Korekta

Anna Raczyńska

Agnieszka Deja

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© solominviktor/Shutterstock

Tytuł oryginału

The Lies About Truth

Copyright © 2015 Courtney C. Stevens

First published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers

Title of origin: THE LIES ABOUT TRUTH

Published by arrangement with the author

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5799-0

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla tych, którzy noszą blizny na ciele lub na duszy;

dla tych, którzy żałują, że czegoś nie mogą zmienić;

dla tych stłamszonych, z ostatkiem sił;

dla tych, którzy robią to, co trzeba w niewłaściwy sposób;

wasze człowieczeństwo jest piękne.

Księga Izajasza 61:3

Rozdział 1

Noc była jak Boże Narodzenie: zanim się zaczęła, już się kończyła, zwłaszcza w czerwcu. Wieczorem, za pięć dziewiąta, szłam naszą małą nadbrzeżną uliczką, przeszłam przez szosę, przecięłam parking supermarketu i ruszyłam w stronę pustej, jak miałam nadzieję, plaży. Towarzyszył mi piasek, pokręcone myśli i trochę podarte krótkie spodenki.

Fletcher, mój terapeuta, uważał, że jeśli zacznę nosić ubrania, które nie zakrywają całego ciała, choćby wieczorem, to już będzie postęp. Zgodziłam się spróbować i zaczęłam od gołych nóg. Panowały ciemności i znajdowałam się w swoim ulubionym miejscu na świecie, wszystko było w porządku. Nie miałam żadnego problemu z odsłanianiem blizn, pod warunkiem że nikt nie patrzył. Przypominałam sobie o tym, wchodząc na wydmy.

Uwielbiałam pustą plażę. Odgłos fal zalewających brzeg. Piasek Florydy, ani zimny, ani gorący, tylko idealnie ciepły, wciskał mi się między palce u stóp z pomalowanymi paznokciami. Przez cały zeszły rok zdążyłam zapomnieć, jakie cudowne szsz-szsz wydają w czasie biegu ocierające się o siebie nogi w spodenkach ze specjalnej, sportowej tkaniny. Akurat to w rzuconym przez Fletchera wyzwaniu bardzo mnie cieszyło. Prawie dziesięć kilometrów cudownego szsz-szsz. Wyłączyłam na chwilę muzykę i zasłuchałam się: wiatr, ocean, bicie mojego serca, szsz-szsz i… Cholera jasna!

Ludzie na mojej plaży!

Zanurkowałam w wysokiej nadmorskiej trawie i zaczęłam się im przyglądać. Impreza z okazji zakończenia roku szkolnego. Też dostałam zaproszenie – wystosowane pewnie z litości – ale skasowałam maila. Zapach osmalanych płomieniami kawałków drewna kusił, żeby dołączyć do imprezujących, ale w spodenkach, na oczach tylu osób… Nie da rady, wykluczone… Jakiś koszmar.

Zresztą to było spotkanie klasy Graya i Trenta, nie mojej. Wypatrzyłam wprawdzie wśród siedzących na ręcznikach parę osób z mojej byłej klasy. Grupka maturzystów tańczyła, wznosiła toasty czerwonym winem w jednorazowych kubeczkach i fałszywie śpiewała. Inni rozsiedli się na wyrzuconych na brzeg balach drewna, gadali i śmiali się. Rok szkolny skończył się dwa dni temu, ale starali się wycisnąć z tej okazji wszystko, co się dało, aż do ostatniej kropli.

No i fajnie.

Ogień i światło księżyca raczej wykluczały przesmyknięcie się przez wydmy niepostrzeżenie, ale czułam, że muszę biec. No i musiałam dotrzymać słowa w kwestii krótkich spodenek. Gdy tylko wyłoniłam się z cienia, żeby wyruszyć w stronę strefy należącej do wojska, zauważyła mnie Gina:

– Sadie! – Zabrzmiało to dość niepewnie, ale uśmiech miała głęboki jak ocean.

Naprawdę się ucieszyła, że mnie widzi. Gdybym tylko mogła się odwzajemnić…

Zamarłam i czekałam między dwiema górującymi nade mną wydmami. Spotkanie z dawną przyjaciółką budziło wspomnienia, i dobre, i złe. Nawet po jedenastu miesiącach prawie zerowych kontaktów.

– Cześć – powiedziałam, gdy się zbliżyła.

Podchodząc, spięła rozwiane włosy w ciasny kucyk, a ja jej pozazdrościłam beztroski, z jaką odsłania kości policzkowe.

– Dostałaś mój SMS! – ucieszyła się. – Miałam nadzieję, że przyjdziesz, ale nie mogę uwierzyć, że jesteś.

Obciągnęłam spodenki i wskazałam na swoje buty.

– Tak naprawdę wyszłam pobiegać.

Nic nie powiedziała na szorty, ale na moment jej wzrok zawisł na moim udzie, a konkretnie na długiej trójkątnej bliźnie, którą nazywałam Pink Floyd.

– Chodź, przynajmniej się przywitasz – zasugerowała.

Cofnęłam się.

– Raczej nie.

