Korekta

Agnieszka Deja

Anna Raczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Millisenta/Shutterstock

Tytuł oryginału

The Pleasure Quartet. Winter

Copyright © 2014 by Vina Jackson

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5797-6

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

1. Smutek i nagość w Londynie

Grała głośna muzyka. W klubie było prawie całkiem ciemno. Zaschło jej w gardle i musiała znów się napić.

W drodze do baru poraziło ją pulsujące na parkiecie światło stroboskopu.

Mignęła znajoma twarz. Ręka obejmująca w pasie jakąś kobietę. Całująca się para.

Nie potrzebowała więcej światła, aby rozpoznać tę dwójkę.

Olen. I Simone.

Giselle chciało się płakać.

Pobiegła po śliskiej brukowanej nawierzchni w stronę kanału i w całkowitej ciemności ostrożnie pokonała wąski drewniany mostek na śluzie. W oddali rozległ się grzmot szybko nadchodzącej burzy.

Kiedy dotarła na wyłożony kostką lewy brzeg, zaczął padać deszcz. Bywała już oczywiście na Camden Market, ale zawsze za dnia, kiedy tętnił życiem. W nocy wydawał się opustoszały i upiorny, jak wymarłe miasto z jakiegoś filmu.

W piersi poczuła ucisk, który zaczął osiadać na dnie żołądka. Wszystko ją bolało, barki przygniatał ogromny ciężar, ale nie natury fizycznej. Przykre uczucie sięgało głębiej, jakby coś rozdzierało jej duszę.

Było ślisko, więc zwolniła.

Marzyła o tym, żeby znaleźć się gdzieś indziej, gdziekolwiek, byle nie w Londynie. W rodzinnym Paryżu albo – w głowie nagle błysnęła zbłąkana myśl – w Orleanie, choć właściwie nie znała zbyt dobrze miasta, w którym przyszła na świat: polegała na wątpliwych wspomnieniach z wczesnego dzieciństwa, w którym wszystko wydawało się bardziej sielankowe. A może na zasadzie czystego kaprysu mogłaby uciec do Nowego Orleanu, o którym zawsze marzyła? Do miejsca, w którym nigdy nie była, ale które istniało w jej pobudzanej lekturą wyobraźni, pełne życia i czarów. Podobnie jak bohaterka powieści o wampirach Anne Rice, Giselle lubiła czytać. W momencie, gdy przyszła jej do głowy ta niemająca związku z tematem, zupełnie bezsensowna myśl, Giselle zdała sobie sprawę, że położone w sąsiedztwie Missisipi miasto już dawno nie wypłynęło w formie świadomej myśli. Dlaczego stało się to akurat teraz?

– Giselle!

Odwróciła się.

– Możemy porozmawiać? Proszę.

To był Olen.

W pierwszym odruchu chciała uciec. Ale coś ją powstrzymało i postanowiła zaczekać, aż ją dogoni. Stała na brzegu kanału, w miejscu, w którym zaczynało się lekkie podejście na Camden High Street, gdzie liczyła na jakiś autobus, który pozwoliłby jej uciec przed coraz bardziej szalejącą burzą. Włosy lepiły się jej do twarzy i szyi.

Olen wyglądał jeszcze gorzej: jego cienka biała koszulka i obcisłe dżinsy kleiły się do długiego, silnego ciała, czarne loki rozprostowały się pod wpływem ulewnego deszczu, który rozpadał się na dobre i zupełnie zmył z jego twarzy pewność siebie. Olen wyglądał naprawdę żałośnie.

Dobiegł do niej.

– Dzięki, że zaczekałaś – powiedział.

Ogarnęła ją nagle taka wściekłość, że miała ochotę mu przyłożyć za to, że publicznie ją poniżył. Nie odezwała się, starła tylko z policzków uporczywe łzy wymieszane z kroplami deszczu.

Olen patrzył na nią wzrokiem zbitego psa, zapewne milcząco błagając ją o przebaczenie. Stał z podkulonym ogonem, smagany deszczem, i z każdą chwilą coraz bardziej się garbił.

W momencie, gdy zobaczyła swojego chłopaka całującego się z jej przyjaciółką, Giselle uświadomiła sobie jedną rzecz.

Nie kochała Olena.

Odkrycie to zabolało jak dźgnięcie nożem.

Nie zależało jej na Olenie ani trochę. Przez cały czas się okłamywała, zachwycona samym faktem bycia z kimś. Zachwycona faktem, że mogła się spodobać komuś takiemu jak Olen – przystojnemu, bezpiecznie egzotycznemu. Była naprawdę głupia.

– Co mam ci powiedzieć? – spytał.

– Nic.

Jej złość zaczęła opadać i ustępować miejsca współczuciu. Nie było jej jednak żal siebie, tylko jego. Choć nie kochała Olena, to przecież w dalszym ciągu darzyła go sympatią.

A teraz musiała mu w jakiś sposób wyjaśnić, że nie obchodziło jej już to, że przyłapała go z inną.

Mimo to w dalszym ciągu była zdenerwowana. Zagubiona. Zdezorientowana. Fakt, że tkwiła w związku z kimś, kogo nie kochała, to była dla niej poważna sprawa. Tak jakby nagle opadła z niej jakaś maska i musiała pogodzić się z myślą, że wcale nie jest tym, za kogo się dotąd uważała, tylko kimś zupełnie innym.

Pewnie powinna po prostu się oddalić, ale nie była w stanie wykrzesać z siebie potrzebnej do tego energii.

Zapadła niezręczna cisza. Ciągle padało, a oni stali naprzeciwko siebie i żadne nie wiedziało, co powiedzieć. Ze względu na późną porę na ulicy praktycznie nie było ruchu.

– Przepraszam – powiedział Olen, wbijając wzrok w ziemię i przestępując z nogi na nogę.

– Masz za co…

Giselle usiłowała znaleźć właściwe słowa.

– Możemy o tym porozmawiać? – spytał prosząco Olen.

Giselle machnęła z rozdrażnieniem ręką, jakby wskazywała pogodę, i wzruszyła ramionami.

– Wydaje mi się, że to nie jest ani czas, ani miejsce na rozmowę.

– Ale gdzieś tu musi być jakiś bar albo kawiarnia.

Giselle spojrzała na drugą stronę ulicy i wybrzuszający się w pobliżu most. W oddali błysnęło pomarańczowe światło taksówki. Giselle miała wielką ochotę ją zatrzymać i pojechać do domu. Ale wiedziała, że nie stać jej na taryfę. Gdyby wydała na to pieniądze, najprawdopodobniej musiałaby przez resztę tygodnia żywić się fasolką z puszki i pieczywem tostowym, do czasu, aż jej konta nie zasili kolejna mizerna wpłata od rodziców. Z drugiej strony mokła coraz bardziej, a długi spacer do najbliższej stacji metra tylko pogorszyłby sprawę. A nie mogła sobie pozwolić na przeziębienie, bo za tydzień czekały ją egzaminy.

– Musimy wejść gdzieś do środka… – stwierdziła.

Olen był o rok wyżej w tej samej szkole baletowej i mieszkał na stałe w Londynie. Stres związany z egzaminami już go nie dotyczył. Giselle widziała kilka razy jego występ; niezaprzeczalnie był jedną z największych gwiazd w ich trupie. Gibki, elegancki i pewny siebie, sunął po drewnianym parkiecie tak, jakby taniec nie stanowił dla niego żadnej trudności. Pełne gracji, płynne ruchy i komunikacja z innymi tancerzami zdawały się przychodzić mu zupełnie naturalnie, jakby nie potrzebował do tego znajomości żadnej techniki. W przeciwieństwie do Giselle, która wszystko okupowała wielkim wysiłkiem. Gdyby tylko Olen był równie pewny siebie w łóżku.

– Gdzie chcesz iść? – zapytał.

– Gdziekolwiek.

Ulicą High Street sunęła czarna taksówka, znajdowała się zaledwie kilka metrów od nich, kiedy Olen podniósł lewą rękę, żeby ją przywołać. Giselle wiedziała, że ojciec Olena ma dużą firmę transportową w Danii, więc w przeciwieństwie do niej chłopak mógł sobie pozwolić na taryfę. Nie musiał nawet liczyć na stypendium.

Taksówka skręciła gwałtownie w stronę chodnika, na którym stali, i zatrzymała się. Podbiegli do auta. Olen otworzył drzwi i zaczekał, aż Giselle wsiądzie. Opadła na skórzane siedzenie i poczuła ciepłą falę stęchlizny. Olen wskoczył za nią do środka i zatrzasnął drzwi.

