pupą o popękane płytki, kości gruchnęły, a siniaki pojawiały się w miejscach całkiem niepożądanych.

Zanim zdążyła paść ofiarą kolejnych nieplanowanych kąpieli, podniosła się na kolana i zakręciła kurek. Zalane chlorowaną wodą pomieszczenie cuchnęło jak szatnia na basenie. Potarła wilgotne czoło i uspokoiła oddech. A w każdym razie spróbowała.

Najpierw odkryła, że klimatyzacja jest w najlepszym razie niegodna zaufania, a był dopiero środek sierpnia. A teraz jeszcze kran. A jeśli to dopiero początek? Jeśli będą problemy z wodą, to jak umyje naczynia? Jak się wykąpie?

– Jezu Chryste! Oddychaj. – Podniosła się i zaczęła walkę z atakiem paniki. Nie zdarzył jej się od lat, a dzisiaj nie byłby dobry dzień na powrót do dawnych zwyczajów.

Wszystko w porządku. Pierwszy dzień w nowym miejscu, bonus od działu promocji arachnofobii odpoczywający w jej szafie i zepsuty kran. Nic wielkiego.

– Zapomnisz o tym wieczorem, kiedy położysz się spać na dmuchanym materacu, zasłoniętym zasłoną z koralików – mruknęła do swojego odbicia w lustrze, które prezentowało przekrzywiony koczek na czubku głowy i smugi brudu na policzkach. Odkryła też, że od rana przybyło jej kilka nowych zmarszczek, co pewnie nie powinno jej zdziwić.

Przesunęła palcami po ich odbiciu, a wtedy okazało się, że schodzą pod dotykiem. Aktualnie wolała myśleć, że to jednak klęska jej kremu przeciwzmarszczkowego, bo jeśli nie, to będzie oznaczało, że wylądowała w jakiejś norze. A jeśli tak, to kogo miałaby za to obwinić?

Z porażającą jasnością wróciło do niej wspomnienie popołudnia, kiedy podpisała umowę najmu i wystawiła na sprzedaż swoje cudowne górskie ustronie. Wtedy liczyło się tylko znalezienie taniego mieszkania blisko pracy. A nie mogło być bliżej niż dwa piętra nad sklepem, prawda? Z zewnątrz budynek wyglądał całkiem fajnie. Ale w środku zaczynała się tragedia.

Nie zamierzała się na to godzić. Niech ją szlag, jeśli przystanie na powódź w łazience i atak krwiożerczych pająków jednego dnia.

Poprawiła niechlujnie związane włosy. Makijaż starł się kilka godzin temu, a jej śliczna purpurowa bluzeczka nie wyglądała już tak świeżo. Szczególnie że nad jedną piersią widniała wielka mokra plama. Szkoda, że nie miała ani czasu, ani energii, żeby się przebrać. Poza tym szansa, że po drodze do dozorcy, wyglądającego na niebezpiecznie skutecznego, wpadnie na megaseksownego faceta, była niewielka.

Długa spódnica kleiła jej się do nóg, ale nie przerwała pełnego determinacji pochodu przez mieszkanie. Przybrała maskę wojowniczki i była przygotowana do walki. Nie zmuszą jej do zaakceptowania tak fatalnych warunków. Zażąda natychmiastowej naprawy kranu. A potem szybko dokończy sprzątanie, doprowadzi się do porządku i pójdzie na kolację ze swoją najlepszą przyjaciółką, Nellie.

Szła przez korytarz, chwiejąc się nieco w przesiąkniętych wodą butach od Louboutine’a. Wyraźnie słyszalne kląskanie mokrej stopy nie poprawiało jej humoru, ale miała ważniejsze rzeczy na głowie.

Gwałtownie zatrzymała się przy otwartych drzwiach jednego z mieszkań i szeroko otworzyła oczy. A to kto?!

