Redaktor prowadzący

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Jacek Złotnicki

Korekta

Agnieszka Deja

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© hannadarzy/Shutterstock

Tytuł oryginału

Timba Comes Home

Copyright © Sheila Jeffries, 2015.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5951-2

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla Hayley

Dom był pełen miłości Ellen i śmiechu Johna, a teraz jeszcze moje cudowne kocięta mruczały na piętrze. Bez względu na to, co zrobił Joe, to zawsze będzie dobry dom. Przeżyłem tu dwa życia, był więc także i mój.

Te rozmyślania sprawiły, że mruczałem coraz głośniej. Szkoda, że Ellen nie mogła mnie zrozumieć, za to ja rozumiałem jej ludzką mowę i to, co powiedziała, zmroziło mnie do szpiku kości.

– Musimy sprzedać nasz dom, Salomonie. Wyjeżdżamy. – Zaczęła płakać. – I nie wiem nawet, czy będziemy mogli cię zatrzymać (…)

Nie chciałem dzielić znienawidzonej kociej klatki z Jessicą. Joe złapał ją za kark, wpakował do środka i zatrzasnął drzwiczki. Odwracała głowę i patrzyła na wszystkich z rozpaczą w pięknych oczach. Usiadłem blisko i całowałem ją przez grube metalowe pręty, żeby ją uspokoić, ale nie udawało mi się to. Była przerażona i miała złamane serce. Poprzedniego dnia jej trzy cudowne kocięta opuściły dom w tej samej klatce – kiedy Joe wrócił do domu, była pusta.

– Zawiozłeś je do schroniska, prawda? – zapytała Ellen.

– Oczywiście, do cholery. Za kogo mnie uważasz? – burknął ze złością Joe.

Patrzyłem na niego sceptycznie. Czułem, że kłamie. Co zrobił z naszymi kociętami?

fragmenty powieści Salomon – kot, który leczył dusze

1. Najlepszy z kociaków Salomona

Mam nadzieję, że nie jesteś sam – powiedziała do mnie młoda kobieta z okna czerwonego samochodu. Musiała zauważyć mój czarny pyszczek wyglądający z trawy na poboczu. Wpatrywaliśmy się w siebie i moje smutne serce drgnęło. Byłem porzuconym kociakiem, a ta młoda kobieta z burzą jasnych włosów była tą osobą, z którą chciałem być. A ona potrzebowała mnie. Na jej słodkiej, współczującej twarzy widać było rozterkę, jakby nie miała czasu się zatrzymać, nawet z powodu czarnego, puszystego kotka. – Przykro mi, kotku. Muszę jechać do pracy. Wracaj do swojej kociej mamy.

Skąd mogła wiedzieć, że mojej kociej mamy tu nie było?

– Proszę, zatrzymaj się. Proszę, zabierz mnie. Mam kłopoty – przekazałem jej w myślach, a moje głodne miauknięcie zabrzmiało jak krzyk.

– Angie wróci tu później i sprawdzi, co z tobą, maleństwo – powiedziała. – Jeśli nadal tu będziesz, zabiorę cię do domu… Niech to szlag! – krzyknęła, bo coś było nie tak z samochodem. – Cholerny grat. No, ruszaj. Spóźnię się do pracy. – Zapomniała o mnie, walcząc z samochodem; zwiększyła obroty silnika i z rury wydechowej buchnął czarny dym, od którego zapiekły mnie oczy.

Zawiedziony schowałem się z powrotem w gęstej trawie. Byłem zbyt słaby z głodu, by pójść gdzieś dalej. Położyłem się. Miałem nadzieję, że Angie po mnie wróci. Musiała. Prawda?

Ale już w następnej chwili niedaleko mnie spadł kamień. Podskoczyłem, a potem zadrżałem, słysząc odgłos biegnących drogą stóp. Dysząc ciężko, chłopiec schylił się po kamień. Cisnął nim w chłopców jadących na rowerach. Śmiali się z niego i wyzywali.

– Zostawcie mnie, łobuzy! – krzyknął.

– Leroy to cienias! – skandowali.

Siedziałem skulony, zbyt przerażony, żeby się poruszyć, kiedy rowery zatrzymały się z poślizgiem, a na mnie spadł deszcz błota. Największy chłopak zsiadł z roweru i popchnął Leroya na kolczasty żywopłot. Pchał go raz za razem na kłujące gałęzie, aż Leroy zaczął płakać. Chłopcy odjechali ze śmiechem, zostawiając Leroya, który ścierał krew z twarzy rękawem, drąc go przy okazji.

– Mama mnie zabije – zawodził, ciągnąc za długą nitkę z przodu swetra. Usiadł w błocie, pociągając nosem, i cały roztrzęsiony zaczął kopać nogami ziemię.

Miauknąłem cichutko, żeby go pocieszyć, ale natychmiast tego pożałowałem.

– Wow! – szepnął zdziwiony.

Przestał płakać i spojrzał na mnie dużymi oczami. Jego szorstka dłoń zacisnęła się na moim chudym, małym brzuszku. Podniósł mnie do twarzy i zobaczyłem, jak gniew w jego oczach ustępuje miejsca zachwytowi.

– Jesteś MOIM kotkiem! – oznajmił i wyciągnął z plecaka biało-czerwoną skarpetę.

Szamotałem się z wrzaskiem, ale wepchnął mnie do środka, do samych palców. Futerko przylegało mi do skóry, miałem powykręcane łapki od wczepiania się pazurkami w materiał, bolał mnie ogon. Modliłem się, żeby Angie mnie uratowała, ale tak się nie stało. Uwięziony w piłkarskiej skarpecie trafiłem do plecaka, w którym nieźle mnie wytrzęsło, kiedy Leroy biegł. Potem usłyszałem dźwięk dzwonka i dziecięce głosy.

