© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Marlena Rytel, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Magdalena Muszyńska

Ilustracje: Kacper Semik

Skład: Wojciech Ławski

Korekta: Klaudia Dróżdż, Agnieszka Mańko, Karol Rutski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-918-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Spis treści

Sebastian i przyjaciele

Wieczór był dziś wyjątkowo ciepły. Na parapecie okna jednego z wielu domów znajdujących się w okolicy siedział dziesięcioletni jasnowłosy chłopiec. W głębi pokoju spało jego młodsze rodzeństwo. Za oknami słychać było rechot żab i piękną muzykę świerszczy. Tak, muzykę, bo jak inaczej nazwać te cudowne odgłosy dobiegające z trawy? „Ciekawe, czy te świerszcze mają skrzypce?” – pomyślał, z zachwytem obserwując ogród przez otwarte okno swojego pokoju.

No dobra, pokój tak do końca nie był jego. Niestety, zajmował go wraz z bratem i siostrą, którzy bardzo, ale to bardzo działali mu na nerwy. Co prawda nie wiedział, co to znaczy działać komuś na nerwy, ale słyszał, jak babcia mówiła do mamy: „Te komary działają mi na nerwy”. Tak właśnie mówiła, denerwując się przy tym. On też był zdenerwowany.

Jego młodszy brat Michał okazał się chytrusem, największym chytrusem, jakiego znał, a siostra Iza nie dawała mu spokoju przez cały dzień. Wciąż za nim chodziła, mimo iż ją przeganiał. Czy wszystkie siostry są takie głupie?! Jego na pewno była głupia. Brat zresztą też. Sebastian – bo tak miał na imię chłopiec – oparł głowę o parapet. Jakby to było cudownie, gdyby ktoś zechciał porwać jego rodzeństwo! Wtedy zostałby sam, nikt by za nim nie łaził i nikt nie byłby wobec niego skąpy. Spojrzał na śpiące maluchy z niesmakiem. Iza i Michał. Dwa największe potwory na świecie!

– Hej, mały, czemu jeszcze nie śpisz? – Usłyszał nagle jakiś głos. Rozejrzał się wokół, ale nikogo nie zauważył. Jest zły i zmęczony, zapewne się przesłyszał… – No, do ciebie mówię! – Znów ten głos, tylko teraz trochę zniecierpliwiony.

– Kto tu jest? – zapytał ostrożnie. – I gdzie?

KTOŚ roześmiał się.

– Spójrz w górę, to ja – księżyc.

– Akurat! – parsknął Sebastian, ale na wszelki wypadek popatrzył w niebo. Nie, to niemożliwe, to chyba sen. Księżyc w kształcie rogala patrzył na niego z szerokim uśmiechem. – Przepraszam, ale mama nie pozwala mi rozmawiać z obcymi. To niebezpieczne – oznajmił z wyższością w głosie.

Księżyc roześmiał się ponownie.

– Ale ja nie jestem obcy. Codziennie mnie widzisz, gdy świecę na niebie, a to prawie tak, jakbyś mnie znał – odparł niezrażony tonem chłopca.

– Prawie robi wielką różnicę – burknął młody człowiek. Usłyszał kiedyś podobne słowa w jakiejś reklamie i bardzo się mu spodobały. Pokaże temu Rogalowi, że jest bardzo mądry. A co!

– Jeśli chcesz, możemy wybrać się na wycieczkę. – Rogal nie wydawał się zniechęcony okropnym zachowaniem chłopca. – Pokażę ci, jak mieszkają moi przyjaciele.

– To ty masz przyjaciół? – zdziwił się Sebastian.

– Każdy ma jakichś przyjaciół – zaśmiał się Rogal.

Chłopiec zamyślił się. Hmm… a czy on miał przyjaciół? Ostatnio bawił się z Krzysiem, ale Krzyś okazał się głupkiem, ponieważ nie chciał bawić się w to, co wymyślił Sebek. Nie, Krzyś nie mógł być jego przyjacielem. To może Piotruś? Nie, Piotruś dzisiaj wolał zabawę z tym chytrusem Michałem, więc też odpada.