– Dokąd jedziemy? – spytał taksówkarz.

W obecnym nastroju Giselle nie miała ochoty wracać do swojego mikroskopijnego pokoiku na poddaszu w Dalston, bo nieustannie przypominał jej o nieosiągalnych marzeniach i urażonej ambicji. Nie miała też ochoty wracać do przeciekającego dachu, którego właściciel nie miał najwyraźniej ochoty naprawiać, ani do kapryśnych dostaw ciepłej wody, przez które każdy prysznic zamieniał się w nieprzewidywalną przygodę.

Giselle spojrzała na Olena. Czekał na to, co powie.

– Do ciebie? – zasugerowała. – Ale może najpierw pójdziemy się czegoś napić? Oczyścimy trochę atmosferę? – Wiedziała, że w obecnych okolicznościach nie powinna do niego jechać: do dużego, przestronnego pokoju, co najmniej trzy razy większego od jej poddasza, który wynajmował na trzecim piętrze należącej do szkoły kamienicy w Kensington, miejsca zupełnie nie na jej kieszeń. Słowa uwięzły jej w gardle.

Olen kazał taksówkarzowi jechać do Notting Hill. Kierowca przepuścił przedzierający się przez ulewę nocny autobus, a potem włączył się do ruchu i skręcił pod wiaduktem kolejowym w prawo. Giselle zdała sobie sprawę, że mogła wsiąść do autobusu, który jechał w stronę Wschodniego Londynu. Ale było już za późno. Źle zrobiła? Poczuła na kolanie gorącą dłoń Olena, który szukał pocieszenia albo przebaczenia, a może obu tych rzeczy naraz. Była na siebie zła, że nie miała wystarczająco dużo silnej woli, żeby po prostu odejść i zostawić go na deszczu. Taksówka zanurzyła się w noc i skierowała na południe.

– Nawet cię to nie obeszło, co? – odezwał się Olen ponuro, gdy siedzieli w jednym z wyłożonych czerwoną skórą boksów w Electric Diner i popijali swoje napoje.

Nie zważając na późną porę i nakazy zdrowego rozsądku, Giselle zamówiła kawę, bo liczyła, że kofeina rozjaśni jej umysł.

Celowo pozwoliła, żeby Olen pierwszy zajął miejsce w boksie, bo mogła dzięki temu usiąść naprzeciwko; miała teraz doskonały widok na jego górną wargę pokrytą cieniutką skorupką zaschniętej śmietany i kakao, które wchodziły w skład jego gorącej czekolady zaserwowanej z miniaturowymi ptasimi mleczkami unoszącymi się na warstwie pianki. Mleczne wąsy – inaczej niż to bywa na filmach – wcale nie dodały mu uroku. Giselle miała raczej ochotę nachylić się i obetrzeć mu brudne usta. Ale już wcześniej stwierdziła, że wygląda jak mały chłopiec, i nie miała ochoty bawić się w jego matkę.

Sączyła espresso i zastanawiała się, co odpowiedzieć. To było beznadziejne pytanie. Tak czy inaczej, znajdowała się na przegranej pozycji.

Odgarnęła z twarzy wilgotne włosy, uważając przy tym, żeby rękawami jedwabnej kremowej bluzki nie dotknąć lepkiego stołu. Inne klientki były ubrane swobodniej, w ciemne dżinsy lub minispódniczki i jaskrawe topy, a do tego adidasy. Ich utapirowane włosy i mocny makijaż kontrastowały rażąco z naturalną twarzą Giselle. Giselle nie malowała się i wiedziała, że jej policzki są teraz pozbawione koloru i że gęste ciemne brwi przydają jej zawsze poważnego wyglądu, który w najlepszym razie sprawiał, że wydawała się niedostępna. Nigdy też nie farbowała swoich ciemnych włosów, które – jeśli nie ociekały akurat wodą – okalały jej twarz w postaci szykownego boba wykończonego nierówną grzywką przesłaniającą czoło.

Giselle nie pasowała nawet do Notting Hill, a co gorsza, uważała, że wręcz się tam wyróżnia. Była wyższa od Olena. Na płaskim obcasie tylko o jakiś centymetr czy dwa, ale jednak. A Olen nie był karłem. Giselle musiała usiąść bokiem, żeby móc wyciągnąć nogi pod stołem tak, by nie dotykać przy tym Olena.

W swojej kremowej bluzce i równo obciętej, krótkiej – ale nie za krótkiej – poważnej czarnej spódniczce i skórzanych lakierkach na płaskim obcasie Giselle wyglądała, no cóż, jak Francuzka. Przezroczyste cieliste pończochy, zapinane na pasie, chroniły jej nogi przed chłodem i wiedziała, że to też nie jest typowe. Większość jej rówieśniczek z Anglii nosiła grube kryjące rajstopy w jaskrawych kolorach, które zdaniem Giselle były krzykliwe, a do tego obcisłe i mocno wydekoltowane bluzeczki, które uwydatniały piersi.

Przypuszczała, że to właśnie dlatego Olen się nią zainteresował. Może i trzymała się trochę na dystans, ale nie wytaczała się o trzeciej nad ranem z klubów z cyckami na wierzchu, bez względu na pogodę. Przynajmniej wyglądała na dziewczynę, którą można przedstawić rodzicom. Olen stwierdził kiedyś, że ma klasę.

Giselle zacisnęła usta i uznała, że powinna mu powiedzieć prawdę. Poza tym nie przychodziło jej do głowy żadne sensowne kłamstwo.

– Nie – odpowiedziała. – Chyba nie.

Gdy tylko wypowiedziała te słowa na głos, od razu zrobiło jej się lżej na sercu.

Olen zakrztusił się i opluł się gorącą czekoladą. Wytarł nos rękawem.

– A tobie na mnie zależy? – spytała.

– No pewnie – prychnął.

– Jakoś nie było tego dziś widać – rzuciła cierpko Giselle. – Kiedy wciskałeś język w gardło Simone.

– Słuchaj… Przepraszam. Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Samo tak jakoś wyszło. Ale to nic nie znaczy. Byliśmy podpici i… – Wyciągnął rękę nad stołem, chcąc złapać dłoń Giselle, ale ona odsunęła ją, zanim jej dosięgnął.

– Mógłbyś mieć przynajmniej na tyle odwagi, żeby nie zwalać winy na alkohol – zganiła go. – Weź na siebie odpowiedzialność. Zdradziłeś mnie.

– Chyba trochę przesadzasz. Nie staram się siebie wybielać, ale to był tylko pocałunek. – Mówił naburmuszonym tonem, jak przyłapany na gorącym uczynku nastolatek, który mimo to dalej idzie w zaparte. Ale właściwie Olen faktycznie był jeszcze nastolatkiem, choć miał prawie dwadzieścia lat. Giselle kończyła dopiero dziewiętnaście.

Nie chcąc podnosić głosu, wysyczała:

– Zdradziłeś mnie!

W głębi ducha była skłonna przyznać Olenowi rację. W końcu była Francuzką i uważała, że pocałunek to tylko pocałunek. Ogólnie nie przykładała do tego większej wagi. Ale widok wijącego się przed nią Olena sprawiał jej przyjemność. Czuła, że ma nad nim władzę, jakby przez samo to, że go przyłapała, miała prawo wymierzyć mu stosowną w swojej opinii karę. Giselle lubiła bawić się w Boga.

Żarówka w wiszącej nad nimi lampie zaczęła migotać i brzęczeć jak męczący komar. Do stolika podszedł kelner, aby ją wymienić i uprzątnąć spodki i puste filiżanki.

Był to krępy, szeroki w barach blondyn, który poruszał się z niezdarną, lecz niezaprzeczalną zmysłowością, jak zawodnik rugby, który w wolne dni powinien raczej kopać rowy, a nie roznosić herbatę. Stanowił całkowite przeciwieństwo ciemnowłosego, pełnego gracji Olena.

Giselle poczuła zapach kelnera – zapach potu i piżma – niezwykle męski, od którego mimowolnie zacisnęła uda, co z kolei kazało jej zwrócić uwagę na delikatne drapanie koronki, którą wykończone były pończochy i przytrzymujący je pas.

– Możesz mi wybaczyć? – spytał Olen.

– Chyba tak – odparła. – Chodzimy razem na zajęcia, więc nie mam wyjścia.

