© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Łukasz Mularski, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Redakcja: Monika Wójtowicz

Korekta: Klaudia Dróżdż, Karol Rutski

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-922-0

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Książkę dedykuję "Wiewiórze",

czyli pewnej sympatycznej kobiecie o imieniu Anna

Chciałbym podziękować rodzinie i znajomym

za wsparcie podczas pisania książki

oraz całej redakcji Wydawnictwa Poligraf

za cenne rady.

Spis treści

LUSTRO WENECKIE

Błękit nieba przetkany był obłokami niczym materiał kolorową nicią. Promienie słoneczne oświetlały teren, odbijając się od czarnego lakieru samochodu. Wysiadając, mężczyzna poprawił w lusterku idealnie ułożone włosy. Drzwi samochodu zamknęły się, wydając cichy dźwięk.

Dookoła dworku z początków XVII wieku o pobielonych ścianach i wieżyczkach pnących się do góry, jakby chcących dotknąć nieba, rozciągał się park, sycąc oczy odcieniami zieleni, żółci i czerwieni, widokiem równo przystrzyżonych trawników i wyspami złożonymi z przeróżnych rodzajów późnojesiennych kwiatów. Przyroda była jeszcze w rozkwicie, mimo jesieni. Zima tego roku była długa, więc lato zaczęło się później niż zwykle.

Dworek nosił swoją historię dumnie, wybudowany kiedyś jako druga posiadłość właściciela ziemskiego, i przez cały czas służył głównie do organizowania balów, spotkań przy kieliszku dobrego wina, podczas których w tle rozbrzmiewała muzyka grana przez chętnie zapraszanych muzyków. Właściciel wysoko cenił sobie sztukę i otaczał się nią na każdym kroku. Po parku spacerowały wytworne damy w koronkowych długich sukniach, w dłoniach trzymając parasolki, by przypadkiem nie wystawić twarzy na zbytnie działanie promieni słonecznych, jak to było wówczas w zwyczaju. Zmieniały się czasy, nastroje, pewna epoka odchodziła w zapomnienie, chowając się za kartami historii. Nadchodziły inne czasy – w dworku mieszkali nowi właściciele dzielący czas między życiem rodzinnym a pełnym konspiracji życiem rewolucjonistów. Po nocach planowano tu zamachy, przetrzymywano składy nielegalnych broszurek, ukrywali się tu też poszukiwani przez tajną policję bojownicy o sprawę. Córka kolejnego właściciela kochała grę na pianinie, tak więc dworek był wtedy wypełniony utworami Bacha, Chopina i innych znanych kompozytorów niczym urodzinowy tort kremem. Lata wojenne były dla budynku dość łaskawe – dworek nie ucierpiał w czasie nalotów, może z powodu lokalizacji. Znajdował się w pewnym oddaleniu od miasteczka, które zresztą było niewielkie i nie miało jakiegokolwiek przemysłu. Ludzie od wieków żyli tu z sadów, które ciągnęły się kilometrami. Do większego miasta trzeba było pojechać autostradą około pięćdziesięciu kilometrów. Po wojnie przekształcono dworek w kwaterę radzieckich oficerów. Z punktu widzenia kraju bycie za żelazną kurtyną nie niosło za wiele dobrego. Jednak dla dworku po raz kolejny okazało się szczęśliwe i nie podzielił on losu wielu pięknych, zabytkowych budynków przeznaczonych do rozbiórki czy też zniszczenia, a przetrwał czasy komunistyczne w dobrym stanie.

Dziś budynek był odrestaurowany, teren dookoła wypieszczony. Mieściła się w nim ekskluzywna klinika odwykowa. Odwiedzali ją najczęściej muzycy, aktorzy, lekarze czy też zapracowani biznesmeni, ogólnie rzecz ujmując – ludzie, którzy potrafią zarobić na dobre życie i stać ich na pobyt w klinice, a nie potrafią spędzić dnia bez kreski dobrego towaru, drinka czy też zastrzyku z heroiny.

Paweł pracował tu jako terapeuta, z bardzo dobrymi wynikami. Można było zatem śmiało powiedzieć, że był prawą ręką szefa. Szedł żwirową alejką, w ręce trzymał skórzaną teczkę. Na ławce przed wejściem siedziała parka pogrążona w wesołej rozmowie, o czym świadczyły wybuchy śmiechu drobnej blondynki. On, podstarzały lider punkowego zespołu muzycznego, palił papierosa i zabawiał dużo młodszą od siebie córkę właściciela dobrze prosperującej fabryki produkującej płytki ceramiczne, wysyłane zresztą na cały kontynent. O ich romansie krążyły plotki już od dłuższego czasu. Cóż, wszyscy byli tu dorośli, więc na sercowe sprawy patrzono przez palce. Za to jakiekolwiek używki były oczywiście zakazane i osoby łamiące ten zakaz karane były natychmiastowo i bez cienia litości. Romantyczne uniesienia pomagały poza tym przechodzić dość nerwowy okres wynikający z odstawienia różnego rodzaju specyfików.

Oboje przerwali rozmowę, by przywitać się z mężczyzną. Blondynka uśmiechnęła się do niego, odsłaniając zęby. Była to dość ładna dziewczyna o szczerze wyglądającej twarzy, z błękitnymi oczami i niewielkiego wzrostu, ubrana w dżinsowe spodnie z podwiniętymi nogawkami, odsłaniające szczupłe, opalone nogi. Do tego sportowe wygodne buty oraz błękitna bluzka na ramiączkach. Po chwili on i jej towarzysz wrócili do swojego zamkniętego światka wzajemnej adoracji.

Drzwi dworku były wykonane z ciężkiego dębowego drewna, w części centralnej znajdowała się mosiężna kołatka przedstawiająca głowę lwa trzymającego w paszczy okrągły uchwyt. Mężczyzna zawsze poświęcał chwilę na badanie szczegółów tej głowy. Robił to machinalnie, nie do końca zdając sobie z tego sprawę, jakby część jego mózgu była zafascynowana tym przedmiotem. Otwierając drzwi klamką, wszedł do dość obszernego holu wyłożonego biało-szarym marmurem. Lśniło tam czystością, a w powietrzu unosił się przyjemny zapach świeżo ściętych kwiatów. Podchodząc do drewnianego wieszaka, aby powiesić tam brązową marynarkę, po prawej stronie minął rzeźbiony kominek z kamienia. Gdy aura za oknem zamieniała się na zimową, często przeprowadzał terapię grupową przed tym właśnie kominkiem, w którego wnętrzu wesoło tańczyły płomienie ognia, dając przyjemne ciepło i tworząc niepowtarzalny klimat. Był to jego pomysł – nic tak nie nastrajało do otwarcia się na grupę i sprzyjało zwierzeniom jak śnieżnobiały puch przykrywający cały park za oknem, zimny wiatr hulający między drzewami w parku, kubek gorącej, aromatycznej herbaty i widok płonących szczap drewna. Osobiście też przepadał za taką formą terapii. Jednak teraz była jesień, więc musiał odgonić przyjemny obraz, który pojawił się w głowie, na późniejszy czas. Nad kominkiem wisiał ogromny obraz olejny w pozłacanych ramach przedstawiający hrabiego, jednego z właścicieli, w wieku chłopięcym. Cały wystrój dworku oddawał klimat XVII wieku, na co nie szczędzono pieniędzy ani wysiłku włożonego w to, aby oddać pierwotny charakter tego miejsca. Poza antycznymi meblami w idealnym stanie znalazło się miejsce i na czarne pianino. Nie wiadomo było, czy to to samo, na którym grywała mieszkająca tu wcześniej córka właścicieli dworku.

