Korekta

Barbara Cywińska

Bożena Hałuszczyńska

Zdjęcia na okładce

© Nicolesa/Shutterstock

© Alexander Demyanenko/Shutterstock

Tytuł oryginału

Lola and the Boy Next Door

Copyright © 2011 by Stephanie Perkins.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5408-1

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Jarrodowi,
najlepszemu przyjacielowi
i prawdziwej miłości

Rozdział 1

Mam trzy życzenia. To chyba nie tak dużo?

Po pierwsze – chciałabym pójść na zimowy bal przebrana za Marię Antoninę. W peruce tak wysokiej, że zmieściłaby się w niej klatka z kanarkiem, w sukni tak rozłożystej, że musiałabym wejść na salę balową przez podwójne drzwi. I wtedy uniosę suknię i odsłonię glany na platformach, żeby wszyscy widzieli, że pod koronkami jestem twarda i ostra jak punk rock.

Po drugie – żeby moi rodzice zaakceptowali mojego chłopaka. Nienawidzą go. Nienawidzą jego tlenionych włosów z wiecznymi ciemnymi odrostami, jego ramion wytatuowanych w pajęczyny i gwiazdy. Twierdzą, że jego uśmiech jest pogardliwy, a brwi unoszą się lekceważąco. I wkurza ich, że wiecznie słucham jego muzyki. Mają po dziurki w nosie kłótni o to, o której wrócę do domu, za każdym razem, kiedy wybieram się na koncert jego zespołu.

A po trzecie? Nigdy więcej nie widzieć bliźniaków Bell. Nigdy.

Ale wolałabym raczej pogadać o moim chłopaku. Tak, wiem, to nic fajnego, że zależy mi na aprobacie rodziców, ale szczerze mówiąc, moje życie byłoby o wiele łatwiejsze, gdyby pogodzili się z faktem, że Max to ten jedyny. To byłby wreszcie koniec żenujących ograniczeń, tego, że dzwonią co godzinę na randce, i przede wszystkim – kres coniedzielnych lunchów.

Takich jak ten.

– Jeszcze placków, Max?

Nathan, mój ojciec, podsuwa mojemu chłopakowi półmisek złotych placuszków przez stary wiejski stół. To nie jest pytanie, to rozkaz, żeby moi rodzice mogli dalej prowadzić przesłuchanie, zanim wyjdziemy. Nagroda za tę mękę? Luźniejsze niedzielne popołudnie z mniejszą ilością rodzicielskich kontroli.

Max nakłada sobie dwa, polewa domowym sosem brzoskwiniowo-malinowym.

– Dzięki. Pyszne jak zawsze. – Polewa je sosem ostrożnie, kropla po kropli. Wbrew pozorom Max jest bardzo ostrożny. I dlatego w sobotnie wieczory nigdy nie pije, nie pali trawy. Nie chce przyjść na niedzielny lunch skacowany, na co oczywiście liczą moi rodzice. Doszukują się śladów rozwiązłości.

– Podziękuj Andy’emu. – Nathan wskazuje głową mojego drugiego ojca, który pieczeniem zarabia na życie, tu, w naszej kuchni. – To jego dzieło.

– Pyszne. Bardzo panu dziękuję. – Max nawet okiem nie mrugnie. – Lola, najadłaś się już?

Przeciągam się, aż uderzają o siebie plastikowe bransoletki na moich nadgarstkach.

– Tak, i to już dawno. Chodźmy. – Odwracam się i patrzę błagalnie na Andy’ego; są większe szanse, że akurat on pozwoli nam odejść od stołu. – Możemy?

Niewinnie trzepoczę rzęsami.

– Może jeszcze kropelkę soku pomarańczowego? Odrobinę frittaty?

– Nie. – Ręce opadają! Rozpaczliwie walczę z tym uczuciem. Nie wygląda się wtedy zbyt atrakcyjnie.

Nathan nabija placek na widelec.

– Powiedz, Max, co nowego w świecie liczników?

Kiedy akurat nie szaleje na rockowej scenie garażowej, Max pracuje w urzędzie miasta San Francisco. Nathana denerwuje, że nie planuje studiów. Nie pojmuje, że tak naprawdę Max i bez studiów jest genialny. Czyta trudne książki o filozofii, których autorów nawet nie potrafię wymówić, i ogląda tony zaangażowanych filmów dokumentalnych. Nie odważyłabym się z nim dyskutować.

Max uśmiecha się grzecznie. Jego ciemne brwi unoszą się odrobinę.

– To samo co w zeszłym tygodniu.

– A zespół? – włącza się Andy. – O ile pamiętam, w piątek miał przyjść ktoś z wytwórni?