Olen ledwie zauważalnie skinął głową. Wyraźnie mu ulżyło i przygarbił lekko wąskie ramiona.

Każde z nich uczyło się wcześniej baletu w swoim kraju, ale oboje mieli poczucie, że nie bardzo tam pasują. Giselle była najwyższą dziewczyną w swojej grupie i jedyną, która wśród ładnych, drobnych Francuzek, miała w sobie coś odrobinę egzotycznego; Olen zaś miał czasem wrażenie, że w Kopenhadze jest jedynym Duńczykiem o kruczoczarnych włosach, brązowych oczach i średnim wzroście.

Studiowali teraz w tej samej elitarnej szkole baletowej w Zachodnim Londynie. Giselle dlatego, bo zawsze lubiła przygody, bo pociągał ją urok i emocje związane z wyprowadzką za granicę i dlatego że udało jej się dogadać z rodzicami, którzy chcieli ją mieć na tyle blisko, by zawsze mogła wpaść do domu z wizytą. Olen zaś dlatego, bo był praktyczny i chciał poprawić swój angielski na wypadek, gdyby kiedyś miał mu się przydać w pracy, kiedy zakończy już karierę w balecie – o ile w ogóle będzie miał na tyle szczęścia, żeby ją zrobić.

Olen uczył się w ogólniaku francuskiego i tłumacząc się chęcią ćwiczenia języka, wykorzystał ten fakt jako pretekst, by zbliżyć się do Giselle. Schlebiało jej to, a poza tym czuła się trochę samotna, więc jego towarzystwo i zainteresowanie, a także możliwość rozmawiania w ojczystym języku sprawiały jej przyjemność. To, że miała chłopaka, dało jej pewnego rodzaju władzę nad innymi dziewczynami. Mocną pozycję w hierarchii społecznej, wrażenie normalności. Chodzili ze sobą od kilku semestrów.

A teraz coś takiego.

Giselle miała wrażenie, że wyczerpali temat. Co jeszcze można było powiedzieć? Ale przecież nie mogli siedzieć bez końca naprzeciwko siebie w niezręcznym milczeniu.

Odchrząknęła.

– Między nami koniec, zdajesz sobie z tego sprawę, prawda? Będziemy się widywać na zajęciach, ale nie będziemy już parą. – Nawet gdyby znalazła jeszcze w sobie jakieś uczucie do niego, była zbyt dumna, aby pozostawać w związku z mężczyzną, który potraktował ją w ten sposób publicznie. Nie pozwoli się ośmieszać.

Wpatrywała się w niego, usiłując zrozumieć, co takiego w nim w ogóle widziała. W tej chwili nie czuła między nimi żadnej chemii. Ale czy czuła ją, kiedy się poznali? Nie miała nawet pojęcia, co by to właściwie miało oznaczać. Może na tym polegał problem? Żadne z nich nie miało doświadczenia.

– I co teraz? – spytał Olen. – Chcesz coś zjeść? Jeszcze się czegoś napić? A może… – Spojrzał na nią z nadzieją.

Giselle westchnęła. To znów ona musiała podjąć ostateczną decyzję, postanowić o ich przyszłości. Miała już dość tego, że w ich związku to ona zawsze dowodziła, jakby Olen był psiakiem, a ona jego panią.

– W takim razie jedźmy do ciebie – oznajmiła, narzucając sweter.

Rachunek zostawiła jemu. Bóg jeden wie, że już wystarczająco mocno musiała zaciskać pasa, a jemu nie brakowało pieniędzy, zresztą zawsze nalegał, żeby płacić.

Stanęli blisko siebie na chodniku przy wejściu do kawiarni, chowając się przed deszczem i czekając na kolejną taksówkę. Olen z wahaniem objął Giselle ramieniem, a ona mu na to pozwoliła. Wiedziała, na co się zanosi i że to będzie ostatni raz. Teraz to i tak nie miało większego znaczenia.

Pamiętne pierwsze i ostatnie razy. Czy do tego sprowadzał się ich związek? Do początku i do końca?

Po przyjeździe taksówki Olen przytrzymał Giselle drzwi – dżentelmen w każdym calu – a ona usiadła wygodnie i wróciła myślami do ich pierwszego razu.

W Paryżu nigdy nie było okazji lub też, mówiąc szczerze, odpowiedniego chłopaka. Zawsze było coś przeciętnego w facetach, których poznawała – przez rodzinę, znajomych lub w szkole. Budzili w niej zero emocji. Giselle nie była sentymentalna, ale mimo to w głębi serca marzyła, żeby pierwszy chłopak, z którym pójdzie do łóżka, był inny, żeby zapadał w pamięć. Zawsze wiedziała, że to stanie się w Londynie. Tamtejsi mężczyźni mieli coś w sobie. Aurę kosmopolityzmu. Doświadczenie. I miało się to stać właśnie tego dnia.

Giselle przyjechała trzy miesiące wcześniej i zdążyła się oswoić ze szkołą baletową. Na jej roku byli studenci z całego świta, choć co ciekawe, jako jedyna pochodziła z Francji. Były Brazylijki o jędrnych pośladkach, kilkoro ognistych południowców, dziewczyny z krajów skandynawskich, jedna podobna do drugiej, jakby zeszły z taśmy, obdarzone boskimi kościami policzkowymi i chude jak diabli, nieskazitelnie piękne, choć przy tym chłodne i powściągliwe, lubiący zaglądać do kieliszka mieszkańcy Europy Wschodniej, którzy trzymali się razem i praktycznie z nikim innym nie rozmawiali. Nauczyciele byli wymagający, a lekcje trudne. Giselle wracała co wieczór do swojej kawalerki znajdującej się na samym końcu centralnej linii metra, czując, że wszystko ją boli i że umysł zasnuwa jej mgła wyczerpania. Przez kilka pierwszych dni czuła się tak, jakby ktoś jej wymierzył policzek; musiała oduczyć się większości tego, co poznała w paryskim studiu tańca, do którego chodziła od siódmego roku życia. Szybko też zdała sobie sprawę, że większość kolegów i koleżanek ze szkoły baletowej prezentuje dużo wyższy poziom, naturalny talent i zdolności taneczne niż ona. Ich ciała miały idealny kształt, ich pozycje były instynktownie czyste i wyraźne, a ruchy przychodziły swobodnie, ona natomiast była za wysoka, miała zbyt grube kości i męczyła się w milczeniu, usiłując nadążyć za resztą i wykonywać niekończące się komendy i korekty.

Wyjrzała przez okno na bielone fasady po drugiej stronie Lansdowne Road. Drzewa zrzucały liście przed nadejściem zimy. Niebo zaczęło się ściemniać wraz z nadchodzącym zmierzchem. Giselle zadrżała lekko na myśl o kilku najbliższych godzinach, choć w domu było ciepło.

Olen poszedł do kuchni po wino. Jego pokój był olbrzymi, znacznie większy niż jej – wysoki, umeblowany ze smakiem i porządkiem. Wzdłuż przeciwległej ściany w równych odległościach przymocowano odbitki starych map i zdjęcia legendarnych tancerzy baletowych – Fonteyn, Niżyński i inni, których powinna znać, ale niestety ich nie kojarzyła. Biała pościel była nakryta prostą beżową narzutą. Giselle zerknęła nerwowo na łóżko. W przeciwieństwie do wąskiej pryczy, która zajmowała prawie połowę jej pokoju w Dalston, łóżko Olena było ogromne, na tyle duże, że spokojnie mogłyby się na nim zmieścić więcej niż dwie osoby.

– Proszę bardzo. – Olen podszedł do Giselle na bosaka, tak że go nie usłyszała, i podał jej kieliszek. – Jeśli wolisz, mogę zaparzyć kawę…

– Nie, wino jest okej. – Chciał jej najwyraźniej pokazać, że nie próbuje jej upić.

Upiła łyk. Wino miało bogaty, owocowy aromat i przyjemnie rozgrzewało. Smakowało tak, jakby było drogie. Giselle co prawda nie miała zbyt dużego pojęcia o winie, mimo że była z Francji.

W ciągu kilku ostatnich miesięcy Giselle i Olen powoli się do siebie zbliżali: wiecznie razem na zajęciach, próbach, przerwach.