Gabinet terapeuty mieścił się na piętrze, więc mężczyzna ruszył lekkim, swobodnym krokiem człowieka, który wie, gdzie zmierza, po krętych schodach pnących się do góry. Mniej więcej w ich połowie spotkał niską czarnowłosą dziewczynę w białym, czystym kitlu. Dziewczyna niosła pod pachą klika tekturowych teczek. Była tu nowa, pracowała niecały miesiąc jako pielęgniarka, odbywając praktyki szkolne. Kończyła właśnie trzeci semestr. Była bystra, pojmowała w lot, czego się od niej oczekuje. Cały personel odnosił się do tej młodej dziewczyny z życzliwością, nikomu nie przeszkadzało to, że mają w zespole praktykantkę. Chwalono jej pracowitość i wróżono karierę w tym zawodzie. A ona – sympatyczna, zawsze uśmiechnięta – oddawała część swojego serca podopiecznym. Terapeuta też lubił tę dziewczynę, choć miała ona dość dziwny zwyczaj badania jego twarzy wzrokiem. Dosłownie tak, jakby czegoś na niej szukała. Czuł się z tym na początku nieswojo, jednak po pewnym czasie nauczył się nie zwracać na to zbytnio uwagi.

Gdy dziewczyna mijała go na schodach, jej pomalowane na jaskraworóżowy kolor ładnie skrojone usta wygięły się w uśmiechu.

– Dzień dobry panu. Mam nadzieję, że spał pan dobrze. – Wbiła w niego swoje spojrzenie niebieskich oczu, by po chwili zacząć badanie twarzy. Było to dość dziwne uczucie.

– Dziękuję, dobrze. A jak u pani?

– Też dobrze. A, bym zapomniała… Szef kazał zapytać, czy ma pan czas zjeść z nim dziś obiad. Rozumiem, że mam przekazać, że jest pan wolny i z chęcią dołączy się do obiadu? – powiedziała jednym tchem, nie przerywając rozpoczętego badania.

– Tak, tak, oczywiście. Proszę mu tak przekazać.

– To dobrze. Jest jeszcze coś. Dziś mamy urwanie głowy z naszą panią Justynką, bo opuszcza nas w środę i zostały tylko dwa dni na wywiezienie wszystkich jej rzeczy. Wie pan, jaka ona jest na tym punkcie?

– No tak, to trochę zajmie. Mam chyba dziś z nią spotkanie, z tego co pamiętam. Będę miał okazję się z nią pożegnać.

– My też żegnamy się z nią z żalem. Fajna jest, mimo że już stara.

– Każdy kiedyś będzie stary, ale osobiście chciałbym mieć taką pogodę ducha w jej wieku i to poczucie humoru.

Wspomniana pani była emerytowaną modelką. Mimo że miała ponad sześćdziesiąt lat, potrafiła rozkochać w sobie personel i męską część pensjonariuszy. Nikt nie wiedział, gdzie posiadła taki sekret, ale po prostu w jej towarzystwie chciało się przebywać. Ta dostojna pani znosiła z właściwą tylko sobie godnością umizgi dużo młodszych panów, którzy ganiali za nią po całym dworku. Trafiła tu po śmierci męża. Nie potrafiła sobie poradzić z utratą wieloletniego partnera, który był miłością jej życia i to w dodatku „spotkaną stanowczo za późno”, jak miała w zwyczaju mawiać. Po śmierci męża bardzo szybko zaczęła zapełniać pustkę alkoholem. Potrafiła nie trzeźwieć tygodniami, wdając się w awantury z sąsiadami. Jedyna jej córka mieszkała bardzo daleko, więc o niczym nie miała pojęcia. Dopiero po jakimś czasie doszły do niej informacje o stanie matki. I tak pani Justyna trafiła do ośrodka. Na początku bardzo nieufna i przestraszona, z biegiem czasu zamieniła się w prawdziwą duszę towarzystwa. Wszyscy chcieli słuchać jej życiowych rad, faceci tracili dla niej głowę. Nim wszyscy się spostrzegli, została niepisaną królową oddziału. W miarę upływu czasu w jej pokoju pojawiały się niezbędne rzeczy przysyłane przez córkę z jej domu.

„Cóż, trudno będzie zapełnić pustkę po niej. Jej obecność działała kojąco na niektóre osoby” – pomyślał terapeuta i powiedział:

– Pożegnam się z nią jak najlepiej potrafię.

– Też kiedyś będę stara i będę jak ona – dodała, mówiąc jakby do samej siebie, młoda praktykantka.

– Dobrze, dziękuję za informację. Pozwoli pani, że pójdę już do swojego gabinetu.

– Tak, ja też lecę. Mam dziś dużo pracy – powiedziała, puszczając do niego oko, i zbiegła po schodach w dół.

Paweł wszedł do gabinetu, postawił teczkę pod biurkiem i otworzył małe okno, wpuszczając ciepłe, jesienne powietrze. Na biurku leżał równy stosik złożony z dwóch białych kopert i kolorowego magazynu opakowanego w foliowy worek. Rzucił okiem na nadruki na kopertach. Jeden list był z telefonii komórkowej, drugi wyglądał na folder reklamowy firmy produkującej wizytówki. Nie otwierając ich, wyciągnął magazyn poświęcony golfowi, jego namiętnej pasji. Zaraził się nią podczas studiów, a właściwie wtedy, gdy dorabiał do czesnego, zatrudniając się u pewnego małżeństwa. Starszy pan, u którego pracował, potrafił zarazić swoją pasją młodego studenta. Do tamtej pory ten sport kojarzył mu się z ekskluzywnym zamkniętym światkiem. W miarę jak pracodawca opowiadał mu, jakie piękne momenty w życiu łączyły się z tą grą, zaczął poszukiwać tańszego sprzętu do gry, który okazał się wcale nie taki drogi, poza tym mógł swobodnie wystarczyć na kilka lat. Przeglądając magazyn, przypomniały mu się chwile, gdy wysiadając ze zdezelowanej skody, taszczył na pole golfowe swoje pierwsze kije. Podpatrywał doświadczonych graczy, by z czasem stać się ich częścią. Niepisanym prawem było, że teren klubu stanowił bufor między życiem i problemami a relaksem w gronie przyjaciół czy też zarażonych pasją znajomych. Czas spędzano pośród przepięknych widoków, zieleni, jeziorek lub w klubowej restauracji. Cały teren był czymś w rodzaju małego, prywatnego rajskiego ogrodu, w którym można było zregenerować siły i odpocząć po trudach wielu godzin spędzonych w pracy. Nim się obejrzał, terapeuta nie potrafił wyobrazić sobie zbyt długiego czasu bez wizyty w klubie.

Przejrzał pobieżnie magazyn, westchnął, po czym otworzył notatnik z zaplanowanymi na ten dzień wizytami. Pierwszy na liście był młody chłopak, zaledwie osiemnastoletni. Pochodził z zamożnej rodziny, jednak wolny czas, a raczej cały czas, bo szkołę rzucił dwa lata wcześniej, spędzał na wciąganiu kokainy z kolegami i podrywaniu nastolatek, których zresztą interesował bardziej jego sportowy samochód i stan majątkowy jego rodziców niż on sam. Kolejna na liście plasowała się była modelka, więc będzie miał mały przyjemny przerywnik w ciągu dnia. Lubił jej towarzystwo, bo miała bystry umysł, który go przyciągał. Ich rozmowy przypominały intelektualną grę, którą można było przyrównać do partyjki szachów połączonej z latynoskim tańcem.

Rozległo się pukanie od drzwi i w progu pojawił się wysportowany blondyn o długich włosach do ramion.

– Miałem się dziś tu zgłosić – powiedział Sebastian, siadając przed biurkiem w dość niedbałej pozie.

– Tak, jak najbardziej. Jednak mam pomysł – zamiast być tu, w gabinecie, poszlibyśmy na spacer po parku. Szkoda marnować dnia na siedzenie w pomieszczeniu.

– Okej. – Chłopak wzruszył ramionami i wstał z krzesła.

Terapeuta nie bardzo miał na niego pomysł, trudno mu było do niego dotrzeć, wydobyć z niego jakiekolwiek informacje o zainteresowaniach poza ćpaniem i muzycznymi kanałami w telewizji. „Cóż, może dzisiaj mi się poszczęści?” – pomyślał. Zawsze wolał organizować terapie jak najrzadziej w gabinecie, wychodząc z założenia, że źle się to kojarzy. A poza tym forma spaceru była przyjemniejsza i nadawała leczeniu otoczkę przyjacielskiej rozmowy z kolegą.