Na środku mieszkania o takim samym układzie jak jej klęczał mężczyzna w obcisłych dżinsach i czarnym podkoszulku, opinającym się na naprężonych plecach, i zdzierał z podłogi fragmenty linoleum. Był od niej odwrócony, co dało jej okazję do napawania się widokiem wysklepionych mięśni na jego żylastych ramionach. Na nadgarstku miał miedzianą bransoletę, a spod rękawa na ramieniu drugiej ręki wystawał tatuaż. Nie widziała, co przedstawia, ale co do jednego nie miała wątpliwości.

Ten napakowany chłoptaś miał cudowny tyłeczek.

Która to konstatacja pozwoliła zatoczyć jej myślom pełne koło i wrócić do postanowienia życia w celibacie. Nie da rady rozwiązać wszystkich swoich życiowych problemów za jednym razem, ale czy noc zajebistego seksu to aż tak wiele?

Nie. Ani trochę, do cholery. Poza tym życie to nie tylko praca, a na tym polu dawała z siebie wszystko. Zaczęła sprowadzać niezwykłe egzemplarze roślin z odległych zakątków świata. Dysponowała delikatnymi pąkami nieczęsto widywanymi na wzgórzach Pensylwanii. Za niemałą sumę zatrudniła obłędną projektantkę bukietów. Wkrótce nikt nie będzie miał wątpliwości, że Divine Flowers to marka, z którą trzeba się liczyć. Dzięki nowej florystce będzie mogła obsługiwać bardziej ekstrawaganckie imprezy. A w końcu, kiedy tylko pieniądze pozwolą, będzie mogła zatrudnić całą ekipę.

Divine przetrwa. A wręcz rozkwitnie. Bez względu na to, co trzeba będzie zrobić w tym celu.

Zastukała w otwarte drzwi, a potem jeszcze raz, bo facet nie przerwał pracy. Zaangażowany. Podobało jej się to.

– Przepraszam!

– Tak?

To, że się do niej nie odwrócił, było słabe, ale z drugiej strony dzięki temu wciąż mogła gapić się na jego pupę. Nie miała nic przeciwko rozmowie z jego tyłk… Tyłem!

Co więcej, może właśnie znalazła kogoś, kto na kilka godzin nada jej życiu sens. Kto pozwoli jej zapomnieć o gigantycznych pająkach, prawdopodobnie zepsutych rurach i nadchodzącej finansowej klęsce. Może, ale tylko może, ten koleś wyrówna straty.

Chociaż chyba trzeba by z nim wcześniej pogadać, a dopiero potem snuć seksualne scenariusze.

– Domyślam się, że pan zajmuje się obsługą techniczną tego budynku? – spytała.

Długie milczenie sprawiło, że zmarszczyła brwi, ale on nawet nie zadał sobie trudu odwrócenia się, żeby zobaczyć ten grymas.

– Potrzebuje pani pomocy?

Zmarszczyła się bardziej. Nie była przyzwyczajona do bycia ignorowaną, a już na pewno nie wtedy, gdy postanowiła zawrócić komuś w głowie.

– Mam przeciek.

Odłożył narzędzie do zdzierania wykładziny i na kolanach odwrócił się w jej stronę. Nie uśmiechał się, ale nie wyglądał też na zagniewanego tym, że mu przerwała. Całkiem nieźle, szczególnie że jego twarz wymiotła jej z głowy wszystkie myśli. O tak. Nada się.

Wygląda na to, że po wszystkim, co przeszła, los właśnie zaczął się jej rewanżować. Może to – a raczej on! – było tą rekompensatą.

Ale jeśli nie, miała w walizce purpurową pałeczkę z zamontowanym motylkiem.

Nie powiedziałaby, że jest przystojny w klasycznym znaczeniu tego słowa. Szczękę miał zbyt kwadratową, a brwi zbyt ostre. Miedziana bransoleta odwróciła jej uwagę od dużych oczu okolonych długimi rzęsami, choć z tej odległości nie widziała, jakiego są koloru. Włosy w odcieniu ciemny blond miał ogolone na zero, ale już na tyle odrośnięte, że miała ochotę poczuć pod dłonią ich igiełki.

