Korekta

Bogusława Jędrasik

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

The Pleasure Quartet: Autumn

Copyright © 2014 by Vina Jackson

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5291-9

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

1. Pieśń o tęsknocie

Zawsze wiedziałam, że nie jestem taka jak inne kobiety.

Uznany psychiatra wyróżnił pięć stadiów żałoby: wyparcie, gniew, negocjacje, depresja i akceptacja.

Zaraz po śmierci Dominika nie doświadczyłam żadnego z nich.

Więc jeśli chcecie, możecie mnie za to wykluczyć z kręgu ludzkości.

Na początku był jedynie szok. A potem mogłam już tylko tęsknić, tęsknić, tęsknić i tęsknić, wciąż od nowa.

To były walentynki i akurat ten dzień wybrałam na pierwsze od dwóch tygodni wyjście z domu. Wślizgnęłam się w zimowy płaszcz i poszłam na główną ulicę po kawę i chleb. Zastanawiałam się, co za pokręcona logika kazała mi wybrać właśnie ten dzień na opuszczenie bezpiecznego domu, w którym mieszkaliśmy razem przez ostatnie trzy lata.

Zatrzymałam się przed jakąś wystawą i gapiłam na tanie, entuzjastyczne kartki z życzeniami i na tłustego, złotego kupidyna, który stał obok i kierował strzałę prosto w pęk czerwonych balonów unoszących się nad jego głową. Na białym dymku wylatującym z jego wydętych usteczek widniało wypisane na czarno pytanie: „Czy pan przypadkiem o czymś nie zapomniał?”

Dominik umiałby się z tego śmiać, szczególnie z sugestii, że to on jest podejrzewany o zapomnienie o romantycznej okazji, a nie ja.

Od ostatniego dnia spędzonego razem z nim minęły zaledwie dwa miesiące.

To był ranek przed Bożym Narodzeniem. Leżeliśmy obok siebie w łóżku. Czułam w uchu jego gorący oddech, bo przysunął do niego usta. Mocno zaciskałam powieki, udając sen, chociaż zdawałam sobie sprawę, że on wie, że już się obudziłam. We śnie oddycham inaczej. On też. Kochankowie i pary wiedzą takie rzeczy.

Kiedy podniósł kołdrę i zsunął się z łóżka, na jego odległym drugim brzegu, poczułam na plecach zimny powiew. Po chwili odwrócił się i otulił mnie kołdrą. Jak zawsze, odsunął mi z twarzy pukiel włosów i zniknął. Rozciągnęłam się na łóżku, a potem znów zwinęłam w kłębek, tak jakbym zajmując mniej miejsca, mogła dłużej pospać.

Słyszałam dochodzący z dołu szum rozgrzewającego się ekspresu i stukanie, kiedy Dominik oczyszczał filtr z fusów wczorajszej kawy. Po każdym użyciu bardzo starannie mył ekspres i wycierał wszystkie części.

Zakup ekspresu do kawy był jednym z ustępstw, na jakie poszedł, gdy zamieszkaliśmy razem. Wcześniej bardzo się opierał i marudził, że te smukłe, srebrne potwory zajmujące kuchenne blaty w całym północnym Londynie to burżujstwo i strata pieniędzy, bo przecież łyżka kawy rozpuszczalnej albo kawa z sieciówki sprawdzają się równie dobrze. Szybko jednak podzielił mój odwieczny kawowy nałóg.

Do pokoju wdarł się bogaty zapach świeżo parzonej kawy i usłyszałam skrzypnięcie zamykanych drzwi. Dominik cicho podszedł do łóżka, postawił filiżankę na szafce nocnej i przedarł się nade mną na swoją stronę łóżka, zachowując kilka centymetrów odstępu. Zanim wyruszył w drogę do kuchni po zimnych drewnianych podłogach naszego domu, włożył luźne bawełniane spodnie od pidżamy i skarpetki. Teraz próbował je jedną ręką zdjąć, jednocześnie gramoląc się z powrotem. Kiedy był znów nagi, wziął mnie w ramiona. Odsunął mi zmierzwione włosy na kark i skubnął mnie w płatek ucha. Znaczył linią pocałunków moją szczękę. Wcisnęłam się w niego i zamruczałam, wydając odgłos sennej akceptacji.

Wsunął lewe ramię pod moją szyję jak poduszkę, a prawą mnie dotykał. Trzymał w otwartych dłoniach moje piersi, jakby po raz pierwszy miał do czynienia z ich ciężarem i kształtem. Leżeliśmy obok siebie jak dwie litery S. Jego ciało odwzorowywało pozycję mojego. Przyciskałam plecy do jego piersi, nasze uda były sklejone, kolana wsunął we wnętrza moich kolan, a ja trzymałam stopy na grzbietach jego stóp. Gdybym miała wybrać jedną pozycję, w jakiej spoczywalibyśmy do końca życia, tak jak ludzie mówią czasem, jaką książkę albo potrawę wzięliby na bezludną wyspę, to była ta. Dominik często się dziwił, że tak doskonale do siebie pasujemy mimo dużej różnicy wzrostu. Tak jakby nasze ciała zostały wykute z jednego kawałka skały.

Miękki, aksamitny hełm na główce jego fiuta napierał mi na plecy nad pupą, a jego erekcja rosła. Cały czas miałam zamknięte oczy. Jasne, że chciałam czuć go w sobie. Zawsze chciałam. Ale nie byłam rannym ptaszkiem i zawsze, tego ranka jak każdego poprzedniego, podniecenie walczyło z pragnieniem zapadnięcia w sen i odsunięcia w czasie chwili zmierzenia się z troskami wstającego dnia. Zawsze byłam zbyt rozleniwiona, żeby odpowiedzieć pieszczotą. Poruszyłam się i zamruczałam z głębi gardła, a potem pozwoliłam mu dalej pieścić moje piersi. Zakołysałam biodrami, wygięłam plecy i naparłam na niego pupą, moszcząc się w zagłębieniu jego tułowia i bioder. Zawsze dawałam znak, że jestem wystarczająco obudzona, żeby uprawiać seks. On zawsze oczekiwał sygnału, że go chcę, chociaż milion razy mówiłam mu, że może mnie pieprzyć nawet przez sen albo przez stan bliski snu. Bez względu na mój nastrój, samopoczucie i porę dnia zawsze miałam ochotę na seks. Tylko jego rodzaj zależał od mojego humoru, zasobów energii i aktualnego temperamentu.