Zeszli po schodach, kierując się ku bocznemu wyjściu prowadzącemu do parku. Przywitał ich lekki podmuch wiatru połączony z szumem drzew. Park wręcz zachęcał do spaceru, kusząc swymi urokami niczym kochanek swoją wybrankę. Szli obok siebie, mijając krzaki dzikiej róży. Wiekowe drzewa dawały przyjemny cień. Przy końcu dróżki było rozwidlenie otaczające niewielkie jeziorko.

Terapeuta postanowił się nie odzywać, czekał, aż chłopak zrobi to pierwszy. Chłopak widocznie nie miał na to ochoty, bo szedł przed siebie, obserwując naturę. Stopniowo spomiędzy drzew wyłaniało się jezioro, na którego brzegu stało stadko dzikich kaczek. Jedna z nich przyglądała się im badawczo, by nagle ruszyć w ich kierunku, wydając wesołe dźwięki. Ku zdziwieniu mężczyzny Sebastian wyciągnął niedojedzoną bułkę z kieszeni kurtki i zaczął karmić kaczkę. Reszta stada szybko dołączyła do pierwszej. Chłopak starał się podzielić bułkę w ten sposób, by każda kaczka coś dostała. Terapeuta przyglądał się temu w milczeniu.

– Mój dziadek miał farmę. Hodował kaczki. Jeździłem tam z siostrą co roku na całe wakacje. To chyba były najpiękniejsze momenty mojego dzieciństwa – powiedział z namysłem młody mężczyzna, patrząc przed siebie. Po chwili dodał: – Uwielbiałem tam przyjeżdżać, było inaczej niż u nas. Pomaganie dziadkowi to była frajda. Wszystkie te zwierzęta… Do dziś pamiętam zapach siana w stodole. Później zmarła babcia, dziadek rok później. Tato sprzedał farmę z zyskiem i skończyły się wakacje na wsi. Szkoda, chętnie bym zobaczył, jak teraz wygląda.

– Pojechać zawsze możesz.

Chłopak na dźwięk tych słów jakby się wyłączył. Nic nie odpowiedział, jedynie wstał i ciałem wymownie pokazywał, że czas na zwierzenia się skończył i pora iść z powrotem.

„Cóż – pomyślał terapeuta – mam już mały, ale zawsze jakiś krok naprzód. Dam mu dwa dni i ponownie zaplanuję wizytę. Nie od razu Rzym zbudowano”.

Gdy wracali, po raz pierwszy miał cień nadziei, że uda mu się dotrzeć do tego młodego człowieka, nim będzie dla niego za późno. Wiatr owiewał im twarze, a park tonął w śpiewie ptaków. Po dotarciu pod drzwi dworku blondyn wymówił się rozmową na Skypie i poszedł do pokoju. Terapeuta spojrzał na zegarek – spacer trwał niecałą godzinę, do następnej wizyty zostało mu prawie piętnaście minut. W tym czasie musiał zrobić notatki do kartoteki. Był zadowolony ze spotkania, musi jedynie przemyśleć taktykę działania z tym chłopakiem i powinno być dobrze. Jak mawiał Theodore Roosevelt, którego biografię właśnie czytał: „Bez wątpienia, najlepszą nagrodą, jaką oferuje życie, jest ciężka praca nad czymś, co jest tego warte”. I ten typ rozumowania jak najbardziej mu odpowiadał.

Następną pacjentką była rudowłosa Marzena, kobieta-mechanik, na co dzień zapracowana właścicielka agencji fotomodelek i modeli. Do sukcesu doszła ciężką pracą, ślęcząc po godzinach nad kolorowymi pismami. Dziś jej agencja miała wpływy w branży w kilku krajach, w tym w Paryżu i Mediolanie, co na firmę, która zaczynała w niewielkim miasteczku, było naprawdę sporym osiągnięciem. Dynamiczny rozwój firmy wpłynął na jej życie rodzinne. Jej mąż był zawodowym fotografem, zajmował się wyszukiwaniem nowych twarzy. Choć podejrzewała go o zdrady, jednak przez wiele lat nie potrafiła niczego się doszukać. Powód tego był prosty – szukała tam, gdzie nie trzeba. Sądziła, że jej rywalkami są piękne nastoletnie boginie, które jej ślubny przyprowadzał do firmy. Okazało się inaczej – rywalami okazali się modele. Tego dla wychowanej w katolickiej rodzinie kobiety było już za wiele. Zresztą nikt się zbytnio jej nie dziwił. Już dużo wcześniej lubiła rozładowywać napięcie związane ze stresem między pokazami kolejnymi kieliszkami trunków, łącząc je z garściami antydepresantów, które skwapliwie przepisywał jej prywatny psychoterapeuta. Tak więc kiedy wyszła na jaw sprawa z upodobaniami jej męża, po burzliwej rozmowie, w której oczywiście do końca się wszystkiego wypierał, co jedynie ją rozwścieczyło, dała wyraz złości, niszcząc praktycznie całą kryształową kolekcję poprzez rzucanie nią na wszystkie strony. Po kilku dniach zażyła wszystkie, jakie miała, dostępne tabletki, popijając je alkoholem. Obudziła się po paru dobach. Została sądownie skierowana na obserwację psychiatryczną. Jako osoba posiadająca odpowiednie środki na koncie wylądowała w ośrodku w dworku. Przebywała tam od ponad trzech miesięcy. Po początkowych oporach zaprzyjaźniła się ze starszą panią. Miały wspólny temat – była fotomodelka i właścicielka firmy zajmująca się taką tematyką. Po pewnym czasie zostały bliskimi przyjaciółkami. Ich przyjaźń nieznacznie ucierpiała jedynie wtedy, gdy Marzena poznała pracującego w dworku mechanika. Młodszy od niej o dziesięć lat, zajmował się reperowaniem wszelkich urządzeń mechanicznych, zaczynając od samochodów, a na najprostszych urządzeniach służących do parzenia porannej kawy kończąc. O początkach tego romansu niewiele było wiadomo, jednak poza łóżkowymi ekscesami połączyła ich pasja do naprawy samochodów. Okazało się, że już dużo wcześniej pod nieobecność męża, kiedy zostawała w domu sama, Marzena lubiła grzebać w silnikach jego skromnej kolekcji składającej się z kilku samochodów, m.in. porsche 911 koloru czerwonego, w którym wręcz uwielbiała majstrować. Robiła to oczywiście w wielkim sekrecie, gdyż mąż byłby zdolny ją zabić, gdyby odkrył dłubiącą przy jego cudach żonę, która z zapałem poświęcała się nowemu hobby. Raz jedynie udało mu się wywołać wielką radość w sercu cichego mechanika, gdy podchmielony na przyjęciu stwierdził przy wszystkich znajomych, że ma takie oko w wyborze zakupionych samochodów, że dokładnie nie pamięta, kiedy ostatni raz był u mechanika. Pękała z dumy – to był jej sekret, zresztą jedyny. Jednak sekretu męża nie dało się do tego porównać. Decyzja o rozstaniu była nieodwołalna. Romans Marzeny z mechanikiem w ośrodku kwitł, terapia przebiegała praktycznie bez przeszkód. Wypis do domu był tylko kwestią czasu.

Jako że w ośrodku zarówno psychologowie, jak i terapeuci nie mieli z góry określonych sztywno zasad pracy, każdy indywidualnie podchodził do kwestii metody przeprowadzania pacjenta przez walkę z nałogiem. Często też bywało, że prowadzono cichą rywalizację, jednak na zdrowych zasadach. Głównym celem było niesienie pomocy i na tym się skupiano. Osobiście Paweł nie przepadał za przeprowadzaniem rozmów zza biurka, jak to bywało dawniej. Uważał to za przeżytek kojarzący się raczej z rozmową szefa z podwładnym. Więcej od takich rozmów potrafił dać motywujący filmik w internecie, na przykład przedstawiający nowoczesną psychologię dostępną dla każdego. Dlatego z rudą Marzeną postanowił umówić się w niedalekiej kawiarni na obrzeżach miasta. Skończył zapisywać kartotekę blondyna. Zerknął przez okno – obok jego samochodu stała już kobieta gotowa do drogi. Złapał teczkę i zamknął drzwi gabinetu, po czym zszedł na dół. Zdejmując marynarkę z wieszaka, spojrzał na portret młodego właściciela dworku nad kominkiem. „Ciekawe, o czym on wtedy myślał, co czuł” – przeszło mu przez myśl. Tego rodzaju pytania czasem przechodziły mu do głowy w różnych momentach jego życia.

