Korekta

Renata Kuk

Kamila Skotnicka

Adaptacja okładki oryginalnej

na podstawie projektu Sophie Burdess – L,BBYR

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Shutterstock

Tytuł oryginału

The Loneliness of Distant Beings

Copyright © Kate Ling, 2016

First published in Great Britain in 2016 by Hodder and Stoughton

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6003-7

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Wiem, że to ptaki, ale tylko dlatego, że tak mi powiedzieli. Jest ich mnóstwo, siedzą w długim rzędzie, jakby na coś czekały i nie wiadomo dlaczego, ale w końcu podrywają się do lotu, wzbijają się w niebo wszystkie naraz, na tysiącach drobnych skrzydełek. Niebo, którego nie znam, jest niebieskie, bardzo niebieskie i pomazane chmurami, jakby namalowanymi pędzlem.

Zawsze pokazują na pogrzebach ten sam film, na wielkich ekranach. Rozumiemy metaforę albo to, czym tam ma być. Później wyświetlają zdjęcia żegnanej osoby, tylko parę, ze współpracownikami, z bożonarodzeniowego balu, w odświętnym uniformie albo jakie kto ma. Ale tym razem jest inaczej: na samym początku pojawia się zdjęcie mojej prababci z planety, którą opuściła. Ma na nim okrągłe policzki, jest opalona, mruży oczy w słońcu, a jej nogi oblepia piasek. To zdjęcie wywołuje u wszystkich zebranych westchnienie.

Prababunia Bea miała dużo zdjęć, niektóre wydrukowane na papierze, więc można je wziąć do ręki. Wziąć i zaglądać w nie jak w okna. A kiedy się patrzy, ona odpowiada spojrzeniem. Była wtedy młodsza. Na zdjęciach wciąż żyje, chociaż już umarła.

Pogrzeb jest taki sam jak inne. Składamy kwiaty przysłane przez Produkcję, stoimy i patrzymy, patrzymy na skrzynkę, a potem dziadek wygłasza mowę. Nawet nie wspomina, że Bea była ostatnią z nas, która mieszkała na Ziemi, ale wiem, że wszyscy o tym myślimy. Tyle osób przyszło ją pożegnać, bo coś się dzisiaj dokonało, w pewnym sensie zostaliśmy tu naprawdę sami.

Następnie opuszczamy śluzę powietrzną, zostawiamy ją w środku i odchodzimy. Dziadek wychodzi ostatni i chyba tylko dlatego, że biorę go pod rękę. Do tej części nie można się przyzwyczaić, nieważne, ile razy wcześniej się to przechodziło.

Wewnętrzne drzwi śluzy się zamykają i obserwujemy przez grube szyby okrągłych okien, jak otwierają się zewnętrzne, obie połowy jednocześnie, jak wielkie szczęki i ona znika. Już jest gdzieś tam, leci przez wszechświat, nie wiadomo dokąd. W sumie dokładnie tak, jak wcześniej, tylko że teraz zupełnie sama.

Prawie nie słyszę sygnału do pierwszego biegu dnia. Wcześnie wyszłam ze stypy, po to tylko, żeby zapaść w koszmarny, głęboki sen zombie. W półśnie wkładam strój sportowy, buty do biegania i idę na Główną, gdzie stoję i ziewam tak strasznie, że gdy zjawiają się inni biegacze, aż się trzęsę i lecą mi łzy, ale dołączam do nich i czuję się, jakbym wskoczyła do strumienia. Słucham muzyki z poda, ale chyba jej nie słyszę i nie wiem nawet, czy w ogóle myślę, gdy biegniemy Główną, a rytm naszych kroków nieuchronnie się zgrywa, aż dudnimy wszyscy jak jeden bęben. Wracający z trzeciej zmiany snują się jedno za drugim równolegle do nas, z oczami wbitymi w podłogę. Rozwrzeszczane, nakręcone chłopaki idą przodem i wyciągają ręce w górę, żeby dotknąć rur, pod którymi przechodzimy, a mnie chce się wrzeszczeć, bo robią to za każdym razem i ten gest mnie wsysa jak ziejące gardło przewidywalności.