Mój chłopak ściąga brwi. Facet z wytwórni się nie zjawił. Max zamiast tego opowiada o mającym się wkrótce ukazać albumie Amfetaminy, a Nathan i ja wymieniamy gniewne spojrzenia. Mój ojciec jest pewnie zły, że po raz kolejny nie udało mu się znaleźć niczego na Maksa. Poza różnicą wieku, ma się rozumieć.

I to jest prawdziwy powód, dla którego moi rodzice nie znoszą mojego chłopaka.

Nie podoba im się, że ja mam siedemnaście lat, a Max dwadzieścia dwa.

Ja jednak naprawdę uważam, że wiek nie ma znaczenia. Poza tym różnica między nami wynosi tylko pięć lat, o wiele mniej niż między moimi rodzicami. Choć nie ma sensu im tego przypominać, podobnie jak tego, że mój chłopak ma teraz tyle samo lat, ile Nathan, gdy zaczęli spotykać się z Andym. To ich tylko rozdrażnia.

– Może i byłem w jego wieku, ale Andy miał trzydzieści lat – podkreśla zawsze Nathan. – Nie był nastolatkiem. I obaj przedtem mieliśmy innych chłopaków, byliśmy już doświadczeni. W coś takiego nie można pakować się na łeb, na szyję. Musisz być rozsądna.

Ale nie pamiętają już, jak to jest być młodym i zakochanym. Oczywiście, że można pakować się na łeb, na szyję. W przypadku kogoś takiego jak Max byłabym idiotką, gdybym tego nie zrobiła. Moja najlepsza przyjaciółka uważa, że to śmieszne, że moi rodzice są tak surowi. Jakby nie było, czyż właśnie para gejów nie powinna rozumieć, jaką pokusę stanowi seksowny, nieco niebezpieczny chłopak?

Nic bardziej odległego od prawdy.

Nieważne, że jestem córką idealną. Nie piję, nie zażywam narkotyków, nigdy nawet nie zapaliłam papierosa. Nigdy nie rozbiłam ich samochodu – nie mam nawet prawa jazdy, więc nie muszą płacić wyższych stawek za ubezpieczenie. Mam niezłą pracę i dobre stopnie. Poza biologią, ale odmówiłam sekcji świńskiego płodu z przyczyn ideologicznych. I mam tylko po jednej dziurce w uchu i żadnych tatuaży. Na razie. Ba, nie wstydzę się nawet publicznie okazywać rodzicom czułość.

Chyba że Nathan ma na czole opaskę do biegania. No bo już bez przesady.

Zbieram naczynia ze stołu w nadziei, że czas popłynie szybciej. Dzisiaj Max zabiera mnie do jednego z moich ulubionych miejsc, do japońskiej herbaciarni, a potem zawiezie mnie do pracy na wieczorną zmianę. A przy odrobinie szczęścia czekają nas też miłe chwile w jego wiekowym chevrolecie impala, rocznik 1964.

Rozmarzona, opieram się o kuchenny blat.

– Zadziwiające, że nie wystąpiła w kimonie – rzuca Nathan.

Co? Nie znoszę, gdy odpływam i nagle orientuję się, że inni rozmawiają o mnie.

– No jak to, chińska piżama w japońskiej herbaciarni? – Wskazuje moje czerwone jedwabne spodnie. – Co ludzie powiedzą?

Nie uznaję mody. Uznaję przebranie. Życie jest za krótkie, by codziennie być tą samą osobą. Przewracam oczami do Maksa, by dać mu do zrozumienia, że zdaję sobie sprawę, że moi rodzice plotą bzdury.

– Nasza kochana drag queen – rzuca Andy.

– Też mi nowina. – Wyrywam mu talerz i wrzucam resztki jedzenia do miski Betsy. Oczy niemal wyłażą jej z orbit i jednym ruchem jęzora pochłania resztki placuszków.

Pełne imię Betsy brzmi Niebiańska Betsy. Kilka lat temu wzięliśmy ją ze schroniska. To kundel, ale wygląda jak złoty retriever, tylko że czarny. Uparłam się, że chcę czarnego psa, bo Andy wyciął artykuł z gazety. Andy wiecznie wycina jakieś artykuły, najczęściej o nastolatkach umierających po przedawkowaniu narkotyków, chorych na syfilis albo zachodzących w ciążę i rzucających szkołę. No więc Andy wyciął artykuł o tym, że czarne psy są najrzadziej adoptowane, a co za tym idzie, najczęściej usypiane. Co moim zdaniem jest przejawem psiego rasizmu w najczystszej formie, tak na marginesie. Betsy to chodząca miłość.

– Lola. – Andy ma poważną minę. – Jeszcze nie skończyłem.

– W takim razie weź sobie czysty talerz.