Olen był przystojny w ten nieco zniewieściały, eteryczny sposób – miał oczy w kolorze czekolady i ciemne loki opadające na blade czoło. Mógłby grać rolę elfa albo nimfy wodnej; miał niesamowicie długie ręce i nogi i poruszał się z kocią gracją, przez co zaskakiwał swoją siłą, kiedy wykonywał podnoszenia tak, jakby partnerki były lekkie jak piórko. Był swobodny w obejściu, lubił flirtować i miał niesamowicie apetyczny tyłek, jak dwie brzoskwinki umieszczone na szczycie długich umięśnionych ud. Czasem gdy Giselle patrzyła na niego, kiedy rozciągał się przy drążku, miała ochotę uklęknąć przy nim i zatopić zęby w tych jędrnych pośladkach. Dosyć szybko Olen dał jej do zrozumienia, że mu się podoba. Zaprosił ją na kolację pod pretekstem chęci ćwiczenia francuskiego, którego uczył się w ogólniaku. Kilka razy się całowali podczas długich wieczorów w zadymionych pubach na Cromwell Road i Earls Court, gdzie studenci ze wszystkich roczników często lądowali pod koniec dnia. Pewnego wieczoru pozwoliła mu nawet wsunąć dłoń pod swoją bluzkę i dotknąć piersi. W obecności i przy dopingu tak wielu wspólnych znajomych zrobiło to na niej elektryzujące wrażenie. Było więc jasne, że pewne rzeczy są nieuniknione.

I oto proszę, Giselle znajdowała się w jego sypialni i zamierzała od razu za jednym zamachem przejść od pierwszej do ostatniej bazy, bo przecież po to przyjęła jego zaproszenie w ten sobotni wieczór. Umówili się, że pójdą do klubu w Soho, ukrytego w czeluściach jakiejś piwnicy, na koncert amerykańskiej wokalistki folkowej. Mieli się tam spotkać ze znajomymi z grupy. Olen zaproponował jednak, żeby najpierw wpadli do niego, bo chciał się przebrać po milczącym spacerze, na który wybrali się po południu na Portobello Road. Oboje wiedzieli, że to tylko pretekst i że nigdzie już dziś nie pójdą, tym bardziej że żadne z nich nie przepadało specjalnie za folkiem.

Giselle czuła przy sobie ciepło jego ciała. Wyczuwała delikatny zapach limonki z mydła lub dezodorantu, którego używał, a także trochę pikantniejszą, mocniejszą nutę, przytłumioną, ale silną – Giselle wyobrażała sobie, że to zapach jego pożądania. Zastanawiała się, jak sama pachnie.

Olen musnął wargami płatek jej ucha, aż zadrżała.

Nikt nigdy nie dotykał jej w ten sposób.

Pieszczota ją zszokowała, ale jednocześnie podnieciła. Była dużo bardziej niezwykła niż prosty pocałunek w usta.

Przymknęła powieki.

Wiedziała, że to cisza przed burzą, że pieszczoty staną się wkrótce bardziej intensywne i że dziś w nocy w końcu straci dziewictwo. Kiedy to sobie uświadomiła, poczuła się tak, jakby otworzyły się przed nią jakieś drzwi, jakby w głębi brzucha pojawiło się drżenie i rozlało się po całym jej systemie nerwowym, popłynęło tętniącym krwiobiegiem, jakby pękła w niej jakaś zapora.

Czuła jego oddech kilka centymetrów od swoich rozpalonych policzków.

Odwróciła głowę. Ich wargi spotkały się.

Język Olena napotkał jej język, w jej usta przeniknął jego trudny do opisania smak. Wilgotne ciepło. Przyjemna miękkość. Giselle zaczęła analizować swoje uczucia, emocje, które obudziły się w niej pod wpływem tej nowej intymnej pieszczoty. Chciała zapisać w pamięci każdą chwilę, aby móc się nią później napawać, rozkładać ją na czynniki pierwsze, ale nagle poczuła, że Olen rozpina jej sweter, a drugą ręką szarpie za rozporek przy dżinsach. W ile rąk byli wyposażeni mężczyźni, że potrafili ze skutecznością godną ośmiornicy zajmować się tyloma rzeczami naraz? Giselle stała jak wmurowana, sztywna, ale uległa. Miała wrażenie, że jej ręce są zbędne, że nie wie, co ma z nimi zrobić. Czy powinna najpierw położyć je na twarzy Olena? Na jego głowie? Poniżej pasa?

Olen przycisnął się do niej, a ona wyczuła twarde wybrzuszenie na jego dżinsach. Wiedziała, co to jest, choć pierwszy raz w życiu poczuła męski wzwód.

Nadal oszołomiona pocałunkiem, czując na sobie usta Olena i jego nieśmiałe dłonie badające jej gołą skórę pod ubraniami, które udało mu się w jakiś sposób poluzować, zrobiła krok w tył, potem jeszcze jeden, i zaczęła przesuwać się w stronę łóżka. Olen postępował w ślad za nią w mało subtelnym pas de deux rozegranym na niewielkiej przestrzeni. Kiedy dotknęła łydkami ramy łóżka, zaczęła się opuszczać, pociągając za sobą Olena.

Miękki materac ugiął się i przywitał ich wygodnym zagłębieniem.

Giselle poczuła przyspieszone bicie serca.

Jak często marzyła o tej chwili? Zastanawiała się, jak to będzie.

Miała wrażenie, że zaraz coś rozsadzi jej płuca, i dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że przestała oddychać, tak bardzo pogrążona w swoich myślach, iż zapomniała o potrzebach swojego ciała. Oderwała usta od warg Olena i wzięła oddech. Olen leżał na niej – ciężki – i oddychał nierówno. Patrzył jej głęboko w oczy. Jego oczy były niczym ciemne dno studni, przyozdobione drobinkami w kolorze gałki muszkatołowej. Ciepłe, patrzyły na nią w niemym pytaniu.

– Tak – powiedziała Giselle, odpowiadając twierdząco na pytanie, którego Olen jeszcze nie zadał.

– Jesteś pewna?

– Jestem.

– Wiesz, że nie dlatego zaproponowałem, żebyśmy tu przyszli… – skłamał, szukając z trudem słów, jakby wszystko potoczyło się zbyt szybko i stracił panowanie nad sytuacją.

– Wiem – odparła. Doskonale zdawała sobie sprawę, dlaczego zgodziła się tu dziś przyjść i dlaczego on ją zaprosił. Zsunęła buty, przypominając sobie z uśmiechem, że w Paryżu zawsze jej się obrywało od rodziców za wchodzenie w butach do łóżka.

Olen przyglądał się jej z uwielbieniem na twarzy.

– Masz… zabezpieczenie? – spytała.

– Oczywiście – zapewnił z pośpiechem. – W tamtej szufladzie.

– To dobrze.

Ściągnęła skarpetki i obcisłe dżinsy. Wiedziała, że nogi są jej mocną stroną. Naprawdę sięgały nieba. Olen gapił się na nią, co dodało jej pewności siebie.

Złapała go za ręce i położyła je sobie na piersiach, wyrywając go z osłupienia.

Przez chwilę mocował się z zapięciem przy jej staniku. Teraz to on zrobił się niepewny, choć jak wiedziała Giselle, był od niej przynajmniej o rok starszy i – jak zakładała – dużo bardziej doświadczony w sprawach seksu. Między innymi z tego powodu, poza jego wyglądem i przyjemnym usposobieniem, Giselle świadomie wybrała go na swojego pierwszego kochanka. Zbyt wiele koleżanek w Paryżu narzekało na młodszych chłopaków, na ich nieudaczność, na mniejszą lub większą kompromitację i nie dającą spokoju myśl, że to tylko tyle. Giselle postanowiła sobie stanowczo, że jej inicjacja w świat seksu będzie bardziej satysfakcjonująca.

Rozebrali się i leżeli przytuleni, markując czułość i walcząc z niecierpliwością. Giselle rozkoszowała się naciskiem ciepłego, twardego penisa na swoje udo. Miała wielką ochotę odsunąć się na moment, żeby móc wziąć go do ręki i dokładnie się mu przyjrzeć. Naturalnie widziała już wcześniej męskie członki, choć nigdy we wzwodzie. Rok wcześniej podczas wakacji razem z grupą znajomych rozebrała się niewinnie na plaży nudystów na południu – ale to było dla niej czymś zupełnie nowym. Nie chciała wydać się rozpustna czy nieskromna, a obawiała się, że jeśli będzie zbyt bezpośrednia, Olen weźmie ją za najgorszą i Giselle straci reputację. Niełatwo było odciąć się od lat drobnomieszczańskiego wychowania i konwenansów.