Najlepsze przyjaciółki, nawet byłe, powinny rozumieć takie sprawy jak lęk przed kontaktami i publicznym pokazywaniem blizn. Wiele razy próbowałam wyjaśniać, ale do Giny to nie trafiało. Albo po prostu nie chciała zaakceptować faktu, że jeśli coś się zmieniło, to tak już zostanie. Chociaż obie bardzo byśmy chciały, żeby się okazało inaczej.

Natychmiast spróbowała innego sposobu wciągnięcia mnie w sidła:

– Gray też jest. Na pewno bardzo chciałby się z tobą zobaczyć.

Za każdym razem, gdy się widziałyśmy, usiłowała mi sprzedać ten sam kit. Nie wiem, czy chciała zminimalizować swoje poczucie winy, czy zwiększyć moje, spowodowane tym, że go unikam.

– Proszę cię, przestań naprawiać…

– Mówię tylko, że powinnaś go wysłuchać. Jemu jeszcze nie przeszło. – Grzebała palcem u nogi w piasku i zmuszała się, żeby patrzeć mi w oczy. – Nie da się tak łatwo zamknąć sześciu lat.

Gray Garrison i ja byliśmy kiedyś nierozłączni. Łączyło nas uwielbienie dla Harry’ego Pottera, a potem niezależnych kapel. Przeszliśmy przez wszystkie etapy młodzieńczej miłości, łącznie ze strachem przed chorobami przenoszonymi przez pocałunki. Jeszcze rok temu korytarze naszego liceum przypominały rozciągającą się przed nami kościelną nawę prowadzącą do ołtarza. Ale przez rok dużo może się zmienić.

– Teraz jestem z Maxem – oznajmiłam.

Tak, wiem, Max mieszkał za granicą. Nasz związek opierał się wyłącznie na mailach, ale tak wyglądało nasze bycie razem. Może jeśli w to uwierzy, przestanie mi wpychać Graya.

Ładna, pozbawiona blizn twarz Giny – jej jedyną niedoskonałością były urocze piegi – zastygła.

– Aha. To świetnie. – Schowała ręce do kieszeni i przez chwilę kołysała się na piętach. – Chcę ci tylko przypomnieć, że między mną a Grayem nic nie było. Zupełnie nic. – Z wyjątkiem tej gry wstępnej, którą wam przerwałam? – Wiem, że to nas nie usprawiedliwia, ale wtedy wszyscy mieliśmy zły czas. – „Wtedy” to wcale nie było tak dawno. – Nie chcieliśmy… – wyciągnęła dłonie w stronę mojej twarzy i blizny, którą nazywałam Idaho – nikogo skrzywdzić.

Wiedziałam o tym.

Ale czasem taka informacja jest gówno warta. Właśnie dlatego unikałam rozmów z nią. Wiecznie do tego wracała. Zawsze mi przypominała, jak to bardzo, cholernie jej przykro. Wciągała mnie w przeszłość. Tak samo teraz.

Ja jej przecież wierzyłam. Grayowi też. Żadne z nich nikogo by z premedytacją nie skrzywdziło, zwłaszcza mnie. Ale jednak wciąż nie mogłam wzbudzić w sobie nastawienia pt. „to nic takiego”. Ani nawet: „cierpiałam, ale przebaczam wam”. Wychodziło więc na to, że ona ciągle przeprasza, a ja ciągle chowam urazę.

Dzięki Bogu za domowe nauczanie. Przynajmniej nie muszę tego wysłuchiwać codziennie.

Gina trajkotała dalej.

– Nie chciałabyś, żebyśmy spędziły razem trochę czasu? Mogłabyś tam ze mną pójść, wypić drinka, ignorować Graya, jeśli masz ochotę. Opowiedziałabyś mi o bieganiu, o operacjach, o Maksie, o czymkolwiek. Tęsknię za tobą.

Ja za nią też tęskniłam. Ale nie umiałam tego powiedzieć na głos. I za moment bardzo się z tego ucieszyłam, bo poczułam na ramionach dłonie Graya, delikatne i łagodne. Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć, że to on. Gesty są tak samo niepowtarzalne jak odciski palców, charakterystyczne tylko dla tej jednej osoby. Jego ruchy były choreografią, do której kiedyś tańczyłam.

– Cześć.

Jakim cudem głos może mieć taką moc?

– Cześć – odparłam i odwróciłam się do niego.

Gray, z tą swoją chłopięcą twarzą i nosem aż się proszącym, żeby go ucałować. Żadnych blizn, niedoskonałości, tylko prawe ucho umieszczone odrobinę niżej niż lewe. Rozłożył ramiona – tego gestu nie da się źle zinterpretować – więc z poczucia obowiązku albo odruchowo, nie wiem, ale w każdym razie przytuliłam się do niego. Oparł podbródek na czubku mojej głowy i skrzyżował ręce na moich plecach. Przywarłam policzkiem do jego piersi.

Tak jakby nacieranie otwartej rany alkoholem miało mniej boleć.

Po pierwsze, już nie byliśmy parą. Po drugie, jak się już było w czyichś objęciach, dotkliwiej się odczuwa ich brak. Max nie mógł mi szeptać do ucha przez Internet.

Gray się odsunął.

– Cieszę się, że wyszłaś z domu!