– Lola – mówi Nathan. Podaję Andy’emu czysty talerz. Obawiam się, że zrobią z tego sprawę w obecności Maksa, ale wtedy zauważają, że Betsy prosi o placki.

– Nie – rzucam do niej.

– Byłaś z nią na spacerze? – pyta Nathan.

– Ja nie, Andy.

– Ale to było dawno, zanim zabrałem się do gotowania – zauważa Andy. – Już czas na kolejny spacer.

– Wyprowadź ją, a my tu sobie porozmawiamy z Maksem – rzuca Nathan. To rozkaz, nie propozycja.

Zerkam na Maksa. Zamyka oczy, jakby nie mógł uwierzyć, że po raz kolejny odstawiają ten sam stary numer.

– Ale tato…

– Żadnych ale. Chciałaś psa, musisz chodzić z nim na spacery.

To jedno z bardziej wkurzających powiedzonek Nathana. Niebiańska Betsy rzeczywiście miała być moja, ale bezczelnie zakochała się po uszy w Nathanie, co Andy’ego i mnie wciąż doprowadza do szału. To my ją karmimy, my wyprowadzamy na spacery. Sięgam po torebkę na psie skarby i smycz, tę, na której wyszyłam serduszka i rosyjskie lalki matrioszki, i to wystarczy, żeby oszalała z radości.

– Tak, tak. No chodź.

Spoglądam na Maksa przepraszająco i wychodzimy.

Z naszego ganku do chodnika prowadzi dwadzieścia jeden schodków. W San Francisco wszędzie są schody i wzgórza. Na dworze jest zadziwiająco ciepło. Oprócz chińskich spodni i bransoletek mam na sobie podkoszulek, ogromne okulary słoneczne w białych oprawkach, w stylu Jackie Onassis, perukę z długimi ciemnymi włosami z zielonymi końcówkami i czarne baletki. Prawdziwe baletki, a nie pantofelki, które tylko je udają.

Moje postanowienie noworoczne – nigdy nie pokazać się dwukrotnie w tym samym stroju.

Miło jest poczuć słońce na ramionach. Nie szkodzi, że to sierpień; tu, nad zatoką, temperatura jest niemal taka sama przez cały rok. Zawsze jest chłodno. Dzisiaj jestem szczególnie wdzięczna za ciepło, bo nie muszę zabierać swetra na randkę.

Betsy siusia na miniaturowy skrawek trawy przed sąsiednim lawendowym domkiem wiktoriańskim – zawsze tam siusia, co mnie bardzo cieszy – i idziemy dalej. Jestem szczęśliwa mimo wkurzających rodziców. Mam dzisiaj cudowną randkę z chłopakiem, fajny grafik w pracy, a w perspektywie jeszcze tydzień wakacji.

Pokonujemy wzgórze, które dzieli naszą uliczkę od parku, a tam macha do nas Koreańczyk w aksamitnym dresie. Ćwiczy tai chi wśród palm.

– Cześć, Dolores! Jak urodziny? – Tylko pan Lim (nie licząc moich rodziców, kiedy są na mnie naprawdę wściekli) zwraca się do mnie pełnym imieniem. Jego córka Lindsey to moja najlepsza przyjaciółka; mieszkają kilka ulic dalej.

– Dzień dobry, panie Lim! Super! – Moje urodziny były w zeszłym tygodniu. Są najwcześniej ze wszystkich w mojej klasie i bardzo mi to odpowiada. Dzięki temu wydaję się dojrzalsza. – Jak tam restauracja?

– Bardzo dobrze, dziękuję. W tym tygodniu wszyscy zamawiają wołowinę galbi. Do zobaczenia, Dolores! Pozdrów ode mnie rodziców.

Mam na imię jak stara babcia, bo właśnie po niej je otrzymałam. Po mojej prababce, Dolores Deeks, która zmarła kilka lat przed tym, jak się urodziłam. Była babką Andy’ego i podobno była niesamowita. Taka dama, która nosiła kapelusze z piórami i uczestniczyła w marszach w obronie swobód obywatelskich. Dolores była pierwszą osobą, przed którą Andy się wyautował. Miał wtedy trzynaście lat. Byli sobie bardzo bliscy. Zapisała mu dom w testamencie. Mieszkamy w nim do dziś, w miętowo zielonym wiktoriańskim domku prababki Dolores w dzielnicy Castro.

Na co nie byłoby nas stać, gdyby nie jej hojność. Moi rodzice nieźle zarabiają, ale nawet w przybliżeniu nie tyle, co nas sąsiedzi. Zadbane domki na naszej ulicy z efektownymi wieżyczkami na dachach i ciekawych drewnianych zdobieniach to wszystko stare pieniądze. Dotyczy to także lawendowego domku tuż koło naszego.