Dłonie Olena badały ją, przesuwając się nieśmiało po jej nagiej skórze, i zapuszczały się niepewnie w intymne strefy. Giselle czuła bicie jego serca, rytm jego oddechu, napastliwą miękkość jego języka w swoich ustach, cytrusowy zapach unoszący się nad jego ciałem. Przesunęła dłońmi po jego plecach i delikatnie wpiła paznokcie w jędrne pośladki.

Jej brodawki zrobiły się twarde, a w środku zaczęło narastać znajome ciepło, formująca się powoli fala wypływająca z wewnętrznego świata, który był do tej pory celowo trzymany pod kluczem.

To było przyjemne uczucie, ale Giselle pragnęła czegoś więcej.

Obserwowała spod przymkniętych powiek, jak Olen w pośpiechu nakłada prezerwatywę. Wsunęli się pod kołdrę, a Olen ułożył się na Giselle, która posłusznie rozsunęła nogi. Nie spuszczając z niej oczu, poprawił pozycję i włożył rękę pod nakrycie, aby wprowadzić zabezpieczony członek do jej pochwy.

Pierwsza próba wejścia skończyła się niepowodzeniem. Giselle była sucha, przerwali więc na kilka niezręcznych chwil, podczas których Olen poślinił palce i nawilżył w ten prowizoryczny sposób jej ujście.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

Giselle westchnęła.

– Tak. Pospiesz się. – Giselle wstrzymała oddech i przygotowała się na ból, ale kiedy główka jego członka w końcu przebiła się do środka, mimo napotkanego oporu bez problemu przedarła się głębiej. Towarzyszyło temu jedynie ostre ukłucie, które szybko jednak zniknęło, załagodzone strumieniem uwolnionych endorfin i całą masą nowych emocji.

W końcu „to” robili. Ona, Giselle, uprawiała seks, kochała się ze swoim chłopakiem.

Złapała Olena za ramiona i mocno zacisnęła na nich dłonie, przyciągając go do siebie. Olen zaczął poruszać się w niej powoli. Giselle dała się ponieść chwili, wypełniona, otwarta i – jak miała nadzieję – kompletna.

Niecałe dziesięć minut później, gdy leżeli już osobno i z zakłopotaniem dzielili między sobą pościel, żadne z nich nie wiedziało, co powiedzieć, bo żadne nie było obeznane z obowiązującą po stosunku etykietą. Giselle wiedziała tylko, że nie miała orgazmu. Doznała pobudzenia, pieszczot, pokuszenia, ale nie dane jej było eksplodować, zanurzyć się w nowym, oślepiającym blasku. Z rozżalonym westchnieniem przypomniała sobie opowieści rozczarowanych koleżanek. A więc ona też nie okazała się wyjątkowa. Przytrafiło jej się to samo. Może dlatego, że Olen był zbyt miły – uroczy chłopak, do którego z jakiegoś powodu nie była w stanie zapałać wystarczająco silnym uczuciem. O Boże, jestem okropna, pomyślała. Wykorzystałam go. Był dla mnie środkiem do celu. Obiecała sobie wtedy, że nauczy się go kochać. Że nauczy się być jego dziewczyną, jego partnerką, że będzie nad tym pracować.

– Możesz zostać na noc – wyszeptał. Na dworze było ciemno, choć nie zaciągnęli zasłon.

– Dobrze – zgodziła się.

Postanowiła z determinacją, że rano znów będą się kochać. I że tym razem będzie lepiej. Coś się w niej zadzieje.

– Było świetnie – stwierdził Olen, obejmując ją i przytulając się do niej całym ciałem.

– Tak – skłamała Giselle. Może seks z Olenem wcale nie był zły? Może tak właśnie wyglądał seks? Jakoś jednak nie chciało jej się w to wierzyć. Nie mogła się mylić we wszystkich swoich marzeniach i fantazjach.

Wkrótce zaczęła przysypiać, ale targany pytaniami i wątpliwościami umysł nie pozwalał na spokojny sen.

Giselle zastanawiała się mimowolnie, dokąd zaprowadzi ją ten nowy rozdział w jej życiu. Spojrzała na śpiącego obok młodego mężczyznę – jego głowę spowijała masa ciemnych anielskich loczków, wydatne pulchne usta drżały, a na pogrążonej we śnie twarzy błąkał się niewyraźny uśmiech. Jej pierwszy mężczyzna. W głębi duszy wiedziała, że będą kolejni. Że będzie ich wielu. Chciała zakosztować innych mężczyzn, wypróbować ich, ujeżdżać, kochać, pochłaniać. Ale teraz, ulegając zmęczeniu i sprzecznym emocjom, które buzowały w niej przez cały dzień i jeszcze dotąd szemrały głęboko pod powierzchnią skóry i umysłu, Giselle postanowiła, że w relacji z Olenem postara się dać z siebie wszystko. Będzie jego dziewczyną. Nauczy się go kochać. Będzie dla niego dobra.

O świcie, obudzeni zbyt wcześnie obecnością drugiej osoby w łóżku, znów się pieprzyli. Giselle ujęła członek Olena w dłonie i uznała, że to coś wspaniałego. Po kolei zaczęli badać dokładniej swoje ciała. I tym razem było lepiej. Giselle liczyła, że może z czasem będzie idealnie.

I tak to się toczyło. Chłopak i dziewczyna. Kochankowie. Aż do dzisiejszego wieczoru w Dingwalls, gdzie zobaczyła, że Olen całuje się z Simone.

Kiedy czarna taksówka zajechała pod kamienicę Olena w Notting Hill, a on zaczął grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu banknotów, Giselle wróciła myślami do teraźniejszości. Przestało padać.

Weszli do jego pokoju.

Stało w nim łóżko, na którym po raz pierwszy się z nim przespała.

– Samo jakoś tak wyszło – burknął jak zdarta płyta Olen. Rozmawiali już o tym przy kolacji. – Ja…

– Skończ już z tym! – wybuchnęła Giselle. Jakoś tak wyszło, ale z tego, co widziała, nie wyszło tak raczej po raz pierwszy.

– Ale…

Nie chciała nic więcej wiedzieć na temat Olena i Simone, niezależnie od tego, czy to był jednorazowy pocałunek, czy raczej, co bardziej prawdopodobne, poważniejsza zdrada. To już nie miało znaczenia. Ciągle jeszcze była zła, ale jej wściekłość powoli zaczęła wygasać.

– Skończ już z tym – powtórzyła. Podeszła do niego i wymierzyła mu mocny policzek. Olen stał z rozdziawioną buzią, wstrząśnięty. Giselle uklękła i rozpięła mu dżinsy. Wyciągnęła jego członek i wsadziła go sobie do ust. Dopiero po kilku tygodniach od pierwszego stosunku zdobyła się na odwagę i w końcu mu obciągnęła, ale sądząc po tym, jak zareagował i jaką miał minę, wiedziała, że bardzo mu się podobało.

– Co ty robisz? – spytał, choć zrobił się już twardy.

Wysunęła penisa z ust, żeby móc odpowiedzieć.

– A jak myślisz?

– Ale…

– Ale, ale, ale, Olen, to twój pożegnalny seks. Robimy to ostatni raz – powiedziała i znów wzięła go do ust.

Nawet jej nie kusiło, żeby go ugryźć.

Rano zaś, oddzielona od niego murem milczenia, który wyrósł między nimi, gdy zajęła łóżko Olena, a jemu kazała spać na kanapie, Giselle wróciła do Highams Park. Przebrała się, zabrała strój do ćwiczeń i pojechała na rowerze na zajęcia, do których w ciągu tej jednej nocy zupełnie straciła serce.

Był taki okres, kiedy Giselle uwielbiała każdą sekundę zajęć. Odkąd tylko nauczyła się chodzić, uwielbiała rygor i dyscyplinę baletu. Była to dla niej forma samokontroli, coś, na czym mogła się wyładować, nad czym mogła pracować, co mogła doskonalić.