– Ja nie mam przyjaciół – wyrwało mu się.

– Tak? Może nie chcesz mieć, ale powiem ci coś: życie bez przyjaciół jest smutne i nudne.

Sebek zamyślił się na chwilę. Może ten rogalowy księżyc ma rację? Dziś na przykład bawił się sam, nikt nie chciał mu towarzyszyć, nie licząc jego głupiej siostry, ale co to za zabawa z siostrą? Brrrrrrrr…

– A ty zostaniesz moim przyjacielem? – zapytał nieśmiało Rogala.

– Jeśli tylko naprawdę tego chcesz. – Mrugnął wesoło księżyc. – Dobra, wskakuj. Czas na przygodę!

Sebek wdrapał się na swojego nowego towarzysza i z lekką obawą spojrzał na śpiące rodzeństwo. „No chyba nie obudzą się nagle?” – pomyślał. Głupia Izka zaraz zawołałaby mamę, a wtedy… wolał nie myśleć, jaką karę zadałaby mama.

– Trzymaj się! – Usłyszał i poczuł, że unosi się w górę. Minęli domy i skierowali się ku lasom. Podczas podróży chłopiec dowiedział się, że Rogal naprawdę ma na imię Rogal, mimo iż nie zawsze wygląda jak rogal.

„Ale ja jestem mądry! Bardzo mądry!” – pomyślał chłopiec z dumą. Po drodze minęli gwiazdy, które dziś świeciły mocniej niż zwykle. A może tak mu się tylko zdawało?

– Witaj, Sebek! – zawołały radośnie. – Nareszcie możemy cię poznać!

Sebastian pękał z dumy. „Ach, gdyby ten chytrus Michał mógł mnie teraz zobaczyć! Zzieleniałby z zazdrości!” – pomyślał, machając swoim nowym przyjaciółkom.

– Witajcie! Jesteście piękne!

– Lądujemy! – oznajmił księżyc i zniżył się w stronę lasu. Niestety, chłopiec był tak zajęty machaniem gwiazdom, że przez swoją nieuwagę… zleciał na leśną polanę. SAM. Wystraszony rozejrzał się na wszystkie strony. I co teraz będzie? Został sam. Zupełnie sam. Jak teraz wróci do domu? Gdzie się podział jego nowy przyjaciel? A może zostawił go tu specjalnie? Może udawał tylko jego przyjaciela, a tak naprawdę chciał dać mu nauczkę? No, w końcu jego zachowanie przez ostatnie dni pozostawiało wiele do życzenia. To też usłyszał od babci wtedy, gdy zamknął głupią Izkę w komórce, a sam poszedł do Krzysia. Babcia bardzo się zdenerwowała i właśnie tak powiedziała, a potem za karę musiał pozmywać naczynia po obiedzie. ZA WSZYSTKICH! Jak on nie cierpiał zmywać! A głupia Izka dostała od babci złotówkę na loda. Ciekawe za co?! Beksa. Młodsze siostry to najgorsze zło na świecie. Wstał i postanowił sam znaleźć wyjście z lasu. Zaraz, zaraz… czy przypadkiem nie w szkole usłyszał, że gdy ktoś się zgubi, najlepiej będzie, jeśli zostanie w tym samym miejscu, w którym się zgubił? Młody człowiek westchnął ciężko. A jeśli nikt go tu nie znajdzie? A jeśli nawet nie zechcą go szukać? Może nawet ucieszą się, że go nie ma. Tak, na pewno się ucieszą. Ile razy mama denerwowała się przez niego! Raz nawet słyszał, jak płakała. To było wtedy, gdy zamiast do sklepu poszedł nad rzekę i podczas zabawy zgubił pieniądze. Całe sto złotych! Mama najpierw na niego nakrzyczała, a potem zamknęła się w pokoju i…

Nagle usłyszał za sobą szelest. Zerwał się z trawy, na której siedział, drżąc ze strachu.