Nasłuchiwałem uważnie, czułem, że między dzieciakami jest Angie, i wreszcie usłyszałem jej pogodny głos.

– Usiądźcie, dzieci, proszę.

– Proszę pani! Leroy McArthur ma w skarpecie schowanego kotka!

– CO?

– Tak, proszę pani. Słyszałem, jak miauczał.

Przerażony kuliłem się w biało-czerwonej skarpecie Leroya McArthura, teraz zupełnie bezgłośnie, bo nie miałem już siły miauczeć. Trzy dni bez jedzenia i szok po stracie wszystkiego, co kochałem, zrobiły swoje. Jednak w sercu nadal czułem dumę. Byłem najlepszy z trójki kociaków Salomona, miałem długie, lśniące i miękkie futerko, a moje dziecięce oczka ciągle były jasnoniebieskie.

– Otwórz plecak, Leroy, bardzo cię proszę, i pokaż mi kotka. NATYCHMIAST.

Dźwięczny głos młodej nauczycielki przywołał wspomnienia ukryte głęboko w mojej podświadomości. W innym życiu byłem jej ukochanym kotem, jej uzdrowicielem, jej prawdziwym przyjacielem.

Poczułem, jak Angie wyciąga skarpetę na światło.

– To może być zdechły szczur, proszę pani.

Angie uwolniła mnie ze skarpety i znalazłem się w kołysce jej dłoni, ozdobionych pierścionkami z kryształkami i czarnym lakierem do paznokci. Powietrze rozświetlały tęczowe aury tłoczących się wokół mnie dzieci.

– Jej! – zawołały na mój widok, a ich pełne miłości współczucie otuliło mnie jak pierzynka. Miauknąłem żałośnie.

– Jak mogłeś zrobić coś takiego, Leroy? Małemu kotu!

– Nic nie zrobiłem, proszę pani. Leżał w trawie.

Chrapliwy głos chłopca sprawił, że spojrzałem na niego. Wpatrywałem się jak sparaliżowany w oczy Leroya McArthura, przypominając sobie coś mrocznego. Dawno temu, w innym życiu, Leroy nienawidził kotów.

– To mój kociak, proszę pani. Ja go znalazłem – powiedział. – I chciałem go wziąć do domu i nakarmić. Moja mama nie będzie miała nic przeciwko, serio, proszę pani.

Nie chciałem być kotem Leroya McArthura. Z jego oczu wyzierała gorycz, która mogła znaleźć ujście w brutalności. Skierowanej przeciwko mnie. Miałem dopiero sześć tygodni i jak dotąd byłem z siebie dumny. Jak moje życie mogło się tak skomplikować?

Wszystko się zaczęło, kiedy my, trzy kocięta, tuliliśmy się do naszej kociej mamy, Jessiki, w wygodnym koszyku pod łóżkiem Ellen. Do naszego taty, Salomona, przyszła z wizytą pewna piękna pani. Biło od niej takie światło, że każde z nas pragnęło jej dotyku czy choćby jednego słowa z jej ust. Drżąc z podniecenia, siedziałem przy moim bracie, podczas gdy ona skupiła się na naszej ślicznej pręgowanej siostrze.

– Jest wyjątkowa – powiedziała czule.

Co w takim razie powie o MNIE? Jestem największy i najlepszy, myślałem z niecierpliwością.

Ale ona zignorowała mnie. Mojego brata też.

Byłem zły.

Kiedy poszła, poczułem ukłucie zazdrości. Warknąłem na siostrzyczkę i buchnąłem ją łapą w pyszczek. Jessica pacnęła mnie z dezaprobatą. To było niesprawiedliwe! Rozzłoszczony, postanowiłem dużo jeść, żeby wyrosnąć na najsilniejszego, najbardziej niezależnego kota na świecie.

Zostałem zignorowany, co było największą obelgą, a widok zawiedzionego pyszczka mojego brata tylko mnie umocnił w moim postanowieniu. Był mniejszy i gładszy ode mnie, z białą plamką na nosie, która nadawała jego pyszczkowi melancholijny wyraz. Był też bardzo wrażliwy i bezbronny. Czułem się za niego odpowiedzialny. Wspólne upokorzenie związało nas na całe życie.

Ocieraliśmy się policzkami i lizaliśmy sobie nawzajem pyszczki. Spaliśmy wtuleni w siebie ze splecionymi łapkami. Czułem gwałtowne bicie serca mojego brata, a on bicie mojego serca. Nasze myśli były identyczne, jakbyśmy byli jednością. A jeśli nikt nie chciał czarnego kota? Mieliśmy siebie nawzajem, byliśmy sobie jeszcze bliżsi niż przedtem. Nie dopuszczaliśmy do siebie myśli, że moglibyśmy zostać rozdzieleni. Na zawsze razem. Dwa czarne kocięta kontra reszta świata.

Niedługo później nasza rodzina została okrutnie rozdzielona. My, trzy kocięta, wylądowałyśmy pod żywopłotem na poboczu wiejskiej drogi, uważnie obserwowane przez stadko ćwierkających wróbli, kosa i dwie głodne wrony. O zmierzchu nisko nad trawą przeleciała sowa. Cicho wznosiła się i opadała, odwracając głowę, by spojrzeć na mnie złowrogo, kiedy wychyliłem się z naszej kryjówki.