Pogoda jak najbardziej dopisywała, słońce dodawało pozytywnej energii. Ruda prezentowała się naprawdę świetnie, ubrana w dwuczęściowy kostium ze spódniczką odsłaniającą kształtne nogi w dopasowanych idealnie pantoflach. Fryzura, której nie mógł zaszkodzić nawet huragan, delikatny makijaż i perfumy o świeżym, cytrusowo-owocowo-kwiatowym zapachu, od którego poczuł delikatny zawrót głowy. Nie można było jej nic zarzucić, wyglądała naprawdę pociągająco.

– Pozwolisz, że poprowadzę? Tak dawno nie siedziałam za kółkiem. – Jej zielonkawe oczy wpatrywały się w jego źrenice. – Proszę – dodała.

W zasadzie to nie za bardzo miał na to ochotę. Niecałe pół roku temu kupił w salonie nowe volvo. Wpłacił jedynie połowę, resztę dopłacał co miesiąc. No ale czego się nie zrobi z chęci posiadania tego typu samochodu?

– Jasne, proszę. – Wręczając kluczyki, dostrzegł na jej twarzy jakby cień uśmiechu kojarzącego mu się z lisem. Po chwili jednak nieprzyjemne wrażenie zniknęło i siedzieli razem na wygodnych, wyprofilowanych, skórzanych fotelach, z tym że on po stronie pasażera, co wydało mu się dość nietypowe. Samochód był ubezpieczony, więc w zasadzie nie istniały powody do obaw. Cichy pomruk dieslowskiego silnika, kojąca muzyka płynąca z głośników. Tym razem w odtwarzaczu płyt znalazła się jedna z jego ulubionych piosenkarek – Mari Boine. Droga minęła szybko, bez jakichkolwiek problemów. Nie zamienili ze sobą ani słowa, kobieta skupiona była na drodze i słuchała muzyki. On natomiast starał skupić na otaczającym ich lesie, choć czasem spojrzenie mimowolnie uciekało mu w stronę odsłoniętych kolan Marzeny. No cóż, był profesjonalistą, tak więc nie mógł zbytnio pozwolić sobie na romansowanie z pacjentką. Rozumiał to doskonale, medycyna znała wiele przypadków zrujnowanych karier z tego powodu. Towarzyszka podróży zaparkowała z wprawą na małym parkingu przed kawiarnią. Na podjeździe stały jedynie niebieski ford oraz czarny motocykl typu chopper marki Honda, z którego kierownicy zwisały czarne skórzane rzemienie.

Budynek kawiarni był niewielki, wykończony brązową imitacją cegły, z ogromnymi oknami, przez które wyraźnie było widać przytulne wnętrze. Wchodząc, mijało się dwie ogromne donice z kwiatami, a nad głową wisiała lampa w kształcie średniowiecznego kaganka. Za barem na stołku siedziała drobna, szczupła kobieta w kwiecie wieku. Przeglądała kolorowe czasopismo, na nosie miała okulary w plastikowych ramkach. Na ich widok uśmiechnęła się, odkładając magazyn na bok. Oboje zamówili tę samą kawę zbożową z ubitym świeżym mlekiem. Paweł przepadał za taką właśnie kawą i często ją zamawiał. Ona natomiast stwierdziła, że chętnie spróbuje. Usiedli przy niewielkim stoliku w głębi sali, mając widok na całe pomieszczenie oraz na to, co znajdowało się za oknem. Z parujących porcelanowych kubków unosił się miły zapach, a na podstawkach barmanka położyła po kruchym ciastku z malinową marmoladą.

Atmosfera zrobiła się przyjazna, w sam raz na przeprowadzenie długiej rozmowy. Kobieta odezwała się pierwsza:

– Myślę, że pobyt tutaj dobrze mi zrobił. Odpoczęłam i czuję się świetnie.

– To dobrze, widać poprawę. Nim się obejrzysz, wrócisz do domu i zaczniesz nowe życie.

– Wiem, wiem – przytaknęła. Ująwszy filiżankę, wpatrywała się w mlecznobrązowy napój. – Wiesz, tak sobie myślę, że nie bardzo będę miała chyba ochotę wracać do starego zajęcia. No rozumiesz, firma… Czuję się już tym wypalona. Firma prosperuje super, a ja chciałabym już odpocząć od tego wszystkiego. Te ciągłe telefony, stres. Chciałabym się realizować w czymś innym. – Spoglądała mu głęboko w oczy, uśmiechając się leciutko kącikiem ust.

– Chcesz zostać mechanikiem zawodowym – pozwolił sobie na żart.

Odpowiedziała szerszym uśmiechem.

– Hej, wiem, do czego zmierzasz. Lubię samochody, no wiesz, nie czuję się gorsza z tego powodu, że jestem kobietą z takim hobby. Ale nie martw się, nie zamierzam postawić warsztatu samochodowego, aby udowadniać całemu światu, że mogę być w tym dobra – dodała z przekąsem, patrząc lekko zadziornie.

– Nie o to mi chodzi. A co zamierzasz, jeśli to nie tajemnica, dalej robić? – zapytał, zdając sobie sprawę, że raczej nie była kobietą, która by się za ten żart obraziła.

– Poczyniłam pewne kroki. Finansowo niczego się nie obawiam, mój wierny pracownik, który jest ze mną od początku, chętnie poprowadzi firmę, a ja dostanę procent z dochodów. Raczej myślę o ułożeniu sobie życia na nowo. Może dzieci z czasem… Z moim mężem nie mieliśmy zbytnio na to czasu, ciągle firma była ważniejsza, to było takie moje dziecko. Zegar tyka, jeśli nie teraz, to później będzie za późno – mówiąc to, stopniowo odwracała od niego wzrok i przeniosła spojrzenie za okno. Jej twarz nabierała spokoju, wyrażając lekką zadumę.

Terapeuta przyglądał się jej uważnie i zrobiło mu się jakoś cieplej na sercu. Zawsze się cieszył, gdy terapia posuwała się do przodu. To nadawało sens jego pracy i było źródłem motywacji. Lubił swoją pracę, poważnie traktował zawód, choć zdawał sobie sprawę, że nie zostanie Matką Teresą czy też genialnym terapeutą. Jednym osobom jego metody służyły, inni wybierali kogoś innego. Tak to już jest. Ale nie przeszkadzało mu to zupełnie w pracy nad sobą, by być lepszym w tym, co robił. Dlatego uważnie śledził wszelkie nowinki, wypracowując własne metody, podobnie jak jego koledzy po fachu. Zawód wybrał przypadkiem, w przeszłości chciał zostać zawodowym muzykiem. Pobierał nawet lekcje gry na skrzypcach. Do dziś chwali sobie klasykę. Zasłuchiwał się w utworach Bacha czy Mozarta, z lampką czerwonego wina zagłębiony w rozmyślaniach nad sensem życia, różnych jego kolejach, pokręconych wyrokach losu. Z czasem grę na skrzypcach wyparła miłość do pisarstwa. Zaczynał wiele razy od różnego rodzaju gatunków. Stanęło na tym, że poszedł na studia, po cichu pisząc poradnik dla osób uzależnionych od różnych substancji. Cóż, marzyła mu się raczej literatura innego gatunku, coś w stylu Dostojewskiego, lubił też nowych pisarzy, między innymi japońskiego Haruki Murakamiego. Lepszy rydz niż nic, przynajmniej pisał coś, na czym się znał. Tak to sobie wytłumaczył, po cichu żywiąc nadzieję, że może choć na emeryturze uda mu się napisać powieść.

Słuchając opowieści rudej, sam niebezpiecznie się rozmarzył, lecz z tego stanu wyrwał go dźwięk sygnału w telefonie. Wyjąwszy telefon z kieszeni marynarki, rzucił okiem na wyświetlacz. Dzwonił jego przyjaciel jeszcze z czasów szkolnych. Ściszył dźwięk, dając do zrozumienia, że teraz słucha i postanawia oddzwonić później. Telefon zamilkł, by ponownie zasygnalizować połączenie. Wpatrywał się w niego, nie bardzo wiedząc, co zrobić.