Zsunął dłoń niżej i objął nią mój wzgórek łonowy. Kiedy lekko rozdzielił wargi palcem, cicho jęknęłam i wiedziałam, że jestem już mokra. Podniósł palec, tak jakby chciał mnie uciszyć i rozsmarował mi mój sok na dolnej wardze, żebym mogła skosztować słodko-słonego smaku. Dominik zawsze powtarzał, jak uwielbia mój smak i nigdy też nie znudziło mu się udowadnianie tego. Przesunął mi kostkami palców po kręgosłupie, a potem złapał swojego fiuta i wprowadził go we mnie, bo wzajemne wiercenie nie zaowocowało połączeniem.

Zawsze kiedy jego kutas wchodził w mój ciasny otwór, wzdychałam. Nie miał największego fiuta na świecie. Plasował się po korzystnej stronie średniej. Dla mnie był idealny. To nie z powodu rozmiaru brakowało mi tchu. Wrażenie robił ten moment, kiedy dokonywało się fizyczne zjednoczenie. Może byłam zwykłą kobietą, tylko pod pewnymi względami inną od reszty. Nie chodziło o to, że nie lubiłam innych pieszczot ani że nie doceniałam intymności przytulania, leżenia na łyżeczkę i tych wszystkich dotyków, jakie wymienialiśmy. Ale byłabym gotowa umrzeć za to doznanie, kiedy jego kutas się we mnie wślizgiwał i nigdy nic nie było tak przyjemne jak jego pierwsze pchnięcie. Kołysaliśmy się do tyłu i do przodu, aż doszedł, a potem trzymał mnie w ramionach, aż się wysunął.

– Dziękuję – powiedziałam, wyciągnęłam ręce nad głową i sięgnęłam po kawę. Nie chodziło o to, że ją przygotował. Teraz była już zimna i pokryta zastygłą warstewką, która pękła, gdy wzięłam pierwszy łyk. – To moje ulubione przebudzenie.

– Wiem – odpowiedział z tym irytującym, porozumiewawczym uśmiechem rozlewającym się po jego twarzy. Uderzyło mnie, jak dobrze mnie już zna. Lubiłam sobie siebie wyobrażać jako zamkniętą księgę. Jako enigmę. Poplątane kłębowisko psychologicznych niuansów tworzyło mnie złą, a szalona ja kryła się za sprytnie utkanym welonem przeciwieństw. Ale Dominik tego nie widział. Od pierwszego spotkania w dokach St Katahrine, po tym, jak skontaktował się ze mną po aferze w metrze, kiedy zostały zniszczone moje stare skrzypce, intuicyjnie umiał rozpoznawać moje najczulsze i najgłębiej ukryte punkty. Wydobywał ze mnie to, co najlepsze i najgorsze. Błyskawicznie rozpracował misterną mieszankę cech, tworzących osobę, którą byłam. Ale dla niego to nie miało znaczenia. Kiedy na mnie patrzył, czułam, że jestem przezroczysta.

Dokładnie tę samą rozmowę odbywaliśmy każdego dnia po porannym seksie. To był jeden z naszych rytuałów. Dopiero kiedy odszedł, zorientowałam się, ile ich tak naprawdę było. Jak głęboko wniknął w materię tworzącą moje życie. Nie istniało bez Dominika. On był moim życiem. Te wszystkie krótkie chwile składały się na nie.

Jak kiedykolwiek mogło mi przyjść do głowy, że coś poza tym ma znaczenie?

Tego dnia po południu miałam zagrać na kameralnym koncercie charytatywnym w kościele niedaleko Highgate. Lauralynn też występowała. Miałam do nich dołączyć na chwilę, na jeden z dwudziestu czterech Kaprysów Paganiniego. Często grałam jego krótkie utwory na lekcjach skrzypiec i doskonale się z nimi zapoznałam w czasie zbuntowanych lat dojrzewania, kiedy uczył mnie pan van der Vliet, jeszcze w Nowej Zelandii. Były trudne technicznie, ale właśnie o to chodziło. W zeszły weekend spotkaliśmy się wszyscy na pośpiesznej próbie.

Oboje z Dominikiem mieliśmy ten poranek wolny, żeby zrobić ostatnie zakupy. To pierwszy raz, kiedy miałam przygotować dla niego Boże Narodzenie w domu, bo wcześniej zawsze byliśmy w podróży. Raz ponownie odwiedziliśmy Nowy Orlean, gdzie po później kolacji w Tujague, niedaleko Jackson Square, Dominik próbował znaleźć tajny klub, gdzie kiedyś, na jego rozkaz, tańczyłam nago przed publicznością. Wciąż byłam pod wrażeniem pierwotnych więzów, które nas połączyły i wpływu zachwycającej rosyjskiej tancerki, której występ widzieliśmy. Wyglądało jednak na to, że miejsce, w którym wówczas znajdował się klub, było już nieaktualne, a nikt nie wiedział, dokąd się przeniósł. Innym razem, w toku naszego czasem burzliwego związku, zabrał mnie do Reykjaviku, gdzie wynajął SUV-a i po całej lodowej pustyni ścigał zorzę, a jego pocałunek przepędził z moich ust polarne zimno i rozpalił moje serce.