Bieganie przepisał mi doktor Maddox. Tylko dlatego to robię. Muszę, żeby uniknąć Resocjalizacji. Doktor Mad nie wierzy w długoterminowe leczenie „dzieci” medykamentami i preferuje metody naturalne, takie jak zwierzanie mu się z wszystkich strasznych rzeczy, jakie dzieją się w naszych głowach albo bezsensowne bieganie w kółko, co jego zdaniem wytwarza endorfiny, chociaż ja mam co do tego poważne wątpliwości. Często myślę, że wolałabym brać leki, nawet jeśli człowiek się po nich czuje, jakby mu ktoś wyjął mózg i włożył w zamian mokrą gąbkę.

Ale nieważne, biegam z tymi wszystkimi pilotami z Inżynierii i ludźmi, którym jakimś cudem udało się utyć na nędznych racjach żywnościowych, jakie tu dostajemy. Robię to co rano od ponad roku, odkąd udało mi się wyrwać ze szponów doktora Mada w Resocjalizacji, gdzie mnie trzymali przez pięć tygodni po tym, jak na jakiś czas postanowiłam przestać mówić, a później (wyjątkowo kiepskiej nocy) próbowałam się wydostać, rozdrapując metalowe ściany gołymi rękami. W efekcie zdarłam sobie paznokcie, a wszyscy uznali, że zwariowałam. Niespecjalnie lubię o tym gadać, bo generalnie nie ma się czym chwalić. Zostało mi pełno złych wspomnień, do których niechętnie się przyznaję, nieważne, co mówi doktor Mad.

No więc biegam w kółko i staram się znów być normalna. Muszę skończyć z szaleństwem. Tyle że jeśli się raz straciło rozum, moim zdaniem nigdy nie ma pewności, że to się nie powtórzy. Człowiek z niepokojem ogląda się za siebie. Ucieka.

Dla większości z nas najlepszą chwilą w robieniu tych kółek jest dotarcie do Tarasu Widokowego. Szyba przy Głównej Zachodniej ma jakieś sto kroków długości. Są tam trochę podniszczone siedzenia, z przodu miejsce do spacerów (w naszym przypadku do biegania), a z prawej strony (z punktu widzenia biegnącego) okno od podłogi do sufitu z czterech tafli uszczelnianych próżniowo szyb. Nieskończoność galaktyki nieźle daje po oczach. Nie można nie patrzeć, ale na mnie nie robi aż takiego wrażenia, jak na innych. W każdym razie do niedawna.

Od kilku tygodni zbliżamy się do Huxley, gwiazdy wielokrotnej, a odkąd za szybą pojawiło się prawdziwe słońce, jakoś bardziej polubiłam ten widok. Od dawna go nie widzieliśmy, a jakimś cudem jego widok sprawia, że chce się żyć, nieważne, że Huxley jest starym pomarańczowym karłem, w gruncie rzeczy dość małym i ponurym. Słońce budzi i ożywia na poziomie komórkowym, którego pewnie nawet nie rozumiemy i nie musimy. Huxley to pierwszy od osiemdziesięciu czterech lat układ, w którym może potencjalnie istnieć życie. Dobra, może nie ma to wielkiego znaczenia, bo jesteśmy statkiem Pierwszego Kontaktu, a nie Pionierem, ale przylecieliśmy tu pierwsi, nie mamy pojęcia, co możemy znaleźć i tylko dzięki temu chce mi się żyć, to jedyny powód do istnienia w mojej skórze.

Po bieganiu nie mam za bardzo ochoty wracać do mieszkania, więc idę do Emme. Ostatnio nie układa nam się najlepiej i jestem pewna, że to dlatego, że przecież-jestem-wariatką. Świrowanie to poważny problem, jak raz się zdarzy, nikt nie będzie cię traktował jak przedtem.

Kiedy jednak dzwonię do drzwi, od razu mnie wpuszcza. Stoimy w półmroku jej rodzinnego kambuza, panuje tu bałagan, ale na szczęście nikogo nie ma.

– Gdzie są twoi? – pytam, ale potem niechcący się wyłączam i nie słyszę odpowiedzi. Idę za nią do jej pokoju i siadam na koi. Pochylam się do przodu i patrzę w podłogę.

– Zagramy w szachy? – pyta.

Kiwam głową i odsuwam się pod ścianę. Opieram się, a ona chłodzi mi plecy. W milczeniu ładujemy grę do podów. Podnoszę oczy i natrafiam na jej spojrzenie.

– Przykro mi z powodu twojej prababci.

– Spoko, nie przejęłam się za bardzo, była już stara. – Wzruszam ramionami i zamykam jej usta.