Przetrwaliśmy bez naszej mamy kilka dni i nocy. To ja znalazłem gniazdo z suchej trawy, żeby było nam ciepło, ja zachęcałem brata i siostrę do picia wody z kałuży i próbowania wszystkiego, co tylko znaleźliśmy do jedzenia. To ja byłem przywódcą i byłem z tego dumny.

Strach to potężna siła. Może przemienić chwilę w wieczność, siłę w panikę, a panikę we wściekłość.

Pies był zwalistą labradorką, o czarnej, błyszczącej sierści. Prychałem i syczałem, ale nie zwracała na to uwagi. Mogłem tylko patrzeć z bezradną wściekłością, jak bierze w pysk moją śliczną pręgowaną siostrzyczkę i odbiega z nią w podskokach. Rozedrgani, tuliliśmy się do siebie z bratem, słuchając coraz cichszego kociego płaczu.

Ten płacz był czymś, co mnie prześladowało, bo słyszeliśmy, jak płakała nasza kocia mama, gdy nas od niej zabierano. Jej głośny płacz niósł się echem, jakby Jessica chciała, żeby niebo dowiedziało się o krzywdzie wyrządzonej kociej matce. Joe, mężczyzna, który wsadził nas do transportera i porzucił, kiedyś wziął mnie na ręce i gładził delikatnie dużym, szorstkim palcem. Nie był okrutny, tylko po prostu zdesperowany i pijany.

Mój tata, Salomon, wyjaśnił mi, że życie ludzi jest bardzo skomplikowane. Nie przebaczają sobie tak jak koty, więc ich pomyłki urastają do ogromnych rozmiarów, promieniują destrukcyjną energią przez całe lata, krzywdzą wszystkich, nawet kocięta pełne miłości i radości.

Pocałowałem mojego brata w nos i polizałem po gładkim łebku, żeby dodać mu otuchy. Nasza siostra przepadła, ale mieliśmy siebie. Powiedziałem mu, że znajdziemy sposób, by przetrwać, ale mi nie uwierzył. Nadal byliśmy mali. Nasze pazurki były cienkie, futerko tak delikatne, że ledwo nas grzało, ogonki były małymi, optymistycznymi trójkącikami, a łapki chybotliwe i miękkie. Nie byliśmy gotowi stawić czoła trudnościom, których właśnie doświadczaliśmy.

Przytuleni, nasłuchiwaliśmy z przerażeniem odgłosu psich kroków na asfalcie. Suka wróciła. Ale nie przyniosła naszej siostry z powrotem. Najwyraźniej zabiła ją jednym kłapnięciem tych wielkich zębów. Zanim zdążyliśmy czmychnąć, suka władowała się do naszej kryjówki.

Moje łapy zamieniły się w stal, a mój pyszczek stał się paszczą smoka. Warcząc i sycząc, rzuciłem się na psią mordę. Uczepiony pazurami miękkiego pyska suki, z furią kopałem ją tylnymi łapami. Ale suka tylko odsunęła mnie na bok, jakbym nic nie znaczył. Złapała mojego ukochanego brata za kark i ostatnie, co widziałem, to były jego dzikie, przerażone oczy wpatrujące się w moje, kiedy suka niosła go wzdłuż drogi.

Jego wrzaski ucichły i cisza nabrała nowego znaczenia. Kłuła mnie jak ciernisty krzew. Była wypełniona bólem i samotnością. Czułem się przytłoczony. Byłem zbyt młody na to wszystko. Smutek. Opuszczenie. Głód. Niebezpieczeństwo. Jak miałem się z tym uporać?

Ale choć byłem mały, nie zamierzałem pozwolić, żeby suka dopadła i mnie. Słysząc, jak wraca truchtem, wczołgałem się głębiej pod żywopłot, gorączkowo szukając jakiegoś rozwiązania. Dziura! Właśnie czegoś takiego potrzebowałem. Dziury tak małej, żeby nie zmieściła się w niej jej głowa.

Pod żywopłotem leżały suche liście i gałązki, rosły splątane ze sobą rośliny i kępy ostrej trawy. Dla niedoświadczonego kociaka było to prawdziwe wyzwanie. Przedzierałem się dalej, uderzając w przeszkody nosem, aż zaczął mnie boleć. Instynkt podpowiadał mi, że aby się ukryć, trzeba zachować ciszę, lecz czułem się tak nieszczęśliwy, że nie mogłem powstrzymać miauczenia.

Spod paproci nasłuchiwałem suki. Ona też się zatrzymała, nasłuchując mnie, zastanawiając się, gdzie jestem. Wiedziałem, że mnie wytropi. Słyszałem, jak węszy, a potem skowyczy z podniecenia, kiedy wyczuła mój zapach. Czołgałem się dalej, między gruzłowatymi korzeniami i gałęziami, a serce biło mi jak szalone. Rozległ się trzask, gdy suka weszła w żywopłot, który cały się zatrząsł; stado wróbli zerwało się z łopotem skrzydeł, a kos wrzeszczał zaalarmowany.

Czułem determinację suki. Zamierzała mnie dopaść.

Cóż, mogłem walczyć. Byłem synem Salomona i Jessiki, dwójki wspaniałych kotów. Odziedziczone po nich mądrość i odwaga z pewnością mi pomogą.

W zagłębieniu pod żywopłotem leżała sterta śmieci. Potłuczone szkło, niebieski plastik, wyszczerbione bryłki betonu. Wdrapałem się tam, rozcinając łapę o szkło. Ze sterty wystawała rura. Stara i brudna, ale idealna! Wpełzłem do środka, głęboko, głęboko w ciemność. W samą porę. Gorący psi oddech wdarł się tuż za mną. Suka szczeknęła, wprawiając rurę wraz ze mną w wibracje. Roztrzęsiony i osłabiony, próbowałem obrócić się w wąskiej rurze. Bolało, ale dałem radę, i teraz siedziałem skulony, wpatrując się gniewnie w sukę.