Nie tylko wyszłam z domu, ale także rozmawiałam z dwiema, słownie: dwiema!, osobami. Innymi niż moi rodzice. To się nie zdarzało często. Ja się ludzi nie bałam, ale zdaje się, że oni bali się mnie.

– Idę pobiegać – wytłumaczyłam się znów i cofnęłam o kilka kroków.

– Ach. Myślałem, że może… – Nie dokończył, ale wiedziałam, co chce powiedzieć. Łudził się, że przyszłam się zobaczyć z nim albo z Giną. Oboje zapraszali mnie SMS-owo na tę imprezę.

Postanowiłam sprawdzić swoją teorię. Raczej po to, żeby się w niej upewnić, niż dlatego, że się łudziłam.

Spojrzałam mu prosto w oczy.

Odwrócił wzrok.

Nie stał się z tego powodu potworem, ale ja się poczułam jak potwór. Przyjaźń, nie mówiąc już o związku, była niemożliwa, dopóki on nie będzie w stanie znieść mojego widoku. Dlatego to ja z nim zerwałam, przynajmniej oficjalnie.

– Nadal nie możesz – zauważyłam.

Wiedział, o co chodzi, bo westchnął. Gina spróbowała nas pogodzić, kładąc nam ręce na ramionach. Nigdy nie lubiła nieporozumień.

– Muszę iść – dodałam.

Zanim odbiegłam, zadała mi jeszcze jedno pytanie:

– Max przyjedzie na rocznicę?

Pokiwałam głową. Jeśli przyjaźń wiąże ludzi, byliśmy jednym wielkim supłem. Gray i ja. Gina i Trent. Max, młodszy brat Trenta, który wszędzie za nami chodził. Nasza czwórka, czasem piątka, była nierozłączona. Sąsiedzi, pary i drugie pokolenie przyjaciół w naszych rodzinach.

W zeszłym roku nasi rodzice trzymali się razem.

My nie poszliśmy w ich ślady.

Rozłam nastąpił dwudziestego dziewiątego czerwca. Jeszcze dwadzieścia trzy dni do pierwszej rocznicy śmierci Trenta.

– Muszę iść – powtórzyłam bardziej stanowczo.

– A co ze szkołą? Wrócisz jesienią?

Nie miałam ochoty rozmawiać o szkole ani o rocznicy. Chciałam biec.

– Przepraszam, będę lecieć. – Byłam zdecydowana na odwrót.

– Odezwę się do ciebie – obiecała Gina.

Gray stał z rękami splecionymi za głową i wzdychał. Przez te wszystkie lata, kiedy byliśmy parą, nie robił tego tak często jak w ubiegłym roku.

Zanim ruszyłam, jeszcze raz spojrzałam w stronę imprezowego zgromadzenia. Moi dawni koledzy z klasy też pewnie wzdychali. Wszyscy wiedzieli o Trencie i że wyleciałam przez okno jego toyoty yaris oraz dlaczego zerwałam z Grayem. Pewnie podejrzewali, że obwiniam Ginę i Graya o więcej niż tylko o zdradę. (Nie dziwię się, bo to oni jechali samochodem, który załatwił mi na twarzy bliznę zwaną Idaho).

Może obwiniałam, a może nie. To skomplikowane. Czasem mi się wydawało, że wszystko, śmierć Trenta, moja twarz, wszystkie rozstania, wyjazd Maxa, to wina Giny i Graya. Innym razem miałam za złe Bogu. A bywało, że nikomu. Te dni lubiłam najbardziej. Nie chciałam skończyć jak zgred rozdrapujący stare rany i wytykający palcami odpowiedzialnych, ale niespecjalnie mi się udawało panowanie nad emocjami.

Wiedziałam tylko, że im bardziej się oddalałam od imprezy, tym bardziej pragnęłam, żeby Gina albo Gray za mną pobiegli. Ale nikt się nie zjawił, więc pogłośniłam muzykę i ruszyłam szybciej. Nie byłam sprinterką i już po półtora kilometra płuca mi o tym przypomniały.

Zwolniłam, a potem się zatrzymałam. Oparłam ręce na kolanach i głęboko odetchnęłam. Przede mną wyrastało z wody pięć betonowych pylonów, wyglądających jak pozostałości zniszczonej bramy. Nazywaliśmy to miejsce „The Wall”. Kiedyś stał tu wojskowy budynek. Teraz wypoczywały mewy. Zwykle w tym właśnie miejscu zatrzymywałam się i sporządzałam na piasku listę rzeczy do wykonania w tym roku. Jak w piosence Coldplay.

1. Pokazać się w koszulce na ramiączkach.

2. Pójść na rozdanie matur.

3. Przebaczyć Ginie i Grayowi.

4. Przestać podążać za kimś i zacząć przewodzić.

5. Znów jeździć samochodem.

6. Pocałować kogoś bez zawahania.

7. Odwiedzić Fontannę Młodości.

Pod spodem nagryzmoliłam jedyne łacińskie wyrażenie, jakie znałam: „a posse ad esse”. Oznaczało „od możliwości do realizacji”.

Nie licząc Fontanny Młodości, wszystko było teoretycznie bardzo proste do osiągnięcia. Boże, niektóre rzeczy mogłam załatwić w jeden dzień! Ale upłynęło już tyle dni, tyle okazji, tyle list na piasku i nadal nic z tego nie wychodziło. A pisałam prawie codziennie.