Indyk, którego zamówiliśmy przez Internet, został dostarczony dwa dni wcześniej i już się rozmroził. Musieliśmy kupić książkę kucharską, bo choć w domu były tysiące książek, żadna nie mówiła o jedzeniu. Zgodnie ze wskazówkami przygotowałam pełne przypraw nadzienie i wpakowałam je do wnętrza wypatroszonego ptaka, potem pracowicie go zaszyłam, posypałam cukrem i dalszym ciągiem przypraw, a on puścił w piekarniku, w którym się właśnie znajdował, soczysty sok. Ptak był ogromny, a ja bardziej się denerwowałam pieczeniem go niż graniem nowego utworu albo sprostaniem seksualnym wyzwaniom Dominika, teraz rzadszym, ale wciąż tak samo oczekiwanym.

– Jest ogromny – powiedziałam. – Znając moje szczęście, będzie albo suchy, albo surowy. – W głowie aż mi się kręciło z emocji. – Będziemy mieli żarcia na całe tygodnie.

Dominik tylko się uśmiechał, ale nic nie mówił. Oczy mu lśniły, a po ustach błąkał się psotny grymas.

Szedł główną alejką sklepu, wybierał butelki i brał do ręki losowo wybrane pudelka czekoladek i ekskluzywnych ciastek, starannie analizując ich skład, zanim dokonał wyboru.

Zaprosiliśmy przyjaciół i znajomych na drinka w Boxing Day i postanowiliśmy z tej okazji podarować im spóźnione bożonarodzeniowe prezenty.

Wszystko to wydawało się ekscytująco swojskie.

I wtedy dotarło do mnie, że zapomniałam o warzywach. Zamierzałam wziąć się za to zaraz po śniadaniu, ale rozmarzenie, w jakie wprowadzał mnie seks, sprawiło, że wszystko wyleciało mi z głowy. Mimo że dzisiaj poranną sesję miłosną ograniczyliśmy do minimum, żeby szybko zacząć dzień. Kiedy oboje mieliśmy czas, po leżeniu na łyżeczkę, które prowadziło do seksu w tej pozycji, Dominik przewracał mnie na plecy, i wycałowywał ścieżkę między moimi piersiami, po brzuchu i przez wzgórek docierał do łechtaczki, i pieścił mnie tam, aż doszłam. Zaspokajanie mnie znów go podniecało i kiedy z dumą podnosił głowę, był już na nowo twardy, więc zaczynał wracać swoją ścieżką na górę i to prowadziło do kolejnej porcji seksu. To nam weszło w nawyk, stało się jednym z seksualnych schematów, które znałam na pamięć, ale które nigdy nie stawały się rutyną. To było coś zbliżonego do uczenia się muzyki, nieważne, ile razy grałam ukochaną piosenkę, nigdy nie nudziło mi się słuchanie tych samych nut wygrywanych w tej samej kolejności.

– Cholera – powiedziałam. – Nie kupiłam ziemniaków. A niedługo mam recital. Chyba wrócę do domu.

Popatrzył na mnie, a w jego ciemnych oczach odbijały się światełka neonów.

– Jasne. Dokończę zakupy. Może znajdę dla ciebie jakąś niespodziankę? Jedź, a ja dołączę za jakąś godzinę.

Obliczyłam, że będę miała akurat dość czasu, żeby przygotować warzywa, wziąć skrzypce i dotrzeć do Highgate, więc nie musiał się śpieszyć. Piekarnik miał się sam wyłączyć, a ja wrócę późnym popołudniem i zdążę przygotować kolację zgodnie z planem.

Pomachałam mu niedbale i odeszłam.

Nawet nie przyszło mi do głowy, żeby go pocałować.

Kurwa!

Kiedy otworzyłam drzwi do mieszkania, do moich nozdrzy wpadł zapach powoli piekącego się indyka i aż ślina napłynęła mi do ust. Może jednak będzie ze mnie kucharka! Szybko umyłam, obrałam i pokroiłam warzywa, a potem zawinęłam je w folię aluminiową. Jak wrócę, włożę je do piekarnika. Pobiegłam do studia i przez chwilę zastanawiałam się, które skrzypce wziąć. Zdecydowałam się na Bailly’ego. To była instynktowna, irracjonalna decyzja, bo przecież ostatnio ani na nim nie grałam, ani nie ćwiczyłam.

Z garderoby wyjęłam lekką jak piórko, jedwabną sukienkę z krótkimi rękawami, jedną z całego arsenału moich małych czarnych przeznaczonych na występy. Były prawie jak mundur. Sprawdziłam, czy nie ma plam, wsunęłam się w nią i przekopałam szuflady w poszukiwaniu rajstop, a potem dobrałam odpowiednie czarne buty. Wybiegłam z domu, łapiąc ciężki, zimowy płaszcz, który położyłam obok skrzypiec i wybrałam odpowiedni kod na zamku przy rowerze. Pojechałam pod górę na wzgórze, w stronę Jack Straw’s Castle, gdzie zamierzałam zjechać na Spaniards Inn i mijając Kenwood House, dotrzeć do Highgate.

Do kościoła dotarłam w piętnaście minut, dokładnie w chwili gdy przed wejściem zatrzymywała się czarna taksówka, z której wysiadła Lauralynn, jakby wyższa niż zwykle i ubrana w obcisły szary, doskonale uszyty garnitur w prążki. Zanim zapłaciła taksówkarzowi, wyjęła z bagażnika poobijany futerał z wiolonczelą.

– Jak oryginalnie – rzuciła, patrząc, jak szukam barierki, do której mogłabym przypiąć rower.

– Zalety nieco mniejszego instrumentu – odparłam i mrugnęłam do niej. Mimo że w przeszłości była związana z Dominikiem, po tym, jak zeszliśmy się na poważnie, została moją najlepszą przyjaciółką.