Usta zadrżały mu w uśmiechu, kiedy w milczeniu analizowała jego wygląd, jakby był modelem w reklamówce męskiej bielizny. Później sam przesunął wzrokiem po jej ciele, ale ona nie spojrzała w dół, żeby sprawdzić, co zobaczy. Zafascynował ją, przywołał rozkoszne uczucie w brzuchu. Nie doznała tego trzepotania na widok mężczyzny stanowczo od zbyt dawna.

– Jesteś jakby… mokra. – Nie uśmiechnął się, ale w jego głosie było słychać rozbawienie.

Alexa spuściła wzrok i aż głośno złapała powietrze. Jej luźna, kremowa spódnica upstrzona maleńkimi fioletowymi kwiatkami z przejrzystej stała się przezroczysta. Przykleiła się jej do nóg od kostek aż do ud i pokazała wszystko, łącznie z różowymi majtkami. Równie dobrze mogłaby w ogóle nie mieć jej na sobie.

– To umywalka – wykrztusiła, tak przerażona, że słowa więzły jej w gardle. Była w stanie uporać się z wyprowadzką z wymarzonego domu. A także z silną konkurencją na rynku. Ale zdecydowanie nie potrafiła zmierzyć się z modowymi wpadkami, które dostarczały rozrywki przypadkowemu majster-klepce. – Chciałam posprzątać, ale zlew mnie opluł.

– Posprzątać? Ty, księżniczko?

Podniósł się i przedramieniem otarł z czoła perlący się pot. Nic zresztą dziwnego. W tym mieszkaniu było gorąco jak w piekarniku z opiekaczem.

W kwiaciarni miała klimatyzację, wymagały tego kwiaty. Powiedziano jej, że w tym bloku też jest klima, ale chyba nie na jej piętrze.

Skrzyżowała ramiona na piersi i podziękowała niebiosom, że mokry top ma kolor królewskiej purpury, dzięki czemu nie zaczął prześwitywać.

– Kogo nazywasz księżniczką? I skąd wiesz, co sprzątam, a czego nie, hydrauliku?

– A kto powiedział, że zamierzam ci pomóc w sprawie rur? – Pochylił się, żeby zebrać skrzynkę z narzędziami i ruszył do drzwi, w których zatrzymał się na moment, górując nad nią, kiedy nie ustąpiła z drogi. Nie miała wątpliwości, że zrobił to specjalnie. – I czy nikt cię nie nauczył, żeby nie naśmiewać się z pracowników fizycznych?

Musiał być od niej o dobre piętnaście centymetrów wyższy, a biorąc po uwagę, że sama miała sto siedemdziesiąt sześć centymetrów wzrostu, nieczęsto mężczyzna był znacznie wyższy od niej. Rzadko kiedy musieli się do niej nawet nachylać. Kiedy dodała do tego drapieżne, seksowne feromony, które rozsiewał z subtelnym, czystym zapachem potu, nie mogła złapać tchu. To chyba opary chloru upośledziły jej płuca.

– Ty nazwałeś mnie księżniczką. Hydraulika trudno uznać za obelgę, szczególnie jeśli zajmujesz się tym zawodowo – oznajmiła, ale odsunęła się w bok. Gdyby tego nie zrobiła, pewnie wynalazłby więcej oszczerstw, a może i opryskałby ją potem. Pewnie był w stanie wyprodukować go znacznie więcej, żeby udowodnić, że nie ma problemów z poziomem testosteronu. Wyglądał na takiego.

Raz jeszcze przesunął wzrokiem po jej ciele, ale nie w seksualny sposób. Raczej jakby oceniał wyjątkowo gruby kawał płyty gipsowo-kartonowej.

– Masz ubrania księżniczki, więc masz i tytuł. A co do tego przecieku…

– W moim mieszkaniu. – Skuliła dłonie w pięści. – W łazience.

– Dobrze, że sprecyzowałaś. – Ruszył korytarzem przed nią i nie czekając na wskazówki, pchnął drzwi z numerem 33. – Dziwię się, że wylądowałaś w takim miejscu. Co tu robi taka kobieta? Choć muszę przyznać, że masz ładne meble. Skóra i Tiffany. – Mrugnął do niej, odwróciwszy się nad potężnym ramieniem. – Księżniczko.