To nie przypadek, że dzielę imię także z parkiem Dolores. Prababka Dolores zawdzięczała imię pobliskiej misji, którą z kolei nazwano od strumyka o nazwie Arroyo de Nuestra Señora de los Dolores, czyli Strumyk Naszej Pani od Cierpienia. Jasne, nie ma to jak nosić imię deprymującego zbiornika wodnego. A do tego w naszej dzielnicy jest spora ulica o tej nazwie. Trochę to dziwne.

I dlatego wolę być Lolą.

Niebiańska Betsy kończy i wracamy do domu. Mam nadzieję, że rodzice byli litościwi dla Maksa. Jak na kogoś, kto na scenie zachowuje się tak szorstko/arogancko/bezczelnie, w gruncie rzeczy jest introwertykiem i te cotygodniowe spotkania nie przychodzą mu z łatwością.

– Kiedyś wydawało mi się, że jeden nadopiekuńczy ojciec to już za wiele – rzucił któregoś dnia – ale dwaj? Twoi ojcowie wpędzą mnie do grobu, Lo.

Obok mnie przejeżdża wóz meblowy i nagle dzieje się coś dziwnego. W ułamku sekundy mój dobry humor znika, a jego miejsce zajmuje niepokój. Przyspieszamy z Betsy kroku. Max pewnie siedzi już jak na szpilkach. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale im bliżej domu jestem, tym bardziej się niepokoję. W mojej głowie układa się koszmarny scenariusz: moi rodzice do tego stopnia dręczą go pytaniami, że Max dochodzi do wniosku, że już nie jestem tego warta.

Cały czas liczę, że pewnego dnia, gdy będziemy razem dłużej niż przez wakacje, rodzice zrozumieją w końcu, że to ten jeden, ten właściwy, i różnica wieku przestanie być takim problemem. Jednak choć teraz tego jeszcze nie dostrzegają, nie są głupi. Znoszą Maksa tylko dlatego, że obawiają się, że gdyby zabronili mi się z nim spotykać, uciekłabym z domu razem z nim, wprowadziła się do niego i zarabiała na życie, tańcząc nago albo handlując prochami.

Co za bzdura.

Ale teraz puszczam się biegiem, ciągnę za sobą Betsy w dół wzgórza. Coś jest nie tak. Nagle jestem niemal pewna, że w końcu do tego doszło, że Max wyszedł albo rodzice przyparli go do ściany, wypominając mu brak planów na przyszłość. I wtedy skręcam w naszą uliczkę i nagle wszystko staje się jasne.

Wóz meblowy.

Nie lunch.

Wóz meblowy.

To na pewno kolejny sublokator. Na pewno, jak zawsze. Poprzedni lokatorzy, dziwna para pachnąca dziecięcym mydłem, która kolekcjonowała medyczne dziwactwa, jak skurczone wątroby w formalinie i gigantyczne modele wagin, wyprowadzili się w zeszłym tygodniu. W ciągu minionych dwóch lat przez lawendowy dom przewinęło się mnóstwo sublokatorów i ilekroć jedni się wyprowadzają, nerwowo czekam na kolejnych.

Bo co będzie, jeśli tym razem wrócą oni?

Zwalniam, żeby dokładniej przyjrzeć się ciężarówce. Czy ktoś przy niej stoi? Kiedy wcześniej przechodziłam obok, nie widziałam samochodu w garażu, ale nauczyłam się celowo nie patrzeć w tamtą stronę. No i proszę, dwie osoby na chodniku. Wytężam wzrok i z przejęciem i ulgą widzę, że to tylko tragarze. Betsy szarpie się na smyczy. Przyspieszam kroku.

Na pewno nie mam żadnych powodów do obaw. No bo przecież prawdopodobieństwo jest niemal zerowe, prawda?

No właśnie… Nieprawda. Tragarze wynoszą z furgonetki wielką białą kanapę, a moje serce przyspiesza. Rozpoznaję ją. Czy już kiedyś na niej siedziałam? Nie, jednak nie. Zaglądam do załadowanego po brzegi wozu, szukam czegoś znajomego i widzę surowe, nowoczesne meble, których w życiu nie widziałam.

To nie oni. To na pewno nie oni.

To nie oni!

Uśmiecham się od ucha do ucha – głupio, jak dziecko, na co sobie zazwyczaj nie pozwalam – i macham do tragarzy. Chrząkają pod nosem i w odpowiedzi kiwają głowami. Drzwi do garażu stoją otworem, choć jestem pewna, że jeszcze do niedawna były zamknięte. Zaglądam do środka i kamień spada mi z serca. Widzę mały srebrzysty samochód. Nie znam go.