Wetknęła nos do rury i zobaczyłem jej drgające wąsy i błysk białek jej brązowych oczu. Ale byłem bezpieczny. Nie mogła mnie dosięgnąć. Sfrustrowana, zaczęła wściekle kopać, orząc ziemię ciężkimi łapami. Co za idiotka, pomyślałem. Traci energię na rozgrzebywanie ziemi. W tym momencie zacząłem gardzić całą psią populacją. Czekajcie, aż urosnę, pomyślałem. Już nigdy żaden pies mnie nie przestraszy. Przed oczami stanął mi obraz wspaniałego puszystego kota, którym się stanę. Złotookiego, lśniącego, pięknego.

Natchniony, podpełzłem ku górze rury i drapnąłem sukę w nos, wiedząc, że tam ją zaboli. Ze ścinającym krew w żyłach miaukiem nastroszyłem się cały, przez co wydawałem się dwa razy większy.

Suka zaskowyczała z bólu, co było dla moich uszu niczym muzyka. Odsunęła się i usiadła, wpatrując się we mnie z rozdrażnieniem. Jej śmierdzący oddech jeszcze bardziej mnie rozzłościł. Przesłałem jej telepatycznie wiadomość: „Zostaw mnie w spokoju albo wrócę tu, jak będę duży, i cię spiorę”.

Skamlała, jakby chciała mi coś wytłumaczyć, ale nie zamierzałem jej słuchać. Zdenerwowany i osamotniony, skupiłem się na wspaniałej myśli, która spłynęła na mnie jak promień światła: moje życie jest warte tego, by o nie walczyć, a ja znalazłem się na tym świecie nie bez powodu.

Pozostałem w rurze jeszcze przez długi czas po odejściu suki. Ciepłe popołudniowe słońce i brzęczenie pszczół w kwiatach koniczyny podziałały na mnie usypiająco. Kiedy obudziłem się z drzemki, byłem tak głodny, że bolał mnie brzuch. Tęskniłem za słodkim mlekiem Jessiki i pragnąłem, żeby tu była, myła mnie i mruczała.

Próbowałem zamiauczeć, ale z mojego pyszczka nie wydobył się żaden dźwięk. Chciałem wyjść i poszukać jedzenia, ale miałem zbyt słabe łapki. Siły mnie opuściły. Byłem głodny, zagubiony i zupełnie sam.

Moje dziecięce ząbki nie były dość mocne, żebym mógł jeść biedronki czy ślimaki. O zmierzchu zobaczyłem ćmę gramolącą się z trawy i pomyślałem, że może być wystarczająco miękka, abym mógł ją zjeść. Obrzuciła mnie pogardliwym spojrzeniem pomarańczowych oczu i odfrunęła, trzepocząc skrzydłami, co brzmiało jak mruczenie kota.

Wzeszedł księżyc; nie był już bladoróżowy, tylko w intensywnym kolorze białego złota. Byłem tak słaby, że po prostu leżałem, patrząc na nocne niebo. Moje ciało było całkiem bezużyteczne, ale w moim umyśle coś się działo. Coś jaśniejszego od księżycowego światła budziło mnie, przywołując wspomnienia.

Salomon mówił mi, że koty żyją na Ziemi od tysięcy lat. Mówił też o niewidzialnej sile zwanej miłością.

Więc nasłuchiwałem. Spojrzałem na księżyc, pozwalając, by jego światło wniknęło do mojej samotnej duszy. I zobaczyłem jasność, wspanialszą niż księżyc, pulsującą energią. Usiadłem, zapominając o głodzie. Nie myślałem już o samotności, kiedy czekałem jak zaczarowany na to, co miało się wydarzyć.

Ale to, co wyłoniło się ze światła, krocząc w moją stronę, całkowicie mnie zaskoczyło.

To był lew.

Biały lew z grzywą falującą jak woda, o lśniącym futrze, które wydawało się naładowane elektrycznością. Otaczało go nieziemskie światło. Ćmy i inne nocne stworzenia zamarły w bezruchu. Nie trzaskały gałązki, nie szeleściła trawa, nie pohukiwały sowy, nie bębnił deszcz. Nawet wiatr w zbożu się uciszył za sprawą tej tajemniczej istoty ze świata duchowego.

Myślałem, że umieram. A może mi się to śniło?

Kiedy lew utkwił we mnie spojrzenie swoich hipnotyzujących oczu, podniosłem się i podszedłem do niego z podniesionym ogonem, by ułożyć się w świetlistym kokonie między jego potężnymi łapami. Był TAKI MIĘKKI.

Mruczeliśmy razem, mały kotek, który mógł być umierający, i Biały Lew, który przybył ze świata duchowego – dla MNIE!

Nie wiedziałem, co będzie dalej ani co zrobię, gdy nadejdzie świt. Resztki energii przeznaczyłem na słuchanie. Uważne słuchanie.

Oczy wspaniałego Białego Lwa płonęły tajemnicą, którą miał mi zdradzić, jeśli tylko znajdę w sobie dość cierpliwości i wiary, żeby go wysłuchać. Dużo czasu minęło, zanim wreszcie popłynęły słowa, unosząc się w powietrzu niczym nasiona dmuchawca.

Słowa, które miałem zapamiętać na zawsze.

2. Kot Leroya McArthura

Bezpański kociak nie ma żadnych praw. Ludzie mogą podejmować za niego fatalne decyzje dotyczące tego, gdzie i z kim będzie mieszkać.

Między młodą nauczycielką Angie i mamą Leroya Janine toczyła się kłótnia.