Pozostali członkowie jej zespołu czekali już w środku, a starsza organizatorka całego przedsięwzięcia powitała nas wylewnie, kiedy dołączyłyśmy do nich w małym sklepiku z pamiątkami, przekształconym na szybko w poczekalnię dla artystów. Zanim przyszła moja kolej, kwartet zagrał improwizację na bazie utworu Philipa Glassa. Siedziałam na rozklekotanym krześle i przez otwarte drzwi słuchałam dźwięków dochodzących ze sceny, czyli miejsca w okolicy mównicy, opustoszonego na tę okoliczność. Kawa, którą dla nas przygotowano, była słaba i bez smaku, więc po jednym łyku przerzuciłam się na wodę z kranu. Mroczne, zmysłowe dźwięki wiolonczeli Lauralynn okrążały powtarzającą się melodię jak lecący ptak; dominujące, królewskie, eleganckie i męskie w swojej sile. Chociaż jej koledzy byli doskonali i w pełni profesjonalni, odnosiłam wrażenie, że ona prowadzi ich jak w wesołym gawocie, a kojące ciepło jej strun sunie jak lew mknący przez sawannę, którą tym razem był pełen echa kościół, wypełniany od czasu do czasu odgłosem kaszlu niewidocznego widza.

Rozległ się szmer braw, więc wzięłam mojego ukochanego Bailly’ego i wyszłam z nawy, kiedy już organizatorka mnie zapowiedziała.

Widownia jawiła mi się niczym wir pastelowych płaszczy, swetrów i szalików oraz kłębowisko twarzy. Nigdy nie zwracałam specjalnej uwagi na widzów. Jak tylko kładłam instrument na ramieniu, opierałam szczękę na podbródku skrzypiec i unosiłam smyczek, wszystkie domyślne ludzkie zmysły automatycznie się wyłączały, a ja pogrążałam się w swoim świecie.

Byłam sama w moim ciele, które istniało dla kaskad nut i fal niebywałych dźwięków, urzeczywistniających się za pomocą mojego instrumentu. Dla pizzicata, którym wypełniałam ciszę i układałam je w mozaikę piękna.

Jak zawsze, wydawało mi się, że reszta świata jest gdzieś daleko, a ja jestem sama z emocjami i duszą płonącą małym początkowo ogniem, rozprzestrzeniającym się po całym ciele, gdy tempo rosło, a ja wychodziłam z roli panującej nad instrumentem i zamieniałam się w jego służebnicę.

Muzyka przemieniała płynącą mi w żyłach krew w strzały światła i rozkoszy. Mrowiła mnie skóra, od czubka głowy do palców u nóg, stawałam się istotą zmysłową, lubieżną, wyzwoloną, znów w pełni żyjącą. Jeszcze tylko w jeden sposób potrafiłam tak stanowczo wyrazić swoje emocje: poprzez seks i mroczne, a czasem nawet sprzeczne pragnienia, które budziły się, gdy łaknęłam, korzyłam się i błagałam o uczynienie mnie dziwką, ofiarą, zdobywczynią, kochanką albo inną jeszcze postacią z tych, które tworzyły fundamenty mojej duszy i które tylko Dominik potrafił poskromić. Nawet gdy leżały w uśpieniu, wiedziałam, że wyglądają z zakamarków mojego umysłu; schorowane, wygłodniałe, czekające na najmniejszą oznakę słabości.

Muzyka i Dominik, ostoje mojej poczytalności.

Kiedy weszłam do nawy, czułam chłód. Teraz pieściło mnie niewidzialne ciepło – całą. Skórzane pokrycie podbródka ocierało się o moją skórę w rytm Paganiniego, miałam zamknięte oczy, pozwoliłam sobie wyruszyć w drogę i pogubić się w skomplikowanym labiryncie utworu, aż poczułam, że to muzyka gra mnie, a nie odwrotnie.

Mój umysł lewitował.

Postanowiłam, spuszczając z uwięzi kolejną falę rtęciowych nut, że dziś wieczorem poproszę Dominika, żeby wziął mnie ostro. Chciałam krzyczeć, płakać, znów w pocie i łzach odnaleźć sedno siebie.

Chciałam, żeby te święta były inne.

Boże, jak niewiele jeszcze wtedy wiedziałam.

Ocknęłam się z transu. Widownia o szarych twarzach klaskała uprzejmie, a niektórzy patrzyli na mnie z troską, bo chwiałam się na nogach, gdy echo Kaprysu jeszcze unosiło się nad nawą. Odwróciłam się i zobaczyłam Lauralynn, która siedziała z wszechwiedzącym uśmieszkiem na twarzy, tak jakby potrafiła czytać mi w głowie jak w książce. Biła brawo wraz z widownią i pozostałymi muzykami. Wstała, zostawiając wielką wiolonczelę przy stołku i pocałowała mnie w policzek.

– To było… gorące, skarbie – szepnęła mi do ucha. – Dzielna dziewczynka.

Jej twarz wyrażała tyle zrozumienia, że poczułam się naga i niemal się zarumieniłam.

– Często ćwiczę ten fragment – powiedziałam, żeby się bronić. Choć to było kłamstwo.

Z niedowierzaniem wykrzywiła usta, a w jej oczach zalśniły iskierki. Przyjęłam oklaski, wróciłam do poczekalni, wzięłam płaszcz i wyszłam z kościółka, akurat gdy kwartet Lauralynn zaczął grać Kwartet smyczkowy G-dur Schuberta, zdecydowanie nie mój ulubiony. Wiedziałam, że nie będzie miała żalu, że wyszłam bez pożegnania.

Odpięłam rower od barierki. Zerknęłam na zegarek.

Dominik powinien już być w domu.

Będziemy mogli się pieprzyć.

Wszystko jedno, niech ten przeklęty indyk spędzi w piekarniku jeszcze trochę czasu, powiedzmy, że minimalizuję w ten sposób ryzyko złapania salmonelli…

Było już późne popołudnie i robiło się naprawdę zimno.

Przekręciłam klucz w zamku i uchyliłam drzwi, a wtedy owionęły mnie rozkoszne zapachy ciepłego jedzenia. Z gabinetu Dominika dobiegały dźwięki muzyki. Zawsze pisał przy głośnej muzyce rockowej. Położyłam futerał ze skrzypcami przy drzwiach i cicho je zamknęłam, nie zdradzając, że wróciłam. Szybko zajrzałam do piekarnika i położyłam przygotowane wcześniej warzywa na niższej półce, pod brunatnym aktualnie indykiem. Zmieniłam ustawienia, nadal wiernie realizując wskazówki z kupionej kilka tygodni wcześniej książki kucharskiej.