Była samotnym dzieckiem, bo po przeprowadzce z Orleanu do Paryża nie miała zbyt wielu koleżanek, więc cieszyła się, że przez codzienny trening taneczny ma szansę zabić nudę. Potem zaś upajała się pochwałami rodziny i nauczycieli, na które zasłużyła sobie swoim zaangażowaniem. Początkowo szybko robiła postępy, lubiła też to, w jaki sposób jej ciało reagowało na ćwiczenia. Dzięki odpowiedniej koncentracji i skupieniu z łatwością opanowała pierwsze pięć pozycji, ale dopiero kiedy zaczęła tańczyć en pointe, poczuła prawdziwe uniesienie. Wiedziała, że ćwiczy najwięcej ze wszystkich koleżanek w grupie. Jej ciało było najsilniejsze. Poza tym miała determinację. Podczas gdy inne dziewczynki płakały już po kilku minutach spędzonych na palcach, Giselle tańczyła dalej, dzięki czemu robiła się coraz silniejsza. Nie zważała na drętwiejące stopy, na ból, na krew, która czasami przesiąkała przez rajstopy i baletki.

W domu polewała piekące bąble jak najgorętszą wodą, przecierała je środkiem dezynfekującym, a następnie stosowała sposób, którego nauczyła ją jej pochodząca z Kijowa nauczycielka baletu. Po oczyszczeniu rany rozbijała jajko i ostrożnie odrywała cieniutką błonkę z wewnętrznej strony skorupki. Nakładała ją na pęcherz jak drugą skórę i zabezpieczała ciasno obwiązaną wstążką z baletek, śliską stroną do środka.

Następnego dnia i każdego kolejnego Giselle znów tańczyła.

Ale z wiekiem zaczęło do niej docierać, że żadna praca nie zastąpi naturalnego talentu i choć to pierwsze nie było jej obce, drugiego nie miała. Jej mama i babcia nie były aktorkami, modelkami ani tancerkami; były zwykłymi gospodyniami, nawykłymi do pracy fizycznej, obdarzonymi silnymi nogami i masywnymi ciałami, pozbawionymi jednak gracji wiotkich i delikatnych jak lalki koleżanek Giselle. Kiedy rozpoczął się gwałtowny i burzliwy okres dorastania, inne dziewczęta rozkwitały powoli jak pączki u progu kwitnienia, natomiast Giselle wystrzeliła w górę jak chwast, od razu przerastając koleżanki o głowę. Jej piersi wyglądały tak, jakby w ciągu jednej nocy czterokrotnie zwiększyły objętość. Dzięki regularnym treningom siłowym Giselle nie była gruba, ale była wysoka i umięśniona, a w wieku czternastu lat miała już tak duży biust, że między piersiami widoczny był wyraźny rowek. Podczas występów w trykotach musiała obwiązywać klatkę piersiową taśmą, żeby jeszcze bardziej nie odstawać od pozostałych dziewcząt, bo już wystarczająco się wyróżniała.

W dalszym jednak ciągu, choć rodzice napomykali delikatnie, że być może powinna obrać inny kierunek nauki, Giselle upierała się, że nie zrezygnuje z baletu. Myślała, że jeśli będzie ćwiczyć wystarczająco ciężko, uda jej się zrobić postępy. W głębi serca wiedziała, że jej się poszczęściło, że dostała się do londyńskiej akademii. Podczas egzaminu wstępnego miała dobry dzień. Dobrze zatańczyła. Jej dawna nauczycielka baletu z Rosji, która pochwalała etykę pracy Giselle, wystawiła jej dobre referencje. A ojciec, mimo zastrzeżeń, opłacił z góry czesne. Tak właśnie się tu znalazła.

Często zostawała w szkole dłużej niż inni uczniowie, dzisiejszy wieczór nie był wyjątkiem. Umówiła się z kilkoma koleżankami w barze w Notting Hill, który w każdy czwartek serwował studentom tanie drinki w plastikowych kubkach, i miała do zabicia jeszcze godzinę. Dziewczyny rozjechały się po swoich domach, żeby się przebrać, uczesać i umalować. Giselle postanowiła zostać przy drążku i wykonać dodatkowy zestaw ćwiczeń rozciągających. Była silna, ale na skutek tego jej mięśnie były krótkie i przykurczone, trudno jej było zachować niezbędną gibkość.

Poza tym miała ochotę pobyć sama, chciała trochę pomyśleć. Puste i ciche studio baletowe tchnęło cudowną atmosferą samotności. Wielka przestrzeń, a w ogromnych, ciągnących się wzdłuż ścian lustrach odbijała się tylko wysoka postać Giselle. Słychać było tylko jej delikatne wdechy i wydechy oraz przytłumiony warkot samochodu, który od czasu do czasu przejeżdżał ulicą. Giselle czuła się odseparowana od reszty świata, sama w pełnym tego słowa znaczeniu.

Od rozstania z Olenem minęły trzy tygodnie. Nie tęskniła za nim. Choć, co oczywiste, brakowało jej dotyku męskich dłoni. Nawet jeśli seks z Olenem zawsze był nieco pospieszny i niezręczny, nawet jeśli nie rozpalał jej tak, jak tego pragnęła, ani nie zapewniał orgazmu, to lubiła czuć w sobie członek Olena, lubiła mocny nacisk jego ciała.

Istniało duże prawdopodobieństwo, że go dziś zobaczy. Utrzymany w gładkich chromach, wyposażony w fioletowe skórzane stołki i misterne szklane żyrandole klub w Notting Hill, gdzie ceny koktajli były zwykle mocno zawyżone, stanowił jedno z ulubionych miejsc spotkań Olena.

Beth, jedna z koleżanek z grupy, której Giselle opowiedziała o zerwaniu, proponowała, żeby wpadła do niej na Portobello Road, do współwynajmowanego mieszkania, żeby przebrać się przed imprezą.

– Możesz przymierzyć jedną z moich sukienek – zaoferowała Beth, przeglądając się w lustrze i przerzucając długie blond włosy przez ramię. – Mam ich całe mnóstwo. Mogę też zrobić ci makijaż – dodała, podchodząc do Giselle. Przyjrzała się z uwagą jej nieumalowanej twarzy, jakby dokonywała matematycznych obliczeń, próbując rozszyfrować, jaki kolor cieni do powiek i różu najlepiej by jej pasował. – Niech wie, co stracił.

Giselle pokręciła głową.

– Nie, nie, idź sama, spotkamy się na miejscu. W przyszłym tygodniu są egzaminy i muszę jeszcze trochę poćwiczyć…

Beth nie dyskutowała. Równie dobrze jak Giselle wiedziała, że w ruchach koleżanki czegoś brakuje. Giselle była zbyt metodyczna, a jej figury nie dość czyste i ostre. Bez względu na to, ile godzin spędzała przy drążku, nie była w stanie odtworzyć lekkości, która Beth przychodziła tak naturalnie, że postronny obserwator mógłby pomyśleć, że dziewczyna nie wkładała w to praktycznie żadnego wysiłku.

Giselle skrzywiła się, rozciągając przed sobą długą nogę. Pochyliła się i sięgnęła za palce. Miała wrażenie, że jej ścięgna podkolanowe są zawsze jednakowo sztywne, niezależnie od tego, jak bardzo stara się je rozluźnić.

Wyprostowała się i spojrzała na zegarek; od wyjścia Beth minęły już dwie godziny. Giselle spędziła w studiu większą część dnia. Burczało jej w brzuchu, bolały ją mięśnie, a teraz została jej niecała godzina, żeby się przebrać i dotrzeć do Notting Hill, gdzie miała się ze wszystkimi spotkać. Giselle nigdy się nie spóźniała.

Wzięła torbę i poszła do niedużej koedukacyjnej łazienki na końcu korytarza, żeby trochę się odświeżyć. Potem przebrała się w miękkie czarne legginsy i ciemnoczerwony kaszmirowy sweter z dekoltem w szpic, który podkreślał jej piersi, a gdy się pochylała, odsłaniał rowek między nimi. Rozczesała włosy i spryskała się delikatnie perfumami, ale podarowała sobie szminkę i obcasy. Nie chciała, żeby Olen pomyślał, że zależy jej na tym, aby wzbudzić w nim pożądanie. Nie chciała, żeby mu się wydawało, że choć przez chwilę o nim pomyślała.

– Giselle! – zawołała Beth na jej widok, jakby nie widziały się od wielu tygodni, a nie od kilku godzin. – Musisz nadrobić zaległości – stwierdziła, biorąc ją za rękę i ciągnąc przez zatłoczony bar do kąta, który okupowali studenci szkoły baletowej. Dziewczyny budziły duże zainteresowanie. Tworzyły ładną parę: blondynka i brunetka, obie o szczupłych, wysportowanych ciałach wypracowanych podczas tańca, obie mniej więcej tego samego wzrostu, bo Beth włożyła szpilki do srebrnej, wyszywanej cekinami minisukienki, która ledwie zakrywała jej tyłek i przypominała bardziej tunikę niż kieckę.