Ocalona. Po raz kolejny. To naprawdę jest mój szczęśliwy dzień.

Wbiegamy z Betsy do środka.

– Już po lunchu! Idziemy, Max!

Wszyscy wpatrują się w okno naszego salonu.

– Zdaje się, że znowu mamy sąsiadów – zauważam.

Andy jest chyba zaskoczony, słysząc radosne nutki w moim głosie. Choć nigdy o tym nie rozmawialiśmy, wie, że dwa lata temu coś się stało. Wie, że boję się ich powrotu, że każda przeprowadzka budzi we mnie niepokój.

– No, co? – Uśmiecham się szeroko, ale zaraz przypominam sobie o Maksie i poważnieję.

– Lo? Czy ty ich przypadkiem nie widziałaś?

Troska Andy’ego jest wzruszająca. Spuszczam Betsy ze smyczy i wpadam do kuchni. Chcąc, by ranek minął jak najszybciej, by wreszcie nadszedł czas randki, zbieram naczynia ze stołu i niosę do zlewu.

– Nie. – Śmieję się. – A co? Mają kolejną plastikową pochwę? Wypchaną żyrafę? Średniowieczną zbroję rycerską? No, co?

Cała trójka przygląda mi się bacznie.

Coś boleśnie ściska mnie w gardle.

– No, o co chodzi?

Max przygląda mi się z nietypową intensywnością.

– Twoi rodzice mówią, że znasz tę rodzinę.

O, nie. Nie.

Ktoś coś mówi, ale do mnie nie docierają słowa. Odruchowo podchodzę do okna, choć rozsądek podpowiada, żebym nie patrzyła. Niemożliwe, żeby to byli oni. Przecież to nie ich meble! Nie ich samochód! Ale ludzie kupują nowe rzeczy. Spoglądam na sąsiedni dom, na ganek, na który ktoś wychodzi. Naczynia, które trzymam – właściwie dlaczego nadal mam w rękach talerze po brunchu? – lecą na podłogę.

Bo to naprawdę ona.

Calliope Bell.

Rozdział 2

Jest równie piękna jak w telewizji. – Trącam miseczkę ciastek i chrupek, które podają tu do herbaty. – Równie piękna jak zawsze.

Max wzrusza ramionami.

– Jest w porządku. Niepotrzebnie się tak nakręcasz.

Choć pociesza mnie fakt, że mu nie imponuje, nie mogę się uspokoić. Opieram się ciężko o oparcie w starej herbaciarni. Od strony małego stawu koło nas nadciąga leciutka bryza.

– Nie rozumiesz. To jest Calliope Bell.

– Fakt, nie rozumiem. – Ściąga brwi nad masywnymi oprawkami à la Buddy Holly. Kiepski wzrok to coś, co nas łączy. Lubię, kiedy wkłada okulary; jest wtedy skrzyżowaniem zbuntowanego rockmana i seksownego kujona. Wkłada je tylko, gdy nie jest na scenie, chyba że grają bez prądu, wtedy dodają mu niezbędnej aury wrażliwości. Max jest bardzo świadomy swojego wyglądu, co niektórzy uznaliby zapewne za próżność, a co ja doskonale rozumiem. Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz.

– Od początku – zaczyna. – Kiedy poszłyście do liceum…

– Ja poszłam – poprawiam. – Ona jest rok starsza.

– No dobra, czyli kiedy poszłaś do liceum… co się wydarzyło? Była dla ciebie niemiła? I do tej pory cię to gryzie? – Ściąga brwi, jakby miał za mało danych, by rozwiązać tę zagadkę. I ma, to fakt, ale ja mu tego nie powiem.

– No.

Prycha.

– Chyba nieźle się wkurzyłaś, żeby natłuc tyle talerzy.

Sprzątanie zajęło cały kwadrans. Kawałki zastawy, resztki omletu w szczelinach drewnianej podłogi i lepki sos brzoskwiniowo-malinowy, który rozprysł się po pokoju jak krew.

– Nie masz pojęcia. – To mój cały komentarz.

Max dolewa sobie herbaty jaśminowej.

– Właściwie dlaczego tak ci imponowała?

– Wtedy mi nie imponowała, wcześniej. Była… piękna i utalentowana i tak się składało, że mieszkała w domu obok. No wiesz, jako małe dziewczynki bawiłyśmy się razem Barbie i tak dalej. I zabolało, kiedy mnie olała, po prostu. Nie mieści mi się w głowie, że o niej nie słyszałeś – dodaję.

– No niestety, rzadko oglądam łyżwiarstwo figurowe.

– Dwukrotnie brała udział w mistrzostwach świata. Srebrna medalistka? W tym roku jest naszą nadzieją na olimpiadzie.