Na palcach weszłam na górę do naszej sypialni, zrzuciłam płaszcz, rozpięłam suwak małej czarnej i wyszłam z niej, a potem w samych rajstopach poszłam do garderoby, żeby ją powiesić i zastanowić się, co włożyć teraz.

Z niższego piętra rezonowało echo słuchanej przez Dominika muzyki. Rozpoznałam Lanę Del Rey i jej bujną orkiestrację. Utwór się skończył, a kiedy tak stałam, zastanawiając się, w czym mu się pokazać, rozdarta między wizją prostoty a ostentacją, przeszył mnie znajomy gorączkowy dreszcz, bo wróciły wspomnienia zabaw i objęć z przeszłości. Czekałam chwilę, aż zacznie się kolejna płyta, bo pomyślałam, że może uda mi się ubrać tak, żeby dopasować się do muzyki. Wybrałabym materiały, kolory, obcisłości i luźności doskonale współgrające z melodiami, którymi postanowił pobudzić wyobraźnię. Od jakiegoś czasu pracował nad nową powieścią, ale zdradził niewiele szczegółów.

Czekałam.

Zielona ołówkowa spódnica, podkreślająca wąską talię, i biała bawełniana bluzka, jeśli wybierze Arcade Fire?

Garnitur z frędzlami, gdy postawi na country?

Stałam przed lustrem, ubrana w nieprzejrzysty komplet Victoria’s Secret, doskonale balansujący pomiędzy seksownością a stosownością, oraz rozcięte w kroku rajstopy.

Nadal nie było muzyki.

Widocznie głęboko wszedł w pracę i nie chciał się rozpraszać poszukiwaniem kolejnego wykonawcy.

A może powinnam pójść do jego gabinetu nago?

Doszłam do wniosku, że nie. Nagość ma swoje wymagania, rytuały. Czasem bywa wręcz mundurem. Nauczyłam się tego przy Dominiku, a także przy innych mężczyznach.

Cisza zasiedlająca dom zaczynała mnie niepokoić. To do niego niepodobne.

Po raz ostatni spojrzałam na siebie w lustrze. W niczym nie przypominałam aniołka Victoria’s Secret. A już na pewno gwiazdy porno. Moje włosy były splątaną rudą szopą, opadającą mi na ramiona, piersi bynajmniej nie były duże, wymalowane usta wyglądały jak parodia zachęty do seksu oralnego, a skóra była trupio blada.

Ale wiedziałam, że właśnie taką mnie lubi Dominik.

Cofnęłam się o krok.

Napalona kobieta w bieliźnie. To będzie musiało wystarczyć.

Powoli ruszyłam w dół schodów.

Zza drzwi gabinetu nie dobiegały odgłosy pisania. Nie słyszałam żadnego ruchu.

Zapukałam. Chociaż Dominik nigdy się nie gniewał, kiedy przeszkadzałam mu w pracy.

Cisza.

Doszłam do wniosku, że nie słyszy, zagłębiony w odmętach wyobraźni. Tak jak ja pogrążałam się w muzyce.

Sięgnęłam do gałki w drzwiach.

Przekręciłam ją.

Popchnęłam drzwi palcami stopy.

W pokoju było niemal ciemno, jednym źródłem światła okazała się lampa stojąca przy komputerze. Głęboki fotel z czarnej skóry stał przodem do ekranu i widziałam tylko czubek głowy Dominika. Nie ruszał się.

– Masz coś przeciwko, żebym…?

W powietrzu wisiała niepokojąca cisza.

Niechętnie podeszłam do biurka.

Dominik wciąż się nie ruszał.

Zaschło mi w ustach.

Dotarłam do jego fotela.

Miał na sobie to samo ubranie, co na zakupach, kilka godzin temu.

Siedział nieruchomo, twarzą do migającego ekranu. Wyglądał na zagubionego w myślach.

Zupełnie bez sensu, ale mój wzrok przyciągnął kursor, porzucony wpół słowa.

Wiedziałam, że to miał być „półcień”. Przez moment poczułam się winna, tak jakbym go szpiegowała, jego myśli. Zdradzała jego zaufanie. Oszukiwała. Czytała jego słowa, zanim uznał je za gotowe do publicznego czy nawet prywatnego użytku.

Nie zwrócił uwagi na ruch obok siebie.

Spojrzałam w dół.

Był biały jak ściana, a jego twarz zastygła w wyrazie obojętności.

Od razu wiedziałam, że nie żyje.

Zachowałam spokój, choć wzbierała we mnie burza, szał, niedowierzanie, rozpacz i strach, wszystkie w zwartym szyku. Zacisnęłam pięści i próbowałam przypomnieć sobie te strzępy wiedzy na temat sztucznego oddychania, którego uczyłam się w szkole w Nowej Zelandii, ale cichy głos głęboko we mnie szeptał, że to nie ma sensu.

Nie miało.

W moim oddechu nie było żadnej magii, która jak w kiepskim filmie przywróciłaby go do życia, tak że zacząłby kaszleć i rozglądać się z niedowierzaniem.

Nie płakałam.

Zadzwoniłam na pogotowie.

Zawał serca, powiedzieli później. Gwałtowny i rozległy. Nie mogłam nic zrobić, nawet gdybym przy nim była.

Ale wiedziałam, że powinnam być. Przynajmniej trzymać go za rękę, wyszeptać mu do ucha ostatnie słowa, ukołysać go w tej końcowej, przerażającej podróży. Powiedzieć coś, co mógłby usłyszeć, słowa ułatwiające odejście. Cokolwiek.

„Jedną z tych rzeczy”, jak to się mówi.