– To, że coś się znalazło, nie znaczy, że można to zatrzymać, Leroy.

Angie była mała jak na człowieka i przypominała mi wiewiórkę, kiedy jeżyła się ze złości.

– Dla takich jak my znaczy – syknęła Janine. – Nie mamy pieniędzy w banku. Muszę liczyć się z każdym groszem. Leroy nigdy nie dostaje tego, co chce… nigdy.

– Więc jak zamierzacie wyżywić kota? – zapytała Angie.

– Koty nie potrzebują dużo – odparła Janine. – Kiedy byłam mała, mieliśmy koty. Żywiły się resztkami.

RESZTKAMI! Nie podobało mi się to. Nijak się miało do mojego planu zostania największym, najgrubszym, najbardziej niezależnym kotem.

– To malutki kotek – powiedziała Angie. – Stracił mamę i dom i jest osłabiony. Potrzebuje mleka dla kociąt… Kupuje się je w zoologicznym i rozrabia. To najodpowiedniejsze pożywienie dla kociąt odstawionych od matki.

Janine prychnęła.

– Cóż, nie stać mnie na takie luksusy. Zwykłe krowie mleko będzie musiało wystarczyć.

– Z przyjemnością sprezentuję puszkę mleka dla kociąt – powiedziała Angie. – I kupię karmę w saszetkach.

– Nie, dzięki – nadęła się Janine. – Nie potrzebujemy jałmużny.

– To nie jałmużna. Po prostu zależy mi na dobru tego kotka.

– A mnie to nie? Nie chcę żadnych cholernych datków od takich jak ty. NIC nie wiesz o naszym życiu. – Janine przysunęła się, gotowa odeprzeć atak; miała zmęczoną, ponurą twarz. – Chcę, żeby mój Leroy miał to samo, co jego przyjaciele.

– Ja nie mam przyjaciół, mamo – wtrącił Leroy.

– Cicho bądź.

– Ten kotek będzie moim przyjacielem. Prawda, że będziesz? – powiedział Leroy i przycisnął mnie swoimi małymi rączkami do serca z taką siłą, że zapiszczałem przerażony, próbując czołgać się po jego swetrze, żeby uciec.

– Powiedziałam, żebyś się zamknął. JUŻ. I nie pozwól, żeby ci zniszczył szkolny sweter.

– Ale ja go kocham. Naprawdę, mamo. – Dwie błyszczące łzy spłynęły po policzkach Leroya, skapując na moje futerko. – Niech jej pani powie.

Angie usiadła przy biurku, aby jej głowa znajdowała się na tej samej wysokości co wyzywające spojrzenie chłopca.

– W takim razie postaraj się go tak nie ściskać, Leroy – powiedziała łagodnie. – Jego małe kosteczki są jak zapałki. Daj mi go na chwilę, proszę.

Leroy przycisnął mnie jeszcze bardziej, tak że ledwo mogłem oddychać.

– Oddam ci go – obiecała Angie, patrząc mu prosto w oczy. – Chcę go tylko przytulić na pożegnanie. Jest taki słodki.

Wzięła mnie na ręce i poczułem się jak w niebie. Tuląc się do miękkiej piersi, słuchałem, jak równo i mocno biło jej serce pod plisowaną bluzką. Dom. To był dom. Nie mogłem uwierzyć, że zamierzała mnie ot, tak oddać… Leroyowi McArthurowi! Spojrzałem na nią znacząco i zacząłem dla niej mruczeć.

– Chcę być TWOIM kotem – mówiłem jej. – Należę do ciebie.

– On mruczy. Posłuchaj.

Leroy przybliżył głowę, a jego twarz rozjaśnił uśmiech.

– A co z jego imieniem, Leroy? – zapytała Angie. – Wiesz, jak go nazwiesz?

Leroy krążył wzrokiem po klasie, zatrzymując go ostatecznie na plakacie nad biurkiem nauczycielki. Wskazał na niego i spojrzałem w tamtą stronę, ciekaw imienia, jakie zamierzał mi nadać. Nie spodziewałem się zobaczyć głowy Białego Lwa. To było jak magia. Wyciągałem szyję coraz bardziej i bardziej, wpatrując się w poważne oczy lwa. Czy to był MÓJ lew?

Leroy odwrócił się rozpromieniony i krzyknął:

– Timba! – Wyciągnął rękę, żeby mnie pogłaskać – tym razem delikatnie – i patrząc mi w oczy, powiedział: – Cześć, Timba.

– Genialne imię, Leroy – orzekła Angie.

– Timmy wystarczy – powiedziała Janine. – Nie chcę żadnej ekstrawagancji.

– Nie, mamo. TIMBA – upierał się Leroy; jego głos był ochrypły z przejęcia, a oczy duże i okrągłe. – To na cześć białych lwów z Timbavati. Przybyły, żeby ocalić świat. Pani nam o nich mówiła.

A potem dodał coś zdumiewającego:

– Gdyby miał brata, proszę pani, nazwałbym go Vati.

Pomyślałem o moim bracie. Vati: tak będzie miał na imię. Timba i Vati. Dwa czarne kocięta kontra reszta świata. Przypomniałem sobie śliczny mały pyszczek Vatiego, jego wrażliwość, to, jak zawsze trzymał się blisko mnie. Tak bardzo chciałem, żeby był tu ze mną.

– Świetny pomysł, Leroy – pochwaliła nauczycielka. – Podoba mi się.

Zasypiałem w kołysce kojących dłoni Angie. Proszę, zatrzymaj mnie, marzyłem. Nie chcę być kotem Leroya McArthura, żywić się resztkami, być ściskany i męczony.