Co wieczór słowa zmywał ocean.

Dzisiaj, pewnie z powodu spotkania z Giną i Grayem, a może dlatego, że czułam się jak ten stary zrujnowany mur, dodałam dopisek obok punktu trzeciego: „I powiedzieć im prawdę”.

Rozdział 2

Godzinę później dotarłam do domu i padłam na drewniany fotel na tylnej werandzie, żeby złapać oddech. Mama musiała nasłuchiwać mojego powrotu, bo zanim jeszcze mój tyłek dotknął siedzenia, rozsunęła drzwi.

Stała w domu, ale wychyliła się na werandę, podając mi butelkę wody i elegancką kopertę.

– Dobrze się biegało? – spytała.

– Tak.

Słyszałam w jej głosie troskę, ale udawała, że wcale tak nie jest.

– Długo cię nie było. Spodenki w porządku?

Okazało się, że wcale nie spodenki były wyzwaniem tego wieczoru.

– Tak.

– Mogę się przysiąść?

Poklepałam miejsce obok siebie.

Mama zamknęła drzwi i usiadła. Zagapiłyśmy się na dom McCallów, jakbyśmy się spodziewały, że wyjdzie z niego Trent albo Max, albo obaj i ruszą do zatoki na wieczorny połów. Najpierw nic nie mówiła. Potem wyrzuciła z siebie:

– Jak cię nie było, rozmawialiśmy z tatą o nauczaniu domowym.

– I? – Zaczęłam pić.

Mama miała zwyczaj zaciskania ust przed przekazaniem złych wiadomości. Zacisnęła je pięć razy. Nastawiłam się na najgorsze.

– Uważamy, że to nie jest dobry pomysł – zaczęła. – Co innego w zeszłym roku, ze względu na operację i rehabilitację, ale teraz…

Ostatnio się wahała, kiedy rozmawiałyśmy o szkole, ale nie przyznała się, o czym myśli.

Wyprostowałam się i poczułam, że mnie mdli.

– Mamo! – Starałam się wypowiedzieć to słowo z największym sprzeciwem.

– Nie możesz się chować przed ludźmi do końca życia.

Już miałam się pogrążyć w beznadziei, ale znalazłam siłę, by zaprotestować:

– Oczywiście, że mogę. Jest przecież takie urocze schorzenie jak agorafobia.

– To nie jest śmieszne.

– Jak się ma taką twarz, trzeba żartować.

– Nigdy nie będziesz gotowa, skarbie. Musisz się po prostu odważyć.

Teoretycznie się z nią zgadzałam, ale rozwaga nie była ostatnimi czasy moją najmocniejszą stroną. Chwyciłam podłokietniki fotela i odetchnęłam głęboko.

– Byłoby miło, gdybyś postarała się zrozumieć, choćby na dwie sekundy, że jest mi dobrze tak, jak jest.

– Tylko że to nieprawda.

Boże, i tu mnie miała. Przecież zaledwie godzinę temu pisałam na piasku, że chcę razem z wszystkimi odbierać świadectwo maturalne. W głębi duszy chciałam wrócić do szkoły. Tak jak dołączyć do dzisiejszej imprezy. Robić sobie zdjęcia z Giną i wrzucać na Instagrama. A Gray? Żeby znowu patrzył mi w oczy. Pragnęłam odzyskać dawne życie.

– Posłuchaj, nie przeżywam tego, co ty – oznajmiła mama. – I wiem, że to niełatwe. Ale martwimy się o ciebie. Nie poszłaś z nami na wręczenie matur Graya i Trenta. Żyjesz jak pustelniczka. Biegasz po nocy. Szlajasz się po złomowiskach. Z nikim nie rozmawiasz. – Zamilkła. – Przecież wiesz, że kiedyś w tym domu drzwi się nie zamykały.

Trent nie zdawał matury, chciałam powiedzieć, ale darowałam jej to i przeszłam do samoobrony.

– Piszę do Maxa listy. A dzisiaj rozmawiałam z Giną i Grayem.

Jej kolej na reakcję. Ta rozmowa przypominała odgrywanie sztuki, a my doskonale znałyśmy swoje kwestie.

– Cieszę się, że masz Maxa i że rozmawiałaś z Giną i Grayem, ale nie o to nam z tatą chodzi. Potrzebujesz czegoś więcej. Doktor Glasson twierdzi, że jesteś już gotowa.

Nie zareagowałam, a ona wiedziała, że tego nie zrobię. Milczenie nie wynikało z braku zaufania.

Pocałowała mnie w Idaho.

– Pomyśl o tym. Będzie łatwiej, jeśli sama zadecydujesz.

– Nic nie jest łatwe.

– Damy radę! – zapewniła, a głos miała pełen przekonania. – Wierzę w ciebie, córeczko. Jak zawsze.

Boże, jak żałowałam, że nie mogę jej nosić w kieszeni. Nadzieja mamy była zaraźliwa.

– Dobrze – obiecałam.