– Możesz odebrać, nie obrażam się o takie rzeczy. Sama wiele razy tak robiłam. Może to coś ważnego.

Telefon zdążył zamilknąć, a właściwie przestał świecić się wyświetlacz. Chwilę później ponownie zasygnalizował połączenie. Cholera, to coś poważnego. Przyjaciel nigdy tak nie robił.

– Odbierz ten telefon.

Nacisnął zieloną słuchawkę i do jego uszu dobiegł lekko podenerwowany głos przyjaciela.

– W końcu! Sorry, że przerywam, ale musimy porozmawiać i to szybko. – Ton głosu nie pozostawiał złudzeń. Musiało się stać coś poważnego. „Pewnie problemy z żoną” – zawyrokował Paweł.

– Przepraszam, dasz mi chwilkę? – zwrócił się do Marzeny.

– Jasne, zaczekam tu na ciebie. Idź, o mnie się nie martw, poradzę sobie – odparła z uśmiechem.

Wstał od stolika i ruszył w stronę drzwi wejściowych. W słuchawce przyjaciel niczym górski potok zalał go informacjami. Wychodząc, zdążył tylko zerknąć na rudą. Siedziała, przypatrując mu się i mrużąc przy tym oczy. Nim się spostrzegł, opowieść przyjaciela pochłonęła go całkowicie. Okazało się, że jest w tarapatach po uszy. W klubie tenisowym poznał dyrektora firmy ubezpieczeniowej. Szybko się zaprzyjaźnili. Okazało się, że mają podobne zainteresowania. Ich żony także się zaprzyjaźniły. Spędzali dużo czasu ze sobą, organizowali wspólne wypady na wakacje. Po jakimś czasie dyrektor wpadł na genialny pomysł, by podreperować budżet – mieli potem wspólnie kupić jacht i wyruszyć w rejs dookoła świata. Poznał handlowca z Ameryki sprowadzającego luksusowe samochody do Europy. Znalazł też pośrednika, który zgodził się sprzedawać te samochody w swoich komisach. Jedyne, co trzeba było zrobić, to kupić dużą partię tych samochodów i zaczekać na nie – miały przypłynąć transportowcem z Nowego Jorku. Obaj w sekrecie wypłacili całe oszczędności i zaciągnęli kredyty pod hipotekę. Interes miał przynieść sporo gotówki, wystarczyłoby, żeby kupić jacht, pospłacać kredyty i jeszcze zostałoby na podróż dookoła świata. Polecieli nawet do Stanów dograć szczegóły. Pośrednik był Irlandczykiem z pochodzenia. Obejrzeli transport samochodów. Były to auta zaledwie kilkuletnie. Sprawdzili firmę w internecie. Wszystko musiało wypalić. Wpłacili gotówkę i oczekiwali na transport. Gdy kontenerowiec dopłynął do portu, czekali z umówionym pośrednikiem. Wszystko się dobrze układało, wystarczyło poczekać, aż samochody znajdą szczęśliwych nabywców. Auta przetransportowano do komisów. Dopiero gdy tam dotarły, okazało się, że wszystkie są kradzione. Byli w poważnych tarapatach. Pośrednik ledwie się zgodził, żeby nie zawiadamiać policji, jednak kazał zabrać samochody ze swoich salonów. Nie mieli więc pieniędzy, a za to cały transport kradzionych aut. Dyrektor posiadał małą działkę z domkiem letniskowym, więc tam ukryli kłopotliwy ładunek. Byli spłukani, a żony, gdyby się dowiedziały, mogły ich pomordować. Nie wspominając już o konsekwencjach... Postanowili opchnąć ładunek dalej. Gdyby zgłosili to na policję, straciliby i ładunek, i pieniądze. Chyba że udałoby się złapać Irlandczyka, i to pod warunkiem że posiadałby gotówkę, aby im ją zwrócić. Najprawdopodobniej był podstawiony, bo ślad po nim zaginął. Telefon zamilkł, firma nie istniała. Nim się obejrzą, ktoś może się zainteresować stojącymi na działce samochodami. Tak więc mogli mieć jeszcze większe problemy z prawem.

Sytuacja była naprawdę niewesoła, przyjaciel był załamany. Rozmowa trwała ponad pół godziny. Umówili się wieczorem, po skończonej pracy, w barze w mieście. Dyrektor miał tam też być. Tym razem nie zapowiadało się to na miłą pogawędkę przy drinku.

Mężczyzna się rozłączył i spojrzał na zegarek. Ruda mogła być zła. Jakby nie było, to teraz był przecież w pracy. Wszedł do kawiarni, barmanka uśmiechała się do niego. Ruda siedziała wyprostowana, wpatrując się w okno, a gdy podchodził do stolika, na jej twarzy pojawił się uśmiech. „To dobry znak” – pomyślał. Starał się szanować czas podopiecznych. Tym razem sytuacja była naprawdę pogmatwana.

– Przepraszam, że tyle mnie nie było, ale bardzo dobry znajomy ma poważne problemy.

– Nie ma sprawy, ja to rozumiem. Proszę się nie przejmować.

Usiadł przy stoliku, na którym stały filiżanki kawy, a w popielniczce było kilka niedopałków.

– Dziękuję za zrozumienie. – Przyglądał się jej. Nie sprawiała wrażenia urażonej. „Tyle choć dobrze, nadrobię następnym razem” – przeszło mu przez myśl. Z głośników wydobywała się przyjemna rytmiczna muzyka jazzowa, pasująca jak ulał do stylu kawiarni.

– Pan to jest taki, że chce wszystkim pomóc. Podziwiam i obserwuję pana od dawna. Żonka musi być szczęśliwa. – Spojrzała wymownie na jego obrączkę na palcu. – Do tego jesteś przystojny. Lubię takich facetów.

Poczuł, jak jej stopa wędruje po jego nodze. Coś mu nie grało. Potrzebował chwili, aby go olśniło. Spojrzał jej w oczy – były błyszczące, a wyraz twarzy rozanielony. Była urżnięta w trupa. Odwrócił się w stronę barmanki. Początkowo był na nią zły, ale z drugiej strony skąd miała wiedzieć, że ma nie sprzedawać alkoholu Marzenie?

– Piłaś? – zapytał bez sensu. To akurat było widać jak na dłoni.

– Czy to ważne? A ty nigdy nie pijesz? Poza tym czuję się świetnie, mały kieliszek jeszcze nikomu nie zaszkodził. – Tych kieliszków było znacznie więcej, tego był pewien.

– Może wyjdziemy na zewnątrz i pojedziemy do kliniki? – powiedział, starając się nadać głosowi spokojny ton.

– Po co? Mnie się tu dobrze siedzi! Porozmawiajmy tym razem o tobie, dla odmiany. Opowiedz, co lubisz robić, jak ci mija życie. Masz jakieś problemy? Teraz ja będę twoją terapeutką. – Jej twarz przybrała smutny wyraz, a oczy zaszkliły się łzami. Coś musiało się stać. Wcześniej wyglądała na radosną, jakby wszystko było w porządku.

– Co się stało, że się napiłaś?

– Nic się nie stało. Po prostu chciałam się napić. Miałam na to ochotę.

– Naprawdę? No, skoro tak twierdzisz, to tak musiało być.

– Żebyś wiedział. A co cię to zresztą obchodzi? – Jej głos przybrał agresywny ton, by po chwili się załamać.

– On mnie zostawił i wrócił do byłej. Wiesz, jakie to smutne, jak mnie zranił? Ja… ja chciałam z nim sobie poukładać życie na nowo. – Po jej policzkach popłynęły łzy.

Zrobiło mu się głupio. Z jednej strony był zły na nią, ale bardziej był wściekły na siebie. Gdyby tu siedział, nie doszłoby do tego. Pewnie dostała telefon, gdy go nie było. Myślał gorączkowo, jak rozwiązać tę sytuację.

– Rozumiem, że twój świat się zawalił.

– Nic nie rozumiesz. Dopiero wyszłam na prostą. Poczyniłam kroki, byśmy byli razem. Wystąpiłam do sądu z pozwem o rozwód, a on dzwoni, że chce się pożegnać, bo ją kocha. Jesteś w stanie to zrozumieć? – Głos jej się podnosił, głowa opadła, jakby wyrzucenie tego z siebie wymagało od niej wiele wysiłku.