– Niestety – powtarza.

– Była w reklamie płatków Wheaties na opakowaniu!

– Które dzisiaj chodzi na e-Bayu za dolara dziewięćdziesiąt dziewięć. – Pod stołem trąca mnie w kolano. – A kogo to obchodzi?

Wzdycham głośno.

– Uwielbiam jej kostiumy. Szyfonowe zakładki, koraliki, kryształki Svarowskiego, minispódniczki…

– Minispódniczki? – Max dopija herbatę do końca.

– I do tego wdzięk, gracja i pewność siebie. – Prostuję się. – I idealne, lśniące włosy. Doskonała cera.

– Doskonałość jest przereklamowana. I nudna.

Uśmiecham się.

– Według ciebie nie jestem doskonała?

– Nie. Jesteś cudownie popieprzona i wcale nie chciałbym, żebyś była inna. A teraz pij herbatę.

Pachnące kwiaty w kolorach klejnotów kontrastują z fantazyjnie przycinanymi krzewami w spokojnych odcieniach zieleni i błękitu. Ścieżki wiją się między świątynią Buddy, stawami z koi, czerwoną pagodą i drewnianym mostkiem w kształcie półksiężyca. Ciszę zakłóca jedynie szczebiot ptaków i trzask migawek aparatów fotograficznych. Jest spokojnie. Magicznie.

A najlepsze?

Zakątki, zakamarki, w których można się całować.

Znajdujemy idealną ławkę, z dala od ciekawskich spojrzeń, Max chwyta mnie za głowę i przyciąga do siebie. Właśnie na to czekałam. Jego pocałunki są zarazem czułe i szorstkie, smakują miętą i papierosami.

Spotykamy się od początku wakacji, a nadal się do tego nie przyzwyczaiłam. Max. Mój chłopak, Max. Tamtego wieczoru, gdy się poznaliśmy, rodzice po raz pierwszy pozwolili mi iść do klubu. Lindsey Lim poszła do łazienki, więc chwilowo byłam sama i nerwowo opierałam się o betonową ścianę klubu Verge. Podszedł do mnie bez wahania, jakby robił to już setki razy.

– Cześć – zagaił. – Pewnie widziałaś, że podczas koncertu cały czas się na ciebie gapiłem.

To prawda. Przeszywał mnie wzrokiem, choć nie mogłam w to uwierzyć. W małym klubie było ciasno i niewykluczone, że wpatrywał się nie we mnie, ale jedną z rozpalonych dziewczyn tańczących koło mnie.

– Jak się nazywasz?

– Lola Nolan. – Poprawiłam tiarę na włosach, przestąpiłam z nogi na nogę na platformach.

– Lo-lo-lo-lo Lo-la. – Max zaśpiewał starą piosenkę The Kinks. Miał niski głos, ochrypły po koncercie. Miał na sobie zwykłą czarną koszulkę; wkrótce miałam się przekonać, że to jego codzienny strój. Pod opiętym materiałem widziałam szerokie barki, umięśnione ramiona i tatuaż, który od razu przypadł mi do gustu, ten na lewym łokciu. Jego imiennik z Tam, gdzie żyją dzikie stwory. Ten mały chłopiec w białej wilczej skórze.

Był najprzystojniejszym mężczyzną, który się do mnie kiedykolwiek odezwał. Kłębiły mi się w głowie nieskładne zdania, ale nie byłam w stanie zapamiętać żadnego na tyle długo, żeby powiedzieć je na głos.

– Jak ci się podobał koncert? – Musiał podnieść głos, żeby przekrzyczeć grupę Ramones w głośnikach.

– Byliście super! – odkrzyknęłam. – Nigdy przedtem was nie widziałam.

To drugie zdanie starałam się wykrzyczeć nonszalancko, jakbym nigdy wcześniej nie widziała akurat ich zespołu. Nie musiał wiedzieć, że przedtem nie byłam na żadnym koncercie.

– Wiem, zauważyłbym cię. Masz chłopaka, Lola?

Joey Ramone wtórował mu z głośników:

Hey, little girl. I wanna be your boyfriend.

Chłopcy w szkole nie byli tak bezpośredni. Nie żebym była bardzo doświadczona, ale kilka razy spotykałam się z kimś przez miesiąc czy dwa. Większość chłopców albo się mnie boi, albo uważa, że jestem dziwna.

– A co cię to obchodzi? – Dumnie uniosłam głowę. Moja pewność siebie nagle poszybowała pod niebiosa.

Sweet little girl. I wanna be your boyfriend.

Max zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów i jego usta wygięły się w uśmiechu.