Wiedziałam, że jego ojciec zmarł na atak serca, ale uznałam, że stało się to, gdy osiągnął podeszły wiek, a Dominik wciąż był młody. Nie miał żadnych problemów ze zdrowiem. Regularnie biegał wokół Heath, a w domu miał maszyny do ćwiczeń. Twierdził, że pomagają mu się skupić na pisaniu przez długie godziny, ale ja podejrzewałam, że skłaniała go do tych ćwiczeń próżność, choć nigdy nie chciał się do tego przyznać.

Przyjechała karetka. W oszołomieniu otworzyłam drzwi sanitariuszom ubranym w zielono-żółte uniformy. Zrobili wszystko, co trzeba i ze współczuciem kiwali głowami, ale to nie miało znaczenia.

Zabrali ciało i zostawili mi stos papierów do wypełnienia. Wnioski. Kwestionariusze. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że stałam przed nimi w bieliźnie, w takim stroju, czy raczej w jego braku, w jakim weszłam do gabinetu. Żaden z pracowników pogotowia nie zwrócił mi uwagi, zajęci byli swoimi sprawami. Nawet ta starsza kobieta, która prowadziła karetkę. Zresztą, nieważne. Tylu obcych ludzi widziało już moje ciało, że nie robiło mi to różnicy.

Karetka odjechała. Do szpitala Royal Free Hospital? Do jakiejś kostnicy? Do miejsca, w którym ciała trzymane są w chłodzie, aż zostaną dopełnione wszystkie formalności? Nie miałam pojęcia. Zanim wyszli, spytałam tylko, czy w tych okolicznościach konieczna będzie sekcja, ale powiedzieli, że to bardzo mało prawdopodobne. To ewidentnie był zawał.

Dobrze. Jakoś nie mogłam się pogodzić z tym, że ciało Dominika mogłoby być rozcinane.

Potem z przerażeniem uświadomiłam sobie, że nawet nie wiem – chciał być pochowany tradycyjnie czy skremowany. Nigdy nie przyszło nam do głowy, żeby o tym rozmawiać.

Zdjęłam rajstopy i stanik i położyłam się do łóżka w samych majtkach Victoria’s Secret. Chciałam się rozpłakać, ale łzy nie przychodziły. Bardzo długo spałam.

Dwa dni później zadzwonili ze szpitala, żebym przyszła z wypełnioną dokumentacją. Spytali też, czy chcę dostać z powrotem ubrania, które miał na sobie w chwili śmierci i w których go zabrali.

To pytanie tak mnie zszokowało, że tylko się zadławiłam i nie byłam w stanie odpowiedzieć.

Powiesiłam właśnie jego płaszcz. Miał go na sobie ostatniego dnia i zostawił na krześle w kuchni. W wewnętrznej kieszeni znalazłam kopertę. Była zaadresowana do mnie eleganckim pismem Dominika.

„Dla Summer, zimowego dnia”.

Żołądek ścisnął mi się z niepokoju, kiedy bez wahania rozrywałam kopertę, licząc na zagubione słowa spoza lustra bez powrotu, za którym teraz spoczywał.

Nie było słów. Tylko szczątkowa mapka.

Początkowo nie miała sensu. Była bardzo ogólna i wyglądała jak wyspa skarbów narysowana przez małe dziecko, z dużym krzyżykiem oznaczającym skrzynię. Odwróciłam kartkę i zaczęło do mnie docierać, co przedstawia.

Zatrzymałam się, żeby złapać oddech.

W jednej chwili zdałam sobie sprawę, dokąd prowadzi łańcuszek strzałek i jaki przekaz kryje mapa.

Kiedy Dominik ją narysował?

I kiedy chciał mi ją dać?

Obstawiałam, że pierwszego stycznia. Zawsze celebrował rytuały, bywało, że w sposób zakrawający na melodramat.

Czy ta mapka miała mnie zaprowadzić jak bohaterkę baśni do spóźnionego prezentu gwiazdkowego?

Gdzie zamierzał zostawić kopertę?

Na niskiej szafce nocnej przy moim łóżku, gdzie znalazłabym ją po przebudzeniu, walcząc jeszcze o powrót do snu. A on wyszedłby z domu, żeby nie psuć niespodzianki.

Złapałam kartkę i pobiegłam na dół. Zawiązałam sznurówki butów do biegania i włożyłam starą, wytartą skórzaną kurtkę, której od dawna nie nosiłam. Śnieg, który spadł kilka dni temu, już prawie całkiem stopniał, zostały już tylko pojedyncze zaspy i śniegowe kołnierze otulające pnie drzew przy drodze prowadzącej do Heath.

Strome zejście do Vale of Health znajdowało się zaledwie sto metrów od naszego domu, a pierwsze drzewo na ścieżce miało szczególny kształt i wyrastało pod dziwacznym kątem. Pamiętam, jak Dominik raz zwrócił mi na nie uwagę.

Z całą pewnością było zaznaczone na mapce, tuż obok rysunku czegoś, co wyglądało jak piórko do gitary. Miałam to zapisane w pamięci. Zeszłam z drogi, uklękłam przy pniu i bez rękawiczek zaczęłam rozgrzebywać cienką warstwę śniegu i ziemi. Zamknęłam oczy i zdałam się na zmysły, badając kieszonkę popękanego lodu i wzruszonej ziemi, aż znalazłam.

Piórko do gitary.

Wiedziałam, dokąd prowadzi ślad.

Już raz został utworzony.

Przeze mnie.

Dla Dominika.

Jako deklaracja.

Pobiegłam w dół wzgórza. Wiedziałam, że w tym pośpiechu pomijam inne stacje pośrednie z pozostałymi piórkami do gitary wyznaczającymi szlak, ale nie miałam wątpliwości, dokąd on prowadzi.

Postawiłam kołnierz kurtki, bo lodowate zimno przenikało mnie, kiedy wychodziłam na otwartą przestrzeń Heath niedaleko parkingu. Dalej poszłam drogą przy stawach.

Potem przez most i węższą ścieżką w lewo, w kępę wysokich drzew.

Mogłabym odbyć tę drogę z zawiązanymi oczami.

Mimowolnie wzdrygnęłam się na myśl o zawiązanych oczach.