Miał ochotę wstać i ją po prostu przytulić. Wyglądała naprawdę na przygnębioną, makijaż jej się rozmazał, tworząc na policzkach czarne kreski. Nie bardzo wiedział, co ma na to odpowiedzieć, postanowił więc, że wysłucha jej opowieści do końca. Spojrzał tylko przelotnie na zegarek. „Odłożę kolejną wizytę” – pomyślał. Trochę jej przejdzie upojenie i postara się ją naprowadzić na dobre tory. Choć będzie trudno, bo zranione serce i odrzucenie to naprawdę poważna sprawa dla każdego.

– Nie wiem, co mam robić, jak mam sobie z tym poradzić. Już nigdy się nie zakocham? – pytała jakby siebie samą. – Ja chcę, żeby on był mój… Od razu go pokochałam.

Kompletnie nie wiedział, co odpowiedzieć. Nie bardzo zdawał sobie sprawę, jak wyglądałaby możliwość odzyskania tego mężczyzny.

– Może jeszcze wróci, może to nic straconego – zaryzykował stwierdzenie. W jej oczach zatliła się jakby iskierka nadziei. – W życiu niczego tak naprawdę nie da się przewidzieć, poza tym odgrzewane związki różnie się kończą – ciągnął, starając się ją podnieść na duchu. – Czasem tak jest. Myślę więc, że jeszcze nic straconego. Czasem coś, co z pozoru na początku wydaje się straszne, później, po odpowiednim czasie, układa się w nową całość i nawet nie pozostaje ślad po dzisiejszych łzach. – Nie wiedział, skąd przyszły mu te słowa, ale naprawdę starał się ją pocieszyć. Zresztą po cichu wierzył, że tak będzie. Przypatrywała mu się z uwagą, chłonąc jego słowa niczym gąbka. – Tak już jest w życiu.

– Dokładnie – dodała. – No tak, już nieraz miałam takie krytyczne momenty w życiu, a zawsze jakoś wychodziłam na prostą. I nawet tego później nie pamiętałam.

– Po nawet najgorszej burzy wychodzi słońce – podsumował. Jego słowa, a właściwie to, do czego sama doszła, dodały jej energii. Wyciągnęła z torebki paczkę papierowych chusteczek higienicznych i małe podręczne lusterko w różowym kolorze. Delikatnymi ruchami ścierała rozmazany makijaż, po czym wstała od stolika.

– Muszę przypudrować nos. Pozwolisz, że tym razem ja ciebie zostawię na chwilkę?

– Oczywiście.

– Wrócę szybciej, niż zdążysz się upić.

Uśmiechnął się do niej, odsłaniając zęby w uśmiechu. Jeśli stać ją na żart, to musiało jej się polepszyć. Miał w duchu taką nadzieję. Spojrzał za okno – słońce rozświetlało chodnik. Spacerowym krokiem przechodziła ulicą młoda dziewczyna przy kości. Jej strój przyciągał uwagę, musiała mieć naprawdę dobry gust. Zauważył mimochodem, że w ręce niosła małego pieska niczym największy skarb. Musiała go naprawdę kochać. Jakby cały świat nie miał znaczenia i nic nie mogło im przeszkodzić w rozkoszowaniu się wspólnym spacerem.

Ruda nie kłamała. Nie minęło zbyt wiele czasu, gdy zobaczył ją wychodzącą z toalety. I przyznał w duchu, że nie było widać śladu po rozmazanym makijażu. Prezentowała się naprawdę świetnie, piękniej niż wcześniej. Jedynie lekko się zataczała – musiała jednak wypić sporą dawkę alkoholu.

– Cóż, masz rację, jeszcze o niego powalczę.

– I sam przyjdzie, i na kolanach, i to z największym bukietem kwiatów na świecie – dodał bez namysłu.

Odpowiedziała uśmiechem, wpatrując mu się w źrenice.

– To może jednak pojedziemy do ośrodka? – Dostrzegł na jej twarzy bunt. – Ale najpierw napijemy się po kawie, tak na wzmocnienie. Pozwolisz, że zamówię?

– To już lepiej.

– Dla ciebie czarna z ogromną dawką cytryny. Witaminy ci się przydadzą.

Podszedł do baru i złożył zamówienie. Barmanka, robiąc kawę, uśmiechała się pod nosem. Sobie wziął espresso, przyda mu się zastrzyk energii. Jej filiżanka była sporych rozmiarów, a kawa z dodatkiem świeżo wyciśniętych cytryn. Postanowił porozmawiać trochę na własny temat, aby odwrócić uwagę kobiety od jej problemów. W trakcie gdy ubywało kawy, opowiedział kilka zabawnych momentów ze swego życia. Atmosfera rozluźniła się na tyle, że Marzena pokładała się co rusz ze śmiechu. Ubarwiał czasem opowieści, jak to miał w zwyczaju. Tak więc gdy dopili kawę, kobieta była w doskonałym humorze i bez większego protestu dała się zaprowadzić do samochodu. Posadził ją grzecznie jak małą dziewczynkę na siedzeniu, zapiął pasami i zasiadł za kierownicą. Niebo raziło wręcz błękitem, jedynie przecinał je samolot, ciągnąc za sobą biały ślad i znacząc tak swoją drogę. Mężczyzna zmienił płytę w odtwarzaczu na taką z żywszą muzyką i ruszyli w drogę.

– Dziękuję. Czuję się jak po rozmowie z najlepszym przyjacielem – powiedziała, przeczesując mu dłonią włosy, po czym nachyliła się w jego kierunku, muskając go ustami po szyi. Poczuł, jak po ciele przechodzą mu dreszcze. Zmrużyła oczy i niespodziewanie przytknęła wargi do jego ust. Były miękkie niczym jedwab. Poczuł zapach jej włosów. Nie był w stanie się przeciwstawić i odwzajemnił pocałunek. Ich języki się spotkały. Poczuł falę erotycznego podniecenia, które pochłonęło go niczym ogień. Gdy samochód niebezpiecznie skręcił, spróbował zapanować nad kierownicą. Na nic się zdały jego wysiłki. Przed oczyma zafalowały mu jej włosy. Samochód zatrząsł się jedynie na wybojach, podrygując. Jej ciało zwisało na pasach. Podniosła głowę i popatrzyła nieprzytomnym wzrokiem. Nic się jej na szczęście nie stało. Dopiero byłby problem! Niestety, samochód stał przekrzywiony w rowie. Ten dzień można była zaliczyć do nietypowych w pracy.

– Nic ci nie jest?

– Nie. – Odgarnęła włosy ręką. – Ale autko to będziesz mieć do naprawy. Wiesz, może otworzę ten warsztat samochodowy. Będziesz mieć zniżkę.

Uśmiechnął się, mimo że nie było mu do śmiechu. Miała jednak poczucie humoru. Teraz jechał nie tylko z podpitą podopieczną, ale jeszcze rozwalonym wozem. Wysiadł, by ocenić szkody. Reflektor był uszkodzony i pęknięty zderzak. Jak ma to wytłumaczyć? Jak się to rozniesie po ośrodku, to będą plotki.

– Nic się nie martw, musimy wspólnie wymyślić jakąś dobrą wersję wydarzeń i będzie po kłopocie.

– No tak, wypadki się zdarzają. A ciebie dyskretnie odprowadzę do pokoju i pójdziesz grzecznie spać.

– Słowo honoru, nic nie powiem. – Przytknęła palec do warg. – I to, co się stało między nami, też będzie tajemnicą. Poniosła nas atmosfera.

– Dokładnie, też tak myślę. Choć nie żałuję, bo dobrze się całujesz. Mam nadzieję, że tobie też się podobało.

– Było nie najgorzej. To będzie nasz sekret. – Uderzyła go dłonią w głowę.

– Co ma znaczyć nie najgorzej? – Uśmiechnął się do niej, wzdychając z przekorą. – I tak wiem, że ci się podobało. Okej, nigdy tego nikomu nie powiemy. Sekret to sekret.