– Jak widzę, czas na ciebie. – Skinął głową. Odwróciłam się i zobaczyłam Lindsey Lim z szeroko otwartą buzią. Tylko nastolatka może wyglądać tak niezdarnie z takim niedowierzaniem na twarzy. Czy Max domyślił się, że nadal chodzimy do szkoły? – Więc może dasz mi swój numer telefonu? – dorzucił. – Chciałbym cię jeszcze kiedyś zobaczyć.

Na pewno słyszał, jak wali mi serce, kiedy grzebałam w torebce: melonowa guma do życia, kawałek biletu do kina, paragon za wegańskie burrito i lakiery do paznokci we wszystkich kolorach tęczy. Wyjęłam marker i poniewczasie uświadomiłam sobie, że tylko małolaty i psychofanki noszą ze sobą flamastry. Jemu na szczęście to nie przeszkadzało.

Wyciągnął rękę.

– Tutaj.

Czułam na karku jego ciepły oddech, gdy przyciskałam flamaster do jego nadgarstka. Ręka mi drżała, ale jakimś cudem udało mi się zapisać mój numer szybkimi, wyraźnymi cyframi na jego ręce, poniżej tatuaży. A potem uśmiechnął się, tym swoim charakterystycznym uśmiechem, unosząc jeden kącik ust, i odszedł leniwie, przeciskając się przez spocone ciała w kierunku kiepsko oświetlonego baru. Przez chwilę odprowadzałam go wzrokiem. Choć wziął ode mnie numer telefonu, byłam przekonana, że nigdy więcej go nie zobaczę.

Ale zadzwonił.

To jasne, że zadzwonił.

Doszło do tego dwa dni później, w drodze do szkoły. Max chciał się ze mną umówić w Haight na lunch. I mało mi serce nie pękło, kiedy mu odmawiałam. Zaproponował następny dzień. Wtedy też pracowałam. A kiedy zaproponował kolejny, nie mogłam uwierzyć, że ciągle nie zrezygnował. Tak, powiedziałam. Chętnie.

Miałam na sobie różową sukienkę w style retro, z lat pięćdziesiątych, a na głowie moje naturalne, przeciętne ciemne włosy zebrane w dwa koki, które wyglądały jak uszy Myszki Miki. Zamówiliśmy falafele i okazało się, że oboje jesteśmy wegetarianami. Powiedział mi, że nie ma matki. Przyznałam, że ja właściwie też nie. A potem, kiedy wycierał okruszki z ust, stwierdził:

– Nie wiem, jak zapytać o to delikatnie, więc walę prosto z mostu: ile ty właściwie masz lat?

Musiałam mieć okropną minę, bo Max wydawał się przerażony, gdy gorączkowo szukałam dyplomatycznej odpowiedzi.

– O cholera. Aż tak źle?

Uznałam, że najlepiej będzie grać na zwłokę.

– A ty? Ile masz lat?

– O nie. Ty pierwsza.

Kolejny unik:

– A jak myślisz?

– Myślę, że masz śliczną buzię, która wydaje się nieprawdopodobnie młodziutka. I nie chcę cię urazić, przesadzając w którąkolwiek stronę. Więc musisz mi sama powiedzieć.

To fakt. Mam okrągłą buzię z policzkami, które aż się proszą o podszczypywanie, i uszy odstające bardziej, niżbym tego chciała. Radzę sobie z tym makijażem i ciuchami. Przydają się też kobiece kształty. Ale szczerze mówiąc, naprawdę się wkurzyłam, kiedy zaczął zgadywać:

– Dziewiętnaście?

Przecząco pokręciłam głową.

– Mniej czy więcej?

Wzruszyłam ramionami, ale Max wiedział już, do czego to zmierza.

– Osiemnaście? Błagam, powiedz, że masz osiemnaście lat.

– Oczywiście, że mam. – Odepchnęłam od siebie pusty plastikowy koszyczek. Pozornie byłam jak Królowa Śniegu, choć w duszy płonęłam. – Gdyby było inaczej, nie byłoby mnie tutaj.

Z niedowierzaniem zmrużył bursztynowe oczy. Poczułam, jak fala paniki we mnie narasta.

– A ty? Ile masz lat? – powtórzyłam.

– Więcej niż ty. Studiujesz?

– Tak. – Kiedyś.

– I nadal mieszkasz z rodzicami?

– Ile masz lat? – zapytałam po raz trzeci.

Skrzywił się.

– Dwadzieścia dwa, Lola. I chyba nie powinniśmy w ogóle rozmawiać. Przepraszam, gdybym wiedział…

– Nie jestem nieletnia. – I od razu poczułam się jak idiotka.

Długa chwila milczenia.

– Na pewno jesteś niebezpieczna – stwierdził Max.