Matki mają taki zwyczaj, że jeśli nie chcą nic więcej dodawać, ale nie zamierzają też odchodzić, zawisają nad człowiekiem. Wetknęłam pod udo kopertę, którą mi dała. Oby tylko pot nie przesiąkł do środka. Wskazałam na drzwi.

– Nie otworzysz?

– Nie, jeśli będziesz tu stała.

Zareagowała dowcipem, nie urazą.

– Chciałam się upewnić, że nie ma tam wąglika. Ostrożności nigdy dość.

– Dobranoc, mamo!

Posłała mi buziaka.

– Nie siedź do późna.

Potem na szczęście zostawiła mnie w spokoju. Gdy już przestała podglądać przez okno w kuchni, rozdarłam kopertę. Przeczytałam swoje nazwisko, bez adresu. Dziwne. Może to jakiś żart. Może spóźniona kartka urodzinowa, którą podrzuciła Gina albo Gray. Więcej kandydatów nie widziałam, bo z wszystkimi innymi zerwałam kontakty. Max przysłał mi parę kartek pocztowych i paczkę na święta, ale gdyby to przyszło z Salwadoru, byłyby znaczki.

Wyjęłam jedną kartkę. Rozkładając ją, przesunęłam fotel pod żarówkę wiszącą nad środkową częścią werandy, bo pomyślałam, że mogę mieć problem z odczytaniem słów. Ale nie, nie miałam żadnego problemu. Pośrodku widniało tylko jedno zdanie.

Skończyłam dzisiaj trzynaście lat i kąpałam się nago z Trentem McCallem.

Wypuściłam kartkę z ręki i zakryłam usta.

– Jezu Chryste.

To ja napisałam, cztery lata temu. Na kawałku papieru wydartym z zeszytu, a ten kawałek wepchnęłam do Biga. Nikt go wcześniej nie widział.

W każdym razie do dziś tak myślałam.

Rozdział 3

Furia. Paskudny niesmak, kiedy się dowiadujesz, że rodzice wtrącają się w twoje życie.

Nie wiem, kiedy uznali, że wolno im grzebać w moich osobistych rzeczach, ale musimy o tym porozmawiać.

– Mamo! – ryknęłam, wszedłszy do kuchni. Ale przecież nie zrobiła tego sama, musiałam być sprawiedliwa. – Tato! – Najwyraźniej nie spodziewali się mojego wybuchu gniewu, bo spokojnie siedzieli przed telewizorem, ekscytując się najnowszym odkryciem, Netflixem. Chcę, żeby usiedli przy stole kuchennym! Oczekuję wyjaśnień! Wkroczyłam do pokoju, wywrzaskując te żądania, a oni popatrzyli na mnie, jakby do domu wszedł yeti, którego muszą obezwładnić. Pokazałam im kopertę. – Nie mieliście prawa!

Tata przekrzywił głowę i odezwał się spokojnie, ale stanowczo:

– Siadaj. – Usiadłam. A jak już to zrobiłam, rzuciłam kopertę na stół. Papier emanuje wściekłością, jak się nim rzuca, to chyba jasne. – A teraz wyjaśnij, co na litość boską…

Przerwałam mu.

– O to, że grzebaliście w moich rzeczach!

– Nie. Chodzi o to, że masz się uspokoić, młoda damo.

W zeszłym roku słyszałam ten ton nie raz. Rodzice byli cierpliwi, wspierali mnie przy operacjach, leczeniu i terapii. Nie miałam im nic do zarzucenia. Ale wchodzenie do mojego pokoju i grzebanie w moich rzeczach było jak… Nikt by się nie pogodził z takim naruszeniem prywatności. Nikt.

– Zechcesz nam powiedzieć, co się stało? – zaczął znowu tata.

Wskazałam na kopertę.

– To!

Zaczął więc wyjmować z niej złożoną kartkę. I wtedy do mnie dotarło, że oni nie mają pojęcia, o co chodzi. Jeśli zaraz nie wkroczę do akcji, tata przeczyta to zdanie, z którego nie będę się umiała wytłumaczyć.

– Zaczekaj. – Chwyciłam list i spojrzałam na mamę. – Skąd wzięłaś list, zanim dałaś mi go na werandzie?

– Ze skrzynki…

– Był w skrzynce, tak po prostu?

– Był w skrzynce, tak po prostu.

Czas się wycofać.

– Ktoś sobie ze mnie robi żarty. – Uśmiechnęłam się fałszywie. – Pomyślałam, że to wy. Koniec spotkania rodzinnego. Oglądajcie sobie dalej House of Cards. Bardzo przepraszam, że krzyczałam.

Mama wpatrywała się w kopertę. Tata nie wiedział, co dalej. Widziałam, że się zastanawia, co takiego mogło w niej być, że wywołało wybuch.

– Chcesz o tym porozmawiać? – spytała mama.

Pokręciłam głową.

– Nie. Przepraszam. Myślałam, po prostu… Pomyliłam się.

Po chwili niezręcznej ciszy odezwał się tata:

– Czy to wszystko… – Machnął ręką, jakby moje emocje były żywą osobą siedzącą z nami przy stole. – To z powodu rocznicy?

– Nie mów o Trencie, tato, proszę cię. – Głos mi zadrżał, ale utrzymałam łzy pod powiekami. Tęskniłam za Trentem równie bardzo, jak za dawną sobą.