– Hm. – Jednak brnie dalej. – Może i tak, ale koniec Edukacji i w ogóle…

– To też mnie nie obchodzi.

– Mnie też nie – przyznaje.

Pody piszczą i wykonujemy kilka ruchów. Potem ona zatrzymuje grę.

– No dobrze, przejęłam się – mówi. – Skłamałam, że nie. – Czekam na dalszy ciąg. – Nie jestem gotowa. – Milknie, ale ja nie przerywam ciszy. – A ty?

– Ja… Chyba nie widzę sensu myślenia o czymś, na co i tak nie mam wpływu.

– Jak to? A Służba? A Unia? Nie przejmujesz się tym?

– A czemu mam się przejmować, skoro tak będzie, nieważne, czy chcę, czy nie?

Spogląda na mnie spode łba, sznuruje usta, na chwilę odblokowuje grę, robi kolejny ruch i znów włącza pauzę.

– Jak myślisz, kogo dostaniesz? Do Unii?

Wzruszam ramionami.

– To wszystko jakieś jaja, więc co za różnica?

Patrzy na mnie z niedowierzaniem w ładnych, szeroko rozstawionych oczach.

– Kiedy się taka zrobiłaś?

– Jaka?

– Jakby nic cię nie obchodziło?

W tym momencie dociera do mnie, dlaczego Emme i ja ostatnio się nie dogadujemy: ona wciąż myśli, że w tej beznadziejnej egzystencji można znaleźć sens. Ja już wiem, że się nie da.

Rozdział 2

Moja siostra Pandora wyszła za Caina prawie rok temu i teraz, mając dziewiętnaście lat, jest w siódmym miesiącu ciąży. Jezu, jara się jak świnia w błocie. Ciągle się śmieje, szyje miniaturowe ubranka i zaprasza wszystkie inne młode mamy, żeby dały jej prezenty i macały po brzuchu. Cain też się bardzo cieszy. I pomyśleć, że kiedyś tak mi się podobał! Jak teraz na niego patrzę, kompletnie skretyniałego i ćwierkającego nad jej brzuchem, w ogóle go nie poznaję. Zazdrościłam Pan, że jej życiowy partner okazał się fajny, ale teraz widzę w nim wyłączne debila i nie mogę go znieść. Pandorą nie jestem aż tak rozczarowana, bo co do niej akurat nigdy nie miałam złudzeń. A jednak czasem mnie dziwi, jak niewiele mamy wspólnego. Tyle lat przeżyłyśmy razem, a jej życie sprowadza się aktualnie do robienia na drutach miniaturowych butków.

Normalny człowiek już dawno wyprowadziłby się do własnego mieszkania, ale moja siostra dopiero teraz złożyła podanie. Żyje w błędnym przekonaniu, że ja i tata lubimy jej towarzystwo. Wiem to od Caina. Wyznał mi, że ona się bardzo martwi, jak sobie bez niej poradzimy i planuje zostać nawet po narodzinach dziecka, na co mu odpowiedziałam, że ja się zdecydowanie bardziej martwię, jak sobie damy radę Z NIĄ. To wszystko jakaś totalna paranoja. Mój tata już nawet nie umie z nami spędzać czasu wolnego. Kłócimy mu się nad głową, a on bardzo długo nie reaguje, nic nie mówi, czasem tylko się zaśmieje albo rzuci jakieś „Dajcie spokój, dziewczyny”. Kiedyś czułyśmy, że go to bawi, zwłaszcza gdy przed pójściem spać dawałyśmy mu buziaka w głowę, a teraz co, Cain i Pandora są durni i rozmawiają tylko ze sobą, a ja i tata wpatrujemy się wtedy w ekrany. W sumie ja i tak głównie się zastanawiam nad tym, jaką idiotką musi być Pandora, skoro tak się cieszy z perspektywy żałosnego życia, które ją czeka.

Mam nadzieję, że kiedy się obudzę ostatniego dnia Edukacji, nie zamienię się w nią. I mózg nie wycieknie mi uszami.

Ojciec Seth, który od dziesięciu lat opowiada historie biblijne, zajrzał do nas ostatniego dnia pobytu w tej ciasnej, ponurej klitce, żeby wyjaśnić, jaki jest sens życia, w każdym razie jego zdaniem. Oczywiście jedyną osobą, która słucha, jest Jonah. Tylko on się przejmuje takimi sprawami. Jasne, Emme jak zwykle notuje każde słowo, ale widzę, że jest na autopilocie.