Ale z uśmiechem.

Po kolejnym tygodniu niezobowiązujących spotkań namówiłam go w końcu, żeby mnie pocałował. Widać było, że ma na to ochotę, ale wyczuwałam też, że się denerwuje. Nie wiadomo dlaczego, to tylko dodało mi odwagi. Max był pierwszym chłopakiem, który mi się podobał, i to od lat. Od dwóch lat, mówiąc konkretnie.

To było w bibliotece publicznej. Umówiliśmy się tam, bo Max uznał, że to bezpieczne miejsce. Ale kiedy mnie zobaczył, w króciutkiej sukience i kozakach, szeroko otworzył oczy, co u niego, jak zdążyłam się zorientować, oznaczało zaskakującą demonstrację uczuć.

– Nawet porządnego faceta mogłabyś wpakować w tarapaty – stwierdził. Wyciągnęłam rękę po jego książkę, ale tak naprawdę chciałam dotknąć chłopca w wilczej skórze. Rozluźnił dłoń. – Lola – mruknął ostrzegawczo.

Spojrzałam na niego niewinnie.

I wtedy wziął mnie za rękę, odciągnął od stolików między regały. Oparł mnie o półkę z biografiami.

– Jesteś pewna, że tego chcesz? – zapytał z drwiną w głosie i powagą w oczach.

Dłonie mi się pociły.

– Oczywiście.

– Ja nie jestem porządnym facetem. – Podszedł bliżej.

– A ja może wcale nie jestem przyzwoitą dziewczyną.

– Och, owszem, jesteś. Jesteś bardzo przyzwoitą dziewczyną i właśnie to mi się w tobie podoba. – Jednym palcem odchylił mi głowę do tyłu i pocałował mnie.

Nasz związek rozwijał się szybko. To ja hamowałam. Moi rodzice wypytali o wszystko. Nie dawali się już nabrać, że spędzam tyle czasu z Lindsey. A ja zdawałam sobie sprawę, że nie powinnam dalej okłamywać Maksa, jeśli chcę, by sprawy posunęły się dalej, więc przyznałam mu się, ile naprawdę mam lat.

Był wściekły. Na tydzień przepadł bez śladu i już straciłam nadzieję, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczę, gdy zadzwonił. Powiedział, że się zakochał. Uprzedziłam, że będzie musiał poznać Nathana i Andy’ego. Nie najlepiej znosi rodziców; jego ojciec był alkoholikiem, a matka odeszła, gdy miał pięć lat, ale się zgodził. A potem wyznaczono nam surowe granice. A w zeszłym tygodniu, w moje siedemnaste urodziny, straciłam dziewictwo w jego mieszkaniu.

Moi rodzice myślą, że poszliśmy do zoo.

Od tej pory spaliśmy ze sobą jeszcze tylko raz. Nie jestem głupia, jeśli o to chodzi; nie mam romantycznych złudzeń. Czytałam sporo na ten temat i wiem, że trochę trwa, zanim dziewczynie też jest dobrze. Mam nadzieję, że wkrótce do tego dojdę.

Całowanie się jest super, więc na pewno do tego dojdę.

Tylko że dzisiaj nie mogę się skupić na jego ustach. Czekałam na to całe popołudnie, ale teraz jestem roztargniona. Gdzieś w oddali rozlega się dźwięk dzwonka – w pagodzie? A ja myślę tylko o jednym – dzwonek, czyli Bell. Bell. Bell.

Wrócili. Rano widziałam ich troje, Calliope i jej rodziców. Po jej rodzeństwie ani śladu. Nie żebym miała coś przeciwko Aleckowi. Nie, nie chodzi o niego, tylko o…

– Co?

Mrugam zaskoczona. Max wpatruje się we mnie. Kiedy przestaliśmy się całować?

– Co jest? – powtarza. – O czym myślisz?

Drga mi powieka.

– Przepraszam, myślałam o pracy.

Nie wierzy mi. Takie są skutki okłamywania chłopaka w przeszłości. Wzdycha nerwowo, wstaje, wsuwa rękę do kieszeni. Wiem, że bawi się zapalniczką.

– Przepraszam – powtarzam.

– Daj spokój. – Zerka na zegarek na wyświetlaczu telefonu. – I tak już musimy iść.

Jedziemy do Royal Civic Center 16 w ciszy, nie licząc zespołu The Clash w głośnikach. Max jest zły, ja mam wyrzuty sumienia.

– Zadzwonisz później? – pytam.

Odjeżdżając, kiwa głową, ale wiem, że to jeszcze nie koniec problemów.

Jakbym i bez tego nie miała dość powodów, by nienawidzić Bellów.

Koniec wersji demonstracyjnej.