Na szczęście silnik był sprawny i bez przeszkód wyjechali na jezdnię. To był plus posiadania SUV-a. Nie dał tego poznać po sobie, ale było mu szkoda auta. Cóż, było w końcu ubezpieczone. Reszta drogi minęła bez przeszkód. Z głośników leciała muzyka. Ruda siedziała grzecznie, wpatrując się w widok za oknem.

Terapeuta podjechał pod dworek, parkując z boku budynku, tuż pod drzewami, przodem, by zasłonić szkody. Przy odrobinie szczęścia nikt z personelu tego nie zauważy. Do pokoju zaprowadził Marzenę bocznym wejściem, modląc się po cichu, by nikogo nie spotkać. Na razie wystarczy mu przygód na ten dzień. Otwierając drzwi, spojrzała mu jeszcze raz przeciągle w oczy i przyłożyła palec do ust. Pomyślał, że dobrze by było, żeby ona nigdzie już dziś nie wychodziła. Pozostawało mu tylko mieć nadzieję, że położy się spać. Schodząc po schodach, przeczesał włosy. Całuje się naprawdę świetnie, to musiał przyznać. Nie był pewien, jakby to się skończyło, gdyby nie ten wypadek. Wziął głęboki oddech i ruszył do swojego gabinetu. Usiadł, kończąc codzienne zapiski, jak to miał w zwyczaju. Za oknem błękit nieba zasłoniły kłęby chmur, przez które gdzieniegdzie przebijały się promienie słońca. Gdy skończył pisać, z cichym westchnieniem zszedł do samochodu, obejrzał dyskretnie szkody powstałe po przejażdżce. „Nie jest najgorzej” – przeszło mu przez myśl. „Zostawię auto u blacharza na jeden dzień i powinno być dobrze”. Nieopodal, stojąc w trawie, przyglądał mu się kruk. Dieslowski silnik zaczął miarowo pracować. Za pierwszym razem w kabinie było jedynie słychać jego szum, po czym z głośników popłynęła muzyka. Nawet nie wiedział, jaką stację radiową wybrał, tak był pochłonięty spotkaniem z przyjacielem. Jadąc na nie, postanowił, że zje coś w pobliskim barze z chińskimi daniami. Bar był niedrogi, a jedzenie w nim bardzo dobre. Lubił czasem pojechać gdzieś i zjeść coś innego dla odmiany. Podjeżdżając na niewielkich rozmiarów parking, był w dość dobrym nastroju. W radioodbiorniku leciał nastrojowy kawałek Piaska. Wysiadając z samochodu, rzucił okiem na spacerującą parę. On w ciemnoniebieskim garniturze, ona w kremowej kreacji i w dobranych kolorystycznie eleganckich pantoflach, ze skórzaną torebką i delikatnym jedwabnym szalem. Prezentowali się naprawdę ładnie. Mimo że było już dobrze po godzinie szesnastej, było ciepło i temperatura wręcz idealna. O tej godzinie słońce nie prażyło tak niemiłosiernie. Do tego od czasu do czasu powiewał delikatny wiatr. Z progu baru do jego nozdrzy, niczym najpiękniejsze kwiatowe perfumy na świecie, dotarły zapachy orientalnych przypraw i smażonych potraw. Odurzony tymi woniami poczuł, jak żołądek ściska mu się z głodu. Musiał się wręcz powstrzymywać, by nie rzucić się bez opamiętania na stojące potrawy. Podszedł do stolika i jak na zawołanie pojawił się niewielkiego wzrostu kelner, mający azjatyckie rysy twarzy. Zamówił butelkę zmrożonej wody mineralnej, podobno uzyskiwanej z lodowców Arktyki. Tak przynajmniej zachwalał kelner. Na początek zjadł zupę z kraba, po czym kaczkę w sosie i żółty ryż zasmażany z jajkiem, do tego smażone warzywa. Co rusz popijał wodę. Nie bardzo widział różnicę w smaku, jednak z lodem, po całym dniu w upalnym słońcu, jej orzeźwiający smak był naprawdę miłą odmianą. Z pełnym brzuchem poczuł, że najchętniej położyłby się na krótką poobiednią drzemkę. Niestety, zamiast tego zamówił filiżankę mocnego espresso, po czym zapłacił i wstał. Na niewielkim talerzyku tuż obok paragonu zostały trzy monety. Jak to miał w zwyczaju, zostawił napiwek. Gdy był młodym chłopakiem, pracował jako kelner i zdawał sobie sprawę, jak niewdzięczny jest to zawód i do tego nisko opłacany. Kelner ukłonił się elegancko i zabrał się za sprzątanie stołu.

Po chwili Paweł siedział już w samochodzie, puścił muzykę. Tym razem przygrywała folkowa kapela Faun i do tego leciał jego ulubiony utwór. Musiał przyznać, że pomimo ciężkiego dnia humor mu się nieco poprawił. Przecież nie ma sytuacji bez wyjścia, nawet po największej burzy wychodzi słońce.

Terapeuta z przyjacielem umówili się w centrum miasta, w niewielkim pubie o wdzięcznej nazwie „Pod Kogutem”. Nie wiadomo, czemu właściciel uznał, że taka nazwa lokalu będzie odpowiednia. No może dlatego, że lokal cieszył się dobrą sławą, bo był najdłużej czynny, tzn. do białego rana. Do centrum jechał wolno, zgodnie z przepisami. Gdy do pubu miał około piętnastu minut pieszo, podjechał do niewielkiego strzeżonego parkingu. Zaparkował pomiędzy sportową wersją mercedesa a rodzinnym wygodnym kombi. Wysiadając z auta, poczuł chłodniejszy wiatr na twarzy. Nie wiadomo czemu skojarzył mu się z morską bryzą. Choć na urlopie nie był już od dawna, a nad morzem był po raz ostatni jako dziecko, z rodzicami. Idąc w zamyśleniu, uśmiechnął się do siebie na wspomnienie tych niezapomnianych chwil. Zerknął na zegarek – przyjaciel miał być za niecałe pół godziny, a on stał już przed drewnianymi drzwiami lokalu. Były w kolorze ciemnej zieleni. Przed wejściem rosło wiele kwiatów, aż do przesady, wszędzie stały donice o najprzeróżniejszych kształtach. Kwiaty kwitły bujnie, ciesząc oko kolorami i drażniąc delikatnym zapachem. W oknach lokalu oprócz kwiatów znajdowały się białe firany, sięgające do połowy szyby. Paweł sięgnął do zdobionej, mosiężnej klamki, która od ciągłego dotyku niezliczonej liczby odwiedzających pub ludzi była wręcz wypolerowana, tak że odbijało się w niej słoneczne światło. Wszedł do lokalu. Było pustawo, jedynie z boku siedziała para zakochanych nastolatków, wpatrujących się w siebie niczym kot w apetyczną mysz, która nie ma gdzie uciec.

Bar podzielony był na dwie części. Pośrodku postawiono bufet oraz kilka nalewaków do piwa beczkowego. Obok nich stał barman w śnieżnobiałej koszuli i z czarną muszką. Dość rzadki ubiór w tych czasach. Widocznie w tym lokalu czas stanął w miejscu. Obok barmana stała drobna blondynka w krótkiej spódnicy. Włosy miała związane niczym zalotna lolitka, choć na oko mogła mieć około osiemnastu lat. Na jej twarzy malował się uśmiech, lecz widać było, że bardziej interesowała ją miła pogawędka z barmanem niż skromna osoba Pawła. „Cóż, lata lecą, to i dziewczyny będą spoglądać coraz rzadziej” – przyszło mu na myśl. „Poza tym jestem tu zupełnie z innego powodu”. Przyjaciela jeszcze nie było, usiadł więc w rogu przy ciężkim, drewnianym stole, mając przed sobą widok za oknem. Po chwili pojawiła się kelnerka. Zamówił lampkę wytrawnego czerwonego wina. Po tak sutym obiedzie dobrze mu zrobi na trawienie. Blondynka, stawiając przed nim lampkę wina, spojrzała mu z ciekawością w oczy. Nie spuścił wzroku, więc trwali tak, wpatrując się sobie przez moment w oczy. Miała śliczny kolor tęczówek – błękit gdzieniegdzie przechodzący w turkusową zieleń. Niczym na komendę spuścili oboje wzrok. Bądź co bądź byli obcymi dla siebie osobami i takie wpatrywanie się w siebie mogło doprowadzić do dość krępującej sytuacji. Kelnerka oddaliła się, jakby płynąc. Spróbował wina – miało cierpki smak. Lubił takie, twierdząc, że wino było jednym z najlepszych wynalazków w czasach starożytnych. Za oknem niewiele było widać, bo kwiatowy ogród jakby chronił specyficzny charakter lokalu przed światem z zewnątrz. Był w nim kilka razy, choć nie gustował ostatnio w wychodzeniu z domu. Wolał ciszę, a po pracy, zwłaszcza latem, siedział na ganku i słuchał tętniącej życiem natury. Często czytał w takich momentach książkę. Z wiekiem bardziej ceni się święty spokój niż imprezowe życie. Dom, w którym mieszkał, był wolno stojącym budynkiem niewielkich rozmiarów. W całości zbudowany był z drewnianych bali, co dodawało mu niecodziennego uroku. Nie miał własnego ogrodu, co było wręcz profanacją w tej okolicy. Na działce z domem zamiast skoszonej równo trawy stało kilka drzew. Można powiedzieć, że był to niewielkich rozmiarów las. Otóż Paweł pewnego dnia stwierdził, że zostawi wszystko tak jak jest, dosadził jedynie kilka drzew. W sypialni miał przesuwane szklane drzwi. Lubił budzić się rano, słysząc melodyjny śpiew ptaków – taki mały kontakt ze środowiskiem naturalnym.