Walczyła ze sobą, żeby nie parsknąć.

– Nie ma nic złego w tym miejscu. – Ona mogła narzekać na swój nowy dom, ale on nie miał prawda. – Poza tym skąd wiedziałeś, gdzie mieszkam?

Czy to jakiś podglądacz? Czy skradał się po schodach przeciwpożarowych i patrzył, jak dmuchała materac? A może znał ją ze sklepu. Ludzie wchodzili i wychodzili cały czas. Choć i tak nie dość często.

Nie odpowiedział, tylko z łoskotem postawił skrzynkę z narzędziami na podłodze w łazience. Bez słowa wszedł do kuchni i zrobił coś pod zlewem, a dopiero później powrócił do łazienki.

– W czym problem?

Ile jeszcze razy będzie musiała powtarzać to samo? Wskazała na umywalkę.

– Zlew przecieka. Ten, nie kuchenny.

– Rozumiem. Musiałem zakręcił główny zawór wody, bo inaczej znów by cię zalało. – Szybko zerknął na jej mokrą spódnicę, pewnie myśląc, że nie zauważy.

Oczywiście że zauważyła, to chyba jasne.

Zadrżała, kiedy Trixie, jedyny kot w historii gatunku, który lubił wodę, wyszła zza zasłony prysznicowej i wymknęła się do kuchni.

– Nieważne. Po raz ostatni mówię, że chciałam nalać wody do wiadra i zostałam całkiem zalana. Poza tym woda cuchnie.

– Cuchnie? – uśmiechał się do niej, wyraźnie rozbawiony tym, jak podskoczyła, gdy kot przemknął, ocierając się o jej kostki.

– Tak. Chlorem. Nie czujesz?

Nachylił się bliżej i wciągnął powietrze, aż poruszył nozdrzami.

– Nie. Czuję tylko kwiaty. Chyba lawendę. To szampon?

– To mieszanka kwiatów frezji z odrobiną lawendy. I nie szampon, tylko balsam do ciała. – Z niezrozumiałego powodu zadrżał jej głos na słowie „balsam”. Zawstydziła się i odchrząknęła.

– Ładny. – Lekko dotknął jej spódnicy, tak subtelnie, że prawie nie poczuła. – Kwiaty do ciebie pasują. Jesteś równie delikatna.

Aż parsknęła.

– Delikatna? Ja? Piję piwo i oglądam mecze. Prowadzę własną firmę, a odpowiednio zmotywowana tańczę na stole.

– I to oznacza, że nie jesteś delikatna?

– O delikatne kobiety ktoś musi się troszczyć. – Przypomniała sobie akcję „pająk”. Jasne, fajnie by było mieć pod ręką faceta, który by się tego pozbył, ale przecież równie dobrze mogła to zrobić sama. Chociaż nie zrobiła. Jeszcze. – A o mnie nie.

Wskazał brodą umywalkę.

– Więc rozumiem, że gdybyś tylko chciała, naprawiłabyś to sama?

– Jasne. – Oparła ręce na biodrach, bo przysunął się odrobinę bliżej. – Jeśli tylko odpowiednio się skupię, mogę zrobić wszystko.

– No proszę. – Znów skrócił dystans. Zaraz wejdzie jej na buty, nie wiedział o tym? Zmiażdży jej palce. Chociaż ma ich aż dziesięć, kilka może poświęcić.

Lekko oszołomiona, zauważyła, że ma niebieskie oczy. Z tej odległości miały odcień jak wnętrze zawilca. Wokół źrenicy kolor był intensywny, a na brzegach bladł, choć ten efekt mógł być spowodowany nawdychaniem się oparów. Na pewno opary były też winne nagłemu pragnieniu położeniu dłoni na jego szerokiej piersi i przyciągnięcia go do pocałunku.

Alexa wykrzywiła się, prześledziwszy tok swoich myśli. Pewnie jej podniecenie było efektem jakiegoś posttraumatycznego przeniesienia.