Tych kilka chwil z Angie to było coś niezwykłego. Byłem tylko kociakiem, ale wpatrywałem się w jej oczy z mądrością dorosłego kota, który dzielił z nią wiele żywotów. Zastanawiałem się, czemu potrzebowała mnie teraz. Co powodowało to napięcie? Dlaczego czułem, że ta śliczna, kochająca młoda kobieta nosi w sobie smutek? Widziałem, że przytłacza ją ciężar nadmiernej troski o innych, kradnąc jej szczęście. Angie kochała za bardzo, zapominając o sobie. Zdecydowanie potrzebowała kota. Mnie!

Może gdybym pozostał przytomny, wykombinowałbym jakiś sposób ucieczki, ale byłem potwornie zmęczony i tuż przed zaśnięciem usłyszałem jeszcze słowa Angie:

– Kocięta potrzebują dużo snu, Leroy. Nie możesz go budzić. I musisz mi obiecać, że będziesz dbał o Timbę i dobrze go traktował. Kociak potrzebuje niewielkich, regularnych posiłków, kuwety i spokojnego domu, w którym będzie czuć się bezpiecznie… Słuchasz mnie, Leroy?

– Tak, proszę pani.

– Trzeba go też zabrać do weterynarza na szczepienie przeciwko kociemu katarowi. Podam ci adres strony internetowej poświęconej opiece nad kociętami. To będzie…

– Nie mamy komputera – wtrąciła Janine.

– Aha. – Angie zamyśliła się. Podeszła ze mną do kącika z książkami. – Powinna tu być książka o kotach.

– Kiepski pomysł. On nie umie czytać – powiedziała Janine, a Leroy zwiesił głowę, wyraźnie zawstydzony.

– Ale ty umiesz – odparła Angie, wyciągając cienką książkę z kotem na okładce. – Leroy zresztą też, trzeba tylko trochę mu pomóc.

– Nie mam na to czasu – stwierdziła Janine, odsuwając od siebie książkę. – Nie jestem głupia, okej? Wiem, jak zająć się kotem. W końcu to nie fizyka jądrowa, prawda?

W moim śnie słyszałem, jak Vati wołał mnie raz za razem. Opowiedział mi coś niesamowitego. Ta suka, Harriet, nie skrzywdziła go ani naszej pręgowanej siostry, tylko zaniosła ich do domu miłej starszej pani, która zaopiekowała się nimi i dała im mleka dla kociąt na spodku. Potem on i nasza siostra ułożyli się do snu RAZEM Z SUKĄ! Dzisiaj oboje zostali zawiezieni do schroniska dla kotów, skąd naszą siostrę zabrała jakaś pani. Vati został sam, tak jak ja, i we śnie nawiązaliśmy telepatyczne porozumienie, żeby pozostać w kontakcie. Zawsze byliśmy blisko i potrzebowaliśmy siebie nawzajem, a teraz, rozdzieleni, potrzebowaliśmy siebie jeszcze bardziej.

Kiedy wreszcie się obudziłem, było późne popołudnie, a ja znajdowałem się w kartonowym pudle z wełnianą czapką Leroya i zniszczonym pluszowym misiem, który śmierdział pleśnią. Zakwiliłem przerażony i nad kartonem ukazała się wesoła twarz Leroya.

– Cześć, Timba.

Odpowiedziałem miauknięciem, a Leroy wyjął mnie z pudełka i postawił przed dwiema miskami. W jednej było mleko, a w drugiej coś białego z pomarańczowymi okruchami. Mleko było dziwne w smaku, jakby kwaśne, ale chłeptałem i chłeptałem, dopóki mój brzuszek nie zrobił się ciężki i ciepły. Potem spróbowałem tego drugiego czegoś.

– Kawałek mojego paluszka rybnego – powiedział Leroy. – Ugniotłem dla ciebie. Smakuje ci, Timba?

Leroyowi, który siedział ze mną na podłodze, nie zamykała się buzia, podczas gdy ja krążyłem niepewnie wokół miski, próbując wykombinować, jak dobrać się do tego nieznanego jedzenia. Smakowało nieźle, ale okruchy były twarde, a ryba zbyt gumowata dla moich małych ząbków. Wyciągnąłem większość z miski, robiąc coś, co Janine nazwała „okropnym bajzlem”.

– Nie możesz zmuszać go do jedzenia, Leroy – powiedziała, ale on uparcie podnosił kawałki ryby, usiłując wpychać mi je do pyszczka.

Potem Leroy chciał, żebym się z nim bawił, i wymachiwał przede mną rozmaitymi rzeczami, kiedy ja STARAŁEM SIĘ umyć. Jessica zawsze myła mnie pierwszego. Byłem jej ulubieńcem, a jej szorstki język sprawnie sobie radził z moim długiem włosem. Samodzielne mycie nie jest takie proste. Potrzebowałem miejsca i spokoju, więc czmychnąłem pod stół, ale Leroy wszedł tam za mną na czworakach, jakby był kotem. Podłoga pod stołem była klejąca, a nogi krzeseł oblepione kłakami kurzu. Nic ciekawego. Pragnąłem siedzieć na słonecznym parapecie albo w ogrodzie, gdzie tyle się działo. A to było ponure, przygnębiające miejsce.

– Zostaw tego kota w spokoju! – krzyczała Janine. – I podnieś się z podłogi. Kto będzie prał twoje ubrania?