Makijaż maskował część moich blizn, ale żałoby nie. Tata to wiedział.

– Posłuchaj. – Postukał palcami w stół. – Musisz się wziąć w garść.

– Tony… – Mama chciała go powstrzymać, ale ją zignorował.

– Nie, Taro – ostrzegł ją tym samym tonem, co mnie przed chwilą. – Ona jest wystarczająco odważna. A my jej pomożemy wydobyć tę odwagę. Rozmawialiśmy przecież o tym.

– Halo, ja wciąż tu jestem! – przypomniałam, bo mnie wkurzyli.

Tata skupił się z powrotem na mnie.

– Nie chodzi o to, że jestem niewrażliwy. Wręcz przeciwnie. Martwię się o ciebie. Oboje się martwimy. Mama twierdzi, że nie powinniśmy cię zmuszać do powrotu do szkoły, ale ten wybuch, czy co to w zasadzie było, to tylko kolejny dowód, że musisz wrócić do ludzi. I tego lata do nich wrócisz.

Żołądek miałam w gardle, a głos mi drżał.

– Zmusicie mnie?

Wymienili spojrzenia.

– Tak – przyznali jednocześnie.

Wstałam i zasunęłam krzesło.

– Nie rozumiecie…

– Rozumiemy.

Mówili jednym głosem, stanowczo. Podjęli decyzję.

Mama wstała i podeszła. Objęła mnie i zaczęła głaskać po włosach. Czułam bicie jej serca, szybkie i mocne, jednocześnie przerażone i zdecydowane. Bicia serca są jak dychotomia. Cały czas trzymałam ręce opuszczone wzdłuż boków.

– To nie jest kara – zapewniła. – Prawie cię straciliśmy. Nie będziemy teraz stali i patrzyli, jak niszczysz sama siebie.

– Dobrze, rozumiem – mruknęłam.

Wyplątałam się z jej objęć i ruszyłam korytarzem do swojej łazienki. Rozebrałam się do naga, do blizn, i weszłam pod zimny prysznic.

Nie rozumiałam, o co chodzi z tym listem, ale wiedziałam, o co chodzi rodzicom. Nie będą mnie pytać o zgodę, a jeśli zacznę się stawiać i pytać: „A co, jeśli nie pójdę?!”, to tylko pogorszy sytuację i konsekwencji będzie więcej. A jednak zamierzałam się kłócić. Nie wiem dlaczego, ale nie miałam dość awantury. Chciałam być na nich wściekła, chociaż gdzieś w głębi czułam, że prawdopodobnie mają rację.

Gdyby nie mieli, nie robiłabym list na piasku.

Kiedy paskudny zwyczaj wyżłobił już koleiny, zauważyli go. Zwłaszcza że miał rozmiary Wielkiego Kanionu.

Prysznic ukoił mi mięśnie, ale nie uczucia. Wróciłam do swojego pokoju i złowieszczo spojrzałam na zdrajcę, Biga.

Pluszowy, niebieski struś, stary i sflaczały, siedział oparty o moje poduszki. Tam, gdzie go posadziłam rano. Mało kto wiedział, że wypatroszyłam go z wacianego wypełnienia i zastąpiłam je skrawkami papieru z zapisanymi na nich myślami. Właściwie wiedzieli tylko Gina, Gray, Max, Fletcher, Metalowy Pete… Kto jeszcze? Może jeszcze jakieś dziewczyny ze szkoły, które u mnie nocowały. Ale na pewno żadna z tych osób nie miałaby czasu na takie coś.

Wzięłam Biga do rąk. Był miękki i wydawał szeleszczące odgłosy. Na słuch i na dotyk był pełen. Ostrożnie wsadziłam rękę do dziury, wyjęłam pierwszy skrawek papieru i przeczytałam. Wstyd działa błyskawicznie. Odczułam go już po przeczytaniu pierwszych pięciu słów, które zapisałam zaledwie w zeszłym tygodniu.

Przestanę rysować flamastrem kreski wokół blizn, żeby wyglądały jak szwy w piłce baseballowej. Naprawdę przestanę.

Ale jeszcze nie przestałam. Trzy wieczory temu, po wizycie u lekarza, która złamała mi serce – „Nie, nie możemy w tej chwili zrobić więcej operacji” – wróciłam do tego paskudnego nawyku.

Złożyłam karteczkę i wepchnęłam w głąb Biga. Potem wyciągnęłam następną. To będzie żmudny proces. Kartki miały różne rozmiary, a dziura była mała. Zamysł był taki, że wszystko, każde wspomnienie, tajemnica, myśl, wchodzą do środka i tam zostają.

Rozłożyłam następną i się roześmiałam. Pochodziła sprzed paru lat.

Obejrzałam wszystkie odcinki Buffy: Postrach wampirów. Dwa razy.

Boże, dlaczego ten, kto przysłał list, nie mógł wylosować tej?!