Ten pierwszy raz, kiedy grałam dla niego w krypcie…

Przyśpieszyłam kroku i z ust wylatywały mi teraz obłoki pary, ale dotarłam wreszcie na polanę.

Trawiaste wzgórze prowadziło do metalowej estrady.

Zdyszana dotarłam do tej wielkiej altany.

Obejrzałam mapkę.

N jak północ, S jak południe i tak dalej.

Sprawdziłam, gdzie jestem.

Duży krzyżyk wskazywał północny róg.

Znowu uklękłam i naruszyłam cienką warstwę pokrywającego ziemię lodu. Nie czułam już zimna. Kopałam. Wstrzymałam oddech.

Natrafiłam na coś twardego. Rozkopałam ziemię wokół. Złapałam tę rzecz w cztery palce i wyciągnęłam.

Małe pudełko.

A w środku jeszcze jedno. Ale nie zwykłe, kartonowe, jak to na zewnątrz, które miało chronić zawartość przed wpływem czynników zewnętrznych, tylko miniaturowa skrzynka o kwadratowym boku, wysoka na jakieś pięć centymetrów, wielkości połowy dłoni, z maleńkimi złotymi zawiasami z tyłu. Pokryta cienką warstwą granatowego aksamitu, delikatnego w dotyku.

Zacisnęłam ją mocno w dłoni i wciągnęłam zimne powietrze, od którego zapłonęły mi płuca.

Dominiku, coś ty wymyślił? Na pewno nie jest to pierścionek zaręczynowy. Zgadzaliśmy się, że małżeństwo nie jest dla nas. Ale może to były tylko pozory, takie gadanie, że nie potrzebujemy oków staromodnej tradycji, żeby być ze sobą blisko? Żadne z nas nie chciało mieć dzieci, więc urzędowe oświadczenia i wynikające z nich korzyści też nie były dla nas.

Od klęczenia na zimnej ziemi zaczęły mnie boleć kolana. Wstałam i otarłam dłonie w dżinsy.

Nie, pomyślałam, Dominik nigdy by mi nie kupił pierścionka zaręczynowego. Miał na to stanowczo za dużo wyobraźni i wrodzoną skłonność do niekonwencjonalnych rozwiązań.

Uśmiechnęłam się, bo głowę wypełniły mi wspomnienia różnych nowatorskich i wyzywających sytuacji, którymi mnie zaskakiwał. Raz, kiedy stałam przed nim naga i już miałam grać ostatnie solo ze skrzypcowego concerto Maxa Brucha, poprosił mnie o szminkę, a potem pomalował nią moje brodawki i wargi sromowe. Na głęboki, intensywny odcień czerwieni. Nigdy nie zapomnę szoku, w jakim byłam, kiedy zdałam sobie sprawę z jego zamiarów ani podniecającego doznania kosmetyku o konsystencji wosku na skórze. Zdobił swoją kochankę, swoją dziwkę.

Nie policzyłam do dziesięciu ani nie wzięłam głębokiego wdechu. Po prostu otworzyłam wieczko. Na czarnym jedwabiu leżała delikatna złota bransoletka, tak cienka, że wyglądała, jakby miała zerwać się od najlżejszego dotyku. Ostrożnie ją podniosłam i przyglądałam się jej, kiedy leżała na dłoni. W dotyku była mocniejsza niż na oko. Zamiast zwykłego zapięcia miała miniaturową kłódkę. Mniejszą od połowy mojego paznokcia małego palca. Otwierało się ją, delikatnie naciskając i przekręcając.

Pasowała na mój wąski przegub tak idealnie, jakby Dominik zdjął miarę, kiedy spałam. Nie mógł porównać rozmiaru z innymi, bo nie miałam zegarka, a biżuterię nosiłam rzadko.

Chociaż kto wie, od ilu dni leżała w ziemi, nie była zimna. Złoto miało swoje ciepło i wiedziałam, że będzie pasować do moich rudych włosów i białej skóry.

Marzyłam tylko, żeby to Dominik zapiął mi ją na ręce.

Zaczęłam się zastanawiać.

Nie miałam wątpliwości, co miał na myśli, wybierając kłódkę. Nigdy nie akceptował obroży w stylu BDSM. Uważał, że są zbyt ostentacyjne i chociaż nigdy tego nie powiedział, instynktownie wiedziałam, że jego zdaniem takie akcesorium nadałoby naszej relacji rys pantomimy, a nie erotyzmu.

To był nasz kolejny kompromis. Ja z przyjemnością nosiłabym obrożę Dominika, ale to nie było dla niego.

Nawet jeśli symbolika kłódki była oczywista, nie w jego stylu było zostawienie liściku czy notatki, zamiast słów, które mógłby wypowiedzieć osobiście. Słowo pisane było jego żywiołem. Często zostawiał mi w domu karteczki. Czasem, żeby poinformować, że wyszedł coś załatwić, ale będzie o którejś tam, a czasem zapisywał instrukcje, w co mam być ubrana albo co robić, kiedy wróci.

Podniosłam pudełko i przyjrzałam mu się uważniej. Była tam, schowana w kartonowym opakowaniu, które prawie wyrzuciłam. Kartka białego papieru złożona na pół i jeszcze na pół. Grubsza niż papier do drukarki, o ostrych brzegach. Wieczór był jasny, więc mogłam odczytać napisane na czarno słowa.

Najdroższa Summer,

bransoletka, nie obroża, bo mam nadzieję na posiadanie tylko części ciebie. Tej, którą będę miał zamkniętą w sercu na zawsze. Reszta, moja jedyna, jest twoja.

I zawsze będzie.

Twój Dominik

Schowałam liścik i opakowanie do kieszeni, zaczęłam biec z powrotem, potykając się i ślizgając na miękkiej ziemi Heath, bo za szybko chciałam pokonać drogę wśród korzeni i kamieni, do tego w słabnącym szybko świetle. Każdą cząsteczką swojego istnienia marzyłam, żeby go jakoś przywołać z powrotem, żeby był w domu, kiedy wrócę, rozwiązawszy zagadkę, którą dla mnie zostawił.