Leroy nie zwrócił na nią uwagi, całkowicie pochłonięty obserwowaniem tego, co robiłem. Z furią w oczach Janine złapała go za rękę i szarpnęła. Przy wyciąganiu spod stołu Leroy uderzył głową w krawędź blatu. Zawył z bólu i wściekłości, co tak mnie wystraszyło, że pognałem ku najbliższej kryjówce. Wcisnąłem się w szparę za kredensem, gdzie umycie się było po prostu niemożliwe.

Kiedy wyjrzałem, przeraził mnie widok dwojga walczących ludzi. Głośno płacząc, z rozdziawioną buzią i trzymając się za głowę, Leroy wściekle kopał Janine po nogach.

– Nienawidzę cię! Przez ciebie uderzyłem się w głowę! Zrobiłaś to specjalnie! Jesteś okropną matką i NIENAWIDZĘ CIĘ!

– Przestań mnie kopać! ZMIATAJ do swojego pokoju. NATYCHMIAST!

– Uderzyłem się w głowę.

– Mam to gdzieś. Cały dzień działasz mi na nerwy. Zejdź mi z oczu. No, już. Już! – Janine wypchnęła Leroya za drzwi i zatrzasnęła je. Oparła się o nie, ciężko dysząc, podczas gdy on kopał i walił w drzwi z drugiej strony. – Cholerny dzieciak – wycedziła ze złością przez pobielałe usta. Osunęła się na krzesło i zakryła uszy dłońmi.

Leroy wdarł się z powrotem, złapał krzesło i uniósł je wysoko nad głowę.

– Ani mi się WAŻ – ostrzegła Janine.

Ale Leroy cisnął krzesłem przez pokój, strącając ze stołu jej kubek z kawą, który rozbił się na nierówne kawałki. Kawa zalała jej czasopisma i poplamiła dywan.

– Dość tego! – wrzasnęła Janine. – Pokój wygląda jak pobojowisko, wredny gówniarzu!

Poderwała się, chwyciła uszkodzone krzesło, odłamała z trzaskiem nogę i zamachnęła się, celując w Leroya.

– Zabiję cię! – krzyknęła.

Rzuciła, ale Leroy uskoczył. Wyszczerzył zęby w uśmiechu na widok matki tracącej nad sobą kontrolę, co jeszcze bardziej rozwścieczyło Janine.

– Pozbędę się ciebie – warknęła. – Postaram się, żeby opieka społeczna cię zabrała.

W jednej chwili Leroy stracił cały animusz.

– Nie, mamo, proszę. Będę grzeczny. Przepraszam, że cię zdenerwowałem… Już nie będę. Pójdę się położyć – powiedział i poszedł na górę.

– Nie ściemniaj. – Janine opadła na fotel i włączyła telewizor.

Ekran zamigotał na niebiesko, a potem zrobił się czarny. Zgasło światło.

– O nie! Doładowanie się skończyło, a ja nie mam pieniędzy – jęknęła Janine. – Będę musiała siedzieć po ciemku.

Rozsunęła zasłony i pomarańczowe światło z ulicy rozjaśniło ciemność. Mnie mrok nie przeszkadzał; właściwie działał na mnie kojąco po tej głośnej awanturze.

Co ze mną będzie? – pomyślałem. Byłem tylko małym kotkiem.

Myślenie o samotności i tęsknocie za bratem nie pomagało. Wtedy przypomniałem sobie, czego uczył mnie Salomon.

– Wykorzystaj swój ogon – powiedział. – Ludzie nie mogą oprzeć się ogonom. Uniesiony ogon jest jak uśmiech. W kryzysowej sytuacji, kiedy ludzie naprawdę cię zdenerwują, nie chowaj się, nie dąsaj, tylko idź do nich z podniesionym ogonem.

Mój ogon nie był jeszcze zbyt długi, ale postanowiłem spróbować. Kiedy Janine się uspokoiła, zamiauczałem, podniosłem ogon i wyszedłem z kryjówki.

Rozczuliła się!

– Och, Timba, jesteś taki słodki – zagruchała. – Biedne maleństwo… Nie krzyczeliśmy na ciebie, kochanie.

Podniosła mnie, pozwalając, bym umościł się na jej ramieniu. Ocierałem się miękkim futerkiem o jej szyję i siedzieliśmy tak w błogiej ciszy. Ze zdziwieniem stwierdziłem, że i mnie zrobiło się od tego lepiej.

– Działa za każdym razem – zapewniał Salomon.

Ośmielony niespodziewanym sukcesem przysłuchiwałem się biciu serca tej gniewnej kobiety, które brzmiało jak zmęczone kroki.

Kocięta zwykle nie doświadczają smutku, ale dla mnie nie był on niczym nowym. W moim krótkim życiu doświadczyłem go już wiele razy. Nie złamało to jednak mojego ducha. Mogłem bawić się i rozweselać sam siebie, niezależnie od okoliczności, i cieszyło mnie, że jestem kotem, a nie człowiekiem. Tak więc postanowiłem spróbować pocieszyć Janine, okazując jej swoją miłość, tak samo jak robiłem to z Vatim. Oczywiście Janine była bardzo duża w porównaniu z kociakiem, dlatego skupiłem się na jej szyi i ramieniu, które lizałem, mrucząc.

– Kochane maleństwo… – Głaszcząc mnie, Janine zaczęła mówić. Słowa popłynęły wartkim strumieniem, jakby tylko czekały, żeby się uwolnić. – Nie jest łatwo być samotną matką. A Leroy jest koszmarny… naprawdę koszmarny… Zawsze taki był. Wykańcza mnie nerwowo. Wiem, że nie powinnam go bić, ale nie mogę nic na to poradzić. Doprowadza mnie do ostateczności.