To na pewno powszechne zjawisko znane w seksuologii.

– Lubię kobiety, które nie stoją jak kołki i nie oczekują natychmiastowej obsługi.

Nie odpowiedziała, bo przecież sama właśnie to robiła. Ale właściwie jakim prawem ją oceniał? Dzisiejszy fatalny dzień był wisienką na torcie po fatalnym roku. Ale jeśli chodziło o kwiaty, wszystko miała pod kontrolą. No, może ostatnio nie do końca, ale w każdym razie miała plan, jak to naprawić.

Plany znacznie ułatwiały uporanie się z roszczeniami codzienności. Nawet jej aktualnie nieistniejące życie seksualne mogło na tym skorzystać.

– Nie ma nic złego w posiadaniu dużych wymagań – powiedziała stanowczo, starając się opanować drżenie głosu. Pojawiło się w ostatnich kilku miesiącach, nie znosiła tego. – Rozejrzyj się. Opłaty były znośne, a ja jestem właścicielką Divine Flowers, więc stwierdziłam, że ten budynek się nada. Ale się nie nadaje. W szafie są robaki, klimatyzacja nie działa i…

Spojrzał ponad jej ramieniem.

– Podoba mi się ta kotara z koralików.

Zmarszczyła brwi.

– Jest koszmarna, ale nie miałam lepszego pomysłu, co tu zawiesić.

– Łóżko i tak jest ważniejsze niż to, co wisi na ścianach, nie uważasz?

Nie patrzył na nią, rozglądał się po mieszkaniu. Tak jakby analizował zagospodarowaną przez nią przestrzeń i zastanawiał się, co można by tu zrobić.

– Mam dmuchany materac – odparła niskim głosem, zastanawiając się, jakim cudem ominął ten ważny element jej wyposażenia.

– Wygodny? – Potarł tył szyi. – Bo jeśli nie, mógłbym coś wymyślić…

W końcu przeskok z jej żałosnej prawie stypy do seks fiesty. Oblizała wargi.

– Zapraszasz mnie do swojego?

Na jego bezczelnych ustach pojawił się uśmiech. Pytanie go nie zszokowało. Być może nieznajome kobiety codziennie składały mu takie propozycje. Niełatwo było znaleźć tak wyposażonego faceta. Powinna była wiedzieć.

– A jeśli tak, zgodziłabyś się?

Zgodziłaby się? Trudna decyzja przed zrobieniem czegoś szalonego.

– Dmuchany materac daje radę – mruknęła. Tak blisko i tak daleko jednocześnie.

– Ech. Zresztą nieważne. To tylko tymczasowe. Przystanek na trasie.

– Tak? Na drodze do większych i wspanialszych miejsc?

Chociaż wymagało to wysiłku, udało jej się podtrzymać jego spojrzenie i stanowczo pokiwała głową. Miała nadzieję, że tylko jej się wydaje, że drży jej broda. Nie mógł tego zauważyć.

– Wiesz co, Alexo Conroy, myślę, że moglibyśmy się dogadać.

Miała tylko chwilę na atak paniki. Znał jej nazwisko. Wiedział, w którym mieszkaniu mieszka. Co dalej? Uśmiechnął się oszałamiająco i jego twarz nie była już intrygująca, za to wywołała stan pod tytułem: a niech to, Batmanie, szkoda, że te majtki nie są ognioodporne.

Kiedy uklęknął, żeby otworzyć skrzynkę z narzędziami, aż westchnęła. Jakie on ma ręce!

No nie, chyba jej odbiło. Teraz podniecały ją ręce. Jeśli bzyk-bus szybko się nie zatrzyma w okolicy, jej oczekiwania spadną i zadowoli się seksem z whiskey. To znaczy zapomni o kolesiu, jak tylko wytrzeźwieje. Nie, żeby kiedyś to zrobiła, ale zawsze musi być ten pierwszy raz.

Chyba słyszał jej myśli, bo uśmiechał się jeszcze szerzej.

– A teraz, jeśli chodzi o ten twój przeciek…