– Olen też jest – szepnęła Beth. – Z tyłu. Wolałam cię ostrzec.

Giselle odrzuciła do tyłu włosy i uniosła brodę.

– Nic mnie to nie obchodzi – odpowiedziała.

Kątem oka dostrzegła, że Olen odwraca się w ich stronę, ale udawała, że tego nie zauważyła i umyślnie unikała kontaktu wzrokowego.

Beth wręczyła jej lodowatą, różową miksturę serwowaną w matowym kieliszku do martini udekorowanym nabitą na mieszadełko kandyzowaną wisienką.

– Dzięki – powiedziała Giselle i aż się skrzywiła, bo po odchyleniu głowy i upiciu solidnego łyka poczuła na zębach lodowate zimno.

Nie zamierzała się upijać. Następnego dnia miała egzamin i Bóg jej świadkiem, musiała być w formie, jeśli chciała dostać przyzwoity stopień i zaliczyć rok. Ale było jeszcze wcześnie, poza tym jeden drink nie zaszkodzi. Może jeśli się zrelaksuje, uda jej się trochę rozluźnić, nadać swojemu ciału większą elastyczność.

Olen znów na nią patrzył. Stał obok Simone, której usta były czerwone od szminki i lekko rozchylone, jakby czekała na kolejny pocałunek. Giselle pomyślała, że pewnie oboje piją wodę mineralną i zamierzają przed północą być w domu. W domu, czyli w łóżku Olena. Nagła wściekłość sprawiła, że krew w niej zawrzała i wypłynęła rumieńcami na policzki. Giselle dopiła jednym haustem resztkę obrzydliwie słodkiego drinka i wzięła sobie kolejny z zastawionego kieliszkami stolika – do godziny dwudziestej pierwszej barman realizował każde zamówienie podwójnie, a większość studentów wolała przed jutrzejszymi egzaminami pozostać trzeźwa.

– Wszystko w porządku, kochana? – spytała Beth. – To twój piąty drink, a barman nie żałuje alkoholu… Chyba zresztą wpadłaś mu w oko.

Głośna muzyka uniemożliwiała normalną rozmowę i Beth musiała odgarnąć włosy Giselle i mówić jej prosto do ucha, żeby w ogóle mogła ją usłyszeć. Giselle nigdy się nie zastanawiała nad swoją orientacją seksualną, z góry założyła, że jest hetero – kobiety po prostu jej nie ruszały – ale wypełniona po brzegi alkoholem i syropem truskawkowym, czując w sobie dzikie rytmy Motown rozlegające się w barze, zauważyła nagle, że bliskość ciała jej przyjaciółki i niemal muskające skórę usta sprawiają, że spomiędzy nóg wypływa znajome ciepło. Giselle była podpita i napalona.

Podążyła za wzrokiem Beth. Barman rzeczywiście się na nią gapił – lub raczej na nie obie. Zauważył jej spojrzenie i puścił do niej bezczelnie oko. Gdyby Giselle była trzeźwa, uznałaby tego rodzaju prostackie zachowanie za niedojrzałe i pozbawione stylu, ale w obecnym nastroju pożądliwe spojrzenie barmana podnieciło ją i uderzyło do głowy poczuciem władzy nad mężczyznami.

– Przytrzymaj – nakazała Beth, wkładając jej do ręki pusty kieliszek. Zaraz potem odwróciła się na pięcie i podeszła do baru. Nawet bez obcasów szła raczej chwiejnie, choć miała przy tym wrażenie, że sunie tanecznym krokiem.

– Heeej – rzuciła przeciągle.

– Gotowa na następną kolejkę? – odpowiedział chłopak. Zrobił krok w tył i podrzucił trzymaną w dłoni butelkę wódki. Okręciła się dwa razy w powietrzu i wylądowała posłusznie w drugiej ręce.

Giselle zachichotała. Patrzyła jak urzeczona, ale nie na pokaz barmańskich akrobacji, tylko na mięśnie napinające czarną obcisłą koszulkę.

Barman odłożył butelkę na blat i nachylił się tak blisko, że ich usta mogłyby się zetknąć, gdyby Giselle tylko zechciała.

– Chyba mam już dość – stwierdziła. – Jutro mam egzamin. – Czuła, że słowa wyskakują jej z ust tak, jakby puszczała bańki.

– Ale chyba nie jesteś licealistką, co? – zażartował. – Bo wiesz, że prawo zabrania sprzedaży alkoholu nieletnim?

– Nie, nie! Jestem studentką. Lub kimś w tym rodzaju. Chodzę do szkoły baletowej.

– Baletnica… To by tłumaczyło twój świetny tyłek.

– Dziękuję – odpowiedziała Giselle bez fałszywej skromności. Była dumna ze swoich pośladków.

– Znam kilka fajnych ruchów. Co prawda nie z baletu, tylko z piłki nożnej, ale my też musimy nieźle się ruszać.

– Może mi pokażesz? – mruknęła Giselle.

Barman nie tracił czasu, tylko szybko otworzył drzwiczki dzielące go od klientów i wziął ją w ramiona.

– Ej, nie to miałam na myśli! – oburzyła się, choć jej głos brzmiał raczej tak, jakby się droczyła, a nie była zła.

– Mam tylko chwilę, bo jestem w pracy – odparł z naciskiem. – Nie zamierzam tracić czasu.

Odchylił jej głowę i pocałował ją. A Giselle odpowiedziała na jego pocałunek.

Ogień, jaki w sobie poczuła, nie był zwykłym podnieceniem. Była to przyjemna mieszanina upragnionej zemsty – Giselle miała nadzieję, że Olen patrzy i że widok jej pocałunku z barmanem sprawi mu przykrość – i wyzwalającego poczucia wolności, które dawała jej świadomość, że po tylu latach mizernych rezultatów mogła w końcu sobie odpuścić i wreszcie się zabawić.

Jego dłonie miętosiły jej pośladki w stanowczy, zaborczy sposób, zupełnie różny od delikatnego dotyku Olena. Giselle natychmiast zareagowała na tę nową, rozkoszną siłę: rozluźniła ciało, rozchyliła usta i wpuściła do środka badawczy język, wsuwając dłonie pod koszulkę chłopaka i gładząc jego nagie plecy.

– Daj mi swój numer, kotku – szepnął barman, odsuwając się od niej. Koledzy przy barze pokrzykiwali już na niego, żeby przestał flirtować i zaczął robić drinki.

– Jasne – mruknęła Giselle. Kręciło jej się w głowie i brakowało tchu.

Ale zanim nawet zdążyła mu powiedzieć, jak się nazywa, Beth zaczęła już ściągać ją z parkietu i wypychać za drzwi do czekającej taksówki.

– Chodź, Gizzy! Już prawie północ.

Giselle nie cierpiała, gdy ktoś tak do niej mówił, pozwalała na to tylko Beth.

– Jedźmy nocnym autobusem… – wymruczała. – Nie stać mnie na taksówkę.

– Zabieram cię do siebie. Ja płacę. Tylko w ten sposób będę miała pewność, że dotrzesz jutro do szkoły.

Giselle ustąpiła i po kilku minutach opierała już głowę o ramię przyjaciółki i pochrapywała cicho, podczas gdy za oknem samochodu migały światła miasta.

Rano wyłącznie siła kilku espresso, namolne zrzędzenie Beth i garść tabletek przeciwbólowych pozwoliły Giselle podnieść się z łóżka, włożyć baletki i prosty czarny strój do tańca i pójść do studia.

Giselle tak często powtarzała układy, że podczas tańca nie musiała nawet myśleć, na całe szczęście zresztą, bo miała wrażenie, że jej mózg dostał się między zaciskające się imadło. Miała jednak świadomość, że jej ruchy są mechaniczne. Że jej figurom brakuje czystości. Że w jej podskokach nie ma radości, a tym bardziej sprężystości.

Ale na więcej nie było jej stać, chciała tylko dotrwać do końca i nie zwymiotować na oczach surowych egzaminatorów, którzy oceniali ją w takim skupieniu, że podczas występu czuła na sobie ich dezaprobatę niczym ołowianą płachtę przygniatającą jej ramiona.

Kiedy było wreszcie po wszystkim, zabrała rzeczy i pojechała prosto do domu, ignorując propozycję kolejnego wyjścia do pubu. Na samą myśl o alkoholu robiło jej się niedobrze.