Słuchałem, chociaż nie rozumiałem większości z tego, co mówiła. Czułem tylko, że coś nas połączyło, że istniał jakiś powód, dla którego się tu znalazłem. Dlaczego ja? Olśnienie, które nagle na mnie spłynęło, było jak zimny podmuch wiatru. Usłyszałem słowo „porzucić” i zobaczyłem, jak po policzkach Janine powoli spływają łzy, połyskujące w świetle zza okna.

– Tak się boję tych z opieki społecznej – powiedziała. – Zabiorą mi mojego Leroya… Wiem, że tak będzie… To znaczy, o ile wcześniej sama go nie porzucę.

I wszystko jasne. Porzucenie. Opuszczenie. Jak dobrze to rozumiałem!

– Czasem po prostu chciałabym z tym wszystkim skończyć – ciągnęła Janine. – Nałykać się leków albo spakować torbę i zniknąć.

To dlatego się tutaj znalazłem? Żeby być kotem Leroya McArthura?

Leroy miał napady złości kilka razy dziennie i zwykle towarzyszyły temu kłótnie z matką. Stałem się ekspertem w znajdowaniu kryjówek w tym zagraconym domu. Wszystko to sprawiało, że życie pod żywopłotem z Vatim i siostrą wydawało się szczęśliwym czasem, pełnym słońca i odkryć. Ten dom był jak więzienie. Nie miałem kontaktu z żywymi stworzeniami, które mógłbym obserwować i od których mógłbym się uczyć. Byłem jak skazaniec.

Leroy nie odstępował mnie na krok. Łapał mnie i umieszczał w różnych dziwnych miejscach, żeby zobaczyć, jak to na mnie podziała. Raz posadził mnie na najwyższej półce, gdzie czułem się niepewnie i chciałem zejść. Stał, śmiejąc się, gdy ja miauczałem coraz bardziej przerażony. Innym razem wziął mnie, kiedy spałem, i włożył do kamiennego naczynia. Obudziłem się zziębnięty i zobaczyłem w górze krąg światła. Nie byłem jeszcze dość silny, żeby wyskoczyć, więc tylko płakałem wniebogłosy, podczas gdy moje łapki ześlizgiwały się z gładkiej powierzchni.

Zamiast mnie uwolnić, Leroy zajrzał do naczynia i krzyknął:

– Bu!

Potem zaczął w nie walić łyżką, powodując hałas, który był prawdziwą torturą dla moich wrażliwych uszu. Kiedy Janine usłyszała moje zawodzenie, wybuchła między nimi kolejna kłótnia.

– Albo przestaniesz dręczyć Timbę, albo go oddam. Angie powiedziała, że go weźmie, jeśli będą problemy.

– Nie dręczę Timby – odparł Leroy. – Tylko się z nim bawię.

– Nie, dokuczasz mu. Nie widzisz różnicy?

Leroy wzruszył ramionami. Wyjął mnie, zanim Janine zdążyła to zrobić, i przycisnął do swojej kościstej piersi.

– To mój kotek. Prawda, że jesteś mój, Timba?

– Cóż, nie pokocha cię, jeśli będziesz go tak traktował.

– On mnie kocha. – Leroy zacisnął dłoń i zapiszczałem.

– Przestań go ściskać! – krzyknęła z wściekłością Janine. – To nie zabawka, Leroy. Skrzywdzisz go. Przestań, ty głupolu.

– Nie jestem głupolem. – Leroy wydął wargi, patrząc spode łba.

Poczułem ból przeszywający jego młode ciało i było to dla mnie nowe doświadczenie. Chociaż to ja byłem ściskany, on cierpiał bardziej, bo jego ból przenikał duszę.

Wdrapałem się na ramię Leroya i zobaczyłem żyłę pulsującą na jego szyi. Otarłem się o nią głową, mrucząc mu do ucha. Zerknął na mnie z uśmiechem. Pierwszy raz poczułem, że mógłbym pokochać tego samotnego chłopca, którego nie lubił nikt, łącznie z jego matką.

Później tego ranka uciekłem na podwórko. Rosła tam wysoka trawa, leżały sterty kartonów i zepsute rowery. Na słońcu znów poczułem się żywy. Węszyłem i nasłuchiwałem, moje wąsiki drgały, oczy rejestrowały każdy ruch. Niebo było jak wielki niebieski parasol rozpięty nade mną, łagodny wiatr mierzwił moje futerko. Próbowałem wywęszyć mojego brata i wykombinować, gdzie jest, ale poczułem tylko zapach jakiegoś zwierzęcia dochodzący z tunelu. Zaciekawiony wszedłem tam; istniała możliwość, że tym tunelem wydostanę się z podwórka, uwolnię od Leroya i będę mógł poszukać Angie.

Ale w głębi ziemnego tunelu siedziało większe ode mnie zwierzę z różowym nosem i czarnymi oczami. Szczur! Zamieniłem się w najeżoną kulę i nasyczałem na niego. Rzucił się na mnie, błyskając białymi zębiskami. Uciekałem przerażony, słysząc za sobą jego wściekłe piski. Wiedziałem, że mnie zabije. Dokąd mogłem uciec?

Wystrzeliłem z tunelu, docierając do schodów. Siedział tam Leroy, który śmiał się ze mnie.

– Co się dzieje, Timba?

Zanurkowałem pod jego kurtkę i wbiłem się pod pachę. Miarowe bicie jego serca uspokoiło mnie i znów poczułem się bezpieczny. Kiedy wyjrzałem, szczura nie było, ale ucieszyłem się, że Leroy zabrał mnie do domu. Pomyślałem, że ludzie mają swoje zalety, mimo ich dziwacznego zachowania.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Wstęp

1. Najlepszy z kociaków Salomona

2. Kot Leroya McArthura