Nawet nie pamiętałam, że to pisałam. Musiało to być naprawdę dawno temu, bo do tej pory obejrzałam całą serię już pięć razy. Tak naprawdę nie wiedziałam, co w ciągu ostatnich pięciu lat wepchnęłam do Biga. Zdałam sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co tam jest, a czego brakuje. Nie wiem, czy ten ktoś przeczytał wszystkie, czy tylko tę jedną. Nie miałam innego wyjścia, jak szukać karteczki o kąpieli nago i modlić się, że po prostu ten ktoś zauważył tę jedną, która przypadkiem wypadła, i w ten sposób dyskretnie mi ją zwracał.

Ale oczywiście, gdyby miało tak być, toby jej nie przepisywał i nie wrzucał do skrzynki!

Mimo wszystko oczekiwałam prostego rozwiązania.

Nie wszystko, co wyciągnęłam z Biga, wymagało dogłębnej lektury. Przeleciałam przez mnóstwo notatek o Trencie, wypadku, Ginie i Grayu, przez zabawne wspomnienia, idiotyczne teorie i zawstydzającą liczbę histerycznych przemyśleń na każdy temat, od mojego okresu, po rodziców. Czterdzieści jeden karteczek później trafiłam.

Skończyłam dzisiaj trzynaście lat i kąpałam się nago z Trentem McCallem.

Nie spodziewałam się, że ją znajdę. A jednak. Mimo niepokoju kto, gdzie i jak, samo wspomnienie mnie rozbawiło.

Zagapiłam się w okno. Tak strasznie chciałam usłyszeć pukanie.

Tamtej nocy, której to napisałam, Trent otworzył moje okno chwilę po północy. Od trzech minut miałam urodziny.

– Sadie May, chodź ze mną. Mam plan.

Plany Trenta zawsze były dobre. Zamiast zapytać, co wymyślił, wyskoczyłam. Miał w głosie coś takiego, że szłam za nim, jakby rzucał na mnie czar.

Wymykanie się z domu to była nowość, z której chętnie korzystaliśmy. Dotychczas nikt nas nie przyłapał. Na rowerach przejechaliśmy trzy kilometry do końca bulwaru Santa Rosa, a potem jeszcze kawałek w stronę mostu. Samochody na dziewięćdziesiątce ósemce śmigały obok nas, ale Trent nie zwalniał. Nie odrywałam wzroku od asfaltu, gdy się zatrzymywaliśmy na parkingu po naszej stronie Destin Bridge.

– Co robimy? – spytałam wreszcie, gdy przypinaliśmy rowery do słupka.

– Będziemy palić, pić i się rozbierać.

– Słucham?!

Poklepał wypchany plecak.

– Teraz jesteś nastolatką. Musimy to uczcić.

– Jakoś nie uczciliśmy tak twoich trzynastych urodzin – zaprotestowałam, ale tak naprawdę byłam strasznie rozemocjonowana, co będzie dalej.

– To dlatego, że wtedy jeszcze ty nie miałaś trzynastu lat.

Oboje się roześmialiśmy z powodu tej nienagannej logiki i po miękkim piasku podeszliśmy do wody. Zachodni falochron wcinał się w morze jak wyciągnięty palec, tworząc półzaporę między zatoką, portem Destin Harbor a otwartym oceanem. Falochron, tak jak i większość plażowych budowli, wydawał się bliżej niż w rzeczywistości. Mola i słupy płatały nam zawsze figle, ale razem z Trentem wiele razy szliśmy tą trasą nurkować albo na ryby. Światła mostu i księżyc prawie w pełni malowały na wodzie złote pasy. W jednym z pobliskich barów jakiś samozwańczy Jimmy Buffet brzdąkał na gitarze i śpiewał o piratach. Muzyka, księżycowe światło i wiatr byli naszymi przyjaciółmi.

Po drodze Trent cały czas coś mówił. Pytał. Zawsze o coś pytał. Co chciałam dostać na urodziny? (Wizytę w uniwersyteckim planetarium, tu na Florydzie). Czy jedziemy z wizytą do babci? (Nie). Spodziewam się jakiegoś superprezentu od Graya? (Tak, już dostałam, z wyprzedzeniem: metalowy naszyjnik z wybitą długością i szerokością geograficzną Fontanny Młodości).

– Wow, super! – zareagował Trent.

Po czterdziestu pięciu minutach dotarliśmy w końcu do falochronu. Trzymaliśmy się blisko wody, chociaż kusiło nas, by zajrzeć do ptasiego sanktuarium teraz, kiedy nikt nas nie mógł przegonić. Ale złapanie przez rodziców to jedno, a bycie nagranym przez kamerę monitoringu drugie.

Trent wiedział, że się trochę stresuję, bo zapewnił:

– Masz urodziny, Sadie May. Nawet jak nas złapią, nikt nam nic nie zrobi.

Miał rację.

Ze śmiechem weszliśmy na skały i chwilę łapaliśmy równowagę. Czuliśmy się, jakbyśmy chodzili po wodzie. Fale chlupały wokół i zastanawiałam się, czy jest przypływ, czy odpływ. Przeszliśmy jakieś dziesięć metrów, uważając na śliskie miejsca obrośnięte glonami, a potem Trent usiadł i otworzył plecak.

– Nie idziemy do końca? – spytałam.

– Nie trzeba.

Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Wyjął z plecaka papierosa, zapalniczkę i termos. Cała w emocjach usiadłam obok.