Po powrocie padła na łóżko i od razu zasnęła. Nic jej się nie śniło, ale przez cały czas czuła obezwładniający strach.

Kazali jej czekać równe piętnaście minut, zanim w końcu poprosili ją do środka. Giselle siedziała bez ruchu przed gabinetem dziekana, czując, że jest jednocześnie wyczerpana i zrezygnowana. Wiedziała, że nie została wezwana po to, żeby otrzymać gratulacje ani pogawędzić o tym, jak jej się mieszka w Londynie, czy też omówić różnice w wysokości czesnego między Anglią i Francją. Niewielkie pomieszczenie było jasno oświetlone, a neonowe rurki przecinające sufit rzucały jej bezlitosne spojrzenia. Giselle była przygotowana na ostrą reprymendę i – być może – konieczność powtórzenia semestru. Co oznaczałoby całkowite zachwianie jej sytuacji finansowej i wiązałby się prawdopodobnie z koniecznością wizyty w domu i błagania o pieniądze.

Drzwi gabinetu otworzyły się i pojawiła się w nich wysuszona twarz pani Olgi.

– Giselle, moja droga…

Giselle podniosła się z wąskiego krzesła, obciągnęła ciemnoszarą ołówkową spódnicę, upewniła się, że czerwony skórzany pasek zaciska się porządnie wokół talii i podeszła, starając się trzymać prosto i wyglądać profesjonalnie.

Przypomniała sobie swoją pierwszą i jak dotąd jedyną wizytę w gabinecie dziekana. Miała ona miejsce podczas jej wprowadzającego tygodnia, Giselle znajdowała się w grupie nowych studentów. Choć dziekan mówił przyjaznym głosem, to nawet wtedy pobrzmiewała w nim surowość, która przejmowała grozą.

– Panno Denoux, dziękuję, że zechciała pani przyjść – powitał ją głęboki bas dyrektora Pinborough. Siedział za masywnym dębowym biurkiem, pani Olga natomiast usadowiła się z boku na zabytkowym drewnianym krześle. Założyła elegancko nogę na nogę, a piękną linię jej szczupłych łydek podkreślały przezroczyste czarne rajstopy. A może nosiła pończochy? Pewnie tak, stwierdziła Giselle, zajmując miejsce na niskiej kanapie ustawionej naprzeciwko biurka dziekana.

Skłoniła się.

Pinborough odchrząknął i spojrzał na nią. Na twarzy pani Olgi zastygł wyrozumiały uśmiech, ale wydawał się zbyt sztuczny i wymuszony.

– Zakładam, że domyśla się pani, dlaczego ją wezwaliśmy, panno Denoux?

– Tak mi się wydaje.

– Czy jest tu pani szczęśliwa? – spytała pani Olga, czym zupełnie zaskoczyła Giselle.

– Tak… Tak sądzę… – Co innego miała powiedzieć?

Dziekan oparł się wygodnie w swoim wysokim czarnym skórzanym fotelu dyrektorskim. Wymienił spojrzenie ze swoją koleżanką. Pani Olga, której litewskie imię mało kto był w stanie wymówić poprawnie, miała pod swoją pieczą pierwszoroczniaków, a wieść niosła, że pracowała w szkole dłużej niż ktokolwiek inny.

– Ale nie bardzo pani wychodzi, prawda?

Giselle miała przez chwilę pustkę w głowie. Zaraz potem jej mózg znów zaczął działać, produkując plątaninę słów i myśli.

– No bo…

– Wiemy, że ciężko pani pracuje i że chodzi pani na zajęcia z wzorową frekwencją, ale prawda jest taka, że nie udaje się pani sprostać oczekiwaniom, które stawiamy naszym studentom…

Zabolało ją to.

Ale taka była prawda.

Już od jakiegoś czasu Giselle walczyła z narastającą świadomością, że nie jest wystarczająco dobra, ale gdy usłyszała to z cudzych ust, poczuła się tak, jakby ktoś ugodził ją nożem prosto w serce. Miała na tyle dużo wolnego czasu, że mogła przyjrzeć się kolegom i koleżankom z grupy. Wiedziała, że większość z nich prezentuje dużo wyższy poziom niż ona. Potrafili zlać swoje ruchy z muzyką, ich ciała wchodziły w taniec tak, jakby przychodziło im to zupełnie naturalnie – dla Giselle wszystko to było nieosiągalne. To nie była wyłącznie kwestia pracy czy talentu: z jakiegoś powodu oni mieli w sobie ogień, którego ona nie była w stanie w sobie rozniecić, bez względu na to, że nie pragnęła niczego bardziej niż tańczyć z gracją i techniczną precyzją. Od miesięcy się okłamywała. Miała niejaką nadzieję, że jakoś to będzie i że dotrwa do drugiego roku, a potem wszystko w magiczny sposób samo się ułoży – Giselle rozkwitnie, zamieni się w motyla, którym zawsze pragnęła być.

– Wiem – wydukała. Ogarnęła ją panika. – Będę więcej ćwiczyć. Przyłożę się. Wiem, że jestem w stanie zrobić postępy – mówiła dalej.

Przerwał jej spokojny głos pani Olgi.

– Moja droga Giselle, to nie jest kwestia pracy. Jesteś wspaniałą dziewczyną. Ale doświadczenie mi podpowiada, że mimo wszystkich swoich wysiłków więcej już nie osiągniesz. Jesteś inteligentna, pojętna, masz eleganckie ruchy, ale po prostu nie wydaje nam się, że możemy wydobyć z ciebie coś więcej. Wiem, że to przykre, ale może lepiej się nadajesz do mniej rygorystycznego środowiska, do innej szkoły.

Giselle starała się pohamować łzy i narastający smutek. Od dziecka, jeszcze kiedy mieszkała w Orleanie, zawsze chciała być baletnicą. Tańczyła radośnie w domu, ogrodzie i na ulicach, wyobrażając sobie, że znajduje się na ogromnej scenie wśród swoich rówieśnic ubranych w białe tutu i łabędzi przecinających powietrze. To było coś więcej niż marzenie. Wydawało się takie realne. Giselle pamiętała wielogodzinne pertraktacje ze swoim surowym ojcem, podczas których usiłowała go przekonać, że w szkole w Londynie będzie mogła rozwinąć skrzydła. Matka siedziała obok i wzdychała tylko cicho, nie chcąc angażować się w rozmowę.

I nawet wtedy, gdy Giselle zamieniła się w kobietę, a horyzont przesłonił jej niezrozumiały miraż seksu i miłości, taniec zawsze z jakiegoś względu był dla niej priorytetem. Był jej przeznaczeniem.

Jak miała teraz wrócić do Paryża? Po takiej porażce? Wyszłaby na idiotkę. W jaki sposób miałaby to wyjaśnić?

Ale w głębi serca wiedziała, że dziekan i pani Olga mają rację. Musiała zaakceptować rzeczywistość.

Postanowiono, że będzie mogła dokończyć semestr i że wiadomość o jej wydaleniu ze szkoły zostanie przekazana pozostałym studentom dopiero pod koniec przerwy semestralnej – wszystko to po to, żeby oszczędzić Giselle wstydu. Z wdzięcznością przystała na to rozwiązanie.

Następnego dnia nie poszła na zajęcia i zamiast tego cały dzień włóczyła się po Londynie, patrząc na miejsca i ludzi nowym wzrokiem. W ramach pożegnania zapisywała w pamięci różne obrazy.

Pustą również za dnia śluzę Camden Lock, gdzie postanowiła rozstać się z Olenem.

Zapewniające intymność wysokie zielone drzewo przy posągu księcia Alberta, gdzie pozwoliła Olenowi się pocałować i gdzie zadecydowała, że pójdzie z nim do łóżka.

Wysoki budynek w Kensington, w którym straciła dziewictwo i po raz pierwszy wzięła w usta męski członek, w którym została wypełniona, w którym stanęła na progu rozkoszy, ale dalej się już nie posunęła.

Ogarnął ją smutek, ale wiedziała też, że będą inni mężczyźni i że Paryż zapewni jej równie dużo możliwości, by żyć pełnią życia, by znaleźć się bliżej nęcących brzegów rozkoszy, by może nawet wreszcie dać się jej porwać.

Giselle nie mogła się tego doczekać.

W przyszłym tygodniu spakuje walizki.

Koniec wesji demonstracyjnej.