Pogrążony w rozmyślaniach prawie przegapił przyjście przyjaciela z nieszczęsnym dyrektorem. Kolega wszedł pierwszy, wzrokiem wyłuskał jego sylwetkę i z miejsca ruszył żwawo w kierunku stolika. Choć na twarzy miał szeroki uśmiech, to nie dało się nie zauważyć, że trapiły go kłopoty. Tuż za nim niczym cień szedł dyrektor, niewielki łysiejący jegomość w szarym garniturze i białej koszuli rozpiętej pod szyją, bez krawata. Co ciekawe, dopiero po ich zbliżeniu się do stolika Paweł zauważył, że obaj wyglądali tak, jakby w tych ubraniach spali co najmniej kilka nocy poza domem. Co zresztą było całkiem prawdopodobne. Przyjaciel od razu uścisnął mu doń, z ogromną siłą. Taki serdeczny gest między facetami. Dyrektor, jakby nieśmiało podając mu rękę, spuścił wzrok. Cóż, bądź co bądź się nie znali, a do tego czuł się winny, że dał się tak oszukać z tymi samochodami. Paweł postanowił, że nie będzie dyrektora z tego powodu w jakikolwiek sposób poniżać czy też zwalać całą odpowiedzialność na niego. W niczym to już nie pomoże, a tak na dobrą sprawę każdy w życiu popełnił niejeden błąd. Nikt nie jest doskonały, jesteśmy tylko ludźmi. Bez różnicy, czy biali, czarni czy żółci. Jesteśmy dziećmi Boga i do tego można zaryzykować stwierdzenie, że często bez względu na wiek zachowujemy się jak duże dzieci. Bo czym tak naprawdę jest ta dorosłość?

Atmosfera stała się bardziej rozluźniona, lecz nie dzięki rozwiązaniu problemu, a wypitemu alkoholowi. Potwierdziło się przypuszczenie, że obaj od trzech dni nie byli w domu. Spali w niewielkim hostelu. Żony wiedziały jedynie, że wyjechali w ważnej sprawie firmowej, co oczywiście nie mogło trwać wiecznie. Samochody stały na działce dyrektora nad jeziorem, gdzie posiadał niewielki domek letniskowy. Jednak kwestią czasu będzie, gdy kogoś zainteresuje kolekcja amerykańskich wozów stojących na uboczu. W miarę upływu czasu i ilości wypitego trunku powstawały co rusz nowe pomysły. Jednego byli pewni – na razie nie pójdą z tą sprawą na policję. Ogólnie żadnych większych decyzji nie podjęto oprócz tej, że obaj pojadą prosto do swych domów taksówkami, a po południu terapeuta spotka się z przyjacielem, tym razem w kawiarni i na trzeźwo. Dyrektora miało nie być, ponieważ miał do załatwienia masę spraw i stos dokumentów na biurku. Tak więc po naradzie w kawiarni mieli mu dać znać telefonicznie.

Dochodziła już czwarta nad ranem, gdy zamówili taksówki dla siebie. Paweł wsiadł jako ostatni, a samochód zostawił na parkingu. Nigdy nie jeździł po alkoholu. Gdy nad ranem czuł, że może mieć jeszcze promile, wolał wybrać inny środek lokomocji jako terapeuta czy też po prostu osoba świadoma. Bo przykładów znał dużo, czy to wśród znajomych, rodziny, czy też ze środków masowego przekazu. Nawet jedno piwo może doprowadzić do śmierci niewinnej osoby. Cóż, poza tym zamierzał rano zadzwonić do zaprzyjaźnionego warsztatu samochodowego. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to po samochód zgłosi się jeden z pracowników warsztatu i przy dobrych rokowaniach na drugi czy też trzeci dzień auto będzie jak nowe. Poza tym mężczyzna wymyślił, że weźmie wolny dzień w pracy. Prześpi się i po południu spotka w kawiarni z przyjacielem, aby pomyśleć, co dalej robić z trefnym towarem. Bądź co bądź problem był, i to nie tylko z odzyskaniem pieniędzy, ale i z aspektem prawnym. Mogły z tego wyjść niezłe kłopoty. Gdyby nie chodziło o długoletniego przyjaciela, odmówiłby uczestniczenia w tej sprawie. Było to duże ryzyko, a po części był już w to zamieszany, czy chciał tego, czy nie. W drodze do domu towarzyszył mu cichy szum pracującego silnika wiozącej go taksówki marki Mercedes. Kierowca, wyczuwając, że pasażer nie ma ochoty na rozmowę, się nie odzywał. Jedynie z radioodbiornika niezbyt głośno wydobywały się melodyjne dźwięki folkowej kapeli. Po zapłaceniu za transport otworzył bramę i ze skórzaną teczką w ręce spacerowym krokiem zmierzał w stronę domu. Niebo było grafitowoczarne, księżyc świecił srebrzyście w pełnej odsłonie. Wiatr, jakby chcąc dodać mu odwagi, kołysał liśćmi, wygrywając swą muzykę. Gdy Paweł był kilka metrów od domu, automatycznie włączyło się światło nad drzwiami. Dom, choć nie był ogromny, robił miłe wrażenie, przypominał luksusowy domek jakiegoś biznesmena, który mieszkając w mieście, wpadał do niego od czasu do czasu z kochanką. Terapeuta kupił ten dom dwa lata wcześniej, a w wyborze pomagała mu ówczesna dziewczyna. Otworzył drzwi metalowym kluczem o dziwnym kształcie. Niczym nie przypominał standardowych kluczy, których używało się w czasach jego dzieciństwa. Ten był po prostu metalowym prętem z różnymi wgłębieniami, ostatni krzyk mody wśród antywłamaniowych gadżetów. Wchodząc do środka, poczuł zapach drewna. Teczkę położył na krześle stojącym przy stole, a marynarkę powiesił w szafie. Wolno ruszył do barku. Niespecjalnie miał ochotę pić i to sam, dalej jednak dłonie jakby same sięgnęły do rozpoczętej butelki wina. Było to francuskie wytrawne wino z kilkuletnim okresem dojrzewania. Paweł usiadł na wygodnym skórzanym fotelu, w prawej dłoni trzymał pilot wieży stereo. Z niewielkich głośników wydobył się koncert Bacha. Uwielbiał muzykę klasyczną. Nim się obejrzał, muzyka i wino otoczyły go swym urokiem. Wpatrywał się w rozgwieżdżone niebo, które widać było przez przeszklone drzwi do werandy. Natura wygrywała swoją melodię dzięki ukrytym w trawie żabom i przeróżnym owadom. To była naprawdę wyjątkowa noc, nawet świetliki krążące nieopodal jakby wyczuwały wraz z nim, że do jego spokojnego, uporządkowanego życia zbliżało się nowe, nieznane przeżycie.