– To wasz czas, Generacjo 84. – Ojciec Seth regularnie występuje z takim kwasem. W tej klasie jest nas trzydzieścioro pięcioro, mamy od piętnastu do siedemnastu lat i aktualnie jesteśmy ostatnią partią przyszłych robotników ściągniętych z linii masowej produkcji. Edukacja ma tylko trzy sale, więc trzy lata spędzamy w Edukacji A, trzy w Edukacji B i trzy w Edukacji C. Później wylatujemy, a oni zabierają się do marnowania życia nowej porcji sześcio-, siedmio- i ośmiolatków, którzy już wkrótce zaczną żałować, że się urodzili.

Kiedy zaczynam znów słuchać, ojciec Seth właśnie się rozgrzewa i huczy coś przez brodę, która wydaje się obowiązkowym wyposażeniem facetów związanych z Bogiem:

– To wasza chwila, Generacjo 84. Ścieżka życia właśnie się przed wami rozwija. To życie, które Bóg dla was wybrał. – Co jest oczywiście totalnym kłamstwem, bo Bóg ma dokładnie zero wspólnego z tym, co się tu dzieje i ojciec Seth dobrze o tym wie. – Jutro dowiecie się, kto z kolegów będzie waszym towarzyszem w dorosłości i rodzicielstwie. Kto pomoże wam wypełnić wspaniały cel waszego istnienia na Venturze.

Ezra Lomax odpowiada:

– Spokojnie, dziewczyny, nie bijcie się. Niestety, tylko jedna z was okaże się szczęściarą. – Było oczywiste, że coś takiego powie, a jednak większość się śmieje, chociaż po samym sposobie, w jaki dziewczyny chichoczą (nawet Emme), widać, że się modlą, żeby to były one. Idiotki. Ezra to syn pani kapitan i jego przekonanie o własnej atrakcyjności jest tak dojmujące, że jest w stanie przekonać o tym innych.

Po ojcu Secie pojawia się pułkownik Maria Fernanda, po raz ostatni, i wszyscy myślimy o poniedziałkowej Służbie i partnerach z przydziału, a ona postanawia pokazać nam film o tym, jak wyglądało życie na Ziemi. To stary program, widać, że pochodzi z czasów, kiedy w ogóle o tym nie wiedzieli, nie brali nawet pod uwagę, że pewnego dnia zapakują osiemset osiemdziesiąt osiem osób do wielkiej metalowej puszki i wystrzelą w kosmos, żeby już nigdy ich nie zobaczyć. Film okazuje się punktem wyjścia do rozważań o tym, jakie mamy szczęście, że nie żyjemy jak zwierzęta, a nasze rodziny są odgórnie projektowane i regulowane bez udziału komplikujących wszystko chaotycznych emocji i związków seksualnych oraz jakim błogosławieństwem jest fakt, że Nauka umożliwia wyssanie naszych jajeczek, a dzieci można robić za nas w laboratoriach i starannie kontrolować ich liczbę i płeć (pół na pół) w każdym z pięcioletnich cykli, jakbyśmy byli krowami na jakimś międzygalaktycznym ranczu. Na dodatek nie musimy się przejmować wypadkami losowymi, chorobami ani niedoskonałościami, które trawiły nas, gdy jeszcze byliśmy prawdziwymi ludźmi. Szczęściarze z nas, teraz mamy tylko takie choroby, które sami sobie stworzymy.

Wreszcie przychodzi czas na trzeciego z nieświętej trójcy, doktora Pena, który pokazuje nam film propagandowy nagrany przez Ventura Communications Incorporated i nieważne, że widzieliśmy go już jakiś milion razy, grunt, że słychać pulsujący, splątany dźwięk Sygnału, nad odcyfrowaniem którego ekipy specjalistów spędziły na darmo w sumie ponad sto lat, ale my nadal podążamy za nim aż do Epsilon Eridani, co tam, że droga w jedną stronę potrwa trzysta pięćdziesiąt lat, najważniejsze, że chcemy na własne uszy usłyszeć, co nam chcieli przekazać, jeśli to oczywiście byli jacyś „oni”, a nie przypadkowe kosmiczne pierdnięcie. Pewnie powinnam znienawidzić ten dźwięk, głupi dźwięk, bo przecież z jego powodu to wszystko – łącznie ze mną – powstało, ale ja go zawsze lubiłam. Jest taki nieugięty. Po postu trwa. Przez ponad sto lat nikomu nie udało się złamać szyfru (jeśli oczywiście jakiś istnieje) i mają tylko falę dźwiękową, totalnie bezsensowną, w którą jednak tyle osób uwierzyło, odebrało ją jako wezwanie i podjęło tę karkołomną próbę dotarcia do jej źródła. Według mnie jedyna nauka, jaką można z tego wyciągnąć, to że desperacko boimy się samotności.