– Mamy teraz niepowtarzalną okazję. – Zapalił papierosa i mi podał.

Nie miałam pojęcia, co z nim zrobić, i poinformowałam go o tym.

– Wciągnij dym, a potem wypuść.

Zrobiłam to.

Rozkaszlałam się.

On się roześmiał.

Spróbowałam jeszcze raz.

Podczas tych dwóch triumfalnych dmuchów udało mi się wyprodukować dokładnie zero kółek z dymu.

On wziął papierosa, wydmuchał chmurkę (też nie kółko!), a następnie zgasił go o skały.

– Jedno z głowy – oznajmił. – Idziemy dalej.

– Zamierzasz mnie upić?

– Jednym kubkiem wina? Wątpię. To tylko w celach poznawczych. Mamy resztę życia na nawalanie się do nieprzytomności.

– Ginę też tu przyprowadzisz w jej urodziny?

– Może – odparł i mrugnął. – Ale dzisiejsza noc jest twoja, siostrzyczko.

Uwielbiałam, kiedy mówił o mnie jak o członku rodziny. Trent i Max byli nie tylko sąsiadami zza płotu. Mama i tata żartowali czasem, że jakoś mnie znoszą, ale woleliby chłopaków. Odkąd pamiętam biliśmy się, pakowaliśmy w kłopoty i jedliśmy makaron z serem. Makaron z serem łączy silniej niż więzy krwi.

Trent odkręcił termos i podał mi zakrętkę. Powąchałam i od razu poznałam, co jest w środku. Pinot grigio. Moi rodzice pijali to po obiedzie, a żaden szanujący się dzieciak z dostępem do całego kartonu wina w lodówce nie powtrzymałby się od skosztowania, co to takiego.

Upiłam łyczek i zakrzyknęłam:

– Zdrowie!

Chociaż nie mieliśmy kieliszków, żeby się nimi stuknąć.

Trent uniósł termos i odwzajemnił mój toast. Potem wrócił do grzebania w plecaku.

– Dalszą część możesz odpuścić, jeśli chcesz, ale myślę, że nie powinniśmy, bo któregoś dnia będziemy z tego mieli niezły ubaw.

– Jestem gotowa na wszystko.

Poklepał mnie po ramieniu.

– Na pewno? – Potem zdjął koszulkę.

Rozbieranie się. No tak, wcześniej nie wnikałam, co ma na myśli, bo chyba nie chciałam wiedzieć, ale teraz wszystko stało się jasne.

Zrzucił buty.

Potem krótkie spodenki z odciętych dżinsów.

– Dalej? – spytał.

– Hm.

– Nie musisz. – Pokiwał przekonująco głową. – Chodziło mi tylko o to, żeby zaliczyć całą triadę dorosłości.

– Spoko, dam radę. Musimy tylko być w wodzie, jak się całkiem rozbierzemy.

Z ulgą zabrałam się do striptizu. Zdjęłam buty, koszulkę i spodenki, aż zostałam tylko w kostiumie kąpielowym, takim, który równie dobrze mógł być bielizną. Byliśmy oboje strasznie speszeni. Jak dzieciaki na obozie, które nagle odkrywają, że pod prysznicem nie ma drzwi.

Wskoczyłam do wody pierwsza. Była ciepła jak w lipcu, doskonała. Trent skoczył na bombę obok mnie i wynurzył się ze śmiechem.

– Nie wierzę, że to robimy! – Chlapnęłam mu wodą w twarz.

Zarumienił się.

– Gray powiedział to samo.

Cudownie! Robił to z Grayem!

– I zrobisz to jeszcze z Giną.

Zachichotał.

Nie powinnam była używać słów „zrobić to”.

Potem przestał się śmiać i poprosił:

– Nie mów Grayowi, że ci powiedziałem. Dobra? Ani Ginie.

– Dobra.

– Obiecaj – zażądał i wyciągnął mały palec do dziecięcej przysięgi.

Przysięgliśmy na wszystkie świętości.

Zawsze się upierał, że najlepsze przysięgi są niecenzuralne. Potem, bez dalszego gadania, odwróciliśmy się do siebie tyłem i rozebraliśmy się do naga. Bieliznę trzymałam w ręce, co Trent zrobił ze swoją – w zasadzie nie wiem.

I proszę bardzo, stałam nago z Trentem McCallem. A technicznie rzecz biorąc, tyłem do niego, ale jak dla mnie i tak się liczyło.

– Odwracamy się? – spytał.

– Mnie nie pytaj, to twój pomył. Ale chyba nie będzie się liczyło, jeśli się nie odwrócimy, nie?

– Będzie, będzie. – Słyszałam, że jest już na serio zdenerwowany.

– To co robimy?

– Ubieramy się – odpowiedział szybko.

Potem dopłynęliśmy do skał i wspięliśmy się na brzeg, cali mokrzy i roześmiani.

– Moim zdaniem wcale się nie rozebrałaś – prowokował.

– Miałabym przegapić trzeci składnik triad dorosłości? Chyba żartujesz! – kpiłam.

– Ale nikomu nie powiemy?

– No co ty – obiecałam.

I nie powiedziałam. Ale teraz wyszło na to, że jakby jednak tak.

Koniec wersji demonstracyjnej

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3