Ale kiedy otworzyłam drzwi i weszłam, w środku były tylko puste pokoje. We wnętrzu rozlegał się odgłos mojego oddechu, nadal urywanego.

Tęskniłam za nim. Za jego obecnością. Za głęboką barwą jego głosu, za tym, że dzwonił do mnie bez powodu, chociaż wiedział, jak nienawidziłam rozmawiać przez telefon. Tęskniłam za stukaniem palców w klawisze późno w nocy. Czasem nie mogłam przez to zasnąć, a czasem ten odgłos przenikał do moich snów. Tęskniłam za wspólnym śmiechem z tego powodu. Za tym, jak w nocy siedziałam naprzeciwko niego przy stole śniadaniowym, kiedy opętał go szał tworzenia albo po prostu presja deadline’u i nie chciał przyjść do łóżka. Oboje byliśmy wykończeni. On z powodu niedostatków snu, a ja z powodu dziwnych wizji, które wywoływał w moim mózgu dźwięk uderzania w klawisze: zasypiałam przy obrazach stepujących tancerek wystukujących rytm albo kropel deszczu uderzającego w blaszany dach. Upierał się, że nie mogę go słyszeć z dołu, ale odpowiadałam żartem, że może inne pary są połączone żebrem, ale my jesteśmy połączeni mózgiem.

Tęskniłam za jego drzewnym, męskim zapachem, który nie był aromatem perfum, mydła ani żelu do włosów, tylko po prostu zapachem Dominika. Tęskniłam za tym, jak jeden kącik jego ust zawsze unosił się w uśmiechu odrobinę wyżej niż drugi. Tęskniłam za kształtem strzały, w jaki układały się kości jego bioder, wskazując na pachwiny i za tym, jak narzekał na tłuszczyk, chociaż z trudem łapałam choćby najcieńszą fałdkę na jego wiecznie płaskim brzuchu. Tęskniłam za jasnymi włoskami na jego piersi, za leżeniem na nim na kanapie i muskaniem ich palcami w te rzadkie noce, kiedy razem oglądaliśmy telewizję, nadrabialiśmy zaległe odcinki na niekończących się wydaniach DVD albo po prostu oglądaliśmy Wiadomości.

Tęskniłam nawet za tym, co mnie wkurzało. Za tym, że czasem chrapał. Mokre ręczniki wieszał na klamce, a nie na wieszaku, choć wiadomo było, że zaraz wylądują na podłodze. Za tym, że nie jadł winogron, dopóki nie wydłubał z nich wszystkich pestek. Że chodził za mną po domu i gasił światła, które zostawiłam, a do tego cmokał, chociaż wiedziałam, że kwestie ochrony środowiska i oszczędności są mu całkowicie obojętne. Za niezliczonymi łyżkami cukru, które sypał do kawy. Za jego miną, kiedy droczyłam się z nim, opowiadając, jak bardzo chciałabym mieć kota, chociaż świetnie wiedziałam, że nie mógł znieść myśli o posiadaniu zwierzaka.

Ale najbardziej tęskniłam za ciepłem jego ciała w łóżku obok mnie, co rano, kiedy się budziłam, a on kochał się mną na tyle różnych sposobów. Otwierałam się na niego i na jego pragnienia jak nigdy wcześniej. A teraz nie mogłam sobie wyobrazić, że kocham się z jakimkolwiek mężczyzną poza nim, chociaż Bóg jeden wiedział, jak bardzo byłam podniecona oraz ilu miałam wcześniej, zanim zeszliśmy się z powrotem po klęsce naszego pierwszego luźnego związku.

Żałoba przybrała formę pożądania, a moje pożądanie Dominika było nigdy nieniknącą tęsknotą. Biały żar wypełniał każdą tkankę mojego ciała, aż czułam, że strawi mnie niczym ogień, który będzie się palił bez końca.

Teraz codziennie od nowa przeżywałam moje ostatnie przebudzenie przy nim. Czasem odtwarzałam to w pamięci dokładnie w takiej postaci, w jakiej się wydarzyło, a czasem wyobrażałam sobie, co bym zrobiła, gdybym wiedziała, że to będzie ostatni raz. Co bym powiedziała. Że go kocham, co dla mnie znaczył i że nieważne, jeśli będzie się ze mnie wyśmiewał za takie mazgajstwo. Boże, jak tęskniłam za jego wyśmiewaniem się ze mnie. Wyobrażałam sobie, że odwracam się do niego, gdy tylko poczuję jego dłoń na moich włosach i dotykam go. Myślałam o tym, jak przycisnęłabym usta do jego skóry i ułożyła szlak pocałunków, prowadzący do jego lędźwi. Jak wzięłabym do ust jego fiuta i oddała mu cześć. Przesuwałabym ostrzem języka po całej długości, wkoło, a potem muskałabym każdą żyłkę i każde wgłębienie, aż poczułabym jego smak na języku.

Kiedy tak leżałam w bezsenne noce, przywoływałam go siłą umysłu. Precyzję i stanowczość jego dotyku, nacisk jego ust na moje wargi. To, jak się bawił i mnie prowokował, aż byłam gotowa wybuchnąć, a wtedy się wycofywał i śmiał, tak jakby obserwowanie mojej narastającej desperacji było najzabawniejszą rzeczą na świecie. Potrafiłam sobie nawet przypomnieć dotyk opuszków jego palców przesuwających się po mojej skórze. Odciski jego palców miałam zapisane w pamięci jak mapę ścieżek, którymi snułam się w snach jak dusza potępiona. Znałam każdy pagórek, każdą dolinę, każde zagłębienie i każdy kształt jego ciała. Pokręcone ścieżki jego linii życia.

Czasem wydawało mi się, że w ogóle nie istnieję. I nigdy nie istniałam. Przed Dominikiem byłam nikim. Magnetyt, który trzymał mnie przy ziemi, zniknął. Wróciła pustka.

Koniec wersji demonstracyjnej.