Ten wstęp stanowi tylko przygrywkę do żenującej imprezy, która odbędzie się potem: trochę karaoke (jedna z naszych rozrywek) i my, okropnie speszeni, stojący wkoło i słuchający, jak nauczyciele, nieszczerze wzruszeni, wygłaszają idiotyczne przemówienia o każdym z nas i produkują się na temat tego, jacy będziemy w przyszłości strasznie szczęśliwi.

Zdaje się, że już na tym etapie do nikogo się nie odzywam, bo cała sytuacja przekroczyła akceptowalne przeze mnie granice absurdu. Jest paru chłopaków, z którymi się kumplowałam głównie dlatego, że lubiłam gry wideo, a Emme nie, ale przysięgam, nie mogę na nich nawet normalnie spojrzeć, odkąd wisi nad nami ryzyko zostania parą. Siedzę z Emme w kącie i patrzę w podłogę.

– Dobra, ale tak na serio, jak myślisz, kogo dostaniesz? – pyta.

Opieram brodę na ręce i patrzę na nią. Nie wierzę, jaką mam ciężką głowę.

– Mówiłam ci, że…

Podnosi ręce.

– Dobra, jest ci wszystko jedno. W takim razie: jak myślisz, kogo ja dostanę?

– Wiem, że liczysz na Ezrę.

Uśmiecha się szeroko.

– A kto nie liczy? Syn pani kapitan… Totalnie słodki…

Krzywię się.

– Zauważyłaś, jaki jest w sobie zakochany?

Wzrusza ramionami.

– No wiem. Ale myślę, że mogłabym z tym żyć.

Brandon kończy występ i woła do Emme, że teraz jej kolej. Stoi na scenie i czeka, by oddać jej mikrofon, a ona wyciąga do mnie rękę.

– Seren, chodź, zaśpiewamy w duecie, jak za dawnych dobrych czasów – woła, a ja mam dreszcze, przysięgam.

– Dzięki, wolę posiedzieć.

– No chodź! – podskakuje i łapie mnie za nadgarstek. Wyrywam jej rękę i patrzę wściekle.

– Dzięki, Em. Serio. – Wreszcie wzrusza ramionami, ale uśmiech jej trochę rzednie, gdy idzie na scenę, w samą porę, żeby zacząć śpiewać.

Nie jest najlepszą wokalistką świata, ale w miarę trafia w nuty i robi to z takim przekonaniem, że ogólnie efekt jest całkiem niezły. Zawsze chciałam umieć robić to tak jak ona, ale niestety, przy tych rzadkich okazjach, kiedy się dawałam namówić na śpiewanie, jedynym sposobem przetrwania wydawało mi się zgrywanie jeszcze bardziej ponurej i smętnej wersji siebie. Nie chodzi o to, że nie chcę się bawić. Chyba po prostu nie umiem. Z tym się można się urodzić. Albo nie.

Rozglądam się, patrzę na ludzi, z którymi spędziłam ten żałosny czas, dzień za dniem i stanowczo za długo; siedzą na ławkach, w ostrym świetle wyglądają blado, a mój wzrok spoczywa w końcu na Jonahu, przycupniętym w kącie naprzeciwko mnie i czytającym coś. Biblię, jak go znam. To dziwne, że jako jednojajowy brat bliźniak Ezry jest do niego tak podobny fizycznie, a jednocześnie tak skrajnie różny pod względem charakteru. Piszemy sobie jakieś głupie pamiątkowe hasła na podkoszulkach, tak jakby czas spędzony w tym ciasnym pomieszczeniu nie był kompletnie stracony, a potem rozlega się sygnał oznaczający drugą zmianę i dzięki Bogu na tym kończymy.

Koniec wersji demonstracyjnej.